Skarżący urodził się w 1985 roku i mieszka w Styrii w Austrii. W okresie objętym sprawą skarżący mieszkał w Syktywkarze w Republice Komi w Rosji i prowadził bloga hostowanego przez livejournal.com, popularną platformę blogową. W lutym 2007 roku w Republice Komi trwała kampania wyborcza przed wyborami do regionalnego parlamentu. 14 lutego 2007 roku policja przybyła z „niezaplanowaną kontrolą” (внеплановая проверка) do biura lokalnej gazety w Syktywkarze. Policja przeszukała biuro, oświadczyła, że oprogramowanie zainstalowane na komputerach jest nielegalne, i zajęła dyski twarde. Tego samego dnia regionalna organizacja pozarządowa – Komisja Praw Człowieka „Memoriał” w Komi („Memoriał”) – wydała komunikat prasowy, który wiązał przeszukanie z kampanią wyborczą. Komunikat prasowy wspominał w szczególności, że dana gazeta opublikowała dużą ilość materiałów w kontekście kampanii wyborczej i że była w opozycji do obecnych władz Republiki Komi, ponieważ aktywnie wspierała znanego lokalnego polityka, który miał długotrwały konflikt z tymi władzami. Komunikat prasowy stwierdzał również, że policjanci, którzy przeprowadzili przeszukanie, nie wyjaśnili jasno, jaka była podstawa prawna ich działań, i że jeden z nich zachował się niegrzecznie i wyrzucił niektóre rzeczy dziennikarza, aby uzyskać dostęp do jego komputera podczas tego przeszukania. Tego samego dnia prezes Memoriału, pan I.S., opublikował tekst tego komunikatu prasowego na swoim blogu na livejournal.com. Pod tą publikacją tego dnia pojawiły się trzy komentarze. Jeden z komentarzy zostawił pewien pan T. i brzmiał następująco:
„Policja, po raz kolejny, potwierdza swoją reputację jako „wierni psy reżimu”. Niestety, policjanci nadal mają mentalność represyjnej pałki w rękach tych, którzy mają władzę. Wydaje się, że są oni narzędziem kary dla nieposłusznych, a nie służbą dla społeczeństwa. Co można zrobić, aby przeprowadzić rotację znaczeń (ротация смыслов) w organach ścigania?” Tego samego dnia pan B.S., dziennikarz, bloger i znajomy skarżącego, zamieścił krótki wpis na swoim blogu na livejournal.com na temat przeszukania, stwierdzając, że policja „[została] oddelegowana do walki z opozycją polityczną”. Wpis zawierał hiperłącze do komunikatu prasowego opublikowanego na blogu pana I.S. 15 lutego 2007 roku skarżący, który był subskrybentem bloga pana B.S., przeczytał jego powyższy wpis, a następnie uzyskał dostęp do bloga pana I.S., używając hiperłącza. Skarżący przeczytał tekst komunikatu prasowego i komentarze, w tym ten pozostawiony przez pana T. Jak twierdził skarżący, ten ostatni komentarz zrobił na nim szczególnie silne wrażenie. Następnie wrócił na bloga pana B.S. i zamieścił komentarz, który był zatytułowany „Nienawidzę glin, kurwa” („Ненавижу ментов, сцуконах”) i brzmiał następująco:
„Nie zgadzam się z twierdzeniem, że „policjanci nadal mają mentalność represyjnej pałki w rękach tych, którzy mają władzę”. Po pierwsze, nie są to policjanci, ale gliny; po drugie, ich mentalność jest nieuleczalna. Świnia zawsze pozostaje świnią. Kto zostaje gliną? Tylko prostaki i chuligani – najgłupsi i najmniej wykształceni przedstawiciele świata zwierząt. Byłoby wspaniale, gdyby w centrum każdego rosyjskiego miasta, na głównym placu... znajdował się piec, jak w Auschwitz, w którym uroczyście każdego dnia, a jeszcze lepiej dwa razy dziennie (powiedzmy, w południe i o północy) palono niewiernych glin. Paliliby ich ludzie. Byłby to pierwszy krok do oczyszczenia społeczeństwa z tego gliniarsko-chuligańskiego brudu.” 14 marca 2007 roku wszczęto postępowanie karne przeciwko skarżącemu na podstawie art. 282 § 1 rosyjskiego Kodeksu Karnego w związku z jego komentarzem w Internecie. 16 marca 2007 roku policja przeszukała dom skarżącego w kontekście tych postępowań. Tego samego dnia skarżący, który dowiedział się o przyczynach sprawy karnej przeciwko niemu, usunął swój komentarz. Raport z 30 kwietnia 2007 roku, odzwierciedlający wyniki badania przeprowadzonego podczas śledztwa wstępnego, zawierał szczegółową analizę języka komentarza skarżącego. Stwierdzano w nim, w szczególności, że w tekście autor wyraził wyraźnie negatywną opinię o wszystkich policjantach, ich cechach osobistych i zawodowych, w wulgarny, nieprzyzwoity, agresywny i obraźliwy sposób, szeroko używając slangu i, pośrednio, wulgaryzmów typowych dla młodych użytkowników Internetu. W postępowaniu przed Sądem Miejskim w Syktywkarze w Republice Komi („Sąd Miejski”) skarżący nie przyznał się do winy. Przyznał, że był autorem kwestionowanego oświadczenia, i argumentował, że stanowiło ono jego emocjonalną i spontaniczną reakcję na komunikat prasowy Memoriału dotyczący przeszukania policji w biurze gazety opozycyjnej oraz na odpowiedni wpis pana B.S. i komentarz pana T. Jak twierdził skarżący, dla niego istniała różnica między „policjantem”, to znaczy uczciwym i szanowanym funkcjonariuszem organów ścigania, a „gliną”, to znaczy kimś, kto działał nielegalnie i nadużywał władzy podczas pełnienia obowiązków zawodowych. W swoim komentarzu skarżący wyraził swoją niezgodę z panem T., który, w opinii skarżącego, pomylił te dwa pojęcia. Skarżący również podkreślał, że jego komentarze były skierowane wyłącznie do pana B.S., z którym podzielił się swoimi przemyśleniami dotyczącymi operacji policji z 14 lutego 2007 roku, i że nie miał zamiaru upubliczniać ich, a tym bardziej wzywać do jakichkolwiek działań przeciwko policji. Skarżący przyznał dalej, że jego komentarz był dość prowokacyjny, ale podtrzymywał, że użył przesady, w szczególności odnosząc się do „pieca, jak w Auschwitz”, tylko po to, aby wyrazić ideę, że „niewierni” policjanci powinni być surowo ukarani. Na koniec przeprosił byłych więźniów nazistowskich obozów koncentracyjnych i „uczciwych” policjantów, którzy mogli poczuć się urażeni jego komentarzem. Sąd Miejski wezwał i przesłuchał dużą liczbę świadków. W szczególności trzej policjanci, którzy przeprowadzili dochodzenie wstępne w związku z komentarzem skarżącego w Internecie, stwierdzili, że nie widzieli go jako skierowanego tylko przeciwko „niewiernym” policjantom; w ich opinii dotyczył on wszystkich policjantów, przypisywał im negatywne cechy i proponował publiczne spalenie ich. Pan B.S. stwierdził, że w jego opinii komentarz skarżącego odróżniał uczciwych policjantów od „niewiernych glin” i dotyczył tylko tej ostatniej kategorii. Część świadków stwierdziła, że widziała komentarz skarżącego na blogu pana B.S., podczas gdy inni stwierdzili, że dowiedzieli się o komentarzu lub przeczytali go dopiero po wszczęciu postępowania karnego przeciwko skarżącemu, gdy jego sprawa zwróciła uwagę mediów. Część świadków stwierdziła, że uważa komentarz skarżącego i użyte w nim wyrażenia za zbyt ostre, a słowo „prostaki” za niemoralne lub nieetyczne. Pan I.S. zwrócił uwagę, że „społeczność blogerów”, w tym jego własni znajomi, była oburzona komentarzem skarżącego, który uznali za zbyt sformułowany w mocnych słowach; jednak, w opinii tego świadka, skarżący jedynie wyraził swoją opinię i rozpoczął publiczną dyskusję na ważny temat. Inny świadek stwierdził, że nie traktował komentarza skarżącego poważnie, a tym bardziej nie widział w nim wezwania do jakichkolwiek działań o charakterze violentnym. Na wniosek stron sąd pierwszej instancji zarządził przeprowadzenie przez komisję biegłych kompleksowej socjo-humanistycznej ekspertyzy sądowej kwestionowanego tekstu. Opinia biegłych z 19 czerwca 2008 roku, odzwierciedlająca wyniki tego badania, stwierdzała, w szczególności, że skarżący obrał za cel policjantów jako „grupę społeczną” i że jego komentarz „miał na celu podżeganie do nienawiści i wrogości” wobec tej grupy oraz „wzywał do ich fizycznej eksterminacji”.

(b) Wyrok z 7 lipca 2008 r. 7 lipca 2008 r. Sąd Miejski uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 282 § 1 rosyjskiego Kodeksu Karnego za „publiczne popełnienie czynów mających na celu podżeganie do nienawiści i wrogości oraz poniżenie godności grupy osób z powodu ich przynależności do grupy społecznej”. Sąd oparł swoje ustalenia na, między innymi, opiniach biegłych z 30 kwietnia 2007 roku i 19 czerwca 2008 roku, stwierdzając, że nie miał powodów, by wątpić w wnioski biegłych, ponieważ były one zgodne z okolicznościami sprawy ustalonymi przez sąd. Sąd stwierdził, w szczególności, że skarżący, działając z powodu osobistej awersji do policjantów, „[postanowił] wpłynąć na opinię publiczną w celu podżegania jej do popełnienia czynów o charakterze violentnym przeciwko policjantom, wzbudzenia w opinii publicznej determinacji i dążenia do popełnienia czynów niezgodnych z prawem wobec [policjantów]”. Zdaniem sądu „policjanci Rosji [są] dużą grupą społeczną – ludźmi zjednoczonymi przez ich wspólną działalność w ochronie życia, zdrowia, praw i wolności ludzi, mienia, interesów publicznych i państwowych przed przestępstwami i wykroczeniami”. Sąd zauważył również, że skarżący „[był świadomy] bezprawnego charakteru swoich działań, gdy [opublikował] swój tekst mający na celu podżeganie do wrogości i nienawiści, przesiąknięty wrogością, nienawiścią i poniżeniem godności policjantów Rosji... na bardziej popularnym blogu internetowym niż jego własny ... i tym samym [uczynił go] dostępnym dla większej liczby czytelników” oraz że „... dostęp do tekstu [był] nieograniczony i pozostał [dostępny] ... przez około miesiąc ...” Sąd Miejski zauważył dalej, że kwestionowany tekst był uogólniony i bezosobowy i nie czynił rozróżnień na żadnych podstawach; słowo „gliny” zostało użyte z negatywnym i obraźliwym znaczeniem. Zdaniem Sądu Miejskiego skarżący „argumentował, że policjanci [są] niżsi ze względu na ich grupę zawodową”, poniżył ich godność, porównując ich do „świń” i przypisując im poniżające cechy „prostaków i chuliganów – najgłupszych i najmniej wykształconych przedstawicieli świata zwierząt ...” oraz „gliniarsko-chuligańskiego brudu”. W opinii sądu skarżący „negatywnie [wpływa] na opinię publiczną w celu podżegania do społecznej nienawiści i wrogości, eskalacji konfliktu społecznego i kontrowersji w społeczeństwie oraz budzenia podstawowych instynktów u ludzi” i „[stawia] społeczność przeciwko policjantom, wzywając do [ich] fizycznej eksterminacji przez zwykłych ludzi”. Zdaniem sądu rozpoznającego sprawę „tekst [nie pozwala] na żadną dwuznaczną interpretację [swojej] treści i znaczenia, ponieważ [jest] zrozumiały dla każdego przeciętnego rodzimego użytkownika języka rosyjskiego, który [posiada] podstawowe umiejętności językowe w mowie i piśmie”. Sąd Miejski stwierdził również, że kwestionowany tekst nie może być postrzegany jako krytyka, ponieważ nie był zamierzony jako dyskusja o jakichkolwiek brakach lub jako analiza lub ocena czegoś konkretnego. Na koniec sąd uznał, że „przestępstwo popełnione przez [skarżącego było] szczególnie rażące i niebezpieczne dla bezpieczeństwa narodowego [ponieważ] [było sprzeczne] z podstawami ustroju konstytucyjnego i bezpieczeństwa państwa”, w wyniku czego na skarżącego powinien zostać nałożony wyrok pozbawienia wolności. Biorąc pod uwagę pozytywne opinie o skarżącym w miejscu zamieszkania i pracy oraz brak karalności, sąd uznał za stosowne wymierzenie skarżącemu kary roku pozbawienia wolności w zawieszeniu.

(c) Postępowanie odwoławcze Skarżący odwołał się od wyroku skazującego. Wniósł, w szczególności, że sąd rozpoznający sprawę celowo rozszerzył zakres terminu „grupa społeczna”, aby objąć nim policjantów, i że nie wykazano, że jego oświadczenie rzeczywiście stanowiło zagrożenie dla społeczeństwa. 19 sierpnia 2008 roku Sąd Najwyższy Republiki Komi oddalił apelację skarżącego i poparł wnioski Sądu Miejskiego. Stwierdził również, że biegli działali w zakresie swojej kompetencji, a zarzut skarżącego dotyczący swobodnej interpretacji terminu „grupa społeczna” nie wpłynął na obiektywność ustaleń sądu pierwszej instancji. Sąd odwoławczy dodał, że oświadczenie skarżącego nie dotyczyło żadnej krytyki organów ścigania, ale publicznie wzywało do przemocy przeciwko policjantom.


Skarżony urodził się w 1972 roku i mieszka w Albanii. Był posłem od 2013 roku do 20 października 2015 roku. 20 marca 2015 roku Prokuratura Generalna („PG”) wszczęła postępowanie karne przeciwko skarżonemu za fałszywe zawiadomienie o przestępstwie, złożenie fałszywych oświadczeń przed prokuratorem oraz za zastraszanie ludzi w celu uzyskania fałszywych zeznań, wbrew przepisom art. 305, 305/a i 312/a Kodeksu Karnego („KK”). Biorąc pod uwagę jego immunitet parlamentarny, 26 marca 2015 roku Parlament wyraził zgodę na aresztowanie skarżonego. W rezultacie tego samego dnia PG zarządziła jego aresztowanie, które zostało wykonane z natychmiastową skutecznością. 27 marca 2015 roku PG zwróciła się do Sądu Najwyższego o stwierdzenie legalności aresztowania skarżonego. 28 marca 2015 roku Sąd Najwyższy stwierdził, że PG działała zgodnie z prawem wewnętrznym, zarządzając aresztowanie skarżonego, ponieważ uzyskała uprzednią zgodę Parlamentu zgodnie z art. 73 § 2 Konstytucji. Skarżonemu postawiono zarzuty popełnienia szeregu przestępstw. Biorąc pod uwagę sprawowany przez niego urząd publiczny, jego sytuację finansową, możliwość niszczenia dowodów oraz informacje uzyskane od belgijskich władz dotyczących jego domniemanego udziału w popełnieniu przestępstwa w Belgii, istniało uzasadnione podejrzenie, że może uciec. Sąd Najwyższy uznał zatem, że pozbawienie wolności skarżonego było legalne. W odniesieniu do środka zapobiegawczego, jaki miał zostać zastosowany wobec skarżonego, Sąd Najwyższy zarządził umieszczenie go w areszcie domowym. 27 marca 2015 roku biuro Interpolu w Tiranie („Interpol Tirana”) poinformowało PG o istnieniu międzynarodowego nakazu aresztowania przeciwko skarżonemu. Nakaz o numerze B1/07 OPC został wydany 3 grudnia 2014 roku przez belgijską prokuraturę przy Sądzie Apelacyjnym w Brukseli w związku z przestępstwem zabójstwa z premedytacją popełnionym w porozumieniu z innymi osobami. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z Czerwoną Notą Interpolu wydaną w sprawie skarżonego, był on poszukiwany w celu ścigania. 28 marca 2015 roku, powołując się na art. 6 KK, art. 287 Kodeksu Postępowania Karnego („KPK”) oraz art. 38 § 7 ustawy o stosunkach jurysdykcyjnych, PG wszczęła nowe postępowanie karne przeciwko skarżonemu za popełnienie zabójstwa z premedytacją w porozumieniu z innymi osobami na podstawie art. 78/1 i 25 KK. Tego samego dnia prokuratura zwróciła się do Parlamentu o zgodę na zarządzenie aresztowania skarżonego. 2 kwietnia 2015 roku Parlament wyraził zgodę na aresztowanie skarżonego, zgodnie z wnioskiem PG z 28 marca 2015 roku. 1 kwietnia 2015 roku, w oparciu o zawiadomienie o przestępstwie złożone przez Wysoki Inspektorat Deklarowania i Kontroli Majątku oraz Zapobiegania Konfliktom Interesów, prokuratura wszczęła postępowanie karne przeciwko skarżonemu za pranie pieniędzy pochodzących z przestępstwa lub działalności przestępczej oraz za odmowę podania lub fałszywe podanie informacji o swoim majątku, wbrew przepisom art. 287 i 257/a KK. Tego samego dnia prokuratura zdecydowała o połączeniu tego postępowania z drugim postępowaniem. 2 kwietnia 2015 roku, na mocy zgody Parlamentu udzielonej tego samego dnia (patrz wyżej), skarżony został zatrzymany w związku z drugim i trzecim postępowaniem karnym. Nakaz aresztowania odnosił się do listu z Dyrekcji Policji w Tiranie stwierdzającego, że „wykonanie środka zapobiegawczego w postaci aresztu domowego nie może być w pełni zagwarantowane ze względu na położenie geograficzne domu skarżonego, dużą powierzchnię domu, istnienie więcej niż dwóch bram wjazdowych i wyjściowych oraz istnienie licznych budynków wybudowanych obok i wokół domu”. 2 kwietnia 2015 roku prokurator zwrócił się do Sądu Najwyższego o stwierdzenie legalności zatrzymania skarżonego. 3 kwietnia 2015 roku Sąd Najwyższy orzekł, że zatrzymanie skarżonego było legalne. Ponieważ postawiono mu zarzuty popełnienia przestępstw zagrożonych karą pozbawienia wolności nie niższą niż dwa lata, jego zatrzymanie było zgodne z art. 253 KPK. Istniały uzasadnione podstawy, by sądzić, że istnieje ryzyko ucieczki ze względu na zarzuty stawiane skarżonemu. Skarżony był posłem, dysponował środkami finansowymi, a istniało ryzyko, że może ingerować w gromadzenie dowodów lub uchylać się od wymiaru sprawiedliwości. Sąd Najwyższy stwierdził dalej, że środek zapobiegawczy w postaci aresztowania (tymczasowego aresztowania) powinien być zastosowany zgodnie z art. 228-230 KPK, co wiąże się z wypełnieniem trzech warunków: po pierwsze, istnienia uzasadnionego podejrzenia, opartego na dowodach, że oskarżony popełnił przestępstwo; po drugie, że okoliczności przypisywane oskarżonemu stanowią przestępstwo, które nie uległo przedawnieniu, zgodnie z przepisami prawa karnego; i po trzecie, że oskarżony ponosi odpowiedzialność karną za domniemane przestępstwo. W ocenie Sądu Najwyższego wszystkie trzy warunki zostały łącznie spełnione w przypadku skarżonego. Ponadto zatrzymanie skarżonego było zgodne z kryteriami określonymi w art. 229 KPK i byłoby uzasadnione koniecznością zapobieżenia jakiejkolwiek ingerencji skarżonego w sprawowanie wymiaru sprawiedliwości ze względu na sprawowany przez niego urząd publiczny oraz koniecznością zapobieżenia dalszym skutkom wynikającym z przestępstwa. W swojej opinii odrębnej sędzia A.B. stwierdził, że ryzyko ucieczki nie może opierać się na założeniach, hipotezach, domysłach lub przypuszczeniach. Fakt, że policja nie była w stanie zapewnić wykonania aresztu domowego skarżonego, nie powinien być mu przypisywany na niekorzyść. Prokurator nie wykonał ciężaru dowodu w odniesieniu do twierdzenia, że skarżony zamierzał lub będzie próbował uciec. Akta sprawy nie zawierały dowodów na istnienie jakiegokolwiek ryzyka ucieczki. 26 maja 2015 roku skarżony odwołał się do Sądu Konstytucyjnego. Skarżył się, że prokurator powinien był najpierw zwrócić się do Parlamentu o zgodę na wszczęcie śledztwa karnego przeciwko niemu, zanim zwróciłby się o zgodę na jego aresztowanie. Ponadto, nie udzielono zgody na jego aresztowanie w odniesieniu do zarzutów z art. 287 i 257/a KK. Postępowanie karne wszczęte przeciwko niemu w związku z domniemanym przestępstwem w Belgii naruszyło Europejską konwencję o przeniesieniu postępowania karnego, ponieważ belgijskie władze nie zwróciły się do władz albańskich o wszczęcie jakiegokolwiek postępowania przeciwko niemu. 6 lipca 2015 roku Sąd Konstytucyjny, w składzie trzech sędziów, oddalił odwołanie skarżonego. Uzasadnił, że art. 73 § 2 Konstytucji, w brzmieniu obowiązującym po zmianie z 2012 roku, wymaga zgody Parlamentu na, między innymi, aresztowanie posła, przy czym wymóg zgody Parlamentu na wszczęcie śledztwa karnego został uchylony. Środki zapobiegawcze zastosowane wobec skarżonego przez Sąd Najwyższy były odpowiedzią na wszystkie postępowania karne wszczęte przeciwko niemu, w tym na zarzuty z art. 257/a i 287 KK. 19 lutego 2015 roku belgijski Sąd Przysięgłych Brabancji Walońskiej zdecydował o wznowieniu postępowania karnego przeciwko skarżonemu i wyznaczył rozprawę na 19 października 2015 roku. 15 lipca 2015 roku albańska PG zdecydowała, że nie ma uprawnień do rozpatrzenia wniosku skarżonego o stawienie się na rozprawie 19 października 2015 roku w Belgii. 4 września 2015 roku Sąd Przysięgłych Brabancji Walońskiej odroczył postępowanie bezterminowo. 25 września 2015 roku PG zdecydowała o przedłużeniu okresu śledztwa o kolejne trzy miesiące, ze względu na obszerne akta otrzymane z Belgii w ramach pomocy prawnej, złożoność sprawy, konieczność przesłuchania większej liczby osób itp. 29 września 2015 roku skarżony zaskarżył decyzję PG z 25 września 2015 roku do Sądu Najwyższego. 2 października 2015 roku skarżony zwrócił się o zmianę „środka bezpieczeństwa osobistego” w postaci aresztowania na areszt domowy. 12 października 2015 roku Sąd Najwyższy odrzucił wniosek skarżonego. Uzasadnił, że nadal istnieje ryzyko ucieczki oraz ryzyko ingerowania przez skarżonego w gromadzenie dowodów. Z akt sprawy wynika, że skarżony utracił mandat posła 20 października 2015 roku. W związku z tym, 17 grudnia 2015 roku Sąd Najwyższy, na wniosek PG, orzekł o umorzeniu sprawy, stwierdzając, że kompetencja do oceny środka bezpieczeństwa osobistego leży w gestii sądu rozpatrującego sprawę co do jej meritum. 26 kwietnia 2016 roku Sąd Okręgowy w Tiranie zdecydował, że skarżony powinien pozostać w areszcie. 3 maja 2016 roku skarżony zaskarżył decyzję Sądu Okręgowego w Tiranie z 26 kwietnia 2016 roku. Sąd nie został poinformowany o żadnym wyniku tych postępowań.


Skarżący urodził się w 1973 roku i jest osadzony w Kybartai. 22 grudnia 2011 r. skarżący został aresztowany i przewieziony do komisariatu policji w Kłajpedzie, gdzie był zatrzymany przez różne okresy do 5 marca 2013 r., łącznie przez 130 dni. Przez 22 dni skarżący miał do dyspozycji od 3,25 do 4 metrów kwadratowych przestrzeni osobistej; w pozostałym okresie miał więcej niż 4 metry kwadratowe przestrzeni osobistej, a czasami nawet do 9,36 metra kwadratowego. 4 stycznia 2012 r. skarżący został przewieziony do aresztu śledczego w Szawlach, gdzie był zatrzymany przez różne okresy do 13 marca 2013 r. Sądowi nie dostarczono żadnych informacji dotyczących oddzielnych cel, ich wielkości oraz liczby osadzonych. 4 marca 2013 r. skarżący został skazany za morderstwo na dwanaście lat pozbawienia wolności. 11 października 2013 r. sąd apelacyjny oddalił apelację skarżącego, a wyrok stał się prawomocny. 13 marca 2013 r. skarżący został przewieziony do aresztu śledczego w Łukiszkach w celu odbycia kary i był tam zatrzymany do 23 grudnia 2015 r., kiedy to został przeniesiony do zakładu karnego w Kybartai. Zgodnie z dokumentami będącymi w posiadaniu Sądu warunki zatrzymania skarżącego były następujące. Między 13 marca 2013 r. a 5 maja 2014 r. skarżący przebywał w pięciu różnych celach: nr 88A, 93, 111, 223 i 228 i był tam zatrzymany łącznie przez 419 dni. Przez 316,5 dnia skarżący przebywał w celach sam, których powierzchnia wahała się od 6,83 do 7,94 metra kwadratowego. W pozostałym okresie miał do dyspozycji od 3,82 do 3,87 metra kwadratowego przestrzeni osobistej, z wyjątkiem jednego wieczoru, kiedy miał do dyspozycji 2,48 metra kwadratowego przestrzeni osobistej. Skarżący złożył dwa schematy różnych cel w areszcie śledczym w Łukiszkach. W schematach wskazano, że toalety były oddzielone od reszty cel przegrodami, ale były widoczne od wejścia do celi. Rząd nie dostarczył żadnych informacji w tej sprawie. 3 czerwca 2014 r. skarżący wniósł skargę do Wileńskiego Sądu Administracyjnego. Wniósł o zobowiązanie aresztu śledczego w Łukiszkach do natychmiastowego zaprzestania nieludzkiego i poniżającego traktowania, przeniesienia go do celi, w której miałby nie mniej niż 4 metry kwadratowe przestrzeni osobistej (nie wliczając przestrzeni na toaletę i meble), oraz przyznanie mu 86 886 euro (EUR) odszkodowania. Skarżył się na przepełnienie, niskie temperatury, wilgoć, brak odpowiednich przegród między toaletami a celami, fakt, że był przetrzymywany ze skazanymi osadzonymi odbywającymi kary za ciężkie przestępstwa, niewystarczającą wartość odżywczą żywności, fakt, że mógł brać prysznic tylko raz w tygodniu przez piętnaście minut oraz brak czasu spędzanego na świeżym powietrzu. Skarżył się również na brak wizyt długoterminowych w areszcie śledczym w Łukiszkach od 23 listopada 2011 r. do października 2013 r. oraz twierdził, że w konsekwencji rozstał się ze swoją partnerką.

Skarżący skarżył się dalej na warunki zatrzymania w komisariacie policji w Kłajpedzie w okresie od 23 grudnia 2011 r. do 5 marca 2013 r. Skarżył się na przepełnienie, brak wentylacji, wilgoć, niskie temperatury, brak odpowiednich przegród między toaletami a celami, brak czasu spędzanego na świeżym powietrzu, fakt, że prysznic był dostępny tylko raz w tygodniu przez piętnaście minut, niewystarczającą wartość odżywczą żywności, fakt, że nie było wizyt długoterminowych ani krótkoterminowych oraz fakt, że nie było oddzielnych cel dla niepalących oraz osadzonych z gruźlicą lub HIV.

Skarżył się również na warunki zatrzymania w areszcie śledczym w Szawlach w okresie od 4 stycznia 2012 r. do 13 marca 2013 r. Skarżył się na przepełnienie, niskie temperatury zimą i wysokie temperatury latem, niewystarczającą wentylację, fakt, że mógł brać prysznic tylko raz w tygodniu, brak odpowiednich przegród między toaletami a celami oraz fakt, że nie było wizyt długoterminowych. 26 stycznia 2015 r. Wileński Sąd Administracyjny uwzględnił powództwo skarżącego w części. Sąd stwierdził, że spędził on 419 dni w areszcie śledczym w Łukiszkach i miał do dyspozycji więcej niż 3,6 metra kwadratowego przestrzeni osobistej przez 418 dni. Przez jeden wieczór skarżący miał do dyspozycji 2,48 metra kwadratowego przestrzeni osobistej. Sąd stwierdził dalej, że przegroda między toaletą a celą o wysokości 1,5 metra nie stanowiła wystarczającej realizacji norm higieny krajowej oraz standardów Europejskiego Komitetu ds. Zapobiegania Torturom oraz Nieludzkiemu lub Poniżającemu Traktowaniu albo Karaniu (CPT). Pozostałe skargi skarżącego (dotyczące wysokich temperatur latem, wilgoci, braku odpowiedniej wentylacji, pleśni, braku środków czystości, niewystarczającego czasu na prysznic, niskiej wartości energetycznej żywności oraz niewystarczającego czasu spędzanego na zewnątrz) zostały oddalone jako nieuzasadnione. W odniesieniu do wizyt długoterminowych sąd stwierdził, że skarżący nie mógł ich otrzymywać, ponieważ był aresztowanym, a nie skazanym osadzonym.

W odniesieniu do aresztu śledczego w Szawlach sąd stwierdził, że skarżący spędził tam 296 dni. Sąd stwierdził dalej, że miał niewystarczającą przestrzeń osobistą w celach przez 283 dni (niewystarczająca przestrzeń w celi została bezsprzecznie udowodniona w odniesieniu do czterdziestu ośmiu dni, a w pozostałych 235 dniach skarżący miał do dyspozycji zmienną ilość przestrzeni osobistej) oraz uznał, że brak odpowiednich ścianek działowych między toaletami a celami naruszył zarówno wymagania krajowe, jak i standardy CPT. Sąd stwierdził również, że temperatura powietrza w celi nr 9 była o 0,19˚C niższa niż standardowa. W odniesieniu do wizyt długoterminowych sąd stwierdził, że skarżący nie był do nich uprawniony zgodnie z prawem krajowym.

W odniesieniu do komisariatu policji w Kłajpedzie sąd stwierdził, że skarżący miał niewystarczającą przestrzeń osobistą (mniej niż 5 metrów kwadratowych) przez pięćdziesiąt siedem dni oraz że ścianka działowa między toaletą a celą, która miała wysokość 1,2 i 1,3 metra w różnych celach, była zbyt niska i nie spełniała standardów prawa krajowego ani CPT. W odniesieniu do wizyt sąd stwierdził, że osoby nie mają prawa do otrzymywania żadnych wizyt od krewnych, gdy są tymczasowo przenoszone do komisariatów policji.

W rezultacie sąd przyznał skarżącemu odszkodowanie w wysokości 1200 EUR od aresztu śledczego w Szawlach i 200 EUR od komisariatu policji w Kłajpedzie. Skarżący wniósł apelację od tej decyzji, jednak 10 listopada 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji. Sąd zauważył jedynie, że w odniesieniu do komisariatu policji w Kłajpedzie sąd pierwszej instancji błędnie obliczył czas, jaki skarżący spędził w przepełnionych celach, i stwierdził, że miał mniej niż 5 metrów kwadratowych przestrzeni osobistej przez osiemdziesiąt trzy dni. Sąd wyższej instancji stwierdził jednak, że przez dwadzieścia sześć dni miał do dyspozycji od 4,77 do 4,84 metra kwadratowego przestrzeni osobistej, co było mniejsze niż wymóg krajowy w tamtym czasie (patrz poniższy paragraf 18). Sąd stwierdził jednak, że w przypadku tych dwudziestu sześciu dni odchylenie od norm krajowych nie było znaczące, a tym samym zgodził się z decyzją pierwszej instancji. Z informacji dostępnych dla Sądu wynika, że skarżący nigdy nie zapytał administracji więzienia, czy może otrzymywać długoterminowe wizyty małżeńskie ze swoją partnerką, a chociaż wizyty krótkoterminowe były dla niego dostępne, skorzystał ze swojego prawa do ich otrzymania tylko raz, 26 czerwca 2013 r. Dwie inne wizyty krótkoterminowe zostały zmienione w rozmowy telefoniczne (wizyty z 12 czerwca 2015 r. i 29 października 2015 r.).


Skarżący urodził się w 1977 roku i mieszka w Županji. 5 lipca 2011 r. skarżący został oskarżony przed Miejskim Sądem Karnym w Zagrzebiu (Općinski kazneni sud u Zagrebu) o spowodowanie wypadku drogowego na podstawie art. 272 Kodeksu karnego. Skarżący był sądzony w postępowaniu uproszczonym (skraćeni postupak). 4 maja 2012 r. Miejski Sąd Karny w Zagrzebiu uznał skarżącego za winnego zarzucanego mu czynu i wymierzył mu karę czterech miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. 23 maja 2012 r. skarżący odwołał się od wyroku, wnosząc o dopuszczenie go do udziału w rozprawie przed składem odwoławczym. 15 stycznia 2013 r. Sąd Okręgowy w Zagrzebiu (Županijski sud u Zagrebu), bez zawiadomienia skarżącego ani jego pełnomocnika, rozpoznał sprawę bez przeprowadzenia rozprawy. Oddalił odwołanie i utrzymał w mocy wyrok skazujący oraz karę orzeczoną wobec skarżącego. Następnie skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego (Ustavni sud Republike Hrvatske), powołując się, między innymi, na to, że nie dopuszczono go do udziału w rozprawie przed składem odwoławczym. 18 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny uznał skargę konstytucyjną skarżącego za niedopuszczalną jako oczywiście bezzasadną. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 4 października 2013 r.


Skarżący urodził się w 1957 roku i mieszka w Diyarbakır. W momencie zdarzeń będących podstawą skargi skarżący był przewodniczącym oddziału powiatowego Demokratycznej Partii Ludu (Demokratik Halklar Partisi – DEHAP) w powiecie Ergani prowincji Diyarbakır. 15 lutego 2005 roku, w rocznicę aresztowania i przewiezienia do Turcji Abdullaha Öcalana, lidera PKK[1], oddział powiatowy DEHAP w Ergani zorganizował zgromadzenie przed siedzibą oddziału w celu odczytania oświadczenia prasowego. Skarżący odczytał wspomniane oświadczenie. 31 maja 2005 roku prokurator w Ergani złożył akt oskarżenia do Sądu Karnego w Ergani przeciwko dwudziestu sześciu osobom, w tym skarżącemu, oskarżając ich o naruszenie ustawy o Marszach i Demonstracjach (ustawa nr 2911) z powodu ich udziału w wyżej wymienionym wydarzeniu. Oskarżono ich o udział w zgromadzeniu i niesienie transparentów z hasłami takimi jak „Rozwiązanie jest na İmralı[2]” („Çözüm İmralı’da”), „Izolacja jest zbrodnią przeciwko ludzkości” („Tecrit insanlık suçudur”), „Nie UE, nie USA, Öcalan ma rozwiązanie” („Ne AB ne ABD, Çözüm Öcalan’da”), „Młodzież jest fedai Öcalana”[3] („Gençlik Apo’nun Fedaisidir”) oraz „Wolność dla Öcalana” („Öcalan’a özgürlük”), a także plakatów z wizerunkiem Abdullaha Öcalana. Oskarżono ich również o wykrzykiwanie haseł takich jak „Ku słońcu, ku wolności” („Güneşe güneşe, özgürleşmeye”), „Niech żyje braterstwo ludów” („Yaşasın halkların kardeşliği”), „Niech te ręce, które dążą do zniszczenia pokoju, zostaną złamane” („Barışa uzanan eller kırılsın”), „Za ząb ząb, za krew krew, jesteśmy z tobą” („Dişe diş kana kan, seninleyiz”) oraz „AKP, uważajcie, nie nadużywajcie naszej cierpliwości” („AKP şaşırma, sabrımızı taşırma”). 5 października 2006 roku Sąd Karny w Ergani orzekł, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy. Uznał, że kwestionowane czyny stanowią przestępstwo przewidziane w art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713 i że oskarżeni powinni być więc sądzeni przez Sąd Okręgowy w Diyarbakır. W nieokreślonym dniu Sąd Okręgowy w Diyarbakır przekazał akta sprawy do Sądu Karnego w Ergani. 19 marca 2007 roku Sąd Karny w Ergani ponownie orzekł, że właściwym do rozpoznania sprawy jest Sąd Okręgowy w Diyarbakır. 10 sierpnia 2007 roku VI Wydział Sądu Okręgowego w Diyarbakır rozpoczął rozprawę w sprawie. 15 kwietnia 2010 roku prokurator w Diyarbakır złożył w sądzie pierwszej instancji swoje uwagi co do meritum sprawy. Zgodnie z tymi pismami prokurator uznał, że skarżący powinien zostać skazany na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713, ponieważ odczytane przez niego oświadczenie prasowe odnosiło się do Abdullaha Öcalana jako do „czcigodnego przywódcy ludu kurdyjskiego”. Tego samego dnia Sąd Okręgowy w Diyarbakır uznał skarżącego za winnego rozpowszechniania propagandy na rzecz organizacji terrorystycznej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713. Sąd oparł swój wyrok, między innymi, na raporcie policji dotyczącym odczytania oświadczenia prasowego z dnia 15 lutego 2005 roku oraz raporcie policji z dnia 23 lutego 2005 roku dotyczącym analizy nagrania wideo z wydarzenia z dnia 15 lutego 2005 roku. Treść wyroku była następująca:
„... postanowiono, że Ahmet Kınık i R.A. popełnili przestępstwo przewidziane w art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713, ponieważ wzięli udział w odczytaniu oświadczenia prasowego zorganizowanego przez DEHAP w Ergani 15 lutego 2005 roku, w rocznicę aresztowania Abdullaha Öcalana, oraz wykrzykiwali hasła takie jak „Rozwiązanie jest na İmralı”, „Izolacja jest zbrodnią przeciwko ludzkości”, „Nie UE, nie USA, Öcalan ma rozwiązanie” oraz „Młodzież jest fedai Öcalana”. Maszerowali i wykrzykiwali te hasła bez uzyskania uprzedniej zgody.” VI Wydział Sądu Okręgowego w Diyarbakır skazał skarżącego na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności, jednak postanowił odroczyć ogłoszenie wyroku (hükmün açıklanmasının geri bırakılması) na okres pięciu lat, na podstawie art. 231 Kodeksu Postępowania Karnego. 5 lipca 2010 roku skarżący wniósł sprzeciw do decyzji Sądu Okręgowego o odroczeniu ogłoszenia wyroku. 22 listopada 2010 roku IV Wydział Sądu Okręgowego w Diyarbakır oddalił sprzeciw skarżącego.


Skarżący urodził się w 1968 roku i mieszka w Suponewie, w obwodzie briańskim. Skarżący jest redaktorem tygodnika „Bryanskiye Budni” od momentu jego założenia w 1999 roku. 21 lutego 2008 r. skarżący opublikował artykuł w „Bryanskiye Budni” nr 429/7 zatytułowany „Fiedorow zawsze jest na czele” („Федоров всегда впереди”) o Wiktorze Fiodorowiczu Fiedorowie, członku Dumy Obwodu Briańskiego i przewodniczącym regionalnego Komitetu Ustawodawstwa, Praworządności i Służby Państwowej. Artykuł dotyczył zmiany przynależności partyjnej przez pana Fiedorowa oraz jego majątku. Artykuł brzmiał następująco, w zakresie istotnym dla sprawy:
„Do Dumy regionalnej trafił z list partyjnych socjaldemokratów. Pamiętam, że na dużym, pięknym plakacie Fiedorow popisywał się w towarzystwie Anatolija Bugajewa i Nikołaja Rudenoka. Teraz Wiktor Fiodorowicz jest członkiem frakcji Dumy „Jedna Rosja”, tak jak pan Bugajew. Bardzo wygodne i ciekawe stanowisko, które co najważniejsze, opiera się na zasadach. W rzeczywistości obaj „zrzucili” socjaldemokratę Nikołaja Rudenoka. Niektórzy mówią, że to czyste zdradzieństwo. Inni twierdzą, że to po prostu polityka...
Teraz „słodka parówka” byłych socjaldemokratów jest zjednoczona w niechęci do przewodniczącego Dumy regionalnej Władimira Gajdukowa. Biorąc pod uwagę, że wiceprzewodniczący Bugajew usiłuje objąć stanowisko przewodniczącego, jest bardzo prawdopodobne, że mógł obiecać swoje obecne stanowisko przewodniczącemu Komitetu Ustawodawstwa... A dlaczego nie?
Obecnie pan Fiedorow znajduje się na politycznym rozdrożu. Jeśli umieszczą go na liście „Jednej Rosji” w wyborach do Dumy regionalnej, będzie tylko na samym końcu listy. Kandydowanie w okręgu jednomandatowym wiąże się z wydatkami, a to byłoby sprzeczne z jego zasadami.
Jednak według plotek przewodniczący Komitetu Ustawodawstwa, Praworządności i Służby Państwowej jest zamożnym człowiekiem i posiada „mały hurtowy biznes” w sąsiednim Orle. Źródła zauważają, że zbyt często odbywa tam „promenady” swoimi samochodami służbowymi.
Początkowo myślano, że pan Fiedorow jeździ tam dla bogatego doświadczenia legislacyjnego parlamentarzystów z Orła. Jednak później stało się jasne, że „doświadczenie”, którego chciał, było nieco innego rodzaju...
W ciągu trzech lat swojej „kariery parlamentarnej” przewodniczący Komitetu Ustawodawstwa, Praworządności i Służby Państwowej kupił sobie trzy samochody. I każdy z nich był samochodem zagranicznym, który był fajniejszy od poprzedniego...” Poniżej znajduje się tekst oryginalny w języku rosyjskim:
„В областную же Думу он попал по партийным спискам социал-демократов. Помню, что на большом красивом плакате Федоров красовался рядом с Анатолием Бугаевым и Николаем Руденком. Сейчас Виктор Федорович уже является членом думской фракции «Единая Россия», как и господин Бугаев. Очень удобная и интересная, а главное принципиальная позиция. Фактически и один, и другой «кинули» лидера социал-демократов Николая Руденка. Одни говорят, что это чистейшей воды предательство. Другие утверждают, что это – просто политика ...
Теперь «сладкая парочка» бывших социал-демократов «дружат» против спикера областной Думы Владимира Гайдукова. Если учесть, что вице-спикер Бугаев рвется на место председателя, то вполне возможно, он мог пообещать свой нынешний портфель главе комитета по законодательству ... А почему бы и нет?
В настоящее время господин Федоров на политическом распутье. Если на выборах в областную Думу его включат в списки «Единой России», то только в самом конце. Баллотироваться по одномандатному избирательному округу – надо раскошеливаться, а это не в его правилах.
Хотя по слухам, председатель комитета по законодательству, вопросам правопорядка и государственной службы состоятельный человек, и имеет свой «маленький оптовый бизнес» в соседнем Орле. Источники отмечают, что слишком часто он совершает туда «променаж» на служебных автомобилях.
Сначала думали, что господин Федоров ездит за богатым законодательным опытом орловских парламентариев. Но потом стало ясно, что это «опыт» несколько другого рода ...
За три года своего «депутатства» председатель комитета по законодательству, вопросам правопорядка и государственной службы сменил три личных автомобиля. И с каждым разом приобретал иномарку одну круче другой ...” Pan Fiedorow wniósł powództwo o zniesławienie przeciwko skarżącemu i domagał się odszkodowania w wysokości 40 000 rubli rosyjskich (RUB). W szczególności twierdził, że następujące fragmenty były nieprawdziwe i szkodliwe dla jego honoru i reputacji: 5. „W ciągu trzech lat swojej „kariery parlamentarnej” przewodniczący Komitetu... kupił sobie trzy samochody. I każdy z nich był samochodem zagranicznym, który był fajniejszy od poprzedniego”. 25 marca 2008 r. Sąd Rejonowy w Briańsku w obwodzie briańskim („Sąd Rejonowy w Briańsku”) zarządził zbadanie kwestionowanych fragmentów przez biegłego psychologa i językoznawcę. 16 września 2008 r. Briański Uniwersytet Państwowy wydał raport z psychologolingwistycznej ekspertyzy („raport biegłych”). W raporcie biegły w szczególności zauważył, że prawdziwość kwestionowanych stwierdzeń nie była przedmiotem badania. 17 listopada 2008 r. Sąd Rejonowy w Briańsku uwzględnił powództwo w części. W swoim wyroku sąd w dużej mierze oparł się na raporcie biegłych. W odniesieniu do pierwszego cytatu sąd powołał się na wniosek z raportu biegłych, że wyrażenie „zrzucili” zawiera negatywną ocenę powoda jako osoby niemoralnej i stwierdził, że w związku z tym fragment zawiera informacje szkodliwe dla jego honoru i reputacji. Sąd oddalił wniosek skarżącego, że słowo „zrzucili” zostało użyte w cudzysłowie właśnie w celu podkreślenia jego przenośnego znaczenia. Jednocześnie sąd stwierdził, że drugi cytat nie zawiera żadnych informacji szkodliwych dla honoru i reputacji powoda. W odniesieniu do trzeciego i czwartego cytatu skarżący argumentował, że na podstawie art. 34 i 35 Konstytucji (patrz paragraf 24 poniżej) każdy ma prawo do prowadzenia działalności gospodarczej i rozporządzania swoim mieniem i że kwestionowane cytaty nie zawierają zatem zarzutów nielegalnej działalności i nie mogą być uznane za zniesławiające. Oświadczył również, że trzeci cytat określał, że opiera się na plotkach i stanowi zatem przypuszczenie. Sąd oddalił argumenty skarżącego i powołał się na wnioski z raportu biegłych, które stwierdzały, że trzeci i czwarty cytat zawierają informacje, które przedstawiają powoda w negatywnym świetle. W szczególności przedstawiały go jako osobę, która popełniła niemoralny i antyspołeczny czyn polegający na wykorzystywaniu samochodu służbowego do celów prywatnych, a która być może nawet prowadziła nielegalną działalność, ponieważ członkowie Dumy regionalnej byli zobowiązani do powstrzymywania się od innej płatnej pracy. W tym zakresie sąd powołał się na art. 6 ustawy o statusie deputowanego Dumy Obwodu Briańskiego (patrz paragraf 26 poniżej) i zauważył, że powód dostarczył mu zaświadczenie z organów podatkowych wykazujące, że nie był przedsiębiorcą indywidualnym od 2005 roku. Wziął również pod uwagę zaświadczenia od pracodawcy o czterech podróżach służbowych samochodami służbowymi do Orła w latach 2005–2007 i stwierdził, że kwestionowane fragmenty zawierały informacje szkodliwe dla honoru i reputacji powoda. Na koniec, w odniesieniu do piątego cytatu, sąd ponownie oparł się na ustaleniach raportu biegłych, który stwierdzał, że kwestionowany fragment zawiera informacje szkodliwe dla honoru i reputacji powoda, ponieważ sugerował antyspołeczne zachowanie z jego strony, sugerując, że dążył do wzbogacenia się zamiast bronić interesów publicznych. Sąd wziął również pod uwagę dowód rejestracyjny Mitsubishi Pajero Sport przedstawiony przez powoda i stwierdził, że cytat był szkodliwy dla jego honoru i reputacji zawodowej. Sąd uznał, że redakcja „Bryanskiye Budni” i skarżący ponoszą solidarną odpowiedzialność za kwotę 40 000 RUB w zakresie zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową poniesioną przez powoda. Nakazał również gazecie opublikowanie sprostowania w ciągu dziesięciu dni od uprawomocnienia się wyroku. Skarżący odwołał się. 25 grudnia 2008 r. Sąd Obwodowy w Briańsku utrzymał wyrok w mocy.


Skarżący urodził się w 1951 roku i mieszka w Weinheim. Jest działaczem antyaborcyjnym i prowadzi stronę internetową przeciwko aborcji, na której prowadzi kampanię, niekiedy w bardzo drastyczny sposób, przeciwko aborcji. Decyzją z 1 marca 2007 r. Federalna Komisja ds. Publikacji Szkodliwych dla Młodzieży (Bundesprüfstelle für jugendgefährdende Schriften) umieściła stronę internetową skarżącego, www.babycaust.de („niemiecką stronę internetową”), na liście publikacji uznanych za szkodliwe dla nieletnich. Następnie skarżący przebudował swoją obecność w internecie. Jego nowa strona internetowa zawierała link pogrubioną czcionką do strony www.babycaust.at („austriackiej strony internetowej”), która była prowadzona przez M.H. – już zmarłego, opisywanego przez skarżącego na jego obecnej stronie internetowej jako „drogi przyjaciel i współbojownik”. Do linku do austriackiej strony internetowej dołączony był następujący komentarz: „Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej o współczesnym, demokratycznej zbrodni ‘aborcji’, zasięgnij informacji w Austrii”. W danym czasie treść austriackiej strony internetowej była zasadniczo zgodna z treścią niemieckiej strony internetowej sprzed sprzeciwu Federalnej Komisji. Ponadto austriacka strona internetowa zawierała link do wersji pełnej niemieckiej strony internetowej skarżącego takiej, jaką istniała pierwotnie przed sprzeciwem Federalnej Komisji. Usunięto tylko stopkę autorską strony. Skarżący dostarczył M.H. płytę CD zawierającą wszystkie dane niezbędne do prowadzenia „austriackiej strony internetowej”. Wersja niemieckiej strony internetowej, do której można było dotrzeć za pośrednictwem linku na austriackiej stronie internetowej, zawierała następujące oświadczenie: „Równanie Babycaust z Holokaustem oznaczałoby relatywizowanie dzisiejszych morderstw aborcyjnych”. Ponadto na stronie głównej austriackiej strony internetowej pokazano następujące oświadczenie między dwoma zdjęciami niemowląt, z których jedno było ewidentnie pokryte krwią: „Nie ma na to innego słowa: Aborcja to ‘ZABÓJSTWO ZE SZCZEGÓLNEJ OKRUCIEŃSTWA’!” Zdjęcie poniżej przedstawiało stos zwłok w nieokreślonym obozie koncentracyjnym III Rzeszy. Podpis poniżej brzmiał: „Aborcja i eutanazja to zbrodnie, których żadne prawo ludzkie nie może śmiać się uznawać za legalne”. Ponadto, pod linkiem „aborcje” na austriackiej stronie internetowej pokazano karykaturalny rysunek wilka jako kata gilotynującego zarodki. Tekst nad tym obrazkiem brzmiał: „Aborcjonistki: Mogą zabijać, ale biada tym, którzy przypominają im o zabijaniu”. Poniżej tekst brzmiał: „‘Faszyści’/‘Antyfaszyści’: Czy to komendanci obozów koncentracyjnych, czy mordercy nienarodzonych dzieci, obaj są przejawami przestępców! Te ‘nędzne istoty’ mają ten sam kod genetyczny”. Dostępne pod linkiem „nie dla osób o słabych nerwach” były obrazy rzekomo pokazujące porożone płody oraz słowa: „Sześćdziesiąt lat po Auschwitz: Po ‘przerwaniu’ [ciąży] idzie się do krematorium lub na śmietnik!” Po przejściu pod link „Niemcy” i dalszym linku na tej stronie do „Prośby o modlitwę”, nawiązano do wyroku Sądu Apelacyjnego w Karlsruhe (wyrok z 28 lutego 2007 r. – 6 U 98/06) zabraniającego skarżącemu oznaczania aborcji wykonywanych przez lekarzy wymienionych na jego stronie internetowej jako „zabójstwo ze szczególnej okrucieństwa”. Odnośnik został opatrzony następującym komentarzem: „Nie oznaczyliśmy i nie oznaczamy lekarzy aborcyjnych jako morderców ze szczególnej okrucieństwa. JEDNAKże będziemy stać mocno w naszym przekonaniu, że celowe ‘doprowadzenie do śmierci’ niewinnej istoty ludzkiej to ZABÓJSTWO ZE SZCZEGÓLNEJ OKRUCIEŃSTWA. Czy ktoś może poważnie twierdzić, że przy ‘ABORCJI’ niewinna, nienarodzona istota ludzka nie jest celowo zabijana?” Na samym dole tej samej strony, pod wyróżnionym tekstem „Niemiecka historia współczesna w skrócie”, zdanie brzmiało: „Zepsuci lekarze mordowali nienarodzone dzieci na polecenie matek”. Z tej strony czytelnik był kierowany do alfabetycznej listy według lokalizacji wymieniającej nazwiska i adresy praktyk wielu lekarzy w całych Niemczech, którzy wykonywali aborcje. Liście towarzyszyło zaproszenie do modlitwy za tych lekarzy. Dr F., powód w postępowaniu głównym, został wymieniony na liście. Był wyznania mojżeszowego i jego rodzina cierpiała z powodu okrucieństw popełnionych w epoce narodowego socjalizmu. Dr F. zwrócił się do sądów o zakazanie skarżącemu i M.H. dalszych działań oraz o odszkodowanie za naruszenie jego praw osobistych. Twierdził, że strony w question wytworzyły bezpośrednie skojarzenie między wymienionymi lekarzami a III Rzeszą, zrównały aborcję ze zbrodniami III Rzeszy i stygmatyzowały go jako mordercę. 9 lutego 2010 r. Sąd Rejonowy w Karlsruhe nakazał skarżącemu zaniechać używania i/lub pozwalania na używanie terminu „zabójstwo ze szczególnej okrucieństwa” na niemieckiej stronie internetowej lub austriackiej stronie internetowej do opisywania aborcji wykonywanych przez dr F., który był wymieniony na tych stronach. Nakazał również skarżącemu, jako dłużnikowi solidarnemu (Gesamtschuldner) z M.H., zapłatę na rzecz dr F. odszkodowania w wysokości 10 000 euro (EUR). Podobne orzeczenie przeciwko M.H. zostało wydane w osobnym wyroku. Sąd Rejonowy w Karlsruhe podał następujące uzasadnienie swojego wyroku. Po pierwsze ustalił, że kwestionowane wypowiedzi można przypisać skarżącemu. Okoliczność, że wspomniana treść była dostępna tylko pośrednio przez austriacką stronę internetową prowadzoną przez M.H., była nieistotna. Skarżący uczynił treść własną poprzez umieszczenie i utworzenie linku na niemieckiej stronie internetowej wyraźnie do strony M.H. Nie kwestionował również podczas postępowania, że wypowiedzi pochodziły od niego. Ponadto, przez cały czas trwania postępowania, konsekwentnie i z przekonaniem opisywał aborcję jako zabójstwo ze szczególnej okrucieństwa i uważał porównanie aborcji i Holokaustu, odzwierciedlone nawet w nazwie domeny „babycaust”, za odpowiednie. W kolejnym kroku sąd przeanalizował zrzuty ekranu strony internetowej, które zostały złożone przez powoda. Uznał, że strona internetowa zawierała ogólne stwierdzenie, że aborcje, jakich dokonywał dr F., były czynami zabójstwa ze szczególnej okrucieństwa porównywalnymi z całkowicie nieusprawiedliwionymi okrucieństwami wyrządzonymi Żydom w III Rzeszy. Poprzez wymienienie nazwiska dr F. i adresu jego praktyki bezpośrednio w tym kontekście, skarżący zarzucił lekarzowi konkretnie wykonywanie aborcji i wywołał „efekt pręgierza”. Mimo że skarżący złożył swoje oświadczenia w kontekście debaty publicznej o fundamentalnym znaczeniu i wolności słowa chroniącej polemikę i ostrą krytykę, komentarze skarżącego na niemieckiej stronie internetowej i austriackiej stronie internetowej nie zostały zamieszczone jako szeroka krytyka, ale konkretnie przeciwko lekarzom wymienionym na tych stronach. Skarżący celowo podważył prawo do osobowości powoda, oznaczając aborcję jako zabójstwo ze szczególnej okrucieństwa, zrównując ją ze zbrodniami Holokaustu i zarzucając konkretnie dr F. jego zaangażowanie. Było to również prawdziwe przy założeniu, że oświadczenia stanowiły wyrażenie opinii, a nie roszczenie faktyczne. W konsekwencji, ważenie wszystkich tych rozważań wypadło na korzyść ogólnego prawa do osobistości dr F., które w tych okolicznościach przeważyło nad wolnością słowa skarżącego. W zakresie odszkodowania Sąd Rejonowy w Karlsruhe uznał, że naruszenie prawa do osobistości i związany z tym efekt stygmatyzacji były szczególnie poważne, biorąc pod uwagę, że sam dr F. był Żydem i jego rodzina bezpośrednio cierpiała z powodu nazistowskich okrucieństw w III Rzeszy. Ponadto sąd wziął pod uwagę, że skarżący konsekwentnie składał te lub podobne oświadczenia i nie zniechęciły go wydane przeciwko mu nakazy zaprzestania, takie jak decyzja Sądu Apelacyjnego w Karlsruhe z 28 lutego 2007 r. (6 U 98/06), do której strona internetowa się odnosiła (patrz powyższy paragraf 11), ani umieszczenie strony internetowej na liście publikacji szkodliwych dla nieletnich przez Federalną Komisję. Postanowieniem z 21 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Karlsruhe zawiadomił skarżącego o zamiarze oddalenia jego apelacji ze względu na brak szans powodzenia. Sąd szczegółowo wyjaśnił, że wniosek Sądu Rejonowego, że austriacka strona internetowa wysunęła poważne i osobiste oskarżenie przeciwko dr F., że popełnił czyny zabójstwa ze szczególnej okrucieństwa. Oskarżenie to dodatkowo wiązało się z porównywaniem aborcji do eksterminacji Żydów pod rządami nazistowskimi. Stanowiło to poważny atak na reputację i prawa osobiste dr F. Sąd Apelacyjny potwierdził również, że skarżący musiał ponieść odpowiedzialność za treść austriackiej strony internetowej. Przekazał odpowiednią treść ze swojej własnej strony internetowej do M.H. i wyraził zgodę, za pośrednictwem linku, na jej zamieszczenie na austriackiej stronie internetowej. Ponadto przyznanie odszkodowania pieniężnego było odpowiednie w świetle powagi ingerencji w ogólne prawo do osobowości. Sąd Rejonowy poprawnie wziął pod uwagę, na niekorzyść skarżącego, że nie zastosował się do prawnie wiążącej decyzji Sądu Apelacyjnego w Karlsruhe z 28 lutego 2007 r. Sąd dalej wyjaśnił, że – w celu ustalenia wysokości przyznanego odszkodowania – było bez znaczenia, czy dr F. był Żydem i czy jego rodzina była prześladowana w czasach reżimu nazistowskiego. Na poparcie tego poglądu sąd orzekł, że nie było widocznych oznak, że skarżący miał lub powinien był mieć taką wiedzę. Skarżącemu dano możliwość przedstawienia swojego stanowiska w sprawie powyższego uzasadnienia, z czego skorzystał bezskutecznie. 2 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny w Karlsruhe oddalił apelację skarżącego bez rozprawy. Powołał się na swoje uzasadnienie w postanowieniu z 21 września 2010 r. i podkreślił, że przyznane odszkodowanie było uzasadnione niezależnie od tego, czy dr F. był Żydem. 18 kwietnia 2011 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił przyjęcia skargi skarżącego o rozstrzygnięcie z powodu jej niedopuszczalności (1 BvR 798/11), bez podania przyczyn.


Skarżący urodził się w 1951 roku i mieszka w Weinheim. Jest działaczem antyaborcyjnym i prowadzi antyaborcyjną stronę internetową. 12 i 13 kwietnia 2005 r. skarżący rozdawał ulotki w pobliżu gabinetu lekarskiego dra St., który przeprowadzał tam aborcje. Ulotki stwierdzały, między innymi, że aborcje przeprowadzane przez dra St. w jego gabinecie, dla którego podał adres, były niezgodne z prawem według orzecznictwa Federalnego Trybunału Konstytucyjnego. Ponadto ulotka zawierała następujące sformułowania:
„Zgodnie z prawem karnym międzynarodowym: Zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem jest celowym „przywiedzeniem do śmierci” niewinnej istoty ludzkiej!”
„Morderstwo ludzi w Auschwitz było niezgodne z prawem, ale moralnie zdegenerowane państwo NS zezwalało na morderstwo niewinnych ludzi i nie poddawało go odpowiedzialności karnej.”
Skarżący zwracał się również do przechodniów i domniemanych pacjentów lekarza oraz próbował prowadzić z nimi rozmowy na temat aborcji. Dr St. złożył wniosek o wydanie nakazu przeciwko skarżącemu i 25 października 2005 r. Sąd Rejonowy w Mannheim uwzględnił żądany nakaz. Sąd nakazał skarżącemu powstrzymać się od zwracania się do przechodniów w bezpośrednim sąsiedztwie gabinetu lekarskiego oraz od nazywania aborcji przeprowadzanych przez powoda niezgodnymi z prawem, w celu drażnienia pacjentek i uniemożliwienia im wizyty w gabinecie dra St. 24 lutego 2007 r. Sąd Wyższy w Karlsruhe utrzymał decyzję w mocy i nieznacznie zmienił brzmienie określające obszar geograficzny objęty nakazem. Odmówił również dopuszczenia skargi kasacyjnej. Sąd Rejonowy oraz Sąd Wyższy powołały się na wcześniejszą decyzję Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, w której potwierdził cywilny nakaz przeciwko podobnemu postępowaniu skarżącego (patrz poniższy paragraf 13). Sądy uznały, że w rozpatrywanej sprawie nie było różnic faktycznych ani prawnych uzasadniających odejście od orzecznictwa Federalnego Trybunału Sprawiedliwości. W zakresie, w jakim lekarz w niniejszej sprawie był nieco bardziej znany niż lekarz w pierwotnej sprawie, Sąd Wyższy uznał, że to miało niewielkie znaczenie. Fakt, że dr St. występował jako ekspert przed niemieckim parlamentem wiele lat wcześniej, nie miał żadnych istotnych skutków na wizerunek publiczny dra St. w tamtym czasie. Ponadto zaangażowanie dra St. w różne spory prawne było nieistotne, ponieważ próba egzekwowania swoich praw w odpowiednim postępowaniu prawnym nie mogła działać na niekorzyść dra St. Podsumowując, skarżący oczernił legalną działalność zawodową dra St., sugerując, że popełnił czyny karalne, i ingerował w relację zaufania między lekarzem a pacjentem, która zasługuje na szczególną ochronę przed ingerencją innych. Skarżący tym samym poważnie naruszył dobra osobiste dra St. Ta ingerencja nie była uzasadniona wolnością wypowiedzi skarżącego w świetle masowego „efektu pręgierza”, jaki wywołał skarżący, wskazując na powoda i krytykując go w ostry sposób w bezpośrednim sąsiedztwie jego gabinetu. 29 maja 2007 r. Federalny Trybunał Sprawiedliwości odrzucił wniosek skarżącego o pomoc prawną z powodu, że zamierzona skarga kasacyjna skarżącego nie miała wystarczających perspektyw powodzenia. 20 lipca 2009 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił przyjęcia skargi skarżącego o rozstrzygnięcie z powodu jej niedopuszczalności, bez podania przyczyn (nr 1 BvR 1670/07).


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1949 i 1950 roku i mieszkali w Podgoricy, gdzie drugi ze skarżących nadal mieszka. 25 lipca 2000 r. matka skarżących wszczęła postępowanie cywilne przeciwko spółce Podgorička banka Societe Generale Group ad Podgorica (zwanej dalej „pozwany”), dochodząc wypłaty swoich oszczędności, które zdeponowała u prawnego poprzednika pozwanego, Titogradska osnovna banka Titograd. W nieokreślonym dniu skarżący kontynuowali powyższe postępowanie w miejsce matki, ponieważ w międzyczasie zmarła. 25 lipca 2008 r. Sąd Pierwszej Instancji w Podgoricy orzekł częściowo na korzyść skarżących. 19 stycznia 2010 r. Wyższy Sąd w Podgoricy uchylił wyrok pierwszej instancji, oddalając w całości roszczenia skarżących. Ten wyrok został utrzymany w mocy przez Sąd Najwyższy w dniu 19 października 2010 r. 5 grudnia 2010 r. wyrok Sądu Najwyższego został doręczony skarżącym. 3 lutego 2011 r. skarżący wniesli skargę konstytucyjną. 12 kwietnia 2012 r. Sąd Konstytucyjny oddalił skargę skarżących, a decyzja ta została doręczona skarżącym 29 maja 2012 r.


Skarżąca urodziła się w 1974 roku i mieszka w Kazaniu. W 1969 roku rzeka Szumiełka w Twerietinowce, w Republice Tatarstanu, została spiętrzona i utworzono sztuczne jezioro. Pierwotnym właścicielem działki zawierającej jezioro było państwowe gospodarstwo futrzarskie. W 2003 roku gospodarstwo futrzarskie sprzedało działkę oraz jezioro prywatnej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w drodze publicznej sprzedaży w trybie przetargu. Prawo własności nowego właściciela do działki zostało wpisane do państwowego rejestru gruntów. 5 maja 2008 roku spółka sprzedała grunt skarżącej w drodze publicznej sprzedaży w trybie przetargu. Prawo własności skarżącej do działki zostało wpisane do państwowego rejestru gruntów, a 28 czerwca 2008 roku skarżącej wydano odpowiedni certyfikat. 18 października 2011 roku, na skutek postępowania upadłościowego, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością została wyrejestrowana jako osoba prawna. 29 marca 2012 roku regionalna agencja zarządzania mieniem państwowym wytoczyła powództwo cywilne przeciwko skarżącej, domagając się odzyskania działki i jeziora. 5 maja 2012 roku Sąd Rejonowy w Piestricach Republiki Tatarstanu uwzględnił powództwo w całości. Sąd stwierdził, że na mocy obowiązujących przepisów jezioro nie może być własnością podmiotu prywatnego ani osoby fizycznej i powinno zostać zwrócone państwu. Sąd zauważył ponadto, że publiczna sprzedaż w trybie przetargu w 2008 roku została przeprowadzona z naruszeniem pewnych przepisów (w szczególności ogłoszenie o sprzedaży nie zostało opublikowane w gazetach wskazanych na liście zatwierdzonej przez państwo) i odmówił zastosowania trzyletniego terminu przedawnienia do roszczeń agencji. 5 lipca 2012 roku Sąd Najwyższy Republiki Tatarstanu uchylił wyrok z 5 maja 2012 roku na skutek odwołania i oddalił powództwo w całości. Sąd uznał, że Sąd Rejonowy popełnił błąd w interpretacji obowiązujących przepisów i że działka z jeziorem może być własnością podmiotu prywatnego. Sąd zauważył dalej, że w każdym razie roszczenie agencji powinno zostać oddalone z powodu nie wniesienia powództwa w terminie trzyletnim. W związku z tym sąd powołał się na fakt, że (1) państwo wiedziało, że sporna nieruchomość opuściła jego posiadanie już w 2003 roku, gdy działka została sprzedana przez państwowe gospodarstwo do spółki prywatnej, a prawo własności nowego właściciela do nieruchomości zostało wpisane do państwowego rejestru gruntów oraz (2) państwo wiedziało, że skarżąca była właścicielem działki od 2008 roku, gdy prawo własności skarżącej do nieruchomości zostało wpisane do państwowego rejestru gruntów. Agencja odwołała się. 14 września 2012 roku Sąd Najwyższy skierował sprawę do rozpoznania w trybie nadzwyczajnym. 10 października 2012 roku Prezydium Sądu Najwyższego uchyliło wyrok odwoławczy z 5 lipca 2012 roku i utrzymał w mocy wyrok z 5 maja 2008 roku w trybie nadzwyczajnego rozpoznania sprawy. Odrzucił wniosek skarżącej o zastosowanie terminu przedawnienia, uznając, że agencja dowiedziała się o naruszeniu praw państwa do działki dopiero w 2012 roku po otrzymaniu listu od Federalnej Agencji Zasobów Wodnych (Федеральное агентство водных ресурсов России). 22 lutego 2013 roku działka została zarejestrowana jako własność federacyjna w państwowym rejestrze gruntów. W nieokreślonym dniu skarżąca zakwestionowała nałożenie na nią w 2011 roku grzywny jako właściciela działki. Twierdziła, że nie była właścicielem działki. 19 kwietnia 2013 roku Sąd Rejonowy w Wachitowie w Kazaniu oddalił powództwo skarżącej. Sąd stwierdził, że skarżąca była właścicielem działki w 2011 roku i że strony nie dostarczyły żadnych dowodów przeciwnych.


Skarżący stanowią rodzinę składającą się z męża i żony (pierwszego i drugiego skarżącego) oraz ich dziecka (trzeciego skarżącego). Urodzili się odpowiednio w 1976, 1978 i 2001 roku oraz mieszkają w Kayseri. 9 sierpnia 2001 r. druga skarżąca została przyjęta do Szpitala Państwowego w Niğde. Urodziła trzeciego skarżącego, który doznał nieodwracalnych obrażeń spowodowanych interwencją personelu medycznego tego szpitala podczas porodu. W raporcie z 12 maja 2004 r. Instytut Medycyny Sądowej stwierdził, że dwaj członkowie personelu medycznego prowadzący poród ponoszą równą i wyłączną winę za obrażenia trzeciego skarżącego. 1 grudnia 2004 r. pierwszy i drugi skarżący we własnym imieniu oraz w imieniu trzeciego skarżącego złożyli roszczenie do Ministerstwa Zdrowia o odszkodowanie z tytułu obrażeń odniesionych przez trzeciego skarżącego. W następstwie milczącego oddalenia roszczenia przez władze administracyjne, skarżący wnieśli 2 lutego 2005 r. powództwo o odszkodowanie do Sądu Administracyjnego w Konya. Żądali zapłaty 30 000 tureckich lir (TRY) z tytułu szkody majątkowej oraz 100 000 TRY z tytułu szkody niemajątkowej. W toku postępowania sąd krajowy zdecydował z urzędu o uzyskaniu opinii biegłego w celu ustalenia wysokości szkody majątkowej poniesionej przez skarżących. W opinii złożonej do sądu 14 czerwca 2006 r. biegły ocenił wysokość szkody majątkowej poniesionej przez skarżących na 194 916 TRY. 27 czerwca 2006 r. skarżący zwrócili się o zwiększenie kwoty roszczenia z tytułu szkody majątkowej w związku z opinią biegłego. 6 lipca 2006 r. sąd orzekł na korzyść skarżących i przyznał im pełną kwotę ich pierwotnych roszczeń z tytułu szkody majątkowej, a mianowicie 30 000 TRY oraz odsetki od dnia złożenia roszczeń w Ministerstwie Zdrowia. Przyznał im również łącznie 50 000 TRY z tytułu szkody niemajątkowej oraz odsetki od dnia wniesienia pozwu. Wniosek skarżących o zwiększenie roszczenia z tytułu szkody majątkowej został oddalony przez sąd, który uznał się za związanego pierwotnym roszczeniem wskazanym przez skarżących przy wniesieniu sprawy. Odwołania skarżących zostały oddalone przez Najwyższy Sąd Administracyjny odpowiednio 16 czerwca 2009 r. i 28 grudnia 2010 r. 22 stycznia 2010 r. Ministerstwo Zdrowia wypłaciło skarżącym łącznie 144 144 TRY. Około 53 830 TRY z tej kwoty stanowiło odsetki ustawowe naliczone od kwoty głównej zasądzonej wyrokiem.


Skarżący urodził się w 1968 roku i mieszka w Suponewie, w obwodzie briańskim. Skarżący jest redaktorem tygodnika „Bryanskiye Budni” od momentu jego założenia w 1999 roku. W czerwcu 2010 r. organy ścigania przeprowadziły kontrolę przestrzegania przepisów przeciwpożarowych w centrum handlowym „Tymoshkovykh” (TRC Timoszkowych). Z protokołu wynikało, że stwierdzono piętnaście naruszeń przepisów. 21 czerwca 2010 r. prokurator zwrócił się do sądu z wnioskiem, między innymi o nakazanie N.K. Timoszkowowi, właścicielowi centrum handlowego, usunięcia naruszeń. Postanowieniem ostatecznym z 2 sierpnia 2010 r. wniosek uwzględniono w tej części. Wszczęto postępowanie egzekucyjne, które zostało następnie umorzone. We wrześniu 2011 r. organy ścigania przeprowadziły kolejną kontrolę. Stwierdziły, że naruszenia nie zostały usunięte, a ponadto wykryto nowe. Łącznie stwierdzono pięćdziesiąt naruszeń przepisów przeciwpożarowych, z których piętnaście uznano za stwarzające zagrożenie dla życia i zdrowia osób przebywających w centrum. Uchylono decyzję komorników o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Jednocześnie prokurator wszczął nowe postępowanie sądowe przeciwko centrum handlowemu, dążąc do usunięcia naruszeń przepisów przeciwpożarowych. Prokurator zwrócił się również do sądu o czasowe zamknięcie centrum handlowego jako środka zabezpieczającego do momentu pełnego dostosowania się do przepisów przeciwpożarowych. W nieokreślonym dniu Sąd Obwodowy w Briańsku nakazał czasowe zamknięcie centrum handlowego. Postępowanie co do meritum pozostawało w toku, a kolejna rozprawa została wyznaczona na 27 marca 2012 r. 23 marca 2012 r. portal informacyjny Regnum Centre opublikował na swojej stronie artykuł o czasowym zamknięciu centrum handlowego „Tymoshkovykh” z powodu naruszenia przepisów przeciwpożarowych. 26 marca 2012 r. portal informacyjny iBryansk.ru opublikował na swojej stronie artykuł o spotkaniu pana Timoszkowa z przedstawicielami Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych, prokuratorem briańskim, szefem administracji briańskiej i Michaiłem Klimowem, wicegubernatorem obwodu briańskiego. 27 marca 2012 r. portal informacyjny bnews32.ru opublikował artykuł o postanowieniu sądu nakazującym zamknięcie centrum handlowego. Artykuł stwierdzał również, że właściciel centrum handlowego uznał ten środek za zbyt surowy oraz że Nikołaj Denin, gubernator obwodu briańskiego, polecił panu Klimowowi osobiście zająć się tą sprawą. Tego samego dnia Regnum Centre opublikował artykuł, w którym poinformowano, że na rozprawie w dniu 27 marca 2012 r. Sąd Rejonowy wieżycki w Briańsku oddalił wniosek o uchylenie środka zabezpieczającego. Artykuł podawał również, że pan Timoszkow był bardzo aktywny w związku z zamknięciem centrum handlowego i spotkał się już z przedstawicielami Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych, prokuratorem briańskim, szefem administracji briańskiej i panem Klimowem. Portal informacyjny podał, że ponieważ rozprawa sądowa odbyła się po spotkaniu, pan Timoszkow był oburzony decyzją i powiedział następująco: „W moim przekonaniu, z którym zgadzają się urzędnicy Ministerstwa Sytuacji Nadzwyczajnych i wicegubernator Klimow, nie ma zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi. Nie wiem, dlaczego [sąd wydał] taką decyzję. Odwołamy się od niej”. 29 marca 2012 r. portal informacyjny province.ru opublikował na swojej stronie artykuł, w którym napisano, że prokuratura obwodu briańskiego zwróciła się do sądu o uchylenie zawieszenia działalności centrum handlowego, co – jak ogłosił wicedyrektor A. Stupak – miało miejsce na posiedzeniu Dumy Obwodowej. Artykuł informował, że oświadczył on, że stwierdzone naruszenia nie są przez Ministerstwo Sytuacji Nadzwyczajnych uznawane za stwarzające zagrożenie dla życia pracowników i klientów centrum oraz że właściciel usunął część z nich. 30 marca 2012 r. centrum handlowe „Tymoshkovykh” zostało ponownie otwarte. 11 kwietnia 2012 r. province.ru opublikował na swojej stronie artykuł o następującej treści:
„27 marca budynek został zamknięty z powodu naruszenia przepisów przeciwpożarowych. Na mocy decyzji sądu zastosowano środki zabezpieczające na okres jednego miesiąca do czasu usunięcia naruszeń. Wydarzenia te wywołały poruszenie. Przedsiębiorcy rozmawiali z prokuratorem regionalnym. Urzędnicy miasta i regionu wstawiali się za przedsiębiorstwem. W rezultacie 30 marca prokuratura wycofała swoją skargę, a centrum handlowe zostało ponownie otwarte. Jednak wczoraj sąd regionalny odmówił uchylenia środków zabezpieczających. Oznacza to, że przed 27 kwietnia budynek może zostać ponownie zamknięty. Dziś centrum handlowe działa normalnie. Najemcy twierdzą jednak, że komornicy mogą ich ponownie odwiedzić 13 kwietnia. Tymczasem przedsiębiorcy zamierzają ponownie zwrócić się do prokuratury o wyjaśnienia”.
29 marca 2012 r. skarżący opublikował artykuł w „Bryanskiye Budni” nr 639/12 zatytułowany „... i byli gońcami Timoszkowa” („... i służyli u Timoszkowa na posyłkach”)[1], w którym skrytykował urzędników, którzy w powyższych wydarzeniach stanęli po stronie centrum handlowego. Odpowiednia część artykułu brzmi następująco:
„W celu wsparcia Timoszkowa zmobilizowano najlepsze siły. Przy stole zebrali się najbardziej znani mędrcy – wicegubernator Michaił Klimow, szef administracji miasta Siergiej Smirnow i inni urzędnicy. Otrzymali rozkaz ratowania swego dobroczyńcy Timoszkowa i wykonali to zadanie. Sporo lokali zostało zamkniętych z powodu naruszenia przepisów przeciwpożarowych, a jednak nigdy nie przybywała na ratunek taka kawaleria. Najwyżsi urzędnicy rzucili się bronić interesów przedsiębiorcy Timoszkowa...
Briańscy urzędnicy skorumpowani zdradzili się i nawet nie zrozumieli, co się stało. W rzeczywistości nie byliby bardzo zawstydzeni, nawet gdyby zrozumieli, że ujawnili swoje powiązania. „Z kim wy, mistrzowie kultury?” – mówili w czasach Stalina. W Briańsku nasuwa się inne pytanie: „Z kim wy, mistrzowie złodziejskiego rzemiosła? Kogo bronicie?”.
Oryginalna wersja w języku rosyjskim znajduje się poniżej:
„На подмогу Тимошкову бросили лучшие силы. За столом собрались самые отъявленные мудрецы – заместитель губернатора Михаил Климов, глава городской администрации Сергей Смирнов и другие чиновники. Им дали команду спасать кормильца Тимошкова, и они спасали. Мало ли заведений было закрыто из-за нарушений противопожарных норм, но никому не бросали на выручку такой десант. Интересы отдельно взятого коммерсанта Тимошкова кинулись защищать высшие чиновники ...
Брянские коррупционеры засветились и даже не поняли, что случилось. Впрочем, не слишком бы и смутились, если бы все-таки сообразили, что приоткрыли свои связи. «С кем вы, мастера культуры?» - говаривали при Сталине. Для Брянска напрашивается другой вопрос: «С кем вы, мастера воровского ремесла? Кого защищаете?”
23 kwietnia 2012 r. pan Klimow wniósł powództwo o zniesławienie przeciwko skarżącemu i domagał się odszkodowania w wysokości 500 000 rubli rosyjskich (RUB). Twierdził w szczególności, że następujące fragmenty są nieprawdziwe i szkodzą jego honorowi i reputacji: 1. „W celu wsparcia Timoszkowa zmobilizowano najlepsze siły. Przy stole zebrali się najbardziej znani mędrcy – wicegubernator Michaił Klimow, szef administracji miasta Siergiej Smirnow i inni urzędnicy. Otrzymali rozkaz ratowania swego dobroczyńcy Timoszkowa i wykonali to zadanie... Najwyżsi urzędnicy rzucili się bronić interesów przedsiębiorcy Timoszkowa”.
27 września 2012 r. Sąd Rejonowy w Briańsku w obwodzie briańskim uwzględnił powództwo. W swoim orzeczeniu powołał się na opinię biegłego językoznawcy z 1 sierpnia 2012 r. Zgodnie z opinią biegłego, kwestionowane fragmenty nadawały się do oceny pod kątem ich zgodności z faktami. W pierwszym i drugim fragmencie informacje zostały przedstawione w formie twierdzeń. Trzeci fragment zawierał pytania retoryczne, które wyrażały opinię autora. Istniało jednak domniemane twierdzenie, że osoby zainteresowane, w tym powód, są „mistrzami złodziejskiego rzemiosła”, czyli że angażowały się w nielegalne działalności. Sąd oddalił argument skarżącego, że wszystkie fakty opisane w artykule były prawdziwe, natomiast w kwestionowanych fragmentach wyraził on swoją opinię. Powołując się na powyższą opinię, sąd stwierdził, że w kwestionowanych fragmentach mowa była o powodzie, co stanowiło negatywne stwierdzenia, które dyskredytowały jego charakter moralny i naruszyły jego honor, godność oraz reputację zawodową. Sąd nakazał skarżącemu opublikowanie sprostowania w ciągu dziesięciu dni od uprawomocnienia się wyroku oraz przyznał powodowi odszkodowanie w wysokości 5000 RUB (około 125 euro (EUR)). Skarżący odwołał się. 27 listopada 2012 r. Sąd Obwodowy w Briańsku utrzymał wyrok w mocy. 19 lutego 2013 r. Sąd Obwodowy w Briańsku odmówił skarżącemu zgody na wniesienie skargi kasacyjnej.


Skarżący urodził się w 1979 roku i mieszka w Adanie. W momencie zdarzeń będących podstawą skargi skarżący był członkiem Partii Socjalistycznej Demokracji (Sosyalist Demokrasi Partisi). 21 marca 2007 r. skarżący wziął udział w obchodach Nowruz (kurdyjskiego Nowego Roku) w Adanie, gdzie wygłosił przemówienie w imieniu swojej partii politycznej. Zgodnie z raportem przygotowanym tego samego dnia przez policję, w swoim przemówieniu skarżący stwierdził, że siły zbrojne powinny przestrzegać rozejmu ogłoszonego przez PKK oraz że powinna zostać ogłoszona powszechna amnestia. Podnosił, że ludzie są zatrzymywani za nazywanie Abdullaha Öcalana, lidera PKK, „Szanownym (Sayın) Öcalanem”, podczas gdy premier również zwracał się do niego używając tego zwrotu. Skarżący stwierdził dalej, że Abdullah Öcalan nie powinien być przetrzymywany w izolacji w więzieniu oraz że powinni go odwiedzać niezależni lekarze. Na koniec złożył następujące oświadczenie: „Nie strzelać, lecz rozmawiać w celu rozwiązania kwestii kurdyjskiej”. Raport policji z 21 marca 2007 r. stwierdzał dalej, że po przemówieniu skarżącego odtwarzano piosenki z tekstem w języku kurdyjskim, a niektórzy demonstranci machali flagami PKK. 6 kwietnia 2007 r. prokurator w Adanie zlecił dwóm biegłym przygotowanie raportu na temat nagrania wideo z obchodów z 21 marca 2007 r. wykonanego przez policję. Zgodnie z raportem z 16 kwietnia 2007 r. przygotowanym przez dwie osoby, demonstranci skandowali pewne hasła i machali flagami oraz plakatami z wizerunkiem Abdullaha Öcalana od czasu do czasu podczas obchodów. 18 kwietnia 2007 r. prokurator w Adanie wniósł akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Adanie, oskarżając skarżącego o członkostwo w PKK na podstawie art. 220 § 7 i 314 § 2 Kodeksu Karnego z powodu jego udziału w demonstracji 21 marca 2007 r. oraz treści jego przemówienia. Powołał się na raport policji z 21 marca 2007 r., nagrania wideo z obchodów Nowruz wykonane przez policję oraz opinię biegłych z 16 kwietnia 2007 r. W nieokreślonym terminie prokurator w Adanie zmienił zarzuty przeciwko skarżącemu i zwrócił się do Sądu Okręgowego w Adanie o skazanie go za rozpowszechnianie propagandy na rzecz PKK na podstawie art. 7 ust. 2 Ustawy o Zapobieganiu Terroryzmowi (Ustawa nr 3713). 24 marca 2008 r. Sąd Okręgowy w Adanie uznał skarżącego za winnego zgodnie z powyższym przepisem i skazał go na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności. Sąd uznał, na podstawie raportu policji z 21 marca 2007 r. oraz opinii biegłych z 16 kwietnia 2007 r., że wypowiedzi skarżącego stanowiły propagandę na rzecz PKK oraz że tłum skandował hasła popierające PKK po wysłuchaniu przemówienia skarżącego. 19 lipca 2011 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok z 24 marca 2008 r. 11 stycznia 2012 r. skarżący rozpoczął odbywanie kary pozbawienia wolności. 29 maja 2012 r. Sąd Okręgowy w Adanie udzielił skarżącemu warunkowego przedterminowego zwolnienia od 3 czerwca 2012 r.


Skarżący urodził się w 1977 roku i mieszka w Bałaszychie, mieście w obwodzie moskiewskim. Od 2008 roku skarżący mieszkał z A.D. w związku pozamałżeńskim. Rozstali się krótko po tym, jak A.D. zaszła w ciążę jesienią 2009 roku, ale nadal utrzymywali regularny kontakt. 6 lipca 2010 roku A.D. urodziła dziewczynkę, P. Skarżący utrzymywał regularny kontakt z dzieckiem. W styczniu 2011 roku A.D. zaczęła unikać komunikacji ze skarżącym i uniemożliwiać mu odwiedziny dziecka. 6 czerwca 2011 roku skarżący wniósł pozew o ustalenie jego ojcostwa dziecka i określenie warunków jego kontaktu z nim. 25 czerwca 2012 roku Rejonowy Sąd w Nagatinskim w Moskwie („Sąd Rejonowy”) umorzył rozpoznanie powództwa skarżącego w zakresie dotyczącym ustalenia jego praw do kontaktów. Sąd Rejonowy uzasadnił, że takie powództwa mogą być wnoszone tylko przez jednego z rodziców dziecka, podczas gdy w dniu rozpoznania powództwa ojcostwo skarżącego wobec dziecka nie zostało jeszcze ustalone. Tego samego dnia Sąd Rejonowy ustalił ojcostwo skarżącego wobec P. 20 grudnia 2012 roku, na skutek odwołania A.D., Miejski Sąd w Moskwie („Sąd Miejski”) uchylił wyrok z 25 czerwca 2012 roku ustalający ojcostwo skarżącego i oddalił powództwo skarżącego. 4 października 2013 roku, na skutek odwołania skarżącego, Prezydium Sądu Miejskiego, w postępowaniu kasacyjnym, uchyliło wyrok z 25 czerwca 2012 roku oraz postanowienie odwoławcze z 20 grudnia 2012 roku i przekazało sprawę do Sądu Rejonowego do ponownego rozpoznania. 13 listopada 2013 roku Sąd Rejonowy pozostawił powództwo skarżącego bez rozpoznania w związku z nowym postępowaniem wszczętym przez skarżącego (patrz niżej). 29 października 2013 roku partner A.D., A.K., został zarejestrowany jako ojciec dziecka. 11 listopada 2013 roku skarżący zaskarżył rejestrację A.K. jako ojca dziecka, domagając się ustalenia własnego ojcostwa oraz określenia jego praw do kontaktów z dzieckiem. 24 stycznia 2014 roku Sąd Rejonowy orzekł o unieważnieniu rejestracji A.K. jako ojca dziecka, ustalił ojcostwo skarżącego oraz stwierdził, że kontakty między skarżącym a jego córką powinny odbywać się w miejscu zamieszkania A.D. w pierwszą sobotę i drugą niedzielę każdego miesiąca w godzinach od 11:00 do 17:00. 28 lipca 2014 roku Sąd Miejski utrzymał w mocy wyrok z 24 stycznia 2014 roku po rozpoznaniu odwołania A.D. i A.K. 5 grudnia 2014 roku, po nieudanych próbach przekonania A.D. do wykonania wyroku z 24 stycznia 2014 roku – utrzymanego w mocy na skutek odwołania 28 lipca 2014 roku – skarżący zwrócił się do Służby Komorników Rejonowych w Carycynie w Moskwie („służba komorników rejonowych”) o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. 12 grudnia 2014 roku komornik z służby komorników rejonowych odmówił wszczęcia takiego postępowania egzekucyjnego, ponieważ sentencja wyroku nie nakładała na A.D. obowiązku podejmowania lub zaniechania określonych czynności. 4 lutego 2015 roku skarżący wniósł pozew o zaskarżenie legalności powyższej decyzji. 18 marca 2015 roku Sąd Rejonowy oddalił powództwo skarżącego. 6 lipca 2015 roku Sąd Miejski uchylił powyższy wyrok, uznając, że decyzja z 12 grudnia 2014 roku o odmowie wszczęcia postępowania egzekucyjnego była niezgodna z prawem. 10 sierpnia 2015 roku komornik z służby komorników rejonowych wszczął postępowanie egzekucyjne w zakresie wyroku z 24 stycznia 2014 roku. 17 i 24 sierpnia 2015 roku komornik dzwonił do A.D. W pierwszym terminie A.D. odebrała telefon. Została poinformowana o wszczęciu postępowania egzekucyjnego i wezwana do stawienia się przed komornikiem 20 sierpnia 2015 roku. W drugim terminie komornik zadzwonił na ten sam numer, ale odebrała kobieta, która poinformowała komornika, że numer ten nie należy do A.D., po czym rozłączyła się. 6 października 2015 roku postępowanie egzekucyjne zostało przeniesione z służby komorników rejonowych do nowo utworzonego Międzyrejonowego Wydziału Komorników ds. Egzekucji Alimentów Federalnej Służby Komorniczej Rosji dla Moskwy (Межрайонный отдел судебных приставов по взысканию алиментных платежей № 1 УФССП России по г. Москве, „Międzyrejonowy Wydział Komorników”). 30 października 2015 roku komornik Międzyrejonowego Wydziału Komorników podjął decyzję o przyjęciu postępowania do egzekucji. 30 października i 10 grudnia 2015 roku oraz 12 lutego i 25 lipca 2016 roku komornik wysyłał do A.D. zawiadomienia o egzekucji wyroku z 24 stycznia 2014 roku. 4 grudnia 2015 roku komornik wielokrotnie dzwonił pod numer telefonu A.D., ale nikt nie odebrał. 7 grudnia 2015 roku komornik ponownie dzwonił pod numery telefonu A.D. Jedno połączenie odebrała kobieta, która przedstawiła się jako matka A.D. i odmówiła odpowiedzi na jakiekolwiek pytania. W ciągu 2015 roku skarżący złożył liczne skargi dotyczące bezczynności Międzyrejonowego Wydziału Komorników do różnych organów, w tym do Międzyrejonowej Prokuratury, szefa Federalnego Wydziału Służby Komorniczej dla Moskwy i Rzecznika Praw Dziecka. 14 lutego 2016 roku komornik odwiedził miejsce prawdopodobnego zamieszkania A.D. Drzwi otworzyła matka A.D., której komornik wręczył zawiadomienie o egzekucji wyroku z 24 stycznia 2014 roku. Powiedziała komornikowi, że nie wie, gdzie przebywa jej córka, i że A.D. nie wyda dziecka skarżącemu. 17 lutego 2016 roku komornik otrzymał oświadczenie od A.D., w którym stwierdziła, że nie zamierza pozwolić skarżącemu na kontakt z dzieckiem, ponieważ dziecko nie wyraża takiej woli. 2 marca 2016 roku komornik wysłał zapytania do przedszkola nr 1457 w Moskwie, Miejskiej Dziecięcej Przychodni Poliklinicznej nr 23 w Moskwie, Centrum Usług Publicznych rejonu Birulowo Wschodnie oraz Administracji Ochrony Społecznej rejonu Birulowo Wschodnie w celu ustalenia, odpowiednio, czy dziecko uczęszcza do przedszkola, korzysta z usług medycznych oraz mieszka z A.D. pod adresem odwiedzonym przez komornika. 2 marca, 17 marca i 11 kwietnia 2016 roku komornik podejmował decyzje o zaangażowaniu psychologa w postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z informacjami Rządu, w nieokreślonym terminie komornik nałożył na A.D. opłatę egzekucyjną za niewykonanie wyroku z 24 stycznia 2014 roku oraz ostrzegł ją o odpowiedzialności administracyjnej za niewykonanie tego wyroku. 29 kwietnia 2016 roku komornik uzyskał pisemne oświadczenie A.D. A.D. złożyła w nim, w szczególności, że 14 marca 2016 roku wniosła pozew do Sądu Rejonowego o zakwestionowanie ojcostwa skarżącego, pozbawienie go władzy rodzicielskiej i przywrócenie władzy rodzicielskiej A.K. (patrz punkt 49 poniżej). Ponadto złożyła, że nie może wykonać wyroku z 24 stycznia 2014 roku, ponieważ dziecko stanowczo sprzeciwia się nawiązaniu jakiegokolwiek kontaktu ze skarżącym. Tymczasem, na wniosek skarżącego, w czerwcu 2016 roku Międzyrejonowy Wydział Komorników wyznaczył innego komornika do nadzoru nad postępowaniem egzekucyjnym. Zgodnie z wnioskami złożonymi przez A.D. w dniach 28 kwietnia i 28 lipca 2016 roku, w tym drugim terminie Sąd Rejonowy zawiesił postępowanie egzekucyjne w zakresie wyroku z 24 stycznia 2014 roku do czasu rozstrzygnięcia postępowania wszczętego przez A.D. 14 marca 2016 roku. Na skutek odwołania skarżącego, 30 września 2016 roku Sąd Miejski w Moskwie uznał decyzję z 28 lipca 2016 roku o zawieszeniu postępowania egzekucyjnego za niezgodną z prawem i bezzasadną oraz uchylił ją. Zgodnie z informacjami Rządu, 3 listopada 2016 roku komornik nałożył na A.D. grzywnę administracyjną na podstawie art. 5.35 § 2 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych Federacji Rosyjskiej za niewykonanie wyroku z 24 stycznia 2014 roku. 12 grudnia 2016 roku komornik podjął decyzję o czasowym ograniczeniu A.D. wyjazdu poza Federację Rosyjską. 4 lutego 2017 roku w toku postępowania egzekucyjnego skarżący spotkał się ze swoją córką po raz pierwszy od stycznia 2011 roku. Zdaniem skarżącego, mimo trudnej atmosfery spotkania, dziecko było skłonne do rozmowy. Następnie skarżący próbował zobaczyć się z córką 12 lutego i 4 marca 2017 roku (odpowiednio w drugą niedzielę i pierwszą sobotę miesiąca); nie towarzyszył mu komornik. W pierwszym przypadku A.D. uniemożliwiła skarżącemu zobaczenie się z dzieckiem; w drugim przypadku ani ona, ani dziecko nie było obecne w miejscu zamieszkania w wyznaczonym czasie. Raporty dotyczące tych zdarzeń zostały złożone przez skarżącego w policji i u komornika. 12 marca 2017 roku skarżący ponownie przyszedł, aby zobaczyć się z córką; tym razem towarzyszył mu komornik. A.D. przyprowadziła dziecko do skarżącego, aby porozmawiać z nim; jednak ona nastawiła dziecko przeciwko skarżącemu i poprosiła je o zdecydowanie, czy chce utrzymywać jakiekolwiek relacje ze skarżącym. Dziecko odpowiedziało, że odmawia komunikacji ze skarżącym. Komornik sporządził raport z tego zdarzenia. W aktach sprawy nie ma informacji o dalszym przebiegu postępowania egzekucyjnego. 14 marca 2016 roku A.D. wniosła powództwo do Sądu Rejonowego o zasądzenie alimentów od skarżącego, pozbawienie go władzy rodzicielskiej i przywrócenie władzy rodzicielskiej A.K. W aktach sprawy nie ma dalszych informacji o wyniku tego postępowania.


Skarżąca urodziła się w 1972 roku i mieszka w Zagrzebiu. W 2004 roku skarżąca zajmowała mieszkanie w Zagrzebiu, zlokalizowane w zrujnowanym budynku w szerszym centrum miasta. W 2005 roku, w kontekście procesu denacjonalizacji, pewna V.W-M. stała się właścicielką budynku. Niedługo potem obszar, na którym znajdował się budynek, zwrócił uwagę inwestorów nieruchomości, a wzniesiono tam wiele budynków mieszkalnych i komercyjnych. V.W-M. podjęła pewne kroki mające na celu sprzedaż swojej nieruchomości. Wczesnym rankiem 22 grudnia 2005 roku skarżąca poinformowała policję, że do jej mieszkania wystrzelono pocisk. Policja natychmiast zareagowała na miejscu i stwierdziła, że pocisk trafił do mieszkania skarżącej przez okno. Miejsce zdarzenia zabezpieczono, a skarżąca spędziła noc u przyjaciela. Przeprowadzono dalszą inspekcję na miejscu przez policję, ale nie znaleziono pocisku. Przesłuchano skarżącą w sprawie okoliczności strzelaniny, ale nie mogła ona podać żadnych dodatkowych szczegółów, ponieważ w momencie, gdy pocisk trafił do mieszkania, spała. 18 stycznia 2006 roku policja złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Miejskiej Prokuratury w Zagrzebiu (Općinsko državno odvjetništvo u Zagrebu – dalej „Prokuratura”) przeciwko nieznanemu sprawcy w związku z zarzutami narażenia na niebezpieczeństwo życia i mienia poprzez niebezpieczne czyny lub środki (strzelanina). Brak informacji wskazujących na to, że podjęto jakiekolwiek dalsze kroki dochodzeniowe. Sprawca pozostaje nieznany. 10 listopada 2010 roku skarżąca wezwała policję, zgłaszając, że ostatnio słyszała hałas z sąsiedniego budynku, w którym nikt nie miał mieszkać. Obawiała się, że dzieje się coś podejrzanego. Policja przeprowadziła inspekcję miejsca, ale znalazła tylko w pobliżu bezdomnego, który twierdził, że nigdy nie był w danym budynku. 22 listopada 2010 roku skarżąca i jej sąsiad, T.O., zgłosili policji, że pewien M.B. często odwiedzał budynek skarżącej, wyjaśniając, że reprezentuje inwestora. Zaoferował skarżącej 1000 euro (EUR) za wyprowadzkę z mieszkania. Po odmowie tej oferty zagroził, że wprowadzi się do jej mieszkania w jej nieobecności. W związku z zarzutami skarżącej, 21 grudnia 2010 roku policja przesłuchała M.B. Wyjaśnił, że był zainteresowany kupnem budynku, w którym znajdowało się mieszkanie skarżącej, i z tego powodu prowadził negocjacje z najemcami. Jednakże zaprzeczył, by ich zastraszał lub w inny sposób dręczył. M.B. wyjaśnił również, że zrezygnował z pomysłu kupna budynku, ponieważ wiązałoby się to z wieloma sporami prawnymi z najemcami. 22 grudnia 2010 roku wybuchł pożar w budynku, w którym mieszkała skarżąca. Policja przybyła na miejsce i stwierdziła, że pożar wybuchł w pomieszczeniach opuszczonego sklepu detalicznego. Policja odnotowała, że nie było zagrożenia dla ludzi ani znacznych zniszczeń mienia. Pożar ugaszono i nie podjęto dalszych działań. Następnego dnia najemcy znaleźli na miejscu zapalniczkę Zippo, którą, według skarżącej, chcieli natychmiast przekazać policji, ale policja odmówiła jej przyjęcia (zobacz również akapity 20-21 poniżej). 25 grudnia 2010 roku skarżąca poinformowała policję, że ktoś próbuje włamać się do pomieszczeń, w których kilka dni wcześniej wybuchł pożar. Policja przybyła na miejsce, ale nikogo nie znalazła. 4 stycznia 2011 roku wybuchł pożar w jednym z mieszkań (zajmowanym przez G.K.) w budynku skarżącej. Strażacy i policja natychmiast zareagowali na miejscu. Znaleźli ślady włamania do mieszkania oraz zapalniczkę tego samego modelu, co ta znaleziona przez najemców po pożarze z 22 grudnia 2010 roku (zobacz akapity 16-17 powyżej). Stwierdzili również, że w salonie spłonęła stara sterta ubrań. Podczas pierwszych przesłuchań najemców jeden z nich zeznał, że były mąż G.K. groził, że siłą wprowadzi się do wspomnianego mieszkania, a także dręczył sąsiadów. Następnego dnia policja przeprowadziła inspekcję na miejscu i zabezpieczyła wiadro plastikowe oraz ubrania znalezione w mieszkaniu. Policja zabezpieczyła również zapalniczkę znalezioną na miejscu oraz zapalniczkę znalezioną przez najemców po incydencie z 22 grudnia 2010 roku. Policja pobrała również próbki z różnych przedmiotów w mieszkaniu. Zabezpieczony materiał i próbki zostały wysłane do policyjnego centrum kryminalistycznego do dalszej analizy. Tego samego dnia policja przesłuchała skarżącą i jej sąsiadów. Zgłosili oni następujące informacje:
- skarżąca argumentowała, że M.B. często odwiedzał budynek w towarzystwie kilku mężczyzn i wywierał presję na najemcach, aby wyprowadzili się z budynku. Oferował skarżącej różne kwoty pieniędzy, a w pewnym momencie jeden z jego ludzi powiedział, że łatwo pozbędą się najemców. Skarżąca wiedziała, że niektórzy z najemców przyjęli oferty M.B. Słyszała również, że inni inwestorzy byli zainteresowani budynkiem, ale zmienili zdanie, gdy zorientowali się, że M.B. zdecydował się tam inwestować;
- G.K. oświadczyła, że miała problemy z M.B., który ją zastraszał, od kiedy odmówiła wyprowadzki z budynku. Podejrzewała, że M.B. stał za pożarem;
- T.Đ. wyjaśniła, jak wielkie problemy mieli najemcy z inwestorem, któremu właścicielka chciała sprzedać dom i który chciał ich wyrzucić z budynku. Ponadto oświadczyła, że były mąż G.K. powiedział, że wprowadzi się do wspomnianego mieszkania (zobacz akapit 19). Wyjaśniła również, jak po pożarze z 22 grudnia 2010 roku ona i jej mąż znaleźli zapalniczkę tego samego typu, co ta znaleziona po pożarze z 4 stycznia 2011 roku. Potwierdził to mąż T.Đ.;
- LJ.O., która jest matką T.Đ., oświadczyła, że w momencie incydentu przebywała w swoim mieszkaniu, gdy usłyszała wybuch i poczuła zapach benzyny, po czym zobaczyła ogień w mieszkaniu G.K. LJ.O. oświadczyła również, że najemców często odwiedzał M.B., który przedstawiał się jako przedstawiciel właścicielki i oferował im pieniądze za opuszczenie budynku;
- M.D. oświadczyła, że w okolicy Bożego Narodzenia dwóch mężczyzn zapukało do jej okna, ale ponieważ nie otworzyła im drzwi, poszli do skarżącej i powiedzieli coś w stylu, że zrobili to, o co prosiła ona (skarżąca), i że budynek teraz płonie.

5 stycznia 2011 roku policja złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do Prokuratury przeciwko nieznanemu sprawcy w związku z zarzutami narażenia na niebezpieczeństwo życia i mienia poprzez niebezpieczne czyny lub środki (podpalenie). 11 stycznia 2011 roku skarżąca udała się na komisariat policji, ponieważ chciała uzupełnić swoje poprzednie zeznanie. Skarżąca oświadczyła, że w czasie incydentu z 2005 roku miała problemy z byłym mężem. Ponadto, w kwietniu lub maju 2010 roku, M.B. zaczął przychodzić do budynku i rozmawiać z najemcami w celu ich usunięcia z budynku. Oferował skarżącej różne kwoty pieniędzy za wyprowadzkę, ale ponieważ odmówiła, zagroził, że wprowadzi się do jej mieszkania w jej nieobecności. W grudniu 2010 roku przyjechało więcej mężczyzan samochodem, aby obejrzeć budynek. Mówili, że reprezentują pewnego Ma.Be., który stał się właścicielem budynku. Wcześniej skarżąca udało się skontaktować z Ma.Be. i przy tej okazji oświadczył on, że sprzeda budynek i że nie obchodzi go los najemców. Następnie 22 grudnia 2010 roku przyjechało kilku mężczyzn tym samym samochodem, którego użyli ci, którzy przyjechali wcześniej obejrzeć budynek. Pytali o pewną osobę i odjechali. Tego wieczoru wybuchł pożar w opuszczonym sklepie. Zgodnie z notatką z jej przesłuchania, skarżąca oświadczyła również, że słyszała, że pewna osoba, która w czasie pożaru w mieszkaniu G.K. wykonywała tam jakieś prace, była niebezpieczna i uczestniczyła w incydencie podpalenia. Oświadczyła również, że słyszała, jak pewna L.Č. stała się właścicielką budynku i że pewien O.Č. był również z nią powiązany[1]. 17 stycznia 2011 roku skarżąca udała się do Prokuratury i oskarżyła L.Č. (która, według skarżącej, stała się właścicielką budynku 21 grudnia 2010 roku) i Ma.Be.[2] o bycie sprawcami pożarów z 22 grudnia 2010 roku i 4 stycznia 2011 roku. 18 stycznia 2011 roku skarżąca poinformowała policję, że ludzie, których uważała za sprawców podpalenia, próbowali włamać się do budynku. Policja zareagowała na miejscu, gdzie znaleźli O.Č., jego prawnika i partnera biznesowego. Podczas przesłuchania przez policję O.Č. wyjaśnił, że kilka miesięcy wcześniej (14 grudnia 2010 roku) jego żona, L.Č., kupiła budynek od V.W-M. Oświadczył również, że rozpoczął negocjacje z najemcami za pośrednictwem prawnika w sprawie możliwości ich usunięcia z budynku. Zaprzeczył, by ich zastraszał lub był w inny sposób powiązany z podpaleniem. Odmówił udziału w teście wykrywaczem kłamstw, argumentując, że ma pewne problemy psychologiczne i bierze leki. Ponadto nie mógł udowodnić swojego alibi na 4 stycznia 2011 roku. Policja przesłuchała również prawnika O.Č. i jego partnera biznesowego, którzy wyjaśnili okoliczności ich współpracy biznesowej z O.Č. Nie mieli żadnych informacji dotyczących podpalenia. Przesłuchano również skarżącą, która powtórzyła swoje wcześniejsze zeznanie złożone policji i Prokuraturze. 20 stycznia 2011 roku inspektor pożarowy sporządził raport, z którego wynikało, że pożar z 4 stycznia został spowodowany przez rozlanie płynu łatwopalnego po mieszkaniu, a następnie podpalenie go za pomocą otwartego ognia. W okresie od września do listopada 2011 roku policyjne centrum kryminalistyczne sporządziło raporty, w których stwierdzono, że materiał zabezpieczony z mieszkania zawierał ślady benzyny i nie zidentyfikowano żadnych śladów linii papilarnych. Jednakże na jednym z przedmiotów zidentyfikowano próbkę męskiego DNA. Próbka DNA nie odpowiadała żadnej z próbek przechowywanych w bazie danych centrum. We wrześniu 2012 roku policja poinformowała Prokuraturę o wynikach śledztwa. Tymczasem, 28 lutego 2011 roku, skarżąca podpisała umowę z L.Č., reprezentowaną przez jej męża O.Č., na mocy której miała wyprowadzić się z domu w zamian za 6000 euro. Potwierdziła również otrzymanie tej kwoty i że nie ma innych roszczeń wobec L.Č. Skarżąca argumentowała przed Sądem, że podpisała umowę w wyniku grózbów ze strony O.Č. Według skarżącej, obiecał jej zapłacić dodatkowe 40 000 euro, czego nigdy nie zrobił. W nieokreślonym dniu marca 2011 roku skarżąca i inni najemcy wyprowadzili się z budynku, po czym budynek został wyburzony, a w tym miejscu zbudowano hotel. 10 lipca 2011 roku O.Č. poinformował policję o wiadomości, którą otrzymał od skarżącej, w której sugerowała, że O.Č. wciąż jest jej dłużny pieniędzy i że dopilnuje, by trafił do więzienia za próbę jej zabójstwa. Dwa dni później skarżąca wezwała policję i poprosiła o obecność, podczas gdy zabierała swoje rzeczy z mieszkania. 9 kwietnia 2013 roku skarżąca zgłosiła policji, że w 2012 roku, a następnie między marcem a kwietniem 2013 roku, O.Č. wielokrotnie groził jej przemocą. 20 kwietnia 2013 roku skarżąca zgłosiła policji, że dowiedziała się, że pewien B.N. i D.V. wzniecili pożar w budynku, w którym mieszkała. Oświadczyła również, że rozmawiała z D.V., który przy tej okazji powiedział, że powinni również polać benzyną skarżącą i podpalić ją oraz że nie wykluczone, że tak zrobią. 3 czerwca 2013 roku policja przesłuchała O.Č., który argumentował, że skarżąca go dręczy i zastrasza w związku z kwotą pieniędzy, której oczekiwała za mieszkanie. Jednakże O.Č. uważał, że płatność została uregulowana i że nie jest jej nic winien. Tymczasem, w maju, a następnie w październiku 2013 roku, skarżąca złożyła dalsze skargi na O.Č., twierdząc, że ją zastraszał w związku z powyższym długiem dotyczącym mieszkania. 9 listopada 2013 roku policja poinformowała Prokuraturę o skargach skarżącej, a Prokuratura zleciła przeprowadzenie dalszego przesłuchania O.Č. Policja przesłuchała O.Č. 15 stycznia 2014 roku. Zaprzeczył, by składał jakiekolwiek gróźby wobec skarżącej, ale argumentował, że ona go dręczyła i zastraszała z powodu długu, który – jego zdaniem – nie istniał. Po dokonaniu licznych zapytań o stan swojej sprawy, 6 października 2014 roku skarżąca otrzymała list od Prokuratury informujący, że O.Č. został przesłuchany i że zaprzeczył wszystkim zarzutom skarżącej oraz że nie ma dowodów na obalenie jego zeznań. Prokuratura podkreśliła również, że śledztwo w sprawie podpalenia jest nadal w toku. 6 listopada 2014 roku skarżąca otrzymała list z Okręgowej Prokuratury w Zagrzebiu (Županijsko državno odvjetništvo u Zagrebu) powtarzający informacje podane przez Prokuraturę. 17 grudnia 2014 roku skarżąca została przesłuchana przez policję w związku z jej licznymi skargami dotyczącymi nieskuteczności śledztwa w sprawie jej zarzutów o nękanie i gróźby ze strony O.Č. Przy tej okazji twierdziła, że szereg innych osób było powiązanych z O.Č. i wydarzeniami prowadzącymi do jej przymusowego usunięcia z mieszkania. 12 maja 2015 roku Prokuratura odrzuciła zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa złożone przez skarżącą przeciwko O.Č. w związku z zarzutami grózb, z powodu braku dowodów sugerujących, że popełnił on przestępstwo, o które mowa. Skarżącej poinformowano, że może przejąć ściganie jako oskarżyciel posiłkowy. Śledztwo w sprawie dwóch przypadków podpalenia jest nadal w toku.