Skarżąca urodziła się w 1969 roku i mieszka w Benevento. 2 kwietnia 2013 r., między godziną 13:00 a 13:15, skarżąca została zatrzymana przez dwóch funkcjonariuszy policji miejskiej w Benevento, gdy prowadziła samochód. Zdaniem skarżącej funkcjonariusze sprawdzili jej prawo jazdy oraz dokumenty pojazdu. Wybuchła kłótnia między skarżącą a funkcjonariuszami. Zdaniem skarżącej jej nerwowe i wrogie zachowanie skłoniło funkcjonariuszy do podejrzenia, że jest pod wpływem alkoholu, co ona zaprzeczyła. Ponieważ funkcjonariusze nie mieli niezbędnego sprzętu do przeprowadzenia testu trzeźwości, wezwali na pomoc drogówkę (Polizia Stradale). Skarżąca wróciła do swojego samochodu. Gdy wsiadła do pojazdu, jeden z funkcjonariuszy otworzył drzwi samochodu i wyciągnął ją siłą, chwytając za ramię. Jak wynika z raportu funkcjonariuszy policji miejskiej z 3 kwietnia 2013 r., skarżąca została zatrzymana, ponieważ prowadziła samochód w sposób chaotyczny, gwałtownie hamując i gwałtownie zmieniając pasy ruchu. Skarżąca nie wydawała się być w stanie sama wyjść z pojazdu i musiała zostać wspomagana przez jednego z funkcjonariuszy. Funkcjonariusze zgłosili, że czuli od niej alkohol i że chwiejała się na nogach. Skarżąca ich obrażała i groziła im. O godzinie 13:30 na miejsce przybyli funkcjonariusze policji drogowej z urządzeniem do badania trzeźwości. Zdaniem skarżącej nie była w stanie poddać się badaniu, ponieważ znajdowała się w stanie lęku, który nasilił się, gdy jeden z funkcjonariuszy krzyknął na nią, że jest pijana. Spowodowało to u niej drżenie i oznaczało, że nie mogła utrzymać ustnika alkomatu w ustach. Skarżąca zażądała, aby na miejsce wezwano karabinierów, ale odmówiono spełnienia tej prośby. Zgodnie z raportem policji drogowej (annotazione di servizio della Polizia Stradale), skarżąca wyraziła zgodę na badanie trzeźwości, ale nie dmuchała w urządzenie w sposób, o jaki została poproszona przez funkcjonariuszy, i odmówiła współpracy. W pewnym momencie rzuciła ustnikiem urządzenia w twarz jednego z funkcjonariuszy. Skarżąca została opisana jako osoba znajdująca się w „wyraźnie zmienionym” stanie, silnie pachnąca alkoholem i chwiejąca się na nogach. Skarżąca została przewieziona do komisariatu policji miejskiej (Comando di Polizia Municipale), do którego dotarła około godziny 13:50. Zdaniem skarżącej po przybyciu na komisariat dyżurny porucznik zaczął sporządzać raport o wykroczeniu (verbale di contestazione) za jazdę pod wpływem alkoholu. Obecni byli również dwaj funkcjonariusze, którzy zatrzymali ją na ulicy i eskortowali na komisariat, oraz inny funkcjonariusz. Wielokrotnie prosiła o pozwolenie na użycie telefonu, aby poinformować rodzinę i adwokata o swoim pobycie, ale jej prośby były odrzucane. Gdy próbowała podnieść telefon, jeden z funkcjonariuszy uderzył ją, aby zmusić ją do siadania. Ten sam funkcjonariusz skręcił jej ręce za plecy i założył kajdanki, raniąc jej nadgarstki. Następnie ścisnął jej pośladki i zapytał, czy kajdanki są wystarczająco ciasne. Skarżąca zaczęła głośno krzyczeć, a funkcjonariusz zdjął kajdanki w sposób gwałtowny. W ten sposób złamał kciuk prawej ręki skarżącej i spowodował inne urazy nadgarstków. Następnie ostrzegł ją, aby nie sprawiała dalszych kłopotów, i ją zastraszył. Skarżąca opuściła komisariat między godziną 14:15 a 14:30 i ruszyła dalej pieszo, ponieważ jej samochód został zatrzymany. Jak wynika ze wspólnego raportu sporządzonego 3 kwietnia 2013 r. przez dwóch funkcjonariuszy policji miejskiej, którzy zatrzymali ją na ulicy, oraz dyżurnego porucznika w komisariacie policji miejskiej, po przybyciu na komisariat skarżąca zaczęła im grozić i ich obrażać. Gdy porucznik zaczął sporządzać raport o wykroczeniu, ona chwyciła telefon z biurka i pobiegła na korytarz. Gdy porucznik próbował ją zatrzymać, skarżąca gwałtownie go popchnęła, powodując jego upadek. Następnie wyrzuciła telefon przez okno. Skarżąca, która była w stanie skrajnego podniecenia, popchnęła i kopnęła dwóch pozostałych funkcjonariuszy, którzy ostatecznie założyli jej kajdanki. Gdy skarżąca się uspokoiła, kajdanki zostały zdjęte. Skarżąca wybiegła z komisariatu, zostawiając swoją torebkę i rzeczy osobiste. Jej pojazd i prawo jazdy zostały zatrzymane na mocy przepisów o ruchu drogowym. To samo opisanie wydarzeń zostało odnotowane w zawiadomieniu o przestępstwie (informativa di reato) złożonym przez kierownika komendy policji miejskiej w Benevento do prokuratora w Benevento 3 kwietnia 2013 r. Zdaniem skarżącej po opuszczeniu komisariatu dostała się na oddział ratunkowy miejscowego szpitala, gdzie została zbadana. Około godziny 20:00 skarżąca udała się do Policji Państwowej i bezskutecznie próbowała złożyć zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko funkcjonariuszom policji miejskiej. Zgodnie z raportem dyżurnego funkcjonariusza skarżąca skarżyła się, że została zaatakowana przez funkcjonariuszy policji miejskiej w Benevento i że złamano jej palec. Gdy funkcjonariusz poinformował ją, że nie może złożyć zawiadomienia o przestępstwie, ponieważ komisariat jest zamknięty, skarżąca zaczęła mówić niejasno, głośnym głosem. Biorąc pod uwagę jej nerwowy i pobudzony stan, funkcjonariusz wezwał wsparcie z lokalnej questury (kwatera główna policji). Skarżąca zażądała wezwania karetki pogotowia. Karetka przyjechała o godzinie 20:30, a skarżąca została zbadana przez lekarzy pogotowia. Została przewieziona do domu karetką około godziny 21:00. 4 kwietnia 2013 r. skarżąca złożyła zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko dwóm funkcjonariuszom policji, którzy zatrzymali ją na ulicy 2 kwietnia 2013 r., oraz dwóm innym funkcjonariuszom obecnym na komisariacie policji miejskiej, których imion i nazwisk nie znała, zarzucając im napaść i pobicie, spowodowanie uszczerbku na zdrowiu, nadużycie władzy i groźby. Wszczęto śledztwo w sprawie zarzutów skarżącej. Przesłuchano siedem osób wskazanych przez skarżącą jako świadków (persone informate sui fatti). Dwie z nich to osoby, które oświadczyły, że widziały, jak jeden z funkcjonariuszy wyciąga skarżącą z pojazdu. Jedną z nich był właściciel baru, do którego skarżąca poszła, aby zadzwonić do byłego męża po opuszczeniu szpitala 2 kwietnia 2013 r. Innym był były mąż skarżącej, który oświadczył, że spożycie alkoholu przez nią ograniczało się do picia podczas posiłków. Dalej oświadczył, że z powodu traumatycznego wydarzenia w jej życiu skarżąca stawała się pobudzona, trzęsła się i miała trudności z wyrażaniem się w sytuacjach stresowych. Pozostałe trzy to współpracownicy, którzy oświadczyli, że skarżąca nie wydawała się być pod wpływem alkoholu, gdy opuszczała swoje biuro 2 kwietnia 2013 r. Funkcjonariusze policji, którzy mieli być zaangażowani w złe traktowanie, nie zostali przesłuchani, ani nie została przesłuchana skarżąca. 17 stycznia 2014 r. prokurator wnioskował o umorzenie postępowania. Podstawą wniosku było to, że „zarzuty zawarte w zawiadomieniu o przestępstwie nie zostały potwierdzone przez zeznania złożone przez świadków wskazanych przez pokrzywdzoną”. 27 lutego 2014 r. skarżąca wniosła sprzeciw wobec wniosku prokuratora o umorzenie postępowania. Skarżyła się na brak uzasadnienia we wniosku prokuratora i twierdziła, że śledztwo nie było wyczerpujące. W związku z tym skarżyła się na „całkowity brak” środków dowodowych w odniesieniu do wydarzeń, które miały miejsce na komisariacie policji miejskiej, i wniosła o to, aby sędzia śledczy zarządził takie środki bez zwłoki. Ponadto skarżąca skarżyła się, że nie została przesłuchana, i wniosła o natychmiastowe przesłuchanie jej. Wniosła również o to, aby funkcjonariusze przesłuchali osobę, która zawiozła ją do szpitala po opuszczeniu komisariatu, oraz inne osoby. Zakwestionowała również wiarygodność oficjalnych raportów policyjnych, ponieważ były one w rażącej sprzeczności z jej relacją o kwestionowanych wydarzeniach. Na rozprawie 22 września 2014 r. adwokat skarżącej powtórzył zarzuty i wnioski zawarte w sprzeciwie wobec wniosku prokuratora o umorzenie postępowania i w szczególności ponowił wniosek o przeprowadzenie śledztwa w sprawie wydarzeń, które miały miejsce na komisariacie policji miejskiej. Postanowieniem z 3 października 2014 r., doręczonym skarżącej 27 października 2014 r., sędzia do spraw dochodzeń wstępnych Sądu Rejonowego w Benevento (giudice per le indagini preliminari) zadecydował o umorzeniu postępowania. W postanowieniu stwierdzono, że dowody zebrane w trakcie dochodzenia wstępnego nie były wystarczające, aby uzasadnić oskarżenie funkcjonariuszy. Stwierdzono w nim, że zarzuty pokrzywdzonej nie zostały potwierdzone dowodami i że dalsze środki dowodowe, o które wnosiła pokrzywdzona, nie miałyby „żadnego wpływu”. 25 października 2013 r. skarżąca została oskarżona o szereg przestępstw w związku z wydarzeniami z 2 kwietnia 2013 r., w tym o stawianie oporu funkcjonariuszowi policji, znieważenie funkcjonariusza publicznego i jazdę pod wpływem alkoholu. Skarżąca została również oskarżona o spowodowanie uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza policji. W nieokreślonym dniu prokurator i skarżąca zawarli ugodę w sprawie zarzutu spowodowania uszczerbku na zdrowiu i zwrócili się do sędziego z wnioskiem o wymierzenie kary (applicazione della pena su richiesta delle parti). 21 listopada 2014 r. sędzia rozprawy wstępnej w Benevento odnotował ugodę i wymierzył skarżącej karę dwudziestu ośmiu dni pozbawienia wolności w zawieszeniu. Tego samego dnia sędzia rozprawy wstępnej zawiesił postępowanie przeciwko skarżącej w związku z zarzutami stawiania oporu funkcjonariuszowi policji, znieważenia funkcjonariusza publicznego i jazdy pod wpływem alkoholu. Skarżąca została objęta dozorem z obowiązkiem wykonywania prac na rzecz społeczności. 2 kwietnia 2013 r. skarżąca udała się na oddział ratunkowy miejscowego szpitala. O godzinie 18:42 została zbadana przez radiologa, który stwierdził złamanie kciuka prawej ręki. 3 kwietnia 2013 r. skarżąca wróciła na oddział ratunkowy. Zgodnie z raportem medycznym skarżąca trafiła do szpitala w stanie pobudzenia, skarżąc się na ból w różnych częściach ciała. Została zbadana przez lekarza, który odnotował obecność ortezy na prawej ręce w celu leczenia złamania. Lekarz odnotował również obecność siniaków wynikających z urazu pourazowego (trauma contusivo con ecchimosi) na prawym udzie, prawym ramieniu i lewym nadgarstku. 4 kwietnia 2013 r. skarżąca udała się do innego szpitala. Została zbadana przez ortopedę, który potwierdził złamanie kciuka oraz obecność siniaków na lewym udzie i na plecach. Lekarz zalecił operację w celu leczenia złamania. Na skutek traumatycznego wydarzenia w swoim życiu skarżąca cierpi na przewlekły zespół stresu pourazowego, który przekształcił się w ciężką depresję. Cierpi również na zaburzenie charakteryzujące się wahaniami nastroju, które nasilają się w okresach szczególnego stresu, w wyniku spożycia alkoholu lub niedoboru snu. Wspomniane zaburzenie obejmuje epizody manii, podczas których skarżąca traci kontakt z rzeczywistością i odczuwa poczucie zbliżającego się zagrożenia dla własnego bezpieczeństwa i bezpieczeństwa otaczających ją osób. W lutym 2013 r. skarżącej przepisano leki na bezsenność. Łączenie leków z nawet umiarkowanymi ilościami alkoholu może mieć takie same skutki jak nadmierne spożycie alkoholu.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1949 i 1923 roku i mieszkali w Bukareszcie, gdzie pierwszy skarżący nadal mieszka. Skarżący byli współwłaścicielami dwóch sąsiednich działek w Czarnogórze. 13 czerwca 2009 r., podczas wizyty na działkach, pierwszy skarżący zauważył metalowy płot zbudowany częściowo na ich nieruchomości. Płot dzielił dwie działki i uniemożliwiał im przejście z jednej działki na drugą. Wydaje się, że płot został wzniesiony w pewnym momencie lutego 2009 r. 15 lipca 2009 r. skarżący, którzy mieli pełnomocnika prawnego, wszczęli postępowanie cywilne o naruszenie posiadania (radi smetanja posjeda) przeciwko B.Ć., ich sąsiadowi. 27 czerwca 2011 r. Sąd Pierwszej Instancji (Osnovni sud) w Kotorze orzekł na korzyść skarżących i nakazał B.Ć. usunięcie płotu oraz zapłatę skarżącym 1 435 euro (EUR) tytułem kosztów sądowych. Sąd uznał, że skarżący złożyli pozew w terminie, biorąc pod uwagę, że termin na wszczęcie postępowania wynosił 30 dni od dnia, w którym zauważyli naruszenie posiadania, z uwzględnieniem faktu, że 13 i 14 lipca były świętami państwowymi. W tym zakresie sąd powołał się na art. 77 ustawy o własności (patrz punkt 14 poniżej). 20 grudnia 2011 r. Sąd Wyższy (Viši sud) w Podgoricy, rozpoznając apelację wniesioną przez B.Ć., uchylił poprzedni wyrok i oddalił powództwo skarżących (tužba se odbacuje) jako wniesione po terminie. Sąd uznał, że 13 i 14 lipca były rzeczywiście świętami państwowymi, w które sądy nie obradowały. Uznał jednak, że 30-dniowy termin, w którym skarżący mogli wszcząć postępowanie, był terminem bezwzględnym, „[w którym przypadku] nie można było przesunąć terminu, gdy jego ostatni dzień przypadał na dzień, w którym sądy [nie] obradowały”. Termin ten zatem upłynął 13 lipca 2009 r., a skarżący złożyli pozew dopiero 15 lipca 2009 r.


Skarżący urodził się w 1975 roku i mieszka w Dublinie, w Irlandii. 28 października 2008 r. skarżący podróżował autobusem pasażerskim z Mołdawii do Rumunii, z Irlandią jako celem końcowym. O godzinie 12:30 w nocy jego autobus przybył do przejścia granicznego Albiţa między Mołdawią a Rumunią. Rumuńscy funkcjonariusze celni zatrzymali autobus, weszli do niego i rozpoczęli przeszukanie pasażerów. W kieszeniach skarżącego znaleziono dwa srebrne sztabki. Funkcjonariusz celny uznał, że skarżący nie zgłosił sztabek i skonfiskował je. Protokół o wykroczeniu sporządzony przez funkcjonariusza stwierdzał, że skarżący nie zgłosił dwóch srebrnych sztabek o wadze 1 kg każda i tym samym naruszył przepisy art. 653 (a) Przepisów Celnych (patrz poniższy paragraf 12). Oprócz konfiskaty na skarżącego nałożono grzywnę w wysokości 3000 rumuńskich lejów (około 750 euro (EUR)). W protokole stwierdzono również, że zgodnie z dokumentami przedłożonymi przez skarżącego kupił on dwie sztabki w banku. Skarżący złożył skargę administracyjną do Urzędu Celnego w Albiţa, domagając się uchylenia protokołu o wykroczeniu z 28 października 2008 r. oraz zwrotu skonfiskowanych towarów. Wyjaśnił, że legalnie nabył dwie sztabki, których wartość wynosiła 500 EUR. Trzymał je przy sobie, aby zapobiec ich kradzieży podczas podróży autobusem, a nie w celu uniknięcia cła. Stwierdził również, że nie było możliwe zgłoszenie towarów do cła w sposób dyskretny lub na piśmie. Pasażerom nie pozwolono wysiąść z autobusu przed wejściem do niego funkcjonariuszy celnych, a on chciał uniknąć mówienia o tym, co przewozi, w obecności innych pasażerów. 26 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy w Huşi oddalił skargę skarżącego jako bezzasadną. Na podstawie elementów akt sprawy sąd zauważył, że funkcjonariusz celny zapytał skarżącego, czy ma coś do zgłoszenia, a skarżący odpowiedział przecząco. W tych okolicznościach sąd uznał, że skarżący został słusznie ukarany przez funkcjonariusza celnego. Odwołanie skarżącego w sprawie prawa (recurs) zostało oddalone z mocą ostateczną 3 czerwca 2009 r. przez Sąd Okręgowy w Vaslui. Sąd uznał, że skarżący, który podpisał protokół o wykroczeniu, nie przedstawił żadnych dowodów podważających ustalenia funkcjonariusza celnego w tym dokumencie. Odpowiednie przepisy rumuńskich Przepisów Celnych, zatwierdzonych Uchwałą Rządu nr 707/2006, brzmią następująco:
Artykuł 156
„(1) Pisemne zgłoszenie celne należy złożyć w przypadku następujących towarów:
....
c) przedmiotów wykonanych z metali szlachetnych, z kamieniami szlachetnymi lub bez nich, które przekraczają cele użytku osobistego określone w przepisach prawa;
(2) W przypadku towarów wymienionych w paragrafie 1 podróżni składają pisemne zgłoszenie celne na formularzach standardowych, które są udostępniane nieodpłatnie, na żądanie, przez urzędy celne.”
Artykuł 653
„Następujące czyny uznaje się za wykroczenie i będą karane grzywną w wysokości od 3000 do 8000 lejów:
a) ukrywanie przed cłem jakichkolwiek towarów lub towarów handlowych, które powinny zostać objęte procedurą celną. W takich sytuacjach towary podlegają konfiskacie; ...”
Artykuł 657
„Wykroczenia określone w niniejszym rozdziale podlegają przepisom przewidzianym w Rozporządzeniu Rządu nr 2/2001 w sprawie systemu prawnego dotyczącego wykroczeń ...” Zgodnie z Zintegrowaną Taryfą Celną Rumunii obowiązującą w danym czasie srebro importowane z Republiki Mołdawii nie podlegało żadnym cłom. Odpowiednie przepisy Rozporządzenia Rządu nr 2/2001 w sprawie systemu prawnego dotyczącego wykroczeń obowiązujące w danym czasie brzmią następująco:
Artykuł 5
„(1) Za wykroczenia mogą być wymierzane kary główne i dodatkowe.
(2) Karami głównymi są:
....
b) grzywna
....
(3) Karami dodatkowymi są:
a) konfiskata towarów przeznaczonych, użytych lub pochodzących z wykroczeń; ...
(4) Ustawy szczególne mogą przewidywać dodatkowe kary główne lub dodatkowe.
(5) Kara musi być proporcjonalna do stopnia społecznego niebezpieczeństwa popełnionego wykroczenia.
(6) Kary dodatkowe stosuje się zgodnie z naturą i ciężarem wykroczenia.
(7) Za to samo wykroczenie można wymierzyć tylko jedną karę główną oraz jedną lub więcej kar dodatkowych.” Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1214/2007 zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie taryfy celnej i nomenklatury statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej weszło w życie 1 stycznia 2008 r. i od tej daty było bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. W Sekcji XIV, Rozdziale 71 rozporządzenie nie przewiduje żadnych cł na srebro w postaci surowej, półwyrobów lub w proszku.


Pierwszy skarżący urodził się w 1955 roku i mieszka w Belgradzie, w Serbii. Drugi skarżący jest spółką prywatną, założoną przez pierwszego skarżącego w 1990 roku, z siedzibą w Ilijaš - Podlugovi, w Bośni i Hercegowinie. 19 grudnia 2001 r. drugi skarżący zwrócił się o zezwolenie na budowę stacji benzynowej na głównej trasie w Bośni i Hercegowinie. 21 października 2002 r. Federalny Zarząd Dróg Bośni i Hercegowiny („Zarząd”) odrzucił wniosek. Drugi skarżący odwołał się 31 października 2002 r. 28 lutego 2003 r. Federalne Ministerstwo utrzymało tę decyzję w mocy. 28 marca 2003 r. drugi skarżący wszczął postępowanie o kontrolę sądową przed Sądem Najwyższym Federacji Bośni i Hercegowiny („Sądem Najwyższym”). 25 sierpnia 2005 r. i 24 sierpnia 2006 r. drugi skarżący wzywał Sąd Najwyższy do przyspieszenia postępowania. 22 listopada 2006 r. Sąd Najwyższy uchylił decyzje z 21 października 2002 r. i 28 lutego 2003 r. (patrz punkty 7-8 powyżej) z przyczyn proceduralnych i przekazał sprawę do Zarządu. 9 maja 2007 r. drugi skarżący poinformował Sąd Najwyższy, że decyzja z 22 listopada 2006 r. nie została jeszcze wykonana. 16 sierpnia 2007 r. Zarząd odrzucił wniosek drugiego skarżącego. 30 sierpnia 2007 r. drugi skarżący odwołał się. 8 listopada 2007 r. drugi skarżący złożył skargę do Inspektoratu Administracyjnego Federalnego Ministerstwa Sprawiedliwości na bezczynność administracji. 12 listopada 2007 r. Federalne Ministerstwo utrzymało w mocy decyzję z 16 sierpnia 2007 r. (patrz punkt 13 powyżej). Decyzja została doręczona drugiemu skarżącemu 18 kwietnia 2008 r. 30 maja 2008 r. drugi skarżący wszczął postępowanie o kontrolę sądową przed Sądem Najwyższym, wnosząc o uchylenie decyzji z 16 sierpnia 2007 r. i 12 listopada 2007 r. (patrz punkty 13 i 15 powyżej). 31 sierpnia 2009 r. Sąd Najwyższy przekazał sprawę do Sądu Kantonalnego w Mostarze jako do sądu właściwego. 27 listopada 2009 r. Sąd Kantonalny w Mostarze odrzucił wniosek o kontrolę sądową. 6 stycznia 2010 r. skarżący złożył wniosek o nadzwyczajne rozpatrzenie decyzji z 27 listopada 2009 r. do Sądu Najwyższego, który to wniosek został odrzucony jako bezzasadny 12 maja 2010 r. Decyzja ta została doręczona drugiemu skarżącemu 9 lipca 2010 r. 6 września 2010 r. drugi skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego Bośni i Hercegowiny („Trybunału Konstytucyjnego”), skarżąc się, w szczególności, na długość powyższego postępowania administracyjnego. 23 grudnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odrzucił skargę jako bezzasadną. Stwierdził, że odpowiednie postępowanie trwało łącznie osiem lat i pięć miesięcy, że właściwe organy wydały siedem różnych decyzji i że w związku z tym długość postępowania nie była nadmierna.


Okoliczności sprawy, przedstawione przez skarżących, są zbliżone do okoliczności w sprawie Stowarzyszenie „21 grudnia 1989” i inni przeciwko Rumunii (nr 33810/07 i 18817/08, §§ 12-41, 24 maja 2011 r.). Między 21 a 27 grudnia 1989 r. wielu ludzi, w tym skarżący i/lub ich bliscy krewni zaangażowani w niniejszą sprawę, wzięło udział w antykomunistycznych demonstracjach w Bukareszcie, Timișoarze, Braszowie, Reșicie i Krajowie, które doprowadziły do upadku reżimu komunistycznego. Odnieśli obrażenia lub zostali zabici przez ogień z broni podczas demonstracji. W 1990 r., po obaleniu reżimu komunistycznego, wojskowa prokuratura wszczęła śledztwa w sprawie zbrojnego stłumienia demonstracji. Główne postępowanie karne dotyczące użycia przemocy, w szczególności wobec cywilnych demonstrantów, podczas wydarzeń z grudnia 1989 r. w Bukareszcie i innych miastach jest zawarte w aktach o numerze 97/P/1990 (obecny numer 11/P/2014). W szeregu spraw dotyczących wydarzeń w Bukareszcie i Krajowie prokurator decydował o nie wszczynaniu postępowania karnego lub o jego umorzeniu. Decyzje te zapadały w latach 1990–2007. Z dokumentów złożonych przez strony wynika, że po podjęciu tych decyzji prokurator kontynuował badanie okoliczności tych spraw w ramach głównego postępowania karnego – przedmiotu akt o numerze 97/P/1990 (obecny numer 11/P/2014). Do dnia dzisiejszego główne postępowanie karne wydaje się nadal być w toku. Najważniejsze czynności procesowe zostały podsumowane w sprawie Stowarzyszenie „21 grudnia 1989” i inni (powyżej cytowane, §§ 12-41) oraz Alecu i inni przeciwko Rumunii, nr 56838/08 i 80 innych, §§ 7-13, 27 stycznia 2015 r. Kolejne wydarzenia przedstawiają się następująco. Po wejściu w życie nowego Kodeksu postępowania karnego w lutym 2014 r. właściwość w sprawie została przekazana na rzecz wojskowej prokuratury. 14 października 2015 r. prokuratura zamknęła śledztwo, stwierdzając, że skargi skarżących były częściowo przedawnione, częściowo objęte amnestią, a częściowo bezzasadne. Stwierdzono również, że niektóre z badanych faktów nie mogły zostać zakwalifikowane jako przestępstwa, a niektóre z nich stanowiły rzecz osądzoną. Strony nie złożyły żadnych informacji na temat tego, czy od tej decyzji zostało wniesione odwołanie (zob. Ecaterina Mirea i inni przeciwko Rumunii, nr 43626/13 i 69 innych, § 15, 12 kwietnia 2016 r.). Jednakże, z informacji dostępnych na stronie internetowej prokuratury wynika, że śledztwo jest nadal w toku i musiało zostać więc wznowione.


Skarżący urodził się w 1952 roku i mieszka w Sarajewie. W 1999 roku skarżący wszczął postępowanie cywilne przeciwko swojemu pracodawcy, policji lokalnej, domagając się przywrócenia do pracy oraz odszkodowania. Jego roszczenie zostało ostatecznie oddalone. Wyrok pierwszej instancji został wydany przez Sąd Miejski w Sarajewie 17 kwietnia 2006 r. Wyrok drugiej instancji został wydany przez Sąd Kantonu Sarajewo 27 marca 2008 r. Wyrok trzeciej instancji został wydany przez Sąd Najwyższy Federacji Bośni i Hercegowiny 26 stycznia 2010 r. 19 kwietnia 2010 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Trybunału Konstytucyjnego Bośni i Hercegowiny, skarżąc się na podstawie artykułu 6 § 1 Konwencji oraz artykułu 1 Protokołu nr 1 na wynik i długość trwania jego sporu pracowniczego. 10 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny stwierdził naruszenie prawa skarżącego do rozprawy w rozsądnym terminie i oddalił pozostałą część sprawy. Nie przyznał żadnego odszkodowania.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1966 i 1964 roku i mieszkają w Linzu. Pozostają w stabilnym związku od wielu lat. 21 lutego 2010 r. skarżący złożyli wniosek o zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego na mocy Ustawy o zarejestrowanym związku partnerskim (Eingetragene Partnerschaft-Gesetz). 17 marca 2010 r. burmistrz Linzu oddalił ich wniosek zgodnie z §§ 1, 2 i 5 ust. 1 pkt 1 Ustawy o zarejestrowanym związku partnerskim, stwierdzając, że skarżący nie spełniają wymogów ustawowych, ponieważ zarejestrowany związek partnerski był zastrzeżony wyłącznie dla par tej samej płci. Skarżący odwołali się. Powołując się, między innymi, na artykuły 8 i 14 Konwencji, skarżyli się na dyskryminację ze względu na płeć i orientację seksualną. Gubernator Kraju Związkowego Górna Austria (Oberösterreichischer Landeshauptmann) oddalił odwołanie 18 sierpnia 2010 r., argumentując w odniesieniu do sprawy Schalk i Kopf przeciwko Austrii (nr 30141/04, ECHR 2010), że skoro Państwa Stronom dopuszczalne jest ograniczenie dostępu do małżeństwa do par różnopłciowych, wydaje się nierozsądne nie pozwalanie im na zastrzeżenie dostępu do zarejestrowanych związków partnerskich wyłącznie dla par tej samej płci. Następnie skarżący złożyli skargi zarówno do Trybunału Administracyjnego, jak i Trybunału Konstytucyjnego, argumentując, że małżeństwo nie jest dla nich odpowiednią opcją, ponieważ znacznie różni się od zarejestrowanego związku partnerskiego. W ich opinii zarejestrowany związek partnerski był w wielu aspektach bardziej nowoczesny i „lżejszy” niż małżeństwo. Skarżący podali kilka przykładów: inny ustawowy termin dla rozwodu w porównaniu z terminem rozwiązania zarejestrowanego związku partnerskiego w przypadku trwałego rozkładu pożycia (unheilbare Zerrüttung); obowiązki alimentacyjne po rozwodzie/rozwiązaniu, gdy winę można przypisać jednemu małżonkowi/partnerowi; obowiązki wynikające z odpowiednich instytucji prawnych, w szczególności w zakresie zaufania, wierności i wkładu w gospodarstwo domowe; oraz konsekwencje orzeczenia o śmierci małżonka/partnera. Skarżący argumentowali, że rozważania Trybunału w sprawie Schalk i Kopf w odniesieniu do małżeństwa nie mają zastosowania do zarejestrowanego związku partnerskiego, który był nową instytucją prawną, wprowadzoną w XXI wieku. Nie był on więc oparty ani na długotrwałej dyskryminacyjnej tradycji i głęboko zakorzenionych konotacjach społecznych, ani nie miał na celu potencjalnego prokreowania. 22 września 2011 r. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę skarżących. Istotne fragmenty jego wyroku brzmią następująco:
„Artykuł 12 [Konwencji] ma zastosowanie wyłącznie do tradycyjnego małżeństwa cywilnego ..., które ma ‘głęboko zakorzenione konotacje społeczne i kulturowe’ i było, w kontekście historycznym, wyraźnie rozumiane ‘w tradycyjnym sensie’ (ECHR, sprawa Schalk i Kopf, §§ 55, 62). Jeśli Trybunał w wyroku w sprawie Schalk i Kopf uznaje, że przepisy krajowe w państwach członkowskich Rady Europy są zróżnicowane i wahają się od dopuszczania małżeństw osób tej samej płci do ich wyraźnego zakazywania, i wyciąga z tego wniosek, że w obecnym stanie rzeczy pytanie, czy zezwolić na małżeństwa osób tej samej płci, pozostawione jest regulacji prawa krajowego (ECHR, sprawa Schalk i Kopf, §§ 60f), to musi to, w świetle małej liczby państw przewidujących zarejestrowany związek partnerski dla par różnopłciowych obok małżeństwa, być w jeszcze większym stopniu słuszne dla tego pytania.
Ponieważ [Konwencja] musi być interpretowana jako całość, a jej artykuły muszą być wykładane w harmonii ze sobą, a ponieważ Artykuł 12 [Konwencji] nie nadaje parom różnopłciowym, oprócz prawa do zawarcia małżeństwa, prawa do zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego, zakaz dyskryminacji zgodnie z Artykułem 14 w powiązaniu z Artykułem 8 [Konwencji], przepisem o bardziej ogólnym celu i zakresie, nie może być interpretowany jako nakładający taki obowiązek również poza zakresem Artykułu 12 [Konwencji] (zob. w odniesieniu do korelującego pytania o prawo par tej samej płci do zawarcia małżeństwa, które również nie może być wywiedzione z Artykułu 14 [Konwencji], ECHR, sprawa Schalk i Kopf, § 101).
...
[P]onieważ austriacki ustawodawca przewidział możliwość prawnego uznania par tej samej płci poprzez wprowadzenie zarejestrowanego związku partnerskiego, ludzie mogą powoływać się na zakaz dyskryminacji przewidziany w Artykule 14 [Konwencji] ...
Trybunał stwierdził również jednak w sprawie Schalk i Kopf, że ustawodawca może ograniczyć dostęp do małżeństwa do par różnopłciowych, ponieważ posiada pewien margines uznania, jeśli chodzi o dokładny status nadawany alternatywnym środkom uznania. Co więcej, Trybunał zakłada, że Ustawa o zarejestrowanym związku partnerskim pozwala parom uzyskać, w wielu aspektach, status prawny równy lub porównywalny do małżeństwa; poza prawami rodzicielskimi istniały jedynie nieznaczne różnice (zob. ECHR, sprawa Schalk i Kopf, §§ 108 i nast.).
Biorąc pod uwagę, że osoby różnej płci mają dostęp do małżeństwa (zob. [sprawozdanie wyjaśniające do projektu ustawy]); zarejestrowany związek partnerski został wprowadzony jedynie w celu przeciwdziałania dyskryminacji par tej samej płci; [zarejestrowany związek partnerski] powinien, w istocie, mieć te same skutki co małżeństwo; pary różnopłciowe nie są grupą (historycznie) dyskryminowaną; i nie ma europejskiego konsensusu w tej sprawie, nie narusza to Artykułu 14 w powiązaniu z Artykułem 8 [Konwencji], jeśli austriacki ustawodawca nie nadaje parom różnopłciowym dostępu do zarejestrowanego związku partnerskiego.
...
Trybunał Konstytucyjny nie jest wezwany do zbadania, czy poszczególne różnice między tymi instytucjami prawnymi, w zakresie skutków prawnych i możliwości rozwiązania, są zgodne z zasadą równości [Gleichheitssatz] i zakazem dyskryminacji zgodnie z Artykułem 14 w powiązaniu z Artykułem 8 [Konwencji], ponieważ jedynym pytaniem do zbadania jest, czy pary różnopłciowe mają konstytucyjne prawo dostępu do zarejestrowanego związku partnerskiego.” 27 lutego 2013 r. Trybunał Administracyjny oddalił skargę skarżących (zob. paragraf 9 powyżej) jako bezzasadną. Decyzja ta została doręczona pełnomocnikowi skarżących 25 marca 2013 r.


Skarżący urodził się w 1960 roku i mieszka w Omsku. Skarżący był zastępcą szefa Omskiego Regionalnego Zarządu Wykonania Kar. 22 sierpnia 2002 r. Sąd Regionalny w Nowosybirsku upoważnił na okres 180 dni do przechwytywania i nagrywania rozmów telefonicznych skarżącego, przechwytywania korespondencji pocztowej oraz pozyskiwania danych z technicznych kanałów komunikacji. Treść upoważnienia do inwigilacji w całości brzmiała następująco:
„Działania operacyjno-rozpoznawcze przeprowadzone w celu zwalczania korupcji w organach władzy państwowej ujawniły oznaki systematycznego procederu łapownictwa prowadzonego przez niektórych funkcjonariuszy więziennictwa w regionie omskim.
Zgodnie z informacjami operacyjnymi istnieją uzasadnione podstawy, by podejrzewać [skarżącego], zastępcę szefa Omskiego Regionalnego Zarządu Wykonania Kar, o organizowanie i systematyczne przyjmowanie nielegalnych płatności od zaufanych osób skazanych odbywających kary w omskich zakładach karnych w zamian za przyznanie im różnych przywilejów (takich jak urlop więzienny, poprawa warunków odbywania kary lub przeniesienie do innego zakładu karnego w regionie omskim, który z jakiegoś powodu był preferowany przez danego skazanego).
Biorąc pod uwagę, że działania [skarżącego] zawierają znamiona czynów zabronionych określonych w art. 290 § 4 Kodeksu Karnego [przyjmowanie łapówki], zakwalifikowanych jako poważne przestępstwo, oraz w art. 285 § 1 Kodeksu Karnego [nadużycie władzy], niezbędne jest przeprowadzenie zestawu czynności operacyjno-rozpoznawczych (przechwytywanie i nagrywanie rozmów telefonicznych, monitorowanie korespondencji oraz pozyskiwanie danych z technicznych kanałów komunikacji) w celu zebrania dowodów jego działalności przestępczej oraz uzyskania informacji o łapownikach i stosowanych mechanizmach płatności”.
18 lutego 2003 r. Sąd Regionalny w Nowosybirsku upoważnił do „inwigilacji audio” biura skarżącego na okres 180 dni. Rząd nie złożył kopii tej decyzji. Nigdy nie postawiono skarżącemu zarzutów przyjmowania łapówki ani nadużycia władzy. W marcu 2003 r. postawiono skarżącemu zarzut ujawnienia tajemnicy państwowej, czynu zabronionego określonego w art. 283 § 1 Kodeksu Karnego, za poinformowanie krewnego skazanego, że skazany jest pod tajnym nadzorem. Zapoznając się z aktami sprawy karnej, skarżący po raz pierwszy dowiedział się, że jego rozmowy telefoniczne były nagrywane, a inne środki komunikacji monitorowane. Dowiedział się również, że nagranie jego rozmowy telefonicznej z panią L., siostrą skazanego przebywającego w zakładzie karnym pod jego nadzorem, stanowiło podstawę do postawienia zarzutu ujawnienia tajemnicy państwowej. Podczas rozmowy, która odbyła się 17 października 2002 r., skarżący ostrzegł panią L., że jej krewny jest pod tajnym nadzorem i że w jego celi ukryte są urządzenia podsłuchowe. Na rozprawie skarżący nie przyznał się do winy. Wniósł w szczególności, że nagranie jego rozmowy telefonicznej z panią L. nie było dopuszczalnym dowodem, ponieważ zostało uzyskane w sposób nielegalny. 16 lutego 2005 r. Sąd Regionalny w Omsku uznał skarżącego za winnego ujawnienia tajemnicy państwowej, czynu zabronionego określonego w art. 283 § 1 Kodeksu Karnego. Sąd oparł się na nagraniu rozmowy telefonicznej skarżącego z panią L., wśród innych dowodów. Uznał, że nagranie jest dopuszczalnym dowodem, ponieważ zostało uzyskane zgodnie z procedurą przewidzianą przez prawo. W szczególności przechwytywanie rozmów telefonicznych skarżącego zostało upoważnione przez sąd na podstawie podejrzenia popełnienia przez niego poważnego przestępstwa przyjmowania łapówki. Skarżącego skazano na trzy lata pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. W swoich wnioskach odwoławczych skarżący skarżył się w szczególności na naruszenie jego prawa do poszanowania życia prywatnego. Twierdził, że przechwytywanie jego komunikacji było nielegalne i nieuzasadnione, a nagranie jego rozmowy z panią L. nie było dopuszczalnym dowodem. 21 czerwca 2005 r. Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej utrzymał wyrok w mocy na skutek odwołania. Stwierdził, że wszystkie dowody zostały zebrane zgodnie z procedurą przewidzianą przez prawo i były dopuszczalne.


W latach 1986–1987 skarżący brali udział w akacji likwidacji skutków katastrofy jądrowej w Czarnobylu. Następnie zostali uznani za osoby niepełnosprawne i nabyli prawo do różnych świadczeń społecznych oraz odszkodowań wypłacanych regularnie. Uznając te świadczenia za niewystarczające, skarżący wraz z innymi 482 osobami pozwali rosyjskie Ministerstwo Finansów o dodatkowe odszkodowanie za szkodę niemajątkową doznaną w wyniku udziału w tej akacji. W różnych dniach stycznia i kwietnia 2011 r. Sąd Miejski w Nalczyku w Kabardo-Bałkarii („Sąd Miejski”) uwzględnił ich powództwa w części i przyznał każdemu powodowi, w tym skarżącym, odszkodowanie za szkodę niemajątkową w wysokości od 1 100 000 rubli rosyjskich (RUB) do 1 800 000 RUB. Od tych wyroków nie wniesiono odwołań w ustawowym dziesięciodniowym terminie. Wyroki stały się prawomocne. Niektóre wyroki dotyczące kilku skarżących pozostały niewykonane (patrz „Status wykonania” w załączniku). W różnych dniach 2012 i 2013 r. sądy krajowe uwzględniły wniosek organu pozwanego o przedłużenie terminu do wniesienia odwołania, zasadniczo z tego powodu, że nie doręczono organowi pozwanemu zaskarżonych wyroków. Następnie Sąd Najwyższy uchylił wyroki wydane na korzyść skarżących, uznając, że opierały się one na stosowaniu prawa wstecznego. Skarżących zobowiązano do zwrotu kwot otrzymanych na mocy wyroków. Skarżący złożyli wniosek o rozpatrzenie sprawy w trybie nadzoru. Nie ma informacji, by wnieśli o zawieszenie postępowania egzekucyjnego do czasu rozpoznania ich wniosku o rozpatrzenie sprawy w trybie nadzoru. Między czerwcem a sierpniem 2013 r. Prezydium Sądu Najwyższego częściowo uchyliło wyroki odwoławcze w zakresie obowiązku skarżących do zwrotu zapłaconych kwot.


Skarżący urodził się w 1979 roku i mieszka w Iwanowie. W danym czasie skarżący był członkiem komisji wyborczej obwodu iwanowskiego. 23 października 2003 r. zastępca szefa Zarządu Spraw Wewnętrznych obwodu iwanowskiego zarządził audiowizualną „obserwację” („наблюдение”) biura skarżącego. Strony nie przedłożyły kopii tej decyzji. Obserwacja była prowadzona od 27 października do 5 listopada 2003 r. za pomocą ukrytej kamery. Następnie skarżący został oskarżony o nadużycie władzy, co stanowi przestępstwo z art. 285 Kodeksu Karnego. Podczas zapoznawania się z aktami sprawy karnej odkrył, że znajdują się w nich nagrania wideo, na których rozmawia przez telefon w swoim biurze. Na rozprawie skarżący nie przyznał się do winy. Podnosił w szczególności, że nagrania wideo są niedopuszczalne jako dowód, ponieważ zostały uzyskane bezprawnie, bez uprzedniej zgody sądu. Kwestionował również autentyczność nagrań. 27 września 2004 r. Sąd Rejonowy Leninski w Iwanowie uznał skarżącego za winnego nadużycia władzy i wymierzył mu karę dwóch lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. Sąd oparł się na zeznaniach kilku świadków, dowodach materialnych, opiniach biegłych oraz nagraniach wideo rozmów telefonicznych skarżącego. Uznał, że nagrania wideo są autentyczne i zostały uzyskane zgodnie z procedurą przewidzianą w prawie. Skarżący wniósł apelację. Podtrzymał w szczególności swój argument, że nagrania wideo są niedopuszczalne jako dowód. 12 listopada 2004 r. Sąd Obwodowy w Iwanowie utrzymał wyrok w mocy po rozpoznaniu apelacji. Sąd stwierdził, że Sąd Rejonowy słusznie uznał nagrania wideo za dowód dopuszczalny, ponieważ zostały one uzyskane zgodnie z procedurą przewidzianą w prawie.


Sprawa dotyczyła publikacji artykułu prasowego na stronie internetowej gazety The New York Times. W artykule wymieniono skarżącego z imienia i nazwiska oraz, w oparciu o raporty amerykańskiego Federalnego Biura Śledczego (dalej „FBI”) i europejskich organów ścigania, podano do publicznej wiadomości informacje o domniemanych powiązaniach skarżącego z rosyjskim zorganizowanym przestępczością. Próba skarżącego uzyskania nakazu zaprzestania naruszania przed sądami krajowymi okazała się nieskuteczna. Skarżący urodził się w 1947 roku i mieszka w Düsseldorfie. Jest działającym na arenie międzynarodowej przedsiębiorcą w sektorze mediów i dyrektorem generalnym spółki mediowej Innova Film GmbH. Pełni również funkcję wiceprezesa Światowego Kongresu Żydowskiego i prezesa Żydowskiej Konfederacji Ukrainy. W 2010 roku były burmistrz Nowego Jorku, Michael Bloomberg, publicznie uhonorował skarżącego za jego wysiłki na rzecz poprawy stosunków amerykańsko-rosyjskich. 12 czerwca 2001 roku dziennik The New York Times opublikował artykuł o śledztwie w sprawie korupcji przeciwko R.L. Nieco zmieniona wersja została również opublikowana na stronie internetowej gazety. Wersja internetowa, która była przedmiotem postępowania krajowego (patrz akapity 12–20 poniżej), brzmi, w zakresie istotnym, następująco (podkreślenia dodane i nazwiska skrócone przez Trybunał):

„[L] Spółka Mediowa Stanie przed Federalnym Śledztwem
Autor: [R. B.]
Opublikowano: 12 czerwca 2001
WASHINGTON, 10 czerwca – Spółka należąca do [R.L.], spadkobiercy imperium kosmetycznego i byłego kandydata na burmistrza Nowego Jorku, jest badana przez prokuratorów federalnych w związku z oskarżeniami, że zapłaciła co najmniej 1 milion USD w łapówkach urzędnikom ukraińskim za cenną koncesję telewizyjną, zgodnie z informacjami prawników i dokumentami Departamentu Sprawiedliwości.
Prokurator federalny na Manhattanie, [M.W.], powołał wielką ławę przysięgłych i wydał wezwania, a prokuratorzy badają około 6000 stron dokumentów od Central European Media enterprise, którą [R.L.] założył w 1991 roku w ramach planu budowy imperium medialnego w Europie. Obecnie posiada stacje telewizyjne w kilku krajach Europy Środkowej i Wschodniej.
W złożeniu do Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych w Nowym Jorku w zeszłym roku [M.W.] zwrócił się o dokumenty korporacyjne, stwierdzając, że są one potrzebne do śledztwa karnego w sprawie tego, czy Central European Media [R.L.] „dokonała korupcyjnych i bezprawnych płatności na rzecz urzędników ukraińskich” wbrew ustawie o praktykach korupcyjnych zagranicznych (Foreign Corrupt Practices Act), prawu federalnemu, które zabrania amerykańskim firmom płacenia łapówek za granicą. [R.L.] i spółka nie zakwestionowali wniosku i przekazali dokumenty – powiedział prawnik.
Badane płatności miały miejsce w 1996 roku, po tym jak ukraiński organ licencyjny przyznał potencjalnie lukratywną koncesję spółce [R.L.], mimo że parlament Ukrainy nałożył zakaz wydawania nowych koncesji.
...
Na Ukrainie Central European Media kontroluje najpopularniejszą stację poprzez swoją większościowo posiadaną spółkę zależną Studio 1 + 1.
Prokuratorzy badają dwie transakcje związane z inwestycją Central European Media na Ukrainie, zgodnie z dokumentami i osobami bliskimi śledztwu. W jednej z nich prokuratorzy próbują ustalić, czy spółka L zapłaciła 1,2 miliona USD dwóm libańskim biznesmenom mieszkającym na Ukrainie, którzy następnie rozdysponowali tę kwotę wśród niektórych członków ukraińskiej rady licencyjnej ds. telewizji.
... Próba [R.L.] uzyskania koncesji telewizyjnej na Ukrainie rozpoczęła się w 1995 roku. W tym roku spotkał się w Nowym Jorku z [O.V.], głównym doradcą prezydenta Ukrainy [L.K.], aby omówić możliwości biznesowe.
Wstępne spotkania między [R.L.] a jego przedstawicielami a [O.V.] nie były obiecujące. ...
[O.V.] zasugerował, aby [R.L.] połączył siły z nową ukraińską spółką nadawczą, Studio 1 + 1, w Kijowie, i tak zrobił. Głównymi właścicielami byli [V.R.] i Boris Fuchsmann, znani w Kijowie ze swojego wpływu i bogactwa. Mniej znane były ich powiązania z rosyjskim zorganizowanym przestępczością, zgodnie z raportami FBI i europejskich organów ścigania.
[V.R.], który nie ma już udziałów w 1 + 1, zaprzeczył jakimkolwiek powiązaniom z rosyjskim zorganizowanym przestępczością. Pan Fuchsmann nie odpowiedział na e-maile z prośbą o komentarz w sprawie transakcji licencyjnej i twierdzenia FBI o jego powiązaniach z zorganizowanym przestępczością, chociaż asystent potwierdził, że otrzymał zapytania.
Raport FBI z 1994 roku na temat rosyjskiego zorganizowanego przestępczości w Stanach Zjednoczonych opisywał pana Fuchsmanna jako przemytnika złota i defraudatora, którego spółka w Niemczech była częścią międzynarodowej sieci zorganizowanego przestępczości. Jest on objęty zakazem wjazdu do Stanów Zjednoczonych.
...
Oprócz pana Fuchsmanna i [V.R.], istnieli inni, „cisi” właściciele Studio 1 + 1. W jednym wewnętrznym faksie, w kwietniu 1996 roku, [J] opisała akcjonariuszy Studio 1 + 1 jako „skrajnie potężnych” ludzi, których, jak dodała, „nie wymienię w tym faksie”.
Obecnie Central European Media posiada 60 procent Studio 1 + 1, a pan Fuchsmann posiada co najmniej 30 procent, zgodnie z oświadczeniami publicznymi.
W momencie rozpoczęcia współpracy z panem Fuchsmannem i [V.R.] Central European Media nie przeprowadzała dochodzeń w sprawie ich przeszłości, zgodnie z raportem nowojorskiej kancelarii prawnej [R.L.], [D.&P.].
W ich 20-stronicowym raporcie, który znajduje się obecnie w posiadaniu prokuratorów, prawnicy kancelarii stwierdzili, że [R.L.] miał uzasadnienie do współpracy z panem Fuchsmannem i [V.R.], ponieważ zostali oni wysoko polecony przez [O.V.], którego prawnicy opisali jako „gorącego zwolennika biznesu wolnorynkowego”.
Prawnicy doszli również do wniosku, że Central European Media nie angażowała się w żadne nielegalne lub niewłaściwe działania. Stwierdzili, że nie mogą wykluczyć możliwości, iż Studio 1 + 1 dokonało niewłaściwych płatności, choć nie wierzą, by tak było.
Ukraińska rada licencyjna ds. telewizji wydała koncesję na nadawanie dla Studio 1 + 1 nie tylko mimo moratorium parlamentu, ale przy obecności tylko czterech z ośmiu członków rady; prawo wymagało obecności co najmniej sześciu członków do głosowania.
Kilka dni po wydaniu koncesji Central European Media przelała 1,4 miliona USD do International Teleservices z Belize, zgodnie z wnioskiem o przelew bankowy C.M.E. Jest to druga transakcja badana przez prokuratorów.
Spółka z Belize była pośrednio własnością „wielu wysokich urzędników ukraińskich”, zgodnie z drugim dokumentem C.M.E., który nie wymieniał ich z nazwiska.
Trzeci dokument pokazuje, że International Teleservices zapłaciło tę kwotę spółce w Niemczech należącej do pana Fuchsmanna, Innovie, a że Innova zapłaciła opłaty licencyjne w imieniu Studio 1 + 1. Innova jest częścią rosyjskiej sieci zorganizowanego przestępczości, zgodnie z raportami organów ścigania USA i Niemiec.
Nie jest jasne, dlaczego użyto takiej okrężnej drogi, a osoba zaangażowana w transakcję, posiadająca wiedzę wewnętrzną o właścicielach International Teleservices, powiedziała, że płatność w wysokości 1,4 miliona USD nie była za opłatę licencyjną. Nie chciał powiedzieć, na co była.
Urzędnicy Central European Media byli nerwowi w związku z uzyskaną koncesją i zwrócili się o opinię do dwóch kancelarii prawnych w Kijowie. Obie uznały „potencjalne słabości” koncesji nadawczej, zgodnie z dokumentem C.M.E. Tydzień później O.V. uzyskał list od ukraińskiego Ministerstwa Sprawiedliwości stwierdzający, że koncesja jest ważna.
Prokuratorzy federalni, którzy wszczęli sprawę w następstwie szeregu pozwów prywatnych kwestionujących legalność przyznania koncesji, badają dokumenty od prawie roku, a dokładny status śledztwa nie jest jasny.”

28 maja 2001 roku, przed publikacją artykułu, dziennikarz powiadomił skarżącego, za pośrednictwem e-maila do jednego z jego pracowników, o planowanej publikacji i zadał kilka pytań. 30 maja 2001 roku dziennikarz zadzwonił do pracownika w celu ustalenia stanu sprawy, a pracownik potwierdził, że skarżący otrzymał pytania. Skarżący powstrzymał się jednak od udzielenia odpowiedzi na pytania lub skomentowania planowanej publikacji. Od 12 czerwca 2001 roku artykuł, zawierający datę pierwszej publikacji, jest dostępny na stronie internetowej The New York Times. Można go również znaleźć za pośrednictwem wyszukiwarek internetowych, takich jak „Google” czy „Bing”. 31 lipca 2002 roku skarżący wystąpił o nakazy zaprzestania naruszania wobec pewnych fragmentów artykułu (wyróżnionych w artykule, patrz akapit 9 powyżej), opublikowanych w wersji drukowanej i internetowej. 9 stycznia 2008 roku Sąd Rejonowy w Düsseldorfie uznał powództwo skarżącego za niedopuszczalne z powodu braku jurysdykcji międzynarodowej po stronie sądów niemieckich. Uznał, że w danym czasie wersja drukowana The New York Times nie była rozpowszechniana w Niemczech i że wersja internetowa gazety nie była skierowana do czytelników w Niemczech. Sąd Apelacyjny w Düsseldorfie potwierdził to orzeczenie wyrokiem z dnia 30 grudnia 2008 roku. 2 marca 2010 roku Federalny Trybunał Sprawiedliwości uchylił część orzeczenia dotyczącą roszczenia skarżącego o zakazanie kwestionowanych sformułowań w wersji internetowej artykułu i przekazał tę część sprawy z powrotem do Sądu Apelacyjnego. Sąd uznał, że wersja internetowa gazety była dostępna z Niemiec, a ponieważ w artykule wymieniono niemieckiego przedsiębiorcę, publikacja miała bezpośredni związek z Niemcami i jurysdykcją niemiecką. Potwierdził tym samym międzynarodową jurysdykcję sądów niemieckich w tym zakresie. 22 czerwca 2011 roku Sąd Apelacyjny rozstrzygnął część sporu, która została mu przekazana przez Federalny Trybunał Sprawiedliwości. Przyznał nakaz w zakresie, w jakim artykuł stwierdzał, że skarżącemu zakazano wjazdu do Stanów Zjednoczonych, a oddalił resztę powództwa skarżącego ze względu na brak podstaw merytorycznych. Sąd Apelacyjny uznał, że prawo niemieckie ma zastosowanie w odniesieniu do publikacji internetowej, ponieważ artykuł był dostępny w Niemczech przez Internet i w związku z tym domniemane naruszenie reputacji skarżącego miało miejsce przynajmniej w Niemczech. Sąd uznał, że sformułowania te ingerują w reputację i prawo do osobistości (allgemeines Persönlichkeitsrecht) skarżącego, chronione przez art. 2 ust. 1 i art. 1 ust. 1 Ustawy Zasadniczej (Grundgesetz). Ponieważ jednak sformułowania te zostały zamieszczone w prasie, która jest konstytucyjnie chroniona na mocy art. 5 ust. 1 Ustawy Zasadniczej, konieczne było wyważenie obu interesów. Ponadto, ponieważ sformułowania dotyczyły podejrzenia wobec skarżącego, należało również wziąć pod uwagę domniemanie niewinności wynikające z art. 6 ust. 2 Konwencji i prawa niemieckiego. Sąd uznał, że co do zasady istnieje interes publiczny w informowaniu o przestępstwach, w tym o podejrzeniu ich popełnienia. Z drugiej strony – kontynuował sąd – ingerencja w prawa do osobistości związana z takimi publikacjami wymaga wyższych standardów staranności przygotowania reportażu prasowego, ponieważ nawet jeśli śledztwo zostanie później umorzone, „coś z oskarżenia może przylgnąć do osoby dotkniętej”. Dlatego wymagane były konkretne, wykazalne fakty łączące, wykraczające poza mgliste, niematerialne podejrzenia, publikacja musi dotyczyć zdarzenia o dużej wadze, a podejrzenie musi być zidentyfikowane jako takie. Ponadto publikacja musi być zrównoważona, dziennikarz nie może pominąć okoliczności oczyszczających, a zainteresowana osoba musi, co do zasady, zostać zaproszona do przedstawienia własnych komentarzy przed publikacją. W odniesieniu do kwestionowanych sformułowań Sąd Apelacyjny uznał, że istniał duży interes informacyjny ze strony społeczeństwa w zakresie doniesień, że skarżący, jako niemiecki przedsiębiorca działający na arenie międzynarodowej w sektorze mediów, był podejrzewany przez służby specjalne o zaangażowanie w przemyt złota, defraudację i zorganizowaną przestępczość. Oceny tej nie zmienił fakt, że skarżący został wymieniony w artykule z nazwiska, ani fakt, że w momencie publikacji artykułu w 2001 roku wspomniane w nim przestępstwa miały miejsce ponad szesnaście lat wcześniej. W odniesieniu do tego ostatniego sąd wskazał, że przestępstwa te stały się ponownie istotne ze względu na nowe podejrzenia dotyczące zaangażowania byłego kandydata na burmistrza. Dla zrozumienia tych podejrzeń konieczne było omówienie spółek i osób, w tym skarżącego, zaangażowanych w domniemaną korupcję. Podobnie opisanie domniemanej kryminalnej przeszłości niektórych zaangażowanych osób było konieczne dla zrozumienia zarzutu przez czytelników. Sąd wziął również pod uwagę, że artykuł pozostaje dostępny w internetowym archiwum dziennika. Uznał, że istnieje uznany interes publiczny nie tylko w informowaniu o bieżących wydarzeniach, ale także w możliwości badania wydarzeń z najnowszej historii. Sąd rozważył również, że publikacja była wolna od sformułowań polemicznych i insynuacji oraz wystarczająco jasno wskazywała, że relacjonowano jedynie ustalenia z raportów FBI i organów ścigania. Wyraźnie wskazano na to w kwestionowanym artykule słowami: „zgodnie z raportami FBI i europejskich organów ścigania”. Wewnętrzny raport FBI został potwierdzony raportami kilku innych organów ścigania, a sam skarżący, choć zaprzeczał jakiejkolwiek działalności przestępczej, potwierdził pewne fakty wymienione w tych raportach podczas postępowania. Ponadto autor artykułu powiadomił skarżącego drogą mailową, że artykuł zostanie opublikowany. W tym kontekście sąd wziął również pod uwagę, że chociaż skarżący był świadomy publikacji pozwanej jeszcze przed opublikowaniem artykułu, czekał ponad rok przed złożeniem wniosku o nakaz zaprzestania naruszania przeciwko pozwanej. W związku z tym skarżący nie postrzegał ingerencji w swoje prawo do osobistości jako nie do zniesienia. Podsumowując, sąd uznał, że pozwana wywiązała się z wymaganego dziennikarskiego obowiązku staranności i że publikacja opierała się na źródłach i informacjach tła, które dziennikarz mógł rozsądnie uznać za wiarygodne. W związku z tym interes informacyjny społeczeństwa przeważał nad obawami o ochronę prawa do osobistości skarżącego, nawet biorąc pod uwagę, że taka publikacja może poważnie zaszkodzić jego prywatnej i zawodowej reputacji. W odniesieniu do domniemanego zakazu wjazdu sąd uznał, że nie było wiarygodnych źródeł i że skarżący wykazał, że niedawno podróżował do Stanów Zjednoczonych. 2 października 2012 roku Federalny Trybunał Sprawiedliwości odrzucił skargę wniesioną przez skarżącego na odmowę Sądu Apelacyjnego udzielenia zezwolenia na odwołanie w kwestiach prawnych. 26 kwietnia 2013 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpatrzenia skargi konstytucyjnej (nr 1 BvR 2387/12) wniesionej przez skarżącego, nie podając przyczyn.


W latach 1986–1987 skarżący brali udział w akcji likwidacji skutków katastrofy jądrowej w Czarnobylu. Następnie zostali zarejestrowani jako osoby niepełnosprawne i uzyskali prawo do różnych świadczeń społecznych oraz odszkodowań wypłacanych na bieżąco. Uznając te świadczenia za niewystarczające, skarżący wraz z innymi 482 osobami pozwali rosyjskie Ministerstwo Finansów o dodatkowe odszkodowanie za szkodę niemajątkową doznaną w wyniku udziału w tej akcji. W różnych dniach stycznia i kwietnia 2011 r. Sąd Miejski w Nalczyku w Kabardo-Bałkarii („Sąd Miejski”) uwzględnił ich powództwa w części i przyznał każdemu powodowi, w tym skarżącym, odszkodowanie za szkodę niemajątkową w wysokości od 1 200 000 rubli rosyjskich (RUB) do 1 600 000 RUB. Od tych wyroków nie wniesiono odwołań w ustawowym dziesięciodniowym terminie. Wyroki stały się prawomocne, ale nigdy nie zostały wykonane. W różnych terminach Sąd Miejski uwzględnił wniosek organu pozwanego o przedłużenie terminu na odwołanie z uwagi na to, że organy nie otrzymały odpisu wyroku w terminie. Następnie regionalny Sąd Najwyższy uchylił wyroki wydane na korzyść skarżących, ponieważ opierały się one na stosowaniu prawa wstecznego.


Po ustanowieniu w Rumunii w 1947 roku reżimu komunistycznego, Państwo przystąpiło do masowej nacjonalizacji budynków i gruntów rolnych. Po upadku reżimu komunistycznego Państwo uchwaliło szereg ustaw mających na celu naprawienie naruszeń prawa własności popełnionych przez poprzedni reżim (patrz poniżej paragrafy 43–51). Ustawy nr 112/1995 i 10/2001 ustanowiły zasadę restytucji zpaństwowionych nieruchomości mieszkalnych oraz odszkodowania w przypadkach, gdy restytucja nie była już możliwa. Ustawa nr 112/1995 wprowadziła górną granicę odszkodowania, ale została ona następnie zniesiona przez ustawę nr 10/2001. Ustawa nr 247/2005 podjęła próbę harmonizacji procedur administracyjnych dotyczących restytucji nieruchomości objętych powyższymi ustawami oraz specjalnymi przepisami dotyczącymi restytucji gruntów rolnych. 12 października 2010 roku Trybunał wydał wyrok pilotażowy w sprawie Maria Atanasiu i inni przeciwko Rumunii (skargi nr 30767/05 i 33800/06, 12 października 2010 r.), w którym wskazał na niedociągnięcia mechanizmu restytucji, sygnalizując państwu pozwanemu na podstawie artykułu 46 Konwencji, że należy podjąć nowe kroki w celu bardziej efektywnego rozpatrywania roszczeń restytucyjnych. 15 maja 2013 roku weszła w życie ustawa nr 165/2013, określająca różne procedury dostępne dla petycjonariuszy ubiegających się o rozstrzygnięcie ich roszczeń restytucyjnych. Na podstawie uwag i komentarzy stron dotyczących nowych środków prawnych przewidzianych w ustawie nr 165/2013, Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie Preda i inni przeciwko Rumunii (skargi nr 9584/02 i 7 innych, §§ 134–40, 29 kwietnia 2014 r.), że mechanizm ustanowiony nową ustawą oferuje szereg skutecznych środków prawnych, które muszą zostać wyczerpane przez tych powodów, których skargi dotyczyły jednej z następujących sytuacji: istnienie równoległych tytułów własności do tej samej działki gruntu rolnego; unieważnienie takiego tytułu własności bez przyznania jakiegokolwiek odszkodowania; wydanie prawomocnego orzeczenia potwierdzającego prawo do odszkodowania za bezprawne przejęcie przez Państwo jakiegokolwiek rodzaju nieruchomości, bez ustalenia jego wysokości; niezapłacenie takiego odszkodowania przyznanego w prawomocnym orzeczeniu; oraz przedłużające się niepodjęcie decyzji w sprawie roszczenia o restytucję. Trybunał stwierdził jednak, że ustawa nr 165/2013 nie zawiera żadnych przepisów o charakterze procesowym lub materialnym, które pozwalałyby na naprawienie sytuacji w zakresie istnienia prawomocnych orzeczeń potwierdzających równoległe tytuły własności do tej samej nieruchomości mieszkalnej. Ponadto, żadna procedura nie była dostępna dla byłych właścicieli, którzy w braku restytucji mieliby prawo do odszkodowania, ale nie mieli do niego dostępu, ponieważ okoliczności uniemożliwiające restytucję stały się znane po upływie terminu składania roszczeń o odszkodowanie (tamże, § 124). Zarzuty zawarte w obecnych skargach odzwierciedlają okoliczności opisane powyżej (patrz paragraf 11). W szczególności skarżący zarzucili, że ich tytuł własności do nieruchomości (budynku i przynależnego gruntu) został uznany przez sądy krajowe; jednakże, w związku ze sprzedażą nieruchomości przez Państwo, skarżący zostali pozbawieni możliwości korzystania ze swojego prawa. Twierdzili, że to pozbawienie, w połączeniu z całkowitym brakiem z tego tytułu odszkodowania, nałożyło na nich nadmierne i nieproporcjonalne obciążenie.

1. Okoliczności dotyczące skargi nr 10346/03 wniesionej przez panią Dorę Dickmann
(a) Restytucja nieruchomości położonej przy Şoseaua Giurgiului
W 1950 roku, na mocy Dekretu nr 92, Państwo upaństwowiło budynek i przynależną do niego działkę położoną przy ul. Şoseaua Giurgiului 22 w Bukareszcie, które należały do poprzedników skarżącej. W 1997 roku skarżąca wniosła powództwo do sądów krajowych o restytucję powyższej nieruchomości, twierdząc, że jej nacjonalizacja była bezprawna i w związku z tym prawo własności opuściło prawowite władanie jej poprzedników dopiero w momencie, gdy zostało przeniesione na nią jako spadek. Powództwo zostało skierowane przeciwko Radzie Miejskiej Bukaresztu oraz spółce B., spółce należącej do państwa i odpowiedzialnej za zarządzanie mieniem państwowym. Wyrokiem z 6 czerwca 1997 roku Sąd Rejonowy Bukaresztu IV uwzględnił powództwo i nakazał zwrot nieruchomości skarżącej, jako jedynej spadkobierczyni jej prawowitych właścicieli. Sąd stwierdził, że nieruchomość została zpaństwowiona bezprawnie, ponieważ poprzednicy skarżącej nie należeli do żadnej z kategorii społecznych objętych dekretem o nacjonalizacji, a tym samym ich prawo własności było ważne i ciągłe, przenosząc się na skarżącą jako spadek; Państwo nie mogło zatem rościć sobie prawa do ważnego tytułu własności tej nieruchomości. Wyrok nie został zaskarżony i tym samym stał się prawomocny. 12 maja 1998 roku Burmistrz Bukaresztu wydał decyzję o restytucji nieruchomości położonej przy Şoseaua Giurgiului, w zgodzie z dyspozytywną częścią wyroku z 6 czerwca 1997 roku.
(b) Sprzedaż przez Państwo mieszkań położonych w nieruchomości przy Şoseaua Giurgiului
Na warunkach umów zawartych zgodnie z ustawą nr 112/1995, spółka B., zarządzająca budynkiem (patrz powyżej paragraf 14), sprzedała znajdujące się w nim mieszkania najemcom. Umowa sprzedaży mieszkania na pierwszym piętrze została zawarta 5 listopada 1996 roku między spółką B., reprezentującą Państwo, a najemcami S.N. i S.P. Umowa sprzedaży mieszkania na parterze została zawarta 23 czerwca 1997 roku między spółką B. w imieniu Państwa a najemcą S. A.-L.
(c) Kroki podjęte w ramach prawa powszechnego i ustawy nr 10/2001 w celu uzyskania uchylenia umów sprzedaży
W nieokreślonym dniu roku 2000 skarżąca wniosła przed sądami krajowymi dwa powództwa cywilne o uchylenie umów sprzedaży z odpowiednio 5 listopada 1996 roku i 23 czerwca 1997 roku, w zakresie w jakim Państwo sprzedało nieruchomość, której nie posiadało. Prawomocny wyrok z 7 lutego 2002 roku wydany przez Sąd Apelacyjny w Bukareszcie oddalił powództwo w zakresie mieszkania na pierwszym piętrze, stwierdzając, że skarżąca nie miała legitymacji czynnej do żądania uchylenia umowy sprzedaży, ponieważ nie była jej stroną. Prawomocnym wyrokiem z 14 października 2003 roku Sąd Apelacyjny w Bukareszcie oddalił powództwo skarżącej w zakresie mieszkania na parterze, stwierdzając, że nabywca działał w dobrej wierze i tym samym nabył ważny tytuł do nieruchomości, zgodnie z przepisami ustawy nr 10/2001, która w międzyczasie weszła w życie. Sąd stwierdził również, że skarżąca ma prawo do środków kompensacyjnych na podstawie zawiadomienia o roszczeniu (notificare) złożonego do organów administracyjnych na mocy ustawy nr 10/2001 (patrz poniżej paragraf 25). 12 sierpnia 2002 roku skarżąca wniosła kolejne powództwo przed sądami krajowymi, ponownie domagając się uchylenia umowy sprzedaży dotyczącej mieszkania na pierwszym piętrze. Tym razem jednak oparła swoje roszczenie na przepisach ustawy nr 10/2001. Prawomocnym wyrokiem z 1 lutego 2006 roku Sąd Apelacyjny w Bukareszcie oddalił powództwo skarżącej, stwierdzając, że w zakresie, w jakim umowa sprzedaży została zawarta przez nabywców w dobrej wierze, była zgodna z prawem.
(d) Kroki podjęte na mocy ustawy nr 10/2001 w celu uzyskania restytucji mieszkań
12 października 2001 roku skarżąca złożyła zawiadomienie o roszczeniu do Urzędu Miejskiego w Bukareszcie na mocy ustawy nr 10/2001, domagając się środków naprawczych w zakresie obu mieszkań. Do wniosku dołączono kilka dokumentów, w tym kopię wyroku z 6 czerwca 1997 roku oraz kopię aktu dziedziczenia poświadczającego fakt, że skarżąca jest jedyną spadkobierczynią swoich poprzedników. 23 i 24 kwietnia 2015 roku Urząd Miejski w Bukareszcie wezwał skarżącą do uzupełnienia swojej dokumentacji administracyjnej o dokumenty związane z jej roszczeniem. Wezwanie to jednak nie dotarło do skarżącej, ponieważ dane kontaktowe podane we wniosku z 2001 roku nie były już aktualne. O ile wie Trybunał, nie wydano żadnej decyzji w zakresie tego roszczenia.

2. Okoliczności dotyczące skargi nr 10893/04 wniesionej przez panią i pana Gion
(a) Kroki podjęte przez skarżących w celu uzyskania restytucji mieszkania nr 30 położonego przy ul. Victoria w Piteşti oraz sprzedaż mieszkania przez Państwo
6 maja 1977 roku mieszkanie nr 30, położone w budynku A/4 przy ul. Victoria w Piteşti – własność skarżących – zostało przejęte przez Państwo na mocy Dekretu nr 223/1974, na skutek decyzji skarżących o opuszczeniu kraju. Nie zostali powiadomieni o decyzji administracyjnej o konfiskacie mienia. W latach 1991–1995 skarżący napisali kilka listów do różnych organów krajowych, w tym do Rady Miejskiej Piteşti, Prefektury w Piteşti i dyrektora spółki R., która zarządzała budynkiem w imieniu Państwa, ubiegając się o przejęcie w posiadanie mieszkania. W odpowiedziach stwierdzano, że roszczenia skarżących nie mogą zostać uwzględnione, ponieważ nie uchwalono jeszcze odpowiednich przepisów dotyczących środków naprawczych w zakresie wcześniej zpaństwowionego mienia. W jednej z odpowiedzi wysłanych przez Radę Miejską Piteşti 1 maja 1995 roku poinformowano skarżących, że mieszkania, które zostały zpaństwowione na mocy Dekretu 223/1974, nie mogą zostać zakupione przez ich obecnych najemców od władz lokalnych. 9 lipca 1996 roku skarżący złożyli roszczenie do organów administracyjnych, domagając się środków naprawczych w zakresie mieszkania nr 30, zgodnie z przepisami ustawy nr 112/1995. 17 stycznia 1997 roku spółka R. sprzedała mieszkanie najemcom S.C. i S.M. 16 maja 1997 roku organy administracyjne oddaliły roszczenia skarżących wniesione na podstawie ustawy nr 112/1995, w związku z faktem, że mieszkanie zostało już sprzedane najemcom.
(b) Restytucja nieruchomości położonej w Piteşti
30 sierpnia 1999 roku skarżący wnieśli przed Sądem Okręgowym w Argeş powództwo przeciwko Radzie Miejskiej Piteşti, mające na celu odzyskanie posiadania mieszkania nr 30. Twierdzili, że konfiskata mienia była bezprawna, ponieważ z jednej strony naruszała obowiązującą wówczas Konstytucję, a z drugiej strony, nie zostali powiadomieni o decyzji administracyjnej o jej konfiskacie. 22 maja 2000 roku Sąd Okręgowy uwzględnił roszczenia skarżących. Pozwany złożył apelację. 23 marca 2001 roku Sąd Apelacyjny w Piteści oddalił apelację, ponieważ nie wniesiono skargi apelacyjnej. Decyzja stała się tym samym prawomocna. 19 września 2002 roku skarżący, przy pomocy komornika, odzyskali posiadanie mieszkania nr 30; z odpowiedniego protokołu wynikało, że mieszkanie było puste i nieumeblowane.
(c) Zakwestionowanie wykonania wyroku z 22 maja 2000 roku
1 października 2002 roku S.C. i S.M. zakwestionowali wykonanie wyroku z 22 maja 2000 roku (patrz powyżej paragraf 34). Twierdzili, że są prawowitymi właścicielami mieszkania nr 30, kupując je w dobrej wierze w 1997 roku; ponadto, w zakresie w jakim nie byli stronami postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem z 22 maja 2000 roku, nie byli nim związani (inopozabilă). Prawomocnym wyrokiem z 25 czerwca 2003 roku Sąd Apelacyjny w Piteści uwzględnił roszczenia S.C. i S.M. W uzasadnieniu sąd stwierdził zasadniczo, że umowa sprzedaży została ważnie i zgodnie z prawem zawarta przez najemców, którzy działali w dobrej wierze w momencie sprzedaży. Ponadto, wyrok z 22 maja 2000 roku przyznający skarżącym tytuł własności był niewykonalny (inopozabilă) wobec nabywców, ponieważ nie byli oni stronami odpowiedniego postępowania.
(d) Kroki podjęte w ramach prawa powszechnego w celu uzyskania uchylenia umowy sprzedaży
22 listopada 2006 roku skarżący wnieśli powództwo przeciwko S.C. i S.M., domagając się odzyskania posiadania mieszkania nr 30 i wzywając sądy do uznania umowy sprzedaży za bezprawną. Ich roszczenia zostały uwzględnione przez Sąd Rejonowy w Piteści 23 stycznia 2008 roku. Apelacja wniesiona przez pozwanych została uwzględniona przez Sąd Okręgowy w Argeş 16 czerwca 2008 roku. Sąd uznał, że sprzedaż mieszkania była legalna. Jednocześnie stwierdził, że skarżący przysługuje odszkodowanie za mieszkanie, równoważne jego wartości rynkowej w dniu zapłaty. Skarżący nie wnieśli żadnych roszczeń na podstawie ustawy nr 10/2001.


Skarżący urodził się w 1957 roku i mieszka w Belgradzie. 15 czerwca 2004 r. skarżący został ranny w wypadku drogowym. Odniósł ciężkie obrażenia. Śledztwo w tej sprawie zostało wszczęte w listopadzie 2004 r. i zakończone w maju 2005 r., bez wniesienia zarzutów karnych. 10 czerwca 2005 r. skarżący wniósł do Drugiego Sądu Rejonowego w Belgradzie powództwo cywilne o zadośćuczynienie pieniężne przeciwko Miejskiemu Przedsiębiorstwu Komunikacyjnemu w Belgradzie (Gradsko saobraċajno preduzeċe Beograd). 27 grudnia 2007 r. Drugi Sąd Rejonowy orzekł na korzyść skarżącego. 3 lipca 2008 r. Sąd Okręgowy uchylił wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez sąd pierwszej instancji. 23 października 2009 r. Drugi Sąd Rejonowy wydał częściowy wyrok (delimičnu presudu), od którego skarżący i pozwany odwołali się odpowiednio 7 grudnia 2009 r. i 10 grudnia 2009 r. 30 września 2010 r. Sąd Apelacyjny w Belgradzie uchylił wyrok i przekazał sprawę do sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W międzyczasie, 22 grudnia 2009 r., skarżący wniósł skargę do Trybunału Konstytucyjnego, powołując się na art. 32 Konstytucji (przepis odpowiadający art. 6 Konwencji), zarzucając brak ogólnej rzetelności postępowań krajowych oraz ich długość. Decyzja Trybunału Konstytucyjnego została wydana 4 listopada 2010 r. Nie stwierdzono naruszenia w zakresie skarg skarżącego. W związku ze zmianą wartości przedmiotu sporu (vrednost spora) przez skarżącego, 31 października 2010 r. Sąd pierwszej instancji orzekł, że nie jest już właściwy do rozpoznania skargi skarżącego. Sprawa została następnie przekazana do Wyższego Sądu w Belgradzie. 20 czerwca 2013 r. Wyższy Sąd wydał częściowy wyrok, od którego skarżący i pozwany odwołali się do Sądu Apelacyjnego w Belgradzie. 6 czerwca 2014 r. Sąd Apelacyjny częściowo uchylił zaskarżony wyrok. Wydaje się, że sprawa jest wciąż w toku przed Wyższym Sądem. Ponadto, 28 października 2014 r. skarżący złożył nowe pismo do Trybunału Konstytucyjnego dotyczące, między innymi, długości zaskarżonego postępowania. Z okoliczności sprawy wynika, że Trybunał Konstytucyjny nie zajął jeszcze stanowiska.


Skarżący urodził się w 1955 roku i mieszka w Moskwie. 27 sierpnia 2002 r. skarżący wszczął postępowanie cywilne przeciwko Administracji Ułusu Mirnińskiego Republiki Sacha (Jakucja) („Administracja”), osobie prywatnej S., jej mężowi B. oraz prywatnej spółce A., dochodząc prawa własności do mieszkania, odszkodowania oraz eksmisji S. z mieszkania. 18 września 2002 r. Sąd Rejonowy w Mirnym Republiki Sacha (Jakucja) („Sąd Rejonowy”) odmówił rozpoznania powództwa, ponieważ istniał już wyrok z 6 lutego 2001 r. wydany przez Sąd Rejonowy dotyczący tego samego sporu. 13 listopada 2002 r. Sąd Najwyższy Republiki Sacha (Jakucja) uchylił odmowę i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ powództwo obejmowało nowego współpozwanego, a zatem nie można było stwierdzić, że spór toczy się między tymi samymi stronami. 15 stycznia 2003 r. Sąd Rejonowy zarządził eksmisję S. i jej rodziny z mieszkania oraz oddalił powództwo przeciwko Administracji. 3 marca 2003 r. Sąd Najwyższy Republiki Sacha (Jakucja) uchylił wyrok w postępowaniu odwoławczym i zwrócił sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ sąd niższej instancji nie odniósł się do kwestii związanych z prawami własności S. 29 lipca 2003 r. Sąd Rejonowy zarządził przeprowadzenie opinii biegłych w sprawie mieszkania w celu ustalenia jego wartości rynkowej. 14 sierpnia 2003 r. wznowiono postępowanie sądowe. W międzyczasie skarżący zmodyfikował swoje roszczenia i domagał się odszkodowania za rzeczy rzekomo skradzione w 1999 r., zadośćuczynienia, kosztów zastępstwa procesowego, kosztów podróży oraz zwrotu czynszu, który musiał płacić po eksmisji ze spornego mieszkania w 1999 r. 29 sierpnia 2003 r. Sąd Rejonowy rozpoznał sprawę, nakazując Administracji zapłacenie skarżącemu 800 000 rubli rosyjskich (RUB) tytułem wartości rynkowej mieszkania i oddalając pozostałe roszczenia. W szczególności powództwo o odszkodowanie za rzekomo skradzione mienie zostało oddalone jako bezzasadne. 20 października 2003 r. wyrok został utrzymany w mocy w postępowaniu odwoławczym przez Sąd Najwyższy Sacha (Jakucja) i stał się prawomocny. 11 czerwca 2004 r., na wniosek skarżącego, komornicy wszczęli postępowanie egzekucyjne. 27 sierpnia 2004 r. Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek Administracji o zawieszenie wykonania wyroku z 29 sierpnia 2003 r. do 15 stycznia 2005 r. z powodu trudności finansowych napotykanych przez dłużnika. 15 listopada 2004 r. odwołanie skarżącego od powyższej decyzji zostało oddalone. 18 marca 2005 r. świadczenie pieniężne zgodnie z wyrokiem z 29 sierpnia 2003 r. zostało wypłacone skarżącemu. 29 września 2005 r., na wniosek nadzwyczajny skarżącego, Prezydium Sądu Najwyższego Sacha (Jakucja) uchyliło wyrok z 29 sierpnia 2003 r. oraz decyzję z 20 października 2003 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Prezydium stwierdziło, że sądy błędnie zastosowały prawo materialne do różnych aspektów sprawy oraz nie dołączyły odpowiedniego organu finansowego jako współpozwanego. Wydaje się, że kwoty wypłacone skarżącemu na podstawie uchylonego wyroku z 29 sierpnia 2003 r. nie zostały ściągnięte z powrotem. 15 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy zawiesił postępowanie z powodu choroby B. i wezwał skarżącego do sprecyzowania jego roszczeń. 21 grudnia 2005 r. skarżący złożył zmodyfikowane roszczenia. 16 lutego 2006 r. Sąd Rejonowy dołączył, na wniosek pozwanego, Ministerstwo Finansów jako współpozwanego do postępowania i zawiesił rozpoznanie sprawy ze względu na zły stan zdrowia B. 14 lutego 2007 r. sprawa została przydzielona innemu sędziemu Sądu Rejonowego w celu zapewnienia bezstronności sądu. 21 marca 2007 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo skarżącego. 4 czerwca 2007 r. Sąd Najwyższy Sacha (Jakucja) utrzymał wyrok w mocy w postępowaniu odwoławczym, z wyjątkiem części dotyczących eksmisji S. i B., zwrotu czynszu, opłat za usługi komunalne, prowizji oraz odzyskania kosztów mieszkania. Decyzja w tych częściach została przekazana do ponownego rozpoznania z powodu nieocenienia przez sąd niższej instancji pewnych dowodów i błędnego zastosowania prawa materialnego. 27 sierpnia 2007 r. Sąd Rejonowy zawiesił postępowanie do powrotu S. z urlopu. 26 października 2007 r. sąd wezwał skarżącego do sprecyzowania roszczeń i wyznaczył nową rozprawę na 23 listopada 2007 r. 23 listopada 2007 r. sąd wydał specjalny nakaz nakazujący komornikom uzyskanie wyjaśnień dotyczących roszczeń od skarżącego. Wydaje się, że w pewnym momencie skarżący dostarczył wymagane informacje. 30 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo jako bezzasadne. Sąd wyjaśnił, że skarżący ma inne środki prawne do wykorzystania w ramach prawa cywilnego w celu ochrony swoich praw własności. W szczególności mógł dochodzić zapewnienia mu mieszkania równoważnego lub wypłaty odszkodowania. Wyrokiem końcowym z 13 sierpnia 2008 r. Sąd Najwyższy Sacha (Jakucja) utrzymał w mocy ustalenia sądu niższej instancji w postępowaniu odwoławczym. W międzyczasie skarżący pozwał Administrację o odsetki ustawowe za opóźnienie w wykonaniu wyroku z 29 sierpnia 2003 r. 7 lutego 2007 r. Sąd Rejonowy umorzył postępowanie, ponieważ wyrok z 29 sierpnia 2003 r. został uchylony, a nowa decyzja w sprawie nie została jeszcze podjęta.


Skarżący urodzili się odpowiednio w latach 1967, 1965, 1968, 1960 i 1958 oraz mieszkają w Izmirze. Okoliczności sprawy można streścić w następujący sposób. Skarżący są zatrudnieni w sklepach wolnocłowych na lotnisku Izmir Adnan Menderes od 1993 roku. Są członkami związku zawodowego Tekgıda, który podpisał układ zbiorowy pracy z Dyrekcją Generalną Monopoli na Spirytus i Tytoń, pracodawcą skarżących i dawnym przedsiębiorstwem państwowym. W trakcie zatrudnienia skarżący pracowali w systemie „cykli pracy i odpoczynku”. Zgodnie z tym, w czterech miesiącach okresu letniego pracowali nieprzerwanie przez dwadzieścia cztery godziny i odpoczywali przez następne dwadzieścia cztery godziny. Przez pozostałe osiem miesięcy roku, w okresie zimowym, pracowali przez dwadzieścia cztery godziny i odpoczywali przez następne czterdzieści osiem godzin. Ich harmonogram pracy nie uwzględniał weekendów ani świąt państwowych, ponieważ sklepy wolnocłowe były otwarte dwadzieścia cztery godziny na dobę, siedem dni w tygodniu. W zakresie przerw i okresów odpoczynku, paragraf 22 ich układu zbiorowego pracy przewidywał, że takie okresy będą liczone jako czas pracy i że nie mogą podlegać potrąceniom z wynagrodzenia.

10 października 2003 r. skarżący, przy pomocy swojego prawnika, wszczęli indywidualne i odrębne postępowania przeciwko swojemu pracodawcy przed Sądem Pracy w Izmirze. Domagali się odszkodowania za godziny nadliczbowe, które przepracowali ponad ustawowy czas pracy w ciągu poprzednich pięciu lat ich zatrudnienia. Powoływali się na Kodeks pracy obowiązujący w danym czasie oraz na ich układ zbiorowy. Oba dokumenty definiowały nadgodziny jako pracę powyżej regularnego czterdziestopięciogodzinnego tygodnia pracy i przewidywały wynagrodzenie za taką pracę w wysokości jednej i półkrotności zwykłej stawki godzinowej. 1 listopada 2003 r. skarżący wszczęli nowe postępowania przeciwko swojemu pracodawcy przed Sądem Pracy w Izmirze i żądali dalszego wynagrodzenia za pracę w weekendy i święta państwowe oraz odszkodowania za urlop roczny, z którego nie skorzystali. Biorąc pod uwagę wspólne tło skarg skarżących w obu zestawach postępowań, Sąd Pracy w Izmirze zdecydował o połączeniu postępowań każdego skarżącego i zleceniu sporządzenia opinii biegłego dotyczącej obliczenia ich roszczeń o nadgodziny, wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta oraz wynagrodzenie za niewykorzystany urlop roczny.

14 lipca 2004 r. biegły złożył raport, w którym zauważył, między innymi, że paragraf 25 (c) układu zbiorowego zawartego między stronami przewidywał prawo do wynagrodzenia za nadgodziny, obliczanego na podstawie jednej i półkrotności stawki godzinowej. Dalej powołał się na oficjalny raport audytowy Ministerstwa Pracy z dnia 10 września 2003 r., w którym zauważono, że w poprzednim okresie letnim, między miesiącami czerwca a września, pracownicy w danej firmie przepracowali nadgodziny w wysokości 139,5 godziny w miesiącach, które miały trzydzieści jeden dni kalendarzowych i 135 godzin w pozostałych miesiącach. W poprzednim okresie zimowym, między październikiem a majem, przepracowali odpowiednio 22,5 godziny i piętnaście godzin nadliczbowych. Godziny przepracowane powyżej ustawowego czasu pracy powinny zostać odpowiednio wynagrodzone. Zgodnie z opinią biegłego, pracodawca skarżących został wcześniej upomniany, 25 listopada 1996 r., przez Ministerstwo Pracy w sprawie swoich praktyk dotyczących godzin pracy. Na podstawie zbadania dokumentów ewidencji czasu pracy firmy, biegły obliczył liczbę godzin przepracowanych jako nadgodziny w odniesieniu do każdego skarżącego, odejmując trzy godziny odpoczynku za każdy przepracowany dzień. Biegły stwierdził, że pracodawca nie jest nic winien skarżącym za pracę w weekendy i święta, ponieważ wynagrodzenie za te dni było zgodne z obowiązującymi przepisami. Biegły zauważył również, że skarżący nie mogą rościć sobie żadnego odszkodowania za niewykorzystany urlop roczny, ponieważ nadal pracowali w firmie, a taki urlop był płatny dopiero na koniec kontraktu.

Skarżący zgłosili szereg zastrzeżeń do raportu biegłego. Oświadczyli, że dokumenty ewidencji czasu pracy użyte do obliczenia nie odzwierciedlały rzeczywistych przepracowanych godzin, ponieważ były nieoficjalnymi kopiami przechowywanymi przez pracodawcę, które nie były podpisane przez pracowników. W tym zakresie skarżący złożyli wyjaśnienie, że przepracowali więcej godzin niż ustalił biegły. Wnieśli o to, aby sąd wziął pod uwagę inne dowody, w tym harmonogramy zmian pozwanego pracodawcy, które szczegółowo określały, kto będzie pracował, kiedy i przez jak długo, a także raporty z Regionalnego Inspektoratu Pracy. Złożyli również wyjaśnienie, że odejmowanie trzech godzin odpoczynku dziennie nie było oparte na faktach, ale było założeniem biegłego. Skarżący złożyli wyjaśnienie, że w każdym razie hipotetyczny wniosek biegłego dotyczący okresów odpoczynku nie może być brany pod uwagę, ponieważ układ zbiorowy wyraźnie przewidywał włączenie takich okresów jako części czasu pracy. Skarżący nie zgłosili zastrzeżeń do wniosku biegłego dotyczącego oddalenia ich roszczeń o wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta oraz za niewykorzystany urlop roczny.

W pismach z 22 lipca 2004 r. pozwany pracodawca zgłosił zastrzeżenia do raportu biegłego i argumentował również, że dokumenty ewidencji czasu pracy nie mogą być brane pod uwagę, ponieważ były nieoficjalnymi kopiami. Utrzymywał również, że nie był w stanie w pełni wypłacić nadgodzin z powodu braku funduszy ze strony państwa. Złożył wyjaśnienie, że skarżący w każdym razie byli świadomi ustaleń dotyczących pracy i nigdy nie prosili o transfer do innej jednostki Dyrekcji Generalnej Monopoli. Sąd Pracy w Izmirze poprosił biegłego o uzupełnienie jego raportu o ustalenia dotyczące zastrzeżeń stron. 4 lipca 2005 r. biegły złożył uzupełnienie do swojego raportu, w którym skorygował swoje ustalenia dotyczące okresów odpoczynku w świetle zastrzeżeń skarżących i obliczył godziny, które przepracowali jako dwadzieścia cztery w trakcie dwudziestoczterogodzinnej zmiany. Utrzymał swoje ustalenia dotyczące list obecności, składając wyjaśnienie, że jego badanie na miejscu w miejscu pracy i porównania między oficjalnym zapisem a kopiami pracodawcy nie ujawniły żadnych niespójności.

12 września 2005 r. Sąd Pracy w Izmirze uznał roszczenia skarżących w części i przyznał im kwoty podane w raporcie biegłego w zakresie nieopłaconych nadgodzin. Odrzucił ich roszczenia o wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta oraz za niewykorzystany urlop roczny. Obie strony odwołały się do Sądu Najwyższego. 17 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy uchylił decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Uznał, że Sąd Pracy nie wziął pod uwagę żadnego czasu, który mógł być wykorzystany na okresy odpoczynku, i że dlatego obliczenie nadgodzin nie może zostać uznane za dokładne. Stwierdził również, że obliczanie nadgodzin powinno opierać się na tygodniowych godzinach pracy, a nie na miesięcznym czasie pracy używanym w raporcie biegłego. W wznowionym postępowaniu Sąd Pracy w Izmirze zwrócił się do biegłego o zmianę raportu w świetle decyzji Sądu Najwyższego. 11 września 2007 r. biegły zrewidował ustalenia zgodnie z poleceniem i wniosł, że skarżący prawdopodobnie mieli minimum trzy godziny na odpoczynek podczas dwudziestoczterogodzinnej zmiany. Biegły zatem przeliczył ich prawo do nadgodzin na podstawie dwudziestu jeden godzin rzeczywistej pracy i porównał to z ustawowym tygodniem pracy wynoszącym czterdzieści pięć godzin.

26 maja 2008 r. Sąd Pracy w Izmirze przyznał skarżącym odszkodowanie za nadgodziny zgodnie z ustaleniami w zrewidowanym raporcie biegłego. Pozwany pracodawca odwołał się, argumentując, że domniemanie ustalone w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że osoba nie może pracować więcej niż czternaście godzin w trakcie dwudziestoczterogodzinnej zmiany, powinno zostać zastosowane do faktów sporu. Sąd Najwyższy następnie uchylił wyrok pierwszej instancji 28 października 2008 r. i przekazał sprawę na następujących podstawach:
„Z akt sprawy wynika, że w miesiącach letnich [skarżący] pracowali przez 24 godziny, a następnie odpoczywali przez 24 godziny; a w miesiącach zimowych pracowali przez 24 godziny, a następnie odpoczywali przez 48 godzin. Jednak, jak ustalono w ugruntowanym orzecznictwie Izby Cywilnej Wielkiej Izby Sądu Najwyższego, w miejscach pracy, gdzie są dwudziestoczterogodzinne zmiany, po odliczeniu czasu poświęconego na pewne czynności, takie jak odpoczynek, jedzenie i zaspokajanie innych potrzeb, osoba może pracować tylko 14 godzin dziennie... Podejście to musi być również zastosowane w niniejszej sprawie.”

W wznowionym postępowaniu Sąd Pracy w Izmirze zdecydował się zastosować do decyzji Sądu Najwyższego i w tym celu sporządzono kolejną opinię biegłego. Raport z dnia 21 lipca 2009 r. obliczył dzienny czas pracy skarżących jako czternaście godzin, zgodnie z domniemaniem faktycznym Sądu Najwyższego. Obliczenia w nowym raporcie doprowadziły do stwierdzenia braku nadgodzin w tygodniach, w których skarżący pracowali przez trzy dni, ponieważ czas pracy był mniejszy niż ustawowy limit czterdziestu pięciu godzin. Dla tygodni, w których skarżący pracowali przez cztery dni, raport obliczył całkowity czas pracy jako pięćdziesiąt sześć godzin, co prowadziło do oceny w raporcie dziewięciu godzin nadliczbowych. 28 grudnia 2009 r. Sąd Pracy w Izmirze wydał ostateczny wyrok w sprawie skarżących, oparty na opinii biegłego z 21 lipca 2009 r. W wyniku tej interpretacji niektóre roszczenia skarżących zostały oddalone w całości, podczas gdy inne otrzymały przyznanie kwoty o prawie dziewięćdziesiąt procent mniejszej niż obliczył poprzedni raport biegłego.

25 stycznia 2010 r. skarżący odwołali się od decyzji i podtrzymali, że fakt, że pracowali nieprzerwanie przez dwadzieścia cztery godziny, został już potwierdzony przez prawne zapisy Ministerstwa Pracy, zeznania świadków obu stron i inne dowody w aktach, w tym opinie biegłych uchylone przez Sąd Najwyższy. Mimo że udowodnili ten fakt, wyrok był oparty na domniemaniu, że praca dłużej niż czternaście godzin dziennie jest fizycznie niemożliwa. 18 marca 2010 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzję Sądu Pracy w Izmirze bez odniesienia się do zastrzeżeń skarżących.


Skarżący urodził się w 1980 roku. Do Rosji przybył w 2003 roku. Wielokrotnie podróżował do Tadżykistanu, aby odwiedzić rodziców na krótki czas. 3 maja 2011 r. skarżącemu postawiono zarzuty zaocznie w Tadżykistanie za udział w ekstremistycznym ruchu religijnym, Islamskim Ruchu Uzbekistanu, a wydano za nim międzynarodowy nakaz poszukiwania i aresztowania. 6 maja 2011 r. władze Tadżykistanu zarządziły jego tymczasowe aresztowanie. 3 listopada 2013 r. skarżący został aresztowany w Moskwie i zatrzymany. 4 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy w Mieczanskim w Moskwie („Sąd Rejonowy”) zarządził jego aresztowanie w oczekiwaniu na ekstradycję. 4 grudnia 2013 r. władze prokuratorskie Tadżykistanu zwróciły się o ekstradycję skarżącego na podstawie powyższych zarzutów. Wniosek zawierał zapewnienia dotyczące właściwego traktowania, sformułowane w standardowych słowach. 12 grudnia 2013 r. Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego do 3 maja 2014 r. Odwołanie skarżącego z 16 grudnia 2013 r. zostało oddalone przez Sąd Miejski w Moskwie („Sąd Miejski”) w dniu 3 lutego 2014 r. 29 kwietnia 2014 r. Sąd Rejonowy ponownie przedłużył aresztowanie skarżącego do 3 sierpnia 2014 r. Odwołanie skarżącego z 5 maja 2014 r. zostało oddalone przez Sąd Miejski w dniu 23 lipca 2014 r. 9 października 2014 r. Zastępca Prokuratora Generalnego Federacji Rosyjskiej odmówił ekstradycji skarżącego z powodu braku czynów zabronionych podlegających karze zgodnie z prawem karnym Rosji. 13 października 2014 r. skarżący został zwolniony z aresztu. 13 października 2014 r., natychmiast po zwolnieniu, skarżący został ponownie aresztowany za naruszenie przepisów migracyjnych. 14 października 2014 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego naruszenia przepisów migracyjnych, ukarał go grzywną i zarządził jego administracyjne wydalenie. Zarzuty skarżącego dotyczące realnego ryzyka złego traktowania zostały oddalone, a on został zatrzymany w oczekiwaniu na wydalenie. Sąd Rejonowy, oceniając ryzyka, stwierdził, że „[t]wierdzenia pełnomocnika ... mają charakter spekulacyjny i nie zostały potwierdzone materiałami sprawy”. Powyższy wyrok został utrzymany w mocy na skutek odwołania przez Sąd Miejski w dniu 24 października 2014 r. Roszczenia skarżącego oparte na artykule 3 Konwencji zostały oddalone z powołaniem się na ocenę sprawy przez Sąd Rejonowy, która wzięła pod uwagę „...charakter wykroczenia administracyjnego, charakter oskarżonego [który został skazany za przestępstwo w Rosji]... długość jego pobytu w Rosji oraz inne okoliczności sprawy”. Zgodnie z najnowszymi pismami jego pełnomocnika z 2015 r., skarżący wciąż przebywał w areszcie. 18 grudnia 2013 r. skarżący złożył wniosek o nadanie statusu uchodźcy, powołując się na prześladowania w Tadżykistanie i realne ryzyko złego traktowania. 15 września 2014 r. jego wniosek został odrzucony ostateczną decyzją administracyjną władz migracyjnych. Skarżący zaskarżył tę decyzję do sądu, powołując się, między innymi, na ryzyko złego traktowania. 12 listopada 2015 r. jego odwołania zostały oddalone ostateczną decyzją Sądu Miejskiego.


Skarżący są obywatelami tureckimi, których daty urodzenia i miejsca zamieszkania podano w załączniku. Wszyscy są właścicielami działek gruntu położonych w różnych miastach Turcji. W następstwie lokalnych planów zagospodarowania przestrzennego działki gruntu Skarżących zostały przeznaczone na cele publiczne. Następnie, wskazując na spadek wartości rynkowej gruntu oraz długotrwałą niepewność co do losu ich działek, Skarżący wszczęli postępowanie o odszkodowanie przed sądami cywilnymi. W toku postępowań dotyczących ich gruntów Skarżący przedłożyli sądom krajowym orzeczenie wydane przez Izbę Ogólną Sądu Najwyższego (wydziały cywilne, numer E.2004/5-555 K.2005/17) i twierdzili, że zgodnie z tym orzeczeniem ich roszczenia o odszkodowanie musiały zostać uwzględnione. W różnych datach w latach 2007–2010 roszczenia Skarżących o odszkodowanie zostały oddalone przez sądy krajowe z powodu, że ich działki gruntu nie zostały faktycznie zajęte przez władze. W swoich orzeczeniach ani sądy pierwszej instancji, ani Piąty Wydział Cywilny Sądu Najwyższego, który rozpoznawał skargi kasacyjne Skarżących, nie wskazały żadnego powodu, dla którego doszły do wniosku odmiennego niż Izba Ogólna Sądu Najwyższego. Szczegóły postępowań znajdują się w załączonej tabeli.


Skarżący urodził się w 1974 roku i mieszka w Bacău. 13 stycznia 2005 r. komisariat policji w Bacău odpowiedzialny za walkę z przestępczością zorganizowaną i handel narkotykami („policja”) został poinformowany przez Okręgowy Oddział Poczty Rumuńskiej w Bacău („Poczta”), że zidentyfikowano trzy koperty zawierające podejrzane przedmioty. Koperty, wysłane za granicę listem poleconym w okresie od 11 kwietnia do 13 maja 2003 r., zostały zwrócone nieotwarte, ponieważ adresaci nie odebrali ich. Osoby wysyłające te koperty nie mogły zostać zidentyfikowane przez pracowników poczty, a ich adresy okazały się fikcyjne. W konsekwencji pracownicy poczty otworzyli koperty i skontaktowali się z policją. Policja zabezpieczyła i przebadała koperty, stwierdzając, że zawierają one diazepam, lek na receptę, który należał również do jednej z kategorii zabronionych narkotyków zgodnie z ustawą nr 143/2000 o zwalczaniu handlu narkotykami i nielegalnego używania narkotyków („ustawa nr 143”). W okresie od stycznia do lutego 2005 r. Poczta odkryła podobne koperty zawierające podobne leki na receptę przeznaczone do wysłania za granicę i przekazała je policji. 9 i 14 lutego 2005 r. wydział do spraw śledztwa w sprawach przestępczości zorganizowanej i terroryzmu Prokuratury w Bacău („prokurator”) wydał zarządzenia upoważniające do zajęcia podejrzanych kopert w trybie pilnym przewidzianym w art. 98 § 12 Kodeksu postępowania karnego (dalej „tryb pilny” i „KPK” – patrz punkt 26 poniżej). Następnego dnia prokurator przesłał zarządzenia do sądu okręgowego w celu powiadomienia sądu.
Istotne fragmenty zarządzeń brzmiały następująco:
„Śledztwo wykazało, że adresy odbiorców są fałszywe.
Ponieważ wygląda na to, że koperty zawierają substancje zabronione wymienione w ustawie nr 143,
Mając na uwadze pilność i uzasadnienie [środka] na podstawie art. 98 § 12 KPK
Zarządza
Aby koperty ... zostały przejęte przez funkcjonariuszy policji ...
Przedmioty nieistotne dla sprawy zostaną zwrócone.”
18 lutego 2005 r. prokurator wszczął śledztwo karne w tej sprawie przeciwko nieustalonym sprawcom. Prokurator zwrócił się o zastosowanie kontroli audio i wideo w urzędach pocztowych w Bacău. Środek ten został autoryzowany przez Sąd Okręgowy w Bacău 23 lutego 2005 r. Dzięki materiałom z nadzoru skarżący (który w tamtym momencie pozostawał nieustalony) został zauważony 14 marca 2005 r. w dwóch różnych urzędach pocztowych, gdy nadawał dwie inne podejrzane koperty do wysłania za granicę. Koperty zostały zajęte w trybie pilnym przewidzianym w art. 98 § 12 KPK (patrz punkt 26 poniżej), a następnego dnia prokurator przesłał zarządzenia do sądu w celu powiadomienia sądu. Badanie kopert wykazało, że zawierają one leki na receptę, a adres nadawcy jest fałszywy. Zarządzenia prokuratora brzmiały następująco:
„... mężczyzna przyniósł paczkę o podejrzanej zawartości, która była interesująca dla śledczych ...
Ponieważ korespondencja była interesująca dla śledczych, a sytuacja jest pilna i należycie uzasadniona, na podstawie art. 98 § 12 KPK
Zarządza
Aby policja ... zajęła paczkę.
Korespondencja i przedmioty, które zostały zajęte, ale nie mają znaczenia dla sprawy, zostaną zwrócone.”
25 marca i 18 kwietnia 2005 r. biegły przebadał pismo na kopertach zajętych przez policję i stwierdził, że należy ono do skarżącego. Podczas śledztwa prokurator zidentyfikował dwie apteki, w których zakupiono leki bez recepty. Farmaceuci zidentyfikowali skarżącego jako osobę, której sprzedali leki. Na podstawie zebranych dowodów prokurator stwierdził, że w latach 2003–2005 skarżący pozyskał produkty lecznicze zaklasyfikowane jako narkotyki bez recepty i próbował sprzedać je za granicą. 2 czerwca 2005 r. prokurator skierował akt oskarżenia przeciwko skarżącemu pod zarzutem handlu narkotykami. Pięć z kopert zajętych 9 lutego, 14 lutego i 14 marca 2005 r. (patrz punkty 9 i 12 powyżej) zostało przypisanych skarżącemu i wykorzystanych jako dowody. Skarżący kwestionował legalność przechwycenia swojej korespondencji przed Sądem Okręgowym w Bacău, argumentując, że prokurator nie uzyskał zezwolenia sądu na jej zajęcie, co wymagane jest przez odpowiedni przepis KPK. Jeśli chodzi o zawartość zajętych kopert, oświadczył, że wysłał za granicę prace naukowe i próbki związane ze swoją pracą badawczą oraz że użył fałszywej tożsamości, aby chronić swoje życie prywatne i reputację na wypadek, gdyby jakość pracy naukowej została uznana za niską. Zaprzeczył jakimkolwiek związkom z handlem narkotykami. 27 lutego 2007 r. skarżący został uniewinniony. Sąd Okręgowy wyłączył główny dowód oskarżenia, uznając, że zajęte koperty zostały uzyskane w sposób nielegalny, ponieważ prokurator nie zwrócił się do sądu o zatwierdzenie środka. Co do pozostałych dowodów w aktach, zauważył, że nagrania audio i wideo nie są istotne dla zarzutów postawionych skarżącemu, a świadkowie są niewiarygodni, ponieważ zmienili swoje zeznania w sądzie. 18 września 2007 r. Sąd Apelacyjny w Bacău utrzymał w mocy powyższy wyrok. Jednakże 28 stycznia 2008 r. Najwyższy Sąd Kasacyjny i Sprawiedliwości uwzględnił apelację prokuratora w sprawie prawa. Uznał, że sądy niższej instancji popełniły błąd, odrzucając dowody uzyskane z zajętej korespondencji. Uznał, że przepisy KPK oznaczały, że prokurator był zobowiązany poinformować sądy o zarządzeniach o zajęciu, ale nie musiał ubiegać się o ich zatwierdzenie. W związku z tym przekazał sprawę z powrotem do Sądu Okręgowego i zalecił, aby sąd sprawdził, czy zarządzenia prokuratora zostały przesłane do sądu w celu informacyjnym, oraz aby zbadał zarzut w świetle wszystkich dowodów w aktach. Decyzja Najwyższego Sądu Kasacyjnego i Sprawiedliwości była ostateczna. 12 lutego 2009 r. Sąd Okręgowy w Bacău uznał skarżącego za winnego handlu narkotykami i wymierzył mu karę trzech lat pozbawienia wolności w zawieszeniu. Sąd Okręgowy oparł się na dowodach zawartych w aktach, a mianowicie na zajętych kopertach oraz opinii biegłych dotyczącej ich zawartości i pisma na nich. Opierał się również na transkrypcjach z kontroli audio i wideo w urzędzie pocztowym oraz z podsłuchu telefonu skarżącego; zeznaniach siedmiu farmaceutów, że sprzedali lek, o którym mowa, skarżącemu bez recepty; oraz zeznaniach dwóch lekarzy, którzy zostali poproszeni przez skarżącego lub farmaceutów o wystawienie recept w celu zamaskowania leków sprzedanych bez recepty. Złożono również zeznania lekarza rodzinnego, który zaprzeczył przepisywaniu jakichkolwiek leków rodzicom skarżącego, jak twierdził skarżący. Sąd Okręgowy miał również do dyspozycji zeznania innych świadków, w szczególności dziewięciu pracowników poczty, którzy pamiętali, że skarżący wysyłał od jednej do pięciu kopert tygodniowo za granicę, począwszy od 2003 r.; czterech współpracowników z Uniwersytetu, którzy pracowali lub pracowali w tym samym zespole badawczym co skarżący; oraz kierowcę autobusu, który powiedział, że dostarczył kopertę dla skarżącego. Sąd przesłuchał dowody od dwudziestu trzech świadków, którzy uczestniczyli w różnych czynnościach procesowych jako świadkowie niezależni na żądanie policji (martori asistenţi). Sąd oparł się również na wynikach kontroli adresów za granicą używanych przez skarżącego; informacjach Interpolu o odbiorcach kopert; oraz raportach policji dotyczących kontroli w dwóch aptekach używanych przez skarżącego, w szczególności dotyczących rachunków i zezwoleń na sprzedaż leków na receptę stanowiących narkotyki (patrz punkt 14 powyżej). Ponadto odniósł się do raportu policji dotyczącego działalności skarżącego w Internecie związanej z jego rzekomą pracą naukową za granicą (patrz punkt 17 powyżej). Sąd miał również do dyspozycji raporty z siedmiu banków, poświadczające, że w latach 2003–2005 skarżący otrzymał ponad sto przelewów pieniężnych z zagranicy na małe kwoty, łącznie na ponad 41 000 dolarów amerykańskich (USD) i 10 000 euro (EUR). Sąd oddalił argument skarżącego dotyczący nielegalności przechwycenia korespondencji. Powołując się na art. 8 Konwencji, stwierdził, że ingerencja w prawo skarżącego do poszanowania jego życia prywatnego była przewidziana przez prawo i proporcjonalna do legitymizowanego celu. Podkreślił również, że ze względu na pilność sytuacji prokurator był uprawniony przez prawo do przechwycenia korespondencji bez zezwolenia sądu, pod warunkiem, że poinformuje sąd później, co uczynił. Skarżący odwołał się. Głównie argumentował, że przechwycenie jego korespondencji było nielegalne i naruszyło jego prawa wynikające z art. 8. Sąd oddalił jego argumenty, powołując się na wykładnię prawa przedstawioną przez Najwyższy Sąd Kasacyjny i Sprawiedliwości w jego decyzji z 28 stycznia 2008 r. (patrz punkt 20 powyżej). Kwestionował również sposób, w jaki jeden z pracowników poczty został przesłuchany przez prokuratora (patrz punkt 21 powyżej). Nie kwestionował legalności pozostałych dowodów. W swojej obronie wyjaśnił, że otrzymał pieniądze z zagranicy za eksperymenty przeprowadzone na potrzeby prac badawczych zagranicznych naukowców (patrz punkt 21 powyżej). Skarżący powtórzył swoje argumenty w apelacji w sprawie prawa wniesionej do Najwyższego Sądu Kasacyjnego i Sprawiedliwości. Nie kwestionował pozostałych dowodów w aktach. Najwyższy Sąd oddalił sprawę w ostatecznej decyzji z 22 czerwca 2010 r.