Skarżący urodził się w 1967 roku i mieszka w Smederevie. 26 marca 2007 r. skarżący wniósł pozew do Sądu Rejonowego w Žabari przeciwko swojemu pracodawcy, Ministerstwu Spraw Wewnętrznych, domagając się wypłaty określonych świadczeń. 23 kwietnia 2012 r. Sąd Pierwszej Instancji w Požarevacu, Wydział w Žabari, orzekł na korzyść skarżącego. 4 października 2012 r. Sąd Apelacyjny w Belgradzie uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i oddalił powództwo skarżącego. Skarżący otrzymał ten wyrok 5 listopada 2012 r. 12 listopada 2014 r. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę konstytucyjną skarżącego.


Skarżący urodził się w 1989 roku i mieszka w Manisie. Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można streścić w następujący sposób. 7 lipca 2009 r. Skarżący został zwolniony ze Szkoły Żandarmerii z powodu nieprzestrzegania przepisów dyscyplinarnych. 28 lipca 2009 r. Skarżący wniósł skargę do Najwyższego Sądu Administracyjnego Wojskowego, domagając się uchylenia decyzji o jego zwolnieniu. 6 stycznia 2010 r. Najwyższy Sąd Administracyjny Wojskowy oddalił skargę Skarżącego, biorąc pod uwagę „tajne dokumenty” przedłożone przez Ministerstwo Obrony. Dokumenty te nie zostały ujawnione Skarżącemu. 5 maja 2010 r. ten sam sąd oddalił wniosek Skarżącego o sprostowanie.


Skarżący, urodzony w 1989 r., mieszka w Stambule. 14 stycznia 2009 r. skarżący został zatrzymany przez policję w związku z podejrzeniem przynależności do nielegalnej organizacji. 17 stycznia 2009 r. sędzia śledczy przy Sądzie Okręgowym w Stambule, po przesłuchaniu skarżącego, zarządził jego tymczasowe aresztowanie. 24 czerwca 2009 r. prokurator w Stambule wniósł akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Stambule. Proces rozpoczął się przed Sądem Okręgowym w Stambule, a pierwsze posiedzenie przygotowawcze odbyło się 4 listopada 2009 r. Na kolejnych rozprawach odbywających się w okresie od 17 lutego 2010 r. do 3 listopada 2010 r. skarżący stawiał się przed sądem, a sędziowie zarządzali przedłużenie jego aresztu tymczasowego. Skarżący wniósł zażalenie na decyzję z 3 listopada 2010 r. 29 listopada 2010 r. XII Wydział Sądu Okręgowego w Stambule oddalił to zażalenie bez przeprowadzenia rozprawy, opierając się na pisemnej opinii prokuratora, która nie została przekazana skarżącemu ani jego przedstawicielowi. 13 lutego 2013 r. skarżący został zwolniony z aresztu tymczasowego. Zgodnie z najnowszymi informacjami zawartymi w aktach sprawy, postępowanie przeciwko skarżącemu nadal toczy się przed sądem pierwszej instancji.


Skarżący urodził się w 1955 roku i mieszka w Budionnowsku, w Kraju Stawropolskim Federacji Rosyjskiej. Jest byłym oficerem wojskowym. W nieokreślonym terminie skarżący pozwał swoją byłą jednostkę wojskową – pracodawcę. 3 maja 2001 roku Wojskowy Sąd Garnizonu w Piatigorsku („sąd wojskowy”) nakazał, między innymi, dowódcy jednostki wojskowej – pozwanej przeliczyć okres służby skarżącego, stosując korzystne warunki takiego przeliczenia za czas, kiedy skarżący uczestniczył w operacji wojskowej. Sąd wojskowy zobowiązał dowódcę jednostki wojskowej do wydania odpowiednich rozkazów, wyliczenia i wypłacenia skarżącemu pewnych dodatkowych wypłat oraz dodatku polowego za okresy określone w wyroku. Wyrok zawierał informacje o wskaźnikach i innych parametrach, które należy zastosować do obliczenia przyznanych kwot. 14 maja 2001 roku wyrok stał się prawomocny. W marcu 2002 roku skarżący uzyskał tytuł wykonawczy i złożył go w Departamencie Skarbu Federalnego w Budionnowsku. 19 marca 2002 roku Departament Skarbu Federalnego zwrócił tytuł wykonawczy skarżącemu z powodu, że jednostka wojskowa nie miała tam konta, a wyrok nie zawierał konkretnych kwot przyznanych skarżącemu. 21 marca 2002 roku skarżący złożył tytuł wykonawczy w służbie komorniczej. Tego samego dnia wszczęto postępowanie egzekucyjne. 19 lutego 2003 roku postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, a tytuł zwrócono skarżącemu bez egzekucji na skutek jego wniosku o wycofanie tytułu. W latach 2004–2005 skarżący zwrócił się do sądów krajowych o wyjaśnienie wyroku początkowego w celu ustalenia konkretnych kwot należnych mu. Wnioski skarżącego zostały oddalone jako wniesione po terminie. Sądy zauważyły, że w każdym razie sprawa dotycząca przyznanych kwot powinna zostać rozstrzygnięta w drodze dodatkowego orzeczenia, a nie wyjaśnienia prawomocnego wyroku, i poinformowały, że wniosek o dodatkowe orzeczenie powinien zostać wniesiony przed wejściem w życie głównego wyroku. Nie jest sporne między stronami, że wyrok z 3 maja 2001 roku pozostał niewykonany w części dotyczącej wypłaty skarżącemu drugiej pensji i dodatków polowych za okresy określone w wyroku. 24 marca 2016 roku, po zakomunikowaniu obecnej sprawy, Ministerstwo Finansów Rosji wyliczyło kwotę należną skarżącemu na podstawie wyroku z 3 maja 2001 roku. Zgodnie z tym wyliczeniem, główny dług wyniósł 80 220,74 rubli rosyjskich.


Skarżący urodził się w 1979 roku i mieszka w Stambule. Był właścicielem i redaktorem naczelnym wydawnictwa Aram Basım ve Yayıncılık, które wydawało periodyk „Vesta”. W 2004 roku w „Vesta” opublikowano artykuł autorstwa pana M.Ş. pt. „O kurdyjskim intelektualiście”. 29 grudnia 2004 r. prokurator publiczny w Stambule wniósł akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Stambule, oskarżając skarżącego o rozpowszechnianie propagandy na rzecz organizacji terrorystycznej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy o zapobieganiu terroryzmowi (ustawa nr 3713). Zgodnie z aktem oskarżenia pewne fragmenty artykułu przedstawiały PKK[1] jako część kurdyjskiego ruchu intelektualnego, a tym samym stanowiły propagandę organizacji znanej ze stosowania przemocy i terroru. 23 września 2008 r. Sąd Okręgowy w Stambule uznał skarżącego za winnego rozpowszechniania propagandy na rzecz PKK na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713, ponieważ opublikował wspomniany artykuł w „Vesta”. W wyroku Sąd Okręgowy w Stambule przytoczył następujące fragmenty artykułu:

„W historii Kurdystanu były chwile, w określonych okresach, podczas których literatura i kultura kurdyjska rozwijały się i rozkwitały. W tych chwilach pojawiały się iskry myśli. Jednak obiektywnie i bez wypierania przeszłości warunki narodzin kurdyjskiego intelektualizmu opierają się na latach 70. W wcześniejszych okresach istniały tylko indywidualne i tymczasowe rozwoje, nie tworzące tradycji. Polityczny charakter XX wieku, istnienie i wzrost ruchów wyzwoleńczych, pojawienie się nowoczesnych prądów w polityce kurdyjskiej i, co najważniejsze, stworzenie ruchu masowego, stanowiły podstawę dla narodzin kurdyjskiego intelektualisty. Ten proces objawił się w postaci PKK. Wszystkie ruchy polityczne przed PKK były buntownicze, pozbawione głębi politycznej, taktycznej jedności, stabilnej ścieżki i trwałości. Ideologiczna i intelektualna powierzchowność tych buntów oraz ich gwałtowne stłumienie doprowadziły do utraty istniejącej wiedzy i do pozostania w tyle. Z tego punktu widzenia, poprzez polityczną i przemyślaną analizę, będąc wolnym od systemu i alienacji, i niosąc w sobie własną tożsamość kulturową opartą na zubożałej kurdyjskiej chłopstwie, [PKK] pozwoliło na początek trwałego i stabilnego procesu oświecenia politycznego.
...
Inną cechą ruchu PKK na początku było to, że uświadomił sobie, że [poprzednie] abstrakcyjne i teoretyczne ruchy nie doprowadziły do rozwiązania, ale pogłębiły problem.
...
Fakt, że ruch PKK opierał się na zubożałej kurdyjskiej chłopstwie, która była nienaruszona i zachowała swoją tożsamość narodową, utorował drogę do początku sprzyjającego pewnej, bojowej i rewolucyjnej tradycji. Jednak postęp ruchu szedł w parze ze spadkiem poziomu jakości.”

Sąd uznał, że wspomniane fragmenty oraz artykuł w całości stanowiły propagandę na rzecz PKK. W związku z tym skazał skarżącego na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności oraz nakazał mu zapłatę grzywny w wysokości 375 tureckich lir (TRY). Biorąc pod uwagę jego dobre zachowanie podczas procesu i jego charakter, sąd zawiesił ogłoszenie wyroku pod warunkiem, że nie popełni innego umyślnego przestępstwa przez okres pięciu lat, na podstawie art. 231 Kodeksu postępowania karnego (hükmün açıklanmasının geri bırakılması). 22 października 2008 r. sąd oddalił zażalenie wniesione przez skarżącego na powyższą decyzję.


Skarżący urodził się w 1965 roku i mieszka w Smědčicach. 9 listopada 2006 r. skarżący wnioskował o pozwolenie na budowę tymczasowych stajni dla koni. 6 stycznia 2011 r. Urząd Budowlany w Rokycanach oddalił jego wniosek, a 26 maja 2011 r. Urząd Krajski w Pilźnie utrzymał tę decyzję w mocy. 29 marca 2013 r. Sąd Krajski w Pilźnie oddalił skargę wniesioną przez skarżącego na decyzję Urzędu Krajskiego w Pilźnie. 31 lipca 2013 r. Najwyższy Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżącego. Decyzja została doręczona skarżącemu 28 sierpnia 2013 r. 29 października 2013 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną. 31 marca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odrzucił skargę skarżącego jako wniesioną po terminie. Uznał, że skoro decyzja Najwyższego Sądu Administracyjnego została mu doręczona 28 sierpnia 2013 r., ostatnim dniem dwumiesięcznego terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej był 28 października 2013 r. 8 kwietnia 2014 r. skarżący napisał do Trybunału Konstytucyjnego, wzywając go do uchylenia swojej decyzji. Argumentował, że skoro 28 października 2013 r. było świętem narodowym, krajowe przepisy proceduralne przewidują, że ostatnim dniem na wniesienie skargi był dzień następujący, tj. 29 października 2013 r. Pismem z 11 kwietnia 2014 r. Sekretarz Generalny Trybunału Konstytucyjnego potwierdził, że sędzia sprawozdawca niewątpliwie przeoczył fakt, że termin został dotrzymany. Jednakże, ponieważ Trybunał Konstytucyjny nie miał kompetencji do uchylenia własnej decyzji, zalecił skarżącemu wniesienie skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.


Skarżący urodził się w 1978 roku i mieszka w Forráskút. W chwili wniesienia skargi przebywał w Zakładzie Karnym w Márianosztra. 29 stycznia 2014 r. Skarżący został skazany za posiadanie narkotyków na pięć lat pozbawienia wolności. W postępowaniu odwoławczym Sąd Apelacyjny w Budapeszcie utrzymał wyrok w mocy 14 października 2014 r. Skarżący rozpoczął odbywanie kary w Zakładzie Karnym w Szeged 15 stycznia 2015 r., a następnie został przeniesiony do Zakładu Karnego w Márianosztra 26 stycznia 2015 r. Został zwolniony warunkowo 8 września 2015 r. Podczas pobytu Skarżącego w Zakładzie Karnym w Szeged powierzchnia przypadająca na jednego osadzonego wynosiła około 3,2 m²; całkowita powierzchnia celi wynosiła 16 m² dla pięciu osób, ale obejmowała sanitariaty znajdujące się wewnątrz celi. Mógł przebywać na świeżym powietrzu przez godzinę dziennie oraz uczestniczyć w różnych zajęciach sportowych i innych aktywnościach, co skracało czas spędzany w celi. Otrzymywał standardowe posiłki i mógł wziąć prysznic dwa razy w tygodniu. W Zakładzie Karnym w Márianosztra powierzchnia celi przypadająca na Skarżącego wynosiła około 2,67 m²; całkowita powierzchnia celi wynosiła 8 m² dla trzech osób, ale obejmowała sanitariaty znajdujące się wewnątrz celi. Tylko w okresie od 26 do 29 stycznia oraz od 11 do 15 maja 2015 r. przebywał w celi, w której toaleta była oddzielona od reszty pomieszczenia ścianą. Mógł wziąć prysznic dwa razy w tygodniu oraz uprawiać pewne zajęcia w czasie wolnym. Na jego wniosek otrzymywał posiłki wegetariańskie, ale bardzo często składały się one wyłącznie z soi. Skarżący twierdził, że choruje na epilepsję oraz ma zaburzenia osobowości. W swoich wyjaśnieniach podał, że przed skazaniem uprawiał i zażywał marihuanę, częściowo dlatego, że łagodziła ona jego objawy. Co do opieki medycznej w więzieniu, Rząd złożył wyjaśnienia, że podczas pierwszego badania w Zakładzie Karnym w Szeged Skarżący oświadczył, że choruje na epilepsję, nie przedkładając żadnej odpowiedniej dokumentacji. Lekarz skierował go na badanie psychiatryczne, które odbyło się 22 stycznia 2015 r., jednak Skarżący odmówił przyjęcia leczenia przepisanego przez specjalistę. Podczas pierwszego badania lekarskiego w Zakładzie Karnym w Márianosztra lekarz zauważył, że zdolność Skarżącego do pracy może zostać oceniona dopiero po uzyskaniu zewnętrznej dokumentacji medycznej dotyczącej jego choroby. Skarżący przeszedł napad epileptyczny 24 kwietnia 2015 r., przebywając w celi. Po podaniu leków jego stan poprawił się, ale odmówił poddania się badaniu neurologicznemu zaleconemu przez lekarza oraz dalszemu leczeniu. Miał kolejne napady 4 maja i 8 lipca 2015 r., po których neurolog przepisał mu leki przeciwpadaczkowe, ale zgodził się je przyjmować dopiero po przejściu kolejnego napadu.


Skarżący urodził się w 1974 roku i mieszka w Izmirze. 18 czerwca 1998 r. skarżący rozpoczął pracę w firmie należącej do Rady Miasta Izmir („Rada Miasta”). 19 marca 2007 r. zrezygnował z pracy, aby odbyć służbę wojskową. 12 kwietnia 2007 r. skarżący otrzymał 16 985 tureckich lir (TRY – około 9 200 euro (EUR)) tytułem odprawy i podpisał oświadczenie o zwolnieniu (ibraname) zwalniające Radę Miasta z wszelkiej odpowiedzialności. Po zwolnieniu z wojska ze względów zdrowotnych krótko po powołaniu, 20 kwietnia i 31 maja 2007 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o przywrócenie do pracy na poprzednie stanowisko. Jego wnioski zostały jednak odrzucone przez Radę Miasta. 28 czerwca 2007 r. skarżący wszczął postępowanie przed Sądem Pracy w Izmirze, domagając się przywrócenia do pracy. Powołał się na punkt 19 układu zbiorowego pracy obowiązującego w firmie („układ zbiorowy”), który przewidywał przywrócenie do pracy pracowników, którzy zrezygnowali z pracy w celu odbycia służby wojskowej, pod warunkiem że złożyli wniosek w ciągu trzech miesięcy od zwolnienia z sił zbrojnych. 12 września 2007 r., w decyzji wydanej ustnie w obecności stron, Sąd Pracy w Izmirze orzekł na korzyść skarżącego. Sąd Pracy uznał, że zwolnienie skarżącego z wojska krótko po powołaniu podlegało przepisowi układu zbiorowego, który przewidywał zawieszenie umowy o pracę, gdy pracownik został powołany (silah altına alınma) z innych powodów niż obowiązkowa służba wojskowa, takich jak powrót do sił zbrojnych w czasie wojny. W związku z tym uznał, że skarżącemu przysługuje prawo do przywrócenia do pracy zgodnie z postanowieniami układu zbiorowego. Sąd poinformował strony, że mogą odwołać się od tej decyzji w terminach określonych w stosownej procedurze. 18 września 2007 r. Rada Miasta odwołała się od decyzji i zastrzegła sobie prawo do przedłożenia dodatkowych uwag po doręczeniu jej uzasadnionego wyroku sądu pierwszej instancji. Odwołanie to nie zostało doręczone skarżącemu. 15 października 2007 r. sekretariat sądu pierwszej instancji przekazał akta do Sądu Najwyższego w celu rozpoznania odwołania w kwestiach prawnych. 23 października 2007 r. Rada Miasta złożyła dodatkowe uwagi. Argumentowała, między innymi, że wykładnia układu zbiorowego dokonana przez sąd pierwszej instancji była błędna. Te uwagi również nie zostały doręczone skarżącemu. 21 lipca 2008 r., po zbadaniu akt sprawy i bez przeprowadzenia rozprawy, Sąd Najwyższy uchylił wyrok sądu pierwszej instancji i orzekł na korzyść Rady Miasta. Sąd Najwyższy uznał za ustalone, że skarżący zrezygnował z pracy w celu odbycia służby wojskowej i że otrzymał odprawę. Uznał, że odrzucenie wniosku skarżącego o przywrócenie do pracy nie może być uznane za rozwiązanie umowy o pracę skarżącego; w związku z tym skarżący nie mógł formalnie domagać się przywrócenia do pracy. Sąd Najwyższy stwierdził dalej, że punkt 19 układu zbiorowego nie ma bezpośredniego zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Od tej decyzji nie przysługiwało odwołanie. Decyzja ta została doręczona skarżącemu 22 września 2008 r.


Skarżący był zatrudniony przez HK Komgrap i Komgrap-Makiš doo, firmę z siedzibą w Belgradzie (dalej „dłużnik”). W danym czasie firma była w przeważającej części własnością społeczną (zob. Stoković i inni przeciwko Serbii, skargi nr 75879/14 i nast., §§ 10-14, 8 marca 2016 r.). Ponieważ dłużnik nie wywiązał się ze swoich zobowiązań wobec pracowników, skarżący wniósł powództwo cywilne, domagając się zapłaty zaległego wynagrodzenia oraz różnych składek na ubezpieczenie społeczne. 23 czerwca 2003 r. Drugi Sąd Miejski w Belgradzie (Drugi opštinski sud u Beogradu) nakazał dłużnikowi zapłatę na rzecz skarżącego określonych kwot z tytułu zaległego wynagrodzenia oraz różnych składek na ubezpieczenie społeczne. Wyrok ten stał się prawomocny i wykonalny w dniu 25 lipca 2005 r. 26 września 2005 r. skarżący wystąpił do Czwartego Sądu Miejskiego w Belgradzie (Četvrti opštinski sud u Beogradu) o egzekucję wyroku z dnia 23 czerwca 2003 r. 18 stycznia 2006 r. wspomniany sąd zarządził egzekucję wyroku oraz zasądził na rzecz skarżącego koszty poniesione w postępowaniu egzekucyjnym. 27 października 2010 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną, domagając się naprawienia szkody wynikłej z niewykonania wyroku w sprawie. 27 listopada 2013 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego doszło do naruszenia wobec skarżącego „prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie”. Sąd zarządził przyspieszenie tego postępowania oraz orzekł, że skarżącemu przysługuje odszkodowanie za poniesioną szkodę niemajątkową w wysokości 800 euro (EUR) przeliczonych na walutę narodową według kursu obowiązującego w dniu wypłaty. Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że ponieważ postępowanie egzekucyjne w sprawie nie zostało jeszcze zakończone, skarga konstytucyjna była przedwczesna w zakresie, w jakim dotyczyła szkody majątkowej, i oddalił skargę w tym zakresie.


Skarżący urodził się w 1955 roku i mieszka w Kraljevo. Od czerwca 2003 do grudnia 2004 roku skarżący, jako przedsiębiorca, świadczył usługi instalacji grzewczych na rzecz AD Fabrika za proizvodnju konfekcije i trikotaže Raška, spółki o własności społecznej z siedzibą w Novim Pazarze (dalej „spółka zadłużona”). 2 grudnia 2010 roku Sąd Gospodarczy w Kraljevo wszczął postępowanie upadłościowe wobec spółki zadłużonej (St. 31/2010). Skarżący w terminie zgłosił swoje roszczenie. 15 marca 2011 roku Sąd Gospodarczy oddalił jego roszczenie i polecił mu wszczęcie zwykłego postępowania cywilnego oraz wniesienie o ustalenie jego roszczenia. Skarżący wniósł odrębne powództwo cywilne. 1 grudnia 2011 roku Sąd Gospodarczy orzekł na korzyść skarżącego, uznając jego roszczenie, oraz nakazał spółce zadłużonej zapłacić skarżącemu koszty postępowania cywilnego. W nieokreślonym później terminie, po uprawomocnieniu się wyroku, został on uznany w ramach postępowania upadłościowego. 22 lipca 2013 roku Sąd Gospodarczy wydał postanowienie nakazujące wypłatę skarżącemu około 10 % całkowitego długu. Skarżący otrzymał tę płatność w nieokreślonym terminie. Spółka zadłużona została ostatecznie wykreślona z odpowiedniego rejestru publicznego 9 lipca 2014 roku. 16 grudnia 2013 roku skarżący wniósł skargę konstytucyjną, zaskarżając postanowienie Sądu Gospodarczego z 22 lipca 2013 roku oraz podnosząc, że jego prawo do pracy i prawo do wynagrodzenia za pracę i świadczenie usług zostały naruszone, ponieważ otrzymał jedynie 10 % całkowitego długu. Wniósł ponadto do Trybunału Konstytucyjnego o nakazanie zapłaty reszty długu. 2 marca 2015 roku Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę skarżącego, uznając, że nie jest uprawniony do nakazania takiej płatności. Decyzja ta została doręczona skarżącemu po 24 kwietnia 2015 roku.


Skarżący urodził się w 1946 roku i mieszka w Lisiczańsku-18, w obwodzie ługańskim na Ukrainie. W 1972 roku skarżący doznał 100-procentowej niezdolności do pracy w wyniku wypadku drogowego. W 1994 roku Sąd Miejski w Lisiczańsku w obwodzie ługańskim na Ukrainie uznał Państwową Placówkę Opieki Zdrowotnej Monitoringu Sanitarno-Epidemiologicznego Ministerstwa Kolei Federacji Rosyjskiej („placówka”) za odpowiedzialną za wypadek i nakazał jej wypłacić skarżącemu odszkodowanie oraz zwrócić koszty leczenia. Od tego czasu skarżący brał udział w kilku postępowaniach dotyczących różnych rodzajów zasiłków i odszkodowań przysługujących mu. 17 lipca 1995 roku Sąd Miejski w Lisiczańsku nakazał podwyższenie miesięcznych płatności przysługujących skarżącemu z tytułu odszkodowania, zasiłków i kosztów leczenia. Wydaje się, że placówka-dłużnik wykonała wyrok częściowo i w maju 2000 roku wstrzymała płatności przewidziane w wyroku. 31 marca 2006 roku Sąd Regionalny w Permie uwzględnił wniosek skarżącego o przymusowe wykonanie powyższego wyroku w Rosji od maja 2000 roku. Został on wykonany 30 marca 2007 roku. Skarżący wniósł pozew przeciwko pozwanej placówce o koszty leczenia, różne rodzaje zasiłków i odszkodowań, a także o indeksację i zaległości w odpowiednich płatnościach, uzyskując kilka wyroków rosyjskich sądów korzystnych dla niego, wymienionych w załącznikach I i II. W toku postępowania pozwana placówka została zastąpiona przez Federalną Placówkę Opieki Zdrowotnej „Centrum Higieny i Epidemiologii Kraju Permskiego i Komi-Permskiego Okręgu Autonomicznego”, a następnie przez Federalną Placówkę Opieki Zdrowotnej „Centrum Higieny i Epidemiologii Kraju Permskiego”, jej następców prawnych. Złożył skargi na niewykonanie do Ministerstwa Finansów, prokuratury i różnych innych organów, jednak bezskutecznie. Wyroki zostały wykonane w całości lub w części w datach wymienionych w załącznikach I i II. Niektóre z nich nie zostały wykonane, co pokazano w poniższych tabelach.


Skarżący, S.S. Yeniköy Konut Yapı Kooperatifi, jest spółdzielnią budowlaną mieszkaniową działającą na gruncie prawa tureckiego w Izmirze. W 1993 roku spółdzielnia trzecia nabyła działkę o powierzchni 12 000 metrów kwadratowych, a akt własności tej działki został zarejestrowany na jej nazwisko. W 1995 roku na wspomnianej działce rozpoczęto roboty budowlane. W 2000 roku administracja leśna wszczęła postępowanie przed Sądem Cywilnym Pierwszej Instancji w Menderes o unieważnienie tytułu własności do działki, twierdząc, że stanowi ona część lasów państwowych. W międzyczasie spółdzielnia trzecia połączyła się ze spółdzielnią skarżącą, a działka została zarejestrowana w Księdze Wieczystej na nazwisko tej ostatniej. 26 grudnia 2002 roku Sąd Cywilny Pierwszej Instancji w Menderes orzekł, że 9322 metry kwadratowe działki zostaną zarejestrowane na rzecz Skarbu Państwa, ponieważ stanowiły one część lasów państwowych. Orzekł również, że budynki wybudowane na tej części działki zostaną wyburzone. Następnie skarżący wniósł sprawę do Sądu Cywilnego Pierwszej Instancji w Menderes i dochodził odszkodowania pieniężnego od Skarbu Państwa na podstawie art. 1007 Kodeksu Cywilnego, który przewidywał odpowiedzialność Państwa za wszelkie szkody wynikające z prowadzenia rejestru gruntów. 4 lutego 2005 roku Sąd Cywilny Pierwszej Instancji w Menderes przyznał skarżącemu kwotę 138 917 600 000 tureckich lir (TRL – co w tamtym czasie odpowiadało około 81 716 euro (EUR)). 7 lutego 2006 roku IV Wydział Cywilny Sądu Najwyższego uchylił wyrok Sądu Cywilnego Pierwszej Instancji w Menderes, uznając, że nie doszło do nielegalnego czynu lub działania ze strony urzędników rejestru gruntów, które mogłoby mieć związek przyczynowy ze stratą poniesioną przez skarżącego. 6 lipca 2006 roku skarżący złożył kolejne pismo do Sądu Cywilnego Pierwszej Instancji w Menderes, wskazując, że istnieje orzeczenie I Wydziału Cywilnego Sądu Najwyższego, które stoi w sprzeczności z orzeczeniem IV Wydziału Cywilnego. W tym kontekście skarżący podnosił, że jego sprawa powinna zostać uwzględniona zgodnie z tym orzeczeniem I Wydziału Cywilnego wydanym 7 maja 2002 roku o numerze E.2002/3549 K.2002/5807. 20 października 2006 roku Sąd Cywilny Pierwszej Instancji w Menderes zastosował się do orzeczenia IV Wydziału Cywilnego Sądu Najwyższego i oddalił powództwo skarżącego. Skarżący wniósł apelację. Ponawiając swoje twierdzenia i powołując się na orzeczenie I Wydziału Cywilnego Sądu Najwyższego z 7 maja 2002 roku, skarżący powtórzył żądanie odszkodowania. 1 maja 2007 roku apelacja skarżącego została oddalona przez IV Wydział Cywilny Sądu Najwyższego. Orzeczenie to stało się prawomocne. W swoich orzeczeniach ani Sąd Cywilny Pierwszej Instancji w Menderes, ani IV Wydział Cywilny Sądu Najwyższego nie wskazały powodów, dla których doszły do innego wniosku niż I Wydział Cywilny Sądu Najwyższego.


Skarżąca urodziła się w 1963 roku i mieszka w Moskwie. 24 stycznia 2011 r. zamach bombowy na lotnisku Domodiedowo spowodował śmierć 37 osób i ranił ponad 160. Później ustalono, że wybuch spowodował zamachowiec-samobójca, a atak został zorganizowany przez grupę bojowników działającą na Kaukazie Północnym. Skarżąca, która przebywała na lotnisku w momencie wybuchu, odniosła liczne obrażenia ciała (rany, stłuczenia i złamania), które spowodowały dalsze powikłania (obrzęk mózgu, śpiączkę, niewydolność oddechową i krążeniową oraz wstrząs pourazowy). Odniesione przez skarżącą obrażenia zagrażały jej życiu i wyrządziły poważną szkodę jej zdrowiu. W ramach śledztwa karnego w sprawie zamachu organy śledcze aresztowały cztery osoby. 11 listopada 2013 r. Sąd Obwodowy w Moskwie uznał ich za winnych szeregu zarzutów, w tym popełnienia aktu terroryzmu, organizacji zorganizowanej grupy przestępczej oraz nielegalnego posiadania broni palnej i amunicji. Trzech oskarżonych otrzymało karę dożywotniego pozbawienia wolności, a czwarty został skazany na dziesięć lat więzienia. 25 listopada 2014 r. Sąd Najwyższy Federacji Rosyjskiej utrzymał w mocy wyrok z 11 listopada 2013 r. w postępowaniu apelacyjnym. Według Rządu skarżącej nadano status pokrzywdzonego. Nie wniosła powództwa cywilnego o odszkodowanie przeciwko skazanym. 25 stycznia 2011 r. rosyjskie organy wszczęły śledztwo karne pod zarzutem niedbalstwa przeciwko menedżerom i pracownikom lotniska oraz policjantom pełniącym służbę na lotnisku. 22 marca 2011 r. skarżącej nadano status pokrzywdzonego w postępowaniu. 5 marca 2012 r. śledczy postanowił odebrać jej ten status. 26 marca 2012 r. śledczy umorzył postępowanie. 22 maja 2012 r. Zastępca Przewodniczącego Komitetu Śledczego Federacji Rosyjskiej uchylił decyzję z 26 marca 2012 r. i wznowił sprawę. Postępowanie toczy się do dnia dzisiejszego. 3 czerwca 2013 r. Basmański Sąd Rejonowy w Moskwie oddalił skargę skarżącej na decyzję z 5 marca 2012 r. W nieokreślonym terminie skarżąca wniosła powództwo cywilne przeciwko lotnisku, domagając się odszkodowania za szkodę wynikłą z zaniechania służb ochrony lotniska w zapobieżeniu zamachowi. 27 sierpnia 2013 r. Presnieński Sąd Rejonowy w Moskwie oddalił roszczenia skarżącej o odszkodowanie. 16 grudnia 2013 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy wyrok z 27 sierpnia 2013 r. w postępowaniu apelacyjnym. Sąd Miejski oddalił, między innymi jako bezzasadne, twierdzenie skarżącej, że zamachowiec-samobójca mógł wejść na teren lotniska z powodu braku wykrywacza metali na jednym z wejść, zauważając, że taki fakt powinien zostać ustalony w toku odpowiedniego śledztwa karnego.


Skarżący urodził się w 1974 roku i mieszka w Százhalombatta. 11 kwietnia 2009 r., powołując się na odpowiednie przepisy Kodeksu postępowania karnego, Sąd Rejonowy w Peszcie zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego w związku z zarzutami czynów o charakterze terrorystycznym i innych powiązanych przestępstw obejmujących nadużycia broni palnej i materiałów wybuchowych, uzasadniając to tym, że może on uciec w obawie przed surową karą, może udaremnić trwające śledztwo przez kontaktowanie się ze współsprawcami wciąż pozostającymi na wolności, lub może dokonać zaplanowanych czynów lub popełnić przestępstwo ponownie. Środek izolacji został przedłużony 8 maja i ponownie 7 sierpnia 2009 r. Sąd powtórzył swoje wcześniejsze powody, dodając, że ryzyko porozumiewania się było poważne, ponieważ niektórzy inni podejrzani nie zostali jeszcze zatrzymani. Dalsze przedłużenie zarządzono 9 listopada 2009 r. Sąd stwierdził, że przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie w sprawie czynów o charakterze terrorystycznym popełnionych jako wspólnik zorganizowanej grupy przestępczej, której plany wiązały się z realnym ryzykiem utraty życia. Należy zauważyć, że grupa istniała od pewnego czasu i była zaangażowana w dokonywanie czynów o charakterze terrorystycznym. Ponadto objętość dowodów uzasadniających uzasadnione podejrzenie, ocenianych indywidualnie wobec skarżącego, rosła. 9 lutego 2010 r. aresztowanie skarżącego zostało ponownie przedłużone, przy czym sąd zauważył, że w świetle podstaw jego aresztowania, nawet jego niekaralność, więzi rodzinne i ustabilizowana sytuacja życiowa nie mogły stanowić wystarczającego uzasadnienia dla łagodniejszego środka. 7 kwietnia 2010 r. środek został przedłużony, ze szczególnym odniesieniem się do faktu, że sprawa dotyczyła serii przestępstw popełnionych przez długi okres czasu przez organizację przestępczą. 9 czerwca 2010 r. Sąd Okręgowy w Budapeszcie zarządził, aby skarżący był objęty aresztem domowym, uznając, że niebezpieczeństwo popełnienia przez niego ponownie przestępstwa nie miało stopnia uzasadniającego kontynuowanie jego aresztowania, zauważając również, że śledztwo miało zostać wkrótce zakończone i że w każdym razie niektórzy współsprawcy w sprawie zostali już zwolnieni do czasu procesu. Skarżący został zwolniony z aresztu następnego dnia. W trakcie następującego po tym okresu przestrzegał zasad aresztu domowego. 7 lipca 2010 r. Sąd Apelacyjny w Budapeszcie ponownie zarządził aresztowanie skarżącego. Uznał, że zarzuty kilku bardzo poważnych przestępstw popełnionych przez długi czas w zorganizowanej grupie miały taki ciężar, że nie można było im zaradzić jedynie poprzez areszt domowy. Środek został przedłużony 4 sierpnia 2010 r. Oprócz wcześniej przytoczonych powodów sąd uznał, że nie było powodu, by sądzić, iż polityczna motywacja skarżącego stojąca za zarzucanymi czynami osłabła, co oznaczało, że ryzyko popełnienia ponownie przestępstwa było realne. 24 listopada 2010 r. Sąd Apelacyjny w Budapeszcie zarządził areszt domowy skarżącego, zauważając, że skarżący przestrzegał poprzedniego aresztu domowego (patrz paragraf 10 powyżej) i uznając, że ryzyko popełnienia ponownie przestępstwa było niewielkie. 20 września 2012 r. areszt domowy skarżącego został zastąpiony zakazem zbliżania się, który został ostatecznie uchylony 6 lipca 2014 r. 22 kwietnia 2015 r. skarżący został ponownie tymczasowo aresztowany w celu ścigania za nowe przestępstwo, rzekomo popełnione w trakcie trwającego postępowania. Oskarżono go o to, że groził i nękał krewnego jednego ze świadków w głównej sprawie. Z powodu braku dowodów to nowe śledztwo zostało umorzone 30 października 2015 r. 18 grudnia 2015 r. skarżący został zwolniony z aresztu i objęty aresztem domowym, który trwał do 27 lipca 2016 r. 30 sierpnia 2016 r. skarżący i jego współsprawcy zostali skazani. Został skazany na 12 lat więzienia o zaostrzonym rygorze. Zarówno oskarżeni, jak i prokuratura odwołali się. Wynik następujących po tym postępowań jest nieznany.


Skarżący urodził się w 1958 roku i mieszka w Batumi. Był sędzią Sądu Rejonowego w Chulo. 12 listopada 2004 r. Najwyższa Rada Sprawiedliwości wszczęła przeciwko niemu postępowanie dyscyplinarne na podstawie art. 2 ust. 2 lit. a) ustawy z 22 lutego 2000 r. o postępowaniu dyscyplinarnym wobec sędziów sądów powszechnych (dalej: „ustawa o postępowaniu dyscyplinarnym” – patrz punkty 16 i 17 poniżej). Zarzucono mu w szczególności, że trzymał oskarżonego w sprawie karnej rozpatrywanej przez niego w niezgodnym z prawem zatrzymaniu przez okres czternastu dni we wrześniu 2004 r., co zostało zakwalifikowane jako „rażące naruszenie prawa” w rozumieniu powyższego przepisu ustawy o postępowaniu dyscyplinarnym. 18 listopada 2004 r. Skład Rady Dyscyplinarnej Sędziów (dalej: „Skład”), w składzie: pan K.K. (przewodniczący Składu i sprawozdawca), pan G.Ch., pan D.S. i pan I.K., rozpoznał sprawę na rozprawie. Zgodnie z protokołem rozprawy skarżący przyznał się do czynu, którego mu zarzucano. Po zbadaniu okoliczności sprawy Skład uznał skarżącego za winnego zarzucanego przewinienia. Opisując błąd, o który mowa, jako niedopuszczalny, Skład postanowił, mimo braku wcześniejszych sankcji dyscyplinarnych i jego dobrej opinii zawodowej, odwołać skarżącego z zajmowanego stanowiska sędziowskiego. Skarżący wniósł odwołanie do Rady Dyscyplinarnej Sędziów (dalej: „Rada Dyscyplinarna”) w zakresie faktów i prawa. Kwestionował ocenę okoliczności sprawy oraz zastosowanie przepisów prawa do ustalonych faktów w decyzji z 18 listopada 2004 r. Decyzją z 27 stycznia 2005 r. Rada Dyscyplinarna jednogłośnie utrzymała w mocy w całości decyzję Składu z 18 listopada 2004 r. Skarżący odwołał się w zakresie prawa do Sądu Najwyższego Gruzji. Wyrokiem z 11 lipca 2005 r. Sąd Najwyższy uchylił decyzję Rady Dyscyplinarnej z 27 stycznia 2005 r. z powodu braku uzasadnienia i prawnej oceny faktów oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 4 sierpnia 2005 r. Rada Dyscyplinarna, w składzie sześciu członków, w tym trzech członków: pana K.K. (przewodniczącego i sprawozdawcę), pana G.Ch., pana I.K., którzy zasiadali na pierwszej rozprawie, ponownie rozpoznała sprawę skarżącego; innym członkiem Rady Dyscyplinarnej uczestniczącym w rozpoznaniu sprawy skarżącego była pani N.K. W trakcie rozprawy skarżący wniósł o wyłączenie powyższych trzech członków składu orzekającego – pana K.K., pana G.Ch. i pana I.K – z powodu, że rozpoznawali jego sprawę, gdy była ona przed Składem w dniu 18 listopada 2004 r. Wniosek został oddalony. Po ponownym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy Rada Dyscyplinarna stwierdziła w swojej decyzji z 4 sierpnia 2005 r., że skarżący dopuścił się „rażącego naruszenia prawa” i utrzymała w mocy w całości decyzję Składu z 18 listopada 2004 r. W swoim odwołaniu w zakresie prawa skarżący skarżył się, że pan K.K. przewodniczył wszystkim składom zarówno Rady Dyscyplinarnej, jak i Składu, oraz że trzech członków zasiadających w Radzie Dyscyplinarnej, gdy orzekała ona 4 sierpnia 2005 r., zajmowało się już sprawą w pierwszej instancji 18 listopada 2004 r. Skarżył się również na odrzucenie jego wniosku o ich wyłączenie. Wreszcie skarżący krytykował pośpiech, z jakim sprawa została rozpoznana przez Radę Dyscyplinarną. 14 listopada 2005 r. Sąd Najwyższy oddalił odwołanie skarżącego w zakresie prawa, uznając, że sprawa została obiektywnie i wyczerpująco zbadana przez organy dyscyplinarne, a wymierzona kara była odpowiednia. Co do reszty, zauważając, że ustawa o postępowaniu dyscyplinarnym ustanowiła system, w którym członkowie panelu dyscyplinarnego mogą również zasiadać w Radzie Dyscyplinarnej, Sąd Najwyższy stwierdził, że skład składów orzekających, na które skarżył się skarżący, był w pełni legalny. Ponadto, w opinii sądu, fakt, że osoby te wcześniej uczestniczyły w rozpoznaniu sprawy, nie był sam w sobie wystarczający, aby udowodnić, że Rada Dyscyplinarna, wydając orzeczenie 4 sierpnia 2005 r., nie była bezstronna. Zgodnie z materiałami dostępnymi w aktach sprawy, skarżący nie zgłaszał, nawet w najmniejszym stopniu, ani przed Składem, Radą Dyscyplinarną ani Sądem Najwyższym, żadnych skarg na brak kwalifikacji zawodowych ze strony któregokolwiek z indywidualnych członków Rady Dyscyplinarnej uczestniczących w rozpoznaniu jego sprawy.


Skarżący urodził się w 1950 roku i mieszka w Podgoricy. 6 września 2003 r. skarżący wniósł wniosek do Komisji ds. Restytucji (Komisija za restituciju nepokretnosti) w Berane o restytucję nieruchomości wywłaszczonej od jego ojca w 1969 roku. W następstwie przyjęcia nowej ustawy o restytucji (Zakon o povraćaju oduzetih imovinskih prava i obeštećenju), 28 grudnia 2005 r. skarżący złożył kolejny wniosek do nowo utworzonej Komisji ds. Restytucji i Odszkodowań w Berane (Komisija za povraćaj oduzetih imovinskih prava i obeštećenja) o odszkodowanie. W 2008 roku wszystkie Komisje ds. Restytucji i Odszkodowań zostały połączone w trzy komisje regionalne w Barze, Bijelo Polje i Podgoricy. Ze względu na lokalizację wywłaszczonej nieruchomości wniosek skarżącego został przekazany do Komisji z siedzibą w Bijelo Polje (dalej: „Komisja”). 19 lutego 2009 r. skarżący zwrócił się o opinię do niezależnego biegłego w sprawie wywłaszczonej nieruchomości. 21 lipca 2009 r. Komisja również zwróciła się o sporządzenie raportu z wyceny wywłaszczonej nieruchomości. Raport został złożony w Komisji 24 lipca 2009 r. W związku z bezczynnością Komisji, 4 września 2009 r. skarżący wniósł odwołanie (žalba zbog ćutanja uprave) do Komisji Odwoławczej (Komisija za žalbe u postupku za povraćaj imovinskog prava ili obeštećenja). 23 października 2009 r. i 5 grudnia 2013 r. skarżący złożył skargi, odpowiednio do Ministerstwa Finansów i Sądu Administracyjnego, na bezczynność Komisji Odwoławczej. 24 grudnia 2013 r. Komisja Odwoławcza zobowiązała Komisję do rozpatrzenia wniosku skarżącego w terminie 30 dni. 13 października 2014 r. Komisja oddaliła wniosek skarżącego. 23 grudnia 2014 r. Komisja Odwoławcza utrzymała to rozstrzygnięcie w mocy. Skarżący wniósł skargę do Sądu Administracyjnego w celu uzyskania naprawienia. 17 kwietnia 2015 r. Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżącego jako bezzasadną. Decyzja ta została doręczona skarżącemu 23 kwietnia 2015 r. 23 czerwca 2015 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną. 24 lipca 2015 r. Sąd Konstytucyjny oddalił jego skargę z powodu niewyczerpania innych dostępnych środków wewnętrznych. Zdaniem Sądu Konstytucyjnego skarżący powinien był najpierw skorzystać z dodatkowego wniosku o nadzwyczajne zbadanie swojej sprawy (zahtjev za vanredno preispitivanje sudske odluke).


Skarżący urodził się w 1971 roku i mieszka w Rybnicy. Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można streścić następująco. 28 lipca 1999 r. skarżący został aresztowany w Rybnicy na podstawie decyzji prokuratora samozwańczej „Mołdawskiej Republiki Naddniestrza” („MRN”; w celu uzyskania dalszych informacji o „MRN” zob. Ilaşcu i inni przeciwko Mołdawii i Rosji [Wielka Izba], skarga nr 48787/99, §§ 28-185, ETPC 2004‑VII oraz Catan i inni przeciwko Republice Mołdawii i Rosji [Wielka Izba], skargi nr 43370/04 i 2 inne, §§ 8-42, ETPC 2012 (wyciągi)). Oskarżono go o oszustwo i podżeganie do wręczania łapówek. 17 maja 2000 r. Sąd Rejonowy w Kamience, który podlegał jurysdykcji „MRN”, uznał skarżącego za winnego i skazał go na pięć lat pozbawienia wolności. Według skarżącego, wniósł on apelację, jednak została ona odrzucona przez Sąd Najwyższy „MRN” w nieokreślonym terminie. Skarżący początkowo odbywał karę w więzieniu nr 2 w Tyraspolu. 25 października 2001 r. został przeniesiony do Szpitala Więziennego Pruncul, który znajdował się pod kontrolą władz mołdawskich. 30 października 2001 r. podpisał pełnomocnictwo upoważniające mającą siedzibę w Kiszyniowie pozarządową organizację „Prawnicy dla Praw Człowieka” (LHR) do reprezentowania go przed Trybunałem. To pełnomocnictwo, wraz z formularzem skargi, wpłynęło do Trybunału w dniu 19 listopada 2001 r. 20 listopada 2001 r. prawnik z LHR poinformował Prokuraturę Generalną Mołdawii, że skarżący i siedem innych osób jest przetrzymywanych w Szpitalu Więziennym Pruncul na podstawie tego, że zostali oni skazani przez sądy „MRN”. Wniósł o ich natychmiastowe zwolnienie, biorąc pod uwagę, że zostali oni skazani przez bezprawne sądy. Zaznaczył również, że niektórzy z tych ośmiu zatrzymanych już złożyli skargi do Trybunału oraz że niewydanie ich na wolność natychmiast lub jakakolwiek próba przekazania ich z powrotem władzom „MRN” spowodowałoby poniesienie odpowiedzialności przez Republikę Mołdawii. Podobny list został wysłany w tym samym dniu do Ministra Sprawiedliwości. 21 listopada 2001 r. członkowie LHR zorganizowali konferencję prasową, podczas której poinformowali media o okolicznościach sprawy oraz o liście wysłanym do Prokuratury Generalnej w dniu poprzednim. Również 21 listopada 2001 r. wszyscy ośmiu zatrzymanych, w tym skarżący, zostali podobno przeniesieni z powrotem do więzień „MRN”. 23 listopada 2001 r. LHR poinformowało media o przeniesieniu zatrzymanych z powrotem pod władzę „MRN” w dniu 21 listopada 2001 r. 26 listopada 2001 r. Kierownik Departamentu Instytucji Penitencjarnych Ministerstwa Sprawiedliwości poinformował LHR, że zatrzymani wymienieni w ich wniosku z 20 listopada 2001 r. nie przebywają w Szpitalu Więziennym Pruncul. 7 grudnia 2001 r. prawnik z LHR napisał do Ministerstwa Sprawiedliwości „MRN”, prosząc o zgodę na widzenie ze skarżącym i informując, że planuje złożyć w imieniu skarżącego skargę do Trybunału. Nigdy nie otrzymał odpowiedzi na ten list. 22 stycznia 2002 r. skarżący został zwolniony z więzienia na podstawie aktu amnestyjnego. Skarżący opisał warunki swojego uwięzienia w „MRN” w następujący sposób. Był podobno przetrzymywany w celi z kilkoma osobami chorującymi na gruźlicę i ryzykował zachorowanie na tę chorobę. W trakcie jego uwięzienia w więzieniu nr 2 w Tyraspolu około 100 zatrzymanych tam zmarło na gruźlicę. Był również nękany przez owady pasożytnicze. Skarżący jest osobą z niepełnosprawnością III grupy, ale nie otrzymywał żadnych leków podczas uwięzienia. Jedzenie było podawane tylko raz dziennie i było bardzo niskiej jakości.


Skarżący urodził się w 1975 roku we Władykaukazie, w Republice Północnej Osetii-Alanii. Obecnie jest osadzony w kolonii karnej nr 1 we Władykaukazie („kolonia karna”). 21 stycznia 2013 r. skarżący został aresztowany pod zarzutem handlu narkotykami i przewieziony do aresztu śledczego nr 20/1 w Groznym, Republice Czeczeńskiej („areszt śledczy”). 17 lipca 2014 r. Sąd Miejski w Gudermesie w Republice Czeczeńskiej uznał go za winnego zarzucanych czynów i skazał na trzynaście lat pozbawienia wolności. Podczas badania lekarskiego przy przyjęciu do aresztu śledczego lekarz zauważył przebarwienie na twarzy skarżącego i zlecił wykonanie biopsji. Badanie przeprowadzone 27 lutego 2013 r. w Regionalnym Szpitalu Onkologicznym w Groznym wykazało czerniaka, rodzaj raka skóry. Zalecono radioterapię i operację. Takie leczenie uznano za zaawansowaną opiekę medyczną, która mogła być świadczona jedynie w ramach specjalnego programu i w ograniczonej liczbie przypadków. 16 września 2013 r. komisja lekarska Ministerstwa Opieki Zdrowotnej Republiki Czeczeńskiej zaproponowała skarżącemu udział w tym programie. W październiku i listopadzie 2013 r. został przewieziony do Regionalnego Szpitala Onkologicznego w Rostowie („szpital onkologiczny”). Został zbadany i poinformowany, że nowotwór może zostać usunięty, ale odmówił leczenia. 3 czerwca 2014 r. skarżący został zbadany w Instytucie Badań nad Rakiem w Rostowie („instytut onkologiczny”). Zalecono chirurgiczne usunięcie czerniaka. Wydaje się, że zaplanowano kilka dalszych konsultacji w tej placówce, jednak władze więzienne nie zapewniły jego stawienia się. 20 czerwca i 5 września 2014 r. zespół lekarzy ze szpitala onkologicznego wielokrotnie zalecał chirurgiczne usunięcie czerniaka. Skarżący wyraził zgodę na leczenie, ale kilka dni później wycofał ją, twierdząc, że nie ufa lekarzom praktykującym w Republice Czeczeńskiej. 22 września 2014 r. skarżący został przyjęty do Szpitala Miejskiego w Groznym w celu operacji usunięcia nowotworu, ale następnego dnia odmówił jej ze względu na brak zaufania do lekarzy. Pod koniec grudnia 2014 r. został przeniesiony z aresztu śledczego do kolonii karnej, gdzie miał odbyć karę. 2 kwietnia 2015 r. kolejna biopsja wykazała, że guz skarżącego to rak podstawnokomórkowy w średnim stadium, inny rodzaj raka skóry. Biorąc pod uwagę rozmiar rozprzestrzenienia się guza, zalecono rekonstrukcyjną operację twarzy. Kilka dni później, po uświadomieniu sobie, że guz powiększył się, skarżący wyraził pisemną zgodę na zaleconą operację. Władze więzienne skontaktowały się ze szpitalem onkologicznym w celu zorganizowania leczenia. 6 kwietnia 2015 r. dyrektor szpitala onkologicznego poinformował władze więzienne, że placówka medyczna nie jest w stanie przeprowadzić tak skomplikowanej operacji. 27 października 2015 r. skarżący złożył wniosek o przedterminowe zwolnienie z więzienia ze względów zdrowotnych. 23 listopada 2015 r. Sąd Rejonowy Promyszlennyj we Władykaukazie odmówił rozpoznania wniosku co do meritum, ponieważ jego choroba nie została uwzględniona w Rozporządzeniu Rządu nr 54 z 6 lutego 2004 r., określającym listę chorób uzasadniających przedterminowe zwolnienie. Zgodnie z rozporządzeniem o przedterminowe zwolnienie ze względów zdrowotnych mogli ubiegać się jedynie pacjenci z rakiem w terminalnym stadium. 11 stycznia 2016 r. skarżący złożył wniosek o zastosowanie środków tymczasowych na podstawie reguły 39 Regulaminu Sądu, skarżąc się na niemożność poddania się skomplikowanej operacji raka, niezbędnej w jego sytuacji dla ratowania życia. 25 stycznia 2016 r. Trybunał, działając na podstawie reguły 39, wskazał Rządowi Federacji Rosyjskiej, że w interesie właściwego toku postępowania pożądane jest, aby skarżący został niezwłocznie zbadany przez ekspertów medycznych niezależnych od systemu penitencjarnego w celu ustalenia: (i) czy otrzymywał odpowiednią opiekę medyczną; (ii) czy jego aktualny stan zdrowia jest zgodny z odbywaniem kary w kolonii karnej; oraz (iii) czy stan jego zdrowia wymaga pilnej operacji i/lub przeniesienia do odpowiedniego szpitala cywilnego lub więziennego. Ponadto poproszono Rząd o zapewnienie przeniesienia skarżącego do takiego odpowiedniego szpitala w celu operacji, o ile eksperci medyczni uznają, że wymagana jest pilna operacja w szpitalu. 4 marca 2016 r. Rząd odpowiedział na list Trybunału z 25 stycznia 2016 r., stwierdzając, że przeniesienie skarżącego do szpitala w celu operacji zaplanowano na 10 marca 2016 r. Przedłożyli również następujące dokumenty: dokument określający okresy aresztowania skarżącego, dokument dotyczący warunków jego osadzenia, raport wydany przez władze więzienne dotyczący jego aktualnego stanu zdrowia, oryginały i maszynopisy jego dokumentacji medycznej oraz kopie korespondencji między władzami medycznymi a więziennymi dotyczącej operacji skarżącego. Dziesięć dni później skarżący został przewieziony do więziennego oddziału medycznego nr 61 w Rostowie nad Donem („więzienny oddział medyczny”) w celu operacji. W tej placówce został zbadany przez cywilnego onkologa, który potwierdził konieczność operacji twarzy. Zgodnie z listem naczelnika oddziału medycznego z 14 kwietnia 2016 r., placówka nie była w stanie przeprowadzić żadnej operacji, ponieważ jej blok operacyjny przechodził remont. Po dowiedzeniu się o niemożności zapewnienia skarżącemu wymaganego leczenia przez oddział medyczny, władze więzienne poprosiły instytut onkologiczny o przeprowadzenie operacji. Wniosek został odrzucony ze względu na brak odpowiednich środków bezpieczeństwa w instytucji. Szpital był jednak gotowy podpisać porozumienie z władzami więziennymi i wysłać chirurga do więziennego oddziału medycznego, aby operować skarżącego. Wydaje się, że w odpowiedzi na kroki podjęte przez władze więzienne w celu zapewnienia skarżącemu operacji przez cywilnego chirurga onkologicznego, 31 maja 2016 r. odmówił on leczenia. Następnego dnia został wypisany z oddziału medycznego i powrócił do kolonii karnej. 6 października 2016 r. skarżący wyraził zgodę na leczenie w szpitalu onkologicznym. Władze więzienne rozpoczęły organizowanie jego przeniesienia do szpitala w Kraju Krasnodarskim. Strony nie złożyły informacji o dalszym przebiegu sprawy.


Pierwszy skarżący, pan Stemplys, urodził się w 1963 roku i mieszka w Mariampolu. Drugi skarżący, pan Debesys, urodził się w 1954 roku i mieszka w Wilnie. Pierwszy skarżący był przetrzymywany w Zakładzie Karnym w Pravieniškės od 6 kwietnia 2005 r. do 28 sierpnia 2015 r. 19 grudnia 2012 r. złożył powództwo cywilne przeciwko Państwu, twierdząc, że jest przetrzymywany w przepełnionych i niehigienicznych celach oraz że w wyniku tego pogorszył się jego stan zdrowia. Domagał się 250 000 litów litewskich (LTL – około 72 400 euro (EUR)) z tytułu szkody niemajątkowej. 26 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kownie uwzględnił powództwo skarżącego w części. Uznał przede wszystkim, że termin dochodzenia odszkodowania wynosi trzy lata od wyrządzenia szkody, w związku z czym oddalił część powództwa skarżącego dotyczącą okresu sprzed 19 grudnia 2009 r. jako przedawnioną. Następnie sąd stwierdził, że w okresie od 19 grudnia 2009 r. do 19 grudnia 2012 r. (dnia złożenia skargi przez skarżącego) dysponował on powierzchnią mieszkalną od 1,98 do 2,74 m², co naruszało krajowy standard wynoszący 3,1 m². Sąd stwierdził jednak, że warunki sanitarne w celach odpowiadały odpowiednim normom higieny obowiązującym w kraju. Oddalił również jako nieudowodnione twierdzenie skarżącego, że jego stan zdrowia się pogorszył. Sąd podkreślił ponadto, że skarżący był przetrzymywany w zakładzie typu akademik, mógł swobodnie poruszać się w ciągu dnia i miał dostęp do różnych zajęć rekreacyjnych i edukacyjnych. Przyznano mu 1000 LTL (około 290 EUR) z tytułu szkody niemajątkowej. 7 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy w całości wyrok sądu pierwszej instancji. W nieokreślonym dniu skarżący złożył nowe powództwo cywilne przeciwko Państwu dotyczące warunków jego osadzenia po 19 grudnia 2012 r., domagając się 63 750 LTL (około 18 500 EUR) z tytułu szkody niemajątkowej. 21 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kownie uwzględnił powództwo skarżącego w części. Stwierdził, że w okresie od 19 grudnia 2012 r. do 21 października 2013 r. (dnia wydania orzeczenia przez sąd) skarżący miał do dyspozycji 1,98 m² powierzchni mieszkalnej, co naruszało krajowy standard wynoszący 3,1 m², oraz że w tym okresie przez czternaście dni został umieszczony w izolacji karnej, gdzie miał do dyspozycji 3,47 m² powierzchni mieszkalnej, co naruszało krajowy standard wynoszący 3,6 m². Ponownie sąd stwierdził, że warunki sanitarne w celach odpowiadały odpowiednim normom higieny obowiązującym w kraju oraz oddalił jako nieudowodnione roszczenia skarżącego, że jego stan zdrowia się pogorszył. Przyznano mu 400 LTL (około 116 EUR) z tytułu szkody niemajątkowej. 25 sierpnia 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy w całości wyrok sądu pierwszej instancji. Drugi skarżący był przetrzymywany w Zakładzie Karnym w Pravieniškės od 19 maja 2001 r. do 20 grudnia 2013 r. 28 czerwca 2012 r. złożył powództwo cywilne przeciwko Państwu, twierdząc, że jest przetrzymywany w przepełnionych i niehigienicznych celach oraz że w wyniku tego pogorszył się jego stan zdrowia. Domagał się 125 000 LTL (około 36 200 EUR) z tytułu szkody majątkowej i niemajątkowej. 26 lutego 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kownie uwzględnił powództwo skarżącego w części. Uznał przede wszystkim, że termin dochodzenia odszkodowania wynosi trzy lata od wyrządzenia szkody, w związku z czym oddalił część powództwa skarżącego dotyczącą okresu sprzed 28 czerwca 2009 r. jako przedawnioną. Następnie sąd stwierdził, że w okresie od 28 czerwca 2009 r. do 28 czerwca 2012 r. (dnia złożenia skargi przez skarżącego) dysponował on około 2,55 m² powierzchni mieszkalnej, co naruszało krajowy standard wynoszący 3,1 m². Sąd stwierdził jednak, że warunki sanitarne w celach odpowiadały odpowiednim normom higieny obowiązującym w kraju. Stwierdził również, że pogorszenie stanu zdrowia skarżącego nie było związane z warunkami jego osadzenia. Sąd podkreślił ponadto, że skarżący był przetrzymywany w zakładzie typu akademik, mógł swobodnie poruszać się w ciągu dnia i miał dostęp do różnych zajęć rekreacyjnych i edukacyjnych. Przyznano mu 1000 LTL (około 290 EUR) z tytułu szkody niemajątkowej. 15 października 2013 r. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy w całości wyrok sądu pierwszej instancji. 15 maja 2013 r. skarżący złożył nowe powództwo cywilne przeciwko Państwu dotyczące warunków jego osadzenia po 28 czerwca 2012 r., domagając się 33 875 LTL (około 9 800 EUR) z tytułu szkody niemajątkowej. 16 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kownie uwzględnił powództwo skarżącego w części. Stwierdził, że w okresie od 28 czerwca 2012 r. do 15 maja 2013 r. (dnia złożenia skargi przez skarżącego) skarżący dysponował powierzchnią mieszkalną od 1,59 do 2,77 m², co naruszało krajowy standard wynoszący 3,1 m². Ponownie sąd stwierdził, że warunki sanitarne w celach odpowiadały odpowiednim normom higieny obowiązującym w kraju oraz nie znalazł związku przyczynowego między pogorszeniem stanu zdrowia skarżącego a warunkami jego osadzenia. Przyznano skarżącemu 500 LTL (około 145 EUR) z tytułu szkody niemajątkowej. 18 września 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy w całości wyrok sądu pierwszej instancji.


Skarżący urodził się w 1956 roku i mieszka w Toronto w Kanadzie. Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można streścić następująco. Skarżący był dyrektorem spółki (D.) zarejestrowanej na Ukrainie. W 1996 roku, w imieniu D., zawarł umowę z kołchozem (N.), położonym w samozwańczej „Mołdawskiej Republice Naddniestrza” („MRN” – w celu uzyskania dalszych informacji o „MRN” patrz sprawa Ilaşcu i inni przeciwko Mołdawii i Rosji [Wielka Izba], nr 48787/99, §§ 28-185, ECHR 2004‑VII, oraz Catan i inni przeciwko Republice Mołdawii i Rosji [Wielka Izba], nr 43370/04 i 2 inne, §§ 8-42, ECHR 2012 (wyciągi)). Na mocy umowy N. zobowiązał się do wysłania do D. 15 ton papryki i 5 ton masła, podczas gdy D. zobowiązał się do wysłania do N. 275 ton oleju napędowego jako zapłaty. Następnie N. wysłał paprykę, jednak według skarżącego część z niej była niskiej jakości, w wyniku czego D. poniósł straty finansowe. W konsekwencji D. odmówił wysłania oleju napędowego. 22 grudnia 1996 r. skarżący został wezwany do Wydziału do Walki z Przestępczością Zorganizowaną w Krzywym Rogu na Ukrainie i poproszony o wyjaśnienie przyczyn odmowy wysłania oleju napędowego. 24 stycznia 1997 r. został wezwany ponownie. Po drugim przesłuchaniu został zabrany, rzekomo wbrew jego woli i bez paszportu, do „MRN”. Skarżący został oskarżony o oszustwo przez władze „MRN”. 30 grudnia 1999 r. został skazany na dziesięć lat pozbawienia wolności przez Sąd Ludowy w Rybnicy, który podlegał jurysdykcji „MRN”. Nie odwołał się od tego wyroku, który w następstwie stał się prawomocny. 2 marca 2002 r. skarżący został zwolniony z więzienia na podstawie aktu amnestyjnego. Podczas tymczasowego aresztowania oraz po skazaniu skarżący był początkowo przetrzymywany w izolacji przez ponad dwa lata. Cela była betonowym pudełkiem bez okien lub wentylacji, a także bez naturalnego światła, toalety lub wody bieżącej. Zdaniem skarżącego, po przeniesieniu do zwykłej celi i aż do momentu zwolnienia, był przetrzymywany w celach z osobami chorymi na gruźlicę. W czasie jego przetrzymywania kilku więźniów zmarło na gruźlicę. Otrzymywał jedzenie raz dziennie – około 250 gramów zupy (niezawierającej białka ani witamin), 100 gramów kaszy tej samej jakości oraz 250 gramów chleba. W wyniku braku jedzenia skarżący odczuwał ciągłe bóle głodowe, które uważał za równoznaczne z torturami. Cela była zarażona pasożytami krwiożerczymi. Ich ukąszenia powodowały dyskomfort i swędzenie, co z kolei powodowało powstawanie ran krwawiących po drapaniu. W rezultacie zaraził się chorobą skóry – streptodermią. Brak leczenia medycznego sprawiał, że cierpiał, i był w stanie wyleczyć się tylko dzięki lekom pożyczonym od innego więźnia. Brak leków sprawiał, że stale obawiał się zachorowania bez możliwości otrzymania pomocy. W nieznanej dacie w 1997 r. adwokat skarżącego złożył skargę do Prokuratury Generalnej Mołdawii na bezprawne przetrzymywanie jego klienta zarządzone przez władze „MRN”. W liście z 21 stycznia 1998 r. Prokuratura odpowiedziała, że skarga została przyjęta i że wniesiono sprawę do Sądu Najwyższego Sprawiedliwości o unieważnienie jakiegokolwiek wyroku sądu „MRN”, który mógłby zostać wydany wobec skarżącego. 14 listopada 2000 r., w odpowiedzi na skargę adwokata skarżącego, Prokuratura Generalna Mołdawii poinformowała go, że wszczęto śledztwo karne w sprawie uprowadzenia jego klienta. Stwierdzono, że celem śledztwa jest ustalenie, czy skarżący rzeczywiście został uprowadzony, a jeśli tak, to przez kogo i dokładnie z jakiego miejsca. 19 lutego 2001 r. Prokuratura Generalna Mołdawii poinformowała adwokata skarżącego, że 17 stycznia 2001 r. uchylono wcześniej podjętą decyzję o umorzeniu śledztwa; dokumenty dotyczące śledztwa w sprawie skargi na porwanie z terytorium Ukrainy zostały przesłane do prokuratury ukraińskiej. W odpowiedzi na skargę dotyczącą jego klienta, wniesioną w nieznanej dacie do Prezydenta Rosji, adwokat skarżącego został 25 września 2002 r. poinformowany, że skarga została przekazana do Sądu Najwyższego Sprawiedliwości Mołdawii.


Skarżący urodził się w 1967 roku i mieszka w Kijowie. W chwili zdarzeń był dyrektorem prywatnej firmy. W sierpniu 2002 r. wszczęto przeciwko Skarżącemu postępowanie karne z powodu podejrzenia uchylania się od opodatkowania i fałszerstwa urzędowego. Następnie zarzut uchylania się od opodatkowania został umorzony. 7 grudnia 2004 r. Kijowski Sąd Rejonowy Dnieprowski („Sąd Dnieprowski”) uznał Skarżącego za winnego fałszerstwa urzędowego. Uznał, że wprowadził on świadomie fałszywe dane do deklaracji podatkowych firmy. Dokładniej, zamiast zastosować metodę amortyzacji liniowej w odniesieniu do wartości niematerialnych i prawnych firmy, Skarżący obliczył ich koszty amortyzacji jako różnicę między przychodami brutto firmy a wydatkami. W rezultacie dokumenty wykazywały brak jakiegokolwiek zysku lub straty w działalności firmy, podczas gdy w rzeczywistości ponosiła ona straty. Skarżący został skazany na rok ograniczenia wolności (mianowicie odbywanie kary w zakładzie karnym typu półotwartego w miejscu zamieszkania) z zakazem zajmowania stanowisk administracyjnych przez rok. Wyrok został zawieszony na okres próby wynoszący jeden rok. Skarżący zobowiązał się do nieopuszczania miasta do czasu uprawomocnienia się wyroku. Skarżący wniósł apelację. Podniósł on, że działalność firmy była przedmiotem licznych kontroli podatkowych, które nie wykryły żadnych naruszeń przepisów podatkowych. W związku z tym twierdził, że nie dopuścił się żadnego czynu karalnego oraz że ten fakt nie zwrócił należytą uwagi sądu pierwszej instancji. Ponadto Skarżący uznał, że biegły przesłuchany w trakcie procesu nie posiadał odpowiednich kwalifikacji. Na koniec argumentował, że śledczy policji podatkowej, który został również przesłuchany, nie był bezstronny i że nie powinno się powoływać na jego zeznania. W związku z tym Skarżący zwrócił się do sądu odwoławczego o uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji i wydanie nowego, uniewinniającego go z powodu braku znamion czynu zabronionego w jego działaniu. 10 lutego 2005 r. Sąd Dnieprowski wysłał pismo do Kijowskiego Sądu Miejskiego („Sąd Odwoławczy”) o następującej treści: „[Sąd Dnieprowski] przesyła Panu sprawę karną dotyczącą [Skarżącego], skazanego na podstawie art. 366 § 1 Kodeksu Karnego Ukrainy [fałszerstwo urzędowe], w celu rozpoznania odwoławczego 17 marca 2005 r. o godz. 10:35”. Oprócz prezesa Sądu Odwoławczego, powyższe pismo zostało skierowane również do prokuratora, Skarżącego i jego adwokata. W aktach sprawy nie ma dowodów na to, czy Skarżący i/lub jego adwokat otrzymali je. Według Skarżącego nie wiedzieli oni o jego istnieniu. 17 marca 2005 r., po rozprawie odbytej z udziałem prokuratora, ale w nieobecności zarówno Skarżącego, jak i jego adwokata, sąd odwoławczy oddalił apelację Skarżącego. Sąd wydał postanowienie „po wysłuchaniu sprawozdania sędziego sprawozdawcy sądu odwoławczego oraz wyjaśnień prokuratora, który uznał wyrok za legalny, a apelację [Skarżącego] za bezzasadną, po sprawdzeniu materiałów z akt sprawy i po omówieniu argumentów podniesionych w apelacji”. Kwestia nieobecności Skarżącego i jego adwokata na rozprawie nie została wspomniana w postanowieniu sądu odwoławczego. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, kwestionując, między innymi, rozpoznanie jego sprawy w postępowaniu odwoławczym w jego nieobecności i nieobecności jego adwokata, uznając to za naruszenie jego prawa do obrony. 23 stycznia 2007 r. Sąd Najwyższy w postępowaniu pisemnym utrzymał w mocy orzeczenia sądów niższych instancji. Powołując się na materiały z akt sprawy, stwierdził, że sąd pierwszej instancji poinformował Skarżącego i jego adwokata o wyznaczonej rozprawie odwoławczej, bez podawania bliższych szczegółów.


Skarżąca urodziła się w 1973 roku i mieszka w Mersin. Skarżąca jest nauczycielką w szkole podstawowej, a wówczas była członkinią i sekretarzem lokalnego oddziału związku zawodowego Pracowników Oświaty i Nauki (Eğitim ve Bilim Emekçileri Sendikası). 28 listopada 2008 r. skarżąca wzięła udział w demonstracji zorganizowanej przez wyżej wymieniony związek zawodowy pod hasłem „Nie dla przemocy wobec kobiet”. 29 czerwca 2009 r. Rejonowy Dyrektoriat Edukacji Narodowej nałożył na skarżącą sankcję dyscyplinarną w postaci nagany za udział w wyżej wspomnianej demonstracji na podstawie art. 125 ustawy nr 657 o pracownikach służby cywilnej. 10 lipca 2009 r. skarżąca wniosła sprzeciw od tej decyzji i zażądała jej uchylenia. 29 lipca 2009 r. Komisja Dyscyplinarna gubernatora dystryktu Yenişehir oddaliła sprzeciw skarżącej, uznając, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem i nie istniały podstawy do jej uchylenia.


Skarżący urodził się w 1992 roku i mieszka w Stambule. Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można streścić w następujący sposób. 7 grudnia 2009 r. skarżący został aresztowany. 9 grudnia 2009 r. skarżący został tymczasowo aresztowany przez sędziego Sądu Okręgowego w Stambule w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstw na rzecz nielegalnej organizacji terrorystycznej, rozpowszechniania propagandy na rzecz tej samej organizacji, przechowywania materiałów niebezpiecznych oraz uszkodzenia mienia publicznego. 30 grudnia 2009 r. prokurator w Stambule wniósł akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Stambule. 6 maja 2010 r. przed Sądem Okręgowym w Stambule odbyła się pierwsza rozprawa. Na zakończenie rozprawy sąd zarządził przedłużenie jego aresztowania tymczasowego w obecności skarżącego. Skarżący wniósł zażalenie na tę decyzję. 20 maja 2010 r. 10. Wydział Sądu Okręgowego w Stambule oddalił to zażalenie bez przeprowadzenia rozprawy. Wydając decyzję, sąd wziął pod uwagę pisemną opinię prokuratora, która nie została przekazana skarżącemu ani jego przedstawicielowi. 10 grudnia 2010 r. skarżący został zwolniony z aresztu tymczasowego. W chwili wniesienia skargi postępowanie przeciwko skarżącemu było nadal w toku przed sądem pierwszej instancji.


Skarżący urodził się w 1940 roku i mieszka w Odessie. W czasie zdarzeń skarżący był dyrektorem generalnym spółki joint venture V. („spółka V.”), która miała swoją siedzibę w pomieszczeniach należących do spółki akcyjnej Y. („spółka Y.”). W marcu 2001 roku zmienił się właściciel spółki Y. Nowe zarząd zakwestionowało legalność korzystania z jego pomieszczeń przez spółkę V. Dokładniej, zakwestionowali umowę najmu z 12 stycznia 1999 roku dotyczącą tych pomieszczeń, która została podpisana przez skarżącego, z jednej strony, oraz N., ówczesnego prezesa zarządu spółki Y., z drugiej strony. Na mocy tej umowy spółka V. mogła korzystać z omawianych powierzchni biurowych od 12 stycznia 1999 roku do 12 stycznia 2020 roku bez żadnej płatności, ale w zamian za określone świadczenia na rzecz spółki Y. Od kwietnia 2001 roku spółka Y. nie pozwalała już spółce V. na dostęp do swoich pomieszczeń. W rezultacie skarżący przekształcił swoje mieszkanie w tymczasową siedzibę spółki V. W czerwcu 2001 roku spółka V. wszczęła postępowanie gospodarcze przeciwko spółce Y., domagając się realizacji umowy najmu. Spółka Y. z kolei wniosła pozew wzajemny, domagając się unieważnienia tej umowy. Ostateczną decyzją Sądu Najwyższego z 25 września 2003 roku sądy krajowe oddaliły powództwo spółki V. i umorzyły postępowanie w zakresie powództwa wzajemnego spółki Y. Uznano, że „nie ma przedmiotu sporu”, ponieważ zaskarżona umowa nie przewidywała podstawowych warunków nieodłącznych dla umowy najmu i w związku z tym nie mogła być uznana za umowę najmu. 3 października 2001 roku wszczęto sprawę karną w związku z podejrzeniem sfałszowania umowy najmu z 12 stycznia 1999 roku, bez wskazywania konkretnych osób. 8 października 2001 roku Odeska Rejonowa Prokuratura Prymorska („Prokuratura Prymorska”) wydała nakaz zajęcia piętnastu dokumentów istotnych dla śledztwa, takich jak oryginał samej umowy najmu, związana z nią korespondencja oraz kilka oświadczeń o odbiorze usług wskazanych w umowie (patrz punkt 7 powyżej). Zajęcie miało zostać przeprowadzone w biurze spółki V. 11 października 2001 roku zajęcie miało miejsce w mieszkaniu skarżącego, w obecności jego żony. Wydaje się, że skarżący nie był obecny. Zajęto jedenaście z piętnastu dokumentów wymienionych w nakazie. Protokół zajęcia nie zawierał żadnych informacji o tym, czy został doręczony jakiejkolwiek osobie zajmującej pomieszczenia. Skarżący nie sprecyzował w postępowaniu krajowym ani w niniejszym postępowaniu, w jaki sposób zajęcie dokumentów miało miejsce. 15 października 2001 roku skarżącemu doręczono nakaz zajęcia z 8 października 2001 roku. 22 października 2001 roku śledczy postanowił, że wymagana jest sądowo-biegła ekspertyza podpisów na umowie z 12 stycznia 1999 roku w celu ustalenia ich rzeczywistej daty. 7 listopada 2001 roku Odeski Sąd Rejonowy Prymorski („Sąd Prymorski”) zarządził przeszukanie mieszkania skarżącego, które było również biurem spółki V., w celu pobrania próbek jego pisma ręcznego i podpisów. Jak stwierdzono w postanowieniu sądu, „zeszyty, korespondencja i inne osobiste zapiski [pismem] skarżącego” były wymagane dla powyższej oceny biegłej. To postanowienie nie podlegało odwołaniu. Następnego dnia przeszukanie odbyło się w mieszkaniu skarżącego w jego obecności i skutkowało zajęciem jedenastu dokumentów. Skarżący nie podał żadnego opisu, ani w postępowaniu krajowym, ani w niniejszym postępowaniu, w jaki sposób przeszukanie zostało przeprowadzone. 24 grudnia 2001 roku śledczy zarządził zajęcie dokumentów założycielskich spółki V. z biura spółki. Wydaje się, że zajęcie zostało przeprowadzone tego samego dnia w mieszkaniu skarżącego. 9 stycznia 2002 roku skarżącemu doręczono powyższy nakaz zajęcia. 6 maja 2002 roku zgromadzenie założycieli spółki V. postanowiło o zawieszeniu skarżącego w wykonywaniu obowiązków dyrektora generalnego do czasu trwania toczącego się postępowania karnego. 20 sierpnia 2002 roku prokurator umorzył postępowanie z powodu braku jednoznacznych dowodów popełnienia przestępstwa. Mimo że sądowo-biegła ekspertyza ustaliła, że podpisy na zaskarżonej umowie zostały przeddatowane (mianowicie ustalono, że zostały złożone nie wcześniej niż w lutym 2001 roku), oficjalne zatwierdzenie metod technicznych użytych przez biegłego było przewidziane dopiero na jesień 2002 roku. 1 września 2002 roku skarżący wznowił pełnienie swoich obowiązków w spółce V. 28 sierpnia 2002 roku skarżący wniósł pozew przeciwko Prokuraturze Prymorskiej, domagając się odszkodowania za szkodę niemajątkową rzekomo wyrządzoną przez jej bezprawne działania. Skarżący oparł swój pozew na fakcie, że postępowanie karne zostało umorzone, nie podnosząc żadnych konkretnych zarzutów dotyczących przeszukań i zajęć. Twierdził, że wszczęcie postępowania karnego było arbitralne, co doprowadziło, między innymi, do bezprawnego przeszukania jego mieszkania i zajęcia dokumentów. 9 grudnia 2002 roku Sąd Prymorski oddalił powództwo skarżącego jako bezzasadne. W aktach sprawy nie znajduje się kopia tej decyzji. Wydaje się, że wniosek sądu brzmiał, że skarżący nie poniósł żadnej szkody niemajątkowej. Skarżący odwołał się. Argumentował w szczególności, że zaskarżone środki były pozbawione jakiegokolwiek legalnego celu, biorąc pod uwagę niemożność przeprowadzenia w tamtym czasie sądowo-biegłej ekspertyzy pisma ręcznego zarządzonej przez śledczego. Ponadto podał, że przy zarządzaniu zajęcia dokumentów nie dokonano rozróżnienia między pomieszczeniami spółki a jego domem. Skarżący utrzymywał, że sąd pierwszej instancji pozostawił te kwestie bez rozpoznania. 11 września 2003 roku Odeski Sąd Okręgowy oddalił apelację skarżącego. Uznał w szczególności, że biuro spółki znajdowało się de facto w mieszkaniu skarżącego. W zakresie jego skargi na nieuzasadnione zaniechanie przez sąd oceny wszystkich okoliczności sprawy, sąd apelacyjny oddalił ją jako bezzasadną. 3 lutego 2006 roku Sąd Najwyższy utrzymał w mocy decyzje sądów niższych instancji.


Skarżący urodził się w 1958 roku i mieszka w Antalyi. Skarżący jest nauczycielem w szkole średniej. Wówczas był członkiem lokalnego oddziału związku zawodowego Pracowników Oświaty i Nauki (Eğitim ve Bilim Emekçileri Sendikası). W maju 2009 r. wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne za powieszenie ogłoszenia zachęcającego do udziału w oświadczeniu prasowym opublikowanym przez jego Związek na tablicy ogłoszeń przeznaczonej do tego celu w biurze oraz za rozdawanie go w jednym z ogólnodostępnych miejsc w szkole. 30 września 2009 r. Powiatowy Dyrektoriat Edukacji Narodowej nałożył na niego karę dyscyplinarną w postaci nagany za powieszanie i rozdawanie komunikatów wytworzonych przez związek zawodowy, którego był członkiem, na mocy art. 125 ustawy nr 657 o pracownikach służby cywilnej. 6 października 2009 r. skarżący wniósł sprzeciw od tej decyzji i żądał jej uchylenia. 15 października 2009 r. Komisja Dyscyplinarna gubernatora okręgu Kepez oddaliła sprzeciw skarżącego, uznając, że zaskarżona decyzja była zgodna z prawem i nie istniały podstawy do jej uchylenia.


Skarżący urodził się w 1941 roku i mieszka we wsi Bajorai w Regionie Wileńskim. W dniach 29 grudnia 1999 r., 28 marca 2000 r., 2 maja 2000 r., 4 maja 2000 r., 16 sierpnia 2000 r. oraz 18 września 2000 r. władze krajowe przyznały działki S.J., I.T., E.G., A.G., J.T. oraz A.I. i E.Š. (tym samym rekompensując im lub ich rodzicom mienie znacjonalizowane przez reżim sowiecki (patrz punkt 25 poniżej)), którzy później przenieśli swoje prawa własności na Ž.S. zgodnie z wnioskami złożonymi odpowiednio 28 października 1991 r., 10 października 1991 r., 22 listopada 1991 r., 8 sierpnia 1991 r. i 9 grudnia 1991 r. Ziemia przyznana tym osobom trzecim znajdowała się na tym samym obszarze, na którym przed nacjonalizacją następującą po sowieckiej okupacji Litwy w 1940 r. znajdowała się ziemia ojca skarżącego. W dniu 29 lipca 2000 r. skarżący zwrócił się do władz litewskich z wnioskiem o przywrócenie mu praw własności do 9,5705 hektara ziemi ojca poprzez przyznanie mu nowej działki. W dniu 22 stycznia 2001 r. władze krajowe ustaliły, że część ziemi była niezajęta i mogła zostać zwrócona spadkobiercom. W dniu 15 marca 2002 r. Wileński Sąd Administracyjny Okręgowy orzekł, że przywrócenie praw własności I.T. było bezprawne. W rezultacie działka o powierzchni 0,18 hektara została zwrócona państwu. W dniu 30 lipca 2002 r. skarżący zmienił swój pierwotny wniosek (patrz punkt 7 powyżej) i poprosił o przywrócenie praw własności w naturze. Władze poprosiły skarżącego o dostarczenie dokumentów niezbędnych do kontynuowania procesu przywracania praw własności. W styczniu 2003 r. Administracja Powiatu Wileńskiego (dalej „APW”) zwróciła się do Samorządu Miasta Wilna (dalej „SMW”) z prośbą o ustalenie, czy dana ziemia jest podlegająca wykupowi przez państwo. W lutym 2003 r. SMW stwierdził, że ziemia jest podlegająca wykupowi przez państwo i że kwestia restytucji musi zostać rozstrzygnięta innymi środkami przewidzianymi przez prawo. W związku z tym skarżący został poproszony o wyrażenie woli co do formy, w jakiej chce, aby jego prawa własności do mienia zostały przywrócone. Ponieważ działka wcześniej należąca do ojca skarżącego była podlegająca wykupowi przez państwo, w marcu 2003 r. skarżący poprosił o przyznanie mu nowej działki o równej wartości w Wilnie. W maju 2006 r. APW zwróciła się do SMW z prośbą o wytyczenie dla skarżącego działki ziemi, która wcześniej należała do jego ojca. Jednakże SMW potwierdził, że ziemia jest podlegająca wykupowi przez państwo, ponieważ część jej była już własnością osób trzecich i stanowiła las państwowy. W grudniu 2007 r. APW poinformowała skarżącego, że ziemia jego ojca jest podlegająca wykupowi przez państwo i że kwestia restytucji musi zostać rozstrzygnięta innymi środkami przewidzianymi przez prawo. Skarżący został również poinformowany, że został wpisany na listę osób oczekujących na przywrócenie praw własności i zajmuje 4055. miejsce. W dniu 5 lutego 2009 r. władze podjęły decyzję o przywróceniu skarżącemu praw własności do 0,18 hektara ziemi ojca i poinformowały go, że jego prawa własności do pozostałych 9,3905 hektara zostaną przywrócone w późniejszym terminie. Skarżący wniósł skargę do Wileńskiego Sądu Administracyjnego Okręgowego, prosząc o: (i) uchylenie decyzji władz o przywróceniu praw własności do ziemi ojca osobom trzecim z powodu ich bezprawności, (ii) przyznanie mu 1 422 791 litów litewskich (LTL, około 412 069 euro (EUR)) odszkodowania za szkodę majątkową oraz (iii) zobowiązanie władz do przywrócenia mu praw własności do konkretnej działki. Ten ostatni wniosek został później wycofany. Skarżący twierdził, że decyzje o przywróceniu praw własności do ziemi ojca osobom trzecim były bezprawne, ponieważ złożył swój wniosek w czasie, gdy ziemia ta nie była jeszcze podlegająca wykupowi przez państwo. Jego prawa własności musiały więc zostać przywrócone. APW wyjaśniła, że skarżący złożył wniosek o przywrócenie praw własności w 2000 r., podczas gdy osoby trzecie zrobiły to w 1991 r. (patrz punkty 6 i 7 powyżej). APW oświadczyła również, że skarżący nie dostarczył żadnych dowodów na to, że przywracanie praw własności osobom trzecim naruszyło wymogi prawa krajowego. W dniu 10 kwietnia 2009 r. Wileński Sąd Administracyjny Okręgowy orzekł, że obowiązujące wówczas przepisy nie pozwalały na zwrot ziemi w naturze skarżącemu, ponieważ nie posiadał on na niej żadnych budynków stanowiących jego własność (patrz punkt 24 poniżej). W 2001 r. omawiany przepis został uznany za niekonstytucyjny (patrz punkt 23 poniżej). Sąd orzekł również, że skarżący nie utracił szansy na przywrócenie praw własności. Było również możliwe, że otrzyma działkę o wyższej wartości, dlatego postanowiono, że nie poniósł on szkody majątkowej. Skarżący odwołał się. W dniu 15 marca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy decyzję Wileńskiego Sądu Administracyjnego Okręgowego. Sąd stwierdził, że skarżący nie poprosił o zwrot ziemi w naturze dopóki prawa własności do niej nie zostały już przywrócone osobom trzecim (patrz punkty 6 i 7 powyżej). Sąd stwierdził również, że 29 października 2002 r. była datą ustalenia konkretnego położenia i granic ziemi, o zwrot której w naturze poprosił skarżący. Ponadto nie uznał, aby władze krajowe działały bezprawnie, co byłoby warunkiem wstępnym przyznania odszkodowania za szkodę majątkową. W lutym 2012 r. Państwowa Służba Ziemi poinformowała skarżącego, że w celu przyspieszenia procesu przywracania praw własności obywatelom prawo krajowe zostało zmienione i stało się możliwe otrzymanie przez niego odszkodowania pieniężnego za ziemię. Został również poinformowany, że jeśli chce skorzystać z tej możliwości, ma czas do 1 czerwca 2012 r. na złożenie władzom pisemnego wniosku (patrz punkt 25 poniżej). W maju 2012 r. skarżący odpowiedział, że nie zmienił zdania i nadal chce otrzymać ziemię w naturze lub, jeśli to niemożliwe, działkę o równej wartości w Wilnie. W sierpniu 2014 r. Państwowa Służba Ziemi zapytała SMW, czy możliwe jest wytyczenie jakiejkolwiek wolnej ziemi niepodlegającej wykupowi przez państwo, która mogłaby zostać zwrócona spadkobiercom ojca skarżącego. W listopadzie 2014 r. skarżący został poinformowany, że może zmienić zdanie co do formy restytucji i otrzymać działkę leśną o równej wartości. W liście poproszono go o podjęcie decyzji do 1 marca 2015 r., ale wydaje się, że nie odpowiedział.


Wnioskodawcy, których imiona i nazwiska, daty urodzenia oraz miejsca zamieszkania wskazano w załączniku, byli wszyscy indywidualnymi drobnymi akcjonariuszami Demirbank, prywatnego banku w Turcji. W różnych datach zakupili oni różne ilości tureckich i niemieckich certyfikatów akcji Demirbank poprzez niemiecki rynek giełdowy. Decyzją z dnia 6 grudnia 2000 r. Urząd Regulacji i Nadzoru Bankowego (Bankalar Düzenleme ve Denetleme Kurulu – dalej „Urząd”) zdecydował o przeniesieniu zarządu i kontroli nad Demirbank do Funduszu Ubezpieczenia Depozytów Oszczędnościowych (Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu – dalej „Fundusz”). W swojej decyzji Urząd stwierdził, że aktywa Demirbank były niewystarczające do pokrycia jego zobowiązań i że kontynuacja jego działalności zagrażałaby bezpieczeństwu i stabilności systemu finansowego. W związku z tym zarząd i kontrola nad Demirbank, a także uprawnienia jego akcjonariuszy, z wyjątkiem dywidend, zostały przeniesione na Fundusz. Fundusz również zajął całą własność należącą do Demirbank. 6 grudnia 2000 r. Rada Dyrektorów Funduszu zdecydowała o przejęciu akcji Demirbank w zamian za pokrycie straty Demirbank odpowiadającej jego kapitałowi wpłaconemu, a mianowicie 275 000 000 tureckich lir (TRY). 31 stycznia 2001 r. wszystkie akcje Demirbank zostały usunięte z jego konta na Giełdzie Papierów Wartościowych w Stambule i przeniesione na konto Funduszu. 2 lutego 2001 r. główny akcjonariusz Demirbank, a mianowicie Cıngıllı Holding A.Ş., wszczął postępowanie administracyjne przeciwko Agencji Regulacji i Nadzoru Bankowego (Bankalar Düzenleme ve Denetleme Kurumu – dalej „Agencja”) przed Sądem Administracyjnym w Ankarze, domagając się orzeczenia uchylającego decyzję z 6 grudnia 2000 r. o przeniesieniu Demirbank do Funduszu. Sąd Administracyjny w Ankarze uznał, że nie jest właściwy, i przekazał sprawę do Najwyższego Sądu Administracyjnego. 5 listopada 2004 r. Najwyższy Sąd Administracyjny uchylił decyzję Urzędu z 6 grudnia 2000 r., stwierdzając, że przejęcie było nielegalne. Odwołanie i wniosek o sprostowanie wniesione przez Agencję zostały odrzucone odpowiednio 14 kwietnia 2005 r. i 15 grudnia 2005 r. 20 września 2001 r. Fundusz zawarł umowę z Bankiem HSBC i sprzedał Demirbank temu ostatniemu. W związku z tym osoba prawna Demirbank wygasła i została wykreślona z rejestru handlowego 14 grudnia 2001 r. 20 września 2001 r. pani S. Cıngıllıoğlu, główna akcjonariuszka Cıngıllı Holding A.Ş., wniosła skargę do sądu administracyjnego przeciwko Funduszowi przed Sądem Administracyjnym w Ankarze, domagając się unieważnienia umowy sprzedaży Demirbank bankowi HSBC. 21 kwietnia 2004 r. Sąd Administracyjny w Ankarze unieważnił umowę z powodu, że przeniesienie Demirbank do Funduszu zostało uznane za nielegalne przez Najwyższy Sąd Administracyjny. Odwołanie i wniosek o sprostowanie wniesione przez Fundusz zostały odrzucone, a decyzja stała się prawomocna 24 lutego 2006 r. W różnych datach wnioskodawcy zwrócili się do Urzędu z roszczeniem o odszkodowanie, argumentując, że stracili swoje akcje w Demirbank w wyniku jego przeniesienia do Funduszu. Urząd nie odpowiedział na roszczenia wnioskodawców w ustawowym terminie. Wnioskodawcy w związku z tym zwrócili się do sądów administracyjnych i żądali uchylenia milczącej odmowy Urzędu ich roszczeń o odszkodowanie. Jednakże sądy administracyjne oddaliły sprawy wnioskodawców z powodu uchybienia terminowi, uznając, że powinni byli wszcząć postępowanie najpóźniej w ciągu sześćdziesięciu dni po 31 stycznia 2001 r., dacie, w której akcje Demirbank zostały przeniesione na konto Funduszu na Giełdzie. Decyzje sądów administracyjnych zostały utrzymane w mocy przez Najwyższy Sąd Administracyjny i tym samym stały się prawomocne. Po uchyleniu przez sądy krajowe w 2005 r. decyzji dotyczącej przeniesienia Demirbank do Funduszu, wnioskodawcy zwrócili się do sądów administracyjnych. Powołując się na zasadę restytucji w naturze, wnioskodawcy argumentowali, że wyrok sądu, który uchylił decyzję Urzędu z dnia 6 grudnia 2000 r., musi być wykonany, a ich prawa jako akcjonariuszy Demirbank powinny zostać przywrócone. W różnych datach wnioski wnioskodawców zostały odrzucone przez sądy administracyjne, a decyzje sądów administracyjnych zostały utrzymane w mocy przez Najwyższy Sąd Administracyjny. Najwyższy Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok dotyczący uchylenia decyzji Urzędu z 6 grudnia 2000 r. może być zrealizowany przez zwrot praw nadzorczych i wykonawczych akcjonariuszom Demirbank i nie wymaga restytucji rzeczywistych akcji. Utrzymał również, że nawet jeśli tak było, wyrok nie mógł być wykonany, ponieważ akcje Demirbank przestały istnieć w wyniku utraty przez niego osobowości prawnej po sprzedaży do HSBC. Po unieważnieniu umowy sprzedaży Demirbank bankowi HSBC, wnioskodawcy w wnioskach oznaczonych gwiazdką (*) w załączonej liście wnieśli trzeci pozew przeciwko Funduszowi i dochodzili odszkodowania za swoje utracone akcje w Demirbank. Sąd Administracyjny w Stambule oddalił roszczenia odszkodowawcze wnioskodawców jako wniesione po terminie, uznając, że powinni byli zgłosić swoje roszczenia w ciągu sześćdziesięciodniowego ustawowego terminu po tym, jak akcje Demirbank zostały przeniesione na konto Funduszu na Giełdzie 31 stycznia 2001 r. Decyzje sądów administracyjnych zostały utrzymane w mocy, a wnioski wnioskodawców o sprostowanie decyzji zostały odrzucone.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1981 i 1966 roku oraz mieszkają we wsi Ecemiş w pobliżu miasta Lice, położonego w granicach administracyjnych prowincji Diyarbakır. Fakty sprawy przedstawione przez strony, wynikające z przedłożonych przez nie dokumentów, można streścić w następujący sposób. W czasie zdarzeń brat pierwszej skarżącej i siostrzeniec drugiego skarżącego, Murat Tekdal, miał trzydzieści lat i mieszkał we wsi Ecemiş. 12 września 2008 roku Murat Tekdal wrócił do swojej wsi Ecemiş po wizycie u wujka, drugiego skarżącego. Później tego samego dnia wyszedł z domu, aby pieszo udać się do pobliskiej wsi Şenlik. Między godz. 17:00 a 19:00 tego samego dnia mieszkańcy wsi Ecemiş usłyszeli strzały. Następnego dnia sołtys wsi („muhtar”) został poinformowany, że została zabita pewna osoba. Sołtys, w towarzystwie 20–30 mieszkańców wsi, udał się do Lice, gdzie przekazano mu ciało krewnego skarżących, Murata Tekdala. Zgodnie z raportem sporządzonym 13 września 2008 roku przez siedmiu żołnierzy, w dniu 12 września 2008 roku w pobliżu wsi skarżących przeprowadzano operację wojskową, kiedy o godz. 23:15 żołnierze napotkali w tym rejonie 3–4 osoby, których uznali za członków PKK. Żołnierze wezwali te osoby do zatrzymania się i poddania, jednak osoby te otworzyły ogień do żołnierzy. Żołnierze odpowiedzieli ogniem i doszło do starcia, które trwało około pięciu minut. O godz. 5:00 rano następnego dnia żołnierze przeszukali teren i zauważyli ślady stóp czterech osób. Ślady te znikały około dwóch kilometrów dalej, obok małego potoku w dolinie. W tym miejscu żołnierze znaleźli również zapasy żywności. Żołnierze kontynuowali przeszukiwanie terenu na północ od potoku i znaleźli ciało Murata Tekdala w rejonie wzgórza Karaçay. Obok ciała znajdowała się broń myśliwska, nadal załadowana dwiema niewystrzelonymi nabojami. Żołnierze wnioskowali w swoim raporcie, że poprzedniego wieczoru w tym rejonie znajdowało się pięciu członków PKK, którzy planowali atak na siły bezpieczeństwa lub transportowali zapasy żywności do baz PKK. Biorąc pod uwagę szczególną markę kleju, którego niektórzy ludzie używali do wąchania, a także broń myśliwską, siedmiu żołnierzy wniosło w raporcie, że krewny skarżących był „terrorystą podszywającym się pod zwykłego obywatela”. Prokurator z Lice i technik kryminalistyki przybyli na miejsce o godz. 10:45, 13 września 2008 roku i przeszukali kieszenie Murata Tekdala, w których znaleźli jego dowód osobisty i tubkę kleju. Następnie ciało zostało przewiezione do Szpitala Państwowego w Lice. Później przewieźli ciało do Szpitala Państwowego w Diyarbakır i następnie sporządzili własne raporty dotyczące incydentu. Zgodnie z raportem technika kryminalistyki, pocisk wniknął do jamy brzusznej Murata Tekdala. Pobieżne zbadanie lufy broni myśliwskiej znalezionej obok ciała nie ujawniło żadnego zapachu prochu. Na broni nie było również odcisków palców. W małej torbie znalezionej obok ciała znajdowały się rzeczy osobiste, takie jak pasta do zębów, szczoteczka do zębów, nóż sprężynowy, paczka papierosów, dwie karty SIM, rękawiczki, identyfikator podatnika i karta bankowa. W celu ustalenia obecności lub braku resztek prochu pobrano wymazy z rąk i twarzy Murata Tekdala oraz z lufy broni myśliwskiej. Pobrano jego odciski palców, a jego kurtka, przez którą przeszedł pocisk, została wysłana do analizy sądowej. Ciało zostało sfotografowane i przewiezione do szpitala. Następnie laboratorium policyjne ustaliło, że na zewnętrznej stronie jego lewej ręki znajdowały się resztki prochu. Ustalono również, że został postrzelony z bliska. Z raportu przygotowanego przez prokuratora wynika, że w szpitalu przeprowadzono sekcję zwłok. Prokurator oświadczył w swoim raporcie, że udał się na miejsce po otrzymaniu od wojska informacji, że „zabito terrorystę”. Sołtys wsi skarżących formalnie zidentyfikował ciało jako ciało Murata Tekdala i poinformował prokuratora, że Murat mieszka we wsi Ecemiş. Podczas sekcji lekarz zaobserwował dwie rany postrzałowe w dolnej lewej części jamy brzusznej Murata Tekdala. Zauważył również, że pociski ścinały skórę obu rąk oraz dolnej prawej części brzucha, powodując obrażenia powierzchowne. Znajdowało się tam również powierzchowne obrażenie na przedniej prawej pachy. Wewnętrzne badanie ciała ujawniło obrażenia żołądka, wątroby, przepony, śledziony, jelit i płuc, wszystkie spowodowane pociskami. Wewnątrz ciała znaleziono pocisk o długości około 0,7 centymetra. Próbki pobrane z ciała zostały wysłane do dalszych analiz sądowych. Zdjęcie rentgenowskie ciała wykazało dużą liczbę obiektów metalowych wewnątrz jamy brzusznej. Lekarz stwierdził, że śmierć została spowodowana pociskami, które wniknęły lub wyszły z dolnej lewej części jamy brzusznej. Zalecił również, aby ubrania z dziurami po kulach zostały wysłane do organów medycyny sądowej w celu określenia odległości i kierunku, z którego został postrzelony. 16 września 2008 roku drugi skarżący zwrócił się do oddziału Stowarzyszenia Praw Człowieka w Diyarbakır, prosząc o pomoc w pociągnięciu sprawców zabójstwa swojego siostrzeńca do odpowiedzialności. Oświadczył również, że od czasu zabójstwa żołnierze podpalali obszar, w którym zginął jego siostrzeniec, i celowo niszczyc dowody. 6 października 2008 roku prokurator z Lice przesłał akta śledztwa do prokuratora w Diyarbakır, który miał kompetencje do badania incydentów popełnionych przez nielegalne organizacje. W liście załączonym do akt prokurator z Lice nazwał pierwszą skarżącą Fatmę Güler „ofiarą przestępstwa”, a jej zmarłego brata Murata Tekdala „zmarłym/podejrzanym”. Czyn ten został określony jako „zniszczenie jedności i integralności państwa i kraju”. Prokurator z Lice oświadczył w swoim liście, że wieczorem 12 września 2008 roku grupa żołnierzy z Brygady Piechoty w Lice miała uzbrojone starcie z grupą pięciu członków PKK i że ciało Murata Tekdala zostało znalezione podczas przeszukania przeprowadzonego przez żołnierzy następnego ranka. 22 października 2008 roku prokurator w Diyarbakır zdecydował nie wszczynać postępowania karnego przeciwko Muratowi Tekdalowi w sprawie wyżej wymienionego czynu, ponieważ był on martwy. 24 listopada 2008 roku skarżący wysłali list do prokuratora w Diyarbakır, w którym oświadczyli, że prokurator z Lice rozpoczął śledztwo w sprawie zabójstwa ich krewnego, ale następnie zdecydował, że nie ma kompetencji do kontynuowania śledztwa, ponieważ zmarły był członkiem organizacji terrorystycznej. W swoim liście skarżący zaprzeczyli, aby ich krewny był członkiem PKK, i poinformowali prokuratora w Diyarbakır, że ich krewny mieszkał we wsi Ecemiş przez poprzednie siedem lat i że wszyscy jego współmieszkańcy go znali. Argumentowali, że nie ma dowodów na to, że przed jego zabójstwem doszło do uzbrojonego starcia. Rzeczywiście fakt, że jego broń myśliwska została znaleziona załadowana niewystrzelonymi nabojami, świadczył o tym, że nie doszło do uzbrojonego starcia. Poprosili prokuratora o zidentyfikowanie i pociągnięcie do odpowiedzialności sprawców zabójstwa ich krewnego. 5 października 2009 roku skarżący wniesli sprzeciw wobec powyższej decyzji prokuratora z 22 października 2008 roku. W swoim piśmie sprzeciwu powtórzyli argumenty z 24 listopada 2008 roku i powołali się, między innymi, na Artykuł 2 Konwencji. Zarzucali, że nie przeprowadzono skutecznego śledztwa w sprawie zabójstwa i wzywali Sąd Okręgowy do nakazania organom śledczym przeprowadzenia śledztwa. Sprzeciw skarżących został odrzucony przez Sąd Okręgowy w Malatya 9 kwietnia 2010 roku. Sąd Okręgowy stwierdził, że decyzja prokuratora dotyczyła czynu, o który podejrzewano zmarłego krewnego skarżących. Sprzeciw wniesiony przez skarżących dotyczył z kolei zabójstwa ich krewnego. Sąd Okręgowy stwierdził, że nie ma toczącego się śledztwa w sprawie zabójstwa Murata Tekdala i że nie zapadła decyzja o odmowie pociągnięcia kogokolwiek do odpowiedzialności za jego zabójstwo. Ponieważ nie toczyło się śledztwo w sprawie zabójstwa, skarżący nie mieli legitymacji do wniesienia sprzeciwu wobec decyzji prokuratora w Diyarbakır. Decyzja Sądu Okręgowego została doręczona skarżącym 30 kwietnia 2010 roku.


Skarżący urodził się w 1976 roku i mieszka w Budapeszcie. 20 lipca 2015 r. wybuchła kłótnia między skarżącym a jego konkubiną, H.M. Ta ostatnia wezwała pogotowie ratunkowe, ponieważ skarżący był pod wpływem alkoholu, zachowywał się dziwnie i miał wybuch agresji. Około godziny 16:40, zamiast karetki pogotowia, w mieszkaniu skarżącego pojawili się funkcjonariusze policji E.Sz. i T.Z., którzy skuli go w kajdanki i zabrali do komisariatu policji w Orosháza, docierając tam około godziny 17:10. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, nie miał żadnych obrażeń, gdy został wsadzony do radiowozu. Został podobno pobity na komisariacie. Gdy był skuty kajdankami i przebywał w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, jeden z trzech obecnych funkcjonariuszy policji kopnął go lub popchnął z tyłu, w wyniku czego upadł na podłogę. Uderzył twarzą i nosem, który zaczął krwawić. Odniósł również obrażenia zębów. Zemdlał, a gdy odzyskał przytomność około piętnaście minut później, zastał się skutego kajdankami do ławki, z bolącymi kolanami. Jego prośba o pomoc została podobno początkowo zignorowana przez funkcjonariuszy, ale gdy stało się oczywiste, że nie może chodzić, został przewieziony do szpitala. O godzinie 19:45 skarżącego zbadał dr CS.H. w szpitalu w Orosháza. Miał siniaki na grzbiecie nosa i wokół obu nadgarstków, otarcia na prawym udzie, zadrapania pod lewym kolanem, a jego lewa kość piszczelowa była złamana. Po badaniu został hospitalizowany. 22 lipca 2015 r. skarżącego zbadał dr CS.H. z Oddziału Urazowego i odnotowano dalsze obrażenia na jego ciele: siniaki na lewym ramieniu, otarcia wokół prawego obojczyka, zadrapania wokół lewego obojczyka, siniaki po obu stronach bioder, dwa luźne zęby, jeden złamany i jeden brakujący ząb w szczęce górnej. Komendant komisariatu policji w Orosháza z urzędu złożył zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa przeciwko nieznanych sprawcom, zarzucając „znęcanie się popełnione w toku postępowania urzędowego”. Centralne Biuro Śledcze wszczęło śledztwo w sprawie znęcania się popełnionego w toku postępowania urzędowego, napaści powodującej rzeczywisty uszczerbek na zdrowiu oraz ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W zeznaniach skarżący stwierdził, że został kopnięty z tyłu, gdy był doprowadzany do aresztu. W tamtym momencie był skuty kajdankami i upadł twarzą na podłogę, w wyniku czego jego nos zaczął krwawić. Wyjaśnił, że pozostawał nieprzytomny przez 15–20 minut, a gdy odzyskał przytomność, krwawił mu z nosa i odczuwał ból w kolanie. Prosił o pomoc, ale został przewieziony do szpitala dopiero wtedy, gdy funkcjonariusze zorientowali się, że nie jest w stanie stać bez pomocy. H.M. została przesłuchana jako świadek. Opisując okoliczności zdarzenia przed przybyciem policji, oświadczyła, że skarżący nie wspomniał jej przed incydentem, że skaleczył nogę. Stwierdziła również, że w dniu zdarzenia jej córka znalazła skarżącego leżącego na podłodze w kuchni. Potwierdziła wersję wydarzeń przedstawioną przez skarżącego w takim zakresie, w jakim utrzymywała, że nie widziała żadnych obrażeń u skarżącego, gdy był wsadzany do radiowozu. K.B., córka H.M., również przesłuchana jako świadek, zeznała, że 20 lipca 2015 r. około godziny 12:30 znalazła skarżącego leżącego na podłodze w kuchni i nieoddychającego. Zaczęła go budzić i stwierdziła, że był pod wpływem alkoholu. Widziała również wcześniej tego dnia, jak skarżący upadł na podwórku, ale odniósł jedynie nieznaczne obrażenia ramienia i nogi. Zgodnie z raportem policji, gdy funkcjonariusze przybyli do mieszkania skarżącego, ten siedział na podłodze i nie był w stanie się porozumiewać. Nie podał się do wiadomości, mimo polecenia funkcjonariuszy. Gdy funkcjonariusze próbowali założyć mu kajdanki, stawiał opór, rzucając głową na boki. Upadł na ziemię, a jego nos zaczął krwawić. Do radiowozu można go było włożyć tylko z użyciem siły, a wewnątrz wciąż obrażał funkcjonariuszy. Na komisariacie nadal zachowywał się agresywnie i próbował uderzyć głową o podłogę. W związku z tym musiał zostać skuty kajdankami i położony na podłodze. Nie odniósł obrażeń podczas tych czynności, a kajdanki zostały mu zdjęte, gdy uspokoił się około godziny 19:00. Odmówił zbadania przez lekarza. Centralne Biuro Śledcze przesłuchało również E.Sz. i T.Z. oraz dwóch innych funkcjonariuszy policji pełniących służbę na komisariacie w momencie umieszczenia skarżącego w pomieszczeniu dla osób zatrzymanych, a także trzeciego funkcjonariusza, który przyszedł do służby około godziny 18:00 tego samego dnia. E.Sz. i T.Z. potwierdzili treść raportu policji, a trzej inni świadkowie zaprzeczyli, jakoby mieli jakąkolwiek wiedzę o znęcaniu się nad skarżącym. Wszyscy stwierdzili, że skarżący był pijany i został skuty kajdankami, aby zapobiec wyrządzeniu przez niego krzywdy sobie samemu. Dwaj członkowie personelu medycznego szpitala w Orosháza obecni podczas leczenia skarżącego nie mogli szczegółowo przypomnieć sobie zdarzenia, ale pamiętali, że skarżący nie skarżył się na znęcanie się ze strony funkcjonariuszy policji i, choć utykał, był w stanie samodzielnie przejść do pokoju badania rentgenowskiego. 1 listopada 2015 r. biegły lekarz powołany przez Centralne Biuro Śledcze wyraził opinię, że noga skarżącego została złamana jeden lub dwa tygodnie przed incydentem oraz że nie można ustalić, czy obrażenia zębów zostały spowodowane przed czy podczas zatrzymania do przesłuchania na komisariacie. Zgodnie z opinią biegłego, mało prawdopodobne było, aby skarżący był zdolny do odtworzenia wydarzeń z dnia ze względu na nietrzeźwość. 17 grudnia 2015 r. Centralne Biuro Śledcze umorzyło postępowanie karne z powodu braku wystarczających dowodów (w zakresie znęcania się popełnionego w toku postępowania urzędowego i napaści powodującej rzeczywisty uszczerbek na zdrowiu) oraz braku znamion przestępstwa (w zakresie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu). Zdaniem Biura Śledczego, nie udało się ustalić, które obrażenia powstały podczas czynności policyjnych i czy zostały one spowodowane przez znęcanie się czy przez zachowanie samego skarżącego. Decyzja stwierdzała również, że kość piszczelowa skarżącego nie mogła zostać złamana podczas incydentu oraz że wiarygodność skarżącego była wątpliwa ze względu na jego nietrzeźwość. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie o umorzeniu. Podtrzymał, że jego współpracownicy i przełożeni, a także członkowie jego gospodarstwa domowego mogliby potwierdzić, że nie miał obrażeń nogi przed incydentem, gdyby zostali przesłuchani jako świadkowie lub gdyby zadano im w tym zakresie konkretne pytania. Wniósł również, że dr CS.H. (patrz punkt 9 powyżej) był stronniczy i zakwestionował wiarygodność stwierdzenia w opinii biegłego z 1 listopada 2015 r. dotyczącego jego nietrzeźwości (patrz koniec punktu 18 powyżej). 18 lutego 2016 r. Biuro Głównego Prokuratora oddaliło zażalenie. Potwierdziło ono decyzję pierwszej instancji w zakresie oceny dowodów i ich kwalifikacji prawnej, informując skarżącego o możliwości wszczęcia postępowania subsydiarnego.


Wnioskodawcy urodzili się odpowiednio w 1961 i 1967 roku oraz mieszkają w Mersin i Diyarbakır. Wnioskodawcy byli urzędnikami w urzędach skarbowych podlegających Ministerstwu Finansów w Mersin i Diyarbakır. W danym czasie byli członkami lokalnego oddziału związku zawodowego Büro Emekçileri, który jest afiliowany przy Konfederacji Związków Zawodowych Pracowników Służby Publicznej (Kamu Emekçileri Sendikaları Konfederasyonu – „KESK”). W marcu i kwietniu 2009 r. wnioskodawcy zostali poinformowani o postępowaniach dyscyplinarnych wszczętych przeciwko nim za udział w oświadczeniu prasowym zorganizowanym przez związek zawodowy, którego byli członkami, oraz zostali wezwani do przedłożenia wyjaśnień. Następnie na wnioskodawców nałożono kary dyscyplinarne w postaci upomnienia i nagany za udział w wyżej wymienionych działaniach związkowych na podstawie art. 125 ustawy nr 657 o pracownikach służby cywilnej. Wnioskodawcy odwołali się od tych decyzji, żądając ich uchylenia. W maju 2009 r. Komisja Dyscyplinarna urzędów skarbowych oddaliła odwołania wnioskodawców, uznając, że zaskarżone decyzje były zgodne z prawem i nie istniały podstawy do ich uchylenia.