Skarżący urodził się w 1971 roku i w danym czasie odbywał karę pozbawienia wolności w więzieniu nr 2 w Rustawi. 9 sierpnia 2005 r. skarżący został aresztowany pod zarzutem uzbrojonego rozboju pojazdu, telefonu komórkowego i określonej sumy pieniędzy należących do osoby prywatnej. Tego samego dnia objęto go śledztwem i dwukrotnie go przesłuchano. Zaprzeczał popełnieniu czynu, podając alibi, oraz oświadczył, że choruje na raka i jest leczony w klinice onkologicznej. Skarżący został rozpoznany przez pokrzywdzonych. Podtrzymując swoją niewinność, odmówił podpisania protokołu rozpoznania. Podczas przesłuchania 10 sierpnia 2005 r. skarżący powtórzył swoje alibi i skarżył się na stan swojego zdrowia. Tego samego dnia postawiono mu zarzuty kradzieży i uzbrojonego rozboju (odpowiednio art. 178 i 179 Kodeksu Karnego). 11 sierpnia 2005 r. Sąd Rejonowy w Mcchecie uwzględnił wniosek prokuratora o zastosowanie wobec skarżącego aresztu tymczasowego na okres trzech miesięcy. 22 sierpnia 2005 r. decyzja ta została utrzymana w mocy przez Sąd Rejonowy w Tbilisi, mimo wywodów skarżącego, że jest chory i nie będzie próbował unikać wymiaru sprawiedliwości. Skarżący został osadzony w więzieniu nr 5 w Tbilisi. 18 października 2006 r. skarżący został uznany przez sąd pierwszej instancji za winnego stawianych mu zarzutów i skazany na dziesięć lat pozbawienia wolności. Skarżący wniósł apelację do Sądu Apelacyjnego w Tbilisi. Po zbadaniu zeznań świadków w świetle innych dowodów, Sąd Apelacyjny uznał, że alibi skarżącego było niewiarygodne. Wyrokiem z 24 lipca 2007 r. sąd zmienił wyrok z 18 października 2006 r. w części dotyczącej kwalifikacji prawnej czynów, ale utrzymał w mocy skazanie skarżącego i orzeczoną karę pozbawienia wolności. Sąd Najwyższy Gruzji oddalił kasację skarżącego w nieznanej dacie. W 1998 r. skarżący przeszedł operację usunięcia złośliwego guza z prawego jądra. Następnie poddawał się chemioterapii sporadycznie. Ponieważ choroba nawróciła, w 2003 r. przeszedł kolejną operację. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim z 4 marca 2005 r., skarżący chorował również na przewlekłe zapalenie wątroby typu C (HCV). Krótko po osadzeniu w areszcie, 20 sierpnia 2005 r., skarżący został przeniesiony do więziennego szpitala. Po potwierdzeniu rozpoznania przewlekłego HCV oraz faktu, że był ostatnio leczony z powodu raka prawego jądra, lekarze zalecili konsultację z onkologiem i specjalistyczne badanie medyczne. 24 sierpnia 2005 r. ordynator oddziału chirurgicznego napisał do p.o. ordynatora szpitala więziennego, informując ją, że skarżący musi zostać zbadany przez onkologa urologicznego w Narodowym Centrum Onkologii („NCO”). Zauważył, że skarżący jest gotowy pokryć wszystkie koszty we własnym zakresie. We wrześniu 2005 r. lekarze ponownie zalecili, aby został zbadany przez onkologa specjalizującego się w urologii. Z akt sprawy wynika, że skarżący nie został przeniesiony do NCO ani zbadany przez onkologa. Przebywał w szpitalu więziennym do 4 lutego 2006 r. i, zgodnie z jego dokumentacją medyczną, otrzymywał leczenie objawowe, które polegało na podawaniu leków przeciwbólowych. Po kilku przeniesieniach między więzieniami i biorąc pod uwagę, że jego stan zdrowia był nadal niezadowalający, skarżący powrócił do szpitala więziennego 25 lutego 2006 r. 7 marca 2006 r. onkolog po zbadaniu skarżącego stwierdził, że rak nawrócił i że skarżący odczuwa również ból w lewym jądrze. Schudł, a przewlekłe HCV nasiliło się. 15 sierpnia 2006 r., na wniosek obrońcy skarżącego, grupa niezależnych ekspertów złożyła raport dotyczący jego stanu zdrowia. Zdiagnozowali u niego raka prawego jądra w stopniu 1 B w grupie klinicznej II. Eksperci uznali, że biorąc pod uwagę stopień złośliwości guza, stan zdrowia skarżącego można uznać za potencjalnie poważny. Reszta guza musiałaby zostać usunięta, a skarżący musiałby przejść intensywny cykl chemioterapii w warunkach stabilnych. Musiałby poddawać się badaniom kontrolnym co trzy miesiące przez okres od pięciu do siedmiu lat. 2 września 2006 r. skarżący został odesłany do więzienia nr 5 w Tbilisi. Władze odmówiły spełnienia wniosku o jego powrót do szpitala więziennego, wysłanego przez jego pełnomocnika do dyrektora departamentu więziennictwa Ministerstwa Sprawiedliwości, dyrektora więzienia i innych władz. 17 listopada 2006 r. skarżący został wysłany do NCO na cykl chemioterapii. 5 grudnia 2006 r., przed wypisem, onkolog zalecił, aby skarżący powrócił po trzech tygodniach na badanie kontrolne i dalszą chemioterapię. Jednocześnie, w związku z dalszym przebiegiem choroby, zalecił, aby skarżący został objęty stałym nadzorem medycznym w szpitalu więziennym. Skarżący został umieszczony w szpitalu więziennym od 5 do 16 grudnia 2006 r., otrzymując leczenie objawowe. 16 grudnia 2006 r. został przeniesiony ze szpitala więziennego do więzienia nr 6 w Rustawi. Wbrew zaleceniom onkologa, administracja więzienia nie odesłała skarżącego do NCO po upływie trzech tygodni. 5 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego złożył skargę do Sądu Apelacyjnego w Tbilisi, zwracając uwagę sędziego na zły stan zdrowia jego klienta, spowodowany brakiem odpowiedniego leczenia, co w jego opinii mogło doprowadzić do śmierci. W szczególności skarżył się na fakt, że skarżący nie mógł uczestniczyć w intensywnej chemioterapii, mimo zaleceń lekarzy. Pełnomocnik poprosił Sąd Apelacyjny o zarządzenie opinii biegłych w celu ponownej oceny stanu zdrowia jego klienta, ustalenia, czy szpital więzienny jest w stanie zapewnić mu niezbędne leczenie, oraz czy warunki jego osadzenia mogą negatywnie wpływać na jego zdrowie. Należało również ustalić, czy życie skarżącego byłoby zagrożone, gdyby władze nie umieściły go w specjalistycznej klinice. 10 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny, po otrzymaniu sprzeciwu prokuratora, odrzucił wniosek pełnomocnika i postanowił wezwać onkologa, który podpisał zalecenie z 5 grudnia 2006 r. 21 kwietnia 2007 r. skarżący został umieszczony w szpitalu więziennym. 24 kwietnia 2007 r. jego lekarz stwierdził, że skarżący wymaga przeniesienia do NCO w celu dalszej chemioterapii. Lekarz następnie powtórzył swoje zalecenie, jednak bezskutecznie, gdyż przeniesienie nie nastąpiło. Do połowy maja stan skarżącego pogorszył się. Zgodnie z jego dokumentacją medyczną, odczuwał ciągły ból i regularnie otrzymywał silne leki przeciwbólowe. Lekarz prowadzący regularnie odnotowywał w dokumentacji medycznej, że skarżący wymaga pilnego przeniesienia do NCO. W międzyczasie, w toku postępowania karnego przeciwko skarżącemu, Sąd Apelacyjny zarządził jego zbadanie w NCO. 19 czerwca 2007 r. skarżący został przyjęty do NCO, gdzie przebywał do 13 lipca 2007 r., aby przejść cykl chemioterapii. W tym samym czasie wydano raport dotyczący jego stanu zdrowia, który potwierdził rozpoznanie raka prawego jądra w stopniu 1 B w grupie klinicznej II. Eksperci uznali, że wyniki chemioterapii oznaczały, że stan chorobowy skarżącego nie mógł być określony jako poważny. Niemniej jednak, biorąc pod uwagę złośliwość guza, rak mógł nawrócić. W konsekwencji konieczne było kilka sesji chemioterapii w celu utrwalenia sukcesu poprzedniego leczenia. Ponadto skarżący wymagał badań kontrolnych w specjalistycznej klinice co trzy miesiące. Następnie został odesłany do szpitala więziennego 13 lipca 2007 r., z zaleceniem kolejnego cyklu chemioterapii po trzech tygodniach. W sierpniu 2007 r. lekarz prowadzący jego sprawę wielokrotnie odnotowywał w dokumentacji medycznej, że wymaga on chemioterapii. Z dokumentacji medycznej wynika, że w tamtym czasie dostępne było jedynie leczenie objawowe. 23 sierpnia 2007 r. skarżący powrócił do NCO na chemioterapię. 7 września 2007 r. został przeniesiony z powrotem do szpitala więziennego z zaleceniem regularnych badań medycznych co kwartał. 22 września 2007 r. został wysłany do więzienia nr 2 w Rustawi z zaleceniem badania po trzech miesiącach. Do Sądu nie złożono żadnych dokumentów dotyczących opieki medycznej nad skarżącym w więzieniu nr 2 w Rustawi i w ciągu kolejnych czterech miesięcy, jeśli taka opieka była świadczona. 31 stycznia 2008 r. skarżący został przeniesiony do szpitala więziennego, gdzie przeszedł różne badania medyczne i konsultację z onkologiem oraz specjalistą chemioterapii. Ten ostatni stwierdził, że nie ma potrzeby kontynuowania chemioterapii i zaznaczył, że skarżący ma powrócić do szpitala więziennego na kolejne badanie w ciągu dwóch miesięcy. Jeśli chodzi o HCV skarżącego, testy funkcji wątroby pomogły ustalić, że poziom bilirubiny mieścił się w normie i że na tym etapie nie było wymagane leczenie przeciwwirusowe. 21 lutego 2008 r. skarżący skarżył się na wypisanie ze szpitala więziennego i brak odpowiedniej opieki medycznej, szczególnie w związku z jego HCV. Oświadczył, że chemioterapia wywierała negatywny wpływ na jego wątrobę i że wymaga w tym zakresie pilnej opieki. Mimo jego skargi, 23 lutego 2008 r. został przeniesiony do więzienia nr 2 w Rustawi. Skarżący wskazał, że pokrył koszty swoich pobytów w szpitalu i leczenia przy wsparciu rodziny. Zgodnie z fakturami w aktach sprawy, 800 gruzińskich lari (około 333 euro (EUR)) wydano na jego leczenie w NCO. Skarżący złożył również zaświadczenie stwierdzające, że w ramach rządowego programu walki z rakiem skorzystał z 30% zniżki na koszt leczenia i 70% zniżki na koszt badań diagnostycznych. Bez tych zniżek rodzina nie byłaby w stanie zapłacić za jego leczenie. 28 marca 2008 r. Sąd, działając na podstawie art. 39 Regulaminu Sądu, wskazał Rządowi, że skarżący powinien zostać umieszczony w szpitalu więziennym, gdzie mógłby otrzymać odpowiednie leczenie medyczne swojego raka i przewlekłego HCV. Rząd został również zobowiązany do zapewnienia, że skarżący będzie miał przeprowadzone wszystkie odpowiednie badania medyczne przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego oraz że jego leczenie zostanie ustalone w konsultacji z onkologiem. Skarżący został przeniesiony do szpitala więziennego następnego dnia. 8 kwietnia 2008 r. został przewieziony do specjalistycznej cywilnej placówki medycznej, gdzie przeszedł tomografię, która ujawniła torbielowatą masę. Lekarze zalecili badanie krwi pod kątem markerów nowotworowych i badanie u onkologa. Po powrocie do szpitala więziennego, 12-13 kwietnia 2008 r., skarżący miał konsultację ze specjalistą chemioterapii, który stwierdził, że wymaga on kilku badań wątroby w związku z rozpoznaniem HCV oraz dalszej chemioterapii. Skarżącemu natychmiast zaproponowano chemioterapię w szpitalu więziennym pod nadzorem onkologa i eksperta chemioterapii. Jednak odrzucił tę propozycję i 16 kwietnia 2008 r. zwrócił się o przeniesienie do specjalistycznej placówki medycznej. W związku z tym skarżący argumentował, że warunki w szpitalu więziennym nie są odpowiednie do chemioterapii i że odpowiedni specjaliści nie są obecni na stałe w celu monitorowania jego stanu. 1 maja 2008 r. zespół medyczny w szpitalu więziennym, w tym onkolog, lekarz chemioterapeuta i hepatolog, stwierdził, że jednoczesne leczenie obu chorób skarżącego nie jest wskazane. Uznali, że chemioterapia jest priorytetem, a leczenie przeciwwirusowe powinno zostać odroczone. 5 maja 2008 r. skarżącemu ponownie zaproponowano chemioterapię w szpitalu więziennym, ale odmówił i zażądał przeniesienia do NCO. W odpowiedzi na jego wniosek, w liście z 8 maja 2008 r., kierownik służb społecznych w departamencie więziennictwa poprosił skarżącego o uzasadnienie wniosku i wyjaśnienie przyczyn jego niezadowolenia ze szpitala więziennego. Skarżący zauważył w liście z 23 maja 2008 r., że szpital więzienny nie zatrudnia, między innymi, specjalisty chemioterapii obecnego na co dzień i że byłby tam więc pozostawiony bez całodobowego nadzoru medycznego. Zgodnie z dokumentacją medyczną, skarżący 27 maja 2008 r. ponownie miał konsultację z lekarzem chemioterapeutą. Potwierdzając potrzebę chemioterapii, lekarz zauważył również, że skarżący wymaga różnych badań wątroby przed rozpoczęciem leczenia przeciwwirusowego. W liście z 4 czerwca 2008 r. kierownik służb społecznych oświadczył, że szpital więzienny jest odpowiednio wyposażony, aby zapewnić skarżącemu chemioterapię pod nadzorem odpowiednich specjalistów. Zauważył, że kilku innych więźniów poddawało się takiemu leczeniu w szpitalu więziennym i dlatego nie ma potrzeby przenoszenia skarżącego do specjalistycznego szpitala cywilnego. Rząd poinformował Sąd w liście z 4 czerwca 2008 r. o odmowie skarżącego poddania się chemioterapii w szpitalu więziennym. Uznając to za zachowanie utrudniające i powołując się na związane z tym ryzyko dla zdrowia, Rząd poprosił Sąd o przedstawienie wszelkich dalszych wskazań jak najszybciej. 7 i 8 lipca 2008 r. skarżący poprosił Sąd, na podstawie art. 39, o wskazanie Rządowi przeniesienia go do NCO w celu chemioterapii. Powtórzył swój argument dotyczący niewystarczalności wyposażenia szpitala więziennego do świadczenia wymaganego leczenia jego raka. Na poparcie tego zauważył, że dwaj z sześciu więźniów, którzy poddali się chemioterapii w szpitalu więziennym, zmarli. 10 lipca 2008 r. Sąd, działając na podstawie art. 39 Regulaminu Sądu, zwrócił się do Rządu o przeniesienie skarżącego do NCO w celu dalszej chemioterapii. 14 lipca 2008 r. skarżący został przeniesiony do NCO, gdzie przeszedł tomografię, która wykazała brak postępu jego zaotrzewnowej limfadenopatii w jamie brzusznej oraz że markery nowotworowe mieściły się w granicach normy. Jednocześnie skan ujawnił zmiany w jego lewym płucu i lekarze zalecili przeprowadzenie dalszych badań. Po dodatkowych badaniach medycznych u skarżącego zdiagnozowano gruźlicę („TB”) w lewym płucu. 20 sierpnia 2008 r. przeszedł resekcję górnego fragmentu lewego płuca. Przy wypisie z NCO na początku września odnotowano, że jego stan jest stabilny, ale wymaga specjalistycznego leczenia w oddziale gruźlicy. Zauważono również potrzebę kwartalnych kontroli onkologicznych. 3 października 2008 r. skarżący miał konsultację z hepatologiem, który stwierdził niski poziom aktywności patologicznej w HCV skarżącego i przepisał leczenie różnymi hepatoprotektorami. W tym samym czasie zaproponowano mu leczenie przeciwgruźlicze w ramach programu DOTS (Directly Observed Treatment, Short‑course – strategia leczenia wykrywania i wyleczenia gruźlicy zalecana przez Światową Organizację Zdrowia), od którego odmówił. 31 października 2008 r., a następnie 12 stycznia 2009 r., skarżący miał również wykonane testy na HCV. Wyniki nie wykazały replikacji wirusa zapalenia wątroby i odpowiednio nie było potrzeby leczenia przeciwwirusowego. Skarżącemu przepisano kontynuację leczenia różnymi hepatoprotektorami. Przez kolejne miesiące skarżący przebywał głównie w szpitalu więziennym, z wyjątkiem krótkich okresów w grudniu 2008 r. oraz styczniu, marcu i lipcu 2009 r., kiedy był przenoszony do NCO i innych szpitali cywilnych w celu kontroli. Dokumentacja medyczna wykazuje, że w tym czasie skarżący pozostawał pod stałym nadzorem medycznym, mając regularne badania laboratoryjne i badania (badania krwi i moczu, badania ultrasonograficzne, kilka tomografii, oznaczanie markerów nowotworowych i badania bakteriologiczne plwociny) oraz powtarzające się konsultacje ze specjalistami medycznymi, w tym onkologiem, urologiem i specjalistą chorób zakaźnych. Z dokumentacji medycznej wynika również, że między 27 marca a 28 kwietnia 2009 r. skarżący przeszedł kompleksowe badanie sądowo-lekarskie w Narodowym Biurze Medycyny Sądowej. W rezultacie jego rozpoznanie zostało określone następująco: rak prawego jądra w pierwszym stopniu w grupie klinicznej III w okresie pochemioterapii i po resekcji. Stan skarżącego został opisany jako zadowalający, przy czym eksperci nie stwierdzili patologii wątroby, nieaktywnych prątków gruźlicy i braku postępu raka. 7 października 2009 r. Rząd poinformował Sąd o leczeniu udzielonym skarżącemu z powodu jego różnych chorób. Przedkładając pełną dokumentację medyczną skarżącego za 2009 r., Rząd utrzymywał, że choroby skarżącego nie wykazują żadnych oznak postępu. Wskazali, że podjęli wszystkie niezbędne środki w celu ochrony zdrowia skarżącego w więzieniu i poprosili Sąd o uchylenie środka tymczasowego wskazanego 28 marca 2008 r. W liście z 16 czerwca 2010 r. skarżący sprzeciwił się wypisowi ze szpitala więziennego. Oświadczył, że dowody medyczne przedłożone przez Rząd nie potwierdzają twierdzenia, że nie wymaga dalszego leczenia. Zauważył również, że nigdy nie otrzymał żadnego leczenia na swoje przewlekłe HCV i że jego zdrowie ponownie się pogorszy, jeśli zostanie przeniesiony do więzienia nr 2 w Rustawi. W świetle informacji dostarczonych przez strony, Sąd w dniu 8 lutego 2012 r. postanowił uchylić środki tymczasowe wskazane wcześniej w dniach 28 marca i 10 lipca 2008 r. na podstawie art. 39. Skarżący był przetrzymywany w więzieniu nr 5 w Tbilisi między 11 sierpnia 2005 r. a 17 listopada 2006 r., w tym kilka przeniesień do szpitala więziennego. Zdaniem skarżącego warunki jego osadzenia w więzieniu nr 5 w Tbilisi były przerażające. Przebywał w przepełnionej celi, gdzie musiał spać na zmiany, otrzymując maksymalnie dwa-trzy godziny snu dziennie. Warunki sanitarne i higieniczne w celi były złe i nie pozwolono mu na codzienne spacery. Skarżący spędził głównie kolejne dwa lata w więzieniu nr 6 w Rustawi i w szpitalu więziennym. Zdaniem skarżącego, żywność podawana w tych placówkach była tak słaba, że jego rodzina musiała regularnie zaopatrywać go w żywność na własny koszt. Ponadto był pozbawiony podstawowych artykułów higienicznych, takich jak papier toaletowy, mydło i pościel.


Skarżący urodził się w 1987 roku i odbywał karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w Nubarashen (patrz poniższy paragraf 27) w chwili wniesienia wniosku do Trybunału. W nieokreślonym dniu skarżący został powołany do armii ormiańskiej. W danym czasie pełnił służbę wojskową w regionie Sjunik w Armenii. 29 kwietnia 2006 r. w lesie obok jednostki wojskowej skarżącego znaleziono zwłoki współtowarzysza służby, A.H. Wisiał na drzewie z rękami związanymi z tyłu drutem. Tego samego dnia wojskowa prokuratura garnizonu Zangezur wszczęła postępowanie karne w sprawie śmierci. Krótko potem śledztwo w sprawie przejęła Wojskowa Prokuratura i powierzyło je śledczemu A.K. Zgodnie z materiałami sprawy, 2 maja 2006 r. skarżący został przesłuchany w mieście Kapan w związku ze sprawą karną. Wydaje się, że tego samego dnia on oraz inny żołnierz, R.H., zostali poddani karze dyscyplinarnej w postaci dziesięciodniowego aresztu za pobicie A.H. w poprzednim miesiącu. Wydaje się dalej, że następnego dnia skarżący i R.H. zostali przewiezieni do Wydziału Wojskowej Policji Ministerstwa Obrony w Erywaniu („Wydział Wojskowej Policji”), gdzie byli przetrzymywani do 12 maja 2006 r. Podczas ich zatrzymania w Wydziale Wojskowej Policji skarżący i R.H. byli przesłuchiwani jako świadkowie w sprawie karnej. Wydaje się, że podczas przesłuchania 7 maja 2006 r. R.H. przyznał się, że on i skarżący zamordowali A.H. W nieokreślonym dniu naczelnik izolatry dyscyplinarnej Wydziału Wojskowej Policji skierował następujący list do śledczego A.K.:
„Na Państwa ustne zapytanie informujemy, że ... [skarżący] został przyjęty do aresztu Wydziału Wojskowej Policji 3 maja 2006 r. i przebywał tam do 12 maja 2006 r., po czym został przeniesiony do jednostki wojskowej nr 20440 Ministerstwa Obrony ... Przy przyjęciu, podczas pobytu oraz przy wypuszczeniu nie miał obrażeń ciała i nie otrzymano żadnych skarg dotyczących jego stanu zdrowia.”
17 maja 2006 r. śledczy A.K. sporządził protokół aresztowania skarżącego, w którym stwierdzono, że skarżący został aresztowany tego dnia w Wydziale Wojskowej Policji pod zarzutem pobicia i zamordowania A.H. Tego samego dnia zwrócił się do Biura Rzecznika Praw Obywatelskich o przydzielenie skarżącemu obrońcy, który został przydzielony następnego dnia. 20 maja 2006 r. skarżącemu postawiono zarzut ciężkiego naruszenia zasad dyscypliny wojskowej oraz zabójstwa ze szczególnym okrucieństwem, na podstawie art. 359 § 2 i art. 104 § 2 (10) Kodeksu Karnego. W szczególności śledczy ustalił, że w marcu 2006 r. skarżący wraz z R.H. poddali A.H. pobiciu oraz, 28 kwietnia 2006 r., zamordowali go, wieszając go na drzewie. Tego samego dnia skarżący został doprowadzony do Sądu Rejonowego Arabkir i Kanaker-Zeytun w Erywaniu. Na wniosek śledczego A.K. sąd zarządził jego tymczasowe aresztowanie. Skarżący kwestionował fakty przedstawione w materiałach akt sprawy i twierdził, że w rzeczywistości został przewieziony do Wydziału Wojskowej Policji w Kapan 1 maja 2006 r. i był przetrzymywany tam do 3 maja 2006 r. Następnie został przewieziony do izolatry dyscyplinarnej Wydziału Wojskowej Policji, gdzie był przetrzymywany do 20 maja 2006 r. Przez cały ten czas był poddawany ciężkim pobiciom i torturom przez funkcjonariuszy wojskowej policji i śledczych, którzy uderzali go w miękkie części ciała, a także w „niewidoczne” części, w tym w podeszwy stóp, zmuszając go do przyznania się do morderstwa. W tym czasie nie przydzielono mu pełnomocnika. R.H. oraz inny żołnierz, który został przewieziony do Wydziału Wojskowej Policji w związku ze śmiercią A.H., również byli bici. R.H. nie wytrzymał bicia i złożył oświadczenia o przyznaniu się do winy. 21 czerwca 2006 r., przebywając w areszcie śledczym w Nubarashen, skarżący złożył skargę do, między innymi, Prokuratury Generalnej, stwierdzając następujące rzeczy:
„... 1 maja tego roku funkcjonariusze wojskowej policji przybyli do posterunku wojskowego i zabrali mnie [oraz dwóch innych żołnierzy] do [wydziału wojskowej policji]. Pobrali od nas zeznania i zaczęli nas bić. W nocy [R.H.] i ja byliśmy przetrzymywani w recepcji, siedząc na podłodze z rękami skutymi kajdankami do ścian. Przebywałem tam do 3 maja, przez co ten czas byłem świadkiem tylko bicia i krzyków z różnych pokoi, w których bito żołnierzy. 3 [maja] nas, jedenaścioro żołnierzy, doprowadzono do Wydziału Wojskowej Policji, a mnie zabrano do pokoju [starszego oficera, A.M.], gdzie zaczęli mnie ciągle bić, teraz bardziej brutalnymi metodami. Zdjęli mi buty i cienką gałązką zaczęli bić mnie w podeszwy stóp. Zmuszali mnie do składania fałszywych zeznań obciążających. Późną nocą zabierali mnie do celi dyscyplinarnej. [Kilku innych współtowarzyszy służby] również było tam przetrzymywanych, podczas gdy reszta przebywała w wspólnym pokoju. Około 10 dni później, gdy byłem przesłuchiwany jako świadek, śledczy zdjął mi buty. Powinienem wspomnieć, że byłem przetrzymywany w celi niezgodnie z prawem, na rozkaz przełożonego. Byłem przetrzymywany przez 10 dni za naruszenie wewnętrznego kodeksu dyscyplinarnego. Codziennie zabierali mnie do pokoju i próbowali, poprzez bicie i groźby, zmusić mnie do zeznań w taki sposób, jakiego chcieli. O 1 w nocy 17 lub 18 maja śledczy przyszedł i powiedział mi, że moja dziewczyna jest w następnym pokoju i że jeśli odmówię zeznań w taki sposób, jakiego on chce, spotka ją coś złego. Dalej grozili mi, że coś złego spotka również moją 17-letnią siostrę. Szef [wydziału wywiadu operacyjnego] [M.Gh.] i jego zastępca [A.Mar.] również mnie bili. Kiedy nie mogłem jeść, ponieważ bolały mnie zęby od wielu ciosów i uderzeń, grozili mi i używali nieprzyzwoitych przekleństw. Jednej nocy, gdy byłem prowadzony z powrotem do celi [funkcjonariusze izolatry] zauważyli ślady bicia na moim ciele i ostrzegli [funkcjonariuszy wojskowej policji], żeby nie prowadzili mnie ponownie do celi w takim stanie. [Zastępca szefa A.Mar.] zaczął mnie bić i przeklinać, pytając, dlaczego nie powiedziałem [funkcjonariuszom celi], że uderzyłem się w drzwi. Słyszałem krzyki i płacz innych żołnierzy dobiegające z pokoi. Jeden funkcjonariusz policji mnie bił, a drugi filmował bicie telefonem komórkowym i pokazywał film, w mojej obecności, swoim innym kolegom, a potem zaczęli mnie upokarzać. Doprowadzili mnie do takiego stanu, że powiedziałem im, że chcę umrzeć. Natychmiast położyli przede mną pusty arkusz papieru, dali mi długopis i powiedzieli, że jeśli napiszę, że chcę popełnić samobójstwo, pomogą mi w tym. Proponowali, abym złożył fałszywe zeznania przeciwko [R.H.] tymi samymi słowami, co [R.H.] zeznał przeciwko mnie ... Po mojej konfrontacji z [R.H.] ... on zaczął błagać mnie, abym mu wybaczył, i powiedział, że nie wytrzymał bicia, bólu i strachu oraz że złożył fałszywe zeznania przeciwko mnie, ponieważ w przeciwnym razie coś złego spotkałoby jego rodzinę. Byłem przetrzymywany w [kwaterze głównej wojskowej policji] i celi nie przez 10 dni, ale przez 18 dni. 20 maja zostaliśmy doprowadzeni do [sądu rejonowego Arabkir i Kanaker-Zeytun], który zarządził nasze aresztowanie. Podczas rozprawy sądowej oświadczyłem, że nie miałem udziału w śmierci [A.H.] i że nie przyznaję się do winy. 15 czerwca śledczy wraz z moim obrońcą odwiedzili mnie w [areszcie śledczym w Nubarashen] i przedstawili opinię biegłego, z której wynikało, że ziarna piasku odkryte na podeszwach moich butów wojskowych odpowiadają tym pobranym z miejsca zbrodni. Powiedziałem im, że nie zgadzam się z wynikami opinii biegłego, a śledczy zagroził, że każe obrońcy wyjść [z celi] na dziesięć minut i [mnie pobije] ... . Ponownie proszę i wnoszę, aby organy śledcze przeprowadziły bezstronne i dokładne śledztwo, przestrzegając ... wymogów postępowania karnego, aby znaleźć prawdziwych morderców i uwolnić mnie oraz inne niewinne osoby zaangażowane w śledztwo z tego nieludzkiego koszmaru.”
21 września śledczy A.K., do którego skierowano skargę skarżącego, przesłuchał M.Gh., A.Mar. i A.M., z których wszyscy zaprzeczyli, jakoby źle traktowali skarżącego. 23 września 2006 r. śledczy postanowił nie wszczynać postępowania karnego. Jego postanowienie brzmiało następująco:
„[Śledczy A.K.] Wojskowej Prokuratury... po zbadaniu materiałów sprawy karnej ... przydzielonej mnie ... Podczas śledztwa w sprawie karnej [dotyczącej śmierci A.H.] oskarżony [skarżący] złożył skargę do ... Prokuratora Generalnego Armenii, która [została] otrzymana przez Wojskową Prokuraturę. W [tej skardze] oskarżony oświadczył, że on oraz ... inny oskarżony, [R.H.], byli bici podczas ich pobytu w Wydziale Wojskowej Policji przez szefa wydziału wywiadu operacyjnego [M.Gh.] i jego zastępcę [A.Mar.], a że przemoc była stosowana przeciwko niemu również w pokoju [starszego oficera, A.M.]. Szef wydziału wywiadu operacyjnego [M.Gh.] złożył oświadczenia, z których wynika, że nie stosowano przemocy wobec [skarżącego] i powiedział, że gdyby taka rzecz się zdarzyła, funkcjonariusz wojskowej policji, który zastosował taką przemoc, zostałby pociągnięty do odpowiedzialności za swoje czyny. Podobne oświadczenia złożyli zastępca szefa wydziału wywiadu operacyjnego [A.Mar.] i starszy oficer [A.M.]. Zgodnie z [listem naczelnika izolatry dyscyplinarnej Wydziału Wojskowej Policji, M.T.], nie było śladów obrażeń ciała na [skarżącym] i [R.H.] podczas ich przyjęcia i pobytu w celi oraz ci ostatni nie złożyli żadnych skarg na ich zdrowie. Zatem faktem jest, że w okresie, w którym ... [skarżący] i [R.H.] przebywali w Wydziale Wojskowej Policji, nie udowodniono stosowania wobec nich przemocy przez funkcjonariuszy powyższego Wydziału podczas śledztwa w sprawie karnej [dotyczącej śmierci A.H. Zatem], nie ma dowodów przestępstwa. Na podstawie powyższego ... postanawiam nie wszczynać postępowania karnego ... z powodu braku dowodów przestępstwa.”
Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, postanowienie to nie zostało mu doręczone, a dowiedział się o nim dopiero po zakończeniu śledztwa, przy przeglądaniu akt sprawy karnej. W nieokreślonym dniu śledztwo zostało zamknięte. 1 listopada 2006 r. śledczy A.K. udostępnił materiały akt sprawy skarżącemu i jego adwokatowi. 14 listopada 2006 r. sprawa karna została skierowana do Sądu Rejonowego w Sjunik do rozprawy. Wydaje się, że podczas rozprawy skarżący i R.H. twierdzili, że byli źle traktowani podczas śledztwa. Wydaje się dalej, że 16 maja 2007 r. Sąd Rejonowy w Sjunik, na skutek twierdzeń skarżącego i R.H. o złym traktowaniu, zarządził sądowo-medyczną ekspertyzę. Wydaje się, że postanowił zawiesić postępowanie i poprosił Wojskową Prokuraturę o zajęcie się zarzutami złego traktowania. Zgodnie z raportem z badania lekarskiego skarżącego sporządzonym 15 czerwca 2007 r., na jego ciele nie odkryto śladów obrażeń. Raport z badania lekarskiego stwierdzał następnie, że ponieważ badanie przeprowadzono z opóźnieniem (rok po domniemanym złym traktowaniu) i nie było dokumentacji medycznej, niemożliwe było stwierdzenie, czy skarżący doznał jakichkolwiek obrażeń ciała, ponieważ takie obrażenia mogły istnieć, a następnie zagoić się, nie pozostawiając śladu. Badanie lekarskie R.H. ujawniło stare złamanie nosa, ale zgodnie z raportem z badania lekarskiego niemożliwe było ustalenie daty, w której zostało ono odniesione. Nie znaleziono żadnych innych obrażeń ciała. Wydaje się, że śledczy następnie przesłuchał kilka osób, w tym byłych współtowarzyszy służby R.H., którzy stwierdzili, że podczas ich służby wojskowej zauważyli, że nos R.H. jest zniekształcony i że im powiedział, że złamał nos przed powołaniem do wojska. 20 czerwca 2007 r. wojskowa prokuratura garnizonu Goris odmówiła wszczęcia postępowania karnego w związku z zarzutem złego traktowania R.H. z powodu braku dowodów przestępstwa. 2 sierpnia 2007 r. wojskowa prokuratura wysłała list do Sądu Rejonowego w Sjunik, informując go, że zarzuty bicia skarżącego i R.H. nie zostały potwierdzone. W liście powołano się na postanowienia z 23 września 2006 r. i 20 czerwca 2007 r., a także na wyniki dwóch sądowo-medycznych ekspertyz. 29 sierpnia 2007 r. Sąd Rejonowy w Sjunik uznał skarżącego za winnego zabójstwa w związku ze śmiercią A.H., na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu Karnego, oraz naruszenia zasad dyscypliny wojskowej, na podstawie art. 359 § 2 (2) Kodeksu Karnego, w związku z pobiciem A.H. Orzekł łączną karę dziewięciu i pół roku pozbawienia wolności. R.H. również został uznany za winnego i skazany na karę pozbawienia wolności. Sąd Rejonowy uznał, że zeznania R.H. mogą być uznane za dowód dopuszczalny, ponieważ jego zarzuty co do wymuszonych zeznań nie zostały udowodnione. 7 września 2007 r. skarżący wniósł apelację od wyroku Sądu Rejonowego w Sjunik, stwierdzając, że nie zgadza się z wyrokiem. Poprosił sąd o uchylenie wyroku i uniewinnienie go, ponieważ był niewinny. Wydaje się, że wszystkie inne strony postępowania karnego również wniosły apelacje od wyroku Sądu Rejonowego w Sjunik. 3 grudnia 2007 r. Sąd Karny Odwoławczy oddalił wszystkie apelacje i utrzymał w mocy wyrok z 29 sierpnia 2007 r. W nieokreślonym dniu Wojskowa Prokuratura wniosła apelację na punkty prawne od wyroku Sądu Odwoławczego, dążąc do uchylenia części dotyczącej kwalifikacji czynów i nałożenia surowszej kary. 25 lipca 2008 r. Sąd Kasacyjny uwzględnił apelację. Uchylił część wyroku Sądu Odwoławczego dotyczącą kwalifikacji czynów i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. 12 listopada 2008 r. Sąd Karny Odwoławczy ponownie rozpoznał sprawę i zmienił zarzut wobec skarżącego w związku ze śmiercią A.H. na zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem na podstawie art. 104 § 2 (10) Kodeksu Karnego, zwiększając jego karę do piętnastu lat pozbawienia wolności. W nieokreślonym dniu obrońca skarżącego wniósł apelację na punkty prawne od wyroku Sądu Odwoławczego z 12 listopada 2008 r. Twierdził, między innymi, że skarżący był bity i torturowany przez funkcjonariuszy wojskowej policji oraz że gdy on i R.H. zostali zatrzymani i przesłuchani jako świadkowie, R.H. został zmuszony do złożenia zeznań o przyznaniu się do winy. 25 lutego 2009 r. Sąd Kasacyjny uznał apelację na punkty prawne za niedopuszczalną. Uznał, że jest przesunięty od badania argumentów zawartych w apelacji skarżącego, ponieważ nie wspomniał o nich w swojej apelacji z 7 września 2007 r., a Sąd Karny Odwoławczy ich zatem nie zbadał. Sąd Kasacyjny odniósł się jednak do skargi dotyczącej domniemanego złego traktowania skarżącego, wspominając postanowienie śledczego A.K. z 23 września 2006 r. o niewszczęciu postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszom wojskowej policji. Dalej zauważył, że nie wszczęto postępowania karnego z powodu zarzutów złego traktowania R.H. 26 marca 2009 r. skarżący wniósł własną apelację na punkty prawne od wyroku z 12 listopada 2008 r., w której podniósł argumenty podobne do tych wskazanych w apelacji swojego obrońcy. 30 kwietnia 2009 r. Sąd Kasacyjny uznał apelację skarżącego za niedopuszczalną z powodu braku podstaw. W nieokreślonym dniu potem skarżący złożył wniosek do Sądu Konstytucyjnego, twierdząc, że odmowa Sądu Kasacyjnego w jego postanowieniu z 25 lutego 2009 r. do zbadania wszystkich argumentów wskazanych w jego apelacji na punkty prawne była niezgodna z przepisami Konstytucji. 22 grudnia 2009 r. Sąd Konstytucyjny uznał, że jeśli Sąd Odwoławczy uchyli wyrok sądu pierwszej instancji i przyjmie nowy akt prawny, apelacja na punkty prawne powinna być dostępna dla stron w danym postępowaniu. Na skutek orzeczenia Sądu Konstytucyjnego, 20 stycznia 2010 r. skarżący wniósł nową apelację na punkty prawne od wyroku z 12 listopada 2008 r., twierdząc, między innymi, że ani organy śledcze, ani sądy nie wzięły pod uwagę faktu, że on i R.H. byli bici i torturowani przez wojskową policję. 26 marca 2010 r. Sąd Kasacyjny oddalił apelację skarżącego. Istotne części jego postanowienia brzmią następująco:
„W niniejszej sprawie Sąd Kasacyjny zajmie się w pierwszej kolejności następującymi pytaniami postawionymi przed nim: czy argumenty ..., że [skarżący] był poddany złemu traktowaniu przez funkcjonariuszy policji są uzasadnione, czy [przyznanie się R.H.] zostało wymuszone w wyniku bicia oraz czy zarzuty były oparte na dowodach uzyskanych poprzez bicie i tortury. ... jak wynika z postanowienia z 23 września 2006 r., nie wszczęto postępowania karnego ... z powodu złego traktowania [skarżącego] i [R.H.] przez ... funkcjonariuszy wojskowej policji z powodu braku dowodów przestępstwa. ... W konsekwencji argumenty apelującego dotyczące złego traktowania [skarżącego] przez funkcjonariuszy policji są nieuzasadnione ...”


Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można podsumować w następujący sposób. Skarżący i jego matka wjechali do Zjednoczonego Królestwa 13 lipca 1989 r. i otrzymali sześciomiesięczne zezwolenie na wjazd jako odwiedzający. Po wygaśnięciu ich zezwolenia pozostali w Zjednoczonym Królestwie, przekraczając dozwolony czas pobytu. Ojciec skarżącego wjechał do Zjednoczonego Królestwa w 1991 r. Rodzeństwo skarżącego urodziło się w Zjednoczonym Królestwie 20 listopada 1993 r. oraz 11 stycznia 1995 r. 5 czerwca 1995 r. matka skarżącego złożyła wniosek o azyl z nieujawnionych przyczyn. Skarżący i jego dwoje rodzeństwa zostali wymienieni jako osoby na utrzymaniu w tym wniosku. Minister Spraw Wewnętrznych odmówił udzielenia azylu 15 kwietnia 1998 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w sierpniu 1999 r. Minister ponownie odmówił udzielenia azylu, ale przyznał rodzinie czteroletnie wyjątkowe zezwolenie na pobyt w Zjednoczonym Królestwie. W marcu i listopadzie 1999 r. skarżący, który miał wówczas dwanaście lat, otrzymał pouczenia policyjne za przestępstwa pobicie powodujące rzeczywisty uszczerbek na zdrowiu oraz rozboju. 7 lutego 2003 r. został skazany za rozboj oraz pobicie powodujące ciężki uszczerbek na zdrowiu. 21 sierpnia 2003 r. skarżący, jego matka i rodzeństwo otrzymali nieograniczone zezwolenie na pobyt w Zjednoczonym Królestwie. Jego matka i rodzeństwo od tego czasu stali się obywatelami brytyjskimi. 16 grudnia 2003 r. skarżący został skazany za zakłócanie porządku lub używanie słów groźnych / znieważających / obelżywych, mogących spowodować nękanie, niepokój lub cierpienie. Został ukarany grzywną w wysokości 50 GBP. 3 marca 2004 r. został skazany za włamanie, kradzież i podszywanie się pod funkcjonariusza policji. Został skazany na nakaz pracy na rzecz społeczności w wymiaru dwustu godzin. 26 listopada 2004 r. skarżący został skazany za rozboj i skazany na trzy lata pozbawienia wolności w zakładzie karnym dla młodocianych. W tym czasie Minister rozważał wszczęcie postępowania deportacyjnego przeciwko skarżącemu. 30 czerwca 2006 r. zdecydował nie kontynuować takiego postępowania ze względu na długość jego pobytu w Zjednoczonym Królestwie. Ostrzegł go jednak, że jeśli w przyszłości zwróci na siebie uwagę władz w negatywny sposób w wyniku działalności przestępczej, może podlegać deportacji. W 2006 r. ojciec skarżącego otrzymał nieograniczone zezwolenie na pobyt w Zjednoczonym Królestwie. 11 lipca 2008 r. skarżący przyznał się do winy za dostarczanie narkotyków klasy A. 20 marca 2009 r. został skazany na siedem lat pozbawienia wolności. Sędzia wydający wyrok zwrócił się do nim w następujących słowach: „ta sprawa jest podręcznikowym przykładem tego, jak osoby na twoim miejscu są w stanie nadal działać poza prawem, używając wymiennych pseudonimów ulicznych, żerując na najbardziej bezbronnych narkomanach i przez niekontrolowane użycie strachu i przemocy, aby zapewnić, że nikt nie zawiadomi policji o twojej działalności przestępczej... Twoje zeznania przed ławą przysięgłych brzmiały, że jesteś głównym człowiekiem od narkotyków w Swindon... Twój pseudonim 'Bruiser' zapewniał, że gdy 'pracownicy', jak nazywałeś tych, którzy sprzedawali narkotyki w twoim imieniu, 'psuli robotę', było twoją polityką, by użyć twoich własnych słów, 'trochę ich poturbować'. Powiedziałeś ławie przysięgłych, z pewną satysfakcją, że ta polityka była skuteczna... Uważam cię za osobę bliską źródła zaopatrzenia i hurtującej dla detalistów w Swindon w sposób ciągły i regularny”. Odwołanie skarżącego od wyroku skazującego i kary zostało oddalone 19 czerwca 2009 r. Jednakże 9 lutego 2010 r. Sąd Apelacyjny zamienił karę siedmiu lat pozbawienia wolności na karę siedmiu lat pozbawienia wolności w zakładzie karnym dla młodocianych. Podczas odbywania kary otrzymał szesnaście nagan, w tym za używanie gróźb i zachowanie znieważające, nieposłuszeństwo wobec legalnych rozkazów, bójki z innymi więźniami oraz próbę popełnienia / podżegania innego więźnia do napaści na personel. Został zwolniony warunkowo 3 marca 2011 r. Zgodnie z art. 32 ust. 5 ustawy o granicach Zjednoczonego Królestwa z 2007 r. („ustawa z 2007 r.”), Minister był zobowiązany do wydania decyzji o deportacji w odniesieniu do przestępców cudzoziemców skazanych, między innymi, na okres pozbawienia wolności wynoszący co najmniej dwanaście miesięcy, chyba że zastosowanie znalazł jeden z wyjątków wymienionych w art. 33 – mianowicie, że usunięcie naruszałoby ich prawa na mocy Konwencji o uchodźcach lub Europejskiej konwencji praw człowieka – (zobacz akapity 52 i 53 poniżej). 6 kwietnia 2010 r. Minister zawiadomił skarżącego o jego podleganiu automatycznej deportacji i poprosił go o przedstawienie powodów, dla których nie powinien być deportowany. Jego przedstawiciele odpowiedzieli na ten list; jednak 2 marca 2011 r. doręczono mu zarówno decyzję o deportacji z dnia 23 lutego 2011 r., jak i decyzję, że ma zastosowanie art. 32 ust. 5 ustawy z 2007 r. (to znaczy, że podlega on automatycznej deportacji, a jego usunięcie nie naruszyłoby jego praw na mocy Konwencji o uchodźc ani Europejskiej konwencji praw człowieka). W części decyzji zatytułowanej „Rozważanie w ramach EKPC”, Minister wzięła pod uwagę swoje obowiązki wynikające z art. 8 Konwencji. Chociaż uznała, że skarżący ma więzi rodzinne w Zjednoczonym Królestwie z matką, ojcem, bratem i siostrą, w braku dalszych elementów zależności stwierdziła, że te więzi nie stanowią życia rodzinnego. Uznała, że cieszy się on życiem prywatnym w Zjednoczonym Królestwie, ale nie uznała, aby jego usunięcie było nieproporcjonalne w stosunku do legitymizującego interesu zapobiegania zakłóceniom i przestępczości. W szczególności zauważyła, że ma w Nigerii starszą babcię i jako dorosły można oczekiwać, że przystosuje się tam do życia. Ponadto, ponieważ angielski jest jednym z języków urzędowych w Nigerii, nie napotkałby bariery językowej po powrocie. Wreszcie wzięła pod uwagę powagę jego wyroku skazującego, szesnaście nagan otrzymanych podczas odbywania kary oraz fakt, że został ostrzeżony o ryzyku popełnienia ponownego przestępstwa w 2006 r. Wniosła zatem, że jego deportacja nie naruszyłaby art. 8 Konwencji. Skarżący odwołał się od tej decyzji. W celu poparcia swojego odwołania złożył raport dr B., konsultanta psychiatry sądowego. Raport wskazywał, że cierpi na dysleksję; że rozwinął zaburzenia zachowania u młodzieży, które mogą objawiać się zachowaniami antyspołecznymi, ale nie są nieuchronnie związane z kontynuowaniem przestępczości w życiu dorosłym; oraz że chociaż stwarza średnie ryzyko popełnienia ponownego przestępstwa, istnieje szereg pozytywnych czynników, które zmniejszyłyby prawdopodobieństwo dalszego zaangażowania w przestępczość, w tym powstrzymanie się jego rodziny od działalności przestępczej, jego trwałe i wspierające relacje z rodzicami, chęć samodoskonalenia oraz brak nadużywania substancji. 8 czerwca 2011 r. Sąd Pierwszej Instancji (IAC) uwzględnił odwołanie skarżącego na podstawie art. 8, stwierdzając, że jego deportacja nie byłaby ani proporcjonalna, ani konieczna w społeczeństwie demokratycznym. Stwierdził, że skarżący cieszy się życiem rodzinnym z rodzicami i młodszym rodzeństwem, a jego nieszczęśliwa historia doprowadziła do szczególnej zależności od nich, ponieważ wymagał ich wsparcia, aby „pomóc mu zmienić się z przestępcy w zatrudnionego dorosłego i użytecznego członka społeczeństwa”. Ponadto stwierdził, że ustanowił również życie prywatne w Zjednoczonym Królestwie; że nie miał doświadczenia w życiu w Nigerii, z wyjątkiem krótkiego okresu jako niemowlę i dwutygodniowych wakacji w 2004 r.; że nie miał bliskich krewnych w Nigerii ani z nią powiązań; że wyraził skruchę i dał zapewnienia, że nie będzie już popełniał przestępstw; oraz że jego praca i nauka podczas odbywania kary potwierdzają te zapewnienia. Minister otrzymał zezwolenie na odwołanie się 24 czerwca 2011 r. 31 października 2011 r. Sąd Wyższy (IAC) stwierdził istnienie istotnego błędu w prawie w decyzji Sądu Pierwszej Instancji. Decyzja została uchylona w całości, a sprawa skierowana do ponownego rozpatrzenia przed Sądem Wyższym. 24 kwietnia 2012 r. Sąd Wyższy oddalił odwołanie skarżącego od decyzji o deportacji. Sąd rozważył zasady ustalone przez ten Trybunał w sprawach Boultif przeciwko Szwajcarii, nr 54273/00, ECHR 2001‑IX, Üner przeciwko Holandii [Wielka Izba], nr 46410/99, ECHR 2006‑XII oraz Maslov przeciwko Austrii [Wielka Izba], nr 1638/03, ECHR 2008. W jego opinii jedynym najbardziej przekonującym czynnikiem na korzyść skarżącego była długość jego pobytu w Zjednoczonym Królestwie. Wziął również pod uwagę jego więzi rodzinne. Chociaż nie uznał, aby istniał jakikolwiek dodatkowy element zależności, który pozwoliłby mu stwierdzić istnienie życia rodzinnego w rozumieniu art. 8 Konwencji, uznał jednak, że rodzice i rodzeństwo skarżącego stanowili ważną część jego życia prywatnego. Ważąc jego długi pobyt i ustanowione życie prywatne, Sąd rozważył wyrok skazujący skarżącego. Zauważył, że ma długą historię popełniania przestępstw, począwszy od dwunastego roku życia; że otrzymał sprawiedliwe ostrzeżenie od Ministra w 2006 r., że dalsze przestępstwa nie będą tolerowane; że mimo tego ostrzeżenia i późniejszych zapewnień złożonych Ministrowi, że zmienia swoje życie, był już zaangażowany w handel narkotykami; że jego zachowanie przestępcze nie tylko trwało, ale także eskalowało; że podczas odbywania ostatniej kary otrzymał szesnaście nagan, z których większość dotyczyła przemocy i nieposłuszeństwa; że jego problemy z dysleksją nie mogą być używane jako wymówka uzasadniająca jego złe zachowanie i powtarzające się przestępstwa; oraz że chociaż większość jego przestępstw miała miejsce, gdy był dzieckiem, jego ostatnie i najpoważniejsze miały miejsce po osiągnięciu pełnoletności. W odniesieniu do kwestii przyszłych przestępstw i ryzyka dla społeczeństwa, Sąd uznał za trudne przyjęcie jego zapewnień, że szczerze się zmienił i nie stanowi już zagrożenia dla społeczeństwa. Składał podobne zapewnienia, gdy stanął w obliczu deportacji w 2006 r., a ponieważ jego przestępczy współpracownicy byli w więzieniu, fakt, że ich nie widział, nie był istotnym czynnikiem wskazującym na zmianę stylu życia. Ponadto nie było dowodów na to, że którykolwiek z jego rodziców byłby w stanie wywrzeć na niego jakikolwiek pozytywny wpływ, tak jak nie byli w stanie zrobić tego w przeszłości. Chociaż był zatrudniony na okresie próbnym, nie było dowodów na plan awaryjny na wypadek, gdyby nie przeszedł do bardziej stabilnego zatrudnienia. W związku z tym, chociaż uznając, że usunięcie skarżącego byłoby trudne, Sąd wniosł, że jest w wieku, w którym można oczekiwać, że „postawi się na własnych nogach i ułoży sobie życie”. Jego rodzina mogła go odwiedzać w Nigerii, a istniały dowody sugerujące, że ma tam mieszkającą liczną rodzinę. Sąd zauważył dalej, że nie miał dziewczyny ani dzieci w Zjednoczonym Królestwie, cieszył się dobrym zdrowiem i nie napotkałby żadnych trudności językowych, ponieważ w Nigerii angielski jest używany powszechnie. W konsekwencji Sąd wniosł, że pomimo jego długiego pobytu i sytuacji rodzinnej, istniały poważne powody (jak wymagane przez ten Trybunał w sprawie Maslov, cytowanej powyżej, § 75) uzasadniające wydalenie skarżącego, a interes publiczny w przeprowadzeniu deportacji przeważał nad jego prawami z art. 8. 21 czerwca 2012 r. Sąd Wyższy odmówił udzielenia skarżącemu zezwolenia na odwołanie się. Sąd Apelacyjny podobnie odmówił zezwolenia na odwołanie się 12 września 2012 r. i ponownie 30 października 2012 r. po rozprawie ustnej. Stwierdził, że chociaż sprawa wymagała trudnego i delikatnego wyważenia interesów, Sąd Wyższy dokonał dokładnego i ostrożnego rozstrzygnięcia, a wniosek, do którego doszedł, był taki, do którego mógł dojść. 9 lipca 2012 r. Minister zmienił Przepisy Imigracyjne (zobacz akapity 54-57 poniżej). W zakresie istotnym nowe Przepisy (które od tego czasu zostały dalej zmienione) przewidywały, że deportacja przestępców cudzoziemców byłaby korzystna dla dobra publicznego, jeśli zostali skazani na cztery lub więcej lat pozbawienia wolności. W takich przypadkach interes publiczny zostałby przeważony tylko w „wyjątkowych okolicznościach”. 9 listopada 2012 r. i 14 listopada 2012 r. skarżący złożył dodatkowe przedstawicielstwa do Ministra na podstawie jego czternastomiesięcznego związku z obywatelem brytyjskim, który nie miał żadnych powiązań z Nigerią, oraz urodzenia się ich syna 1 października 2012 r. Minister potraktował te przedstawicielstwa jako wniosek o uchylenie decyzji o deportacji i odmówił 3 stycznia 2013 r. Certyfikowała również roszczenie skarżącego, co oznaczało, że nie przyznano mu automatycznego prawa do odwołania się w kraju. 14 stycznia 2013 r. skarżący wystąpił o zezwolenie na wniesienie skargi do sądu na decyzję Ministra o certyfikacji jego roszczenia. Wraz ze swoim wnioskiem dostarczył dowody medyczne, że jego syn wymaga operacji w marcu 2013 r. w celu skorygowania przepukliny pępkowej oraz że zdiagnozowano u niego wirusa syncytialnego i zapalenie oskrzelików. 19 lutego 2013 r. Minister zgodził się wycofać decyzję o certyfikacji i wydać nową decyzję biorąc pod uwagę dodatkowe przedstawicielstwa skarżącego z listopada 2012 r. oraz te złożone wraz z wnioskiem o skargę do sądu w styczniu 2013 r. Minister rozważył dodatkowe przedstawicielstwa skarżącego w świetle zmienionych Przepisów Imigracyjnych. W decyzji z dnia 11 kwietnia 2013 r. odmówiła uchylenia decyzji o deportacji, ponieważ nie istniały „czynniki wyjątkowe”, które przeważyłyby nad interesem publicznym. W szczególności zauważyła, że skarżący wszedł w związek w pełnej świadomości zamiaru jego deportacji; że zarówno skarżący, jak i jego partnerka powinni być w pełni świadomi konsekwencji spłodzenia dziecka w tych okolicznościach; że nie podano ważnego powodu wyjaśniającego niepowołanie się przez skarżącego na jego związek ani na rozprawie przed Sądem Wyższym w kwietniu 2012 r., ani na rozprawie przed Sądem Apelacyjnym 30 października 2012 r.; że jeśli partnerka skarżącego chciałaby kontynuować jednostkę rodzinną w Nigerii, odpowiednie leki byłyby dostępne w tym kraju w celu leczenia stanu zapalenia oskrzelików ich syna; że nie było dowodów na jakiekolwiek wyjątkowe, przekonujące lub humanitarne czynniki; oraz że deportacja pozostawała proporcjonalną reakcją na poważne przestępstwa skarżącego. Skarżący odwołał się. Złożył szereg dokumentów na poparcie swojej sprawy, w tym dalszy raport psychiatryczny dr B. z dnia 17 lipca 2013 r. Raport wskazywał, że kontynuował postępy w przyjmowaniu „stylu życia prospołecznego”, że przezwyciężył swoją skłonność do przemocy, że nie ma już żadnych przestępczych współpracowników, że wykazał zaangażowanie wobec swojej partnerki i ich syna, że zabezpieczył zatrudnienie oraz że ryzyko popełnienia ponownego przestępstwa i szkody dla społeczeństwa jest bardzo niskie. Sąd Pierwszej Instancji, po wysłuchaniu zeznań ustnych od skarżącego, jego partnerki, matki, ojca, brata i siostry oraz po rozważeniu dowodów przed nim, oddalił odwołanie skarżącego 16 września 2013 r. Stosując podejście dwuetapowe, Sąd najpierw rozważył sprawę skarżącego w świetle Przepisów Imigracyjnych. Zauważył, że ostatni wyrok skazujący skarżącego dotyczył poważnego przestępstwa, które pociągnęło za sobą karę siedmiu lat pozbawienia wolności; że po zmianie Przepisów Imigracyjnych wymagane były „wyjątkowe okoliczności”, aby zapobiec deportacji; oraz że te „wyjątkowe okoliczności” były nierozerwalnie związane z prawami skarżącego wynikającymi z art. 8. W tym zakresie Sąd przypomniał, że okoliczności rodzinne i osobiste skarżącego zostały zbadane z najwyższą starannością i gruntownie przez Sąd Wyższy w 2012 r. Rozważył je w kontekście wymogów wyjątkowości określonych w sprawie Maslov (wymóg „bardzo poważnych powodów” uzasadniających wydalenie osiadłego imigranta: zobacz Maslov, cytowane powyżej, § 75) i wniosł, że jego deportacja jest uzasadniona. Sąd zauważył jednak, że okoliczności osobiste skarżącego od tego czasu uległy zmianie. W związku z tym dokładnie rozważył jego dwuipółletni związek z partnerką i narodziny ich dziecka. Mimo to wniosł, że ani związek, ani narodziny dziecka nie stanowią „wyjątkowej okoliczności” w kontekście Przepisów Imigracyjnych. Chociaż uznał, że nastąpi nieunikniona ingerencja w życie rodzinne, które rzekomo istnieje między skarżącym, jego partnerką a ich dzieckiem, stwierdził, że nie ma w tym nic „wyjątkowego”. W konsekwencji Sąd nie uznał, że jego okoliczności rodzinne i osobiste spełniają wymóg „wyjątkowości” wymagany przez Przepisy Imigracyjne. Sąd przeszedł do rozważenia art. 8 jako odrębnego zagadnienia, biorąc pod uwagę ustalenia Sądu Wyższego z 2012 r. Zgodził się z Sądem Wyższym, że język nie będzie przeszkodą dla skarżącego, ponieważ angielski jest powszechnie używany w Nigerii. Zauważył dalej, że chociaż dowody dotyczące istnienia rodziny w Nigerii były nieco mylące, to być może nie miały one fundamentalnego znaczenia dla dorosłego w pełni zdolnego do samodzielnego funkcjonowania; że skarżący nadal będzie otrzymywać wsparcie od rodziców po jego usunięciu do Nigerii; oraz że jego rodzice mogą go tam odwiedzać tak często, jak zechcą. W odniesieniu do związku skarżącego z jego partnerką i ich dziecka, zauważył, że nie ujawnił swojego statusu imigracyjnego partnerce dopóki nie zaszła w ciążę; że on i jego partnerka nigdy nie mieszkali razem; że jego partnerka i dziecko mają pełne wsparcie jej rodziny w Zjednoczonym Królestwie, z którą mieszkają, i to wsparcie będzie kontynuowane po deportacji skarżącego; oraz że jego dziecko może go odwiedzać w Nigerii i utrzymywać taką relację, jaką uzna za stosowną. W związku z tym, po dokładnym rozważeniu kwestii proporcjonalności, w tym „art. 55 [ustawy o granicach, obywatelstwie i imigracji z 2009 r. – zobacz akapit 60 poniżej] i najlepiej pojętego interesu dziecka Skarżącego”, Sąd wniosł, że Minister miał legitymizujący interes w utrzymaniu odpowiedniej kontroli imigracyjnej i porządku społecznego w Zjednoczonym Królestwie oraz że interesy w przeprowadzeniu deportacji skarżącego nie zostały przeważone przez jego prawa z art. 8. Skarżący wystąpił o zezwolenie na odwołanie się z powodu, że Sąd pomylił się w stwierdzeniu, że jego okoliczności nie były „wyjątkowe” dla celów Przepisów Imigracyjnych. Sąd Pierwszej Instancji odmówił zezwolenia na odwołanie się 4 października 2013 r. Skarżący złożył dalszy wniosek o zezwolenie na odwołanie się do Sądu Wyższego, podnosząc te same podstawy co przed Sądem Pierwszej Instancji. Ponadto złożył również, że wniosek podnosi ważny punkt zasadniczy: mianowicie, czy decyzja Sądu była sprzeczna z zasadą zakazu dwukrotnego osądzania, czy stanowiła karę dyskryminacyjną, skoro obywatel brytyjski nie mógłby być wykluczony z Zjednoczonego Królestwa. 23 października 2013 r. Sąd Wyższy odmówił wniosku o zezwolenie na odwołanie się. Oba Sądy stwierdziły, że podstawy skarżącego zmierzały w istocie do ponownego argumentowania co do meritum odwołania i że nie ujawniono żadnego błędu w prawie. Następnie skarżący wystąpił o zezwolenie na wniesienie skargi do sądu na odmowę Sądu Wyższego udzielenia zezwolenia na odwołanie się. Na mocy wyroku Sądu Najwyższego w sprawie R (na wniosek Cart) przeciwko Sądowi Wyższemu; R (na wniosek MR (Pakistan)) przeciwko Sądowi Wyższemu (Izba ds. Imigracji i Azylu) i Ministrowi Spraw Wewnętrznych [2011] UKSC 28, Sąd Administracyjny mógł kontrolować decyzje Sądu Wyższego tylko wtedy, gdy spełniony był „test drugiego odwołania”; to znaczy, jeśli odwołanie podnosiło ważny punkt zasadniczy lub istniał inny przekonujący powód, aby pozwolić mu na powodzenie. W niniejszej sprawie skarżący ponownie złożył, że argument „zakazu dwukrotnego osądzania” podnosi ważny punkt zasadniczy. Jednakże 6 grudnia 2013 r. Sąd Administracyjny odmówił wniosku o zezwolenie na wniesienie skargi do sądu. W odmowie zezwolenia sędzia wyraźnie stwierdził, że chociaż „jest oczywiste, że można słusznie zająć różne stanowiska co do tego, czy Powód powinien być pozwolony pozostać w Wielkiej Brytanii w świetle jego więzi rodzinnych i długości pobytu”, to „nie jest to test przyznania zezwolenia”. Po odmowie wniosku o zezwolenie na wniesienie skargi do sądu, skarżący nie miał prawa do odnowienia wniosku na rozprawie ustnej w Sądzie Administracyjnym. Byłoby jednak możliwe dla niego złożenie wniosku do Sądu Apelacyjnego o zezwolenie na odwołanie się od decyzji Sądu Administracyjnego. Instrukcje dotyczące usunięcia zaplanowane na 20 stycznia 2015 r. zostały odwołane z powodu braku ważnego dokumentu podróży. 18 marca 2015 r. skarżący poinformował Sąd, że jego związek z partnerką się zakończył i że ma sądownie nakazany bezpośredni kontakt z synem w co drugą sobotę. 4 sierpnia 2015 r. Minister poinformował skarżącego, że wniosek do władz nigeryjskich o dokument podróży, wymagany do przeprowadzenia jego deportacji z Zjednoczonego Królestwa, jest w toku.


Skarżący urodził się w 1972 roku i obecnie mieszka na Ukrainie. Przed wydarzeniami będącymi przedmiotem sprawy, a w szczególności w nieokreślonym okresie przed 1998 rokiem, skarżący służył w policji. Nie podał w tym zakresie żadnych dalszych szczegółów. 11 czerwca 2004 roku policja została poinformowana, że skarżący i jeden z jego domniemanych wspólników, którzy w tamtym czasie byli poszukiwani w związku z popełnieniem wielu napadów rabunkowych, podróżują pociągiem do Mołdawii. Policja została również poinformowana, że mogą posiadać broń. Około godziny 23:00 tego dnia grupa czterech funkcjonariuszy policji weszła do pociągu i aresztowała skarżącego oraz jego wspólnika, używając, jak zauważono w odpowiednich dokumentach urzędowych, „technik walki wręcz” i kajdanek w celu ich ujarzmienia. Zdaniem Rządu, podczas aresztowania skarżący próbował uciec. Następnie skarżący został przewieziony do komisariatu policji w Kotowsku. 12 czerwca 2004 roku policja sporządziła protokół aresztowania skarżącego, w którym odnotowano, że został aresztowany za „stawienie oporu prawnym żądaniom policji”, co było wykroczeniem administracyjnym, 12 czerwca 2004 roku w Kotowsku. Protokół policji dotyczący wykroczenia, dołączony do powyższego protokołu aresztowania z 12 czerwca 2004 roku, określał, że skarżący „zachowywał się agresywnie, odmówił okazania dokumentów tożsamości, próbował uciec [i] chwycił za ubrania funkcjonariuszy policji”. Zdaniem stron informacje dotyczące czasu i miejsca aresztowania zawarte w protokołach były fałszywe. Tego samego dnia Sąd Miejski w Kotowsku uznał skarżącego za winnego wyżej wymienionego wykroczenia administracyjnego i zarządził jego areszt administracyjny na dwanaście dni. Skarżący pozostawał w areszcie policyjnym. 17 sierpnia 2004 roku regionalny departament policji zbadał okoliczności aresztowania skarżącego i wydał raport, stwierdzając, że zainteresowani funkcjonariusze policji legalnie użyli przeciwko skarżącemu „technik walki wręcz” i kajdanek. Nie podano w tym zakresie żadnych dalszych szczegółów. W raporcie zauważono również, że skarżący miał na ciele siniaki po aresztowaniu.

II. Zarzucane skarżącemu złe traktowanie
Zdaniem skarżącego, przebywając w areszcie policyjnym w nocy z 11 na 12 czerwca 2004 roku, był źle traktowany przez kilku funkcjonariuszy policji w celu wydobycia od niego przyznania się do winy za przestępstwa, których się go podejrzewało (patrz punkt 6 powyżej). W szczególności funkcjonariusze policji mieli go bić, poddawać wstrząsom elektrycznym, dusić za pomocą maski gazowej, wbijać igły pod paznokcie, wieszać na metalowym drążku i usiłować go seksualnie zniewolić. Niezdolny do wytrzymania złego traktowania, skarżący złożył obciążające go samego zeznania, a także zeznania obciążające kilka innych osób, które później stały się jego współoskarżonymi w postępowaniu. Skarżący oświadczył, że gdyby tego nie zrobił, funkcjonariusze policji zabiliby go tak, jak zabili pewnego M., którego policja podejrzewała o bycie wspólnikiem skarżącego, podczas jego przesłuchania w tym samym komisariacie 18 marca 2004 roku. Jak później ustalił sąd rozpoznający sprawę, M. zmarł w trakcie napadu rabunkowego, którego popełnił razem ze skarżącym (patrz punkt 54 poniżej). Jak twierdzi, funkcjonariusze policji zmusili również skarżącego do podpisania pisemnego oświadczenia, że nie ma do nich zastrzeżeń i że odniósł obrażenia w innym miejscu. 12 czerwca 2004 roku skarżący złożył skargę do prokuratury, że był torturowany przez policję. Tego samego dnia, na polecenie prokuratury, skarżący został zbadany przez biegłego lekarza, który odnotował liczne siniaki na ciele i twarzy skarżącego, które biegły zaklasyfikował jako lekkie. Podczas badania lekarskiego skarżący oświadczył, że został pobity przez funkcjonariuszy policji na komisariacie w nocy z 11 na 12 czerwca 2004 roku. Biegły odnotował, że skarżący mógł być w tym czasie uderzany i kopany w głowę i ciało. Zdaniem skarżącego funkcjonariusze policji kontynuowali torturowanie go przez kolejne trzy dni. Skarżący oświadczył, że dwie osoby były świadkami jego złego traktowania przez policję. Nie podał ich danych. 29 czerwca 2004 roku skarżący przekazał śledczym pisemne oświadczenie informując ich o chęci wycofania skarg na złe traktowanie. Co istotne, oświadczył, że nie ma pretensji do policji i że odniósł obrażenia z własnej winy w innym miejscu. Nie podał żadnych szczegółów dotyczących tego, jak odniósł obrażenia. 30 czerwca 2004 roku śledczy z komisariatu policji w Kotowsku, po przesłuchaniu skarżącego w obecności jego adwokata (patrz punkt 38 poniżej), zdecydował o nie wszczynaniu śledztwa karnego w zakresie obrażeń skarżącego, zauważając głównie, że skarżący wycofał swoje skargi. Następnie skarżący złożył nowe skargi dotyczące rzekomego złego traktowania przez policję w dniach 11-12 czerwca 2004 roku do prokuratury. W szczególności, w sierpniu 2004 roku skarżący skarżył się do nadzorującego śledztwo prokuratora, że został pobity przez policję. 30 sierpnia 2004 roku prokurator spotkał się ze skarżącym i rzekomo próbował zmusić go do przyznania się do popełnienia innych przestępstw. Ponieważ skarżący odmówił, prokurator rzekomo go pobił. W rezultacie skarżący zdecydował się zaprzestać składania skarg temu prokuratorowi. Skargi skarżącego na złe traktowanie przez policję w dniach 11-12 czerwca 2004 roku składane do innych prokuratorów były ponownie badane wielokrotnie. W szczególności decyzje prokuratorów odmawiających ścigania funkcjonariuszy policji wydane 6 lipca i 31 sierpnia 2004 roku, 25 stycznia, 28 lipca i 25 listopada 2005 roku zostały uchylone przez przełożonych prokuratorów z powodu niewyjaśnienia sprawy w pełni. Decyzją z 11 lutego 2006 roku prokuratura ponownie oddaliła skargi jako nieuzasadnione, stwierdzając, że nie wykazano, aby funkcjonariusze policji popełnili przestępstwo i że nie ma dowodów na to, że policja zmusiła skarżącego do złożenia obciążających go zeznań po aresztowaniu. W tym zakresie powołano się na zeznania licznych funkcjonariuszy policji. Zauważono również, że w pewnym momencie skarżący i jego adwokat złożyli oświadczenia, że skarżący nie był źle traktowany przez policję po aresztowaniu i że odmówił podania szczegółów dotyczących tego, w jaki sposób odniósł obrażenia odnotowane w badaniu lekarskim z 12 czerwca 2004 roku (patrz punkty 14 i 15 powyżej). Prokuratura dalej nie znalazła nieprawidłowości w sposobie aresztowania skarżącego przez policję, powołując się na raport z 17 sierpnia 2004 roku (patrz punkt 9 powyżej). Skarżący nie zaskarżył tej decyzji w odrębnym odwołaniu do przełożonego prokuratora lub sądów, choć podniósł kwestię złego traktowania przez policję podczas swojego procesu (patrz punkt 49 poniżej). Zdaniem skarżącego, podczas dalszych etapów postępowania karnego przeciwko niemu, był poddawany pobiciom przez policję kilkakrotnie. Skarżący oświadczył również, że podczas procesu był poddany różnym formom złego traktowania przez strażników, którzy konwojowali go na rozprawy sądowe. W szczególności strażnicy skręcali mu ręce i próbowali złamać mu kręgosłup; nie zapewniali mu jedzenia podczas przerw obiadowych; oraz grozili skarżącemu karą fizyczną. Umieszczali go również tymczasowo w celach razem z więźniami, co do których skarżący twierdzi, że aresztował ich, gdy pracował dla policji (patrz punkt 5 powyżej). Strażnicy poinformowali więźniów, że ujdą im to na sucho, gdyby zabili lub zgwałcili skarżącego. Jak twierdzi, prokuratorzy, do których skarżący zwracał się ze skargami na złe traktowanie, nie rozpatrzyli tych skarg merytorycznie. Po procesie, a w szczególności między lutem 2009 a listopadem 2012 roku, skarżący był przetrzymywany w „zwykłych” więzieniach, gdzie był rzekomo poddawany znęcaniu się i groźbom ze strony więźniów z powodu swojej poprzedniej służby w policji. Ostatecznie został przeniesiony do więzienia specjalnego w Mena, w którym przetrzymywano więźniów z przeszłością w służbach mundurowych. 15 lutego 2016 roku skarżący został zwolniony z więzienia.

III. Zarzucane niewystarczające świadczenia medyczne udzielone skarżącemu podczas aresztowania
Skarżący oświadczył, że podczas aresztowania cierpiał na różne problemy zdrowotne, w tym wrzód żołądka, chorobę nerek i problem z okiem, z powodu których nie otrzymał odpowiedniej pomocy medycznej. W konsekwencji jego stan zdrowia pogorszył się. Skarżący złożył liczne skargi dotyczące rzekomo niewystarczającej pomocy medycznej do prokuratury. W 2006 roku prokuratura wydała polecenie szefowi Służby Więziennej w Odessie, aby zapewnić skarżącemu odpowiednią pomoc medyczną podczas przetrzymywania go w Areszcie Śledczym w Odessie („SIZO”). Jak twierdzi, administracja SIZO nie zastosowała się do tego polecenia i nie otrzymał potrzebnej mu pomocy. W związku z tym nadal składał skargi do prokuratury. Prokuratura ostatecznie oddaliła skargi jako nieuzasadnione, po przebadaniu dokumentacji medycznej skarżącego i stwierdzeniu, że był badany medycznie i otrzymał odpowiednią pomoc medyczną podczas przetrzymywania w SIZO. Dalsze skargi skarżącego na niewystarczającą pomoc medyczną w więzieniu zostały również oddalone jako nieuzasadnione. Rząd przedstawił szczegółowe informacje dotyczące pomocy medycznej, którą otrzymał skarżący podczas aresztowania. Wynika z nich, że przez cały okres przetrzymywania w SIZO i w różnych więzieniach był badany przez różnych lekarzy, w tym lekarzy z cywilnych placówek medycznych, i otrzymywał leczenie różnych dolegliwości, na które cierpiał w tamtym czasie.

IV. Aresztowanie skarżącego przed wyrokiem skazującym z 30 marca 2007 roku
Po aresztowaniu 11 czerwca 2004 roku skarżący był przetrzymywany na podstawie decyzji Sądu Miejskiego z 12 czerwca 2004 roku skazującej go na dwanaście dni aresztu administracyjnego (patrz punkt 8 powyżej). 24 czerwca 2004 roku skarżący został poinformowany, że jest aresztowany w związku z jego ściganiem karnym. Następnego dnia Sąd Miejski zarządził jego dalsze aresztowanie na dwa miesiące z powodu, że skarżący był oskarżony o poważne przestępstwa i że mógłby unikać śledztwa lub popełnić nowe przestępstwo. Nie podano w tym zakresie żadnych dalszych szczegółów. Skarżący nie odwołał się od decyzji Sądu Miejskiego z 25 czerwca 2004 roku. Nie odwołał się również od decyzji tego samego sądu z 10 sierpnia 2004 roku przedłużającej maksymalny okres jego aresztowania do 21 października 2004 roku. Między 21 października a 24 grudnia 2004 roku skarżący był przetrzymywany wyłącznie na podstawie tego, że jego sprawa została skierowana do sądu rozpoznającego sprawę. Następnie skarżący był przetrzymywany częściowo na podstawie decyzji Sądu Miejskiego z 24 grudnia 2004 roku oraz decyzji Sądu Apelacyjnego w Odessie („Sąd Apelacyjny”) z 3 czerwca 2005 roku i 10 stycznia 2006 roku zwracających sprawę do dodatkowego śledztwa, a częściowo na podstawie decyzji Sądu Apelacyjnego z 4 marca, 29 lipca i 2 listopada 2005 roku oraz 10 marca 2006 roku wielokrotnie przedłużających maksymalny okres jego aresztu tymczasowego. Decyzje te opierały się głównie na przesłankach, że należy przeprowadzić dalsze czynności dochodzeniowe, że skarżący jest oskarżony o poważne przestępstwa i że mógłby unikać śledztwa i procesu oraz utrudniać ustalenie prawdy w sprawie. Decyzje te nie zawierały w tym zakresie żadnych dalszych szczegółów. Od tych decyzji nie można było wnosić odwołania. Skarżący twierdził, że zostały podjęte z naruszeniem norm proceduralnych, w szczególności bez udziału niego lub jego adwokata w rozprawach w tej sprawie. Niektóre z okresów aresztowania skarżącego między 4 marca 2005 a 18 kwietnia 2006 roku – a mianowicie od 10 maja do 3 czerwca oraz od 4 do 16 grudnia 2005 roku – nie były w ogóle objęte żadną decyzją, a skarżący był przetrzymywany z powodu, że sprawa oczekiwała na rozpoczęcie procesu. Zdaniem skarżącego jego aresztowanie między 10 a 15 maja 2005 roku również nie było w ogóle objęte żadną decyzją. 13 czerwca 2004 roku skarżący był przesłuchiwany w charakterze świadka w sprawie kilku napadów rabunkowych. Skarżący złożył obciążające go samego zeznania, podając szczegóły przestępstw, które on i kilka innych osób popełnili. 15 czerwca 2004 roku skarżący został przesłuchany w charakterze podejrzanego o morderstwo, ponieważ jeden z jego wspólników złożył zeznania obciążające go w tym przestępstwie, którego miał dopuścić się w trakcie napadu rabunkowego. Wspólnik był ze skarżącym w momencie popełnienia morderstwa, ale nie widział, jak to się stało. W trakcie przesłuchania skarżącego w tym dniu przyznał się do popełnienia morderstwa i podał szczegóły w tym zakresie. Tego samego dnia skarżący został oficjalnie oskarżony o to przestępstwo. Skarżący oświadczył, że był przesłuchiwany bez obecności adwokata. Rząd nie odniósł się do tego twierdzenia. Nie przedłożono żadnych dokumentów dotyczących przesłuchania skarżącego z 15 czerwca 2004 roku. Odwołanie do tego przesłuchania znalazło się w wyroku z 30 marca 2007 roku (patrz punkt 53 poniżej). Należy zauważyć, że oceniając dowody dotyczące zarzutów morderstwa, Sąd Apelacyjny stwierdził, że:
„... [P]rzesłuchanie Sadkowa V.A. zostało przeprowadzone z udziałem adwokata [podczas gdy pan Sadkov miał status procesowy] podejrzanego 15 czerwca 2004 roku ([strony] 64-65, [tom] 12 [akt sprawy]) i oskarżonego ([strony] 69-70, [tom] 12 [akt sprawy]) ... podczas których Sadkov wyjaśnił, że wielokrotnie dźgnął [pokrzywdzonego] nożem ... [i że] następnie rzucił ten nóż do jeziora. [Jego] zeznania zawierały informacje o sposobie dźgnięcia pokrzywdzonego ... co zostało później potwierdzone przez biegłego sądowego ... i których nie było w zeznaniach [jego wspólnika] ... [D]nia 15 czerwca 2004 roku, natychmiast po otrzymaniu tej informacji, funkcjonariusze policji przeszukali jezioro, które [pan Sadkov i jego wspólnik] wskazali i znaleźli nóż, który, zgodnie z raportem biegłych, mógł zostać użyty do zadania obrażeń pokrzywdzonemu ...”
Następnie skarżący wziął udział w szeregu czynności dochodzeniowych, a mianowicie odtworzeniach zdarzeń i konfrontacjach świadków. Zdaniem skarżącego i informacji zawartych w wyroku z 30 marca 2007 roku (patrz punkt 53 poniżej), nie był reprezentowany przez adwokata podczas tych czynności. Zgodnie z twierdzeniami stron, 24 czerwca 2004 roku adwokat został wyznaczony przez śledczego do reprezentowania skarżącego w postępowaniu. Nie przedłożono kopii odpowiedniej decyzji. Skarżący był przesłuchiwany w obecności adwokata, gdzie potwierdził swoje poprzednie zeznania złożone policji. Podczas przesłuchań na późniejszych etapach śledztwa i podczas procesu skarżący, w obecności adwokata, wielokrotnie zmieniał swoją wersję wydarzeń dotyczących stawianych mu zarzutów. Na przykład, podczas gdy początkowo zeznał, że to tylko on popełnił morderstwo, podczas późniejszego przesłuchania oświadczył, że jeden z jego współoskarżonych również wziął udział w morderstwie. Ostatecznie skarżący zaprzeczył swojej odpowiedzialności za morderstwo i większość zarzutów napadu rabunkowego. W szczególności oświadczył, że przestępstwa zostały popełnione przez jego współoskarżonych, którzy poinformowali go o odpowiednich szczegółach, a że jego przyznanie się podczas początkowego przesłuchania w czerwcu 2004 roku zostało wymuszone w wyniku złego traktowania przez policję. 22 października 2004 roku śledztwo zostało zakończone, a skarżącemu przekazano akta sprawy do zapoznania. 24 grudnia 2004 roku Sąd Miejski zwrócił sprawę do dodatkowego śledztwa z powodu niewykonania w pełni wymaganych czynności dochodzeniowych. Nakazał również śledczemu zbadanie jednej ze skarg jednego ze współoskarżonych skarżącego na złe traktowanie przez policję. Następnie sprawa była zwracana do prokuratury w celu dodatkowego śledztwa dwa razy, 3 czerwca i 16 grudnia 2005 roku, głównie z powodu niewykonania w pełni wymaganych czynności dochodzeniowych. W międzyczasie, 28 kwietnia 2005 roku skarżący poprosił śledczych o umorzenie postępowania karnego przeciwko niemu i o zwolnienie go z aresztu, oświadczając, że zarzuty przeciwko niemu opierają się na złożonych przez niego samych obciążających zeznaniach uzyskanych w wyniku złego traktowania w czerwcu 2004 roku. 29 kwietnia 2005 roku wniosek został odrzucony jako nieuzasadniony. 30 listopada 2005 roku śledczy odrzucili podobny wniosek złożony przez adwokata skarżącego 29 listopada 2005 roku, w którym twierdził również, że skargi skarżącego na złe traktowanie przez policję nie zostały należycie zbadane. W trakcie śledztwa przygotowawczego skarżący otrzymał dostęp do całej teczki sprawy i zapoznał się z nią razem z adwokatem kilkakrotnie, a mianowicie w kwietniu i wrześniu 2005 roku oraz lutym 2006 roku. Otrzymał również dostęp do teczki sprawy podczas procesu. Zgodnie z raportami policji, podczas gdy skarżący zapoznawał się z aktami sprawy 29 września 2005 roku, próbował zniszczyć kilka dokumentów, w szczególności te dotyczące jego zeznań złożonych 29 czerwca 2004 roku (patrz punkt 14 powyżej). Skarżący nie złożył żadnych komentarzy w tym zakresie. W kwietniu 2006 roku sprawa została skierowana do Sądu Apelacyjnego do rozpoznania. Podczas procesu skarżący zaprzeczył winie w popełnieniu przestępstw, których się go oskarżało. Głównym argumentem skarżącego było to, że zarzuty opierają się na jego zeznaniach i zeznaniach jego współoskarżonych uzyskanych w wyniku złego traktowania przez policję oraz na fałszywych dowodach. 30 marca 2007 roku Sąd Apelacyjny uznał skarżącego i pięć innych osób za winnych szeregu przestępstw, w tym morderstwa, nielegalnego posiadania broni palnej i wielokrotnych napadów rabunkowych, skazał skarżącego na piętnaście lat pozbawienia wolności i zarządził konfiskatę całego jego mienia. Sąd oparł swój wyrok dotyczący większości zarzutów głównie na zeznaniach współoskarżonych skarżącego uzyskanych w trakcie śledztwa i podczas procesu. Sąd powołał się również na zeznania licznych świadków i ofiar przestępstw oraz na wnioski z kilku badań sądowo-lekarskich, balistycznych i innych ekspertyz. Sąd zauważył, że aresztowanie skarżącego i jego współoskarżonych oraz areszt administracyjny na początkowym etapie śledztwa (w przypadku skarżącego między 11 a 24 czerwca 2004 roku) były sprzeczne z art. 106 i 115 Kodeksu Postępowania Karnego (ustalającym zasady aresztowania tymczasowego), ponieważ w rzeczywistości zostali aresztowani na suspicion popełnienia przestępstw. Sąd zauważył również, że w tym okresie byli przesłuchiwani jako świadkowie w odniesieniu do odpowiednich wydarzeń i brali udział w innych czynnościach dochodzeniowych, a mianowicie odtworzeniach zdarzeń i konfrontacjach świadków. Zdaniem sądu ta sytuacja pociągała za sobą naruszenie ich prawa do obrony. Sąd zdecydował o nieprzyjmowaniu jako dowodów wszystkich protokołów z czynności dochodzeniowych, w których skarżący i jego współoskarżeni brali udział jako świadkowie w odpowiednich okresach (patrz punkt 35 powyżej). W odniesieniu do zarzutu morderstwa sąd oparł się głównie na zeznaniach jednego ze wspólników skarżącego i obciążających go samych zeznaniach złożonych na etapie postępowania przygotowawczego, w szczególności podczas przesłuchania 15 czerwca 2004 roku i podczas późniejszych przesłuchań, zauważając, że skarżącemu pomagał adwokat, gdy składał te zeznania (patrz punkty 36 i 38 powyżej). Sąd uznał, że zeznania były wiarygodne i zauważył, że podczas procesu skarżący składał sprzeczne oświadczenia dotyczące odpowiednich wydarzeń, których nie można było przyjąć. Powołując się na decyzję prokuratury z 11 lutego 2006 roku (patrz punkt 19 powyżej), sąd stwierdził, że skargi skarżącego na złe traktowanie przez policję były nieuzasadnione. Sąd uznał również, że wbrew twierdzeniom skarżącego jeden z jego wspólników, M., zmarł w wyniku wykrwawienia po tym, jak został ranny przez innego wspólnika skarżącego w trakcie jednego z napadów rabunkowych, które popełnili. Skarżący i oskarżenie zaskarżyli wyrok z 30 marca 2007 roku w drodze odwołania. Podczas gdy oskarżenie nie zgodziło się z kwalifikacją prawną niektórych przestępstw przez sąd pierwszej instancji, skarżący argumentował, że nie był winny, że złożył obciążające go samego zeznania w wyniku złego traktowania przez policję i że jego współoskarżeni złożyli nieprawdziwe zeznania dotyczące jego udziału w przestępstwach. 4 grudnia 2007 roku Sąd Najwyższy rozpoznał sprawę i wydał decyzję w obecności skarżącego. Utrzymał w mocy wyrok z 30 marca 2007 roku w zakresie, w jakim dotyczył większości wyroków skazujących, w tym morderstwa. Sąd Najwyższy stwierdził, że winna skarżącego została należycie ustalona. W swojej decyzji powołał się na zeznania współoskarżonych skarżącego, świadków i ofiar, a także na różne dowody sądowo-lekarskie. Tą samą decyzją Sąd Najwyższy zarządził ponowne rozpoznanie kilku wyroków za napady rabunkowe, stwierdzając, że sąd pierwszej instancji popełnił błąd w kwalifikacji prawnej przestępstw. W szczególności zarządził zbadanie, czy te przestępstwa można uznać za popełnione przez „zorganizowaną grupę”. Skarżący oświadczył, że kopię decyzji Sądu Najwyższego z 4 grudnia 2007 roku otrzymał po znacznych opóźnieniach, 19 czerwca 2008 roku. Podczas ponownego procesu skarżący argumentował, że nie jest winny i że był źle traktowany przez policję w dniach 11-12 czerwca 2004 roku. 11 sierpnia 2008 roku Sąd Apelacyjny uznał skarżącego i jego współoskarżonych za winnych pozostałych zarzutów napadu rabunkowego. Nie zmienił wyroku skarżącego. Wyrok skazujący opierał się głównie na zeznaniach współoskarżonych skarżącego uzyskanych w trakcie śledztwa i procesu. W pewnym stopniu sąd powołał się również na zeznania kilku świadków i ofiar oraz wyniki różnych ekspertyz. Powołując się na decyzję prokuratury z 11 lutego 2006 roku, sąd uznał, że skargi skarżącego na złe traktowanie przez policję były nieuzasadnione. Skarżący wniósł skargę kasacyjną. 16 grudnia 2008 roku Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok z 11 sierpnia 2008 roku, zauważając między innymi, że nie było dowodów na to, że współoskarżeni skarżącego złożyli fałszywe zeznania. Zauważył również, że skarżący przyznał się do winy i podał szczegóły odpowiednich wydarzeń kilkakrotnie podczas śledztwa. Sąd Najwyższy nie określił okresu śledztwa, do którego się odnosił. Sąd Najwyższy ogólnie zauważył, że skargi skarżącego na naruszenie prawa do obrony nie miały żadnych podstaw w aktach sprawy. Stwierdził dalej, że nie doszło do naruszenia Kodeksu Postępowania Karnego z 1960 roku („KPK”) w tym, że skarżący brał udział w czynnościach dochodzeniowych podczas swojego aresztu administracyjnego. Skargi skarżącego na złe traktowanie uznano za nieuzasadnione. 13 lutego 2009 roku Sąd Apelacyjny przesłał skarżącemu kopię decyzji Sądu Najwyższego z 16 grudnia 2008 roku, zauważając, że po tej dacie skarżący nie będzie uprawniony do zapoznania się z aktami sprawy.

VI. Skarga do Trybunału
W czerwcu i lipcu 2005 roku skarżący złożył pisma do Trybunału, skarżąc się głównie na złe traktowanie przez policję i bezprawność jego aresztowania i zatrzymania. Pismem z 22 sierpnia 2005 roku Trybunał zaprosił skarżącego do przedłożenia kopii dokumentów istotnych dla jego skarg. W liście z 29 września 2005 roku skarżący oświadczył, że jego prośby o kopie niezbędnych dokumentów zostały odrzucone przez władze krajowe. W szczególności, we wrześniu 2005 roku prokuratura poinformowała skarżącego, że KPK nie przewiduje wydawania kopii dokumentów z akt spraw karnych i że po zakończeniu śledztwa skarżący i jego adwokat będą mieli możliwość zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia ręcznych kopii dokumentów. Pismem z 5 grudnia 2005 roku Trybunał zaprosił Rząd do przedłożenia informacji faktycznych dotyczących skarg skarżącego dotyczących niemożności uzyskania kopii dokumentów potrzebnych do jego skargi. W styczniu 2006 roku skarżący i Rząd przedłożyli kopie szeregu dokumentów dotyczących skarg skarżącego na złe traktowanie i bezprawne zatrzymanie. W swojej odpowiedzi na list Trybunału z 5 grudnia 2005 roku Rząd stwierdził również, że zgodnie z KPK skarżący miał prawo do zapoznania się z aktami sprawy i sporządzenia kopii dokumentów po zakończeniu śledztwa przeciwko niemu. Następnie skarżący miał rzekomo również trudności z uzyskaniem kopii innych dokumentów z akt sprawy. Oświadczył, że jego prośby do prokuratury i sądów o takie kopie były bezskuteczne. Zgodnie z dokumentami przedłożonymi przez strony, odnotowano, że skarżący otrzymał dostęp do swojej teczki sprawy podczas postępowania karnego przeciwko niemu i że sądy nie były zobowiązane do wydawania mu kopii dokumentów innych niż wyroki w jego sprawie karnej. Skarżący twierdził, że administracja więzienia, w którym był przetrzymywany w sierpniu 2009 roku, zniszczyła list, który poprosił ich o wysłanie do Trybunału 3 sierpnia 2009 roku. Prokuratura zbadała rzekome zniszczenie listu i stwierdziła, że został on należycie wysłany. Trybunał nie otrzymał listu od skarżącego datowanego na 3 sierpnia 2009 roku.


Skarżący urodził się w 1952 roku. W momencie wniesienia wniosku był osadzony w więzieniu Berlin Tegel. Obecnie mieszka w Berlinie. 1 października 1998 roku Sąd Rejonowy w Berlinie uznał skarżącego za winnego niebezpiecznego napaści. Skazał go na sześć lat i sześć miesięcy pozbawienia wolności oraz zarządził jego zatrzymanie prewencyjne na podstawie art. 66 § 1 Kodeksu Karnego (patrz punkt 36 poniżej). Sąd ustalił, że skarżący prześladował swoją byłą partnerkę, zastraszał ją i jej rodzinę telefonami, nagłymi wizytami i groźbami pozbawienia życia lub zdrowia, w końcu czekał na swoją byłą partnerkę w zasadzce przed jej miejscem pracy i dwukrotnie dźgnął ją nożycami w szyję z zamiarem zabicia jej. Ostatecznie nie zabił ofiary. Popierając ustalenia zawarte w raporcie biegłego psychiatry A., sąd uznał, że skarżący działał ze zmniejszoną poczytalnością, ponieważ w momencie popełnienia przestępstwa znajdował się w stanie podniecenia afektywnego i cierpiał na zespół nerwicowy. Sąd stwierdził, że skarżący, który był wcześniej skazywany w latach 1975, 1977, 1981, 1983 i 1988 za podobne przestępstwa, w tym niebezpieczne napaści i napaści seksualne oraz gwałty, popełniane głównie wobec byłych partnerek na końcu ich związku z nim, wykazywał skłonność do popełniania poważnych przestępstw z użyciem przemocy i był niebezpieczny dla społeczeństwa. Skarżący odbył całą karę pozbawienia wolności, która zakończyła się 27 lutego 2005 roku, zasadniczo w więzieniu Berlin Tegel. Skarżący nie został zwolniony po zakończeniu kary więzienia, ale pozostał w faktycznym zatrzymaniu prewencyjnym bez formalnej decyzji właściwych sądów o wykonaniu zarządzenia o zatrzymaniu prewencyjnym na podstawie art. 67c Kodeksu Karnego (patrz punkt 36 poniżej), ponieważ postępowania były opóźnione. 15 czerwca 2007 roku Sąd Apelacyjny w Berlinie orzekł, że dalsze zatrzymanie prewencyjne skarżącego bez decyzji sądu nakazującej jego wykonanie było niezgodne z prawem i zarządził jego przerwanie. Skarżący został zwolniony tego dnia. 9 lipca 2007 roku Sąd Rejonowy w Berlinie zarządził wykonanie zatrzymania prewencyjnego skarżącego zgodnie z art. 67c § 1 Kodeksu Karnego, ponieważ nie było zasadne oczekiwanie, że skarżący nie popełni dalszych czynów zabronionych w przypadku zwolnienia. W tym kontekście sąd wziął pod uwagę opinię wyrażoną przez biegłego psychoterapeutę B., który uznał, że impulsywne i agresywne zachowanie skarżącego na rozprawach w czerwcu 2007 roku potwierdziło ustalenie w jego raporcie z 15 września 2005 roku, że skarżący był nadal niebezpieczny dla społeczeństwa. Skarżący odwołał się od decyzji. Pozostał na wolności w toku postępowania odwoławczego. Będąc na wolności, znalazł mieszkanie i pracę oraz dobrowolnie rozpoczął leczenie psychoterapeutyczne u psycholog, pani So. Regularnie uczęszczał na cotygodniowe sesje terapeutyczne z panią So. i nie popełnił żadnych przestępstw w czasie przebywania na wolności. 27 maja 2008 roku Sąd Apelacyjny w Berlinie utrzymał w mocy decyzję Sądu Rejonowego w Berlinie. Podobnie jak Sąd Rejonowy, oparł swoją decyzję na opinii biegłego lekarza sporządzonej wcześniej przez biegłego psychoterapeutę B. i psychologa S. Biegły B. badał skarżącego czterokrotnie między lutem a wrześniem 2005 roku. S. przeprowadził testy psychologiczne ze skarżącym w marcu 2005 roku. Obaj biegli wydali wspólny pisemny raport medyczny 15 września 2005 roku i uzupełnili go dodatkowym oświadczeniem medycznym odpowiadającym na pytania pełnomocnika reprezentującego skarżącego 20 kwietnia 2006 roku. Oryginalny raport opierał się ponadto na badaniu akt więziennych skarżącego i dużej liczbie akt postępowań przygotowawczych, a także na wywiadzie z jednym z jego współwięźniów. W swoim pisemnym raporcie biegli doszli do wniosku, że skarżący cierpi na narcystyczne i antyspołeczne zaburzenie osobowości. Byli zdania, że istnieje bardzo duże ryzyko, że skarżący popełni ponownie przestępstwo ze względu na swoją strukturę osobowości i można się spodziewać, że popełni poważne przestępstwa skierowane głównie przeciwko fizycznej i seksualnej nietykalności potencjalnych ofiar kobiet. Skarżący stale popełniał nowe przestępstwa w okresie próby, w wyniku czego jego próba była odbierana pięciokrotnie. Popełniał głównie przestępstwa przeciwko fizycznej i seksualnej nietykalności kobiet i zazwyczaj pod koniec swoich związków, gdy nie był w stanie zaakceptować, że jego dziewczyna go zostawiła. Leczenie terapeutyczne nie było dotychczas skuteczne. Sąd poparł ustalenia biegłych psychiatrów. Orzekł, że chociaż skarżący nie popełnił żadnych przestępstw podczas swojego roku na wolności i chociaż dobrowolnie i regularnie poddawał się leczeniu psychologicznemu w tym roku, nie było powodu, by wierzyć, że powstrzyma się od popełniania kolejnych przestępstw. W przeszłości skarżący już powstrzymywał się od popełniania dalszych przestępstw na dłuższe okresy. Sytuacje podobne do tych, w których skarżący wcześniej popełniał przestępstwa, zwłaszcza przeciwko fizycznej i seksualnej nietykalności swoich partnerek, na końcu związków, mogły pojawić się i eskalować ponownie, tak jak w przeszłości. 30 maja 2008 roku skarżący dobrowolnie powrócił do więzienia Berlin Tegel w celu kontynuacji zatrzymania prewencyjnego. 2 września 2008 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej wniesionej przez skarżącego przeciwko decyzji Sądu Rejonowego i Sądu Apelacyjnego w sprawie wykonania zarządzenia o zatrzymaniu prewencyjnym (sygn. akt 2 BvR 1612/08). 20 grudnia 2012 roku wniosek (nr 12132/09) złożony do tego Trybunału w tym kontekście został uznany za niedopuszczalny przez jednego sędziego w postępowaniu zgodnie z art. 27 Konwencji. 12 października 2009 roku Sąd Rejonowy w Berlinie zadecydował w pierwszych postępowaniach okresowego przeglądu, zgodnie z art. 67d § 2 oraz 67e §§ 1 i 2 Kodeksu Karnego w ich ówczesnym brzmieniu (patrz punkt 36 poniżej), że zatrzymanie prewencyjne skarżącego ma być kontynuowane. Uznał, że nie jest zasadne oczekiwanie, że skarżący nie popełni dalszych czynów zabronionych w przypadku zwolnienia. Sąd wysłuchał władze więzienne, które w swoim piśmie z 6 marca 2009 roku złożyły, że skarżący nie jest chętny do pracy nad swoimi problemami i odmawia jakiegokolwiek leczenia terapeutycznego w centrum detencyjnym. Sąd wysłuchał również skarżącego 25 września 2009 roku. Sąd oparł swoją decyzję o przedłużeniu zatrzymania prewencyjnego skarżącego również na opinii biegłego psychoterapeuty B. i psychologa S. z 15 września 2005 roku, uzupełnionej 20 kwietnia 2006 roku (patrz punkt 13 powyżej). Wziął pod uwagę fakt, że skarżący był skazywany piętnaście razy od 1971 roku, w tym dziesięć razy za przestępstwa z użyciem przemocy. Sąd Rejonowy oddalił również wniosek skarżącego o nową opinię biegłego psychiatry. Uznał, że art. 454 § 2 w związku z art. 463 § 3 Kodeksu Postępowania Karnego (patrz punkt 37 poniżej) wymaga jedynie nowego raportu biegłego psychiatry jako podstawy dla decyzji o okresowym przeglądzie, jeśli sąd rozważa zwolnienie aresztowanego z zatrzymania prewencyjnego w warunkach próby, aby zapewnić, że nie jest już zagrożeniem dla społeczeństwa. Sąd stwierdził, że zgodnie z orzecznictwem Federalnego Trybunału Konstytucyjnego (patrz decyzja z 3 lutego 2003 r., sygn. akt 2 BvR 1512/02) i Trybunału Konstytucyjnego Berlina (patrz decyzja z 4 marca 2009 r., sygn. akt VerfGH 104/07) w przeciwnym razie pozostawało to do uznania sądu oceniającego potrzebę przedłużenia zarządzenia o zatrzymaniu prewencyjnym, czy konieczna jest nowa opinia biegłego. Zasadniczo opinia biegłego byłaby konieczna, jeśli aresztowany cierpiał na anomalie psychiatryczne, które wymagałyby oceny biegłego psychiatry w celu przewidzenia zagrożenia, jakie stanowi dla społeczeństwa. W przeciwnym razie nowy raport biegłego psychiatry zazwyczaj nie był konieczny, chyba że szczególne nowe okoliczności wymagały nowego zbadania aresztowanego. Sąd uznał, że zgodnie z opisanymi standardami prawnymi nie było konieczności zasięgania nowej opinii biegłego. Powołał się na argumenty podane w decyzji Sądu Apelacyjnego z 27 maja 2008 roku, dodając, że od tamtej pory nie nastąpiły żadne istotne zmiany. Skarżący odmawiał poddania się leczeniu terapeutycznemu w centrum detencyjnym od czasu powrotu do zatrzymania prewencyjnego. Jego wiek, 57 lat, nie uzasadniał innego wniosku w odniesieniu do zagrożenia, jakie stanowił w okolicznościach jego sprawy. Pisemna opinia biegłych B. i S. z 15 września 2005 roku, uzupełniona 20 kwietnia 2006 roku i wyjaśniona przez B. na dwóch rozprawach, trwających łącznie sześć godzin, przed Sądem Rejonowym w czerwcu 2007 roku, była więc nadal wystarczająco aktualna. Sąd był jednak zdania, że skarżącemu należy pozwolić na kontynuację terapii z zewnętrznym psychologiem panią So., której nie był uprawniony kontynuować od czasu odnowienia zatrzymania prewencyjnego. Władze więzienne powinny pozwolić mu na kontynuację i zorganizować eskortowany krótkoterminowy urlop na sesje terapeutyczne z jego psychologiem poza centrum detencyjnym. 24 marca 2010 roku Sąd Apelacyjny w Berlinie oddalił odwołanie skarżącego. Sąd uznał, że zwolnienie skarżącego w warunkach próby pod warunkiem poddania się leczeniu terapeutycznemu poza centrum detencyjnym byłoby nieodpowiedzialne. Nie było przekonujących i weryfikowalnych wskazań, że skarżący zajął się swoimi przestępstwami lub wadami charakteru, które do nich doprowadziły. Rok spędzony na wolności podczas przerwania zatrzymania prewencyjnego nie dowodził inaczej, chociaż nie popełnił przestępstwa w tym okresie. Skarżący w przeszłości już powstrzymywał się od popełniania przestępstw na dłuższe okresy, ale mimo to wielokrotnie popełniał poważne przestępstwa przeciwko nietykalności fizycznej swoich partnerek, gdy one kończyły z nim związek. Biorąc również pod uwagę zaburzenia osobowości prowadzące do jego niebezpieczeństwa, okres jednego roku na wolności był więc zbyt krótki, aby udowodnić, że skarżący nie jest już niebezpieczny. W tym zakresie sąd powołał się na uzasadnienie swojej decyzji z 27 maja 2008 roku i opinię biegłych B. i S., na której opierała się ta decyzja (patrz punkty 13-15 powyżej). Sąd uznał również, że skarżący dobrowolnie poddawał się leczeniu psychologicznemu raz w tygodniu u psychologa pani So. podczas przebywania na wolności. Uważał jednak, że nie ma dowodu na skuteczność tego leczenia. Zamiast tego impulsywny i agresywny sposób, w jaki skarżący traktował inne osoby, w szczególności pracujące w centrum detencyjnym, pokazał, że jego postawa i charakter nie zmieniły się i że nadal nie był chętny do współpracy. Ponadto sąd stwierdził, że chociaż władze więzienne odmówiły udzielenia skarżącemu eskortowanego krótkoterminowego urlopu z więzienia, w szczególności krótkoterminowego urlopu w celu spotkania z jego zewnętrznym terapeutą panią So., bez podania właściwych powodów, takie uchybienia w wykonaniu zatrzymania prewencyjnego nie uzasadniały zwolnienia skarżącego. Sąd uznał, że urlop więzienny jest niezbędny, aby umożliwić skarżącemu, w dłuższej perspektywie, udowodnienie swojej zdolności do życia ponownie na wolności bez popełniania dalszych przestępstw. Sąd był jednak zdania, że nawet jeśli skarżący otrzymałby wymagany urlop od czasu ponownego przyjęcia do zatrzymania prewencyjnego, okres, który upłynął od tamtej pory, byłby zbyt krótki, aby udowodnić, że nie jest już niebezpieczny. Dlatego kontynuacja zatrzymania skarżącego nie była jeszcze nadmierna. Sąd Apelacyjny był ponadto zdania, że decyzja Sądu Rejonowego o niepowierzeniu sporządzenia nowej opinii biegłego lekarza była zgodna z prawem i nie naruszała jego obowiązku ustalenia istotnych faktów. Jak wyjaśniono powyżej, nowy biegły psychiatra nie spotkałby się z znacząco inną sytuacją niż ta, którą znaleźli B. i S., gdy przygotowywali swoją opinię biegłego. Odmowa współpracy skarżącego i przyjęcia dalszego leczenia psychologicznego w centrum detencyjnym pokazała, że terapia z panią So. nie zmieniła znacząco jego charakteru i zachowania. 16 czerwca 2010 roku Federalny Trybunał Konstytucyjny odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej skarżącego przeciwko decyzjom Sądu Rejonowego w Berlinie i Sądu Apelacyjnego w Berlinie, w których skarżący zarzucał naruszenie jego konstytucyjnych praw do wolności i do uczciwego procesu (sygn. akt 2 BvR 903/10). 1. Postępowanie dotyczące wniosku skarżącego o udzielenie eskortowanego krótkoterminowego urlopu na zewnętrzne leczenie psychologiczne. 24 marca 2010 roku, na skutek odwołania skarżącego, Sąd Apelacyjny w Berlinie, w odrębnej decyzji, uchylił decyzję władz więziennych i Sądu Rejonowego odmawiającą skarżącemu krótkoterminowego urlopu w celu kontynuacji leczenia psychoterapeutycznego z panią So. od października 2008 roku. Sąd nakazał władzom więziennym udzielenie skarżącemu eskortowanego krótkoterminowego urlopu co najmniej co drugi tydzień w celu poddania się dalszemu leczeniu psychoterapeutycznemu u zewnętrznego psychologa, pani So. Skarżącemu umożliwiono uczęszczanie na sesje psychoterapii z panią So. do momentu zakończenia relacji zaufania z psychologiem we wrześniu/październiku 2010 roku. 9 grudnia 2010 roku władze więzienne w Berlinie w związku z tym zawiesiły urlop więzienny skarżącego, stwierdzając, że skarżący wielokrotnie groził pani So. 29 kwietnia 2011 roku Sąd Apelacyjny w Berlinie utrzymał tę decyzję w mocy. Uznał, że istnieje ryzyko, że skarżący wykorzysta urlop więzienny do popełnienia dalszych przestępstw, biorąc pod uwagę, że jego spór z panią So. przypominał sytuację powstałą w przeszłych relacjach skarżącego z kobietami przed popełnieniem przez niego poważnych przestępstw przeciwko nim. Kolejne wnioski skarżącego o udzielenie dostępu do leczenia u zewnętrznego biegłego psychiatry dr P. w klinice w Berlinie zostały odrzucone przez władze więzienne, co zostało potwierdzone przez Sąd Rejonowy. Sąd Apelacyjny w Berlinie uchylił te decyzje 3 listopada 2011 roku i 4 maja 2012 roku i nakazał władzom więziennym ponowne rozpatrzenie wniosków skarżącego w świetle ustaleń sądu. W swojej decyzji z 4 maja 2012 roku Sąd Apelacyjny stwierdził, że jak wyjaśnił w swojej decyzji z 24 marca 2010 roku, skarżącego nie można zmuszać do poddania się terapii w więzieniu. Skarżący wznowił zewnętrzną psychoterapię we wrześniu 2012 roku. 22 maja 2012 roku Sąd Rejonowy w Berlinie wydał swoją decyzję w nowym postępowaniu okresowego przeglądu. Orzekł, że wykonanie zatrzymania prewencyjnego ma zostać zawieszone w warunkach próby od 20 listopada 2013 roku, zarządził nadzór probacyjny nad skarżącym przez pięć lat i orzekł, między innymi, że skarżący ma unikać jakiegokolwiek kontaktu ze swoim byłym zewnętrznym psychologiem panią So. i jej rodziną, ponieważ zaczął ją prześladować i grozić jej e-mailami i telefonami. Sąd, popierając ustalenia w nowej zewnętrznej opinii biegłego psychiatry wydanej przez dr P., uznał, że chociaż prawdopodobieństwo, że skarżący popełni przestępstwo na wolności, było nadal wysokie, możliwe byłoby zwolnienie skarżącego w warunkach próby po okresie wstępnym około jednego roku, jeśli faza wstępna zostanie opanowana przez skarżącego bez dalszych problemów. Ponieważ władze więzienne ignorowały i bojkotowały zarządzenia sądu udzielenia skarżącemu dostępu do zewnętrznego leczenia psychologicznego przez lata w sposób, którego sąd nigdy wcześniej nie widział i który uznał za niekonstytucyjny, interes skarżącego w byciu na wolności przeważał obecnie nad interesem publicznym. 12 października 2012 roku Sąd Apelacyjny utrzymał tę decyzję w mocy na skutek odwołania. Uznał, że natychmiastowe zwolnienie skarżącego nie miało być zarządzone ze względu na niebezpieczeństwo, jakie stanowił. Powołując się na raport sporządzony przez biegłego D. w 2010 roku, podkreślił w tym kontekście, że fakt, że skarżący nie popełnił przestępstwa podczas przebywania na wolności w 2007/2008 roku, nie był rozstrzygający co do tego, że nie stanowi zagrożenia. Skarżący wcześniej popełniał przestępstwa w kontekście związków z kobietami. Nie miał jednak takiego związku w czasie przebywania na wolności. Ponadto nie miał prawa do swobodnego wyboru terapeuty. Skarżący został zwolniony warunkowo 20 listopada 2013 roku.