Wnioskodawcy urodzili się odpowiednio w 1961 i 1960 roku i mieszkają w Charleroi oraz Antwerpii. Wnioskodawcy są rodzicami Michaela Tekina, urodzonego w 1978 roku. Ten ostatni był dwukrotnie zatrzymany w oddziale psychiatrycznym więzienia w Jamioulx, od 1 lutego 2007 r. do 11 lipca 2007 r. oraz od 17 maja 2008 r. do 7 lipca 2008 r., co oznacza łączny okres około siedmiu miesięcy. W obu przypadkach korzystał z warunkowego zwolnienia. 19 stycznia 2009 r. Sąd Karny w Charleroi, rozprawiając w trybie niepublicznym, ponownie zarządził zatrzymanie syna wnioskodawców na mocy ustawy z 9 kwietnia 1930 r. o ochronie społecznej osób upośledzonych umysłowo, recydywistów i niektórych przestępców seksualnych, zmienionej ustawą z 1 lipca 1964 r. („ustawa o ochronie społecznej”). Podczas odbywania zatrzymania w oddziale psychiatrycznym więzienia w Jamioulx był przedmiotem kilku środków dyscyplinarnych ze względu na agresywne zachowanie wobec personelu i innych osadzonych. 3 lipca 2009 r. Komisja Ochrony Społecznej więzienia w Jamioulx („CDS”) zarządziła jego warunkowe zwolnienie i poddał go nadzorowi medyczno-społecznemu, dołączając szereg warunków do jego tymczasowego zwolnienia. Postanowieniem z 7 sierpnia 2009 r., z powodu nieprzestrzegania warunków zwolnienia, Prokurator przy Sądzie Pierwszej Instancji w Charleroi zdecydował o odesłaniu syna wnioskodawców do oddziału psychiatrycznego więzienia w Jamioulx. Michael Tekin został aresztowany tego samego dnia i zatrzymany za obrazę i grożenie dwóm policjantom. Po przybyciu na komisariat policji później tego samego dnia został zbadany przez lekarza ogólnego przed przeniesieniem wieczorem do więzienia w Jamioulx, gdzie został zbadany przez dr S., który przepisał lek uspokajający i tabletkę nasenną. Syn wnioskodawców został następnie umieszczony w celi indywidualnej w zwykłym oddziale więzienia w Jamioulx.

Przebieg zdarzeń opisany poniżej został ustalony w wyniku śledztwa sądowego i postępowania oraz jest niesporny między stronami. Około godziny 9:30 rano 8 sierpnia 2009 r. Michael Tekin został stawiony przed Zastępcą Dyrektora więzienia w Jamioulx na rozmowę jako nowy osadzony. Po rozmowie Zastępca Dyrektora zdecydował o wdrożeniu specjalnych środków bezpieczeństwa na tydzień. Środki te zostały przyjęte z powodu nerwowego, pobudzonego stanu Michaela Tekina i dlatego, że uważał swoje zatrzymanie za arbitralne i żądał uwolnienia. Zarządzono następujące specjalne środki bezpieczeństwa: umieszczenie w celi indywidualnej, indywidualny dostęp do więziennego boiska, przyjmowanie wizyt w kabinie zamiast w zbliżowcu, używanie plastikowych noży i widelców, otwieranie celi tylko przez kierowników sekcji w towarzystwie dwóch strażników więziennych, eskorta przez pracownika podczas przemieszczania się osadzonego oraz wdrożenie specjalnego nadzoru obejmującego kontrolę celi przez strażnika więziennego co piętnaście minut w celu zapewnienia, że nic niepokojącego się nie dzieje. Strażnik więzienny R., który eskortował Michaela Tekina od jego powrotu do więzienia, został poinstruowany, aby poinformować go o tych specjalnych środkach bezpieczeństwa jako kierownik sekcji pełniący funkcję asystenta więziennego. Towarzyszyli mu dwaj inni strażnicy, L. i D. Po przybyciu do celi około godziny 11:30 Michael Tekin właśnie kończył obiad. R. odczytał specjalne środki bezpieczeństwa zarządzone przez Dyrektora. Według R. – co potwierdzili L. i D. – Michael Tekin go sprowokował, celowo kichając (lub „plując”, według Rządu) na niego. Gdy R. powiedział osadzonemu, aby przestał się prowokować, w przeciwnym razie zostanie przeniesiony do celi izolacyjnej, Michael Tekin zbliżył się do niego i umieścił głowę tak blisko twarzy R., że wszyscy trzej strażnicy pomyśleli, że zaraz zostaną zaatakowani. Wobec reakcji Michaela Tekina i jego przeszłości R. zdecydował umieścić go w celi izolacyjnej. Chwycił Michaela Tekina za kark, a D. chwycił go za ramię, aby wyprowadzić go z celi. R. wyjaśnił, że z powodu ciasnoty celi nie był w stanie utrzymać uścisku na karku osadzonego i zdecydował się zastosować inną technikę duszenia, która polegała na „zamku ramię” wokół szyi osadzonego, podczas gdy zmuszał go do położenia się na ziemi. Gdy Michael Tekin leżał twarzą do podłogi, był nadal unieruchomiony w zamku ramię przez R., który również opierał całym ciężarem na górnej części jego pleców. Michael Tekin rzekomo skarżył się wtedy, że nie może oddychać i się dusi. L. unieruchomił prawe ramię osadzonego; jego lewe ramię było już zablokowane pod ciałem L. Wreszcie D. przysiadł na osadzonym. Wezwano posiłki, a na miejsce przybyło kilku kolejnych strażników. Obecnych było łącznie około dziesięciu strażników. Niektórzy z nich pomagali w utrzymaniu Michaela Tekina pod kontrolą, podczas gdy inni pozostali bierni. Michaelowi Tekinowi założono kajdanki na ręce i łańcuchy na kostki. Następnie został podniesiony na nogi, aby zostać przetransportowanym przez dwóch strażników, w tym D., do celi izolacyjnej. Zeznania strażników różnią się co do zdolności Michaela Tekina do mówienia i oddychania w drodze do celi. Jednak wszyscy zgadzają się, że musieli go ciągnąć, podtrzymując go pod ramionami, a następnie nieść, i że jego głowa zwisała w dół. Strażnicy zauważyli, że oddał mocz na siebie. Musieli go nieść w dół po około dwudziestu stopniach, aby dotrzeć do celi izolacyjnej. Po przybyciu do drzwi celi izolacyjnej strażnicy położyli Michaela Tekina twarzą do podłogi z powodu wąskich drzwi i wciągnęli go do środka. Gdy znaleźli się w środku, odwrócili go, tylko po to, by zauważyć, że jego twarz była sina. Około godziny 11:50 więzienna pielęgniarka otrzymała telefon z informacją, że Michael Tekin jest nieprzytomny. Powiadomiła dyżurnego lekarza i przygotowała sprzęt medyczny. Gdy pielęgniarka i dyżurny lekarz przybyli do wewnętrznej bramy bezpieczeństwa więzienia, strażnik, który był świadkiem zdarzeń, poinformował ich, że „service 100” (pogotowie ratunkowe) i SMUR (karetka pogotowia ratunkowego) zostały wezwane około godziny 11:54. Transkrypcja rozmowy znajduje się w aktach sprawy. W oczekiwaniu na przyjazd tych służb, dyżurny lekarz i więzienna pielęgniarka rozpoczęli masaż serca o godzinie 12:00, stwierdzając, że Michael Tekin nie oddycha i nie ma tętna. Paramedycy z „service 100” przybyli o 12:15. Jednak zauważyli, że nie skontaktowano się z SMUR i zdecydowali się poprosić o ich interwencję ratunkową. Pielęgniarka z „service 100” oświadczyła później, że zostali wezwani do zwykłego ataku i dlatego nie zostali poinformowani o powadze sytuacji. SMUR przyjechał o 12:35, a Michael Tekin został natychmiast zintubowany i podłączony do kroplówki. Lekarz mógł jednak tylko stwierdzić, że w braku aktywności elektrycznej bezcelowe jest kontynuowanie prób reanimacji. Śmierć Michaela Tekina stwierdzono o godzinie 12:50. Natychmiast wszczęto śledztwo z urzędu. Biegły lekarz sądowy powołany przez Prokuratora udał się na miejsce zdarzeń o 14:20 tego samego dnia i zauważył bardzo rozległą sinicę twarzy i okolicy szyi oraz obecność produktów spożywczych w okolicy nozdrzy i ust. Wszyscy główni świadkowie zostali przesłuchani tego samego dnia lub w dniach następujących.

Podczas pierwszego przesłuchania 8 sierpnia 2009 r. R. złożył następujące oświadczenie w odniesieniu do interwencji strażników więziennych:
„Michael Tekin przybył do więzienia wczoraj w stanie wysokiego napięcia nerwowego. W rzeczywistości towarzyszący mu policjanci opisywali go jako bardzo niebezpiecznego.
Po przybyciu Michael Tekin był bardzo rozdrażniony przeciwko policji. Przejęliśmy go i uspokoił się.
Znaliśmy Michaela Tekina z poprzedniego zatrzymania, więc ze względów bezpieczeństwa umieściliśmy go w celi indywidualnej w 9. sekcji, cela nr 9229. Według moich informacji nie sprawiał żadnych kłopotów w nocy.
Dzisiaj rano Michael Tekin poszedł do Dyrektora [H.] na „raport nowoprzybyłego”, jak każdy nowy osadzony.
Byłem obecny podczas tej rozmowy w biurze do tego przeznaczonym.
Michael Tekin zaczął krzyczeć o policjantach, nazywając ich niepełnosprawnymi i twierdząc, że to ich wina, że tam jest.
Dyrektor wyjaśnił, że musi odwiedzić CDS (Komisję Ochrony Społecznej). Michael Tekin odpowiedział, że nie musi czekać i że pójdzie po swoje klucze do szatni i wyjdzie. Gdy mu powiedzieliśmy, że to niemożliwe, zagroził nam słowami „dostaniecie swoje”.
Wiedząc, że Michael Tekin ma kapryśny i nieprzewidywalny charakter i w przeszłości już atakował strażników, Dyrektor nałożył na niego specjalne środki, takie jak cela indywidualna, otwieranie drzwi celi przez kilku strażników, używanie plastikowych noży i widelców itp.
Został odprowadzony do swojej celi przez kilku strażników bez incydentów.
Gdy zarządza się specjalne środki, muszą być one wpisane na piśmie i podpisane przez osadzonego.
Około godziny 11:45 poszedłem do jego celi w towarzystwie [L., D. i C.]. Michael Tekin jadł, gdy weszliśmy.
Gdy wyjaśniłem mu środki, Michael Tekin wstał i udawał, że kicha, plując częścią swojego obiadu (vol-au-vent) w moją twarz. Odsunąłem się. Michael Tekin ruszył w moją stronę i zaczął znowu kichać.
Natychmiast kazałem mu się uspokoić i pluć gdzie indziej. Znowu ruszył w moją stronę. Powiedziałem mu, że jeśli się nie uspokoi, zostanie przeniesiony do celi izolacyjnej. Podszedł do mnie samego, z głową przy mojej, i powiedział „chciałbym zobaczyć, jak to zrobisz”. Wtedy chwyciłem go za szyję, aby zmusić go do położenia się na ziemi i zabrać do celi izolacyjnej. Chciałbym zaznaczyć, że wziąłem go w zamek ramię, zanim go przewróciłem.
Moi koledzy trzymali go za ręce i nogi. Wezwaliśmy posiłki. Podczas gdy go trzymałem, mówiłem do niego, a on odpowiedział „duszę się”. Poluzowałem uścisk i powiedziałem mu, że jeśli może mówić, to się nie dusi.
Michael Tekin gestykulował rękami i nogami. Chciałbym określić, że upadłem na ziemię z Michaelem Tekinem i był on na boku. W końcu nie trzymałem go już za szyję, ale wywierałem nacisk na jego głowę.
Przybyły posiłki i udało nam się założyć mu kajdanki. Podnieśliśmy go na nogi, aby zabrać go do celi izolacyjnej. Posiłki przejęły Michaela Tekina, a ja zacząłem podążać za nimi w pobliżu rotundy, po tym jak złapałem oddech. Michael Tekin już nie protestował, rozluźniając się do tego stopnia, że strażnicy musieli go nieść. Po przybyciu do celi zrozumiałem, że Michael Tekin nie udaje, ponieważ jego twarz stawała się niebieska. Wezwaliśmy ambulatorium oraz SMUR. Dr [L.] był w więzieniu i Tekin otrzymał pierwszą pomoc, w tym sztuczne oddychanie, przez co najmniej 15 minut. Przeprowadzono również defibrylację. Zostałem przy lekarzu przez cały czas. Przyjechała karetka i zostałem w celi, aby im pomóc. Gdy przyjechał SMUR, wyszedłem z celi i czekałem na korytarzu. Z tego, co słyszałem, było już za późno. Nie udało im się go reanimować.”

Później tego samego dnia R. był ponownie przesłuchiwany i dodał następujące oświadczenie:
„Chciałbym zaznaczyć, że podczas mojego wyjaśnienia powodów [specjalnych środków bezpieczeństwa] zauważyłem, że wyraz w oczach Michaela Tekina się zmienia i staje się bardziej groźny, tak że byłem już czujny, gdy wstał.
Gdy tam był z czołem przyciśniętym do mojego, odsunąłem się i wziąłem go w zamek ramię, to znaczy umieściłem moje prawe ramię wokół jego szyi i upadłem z nim na ziemię. Pytacie mnie, czy wywierałem nacisk na jego szyję, a odpowiem, że nie naciskałem na przód jego gardła. Gdy byliśmy na podłodze po stronie korytarza od drzwi celi, zmniejszyłem nacisk. Gdy zaczął znowu walczyć, wywierzyłem niewielki nacisk i natychmiast go poluzowałem. W każdym razie mówił do mnie, jak wspomniałem w moim pierwszym oświadczeniu.
...
Nie jesteśmy szkoleni w obezwładnianiu osadzonych w sytuacjach krytycznych. Po wydarzeniach w Lantin otrzymaliśmy „szkolenie z zarządzania konfliktami”, ucząc się, jak zarządzać konfliktem poprzez rozmowę, a zwłaszcza jak zapobiegać wymykaniu się sytuacji spod kontroli. Moja odpowiedź na twoje pytanie brzmi, że w przypadku ataku osadzonego po prostu musimy zrobić wszystko, co w naszej mocy, aby go powstrzymać.”

Strażnik D. złożył następujące oświadczenie:
„Przycisnęliśmy Michaela Tekina do ziemi. ... Nie słyszałem, żeby Michael Tekin mówił, ale myślę, że próbował mówić, ale nic nie wychodziło. ... W drodze do celi izolacyjnej nie słyszałem, żeby mówił lub skarżył się. ... Myślę, że był jeszcze żywy, ponieważ kilka razy czułem opór w jego ramieniu.”

Dr B. przeprowadził sekcję zwłok następnego dnia, 9 sierpnia 2009 r. Raport z sekcji zwłok z 14 sierpnia 2009 r. stwierdził, że manewry na jego szyi spowodowały obrażenia na tyle głębokie, aby złamać prawy górny róg chrząstki tarczycy i że te obrażenia były przedłużone, ponieważ zaobserwowano objawy uduszenia. W raporcie dodano, że mimowolne oddanie moczu zgłoszone przez śledczych wskazywało na moment, w którym utrata przytomności stała się tak głęboka, że zahamowała mechanizm zwieraczy. Takie zahamowanie można było zaobserwować na przykład podczas nieświadomych faz występujących w napadach padaczkowych. W odniesieniu do techniki obezwładniania „zamek ramię”, raport z sekcji zwłok stwierdził:
„Podczas kompresji wywieranej przez przedramię (działające jako dźwignia, z osobą stojącą za ofiarą), mechanizm śmiertelny jest praktycznie identyczny z tradycyjnym ręcznym uduszeniem.
Takie szczególnie silne uciskanie powoduje obustronną blokadę naczyń i spłaszczenie górnych dróg oddechowych o kręgi szyjne.”

Śledztwo zostało wszczęte 10 sierpnia 2009 r. przeciwko nieznanych sprawcom pod zarzutem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, który doprowadził do nieumyślnego spowodowania śmierci. Wnioskodawcy złożyli wniosek o przystąpienie do postępowania jako strony cywilne. Rekonstrukcja zdarzeń doprowadziła dr B., który przeprowadził sekcję zwłok, do wniosku, że manewry szyjne zostały spowodowane przez zamknięcie ramię zastosowane przez R., podczas gdy ciężar wywierany przez L. na klatkę piersiową Michaela Tekina miał negatywny wpływ na mechanizm oddechowy tego ostatniego i sprzyjał uduszeniu, przy czym jego oddychanie było dodatkowo utrudnione przez sposób, w jaki został przetransportowany do celi izolacyjnej. Wyrokiem z 20 marca 2012 r. Wydział Akt Oskarżenia Sądu Apelacyjnego w Mons skierował trzech oskarżonych, to jest R., L. i D., do procesu przed Sądem Karnym w Charleroi pod zarzutem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, który doprowadził do nieumyślnego spowodowania śmierci. Na rozprawie 24 października 2012 r. przed Sądem Karnym w Charleroi dr B. złożył oświadczenie, że nie jest niemożliwe, aby upadek osadzonego na ziemię wytworzył siłę prowadzącą do złamania prawego górnego rogu chrząstki tarczycy i że było całkiem możliwe, że zamek ramię sam w sobie był wystarczający, aby doprowadzić do śmiertelnego wyniku. Nie był jednak w stanie potwierdzić, że gdyby uduszenie ustało po złamaniu chrząstki tarczycy, Michael Tekin byłby w stanie oddychać normalnie i przeżyć, ponieważ wynik zależałby od odniesionych wcześniej obrażeń. Ponadto dr B. był zdania, że ucisk klatki piersiowej i fakt, że Tekin został nieśiony do celi izolacyjnej, nie były same w sobie wystarczające, aby spowodować jego śmierć. Wreszcie potwierdził, że wersja zdarzeń przedstawiona przez R. podczas rekonstrukcji była zgodna z ustaleniami medycznymi. 28 listopada 2012 r. Sąd Karny w Charleroi uniewinnił R. Sąd uznał, że interwencja R. była bezsprzecznie kwestią obrony koniecznej, co wykluczało jakąkolwiek odpowiedzialność z jego strony. Biorąc pod uwagę osobowość Michaela Tekina i jego nerwowy, pobudzony stan, R. mógł rozsądnie obawiać się niebezpiecznego ataku na L. i siebie. Reakcja oskarżonego była więc absolutnie konieczna. Sąd uznał odpowiednio, że R. zareagował proporcjonalnie do ataku, stosując chwyt, którego nauczył się podczas szkolenia w zarządzaniu tego rodzaju incydentami, i w odniesieniu do którego nic w aktach sprawy nie sugerowało, że został wykonany nieprawidłowo. Następnie kontynuowanie zamka ramię było równie uzasadnione i proporcjonalne w świetle faktu, że Michael Tekin nadal walczył. Według sądu nie było obiektywnych dowodów sugerujących, że działania oskarżonego były niebezpieczne, lub że R. użył siły nie ścisłe niezbędnej do wykonania techniki obezwładniania. Nie było żadnych wskazówek, że R. wiedział lub powinien był wiedzieć o ryzyku złamania chrząstki tarczycy, ponieważ to ryzyko nie było wspomniane w programach szkoleniowych zawartych w aktach sprawy; ani też nie mógł być świadomy, że utrzymując chwyt, pogarszał spadek utlenowania krwi Michaela Tekina, szczególnie ponieważ R. nie wiedział, co robią jego koledzy. Ponadto sąd uznał, że R. nie mógł być zaniepokojony reakcjami osadzonego, ponieważ ten nadal walczył, a R. regularnie rozluźniał uścisk, aby pozwolić mu oddychać. Nie było dowodów na to, że oskarżony zauważył jakąkolwiek zmianę w głosie osadzonego wynikającą ze złamania chrząstki tarczycy, ani w żadnym wypadku, że mogliby powiązać tę domniemaną zmianę z jakimkolwiek ryzykiem dla fizycznej integralności Michaela Tekina. Wnioskodawcy, jako strony cywilne, odwołali się od wyroku w zakresie jego postanowień prawa cywilnego. Prokuratura nie podążyła tym śladem. Odwołanie jest w toku przed Sądem Apelacyjnym w Mons od grudnia 2012 r. Rząd złożył wniosek, że wnioskodawcy nie zwrócili się o powiadomienie o rozprawie w taki sposób, aby ułatwić rozstrzygnięcie interesów prawa cywilnego. 28 lipca 2014 r. wnioskodawcy złożyli zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa, wraz z wnioskiem o przystąpienie do postępowania jako strony cywilne, przeciwko trzem uniewinnionym strażnikom więziennym i trzem ich kolegom za nieudzielenie pomocy osobie w niebezpieczeństwie. 9 maja 2016 r. Sąd Pierwszej Instancji w Charleroi, rozprawiając w trybie niepublicznym, uznał wniosek o przystąpienie do postępowania jako strony cywilne za niedopuszczalny w zakresie, w jakim dotyczył trzech strażników więziennych uniewinnionych wyrokiem Sądu Karnego z 28 listopada 2012 r., z powodu, że fakty były identyczne z faktami z pierwszego postępowania karnego, i wydał decyzję o umorzeniu postępowania w odniesieniu do pozostałych trzech oskarżonych z powodu, że śledztwo nie ujawniło wystarczających dowodów przeciwko nim. 1 sierpnia 2014 r. wnioskodawcy dodatkowo wnieśli powództwo o odszkodowanie przed Sądem Pierwszej Instancji w Brukseli, domagając się stwierdzenia, że Państwo Belgijskie ponosiło odpowiedzialność za śmierć Michaela Tekina i za cierpienia, których doznał z powodu umieszczenia go w zwykłej celi zamiast w oddziale psychiatrycznym więzienia w Jamioulx. Wyrokiem z 19 lutego 2016 r. Sąd Pierwszej Instancji w Brukseli uznał roszczenie za niedopuszczalne z powodu przedawnienia. Ponadto Rząd złożył wniosek, że wnioskodawcy skarżyli się na te same fakty w Turcji, kraju pochodzenia Michaela Tekina, i że ta skarga dała rise do listów rogatorych skierowanych do Prokuratury Belgijskiej przez tureckiego prokuratora miasta Sivas. 6 maja 2015 r. belgijskie władze rzekomo wysłały zeskanowaną kopię akt sprawy karnej do tureckich władz sądowych. Wnioskodawcy jednak zaprzeczyli, aby kiedykolwiek wszczynali postępowanie w Turcji.
...