Skarżący urodził się w 1967 roku i mieszka w Pradze. W okresie od 30 grudnia 2005 r. do 8 czerwca 2006 r. ustalono, że skarżący kierował e-maile do C., swojej byłej partnerki, stwierdzając między innymi:
„... To właśnie [C.] chcę zobaczyć; nie chcę spotkać się z tamtą drugą ponownie. Zrezygnowałem z możliwości trzymania jej na dystansie wszelkimi środkami (takimi jak zdjęcia jej wstrzykującej sobie narkotyki, zdjęcia oferującej usługi prostytucji lub zdjęcia masturbującej się), ponieważ mam dla niej tak duże szacunku, że nie chciałem spędzać więcej godzin na wymyślaniu brudnych podstępów przeciwko niej, naiwnie wierząc, że za drugim razem będę mógł otworzyć jej oczy na prawdę. ...
Mówisz, że boisz się mnie. Cóż, wreszcie pozbądź się tego lęku; w przeciwnym razie nie możemy być nawet bardzo dobrymi przyjaciółmi ...
Wnoszę, abyśmy położyli kres przeszłości, w szczególności złemu okresowi, i zaczęli od nowa. W tym samym duchu wnoszę, aby nigdy więcej nie rozmawiać o złych rzeczach; w przeciwnym razie nie będziesz w stanie pozbyć się strachu ...
... Czy naprawdę jesteśmy w stanie rozmawiać ze sobą tylko wtedy, gdy na ciebie krzyczę lub cię zwiążę, albo uprowadzę moim samochodem, czy mam wymyślić podobny brudny podstęp? Czy muszę stać się zły, zanim będziesz mnie chciała wysłuchać i zgodzisz się ze mną rozmawiać? Mi nie uwierzysz, ale bolało mnie to, że musiałem zejść do tego poziomu. ...
Szkoda, że trzeba cię uprowadzić lub związać, innymi słowy po prostu użyć środków fizycznego przymusu, aby zmusić cię do słuchania i uważnego przemyślenia oraz oceny tego, co powiedziano. Będę szczęśliwszy, gdybyś mogła to zrobić bez takich działań ...
... obietnica złożona w samochodzie ...
Ponieważ cię też nie upokorzyłem, choć miałem ku temu dobrą okazję. Mogłem zrobić ci zdjęcia, zmusić cię do zrobienia filmu pornograficznego i wysłać go do wszystkich tych ludzi w Anglii. Mogłem cię zmusić do podpisania czegokolwiek zechcę, i wiem, że zmusiłabyś się do podpisania czegokolwiek zechcę i wiem, że zrobiłabyś to w tamtym momencie. Nie dziw się rzeczom, o których jestem w stanie myśleć; dziw się, dlaczego tego nie zrobiłem ...
Powiedzę jej wszystko o tym, co ci zrobiłem, a także dlaczego to zrobiłem; podam jej twoje dane kontaktowe, a może ona pomoże nam się zbliżyć ...
Powiedziałem psychologowi wszystko o tym, co ci zrobiłem, ... jak byłem dla ciebie zły, w tym groźby, które złożyłem ostatnio, abyś mnie wysłuchała. Kiedy powiedziałem jej o tym, jak cię związałem, odpowiedziała, że nigdy więcej nie wolno mi tego robić i że powinienem być szczęśliwy, że nie złożyłaś na mnie zawiadomienia ...
W poniedziałek minie miesiąc od ostatniego razu, gdy groziłem tobie i zastraszałem cię ...
... wszystkie moje groźby są w rzeczywistości tylko moją obronną reakcją na różne uczucia niesprawiedliwości ...
Kiedy byłaś u mnie, mogłem z tobą zrobić, co tylko chciałem; ale nie jestem taki, trudno jest mi cię w jakikolwiek sposób skrzywdzić, ponieważ cię kocham ...
Jeśli nie możesz tego zaakceptować, nie zrobię nic więcej poza tym, co powtórzyłem tysiąc razy, gdy zawarliśmy to porozumienie w Boże Narodzenie ...
Zrobię lub zapłacę komuś za zrobienie czegoś, co ci zaszkodzi. Od drobnych udręk do poważnej siły, która naruszałaby prawo ...
[C.], powoli zaczynam zdawać sobie sprawę, że moje uczucia do ciebie zmierzają w stronę zera absolutnego, a nienawiść zaczyna przeważać ...” 7 czerwca 2006 r. C. złożyła zeznanie na komisariacie policji w Surrey (Zjednoczone Królestwo) dotyczące groźnych telefonów i e-maili skarżącego. Następnego dnia, na radę policji, zmieniła numer telefonu i adres e-mail. 23 czerwca 2006 r. Prokuratura Rejonowa dla Pragi 1 (obvodní státní zástupce) otrzymała anonimowe zawiadomienie o przestępstwie zawierające zarzuty seksualnego wykorzystywania dzieci. Informująca kobieta wskazała, że pewna C. wyznała, że uczestniczyła w seksualnym wykorzystywaniu, pracując jako au pair w Zjednoczonym Królestwie. W lipcu 2006 r. w związku ze śledztwem w sprawie zawiadomienia o przestępstwie przesłuchano kilka osób, w tym skarżącego. 13 lipca 2006 r. matka C. złożyła zeznanie na komisariacie policji w Pradze 1, z którego wynikało, że skarżący związał C. w swoim mieszkaniu i pokazał jej torbę, w której zamierzał ją zabrać. Oświadczyła w szczególności, że:
„6 czerwca 2006 r. moja córka zadzwoniła do mnie, prosząc, czy mam czas i że chyba powinna usiąść. Poinformowała mnie, że nie spotykała się z [L.], jak twierdziła przez cały czas, gdy spotykała się [ze skarżącym], ale że zamiast tego spotykała się [ze skarżącym], który podobno groził jej i nadal jej grozi fizyczną likwidacją, jeśli nie wznowi z nim relacji; domagał się również, aby [C.] kontynuowała z nim stosunki seksualne. Postanowiła powiedzieć mi o całej sprawie dopiero po tym, jak on podobno wysłał jej e-mail ze słowami ... „i nie zapomnij, że masz rodzinę – matkę, brata – w domu” ... Biorąc pod uwagę jej doświadczenia z nim, [C.] uważa, że bardzo prawdopodobne jest, że to groźba może zostać zrealizowana przez [skarżącego]. Od tego czasu zmieniła swój adres e-mail i numer telefonu; poinformowała mnie również, że zmieniła miejsce zamieszkania w Anglii, ponieważ nie chciała już z nim mieć kontaktu. Ponadto moja córka poinformowała mnie, że zgłosiła całą sprawę w Anglii, gdzie została przesłuchana w tej sprawie po doznaniu tam załamania nerwowego. Ten stan mojej córki został spowodowany działaniami [skarżącego], który nieustannie wysyłał jej e-maile i ją zastraszał. Moja córka powiedziała, że posiada te e-maile ...
Ponadto dowiedziałam się od córki, że [skarżący], w okresie, gdy z nią komunikował się i mógł się z nią komunikować, powiedział jej, że może do niego wrócić, że nie grozi jej z jego strony żadne niebezpieczeństwo, ponieważ zaczął uczęszczać do psychologa ... aby zmniejszyć lub wyeliminować swoje agresywne zachowanie, o którym wiedział i którego używał przeciwko niej – przeciwko [C.] ...” 19 lipca 2006 r. przyjaciółka C., D.B., złożyła oświadczenie, że w liście z 28 stycznia 2006 r. C. zwierzyła się jej o przymusowym zmuszaniu przez skarżącego, które miało miejsce 29 grudnia 2005 r. Stwierdziła dalej, że mniej więcej w tym samym czasie C. zadzwoniła do niej z Zjednoczonego Królestwa, mówiąc jej, że skarżący zastraszał ją i jej rodzinę groźbami śmierci. Ponadto powiedziała, że skarżący kontaktował się z nią przez SMS, telefon i e-mail. Złożyła list na policję. 7 sierpnia 2006 r. policja zwróciła się do Prokuratury Rejonowej dla Pragi 6 o zastosowanie „czynności nieodzownej lub niepowtarzalnej” (neodkladný nebo neopakovatelný úkon) na podstawie art. 158a Kodeksu postępowania karnego (dalej „KPK”), a następnego dnia przeprowadzono rozmowę z C. Wniosek zawierał bardzo szczegółowe uzasadnienie wyjaśniające, że skarżący przymusowo zmuszał C. w Republice Czeskiej, a także w Zjednoczonym Królestwie, gdzie złożyła zawiadomienie o przestępstwie. W momencie składania wniosku C. mieszkała i pracowała w Zjednoczonym Królestwie, ale przybyła z powrotem do Republiki Czeskiej w celu przesłuchania 8 sierpnia 2006 r. Jej zatrudnienie oraz odległość między miejscem pracy a Pragą, gdzie była przesłuchiwana, uniemożliwiały jej częstsze podróże do Republiki Czeskiej, gdzie i tak nie czuła się bezpiecznie, biorąc pod uwagę wcześniejsze wydarzenia. Tego samego dnia prokurator w Prokuraturze Rejonowej zwrócił się do Sądu Rejonowego dla Pragi 6 (obvodní soud) o zapewnienie obecności sędziego podczas przesłuchania C., które miało zostać przeprowadzone jako czynność nieodzowna i niepowtarzalna. 8 sierpnia 2006 r. policja przesłuchała C. jako świadka w obecności sędziego na podstawie art. 158a KPK. W tamtym czasie skarżący nie został jeszcze oskarżony i dlatego nie był obecny na przesłuchaniu. C. stwierdziła na wstępie, że:
„... od września 2005 r. pracuję jako au pair w Zjednoczonym Królestwie. ... Przybyłem do Republiki Czeskiej na podstawie porozumienia z władzami policji [Republiki Czeskiej] i na radę mojego pracodawcy, ..., który jest policjantem, po tym, jak działania [skarżącego] osiągnęły takie natężenie, że zaczęłam się naprawdę bać.”
Stwierdziła dalej, że skarżący nie pogodził się z tym, że zerwała ich intymną relację. Szczegółowo opisała czyny zastraszania przez niego podejmowane w formie telefonów, wiadomości SMS, e-maili, listów i słownych gróźb. Stwierdziła również, że 29 grudnia 2005 r., między godziną 12:00 a 16:30, przebywała w mieszkaniu skarżącego, gdzie on związał ją do łóżka, częściowo rozebrał dolną część jej ciała i groził, że poda jej heroinę, wyniesie ją z mieszkania w dużej torbie i przekaże nieokreślonym osobom w celu handlu nią do Turcji za 100 000 CZK (3622 EUR), chyba że obieca wznowienie ich intymnej relacji, którą zerwała 25 grudnia 2005 r. Według niej skarżący groził, że zrobi jej pornograficzne zdjęcia lub nagra z nią film pornograficzny, który następnie wyśle jej pracodawcy w Zjednoczonym Królestwie i firmie, która pośredniczyła w finding jej pracy w Zjednoczonym Królestwie. Co więcej, 1 stycznia 2006 r. byli razem w samochodzie, a skarżący groził, że wrzuci C. w zaspę śnieżną i odjedzie, albo zabije ją i siebie w celowym wypadku samochodowym. C. stwierdziła również, że skarżący przeglądał kontakty w jej telefonie komórkowym, aby znaleźć numer jej przyjaciółki D.B., z którą skontaktował się później. C. napisała list wyjaśniający do D.B. Zadzwoniła też do swojej matki i zwierzyła się jej z zastraszania przez skarżącego. C. stwierdziła również, że skarżący uczęszczał do psychoterapeuty. Ponieważ zastraszanie trwało, C. złożyła zawiadomienie o przestępstwie na komisariacie policji w Zjednoczonym Królestwie 7 czerwca 2006 r.
Stwierdziła również:
„Na radę policji w Zjednoczonym Królestwie, 8 czerwca 2006 r. zmieniłam swój adres e-mail, po 9 czerwca 2006 r. zmieniłam również numer mojego telefonu komórkowego i na radę pracodawcy mam również poufne zatrudnienie, aby [skarżący] lub jego ewentualni posłańcy nie mogli się ze mną skontaktować. ...
...
Zostałam poproszona o odniesienie się do zawiadomienia e-mail, które zostało złożone anonimowo w Prokuraturze Rejonowej dla Pragi 1 23 czerwca 2006 r. o godzinie 10.48. ... Nie znam żadnej dziewczyny, która spotkałaby się ze mną w klubie w Zjednoczonym Królestwie; nie znam żadnej takiej dziewczyny, która znałaby informacje o mnie, które zostały napisane w tym doniesieniu. ... Informacje zawarte w tym doniesieniu odpowiadały temu, co [skarżący] o mnie wie, co głupio mu powiedziałam w przeszłości.”
Pod koniec przesłuchania C. złożyła kopie swojej wymiany e-maili ze skarżącym i nagranie jego wiadomości głosowych, a także udostępniła wiadomości SMS w swoim telefonie komórkowym do transkrypcji. 25 października 2006 r. sędzia Sądu Rejonowego dla Pragi 6 zarządził sporządzenie listy połączeń przychodzących i wychodzących z telefonu komórkowego skarżącego w okresie od 20 grudnia 2005 r. do 31 lipca 2006 r. 26 października 2006 r. zarządził sporządzenie listy komunikacji wykonanej z trzech skrzytek pocztowych w okresach od 14 lutego do 30 czerwca 2006 r. oraz od 1 stycznia do 30 czerwca 2006 r. 31 października 2006 r. sędzia zarządził sporządzenie listy komunikacji przeprowadzonej z kilku innych skrzytek pocztowych skarżącego w okresie od 25 grudnia 2005 r. do 30 czerwca 2006 r., a także dostarczenie informacji o łącznej liczbie komunikacji zalogowanych w tych skrytkach w okresie od 25 grudnia 2005 r. do 18 października 2006 r. Tego samego dnia sędzia zarządził sporządzenie listy połączeń wychodzących z telefonu stacjonarnego skarżącego 9 czerwca 2006 r. w godzinach od 11:00 do 15:00. 5 kwietnia 2007 r. wszczęto postępowanie karne przeciwko skarżącemu za ograniczenie osobistej swobody (omezování osobní svobody) w zbiegu z wymuszeniem (vydíráním), zniesławieniem (pomluvou) i fałszywym oskarżeniem (křivým obviněním). W kwietniu 2007 r. przeprowadzono przeszukanie w mieszkaniu skarżącego oraz w lokalach użytkowych, w których prowadził działalność gospodarczą, na podstawie nakazów przeszukania wydanych odpowiednio 16 i 18 kwietnia 2007 r. Skarżący został aresztowany 20 kwietnia 2007 r. i oskarżony o ograniczenie osobistej swobody, wymuszenie, zniesławienie i fałszywe oskarżenie, a następnie zwolniony. Policja kontynuowała gromadzenie dowodów w latach 2007 i 2008. Uzyskano opinię biegłego psychiatry w sprawie zdrowia skarżącego, przeanalizowano jego komputer, przeprowadzono przeszukanie jego mieszkania i przesłuchano licznych świadków. 27 kwietnia 2007 r. przesłuchano matkę C. Stwierdziła ona w szczególności, że:
„6 czerwca 2006 r. ... moja córka zadzwoniła do mnie w pracy, zaczęła płakać przez telefon ... Powiedziała mi, że ... przez cały czas spotykała się [ze skarżącym]. [Ona] nadal dużo płakała, co sprawiło, że zrozumiałam, że to nie wszystko. Poczułam się fizycznie chora. Kontynuowała historię, mówiąc, że gdy była w domu na Boże Narodzenie [skarżący] ją uprowadził. Zgodziła się spotkać z nim gdzieś w Pradze, spotkali się normalnie i zgodzili się pójść na drinka wieczorem. Ale on powiedział, że musi się przebrać, więc najpierw pojadą do niego, a później wieczorem wyjdą. W mieszkaniu jednak ją związał i zastraszał ją strasznymi groźbami. W tamtym czasie nie powiedziała mi żadnych szczegółów. ... W tym samym czasie, podczas naszej rozmowy telefonicznej, przeszliśmy do tematu groźnych e-maili, które [skarżący] wysyłał jej przez cały czas. Powiedziała, że nie zwracała na nie dużej uwagi, ale ostatnio sytuacja całkowicie wymknęła się spod kontroli i ... zaczął grozić, że ją zabije, i w końcu wysłał jej e-mail, mówiąc, że nie powinna zapominać, że ma całą rodzinę w Pradze, konkretnie wymieniając matkę i brata, i że nie powinna zapominać, że wie, gdzie mieszkamy.
...
Osobiście skontaktowałam się z psychologiem ... Potwierdziła, że moja córka do niej również zadzwoniła. Powiedziała, że radziła jej ... natychmiast zerwać wszelki kontakt [ze skarżącym] ... Powiedziałam jej o tym, co [skarżący] zrobił mojej córce w Boże Narodzenie 2005 r. i ona zasadniczo odpowiedziała, że [skarżący] powiedział jej o tym również i że ona mu surowo zabroniła robienia czegoś takiego ponownie ...
[C.] powiedziała mi, że w grudniu 2005 r., gdy była w jego mieszkaniu, [skarżący] ją związał, groził, że ją zabije, że handluje nią, że zrobi film o niej zażywającej narkotyki lub film pornograficzny; przeglądał również jej torebkę i zabrał kartkę z jej domowym adresem lub go zapisał, przeglądał książkę adresową w jej telefonie komórkowym i uzyskał dostęp do jej skrzynki e-mail po zmuszeniu jej do podania hasła ...” Po zakończeniu śledztwa w maju 2008 r., 16 czerwca 2008 r. skarżący został oskarżony o wymuszenie na podstawie art. 235 § 1 i 2 Kodeksu karnego. Ta kwalifikacja prawna jego czynów była bardziej poważna niż ta wskazana w zawiadomieniu doręczonym mu 20 kwietnia 2007 r., gdy został oskarżony o pozbawienie wolności na podstawie art. 231 § 1 i 2 Kodeksu karnego w związku z wymuszeniem na podstawie art. 235 § 1 Kodeksu karnego. Zdaniem skarżącego nie został o tym poinformowany, co stoi w sprzeczności z art. 176 § 2 KPK. Zdaniem Rządu, 10 września 2008 r. C. przeprosiła za pośrednictwem matki, że nie może stawić się na rozprawie przed Sądem Rejonowym. Rozprawa rozpoczęła się 14 października 2008 r. Ponieważ C. przeprosiła za nieobecność na głównej rozprawie, odczytano zatem zeznanie złożone przez nią 8 sierpnia 2006 r. Skarżący twierdził, że zamieszkanie C. za granicą nie było wystarczającym powodem do przeprowadzenia jej przesłuchania jako czynności nieodzownej i że jej zeznanie nie powinno być odczytywane na rozprawie. Argumentował, że warunki określone w art. 211 § 2 KPK nie zostały spełnione. Sąd Rejonowy próbował ponownie wezwać C. W liście z 12 marca 2009 r. sąd wysłał wezwanie na główną rozprawę do C. za pośrednictwem jej matki. 13 marca 2009 r. Prokuratura Rejonowa przesłała do Sądu Rejonowego kopie dokumentów uzasadniających pilną potrzebę przesłuchania C., a mianowicie wniosek z 7 sierpnia 2006 r. o zapewnienie obecności sędziego podczas czynności nieodzownej i niepowtarzalnej oraz list policji z 7 sierpnia 2006 r. W liście z 24 kwietnia 2009 r. C. poinformowała sędziego przewodniczącego, że choć została wezwana, nie może stawić się na głównej rozprawie, ponieważ pracowała za granicą przez ponad cztery lata i zamierza pozostać za granicą na stałe. Stwierdziła, że okoliczności uzasadniające ściganie karne skarżącego były bardzo stresujące zarówno dla niej, jak i dla jej matki. Wydaje się, że Sąd Rejonowy nie próbował ponownie wzywać C. Wyrokiem z 8 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego wymuszenia i skazał go na dwa i pół roku więzienia w zawieszeniu z okresem próby wynoszącym dwa lata. Sąd wyraźnie zaznaczył, że uznając skarżącego za winnego, oparł się głównie na zeznaniach C., a także na oświadczeniu złożonym przez D.K., szkolną koleżankę C., która stwierdziła, że otrzymała e-maile dotyczące C.; zeznaniu M.V., psychoterapeuty C., która zeznała, że C. zwierzyła się jej, że została zabrana przez skarżącego gdzieś przeciwko jej woli; zeznaniu matki C.; zeznaniu L.B. z którego wynikało, że skarżący i C. spotkali się w Boże Narodzenie 2005 r.; opiniach biegłych z zakresu cybernetyki i technologii komputerowej oraz psychiatrii; e-mailach wysłanych przez skarżącego do C. w okresie od 30 grudnia 2005 r. do 8 czerwca 2006 r.; oraz liście od C. do D.B., w którym C. pisała do swojej przyjaciółki o agresywnym zachowaniu skarżącego. Sąd stwierdził następnie:
„Na podstawie tak zabezpieczonych dowodów sąd doszedł do jasnego wniosku, uznając oskarżonego za winnego w sposób wskazany w wyroku. Oskarżony zaprzecza jakimkolwiek takim zachowaniom i działaniom z jego strony skierowanym przeciwko [C.], jak opisano w wyroku; jednak jego winna jednoznacznie została udowodniona dowodami. Sąd oparł się w szczególności na zeznaniach świadka [C.], która szczegółowo opisała działania oskarżonego. Zeznania są zgodne z dalszymi dowodami. Należy do tego korespondencja e-mail, która potwierdza zeznania pokrzywdzonej i zeznania matki pokrzywdzonej, że pokrzywdzona zwierzyła się jej ze wszystkiego 6 czerwca 2006 r. Krótki opis zachowania oskarżonego został również zawarty w liście wysłanym przez pokrzywdzoną do jej przyjaciółki [D.B.], który był dostępny dla sądu ... W swojej opinii biegły stwierdził, że dla oskarżonego było absolutnie możliwe i nie stanowiło problemu użycie wcześniej przygotowanych pasków, aby związać pokrzywdzoną z łóżkiem i częściowo rozebrać dolną część jej ciała, oraz że było dla niego absolutnie możliwe i nie stanowiło problemu związanie jej w sposób, jaki opisała ...” 13 lutego 2010 r. skarżący złożył apelację, podnosząc szereg zarzutów proceduralnych, faktycznych i interpretacyjnych. Twierdził między innymi, że zeznanie C. pozostało niepotwierdzonym dowodem, na którym oparł się wyrok. W swoich obszernych pismach z 26 marca 2010 r. wnosił o przesłuchanie C. w celu między innymi wyjaśnienia sprzeczności między zeznaniami złożonymi przez C., jej matkę i jej psychologa a zeznaniami skarżącego. Wnosił również o sporządzenie opinii przez biegłego psychiatrę w celu oceny wiarygodności C. oraz uzupełnienia i oceny innych dowodów, w tym przesłuchania trzech świadków, którzy zostali odrzuceni przez sąd pierwszej instancji bez odpowiedniego uzasadnienia. Wniósł również o odroczenie rozprawy publicznej przez Sąd Miejski (městský soud) w Pradze, nie podając w tym zakresie żadnego powodu. Rozprawa przed Sądem Miejskim odbyła się 30 marca 2010 r. w nieobecności skarżącego, który przeprosił na piśmie 29 marca 2010 r., wskazując, że nie może stawić się na rozprawie z poważnych powodów osobistych i rodzinnych, ale wyrażając zgodę na to, aby sąd przeprowadził jedynie czynności procesowe dozwolone przez art. 263 § 5 KPK i prosząc jednocześnie o późniejsze odroczenie rozprawy. Na rozprawie był reprezentowany przez obrońcę, który w sprzeczności z pisemną apelacją skarżącego nie wnosił o przeprowadzenie dalszych dowodów. Sąd, odrzucając wniosek skarżącego o odroczenie rozprawy, rozpatrzył jego apelację, utrzymując w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że winna skarżącego została pewnie ustalona w szczególności na podstawie zeznania złożonego przez C., które nie było jedynym dowodem przeciwko skarżącemu, gdyż jej zeznania zostały potwierdzone przez dalsze dowody pośrednie, takie jak zeznanie jej matki, której C. zwierzyła się w odpowiednim czasie. Sąd odwoławczy stwierdził również, że chociaż C. i jej matka nie miały wcześniej bliskiej relacji, C. skontaktowała się z nią z obawy o życie jej i jej brata oraz opisała czyny wymuszenia popełnione przez skarżącego. Matka świadka C. twierdziła również, że początkowe anonimowe zawiadomienie o przestępstwie wysłane e-mailem do Prokuratury Rejonowej dla Pragi 1 zostało wysłane przez skarżącego, który w ten sposób złożył fałszywe oskarżenie. Jej zeznanie zostało szczegółowo zbadane. Dowody pośrednie obejmowały również wiadomości tekstowe wysłane przez skarżącego 5 czerwca 2006 r. oraz zawiadomienie o przestępstwie złożone przez C. w Zjednoczonym Królestwie 7 czerwca 2006 r. Współczesność czasowa była więc również istotnym czynnikiem. W odniesieniu do wiarygodności C. i oceny dowodów sąd stwierdził:
„... ocena dowodów jest rozsądna i przekonująca, podobnie jak wniosek [Sądu Rejonowego] dotyczący wiarygodności świadka [C.]. Sąd Rejonowy nie pomylił się, wierząc temu świadkowi, który udowodnił winę oskarżonego popełnienia czynów zabronionych. Zeznanie pokrzywdzonej nie było jedynym przekonującym dowodem przeciwko skarżącemu, na podstawie którego Sąd Rejonowy oparł swój wniosek o winie oskarżonego, ponieważ czyny zabronione oskarżonego są również udowodnione łańcuchem dowodów pośrednich potwierdzających zeznanie pokrzywdzonej i potwierdzających wiarygodność jej zeznań. Należy do nich w szczególności zeznanie jej matki ... której pokrzywdzona zwierzyła się podczas rozmowy telefonicznej 6 czerwca 2006 r., w której opisała działania oskarżonego, w tym sposób, w jaki ją związał w swoim mieszkaniu, ją zastraszał i wysyłał jej groźne e-maile. Zeznania złożone przez [C.] i jej matkę ... dotyczące odpowiednich faktów odpowiadają treści zawiadomienia o przestępstwie złożonego przez pokrzywdzoną na komisariacie policji w Surrey, Zjednoczone Królestwo ... 7 czerwca 2006 r. Zarzut oskarżonego, że niewiarygodność pokrzywdzonej jest dowodzona przez fakt, że nie zwierzyła się wcześniej swojej matce lub bliskiej przyjaciółce o jego domniemanym zachowaniu, jest bezzasadny: zebrane dowody wyraźnie pokazują, że pokrzywdzona i jej matka nie miały wcześniej szczególnie bliskiej relacji, ponieważ nie zwierzała się matce o swoim związku z oskarżonym. Jest to zrozumiałe biorąc pod uwagę, że podobno była wykorzystywana przez partnera matki (jak pokrzywdzona zwierzyła się oskarżonemu). Ponadto pokrzywdzona była już z powrotem w Zjednoczonym Królestwie w odpowiednim czasie (od 3 stycznia 2006 r.), a jej kontakt z oskarżonym odbywał się wyłącznie za pośrednictwem rozmów telefonicznych i korespondencji e-mail. W tych okolicznościach zachowanie pokrzywdzonej wydaje się raczej logiczne i zrozumiałe, tj. zwierzenie się matce i bratu w sprawie gróźb wobec ich zdrowia i jej życia w wiadomości SMS. ... Wiarygodność pokrzywdzonej i prawdomówność jej zeznania są również potwierdzone przez e-maile zawarte w ... Te e-maile, które zostały złożone na policję przez pokrzywdzoną, odpowiadają aktom sprawy jej zeznaniom co do ram czasowych i treści ... Trudno jest Sądowi Miejskiemu uwierzyć, że pokrzywdzona systematycznie i przez wiele miesięcy wcześniej przygotowywałaby wszystkie dowody ... aby móc złożyć zawiadomienie o przestępstwie przeciwko oskarżonemu. Oprócz powyższego, kontakty oskarżonego z pokrzywdzoną (czego sam nie zaprzeczał) oraz jej wiarygodność są wyraźnie widoczne w oświadczeniu oskarżonego z 2 czerwca 2006 r. ..., w którym oskarżony oświadczył, że nie ma żadnych roszczeń finansowych wobec pokrzywdzonej. Wreszcie nie należy pomijać zeznania bezstronnego świadka ... mianowicie psychoterapeuty pokrzywdzonej, który potwierdził, że pokrzywdzona przyszła do niego z powodu problemów w relacji z oskarżonym, zwierzyła mu się, że została zatrzymana przez oskarżonego przeciwko jej woli i odwieziona gdzieś jego samochodem, oraz o jego e-mailach z groźbami wyrządzenia jej krzywdy, jeśli go opuści. Wszystkie te dowody pośrednie są ze sobą powiązane i zgodne z zeznaniem pokrzywdzonej. W konsekwencji zarzut oskarżonego dotyczący niewiarygodności pokrzywdzonej jest bezzasadny ... W rezultacie Sąd Rejonowy słusznie uwierzył w zeznanie złożone przez pokrzywdzoną w tej sprawie, uznając jej zeznanie ogólnie za wiarygodne ...
Zachowanie i agresja werbalna oskarżonego, udokumentowane w e-mailach i wiadomościach SMS wysyłanych przez niego, nasiliły się w późniejszym etapie, co skłoniło pokrzywdzoną do złożenia zawiadomienia o przestępstwie i zmiany danych kontaktowych, ponieważ bała się zachowania oskarżonego po tym, jak zagroził wyrządzeniem krzywdy jej matce i bratu. ...” W odniesieniu do skargi skarżącego dotyczącej przesłuchania C., które zostało przeprowadzone jako czynność nieodzowna i niepowtarzalna na podstawie art. 158a KPK, Sąd Miejski zauważył, że:
„Pokrzywdzona została należycie przesłuchana w obecności sędziego ..., przy czym niepowtarzalność czynności została określona przez długoterminowe zamieszkanie świadka w Zjednoczonym Królestwie. Uzasadnienie takiej procedury i niedostępność świadka zostały potwierdzone przez wysiłki Sądu Rejonowego w celu zapewnienia jej stawienia się na głównej rozprawie, której świadek wielokrotnie nie stawiał się, składając pisemne oświadczenie, że zamieszkuje za granicą na długoterminowej podstawie i nie będzie w stanie stawić się na głównej rozprawie w przewidywalnej przyszłości. Dlatego Sąd Miejski uznał za legalną procedurę zastosowaną przez Sąd Rejonowy, w której po wyczerpaniu możliwości przesłuchania pokrzywdzonej na głównej rozprawie z powodu niedostępności z powodu jej zamieszkania za granicą, odczytał zeznanie, które złożyła ... w postępowaniu przygotowawczym zgodnie z art. 211 § 2 lit. a) Kodeksu postępowania karnego. Chociaż był to kluczowy dowód, nie był jedynym dowodem potwierdzającym winę oskarżonego ...” Sąd odwoławczy przyznał, że prokurator naruszył art. 176 § 2 KPK, zmieniając kwalifikację prawną bez powiadomienia skarżącego. Stwierdził jednak, że to zaniechanie nie wpłynęło na legalność i poprawność zaskarżonego wyroku w stopniu, który skutkowałby obowiązkiem jego uchylenia. 18 lipca 2010 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną (dovolání), która została odrzucona jako bezzasadna przez Sąd Najwyższy (Nejvyšší soud) 30 listopada 2010 r. Sąd stwierdził, że sąd odwoławczy nie postąpił błędnie, rozstrzygając sprawę w nieobecności skarżącego, który nie wystarczająco uzasadnił swój wniosek o odroczenie rozprawy. Dodał, że obrońca skarżącego nie wnosił o zgromadzenie i ocenę dalszych dowodów i że dlatego nie było potrzeby odroczenia rozprawy. 13 marca 2011 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną (ústavní stížnost), która została odrzucona przez Trybunał Konstytucyjny (Ústavní soud) w decyzji z 1 grudnia 2011 r., która została doręczona skarżącemu 9 grudnia 2011 r. Po przeanalizowaniu zeznania złożonego przez C., Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że chociaż był to dowód bezpośredni, został potwierdzony przez łańcuch dowodów pośrednich, w szczególności zeznanie jej matki. W odniesieniu do pozostałych skarg Trybunał Konstytucyjny zgodził się z ustaleniami sądów niższych instancji, stwierdzając w szczególności:
„Skargi skarżącego dotyczące przeszukania jego mieszkania i lokali niemieszkalnych oraz gruntów są bezzasadne. Przeszukanie w miejscu zamieszkania skarżącego zostało przeprowadzone zgodnie z art. 83 Kodeksu postępowania karnego na podstawie nakazu przeszukania wydanego przez Sąd Rejonowy dla Pragi 6. Skarżący miał możliwość, jeśli był przekonany, że przeszukanie jest niezgodne z prawem, wnieść skargę konstytucyjną przeciwko temu nakazowi ... W skardze konstytucyjnej przeciwko prawomocnemu wyrokowi skazującemu można, w związku z przeszukaniem przeprowadzonym niezgodnie z prawem, złożyć skargę w szczególności na niedopuszczalność konkretnych dowodów, które zostały zgromadzone i na podstawie których [skarżący] został uznany za winnego. Jednak skarżący nie wyraźnie wskazał żadnego konkretnego dowodu, który zostałby zgromadzony nielegalnie. ...” 30 sierpnia 2012 r. skarżący złożył w Ministerstwie Sprawiedliwości roszczenie o odszkodowanie za szkody spowodowane opóźnieniami w postępowaniu karnym na podstawie Ustawy o odpowiedzialności państwa (nr 82/1998). 24 września 2012 r. jego roszczenie zostało odrzucone jako wniesione poza sześciomiesięcznym terminem ustawowym. 24 maja 2013 r. skarżący wniósł powództwo o odszkodowanie przeciwko Ministerstwu, które wydaje się być wciąż w toku przed Sądem Rejonowym dla Pragi 2.


Skarżący urodził się w 1971 roku i obecnie odbywa karę pozbawienia wolności w zakładzie karnym w Vaslui. W 2012 roku skarżący został skazany za handel ludźmi na karę dziesięciu lat pozbawienia wolności. Był przetrzymywany w kilku placówkach penitencjarnych. W niniejszym skardze skarżący skarżył się jednak jedynie na warunki odbywania kary w zakładzie karnym w Jassach oraz na fakt, że nie przydzielono mu asystenta osobistego w zakładach karnych w Rahova i Jassach w okresie od 2 kwietnia 2013 r. do 30 stycznia 2014 r. Skarżący był przetrzymywany w zakładzie karnym w Jassach kilkukrotnie, łącznie przez okres prawie dziesięciu miesięcy: od 2 do 16 sierpnia 2013 r., od 3 września 2013 r. do 11 marca 2014 r., od 14 marca do 6 czerwca 2014 r. oraz od 27 czerwca do 4 lipca 2014 r. Skarżący twierdził, że był przetrzymywany w warunkach złej higieny w przepełnionych celach. Dzielił celę o powierzchni dwudziestu dziewięciu metrów kwadratowych z siedemnastoma innymi osadzonymi. Ponadto podał, że dzielił celę z palaczami, mimo że sam nie palił. Jedzenie było również bardzo złej jakości. Zgodnie z informacjami dostarczonymi przez Krajową Administrację Więziennictwa i przekazanymi Trybunałowi przez Rząd, skarżący był przetrzymywany w następujących celach:
- cele E 4.3, E 6.2. i E 6.7., wszystkie o powierzchni 33,33 m², zawierające dwadzieścia sześć łóżek (to jest 1,2 m² na łóżko), zajmowane przez dwadzieścia do dwudziestu sześciu osadzonych;
- cela E 7.5., o powierzchni 17,48 m², zawierająca trzy łóżka (to jest 5,8 m² na łóżko), zajmowana przez jednego do trzech osadzonych;
- oraz cela E 8.10, o powierzchni 17,48 m², zawierająca osiem łóżek (to jest 2,1 m² na łóżko) i zajmowana przez czterech do ośmiu osadzonych.
Rząd nie dostarczył żadnych informacji dotyczących ani dokładnej liczby osadzonych zajmujących cele, ani czasu spędzonego przez skarżącego w każdej z wyżej wymienionych cel. Osadzonym zapewniano środki czystości i artykuły higieny osobistej, a oni byli odpowiedzialni za sprzątanie cel. Specjalistyczne firmy przeprowadzały prace mające na celu zwalczanie gryzoni i owadów, ilekroć uznano to za konieczne. Osadzeni mieli prawo do dwóch pryszniców tygodniowo. Skarżący otrzymywał specjalną dietę ze względu na swój stan zdrowia (patrz poniższy punkt 13). 29 października 2013 r. komisja lekarska wydała zaświadczenie stwierdzające, że skarżący został zakwalifikowany jako osoba z trwałym, ciężkim uszkodzeniem fizycznym z powodu wady wzroku. Komisja lekarska przyznała skarżącemu prawo do asystenta osobistego. Skarżący twierdził, że nie dokonano dla niego żadnych specjalnych ustaleń jako osoby z ciężką wadą wzroku w zakładach karnych w Jassach i Rahova w okresie od 2 kwietnia 2013 r. do 30 stycznia 2014 r. Ponadto podnosił, że nie przydzielono mu asystenta osobistego i był stale poddawany upokarzającym i poniżającym uwagom ze strony współosadzonych, tych samych osób, do których musiał zwracać się o pomoc. Ponieważ nie miał asystenta, nie mógł korzystać z codziennych spacerów i był zależny od innych więźniów przy przemieszczaniu się po więzieniu. Otrzymywał pomoc od więźniów w zakładzie jedynie w zamian za papierosy i pieniądze. Więźniowie odmawiali mu pomocy, chyba że byli opłacani. Administracja nie podjęła żadnych kroków w celu naprawienia sytuacji. Skarżący złożył kopie kilku wniosków, które złożył do władz więziennych odpowiednio 21 maja, 21 listopada i 23 grudnia 2013 r. oraz 20 lutego 2014 r., w których prosił o przydzielenie asystenta osobistego. W każdym z wniosków wskazywał nazwisko współosadzonego, którego preferował jako asystenta. Wszystkie te wnioski zostały odrzucone z powodu, że wskazani przez skarżącego współosadzeni nie mogli mu pomagać, ponieważ byli objęci sankcjami dyscyplinarnymi. Rząd podał, że administracja obu więzień dokładała starań, aby wywiązać się ze standardów narzuconych przez Trybunał. Ponadto, w 2013 r. władze zakładu karnego w Jassach wyremontowały celę E 4.3 (patrz wyżej punkt 9), aby dostosować ją do potrzeb osadzonych z niepełnosprawnościami, w tym skarżącego. Rząd twierdził, że zaświadczenie lekarskie o niepełnosprawności zostało wydane dopiero 29 października 2013 r. (patrz wyżej punkt 13), ponieważ skarżący nie złożył dokumentów wymaganych przez specjalną komisję ds. osób niepełnosprawnych. Dalsze argumentowali, że nawet przed wydaniem zaświadczenia lekarskiego, władze więzienne 9 sierpnia 2013 r. wyraziły zgodę na wniosek złożony przez skarżącego 7 sierpnia 2013 r. o przydzielenie asystenta osobistego. Przydzielili mu więźnia, M.D., który dzielił celę ze skarżącym. Pomagał on skarżącemu do 16 sierpnia 2013 r., kiedy to ten ostatni został przyjęty do oddziału medycznego zakładu karnego w Dej. W oddziale medycznym skarżącemu pomagał współosadzony, z którym dzielił pokój. Rząd nie dostarczył żadnych informacji o tym współosadzonym. Po powrocie skarżącego do zakładu karnego w Jassach złożył wniosek o przydzielenie asystenta osobistego. 22 kwietnia 2014 r. władze więzienne przydzieliły mu więźnia, którego skarżący odrzucił. Skarżący złożył kilka skarg na podstawie ustawy nr 275/2006 o wykonywaniu kar do sędziego penitencjarnego. W 2013 r. skarżący złożył trzy skargi dotyczące naruszenia przez administrację zakładu karnego w Rahova jego prawa do asystenta osobistego. Stwierdził, że nie przydzielono mu osoby pomagającej, mimo że cierpi na ciężką wadę wzroku. Skargi zostały połączone i rozpatrzone łącznie przez sędziego penitencjarnego 14 czerwca 2013 r. Sędzia zauważył, że zdaniem lekarza więziennego skarżący nie ma prawa do asystenta osobistego. Dalsze zauważył, że 9 maja 2013 r. władze więzienne powołały komisję specjalistów, która zbadała skarżącego. Komisja stwierdziła, że z powodu wady wzroku skarżący napotykał trudności w jedzeniu, zachowaniu higieny oraz w zwracaniu się do personelu więziennego lub innych współosadzonych w razie potrzeby. W związku z tym zaleciła podjęcie szeregu kroków, w tym ścisłe monitorowanie skarżącego. Następnie, w celu wsparcia go w codziennych czynnościach, przydzielono mu współosadzonego, C.F., dzielącego celę ze skarżącym. Sędzia penitencjarny oddalił skargi skarżącego uznając, że kroki podjęte przez władze więzienne były wystarczające. W swoim skardze do Trybunału skarżący twierdził, że przydzielenie mu C.F. było bezużyteczne, ponieważ ten ostatni odmówił mu jakiejkolwiek pomocy. Skarżący przedłożył odręczne oświadczenie C.F. z dnia 20 czerwca 2013 r., w którym ten ostatni stwierdził, że nie pomagał skarżącemu, ponieważ władze więzienne odmówiły uznania jego działalności jako asystenta osobistego za pracę, która powinna być wynagradzana.


Skarżący urodził się w 1954 roku i mieszka w Ufie, w Republice Baszkortostanu. W lutym 1996 r. skarżący został poważnie ranny w wypadku drogowym. 24 kwietnia 1996 r. wniósł powództwo cywilne przeciwko właścicielowi samochodu, Państwowemu Przedsiębiorstwu Jednomyślnemu – Ufijskiemu Przedsiębiorstwu Transportu Pasażerskiego Nr 3 (Государственное унитарное дочернее уфимское пассажирское автотранспортное предприятие 3 – dalej „przedsiębiorstwo transportowe”), domagając się odszkodowania za szkodę. 29 listopada 2005 r. Sąd Rejonowy w Ufie (dalej „Sąd Rejonowy”) częściowo uwzględnił roszczenia skarżącego. 15 lutego 2006 r. przedsiębiorstwo transportowe zostało ogłoszone niewypłacalnym i zostało poddane likwidacji. 28 marca 2006 r. wyrok z 29 listopada 2005 r. stał się prawomocny, po zmianie na skutek odwołania przez Sąd Najwyższy Republiki Baszkortostanu. Ostateczne orzeczenie sądowe na rzecz skarżącego obejmowało kwotę odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową i niemajątkową (odpowiednik 30 462 euro (EUR)), do zapłaty jednorazowo po uprawomocnieniu się wyroku, oraz miesięczne świadczenie (odpowiednik 207 EUR), do wypłaty do końca życia skarżącego. 17 czerwca 2006 r. Sąd Gospodarczy Republiki Baszkortostanu (dalej „Sąd Gospodarczy”) uwzględnił wniosek skarżącego o kapitalizację («капитализация») kwot miesięcznego świadczenia przyznanego wyrokiem z 29 listopada 2005 r., zgodnie z art. 135 § 1 ustawy o niewypłacalności (patrz punkt 20 poniżej). W związku z tym dług przedsiębiorstwa transportowego z tego tytułu wyniósł 69 029 EUR. Ponieważ orzeczenie nie zostało wykonane, 11 stycznia 2009 r. Sąd Rejonowy uwzględnił wcześniejszy wniosek skarżącego o waloryzację kwoty miesięcznego świadczenia i podniósł ją do 909 EUR. Wyrok stał się prawomocny 22 stycznia 2009 r. 3 marca 2009 r. Sąd Gospodarczy ponownie uwzględnił wniosek skarżącego o wypłatę w formie ryczałtu kwot miesięcznego świadczenia. Skarżącemu przyznano 203 673 EUR. Wyrok stał się prawomocny 23 kwietnia 2009 r. 15 lipca 2009 r. Sąd Gospodarczy uwzględnił powództwo skarżącego o przeniesienie długu przedsiębiorstwa transportowego na Federację Rosyjską, zgodnie z art. 135 § 3 ustawy o niewypłacalności (patrz punkt 21 poniżej). Sąd zarządził, że długi wynikające z wyroku na rzecz skarżącego mają być wypłacone przez Federalną Służbę Podatkową Rosji. 3 grudnia 2009 r. Sąd Gospodarczy Okręgu Uralskiego utrzymał wyrok w mocy, a tym samym stał się on prawomocny. W okresie od sierpnia do października 2010 r. skarżący otrzymał kwotę odpowiadającą 15 131 EUR, co odpowiadało łącznej kwocie miesięcznego świadczenia, którego nie otrzymał w latach 2005–2010. Ponadto, 6 sierpnia 2010 r. skarżący zaczął otrzymywać miesięczne świadczenie w wysokości 948 EUR. Przedsiębiorstwo transportowe świadczyło usługi transportu publicznego na zasadach komercyjnych. Było ono spółką zależną od innej firmy, Państwowego Przedsiębiorstwa Jednomyślnego „Baszawtotrans” (ГУП «Башавтотранс» – dalej „spółka matka”). Przepisy prawne dotyczące spółek zależnych zostały podsumowane w punkcie 22 poniżej. Przedsiębiorstwo transportowe miało prawo „zarządu gospodarczego” nad aktywami przydzielonymi mu przez spółkę matkę. Spółka matka była przedsiębiorstwem jednomyślnym z prawem „zarządu gospodarczego” nad aktywami przydzielonymi jej przez Państwowy Komitet Budownictwa, Architektury i Transportu Republiki Baszkortostanu. 14 października 2004 r. Rząd Republiki Baszkortostanu wydał dekret nr 918-P, na mocy którego wszystkie aktywa przedsiębiorstwa transportowego zostały przeniesione do spółki matki; długi pozostały przy przedsiębiorstwie transportowym. 15 lutego 2006 r. przedsiębiorstwo transportowe zostało ogłoszone niewypłacalnym i zostało poddane likwidacji. Postępowanie likwidacyjne zakończyło się 31 grudnia 2013 r.


Pierwszy skarżący urodził się w 1980 roku i mieszka w Szarji, w obwodzie kostromskim. Skarżący był przetrzymywany w areszcie śledczym IZ-44/1 w Kostromie w następujących celach:
Nr celi
Powierzchnia, m²
Okres pobytu
29 Strony nie zgodziły się co do projektowej pojemności cel oraz rzeczywistej liczby osadzonych. Pierwszy skarżący, powołując się na trzy oświadczenia własnoręczne swoich współosadzonych, twierdził, że cela nr 49 zawierała trzy piętrowe prycze, do których na górnym i dolnym poziomie przyspawano blachy metalowe w celu stworzenia dodatkowych miejsc do spania. W celi nr 49 przebywało od dziesięciu do dwudziestu więźniów. Cela nr 43 zawierała dwie piętrowe prycze i pomieszczała czterech więźniów. Rząd twierdził, że liczba więźniów w celach nie przekroczyła limitu zajętości. Cela nr 29 miała trzy miejsca do spania, cela nr 49 cztery miejsca, a cela nr 43 dwa miejsca. Przedłożyli wybrane strony z więziennej księgi ewidencji. Wszystkie te strony, z wyjątkiem jednej z dnia 24 lipca 2009 r., wskazują, że cela nr 49 była przeznaczona dla czterech osób i pomieszczała tyle samo więźniów. Liczba „4” wydaje się być napisana na innej liczbie, która została wymazana. Wpis z dnia 24 lipca 2009 r. wskazywał, że cela nr 49 była przeznaczona dla dziesięciu osób i pomieszczała ośmiu więźniów. Podobnie wpisy dotyczące celi nr 29 wykazują ślady wymazywania i zmian. Jej pojemność projektowa jest podana jako dwa lub trzy miejsca, a rzeczywista liczba osadzonych wynosi zawsze trzech więźniów. Drugi skarżący urodził się w 1958 roku i odbywa karę pozbawienia wolności w Iwdelu, w obwodzie swierdłowskim. W okresie od 14 lipca 2009 r. do 4 lipca 2010 r. drugi skarżący był przetrzymywany w areszcie śledczym IZ-59/1 w obwodzie permskim. Według niego zakład był przepełniony. W szczególności cela nr 90 o powierzchni 40 m² pomieszczała do szesnastu osadzonych. Według Rządu drugi skarżący był przetrzymywany w celach nr 80, 90, 92, 98 i 103. Rzeczywista liczba osadzonych przetrzymywanych w celach nie przekraczała ich pojemności projektowej. Każdy osadzony miał do dyspozycji ponad 3 m² przestrzeni. Pozostałe warunki były zadowalające. Rząd przedłożył wybrane strony z ksiąg ewidencji, z których niektóre wydają się zawierać ślady wymazywania i zmian w polach pokazujących liczbę osadzonych w celi nr 90. Na niektórych stronach podana łączna liczba osadzonych jest o dziesięć mniejsza niż liczba uzyskana po zsumowaniu osadzonych w poszczególnych celach.


Skarżący urodził się w 1977 roku i mieszka w Baku. Opozycja planowała przeprowadzenie demonstracji 17 listopada 2012 r. oraz 26 stycznia 2013 r. w Baku. 12 listopada 2012 r. organizatorzy zawiadomili odpowiedni organ, czyli Władze Wykonawcze Miasta Baku („BCEA”), o demonstracji zaplanowanej na 17 listopada 2012 r. Wydaje się, że organizatorzy demonstracji z 26 stycznia 2013 r. nie złożyli uprzedniego zawiadomienia BCEA. Informacje o tym zgromadzeniu były rozpowszechniane za pośrednictwem Facebooka lub prasy. BCEA odmówiła autoryzacji przeprowadzenia demonstracji 17 listopada 2012 r., stwierdzając w ogólnych słowach, że to zgromadzenie nie jest zgodne z Ustawą o Wolności Zgromadzeń. BCEA podała dalej, że plac, na którym organizatorzy proponowali przeprowadzenie zgromadzenia, jest wyznaczonym obszarem publicznego wypoczynku, a samo zgromadzenie było niepraktyczne. Mimo to organizatorzy postanowili przeprowadzić demonstracje w centrum Baku. Zdaniem skarżącego demonstracje miały charakter pokojowy i zostały przeprowadzone w sposób pokojowy. Uczestnicy demonstracji z 17 listopada 2012 r. domagali się reform demokratycznych w kraju i protestowali przeciwko przeszkodom w wolności zgromadzeń. Uczestnicy demonstracji z 26 stycznia 2013 r. potępiali użycie siły przez policję wobec uczestników poprzednich demonstracji. Skarżący wziął udział w obu demonstracjach, ale krótko po ich rozpoczęciu policja zaczęła je rozpędzać. W obu przypadkach skarżący został zatrzymany podczas akcji rozpędzania i przewieziony na komisariat policji, gdzie został przesłuchany. Zdaniem skarżącego, w pierwszym przypadku został zatrzymany przez osoby w cywilu. W obu przypadkach w dniu zatrzymania skarżącego sporządzono wobec niego „protokół o wykroczeniu administracyjnym” (inzibati xəta haqqında protokol). W pierwszym przypadku protokół stwierdzał, że przez celowe niewykonanie legalnego polecenia policji skarżący popełnił wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 310.1 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”). W drugim przypadku skarżącemu postawiono zarzut popełnienia wykroczenia administracyjnego na podstawie art. 298.2 KWA (udział w zgromadzeniu publicznym, które nie zostało zorganizowane zgodnie z prawem). Zdaniem skarżącego nigdy nie doręczono mu kopii protokołów o wykroczeniu administracyjnym ani innych dokumentów z akt sprawy. W żadnym z przypadków nie zapewniono mu dostępu do adwokata po zatrzymaniu ani podczas pobytu w areszcie policyjnym. W obu przypadkach skarżący został doprowadzony przed Sąd Rejonowy Sabail w dniu jego zatrzymania, odpowiednio 17 listopada 2012 r. i 26 stycznia 2013 r. Zdaniem skarżącego rozprawa przed sądem w obu przypadkach była bardzo krótka. Członkowie publiczności nie byli wpuszczani, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od jawności. Zdaniem skarżącego, w żadnym z przypadków nie dano mu możliwości zatrudnienia adwokata własnego wyboru. Z protokołu rozprawy w pierwszym przypadku wynika, że skarżący oświadczył, że nie potrzebuje pomocy prawnej i będzie bronił się osobiście. Na rozprawie w drugim przypadku wyznaczono adwokata z urzędu, aby pomagał skarżącemu. Zgodnie z dokumentami złożonymi przez Rząd, skarżący odmówił pomocy tego adwokata i zdecydował się bronić osobiście. Na rozprawie w pierwszym przypadku sąd nie przesłuchał żadnych świadków. W drugim przypadku sąd przesłuchał dwóch policjantów. Policjanci zeznali, że zatrzymali skarżącego, ponieważ zorganizował nieautoryzowaną demonstrację. W obu przypadkach sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący wziął udział w nieautoryzowanej demonstracji. W pierwszym przypadku, decyzją z 17 listopada 2012 r., sąd pierwszej instancji uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 310.1 KWA i skazał go na pięć dni „administracyjnego” aresztu. W drugim przypadku, decyzją z 26 stycznia 2013 r., sąd uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 298.2 KWA i skazał go na grzywnę w wysokości 500 manatów (AZN). W nieokreślonych datach skarżący wniósł odwołania do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jego skazania naruszyły jego prawa, ponieważ demonstracje, w których uczestniczył, miały charakter pokojowy. Skarżył się również, że jego zatrzymania były niezgodne z prawem, a rozprawy przed odpowiednimi sądami pierwszej instancji nie były sprawiedliwe. W pierwszym przypadku skarżącego reprezentował przed Sądem Apelacyjnym w Baku adwokat własnego wyboru. W drugim przypadku nie był reprezentowany przez adwokata. W obu przypadkach, odpowiednio 23 listopada 2012 r. i 5 lutego 2013 r., Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołanie skarżącego i utrzymał w mocy decyzję sądu pierwszej instancji.


Skarżąca urodziła się w 1973 roku i mieszka w Orenburgu. Jest wdową po panu Siergieju Wiktorowiczu Grabarczuku, który został aresztowany 3 kwietnia 2003 r. pod zarzutem rozboju i skazany 24 listopada 2003 r. przez Sąd Obwodowy w Orenburgu na jedenaście lat pozbawienia wolności. Mąż skarżącej zmarł w 2010 roku w trakcie odbywania kary pozbawienia wolności. Po aresztowaniu pan Grabarczuk został przewieziony do aresztu śledczego w Orenburgu, gdzie lekarze przeprowadzili ogólne badanie zdrowia i stwierdzili, że jest zakażony HIV i wirusowym zapaleniem wątroby typu C. Miesiąc później badanie na obecność przeciwciał HIV potwierdziło rozpoznanie. W maju 2003 r. pana Grabarczuka badał lekarz chorób zakaźnych, który nie stwierdził objawów HIV, z wyjątkiem powiększonych węzłów chłonnych. Do końca kwietnia 2009 r. stan zdrowia pana Grabarczuka był stabilny. Przechodził regularne morfologie krwi, podstawowe badania metaboliczne, proste badania moczu oraz prześwietlenia klatki piersiowej. 30 kwietnia 2009 r. skarżył się na gorączkę i kaszel. Krótko potem u pana Grabarczuka rozpoznano ogniskową gruźlicę prawej strony, a 6 maja 2009 r. przewieziono go do szpitala więziennego w celu leczenia stacjonarnego. W szpitalu pan Grabarczuk był leczony z powodu gruźlicy. 7 lipca 2009 r. badał go lekarz chorób zakaźnych, który odnotował przejście zakażenia HIV w kolejny etap z powodu braku terapii antyretrowirusowej („ART”). Lekarz zalecił przeprowadzenie oceny immunologicznej. 27 listopada 2009 r. pan Grabarczuk został wypisany ze szpitala ze względu na „kliniczne wyleczenie” gruźlicy. 12 lutego 2010 r., na podstawie rutynowej morfologii krwi, lekarze w więziennej jednostce medycznej rozpoznali u pana Grabarczuka ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek. Trzy dni później lekarz chorób zakaźnych ponowił zalecenie przeprowadzenia oceny immunologicznej. Przeprowadzono ją 1 marca 2010 r. i wykazała, że układ odpornościowy pacjenta został poważnie uszkodzony przez HIV. Pięć dni później rozpoczął przyjmowanie terapii ART. Zdaniem skarżącej jej mąż odczuwał różne skutki uboczne leczenia HIV i bezskutecznie próbował je zmienić. Tydzień później w jego dokumentacji medycznej dokonano następującego wpisu: „My, niżej podpisani, sporządzamy niniejszy zapis w celu stwierdzenia, że pan S. Grabarczuk odmówił przyjmowania terapii ART”. (Dokument został podpisany przez kierownika jednostki medycznej, lekarza chorób zakaźnych i lekarza ogólnego). 22 marca 2010 r. komisja lekarska odnotowała, że gruźlica, błędnie zdiagnozowana przez lekarzy z jednostki medycznej jako odmiedniczkowe zapalenie nerek, rozwinęła się dalej. Komisja zaleciła leczenie nawrotu. Tego samego dnia lekarze w jednostce medycznej dokonali następującego wpisu w dokumentacji medycznej: „My, niżej podpisani, sporządzamy niniejszy zapis w celu stwierdzenia, że pan S. Grabarczuk odmówił leczenia przeciwgruźliczego”. (Podpisy są nieczytelne). Skarżąca twierdziła, że po błędzie lekarzy z jednostki medycznej w diagnozie odmiedniczkowego zapalenia nerek jej mąż stracił do nich zaufanie i dlatego odmówił stosowania się do ich zaleceń, w tym dotyczących terapii antyretrowirusowej. Tydzień później, po nowych prześwietleniach klatki piersiowej, lekarze potwierdzili, że pan Grabarczuk choruje na gruźlicę, a nie na odmiedniczkowe zapalenie nerek. Zarządzono jego przewiezienie do szpitala więziennego. 13 kwietnia 2010 r. pan Grabarczuk został przyjęty do regionalnego szpitala więziennego dla chorych na gruźlicę w Orenburgu, gdzie otrzymywał standardowy schemat leczenia gruźlicy, który – jak wynika z dokumentacji medycznej – nie doprowadził do poprawy jego stanu. 16 i 30 kwietnia oraz 11 maja 2010 r. pana Grabarczuka badał lekarz chorób zakaźnych, który stwierdził, że z powodu braku leczenia antyretrowirusowego zakażenie HIV przeszło w zaawansowany etap, czyli AIDS. Lekarz zalecił morfologię krwi i polecił kontynuowanie leczenia gruźlicy. Pan Grabarczuk chudł i tracił zdolność chodzenia. Jego ogólny stan stał się krytyczny. Biorąc pod uwagę powagę jego stanu, władze więzienne złożyły wniosek o jego przedterminowe zwolnienie ze względów zdrowotnych, jednak 13 maja 2010 r. wniosek ten został odrzucony. Pan Grabarczuk złożył skargę do kierownika służby medycznej z powodu niewystarczającego leczenia, domagając się między innymi dogłębnego badania. 14 maja 2010 r., z powodu drastycznego pogorszenia się jego stanu zdrowia, wezwano karetkę pogotowia. Lekarz pogotowia ratunkowego zalecił przewiezienie pana Grabarczuka do szpitala cywilnego. Skarżąca była gotowa pokryć koszty transportu, ale komisja lekarska szpitala więziennego nalegała na leczenie go w szpitalu więziennym. Dwa dni później pan Grabarczuk zmarł. Sekcja zwłok wykazała, że zmarł z powodu HIV i gruźlicy, które doprowadziły do niewydolności płuc i serca. Krótko po śmierci męża skarżąca złożyła skargę do orenburskiego oddziału regionalnego Federalnej Służby Wykonania Kar w sprawie odmowy z 14 maja 2010 r. przewiezienia go do szpitala cywilnego. Pismem z 7 czerwca 2010 r. władze poinformowały skarżącą, że prokuratura prowadzi wstępne dochodzenie w sprawie okoliczności śmierci jej męża. Skarżąca wniósł dalsze skargi, twierdząc, że kierownik jednostki medycznej wykazał się celową obojętnością na stan pana Grabarczuka. 9 września 2010 r. prokuratura przekazała sprawę do Śledczego Komitetu Obwodu Orenburskiego. Rząd nie złożył akt dochodzenia, stwierdzając, że zostały one zniszczone w lipcu 2014 r. Dokumenty złożone przez skarżącą wskazują, że 1 lipca i 27 października 2011 r. organy śledcze uzyskały raport z sekcji zwłok oraz przesłuchały dwóch lekarzy, którzy leczyli pana Grabarczuka w szpitalu więziennym. Lekarze stwierdzili, że pacjent zmarł z powodu HIV i gruźlicy mimo ich prób ratowania jego życia. Śledczy odmówił wszczęcia sprawy karnej. 17 stycznia 2011 r. Sąd Miejski w Nowotroicku, na wniosek skarżącej, uchylił decyzję z 27 października 2011 r. z powodu nieustosunkowania się organów śledczych do zarzutu skarżącej dotyczącego celowej obojętności ze strony kierownika jednostki medycznej na stan zdrowia pacjenta. Sąd zarządził ponowne zbadanie sprawy. Miesiąc później Sąd Obwodowy w Orenburgu utrzymał tę decyzję w mocy na skutek odwołania. Zdaniem skarżącej nie przeprowadzono dalszego dochodzenia.


Skarżący urodził się w 1986 roku. Od lutego 2015 roku jest przetrzymywany w ośrodku detencyjnym dla cudzoziemców w mieście Machaczkała, w Republice Dagestanu, w Rosji. Skarżący przybył do Rosji w październiku 2011 roku. Posiadał wizę, w której jako cel wizyty wskazano działalność biznesową. Wiza skarżącego miała wygasnąć w październiku 2012 roku. Wiza jednak zezwalała skarżącemu na pobyt w Rosji nie dłuższy niż dziewięćdziesiąt dni w trakcie jednej wizyty. Jak złożył Rząd, oczekiwano więc, że opuści on Rosję na początku 2012 roku. Skarżący nie wyjechał i zaczął mieszkać z panią B., obywatelką Rosji. W listopadzie 2013 roku mieli razem dziecko. W kwietniu 2014 roku wzięli ślub. W międzyczasie, 15 i 19 lutego 2013 roku skarżący został uznany za winnego popełnienia wykroczenia na podstawie art. 18.10 Kodeksu o Wykroczeniach Administracyjnych (KWA), który przewidywał, że cudzoziemiec może zostać ukarany za nielegalną działalność zarobkową w Rosji. Wyrokiem z 26 lutego 2015 roku Sowiecki Sąd Rejonowy w Machaczkała uznał skarżącego za winnego popełnienia wykroczenia na podstawie art. 18.8 § 1.1 KWA (patrz paragraf 24 poniżej), polegającego na pozostaniu w Rosji po wygaśnięciu wizy. Skazał go na grzywnę oraz karę przymusowego wydalenia administracyjnego (принудительное административное выдворение) z Rosji. Sąd Rejonowy uznał następująco:
„Art. 18.8 § 1.1 KWA przewiduje następujące kary: grzywnę w wysokości od 2000 do 5000 rubli z lub bez wydalenia administracyjnego z Rosji...
Dodatkowa kara wydalenia administracyjnego z Rosji może być nałożona z uwzględnieniem informacji potwierdzających rzeczywistą potrzebę nałożenia takiej kary na oskarżonego, a także informacji potwierdzających proporcjonalność tej kary jako jedynie akceptowalnego środka do osiągnięcia równowagi między interesami publicznymi i prywatnymi...
Oskarżony nie ma podstaw prawnych do pozostania w Rosji. Jeśli zostanie nałożona grzywna, oskarżony dołączy do grupy nielegalnych imigrantów zarobkowych, którzy robią wszystko, aby uniknąć przestrzegania rosyjskiego ustawodawstwa migracyjnego. Kara wydalenia administracyjnego jest również konieczna w imię bezpieczeństwa narodowego, w celu uniknięcia rozprzestrzeniania się różnych chorób zakaźnych, takich jak HIV, gruźlica i trąd, oraz w celu zapewnienia optymalnej równowagi zasobów pracy, a także aby wspierać, jako kwestię priorytetową, zatrudnienie obywateli rosyjskich...” W tym samym wyroku Sąd Rejonowy zarządził, że w oczekiwaniu na wykonanie wydalenia administracyjnego skarżący zostanie umieszczony w specjalnym ośrodku detencyjnym dla cudzoziemców w mieście Machaczkała. Adwokat D. złożył apelację w imieniu skarżącego od wyroku z 26 lutego 2015 roku. Wydaje się, że skarżący podnosił argumenty dotyczące swojego życia rodzinnego w Rosji; nie jest jasne, czy podnosił jakiekolwiek argumenty dotyczące ryzyka dla jego życia i nietykalności fizycznej w przypadku wykonania kary przymusowego wydalenia. 4 marca 2015 roku Sąd Najwyższy Republiki Dagestanu utrzymał wyrok w mocy. Sąd odwoławczy uznał następująco:
„Art. 18.8 § 1.1 KWA przewiduje następujące kary: grzywnę w wysokości od 2000 do 5000 rubli wraz z wydaleniem administracyjnym z Rosji...
[Skarżący] dopuścił się naruszenia reżimu obowiązującego w zakresie pobytu cudzoziemców w Rosji, poprzez zaniechanie opuszczenia Rosji po 7 października 2012 roku...
Sąd oddala argument [skarżącego] dotyczący jego życia rodzinnego w Rosji... Małżeństwo z panią B. zostało zawarte 28 kwietnia 2014 roku, co miało miejsce długo po popełnieniu wykroczenia przez [skarżącego]... Protokół o wykroczeniu administracyjnym nie zawierał żadnych informacji dotyczących jego życia rodzinnego w Rosji. Takich informacji nie przedłożono również podczas postępowania przed sądem pierwszej instancji...
Przedłużające się naruszanie przez [skarżącego] ustawodawstwa migracyjnego od października 2012 roku stanowi nadużycie gościnności Rosji i w związku z tym powinno być traktowane jako naruszenie interesów kraju przyjmującego...” W nieokreślonym dniu skarżący otrzymał kopię decyzji odwoławczej. Kara wydalenia administracyjnego nie została wykonana. Zgodnie z informacjami Rządu, służba komornicza wszczęła postępowanie egzekucyjne 12 marca 2015 roku, ale nie było ono prowadzone z powodu wniosku złożonego przez skarżącego o udzielenie tymczasowego azylu (patrz poniżej). 5 maja 2015 roku skarżący złożył wniosek o tymczasowy azyl. Powołał się na trwające intensywne działania wojenne w Syrii, w szczególności w jego rodzinnym mieście Aleppo. Dalej argumentował, że ze względu na swój wiek zostanie powołany przez siły rządowe do czynnej służby wojskowej, co stawia jego życie i nietykalność fizyczną w niebezpieczeństwie. Wydaje się, że skarżący zatrudnił adwokata K., aby pomógł mu w tych postępowaniach i spotkał się z nim w ośrodku detencyjnym. 2 czerwca 2015 roku skarżący zadzwonił do adwokata z ośrodka detencyjnego, skarżąc się na bicie. Tego samego dnia adwokatowi odmówiono dostępu do skarżącego w ośrodku detencyjnym, najwyraźniej dlatego, że powinien był uzyskać zezwolenie na wizytę od regionalnego urzędu migracyjnego. Adwokat napisał do regionalnej prokuratury, skarżąc się na naruszenie praw skarżącego i jego nietykalności fizycznej. 4 czerwca 2015 roku adwokat podjął kolejną, nieudaną próbę uzyskania dostępu do skarżącego. 6 sierpnia 2015 roku lokalny urząd migracyjny oddalił wniosek skarżącego o tymczasowy azyl. Skarżący wystąpił o ponowne rozpatrzenie tego odmownego rozstrzygnięcia przed Federalną Służbą Migracyjną („FMS”). 24 września 2015 roku FMS utrzymała swoją decyzję w mocy, stwierdzając następująco:
„W lutym 2012 roku nie prowadzono w Syrii dużych operacji wojskowych; miały miejsce jedynie zlokalizowane walki między siłami rządowymi a grupami opozycyjnymi. Mimo powyższego skarżący nie opuścił Rosji... W tamtym czasie nie ubiegał się o azyl i kontynuował nielegalny pobyt w Rosji do momentu nałożenia kary wydalenia administracyjnego.
Należy wskazać na następujące naruszenia zasad migracyjnych dotyczących cudzoziemców:
Skarżący przybył do Rosji na wizie biznesowej, podczas gdy jego rzeczywistym celem było podjęcie pracy. W ten sposób jego zadeklarowany cel nie odpowiadał rzeczywistemu celowi przyjazdu do Rosji.
Skarżący nielegalnie podejmował działalność zarobkową...
W lutym 2013 roku był dwukrotnie ścigany za wykroczenia administracyjne. Jednak nawet po tym nie ubiegał się o azyl, zaniedbując realną możliwość jego przyszłej deportacji z Rosji...
Ministerstwo Spraw Zagranicznych wskazuje, że obywatele syryjscy, którzy powracają do swojej ojczyzny lub którzy są do niej deportowani lub wydalani, mogą przybyć do Damaszku, a następnie udać się do innych regionów kontrolowanych przez siły rządowe.” 14 października 2015 roku skarżący, przy pomocy adwokata M., wystąpił o sądową kontrolę odmowy udzielenia tymczasowego azylu na podstawie Kodeksu Postępowania Administracyjnego („KPA”) i poprosił Sąd Rejonowy Leninski w Machaczkała o zastosowanie środka tymczasowego poprzez zawieszenie wykonania wyroku z 26 lutego 2015 roku. 16 października 2015 roku sąd odmówił zajęcia się sprawą, uznając, że musi zostać ona wniesiona do sądu właściwego dla obszaru obecnego „miejsca zamieszkania” skarżącego; jego pobyt w ośrodku detencyjnym nie kwalifikował się jako miejsce zamieszkania. Pomagany przez panią Birjukową (która jest jego przedstawicielką przed tym Sądem), skarżący ponownie złożył wniosek o sądową kontrolę do Sądu Rejonowego Basmanny w Moskwie. 27 października 2015 roku Sąd Rejonowy pozostawił sprawę bez rozpoznania, ponieważ skarżący nie wskazał daty i miejsca urodzenia; nie określił, czy posiada wykształcenie prawnicze, co było istotne, ponieważ sprawę mógł wnieść tylko osoba posiadająca wykształcenie prawnicze; oraz nie dostarczył dowodu, że jego przedstawiciel posiada wykształcenie prawnicze. Skarżący został zobowiązany do usunięcia powyższych braków do 18 listopada 2015 roku. Wyrokiem z 9 grudnia 2015 roku Sąd Rejonowy utrzymał w mocy odmowy udzielenia tymczasowego azylu. Sąd uznał, że skarżący jest narażony na przemoc, która nie jest bardziej intensywna niż dla innych ludzi żyjących w Syrii:
„Podstawy udzielenia tymczasowego azylu z uwagi na względy humanitarne obejmują następujące sytuacje: poważny stan zdrowia, w którym cudzoziemiec nie otrzyma niezbędnej opieki medycznej w kraju pochodzenia, co stawia jego życie w niebezpieczeństwie; realne zagrożenie dla jego życia lub wolności z powodu głodu, epidemii, sytuacji nadzwyczajnych o charakterze środowiskowym lub przemysłowym lub z powodu konfliktu wewnętrznego lub międzynarodowego obejmującego cały terytorium kraju pochodzenia; realne zagrożenie bycia poddanym torturom lub innemu okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu w kraju pochodzenia.
Zgodnie z art. 62 Kodeksu Postępowania Administracyjnego strony sprawy muszą udowodnić okoliczności, na które powołują się jako podstawę swoich roszczeń lub zarzutów, chyba że Kodeks stanowi inaczej.
Oceniając dowody przedłożone przez strony, sąd stwierdza, że [skarżący] nie przedstawił przekonujących argumentów, że jest zagrożony prześladowaniami ze strony władz lub grup ludności z powodu swojej religii, rasy lub przynależności do grupy społecznej... Mimo trudnej sytuacji społecznej i politycznej w Syrii, nie ma podstaw do uznania, że jego życie będzie zagrożone w wyższym stopniu niż życie innych ludzi mieszkających w tym kraju... Zgodnie z informacjami od Federalnej Służby Migracyjnej, osoby powracające do Syrii mogą dotrzeć bezpośrednio do miasta Damaszek, który jest pod kontrolą rządu...” Skarżący otrzymał kopię wyroku w lutym 2016 roku i złożył apelację. Argumentował, że sąd pierwszej instancji nie zwrócił należytej uwagi na jego argument dotyczący ryzyka dla jego życia i nietykalności fizycznej w przypadku jego wydalenia do Syrii; urząd migracyjny nie obalił jego argumentu, podczas gdy sąd przeniósł ciężar dowodu na skarżącego i nadmiernie podkreślał nielegalność pobytu skarżącego w Rosji. Jego apelacja została oddalona przez Sąd Miejski w Moskwie 8 czerwca 2016 roku. Sąd odwoławczy uznał następująco:
„Sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie mieści się w zakresie pojęcia „uchodźcy” zgodnie z Ustawą o Uchodźcach... W świetle nieprzedłożenia przez skarżącego konkretnych faktów ujawniających, że w przypadku jego wydalenia do Syrii będzie narażony na realne zagrożenie dla jego bezpieczeństwa... lub że był prześladowany w tym kraju, sąd odwoławczy zgadza się z sądem pierwszej instancji... Sąd odwoławczy zauważa również, że skarżący przybył do Rosji w 2011 roku, ale ubiegał się o tymczasowy azyl dopiero w 2015 roku.”


Skarżący urodził się w 1982 roku i mieszka w Baku. W momencie zdarzeń był członkiem partii opozycyjnej Musavat. Skarżący próbował wziąć udział w demonstracji zorganizowanej przez opozycję 20 października 2012 r. Przed tym zgromadzeniem, 15 października 2012 r., organizatorzy zawiadomili odpowiedni organ, czyli Bakijski Urząd Wykonawczy („BCEA”). BCEA odmówił autoryzacji przeprowadzenia demonstracji w miejscu wskazanym przez organizatorów i zaproponował inną lokalizację na przedmieściach Baku. Mimo to organizatorzy postanowili przeprowadzić demonstrację zgodnie z planem. Zdaniem skarżącego demonstracja miała być pokojowa i odbyła się w sposób pokojowy. Uczestnicy domagali się demokratycznych reform w kraju. Skarżący zamierzał wziąć udział w demonstracji. On i kilku innych próbowało maszerować z siedziby partii Musavat do miejsca, w którym odbywało się zgromadzenie. Jednak krótko po tej próbie został aresztowany i przewieziony na komisariat policji. Zdaniem skarżącego został aresztowany przez osoby ubrane po cywilnemu. 6 maja 2014 r. skarżący wziął również udział w innym zgromadzeniu, które odbyło się w pobliżu Sądu ds. Ciężkich Przestępstw w Baku w poparciu członków grupy opozycyjnej Nida, którzy byli tego dnia sądzeni. Sala rozpraw była pełna, więc niektórzy ludzie czekali przed sądem na wynik postępowania. Gdy sąd ogłosił wyrok, ci, którzy zebrali się na zewnątrz, zaczęli protestować przeciwko wyrokowi, który uznali za niesprawiedliwy. Protest był krótki, spontaniczny i pokojowy. Gdy tylko protestujący zaczęli skandować hasła, policjanci i osoby ubrane po cywilnemu zaczęli siłą rozpraszać zgromadzenie. Skarżący został aresztowany podczas akcji rozpraszania i przewieziony na komisariat policji, gdzie został zatrzymany na noc. W obu przypadkach w dniu aresztowania skarżącego sporządzono wobec niego „protokół o wykroczeniu administracyjnym” (inzibati xəta haqqında protokol). W pierwszym przypadku protokół stwierdzał, że przez celowe niewykonanie prawomocnego rozkazu policji skarżący popełnił wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 310.1 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”). W drugim przypadku skarżącemu postawiono zarzut popełnienia wykroczenia administracyjnego na podstawie art. 298.2 (udział w zgromadzeniu publicznym, które nie zostało zorganizowane zgodnie z prawem) KWA. Zdaniem skarżącego nigdy nie doręczono mu kopii protokołów o wykroczeniu administracyjnym ani innych dokumentów z akt sprawy. W obu przypadkach nie udzielono mu dostępu do prawnika po aresztowaniu ani podczas pobytu w areszcie policyjnym. W drugim przypadku, zgodnie z dokumentem sporządzonym przez policjanta i zarządzeniem z 6 maja 2014 r., wyznaczono adwokata z urzędu (pana S.A.) do pomocy skarżącemu. W pierwszym przypadku skarżący został doprowadzony przed Sąd Rejonowy Binagadi 20 października 2012 r., w dniu jego aresztowania. W drugim przypadku został doprowadzony przed Sąd Rejonowy Nasimi 7 maja 2014 r., w dniu następującym po jego aresztowaniu. Zdaniem skarżącego rozprawa przed sądem w obu przypadkach była bardzo krótka. Członkowie publiczności, w tym obrońcy praw człowieka i dziennikarze, nie zostali wpuszczeni, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od jawności. Zdaniem skarżącego, w żadnym z przypadków nie dano mu możliwości zatrudnienia adwokata własnego wyboru. W obu przypadkach wyznaczono adwokatów z urzędu do pomocy skarżącemu. W drugim przypadku był to ten sam adwokat, pan S.A., który został wyznaczony do pomocy skarżącemu zgodnie z wyżej wymienionym dokumentem z 6 maja 2014 r. sporządzonym przez policjanta. Zgodnie z zapisami z rozpraw sądowych w obu przypadkach, w swoich ustnych wystąpieniach adwokaci z urzędu krótko stwierdzili, że skarżący jest niewinny i poprosili odpowiedni sąd o umorzenie sprawy. W obu przypadkach jedynymi świadkami zeznającymi podczas rozprawy byli policjanci, którzy zgodnie z oficjalnymi zapisami aresztowali skarżącego lub sporządzili protokół o wykroczeniu administracyjnym przeciwko niemu. Zeznali, że skarżący zorganizował nieautoryzowany protest. W obu przypadkach sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący nie zaprzestał udziału w nieautoryzowanym proteście. Wyrokiem z 20 października 2012 r. sąd pierwszej instancji w pierwszym przypadku uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 310.1 KWA i skazał go na dziesięć dni „administracyjnego” aresztu. Wyrokiem z 7 maja 2014 r. sąd w drugim przypadku uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 298.2 KWA i skazał go na piętnaście dni aresztu administracyjnego. W nieokreślonych datach skarżący złożył odwołania do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jego skazania naruszyły jego prawa, ponieważ zgromadzenia, w których uczestniczył lub próbował uczestniczyć, były pokojowe (dodatkowo, w drugim przypadku skarżący argumentował, że zgromadzenie było spontaniczne). Skarżący skarżył się również, że jego aresztowania były niezgodne z prawem, a rozprawy przed odpowiednimi sądami pierwszej instancji nie były sprawiedliwe. W obu przypadkach skarżącego przed Sądem Apelacyjnym w Baku reprezentował adwokat własnego wyboru. W obu przypadkach, odpowiednio 29 października 2012 r. i 16 maja 2014 r., Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołanie skarżącego i utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji.


Skarżący, emerytowany oficer wojskowy, urodził się w 1947 roku i mieszka w mieście Symferopol na Ukrainie. W grudniu 2004 r. skarżący wszczął postępowanie przed Symferopolskim Sądem Garnizonowym przeciwko lokalnej wojskowej komisji uzupełnień, domagając się nakazu przeliczenia jego emerytury. 20 maja 2005 r. sąd oddalił powództwo skarżącego. 11 sierpnia 2005 r., na skutek jego odwołania, Sąd Apelacyjny Marynarki Wojennej utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji. 30 sierpnia 2005 r. skarżący wniósł skargę kasacyjną. 17 października 2005 r. Wyższy Sąd Administracyjny Ukrainy wyznaczył skarżącemu termin do 1 listopada 2005 r. na usunięcie braków formalnych jego skargi kasacyjnej. Istotna część decyzji brzmi następująco:
„[Obecna] skarga kasacyjna nie spełnia wymogów określonych w art. 213 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, ponieważ skarżący nie uiścił opłaty sądowej oraz nie dostarczył liczby kopii skargi kasacyjnej odpowiadającej liczbie osób uczestniczących w postępowaniu...
[Sąd postanawia] wyznaczyć Gawriłowowi W.W. termin do 1 listopada 2005 r. na usunięcie braków złożonej przez niego skargi kasacyjnej.
[Sąd zwraca] uwagę Gawriłowa W.W., że jeśli nie usunie powyższych braków, zgodnie z art. 108 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, skarga kasacyjna zostanie zwrócona skarżącemu i uznana za nie wniesioną.” Skarżący nadał swoją uzupełnioną skargę kasacyjną listem poleconym 24 października 2005 r. Zdaje się, że skarżący ponownie złożył kilka kopii skargi z dnia 30 sierpnia 2005 r., dołączając, zgodnie z instrukcjami Wyższego Sądu Administracyjnego Ukrainy, dowód uiszczenia opłaty sądowej. Zgodnie z formularzem potwierdzenia odbioru, list został odebrany przez sekretariat sądu 27 października 2005 r. 7 listopada 2005 r. Wyższy Sąd Administracyjny Ukrainy wydał postanowienie, które stwierdzało, między innymi, następujące:
„Gawriłow W.W. nie usunął braków wskazanych w postanowieniu [z 17 października 2005 r.] w terminie wyznaczonym przez sąd, skarga kasacyjna powinna więc zostać uznana za nie wniesioną i zwrócona skarżącemu.” 10 listopada 2005 r. Wyższy Sąd Administracyjny Ukrainy wydał kolejne postanowienie, którego istotna część brzmiała następująco:
„Gdy Wyższy Sąd Administracyjny Ukrainy otrzymał [skarżącego] skargę kasacyjną, ustalono, że powyższa skarga kasacyjna została wniesiona po upływie ustawowego terminu na wniesienie takiej skargi, przewidzianego w art. 212 Kodeksu Postępowania Administracyjnego... W szczególności zaskarżone orzeczenie Sądu Apelacyjnego Marynarki Wojennej zostało wydane 11 sierpnia 2005 r., skarga kasacyjna była datowana na 30 sierpnia 2005 r. i, zgodnie z datą stempla pocztowego, została nadana do Wyższego Sądu Administracyjnego Ukrainy 24 października 2005 r., skarżący nie złożył wniosku o przedłużenie terminu na wniesienie skargi kasacyjnej, jego skarga kasacyjna powinna więc zostać pozostawiona bez rozpoznania.”


Skarżący urodził się w 1973 roku i mieszka w Baku. Demonstracje planowano przeprowadzić 31 lipca 2010 r. oraz 10 marca 2013 r. w Baku. 23 lipca 2010 r. organizatorzy, w skład których wchodziło kilku członków partii opozycyjnych, zawiadomili odpowiedni organ, czyli Władze Wykonawcze Miasta Baku („BCEA”), o demonstracji z 31 lipca 2010 r. Wydaje się, że organizatorzy demonstracji z 10 marca 2013 r. nie złożyli uprzedniego zawiadomienia BCEA. Informacje o tej demonstracji rozpowszechniano za pośrednictwem Facebooka lub prasy. BCEA odmówiła autoryzacji demonstracji z 31 lipca 2010 r. w miejscach wskazanych przez organizatorów i zaproponowała trzy inne lokalizacje na przedmieściach Baku – stadion położony w rejonie Binagadi, plac przy drodze Zigh w rejonie Xətai oraz podwórko szkoły nauki jazdy położone w 20. obszarze mieszkalnym rejonu Sabayıl. BCEA zauważyła, że spośród lokalizacji zaproponowanych przez organizatorów na przeprowadzenie zgromadzenia, place były wyznaczonymi obszarami publicznego wypoczynku, a inne miejsca były obszarami o dużym ruchu. Mimo to organizatorzy postanowili przeprowadzić demonstracje w centrum Baku. Zdaniem skarżącego demonstracje miały charakter pokojowy i zostały przeprowadzone w sposób pokojowy. Uczestnicy demonstracji z 31 lipca 2010 r. domagali się wolnych i uczciwych wyborów oraz reform demokratycznych w kraju. Uczestnicy demonstracji z 10 marca 2013 r. protestowali przeciwko śmierci licznych żołnierzy w armii. Skarżący wziął udział w obu demonstracjach, jednak krótko po ich rozpoczęciu policja zaczęła rozpędzać zgromadzonych. W obu przypadkach skarżący został zatrzymany podczas akcji rozpędzania i przewieziony na komisariat policji, gdzie został przesłuchany. W obu przypadkach w dniu zatrzymania skarżącego sporządzono wobec niego protokół o wykroczeniu administracyjnym (inzibati xəta haqqında protokol). W pierwszym przypadku protokół stwierdzał, że przez celowe niewykonanie prawomocnego rozkazu policji skarżący popełnił wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 310.1 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”). W drugim przypadku oskarżono go o popełnienie wykroczenia administracyjnego na podstawie art. 298.2 KWA (udział w zgromadzeniu publicznym zorganizowanym niezgodnie z prawem). Zdaniem skarżącego nigdy nie doręczono mu kopii protokołów o wykroczeniu administracyjnym ani innych materiałów z akt sprawy. W obu przypadkach nie zapewniono mu dostępu do prawnika po zatrzymaniu ani podczas przebywania w areszcie policyjnym. W pierwszym przypadku skarżącego doprowadzono przed Sąd Rejonowy Sabayıl 31 lipca 2010 r., w dniu jego zatrzymania. W drugim przypadku był przetrzymywany w areszcie policyjnym przez noc i doprowadzono przed Sąd Rejonowy Sabayıl 11 marca 2013 r., w dniu po jego zatrzymaniu. Zdaniem skarżącego rozprawa przed sądem w obu przypadkach była bardzo krótka. W drugim przypadku nie wpuszczono członków publiczności na salę rozpraw, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od jawności. Zdaniem skarżącego, w obu przypadkach nie dano mu możliwości powołania prawnika własnego wyboru. Na rozprawie sądowej w pierwszym przypadku skarżący nie był reprezentowany przez prawnika. Zgodnie z materiałami złożonymi do Trybunału przez strony, odmówił pomocy prawnej. Wydaje się, że na rozprawie sądowej w drugim przypadku zaproszono prawnika finansowanego przez państwo do reprezentowania skarżącego. Żaden z materiałów złożonych do Trybunału nie zawiera zapisów wskazujących, aby prawnik finansowany przez państwo, pani E.Z., złożyła jakiekolwiek ustne lub pisemne wnioski do sądu pierwszej instancji. Na rozprawach w obu przypadkach sąd nie przesłuchiwał żadnych świadków. Decyzją z 31 lipca 2010 r. sąd pierwszej instancji uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 310.1 KWA i skazał go na siedem dni aresztu administracyjnego. Decyzją z 11 marca 2013 r. ten sam sąd uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 298.2 KWA i skazał go na siedem dni aresztu administracyjnego. W nieokreślonych datach skarżący złożył odwołania do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jego skazania naruszyły jego prawa, ponieważ demonstracje, w których uczestniczył, miały charakter pokojowy. Skarżący skarżył się również, że jego zatrzymania były niezgodne z prawem, a rozprawy przed sądem pierwszej instancji nie były sprawiedliwe. W pierwszym przypadku skarżący nie był reprezentowany przez prawnika. W drugim przypadku skarżący przygotował swoje odwołanie przy pomocy prawnika własnego wyboru, ale ten prawnik nie wziął udziału w rozprawie. Odpowiednio 16 sierpnia 2010 r. i 27 marca 2013 r. Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołania skarżącego i utrzymał w mocy decyzję sądu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącego decyzja Sądu Apelacyjnego z 16 sierpnia 2010 r. została mu wysłana 23 grudnia 2010 r., po tym jak złożył skargę, że sąd nie doręczył mu tej decyzji.


Daty urodzenia i miejsca zamieszkania skarżących podano w załączniku. W danym czasie niektórzy z nich piastowali stanowiska w opozycyjnych partiach politycznych lub grupach. Demonstracje były planowane na 31 lipca 2010 r., 2 kwietnia 2011 r. i 17 kwietnia 2011 r. w Baku. Przed tymi zgromadzeniami, odpowiednio 23 lipca 2010 r., 18 marca 2011 r. i 11 kwietnia 2011 r., organizatorzy, w skład których wchodziło kilku członków opozycji, zawiadomili odpowiedni organ, czyli Władze Wykonawcze Miasta Baku („BCEA”). BCEA odmówiła autoryzacji przeprowadzenia demonstracji 31 lipca 2010 r. w miejscach wskazanych przez organizatorów i zaproponowała trzy inne lokalizacje na przedmieściach Baku, a mianowicie: stadion w rejonie Binagadi, plac w pobliżu drogi Zigh w rejonie Chatai oraz podwórze szkoły nauki jazdy zlokalizowanej w 20. osiedlu rejonu Sabail. BCEA zauważyła, że place, na jednym z których organizatorzy proponowali przeprowadzenie zgromadzenia, były przeznaczone do publicznego wypoczynku, a inne miejsca proponowane przez organizatorów były obszarami z dużym ruchem. Podobnie BCEA odmówiła autoryzacji przeprowadzenia demonstracji 2 i 17 kwietnia 2011 r. w miejscach wskazanych przez organizatorów i w obu przypadkach zaproponowała inną lokalizację na przedmieściach Baku, a mianowicie wspomniane wyżej podwórze szkoły nauki jazdy. BCEA ponownie zauważyła, że miejsca proponowane przez organizatorów były obszarami z dużym ruchem. Mimo to organizatorzy zdecydowali się przeprowadzić demonstracje w centrum Baku. Zdaniem skarżących demonstracje miały charakter pokojowy i zostały przeprowadzone w sposób pokojowy. Uczestnicy domagali się wolnych i uczciwych wyborów oraz reform demokratycznych w kraju. Uczestnicy demonstracji z 17 kwietnia 2011 r. protestowali również przeciwko przeszkodom w wolności zgromadzeń. Każdy ze skarżących wziął udział w jednej z demonstracji (patrz załącznik), ale krótko po ich rozpoczęciu policja zaczęła je rozpędzać. Zgodnie z oficjalnymi zapisami wszyscy skarżący zostali aresztowani podczas akcji rozpędzania i przewiezieni do różnych komisariatów policji. Zdaniem skarżącego w sprawie o sygn. akt 67351/11, został aresztowany przez osoby w cywilu. Skarżący byli przesłuchiwani w odpowiednich komisariatach policji. W dniu aresztowań skarżących sporządzono wobec nich „protokoły o wykroczeniu administracyjnym” (inzibati xəta haqqında protokol). Protokoły stwierdzały, że przez celowe niewykonanie prawnych rozkazów policji skarżący popełnili wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 310.1 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”). Niektórzy ze skarżących odmówili podpisania odpowiednich protokołów o wykroczeniu administracyjnym. Zdaniem większości skarżących nigdy nie doręczono im kopii protokołów o wykroczeniu administracyjnym ani innych dokumentów z ich akt sprawy (sprawy o sygn. akt 57737/11, 67351/11, 67977/11, 69411/11 i 69421/11). Zdaniem skarżącego w sprawie o sygn. akt 57737/11, uzyskał on kopię protokołu o wykroczeniu administracyjnym kilka miesięcy po zakończeniu postępowania administracyjnego przeciwko niemu. Żaden ze skarżących nie otrzymał dostępu do prawnika po aresztowaniu ani podczas przebywania w areszcie policyjnym. Każdy ze skarżących został doprowadzony przed sąd pierwszej instancji w dniu aresztowania lub następnego dnia. Zdaniem większości skarżących rozprawa przed sądem w każdej sprawie była bardzo krótka. W niektórych sprawach nie wpuszczono członków publiczności, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od jawności. Zdaniem wszystkich skarżących nie dano im możliwości zatrudnienia prawników własnego wyboru. Większości skarżących wyznaczono prawników finansowanych przez państwo. Skarżący w sprawach o sygn. akt 74609/10 i 57737/11 nie byli reprezentowani przez prawników. Zapisy z odpowiednich rozpraw sądowych wskazują, że ci skarżący odmówili pomocy prawnika finansowanego przez państwo i zdecydowali się bronić osobiście. Zapis z rozprawy w sprawie skarżącego w sprawie o sygn. akt 69411/11 wskazuje, że w swoich ustnych wystąpieniach prawnik finansowany przez państwo krótko poprosił sąd o litość i podjęcie łagodnej decyzji. W sprawach skarżących w sprawach o sygn. akt 67351/11 i 67977/11 prawnicy finansowani przez państwo nie złożyli żadnych ustnych ani pisemnych wniosków. Podobnie żaden z materiałów przedłożonych Trybunałowi w sprawie o sygn. akt 69421/11 nie zawiera żadnego zapisu wskazującego, aby prawnik finansowany przez państwo, pani R.N., złożyła jakiekolwiek ustne lub pisemne wnioski przed sądem pierwszej instancji. Jedynymi świadkami przesłuchanymi podczas odpowiednich rozpraw byli policjanci, którzy zgodnie z oficjalnymi zapisami aresztowali skarżących. W sprawie skarżącego w sprawie o sygn. akt 67977/11 jako świadek przesłuchano również policjanta, który sporządził protokół o wykroczeniu administracyjnym. Wszyscy ci policjanci zeznali, że skarżący zorganizowali nieautoryzowane demonstracje. W sprawie o sygn. akt 67351/11 sąd nie przesłuchał żadnych świadków. Odpowiednie sądy pierwszej instancji uznały, że skarżący nie przerwali udziału w nieautoryzowanych demonstracjach. Sądy uznały skarżących za winnych na podstawie art. 310.1 KWA i skazały ich na kary „administracyjnego” aresztu trwającego od siedmiu do piętnastu dni (patrz załącznik). W różnych datach skarżący wnieśli odwołania do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że ich skazania naruszyły ich prawa, ponieważ demonstracje, w których brali udział lub próbowali wziąć udział, miały charakter pokojowy. Skarżący skarżyli się również, że ich aresztowania były niezgodne z prawem, a rozprawy przed odpowiednimi sądami pierwszej instancji nie były sprawiedliwe. Wnieśli do Sądu Apelacyjnego w Baku o uchylenie decyzji sądów pierwszej instancji w ich sprawach. Większość skarżących była reprezentowana przed Sądem Apelacyjnym w Baku przez prawników własnego wyboru. Skarżący w sprawie o sygn. akt 57737/11 nie był reprezentowany przez prawnika. W różnych datach Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołania skarżących i utrzymał w mocy decyzje odpowiednich sądów pierwszej instancji (patrz załącznik). Zdaniem skarżącego w sprawie o sygn. akt 57737/11, 28 lutego 2011 r., na skutek jego skarg na niedoręczenie mu przez władze odpowiednich dokumentów, Sąd Rejonu Sabail wysłał mu kopię protokołu o wykroczeniu administracyjnym sporządzonego przeciwko niemu, decyzję sądu pierwszej instancji z 31 lipca 2010 r. oraz decyzję Sądu Apelacyjnego w Baku z 20 sierpnia 2010 r. Zdaniem skarżącego w sprawie o sygn. akt 69411/11, otrzymał on decyzję Sądu Apelacyjnego z 13 kwietnia 2011 r. 15 października 2011 r., po złożeniu skargi na niedoręczenie mu tej decyzji przez sąd.


Skarżący urodził się w 1978 roku i mieszka w Kijowie. W latach 1995–2002 skarżący został skazany i odbył karę za kradzież rozbójniczą i włamanie. 27 grudnia 2005 r. i 6 stycznia 2006 r. policja znalazła u skarżącego nielegalne środki odurzające. 20 stycznia 2006 r. policja aresztowała skarżącego na podstawie podejrzenia produkcji i posiadania narkotyków. Tego samego dnia wszczęto postępowanie karne przeciwko skarżącemu i pewnemu panu I. za rozbój z użyciem broni popełniony w grupie. 23 stycznia 2006 r. Kijowski Sąd Rejonowy Podilski („Sąd Rejonowy”) zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego do 20 marca 2006 r., uzasadniając to tym, że był on wcześniej karany oraz istniało ryzyko, że ucieknie, będzie kontynuował działalność przestępczą lub utrudni śledztwo. 16 marca 2006 r. Sąd Rejonowy przedłużył aresztowanie skarżącego do 20 kwietnia 2006 r., stwierdzając, że nie ma powodu do jego zmiany oraz istnieje potrzeba przeprowadzenia czynności śledczych. 27 czerwca 2006 r. Sąd Rejonowy przeprowadził rozprawę wstępną w sprawie i utrzymał w mocy środek zapobiegawczy zastosowany wobec skarżącego, nie podając żadnych powodów ani nie wyznaczając terminu jego trwania. 17 marca i 14 lipca 2008 r. oraz 19 stycznia i 23 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy oddalił wnioski skarżącego o zwolnienie. 17 lipca 2009 r. Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego posiadania narkotyków i rozboju z użyciem broni popełnionego w grupie oraz skazał go na dziewięć lat pozbawienia wolności. 27 lipca 2010 r. Kijowski Sąd Miejski uchylił ten wyrok i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w celu ponownego rozpoznania. Tego samego dnia skarżący został zwolniony po złożeniu zobowiązania do nieucieczki. 30 września 2013 r. Sąd Rejonowy przekazał sprawę przeciwko skarżącemu prokuratorowi w celu dalszego śledztwa. 25 kwietnia 2014 r. zarzuty dotyczące rozboju z użyciem broni zostały wydzielone do odrębnego postępowania karnego. 29 kwietnia 2014 r. zatwierdzono akt oskarżenia w sprawie rozboju, a 3 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy skierował sprawę skarżącego do rozprawy pod tym zarzutem. Na dzień ostatniej korespondencji stron z Trybunałem, 5 marca 2015 r., postępowanie przeciwko skarżącemu było wciąż w toku przed Sądem Rejonowym.


Skarżąca urodziła się w 1962 roku i mieszka w Baku. W momencie zdarzenia była wiceprzewodniczącą jednej z głównych partii opozycyjnych w kraju, Partii Ludowego Frontu Azerbejdżanu. 17 kwietnia 2011 r. oraz 26 stycznia 2013 r. skarżąca wzięła udział w demonstracjach zorganizowanych przez opozycję w Baku. 11 kwietnia 2011 r. organizatorzy zawiadomili właściwy organ, czyli Bakijski Urząd Wykonawczy („BCEA”), o demonstracji zaplanowanej na 17 kwietnia 2011 r. Wydaje się, że organizatorzy demonstracji z 26 stycznia 2013 r. nie złożyli uprzedniego zawiadomienia BCEA. Informacje o tym zgromadzeniu były rozpowszechniane za pośrednictwem Facebooka lub prasy. BCEA odmówiło autoryzacji demonstracji z 17 kwietnia 2011 r. w miejscu wskazanym przez organizatorów i zaproponowało inną lokalizację na przedmieściach Baku – podwórko szkoły nauki jazdy zlokalizowanej w 20. obszarze mieszkalnym rejonu Sabail. BCEA zwróciło uwagę, że miejsce zaproponowane przez organizatorów znajdowało się w obszarze o dużym ruchu. Mimo to organizatorzy postanowili przeprowadzić demonstracje w centrum Baku. Zdaniem skarżącej demonstracje miały charakter pokojowy i przebiegały w sposób pokojowy. Uczestnicy demonstracji z 17 kwietnia 2011 r. domagali się wolnych i uczciwych wyborów oraz reform demokratycznych w kraju, a także protestowali przeciwko przeszkodom w korzystaniu z wolności zgromadzeń. Uczestnicy demonstracji z 26 stycznia 2013 r. potępiali użycie siły przez policję wobec uczestników poprzednich demonstracji. Skarżąca wzięła udział w obu demonstracjach, jednak krótko po ich rozpoczęciu policja zaczęła je rozpędzać. W obu przypadkach skarżąca została zatrzymana podczas akcji rozpędzania i przewieziona na komisariat. Zdaniem skarżącej, podczas zatrzymania w pierwszym przypadku kilku policjantów skręciło jej ręce za plecy, przytrzymało głowę w dół i zmusiło do przejścia w takiej pozycji 20–25 metrów w kierunku radiowozu. W rezultacie odczuwała ból mięśni szyi, ramion, pleców i innych części ciała. Na komisariacie była trzymana w kajdankach.

Na fotografii, złożonej do Trybunału przez skarżącą i rzekomo wykonanej w momencie jej zatrzymania, widać skarżącą z obiema rękami skręconymi za plecy przez dwóch policjantów i z ciałem pochylonym w wyniku tego uścisku. W obu przypadkach w dniu zatrzymania skarżącej sporządzono wobec niej „protokół o wykroczeniu administracyjnym” (inzibati xəta haqqında protokol). W pierwszym przypadku protokół stwierdzał, że skarżąca, przez celowe niewykonanie legalnego rozkazu policji, popełniła wykroczenie administracyjne zgodnie z art. 310.1 Kodeksu Wykroczeń Administracyjnych („KWA”). W drugim przypadku skarżącej postawiono zarzut popełnienia wykroczenia administracyjnego na podstawie art. 298.1 KWA (naruszenie zasad organizowania i przeprowadzania zgromadzeń przez organizatora zgromadzenia). Zdaniem skarżącej nigdy nie doręczono jej kopii protokołów o wykroczeniu administracyjnym ani innych dokumentów z akt sprawy. W żadnym z przypadków nie zapewniono jej dostępu do prawnika po zatrzymaniu ani podczas pobytu w areszcie policyjnym. W pierwszym przypadku skarżąca została doprowadzona przed Sąd Rejonowy Nasimi 18 kwietnia 2011 r., w dniu następującym po jej zatrzymaniu. W drugim przypadku została doprowadzona przed Sąd Rejonowy Sabail 26 stycznia 2013 r., w dniu jej zatrzymania. Zdaniem skarżącej rozprawa przed sądem w obu przypadkach była bardzo krótka. W drugim przypadku nie wpuszczono publiczności na salę rozpraw, mimo że sąd nie podjął formalnej decyzji o wyłączeniu rozprawy od jawności. Zdaniem skarżącej, w żadnym z przypadków nie dano jej możliwości zatrudnienia prawnika z własnego wyboru. Powołano prawników finansowanych przez państwo w celu pomocy skarżącej. Z protokołów rozpraw sądowych w obu przypadkach wynika, że w swoich ustnych wystąpieniach prawnicy finansowani przez państwo krótko stwierdzili, że skarżąca jest niewinna i/lub poprosili odpowiedni sąd o umorzenie sprawy. W obu przypadkach sądy przesłuchały jedynie policjantów, którzy zgodnie z oficjalnymi zapisami zatrzymali skarżącą lub sporządzili wobec niej protokół o wykroczeniu administracyjnym. Policjanci zeznali, że skarżąca próbowała przeprowadzić nieautoryzowaną demonstrację, a w drugim przypadku również podburzała innych do udziału w takim zgromadzeniu. W pierwszym przypadku sąd pierwszej instancji uznał, że skarżąca wzięła udział lub próbowała wziąć udział w nieautoryzowanej demonstracji. W drugim przypadku sąd uznał, że skarżąca podburzała ludzi do udziału w nielegalnym zgromadzeniu i w ten sposób naruszyła zasady organizowania i przeprowadzania zgromadzeń. Wyrokiem z 18 kwietnia 2011 r. sąd pierwszej instancji w pierwszym przypadku uznał skarżącą za winną popełnienia wykroczenia na podstawie art. 310.1 KWA i skazał ją na pięć dni „administracyjnego” aresztu. Wyrokiem z 26 stycznia 2013 r. sąd w drugim przypadku uznał skarżącą za winną popełnienia wykroczenia na podstawie art. 298.1 KWA i skazał ją na grzywnę w wysokości 2000 manatów (AZN). W nieokreślonych datach skarżąca wniosła odwołania do Sądu Apelacyjnego w Baku, argumentując, że jej skazania naruszyły jej prawa, ponieważ demonstracje, w których wzięła udział, miały charakter pokojowy. Skarżyła się również, że jej zatrzymania były niezgodne z prawem, a rozprawy przed odpowiednimi sądami pierwszej instancji nie były sprawiedliwe. W pierwszym przypadku skarżąca wniosła również do Sądu Apelacyjnego o zarządzenie sądowo-lekarskiej ekspertyzy obrażeń, których rzekomo doznała podczas zatrzymania. Sąd pominął ten wniosek. Sąd pominął również wnioski skarżącej o obejrzenie nagrań wideo zatrzymania wykonanych przez niektórych dziennikarzy; o przesłuchanie policjantów występujących na tych nagraniach oraz o zażądanie dokumentacji medycznej wydanej w stosunku do skarżącej w placówce detencyjnej, gdzie odbywała areszt administracyjny. W pierwszym przypadku skarżącej przed Sądem Apelacyjnym w Baku pomagał prawnik z jej własnego wyboru. W drugim przypadku nie była reprezentowana przez prawnika. W obu przypadkach, odpowiednio 22 kwietnia 2011 r. i 6 lutego 2013 r., Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołanie skarżącej i utrzymał w mocy orzeczenie sądu pierwszej instancji. W nieokreślonej dacie skarżąca złożyła skargę do Prokuratury Generalnej, prosząc o przeprowadzenie śledztwa w sprawie złego traktowania, jakiego rzekomo dopuścili się policjanci podczas jej zatrzymania. Pismem z 25 maja 2011 r. Prokuratura Generalna poinformowała prawnika skarżącej, że skarga została przekazana do prokuratury miasta Baku w celu zbadania. Pismo to nakazywało również prokuraturze miasta Baku poinformowanie prawnika o wynikach zbadania sprawy. W nieokreślonej dacie skarżąca została wezwana do rejonowej prokuratury Nasimi i przesłuchana w związku ze swoją skargą na złe traktowanie. Zdaniem skarżącej, ani ona, ani jej prawnik nie zostali poinformowani o żadnych działaniach podjętych przez władze w celu zbadania jej skargi. Dopiero po zapytaniu o wyniki śledztwa, w styczniu 2012 r., skarżącej udało się uzyskać kopię postanowienia śledczego z 16 czerwca 2011 r. odmawiającego wszczęcia postępowania karnego. Skarżąca nie wniosła skargi do sądu na postanowienie z 16 czerwca 2011 r.


Wnioskodawca, pan Wołodymyr Ołeksandrowycz Krywenky, jest obywatelem Ukrainy, urodzonym w 1934 roku, mieszkającym w Welyki Gadomci. 25 marca 1997 r. wnioskodawca uzyskał certyfikat (сертифікат на право на земельну частку (пай)) potwierdzający jego prawo do nominalnego udziału w wysokości 3,61 ha w ziemi należącej do kołchozu V.G. Jednocześnie, według niego, przydzielono mu konkretną działkę o powierzchni 3,61 ha, którą uprawiał i za którą płacił podatek od tego czasu. Wydaje się, że przydzielona ziemia składała się z co najmniej dwóch różnych działek, z których jedna miała powierzchnię 0,6021 ha. We wrześniu 1998 r. V.G. połączyło się z Kh., sąsiednim przedsiębiorstwem kołchozowym, które zostało wyznaczone jako jego następca prawny. Po połączeniu Kh. nie zarejestrowało się jako nowy właściciel ziemi wcześniej przydzielonej V.G. Następnie oba gospodarstwa ponownie się rozdzieliły. 18 marca 1999 r. Rada Najwyższa Ukrainy zarządziła wywłaszczenie 150 ha ziemi należącej do Kh. i jej przekazanie zamkniętej spółce akcyjnej U.C.C. w celu eksploatacji złóż kaolinu. Tą samą decyzją U.C.C. zostało zobowiązane, w szczególności, do odszkodowania rady lokalnej za szkody poniesione przez producentów rolnych w związku z wywłaszczeniem ziemi. 10 czerwca 1999 r. berdyczowski okręgowy urząd ds. ziemi sporządził projekt certyfikatu własności ziemi wyznaczający granice działki, która miała zostać przydzielona U.C.C. Działka ta znajdowała się de facto na ziemi zarejestrowanej jako należąca do V.G. Projekt certyfikatu wspominał, w szczególności, że U.C.C. musi uzyskać i zarejestrować odpowiedni państwowy certyfikat użytkowania ziemi. Według wnioskodawcy, do 2004 r. U.C.C. nie podjęło żadnych działań w celu rejestracji swoich praw do użytkowania ziemi, a działka wyznaczona do wywłaszczenia decyzją Rady Najwyższej z 18 marca 1999 r. pozostawała w rękach członków kołchozu V.G. Działka o powierzchni 0,6021 ha uprawiana przez wnioskodawcę została objęta decyzją Rady Najwyższej. Tymczasem, 17 stycznia 2003 r. berdyczowska administracja rejonowa zatwierdziła projekt certyfikatu określający granice działek ziemi, które miały zostać przydzielone indywidualnym rolnikom z ziem przydzielonych V.G., i zarządziła wydanie odpowiednich indywidualnych certyfikatów własności ziemi. Na podstawie tej decyzji, 4 czerwca 2003 r. wnioskodawcy wydano certyfikat własności ziemi dla wspomnianej działki o powierzchni 0,6021 ha. Trybunałowi nie dostarczono żadnych informacji dotyczących rejestracji własności w odniesieniu do żadnych innych działek uprawianych przez wnioskodawcę. 7 lipca 2005 r. berdyczowski prokurator rejonowy zwrócił się do berdyczowskiej administracji rejonowej, wnosząc sprzeciw wobec jej decyzji z 17 stycznia 2003 r. Prokurator twierdził, w szczególności, że 150 ha ziemi przeznaczonej do eksploatacji złóż kaolinu zostało przydzielone indywidualnym rolnikom z naruszeniem praw U.C.C. 22 lipca 2005 r. berdyczowska administracja rejonowa uwzględniła sprzeciw prokuratora i uchyliła swoją decyzję z 17 stycznia 2003 r. w zakresie, w jakim dotyczyła 150 ha ziemi roszczonej przez U.C.C. 31 sierpnia 2005 r. U.C.C. wniosło powództwo cywilne o działkę ziemi o powierzchni 0,6021 ha przydzieloną wnioskodawcy, domagając się uchylenia certyfikatu własności ziemi wydanego mu 4 czerwca 2003 r. Zauważono, w szczególności, że berdyczowska administracja rejonowa już uchyliła własną decyzję z 17 stycznia 2003 r., która stanowiła podstawę wydania certyfikatu własności ziemi wnioskodawcy. Wydanie [certyfikatu] było więc pozbawione podstawy prawnej. 17 sierpnia 2006 r. Sąd w Berdyczowie uwzględnił powyższe powództwo. Sąd stwierdził, że sporna działka została błędnie przydzielona wnioskodawcy na podstawie decyzji z 17 stycznia 2003 r., bez należytego uwzględnienia faktu, że w 1999 r. ta właśnie działka została już wywłaszczona i przekazana U.C.C. W następstwie tej decyzji U.C.C. zablokowało drogę prowadzącą do działki spornej z U.C.C., co sprawiło, że wnioskodawca nie mógł uzyskać do niej dostępu ani używać jej do uprawy. 12 grudnia 2006 r. Żytomierski Sąd Okręgowy utrzymał w mocy powyższy wyrok. Wnioskodawca wniósł skargę kasacyjną do Sądu Najwyższego Ukrainy. Podniósł, w szczególności, że uzyskał sporną ziemię legalnie i w dobrej wierze. Nie mógł więc zostać jej pozbawiony, chyba że zapłacono by mu sprawiedliwe odszkodowanie. W lutym 2007 r. wnioskodawca uzupełnił skargę kasacyjną, informując Sąd Najwyższy Ukrainy, że 12 lutego 2007 r. Sąd Okręgowy uchylił decyzję z 22 lipca 2005 r. i przywrócił moc decyzji z 17 stycznia 2003 r., na podstawie której uzyskał swój certyfikat własności ziemi (patrz poniższy paragraf 23). 4 kwietnia 2007 r. Sąd Najwyższy Ukrainy odrzucił wniosek wnioskodawcy o przyjęcie skargi kasacyjnej. W nieokreślonym dniu kilka osób, z wyłączeniem wnioskodawcy, najprawdopodobniej właścicieli ziemi, której również domagało się U.C.C., wszczęło postępowanie administracyjne przeciwko berdyczowskiej administracji rejonowej. Domagali się, w szczególności, uchylenia jej decyzji z 22 lipca 2005 r. i uznania za legalną decyzji z 17 stycznia 2003 r., na podstawie której wydano ich certyfikaty użytkowania ziemi. 12 lutego 2007 r. Żytomierski Sąd Okręgowy uwzględnił ich powództwo. Sąd zauważył, w szczególności, że Rada Najwyższa zarządziła wywłaszczenie ziemi należącej do Kh., podczas gdy ziemia, której granice były przedmiotem sporu, należała do V.G., które było odrębnym podmiotem prawnym w dniu wydania kwestionowanej decyzji. 23 lipca 2008 r. Wyższy Sąd Administracyjny Ukrainy uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po kilku rundach postępowania, 14 września 2011 r. Sąd w Berdyczowie orzekł, że decyzja z 22 lipca 2005 r. była niezgodna z prawem w zakresie, w jakim dotyczyła działek ziemi osób, które wszczęły postępowanie. 6 grudnia 2011 r. i 27 sierpnia 2013 r. wyrok z 14 września 2011 r. został utrzymany w mocy odpowiednio przez Żytomierski Sąd Administracyjny Okręgowy i Sąd Najwyższy Ukrainy.