Skarżący urodził się w 1968 roku i przed skazaniem mieszkał w Jarosławiu. 15 kwietnia 2008 r. skarżący został aresztowany pod zarzutem oszustwa. Następnie postawiono mu zarzuty oszustwa, usiłowania oszustwa, przywłaszczenia mienia, uchylania się od opodatkowania oraz naruszenia obowiązków w pracy jako agenta podatkowego. 16 kwietnia 2008 r. Sąd Rejonowy Kirowski w Jarosławiu zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie na czas trwania śledztwa. Sędzia uznał, że (1) skarżący był podejrzany o popełnienie poważnych przestępstw, (2) mógł ukryć się, (3) mógł wywierać presję na świadków lub (4) mógł utrudniać śledztwo. 25 kwietnia 2008 r. Sąd Obwodowy w Jarosławiu utrzymał w mocy postanowienie o aresztowaniu z 16 kwietnia 2008 r. rozpatrzone na skutek odwołania. Skarżący pozostawał w areszcie w toku śledztwa i procesu. Sądy przedłużały jego aresztowanie, używając tego samego stereotypowego sformułowania, opisanego powyżej. 16 marca 2009 r. został oddany pod sąd przed Sąd Rejonowy Kirowski w Jarosławiu. 27 października 2009 r. został uznany winnym zarzutów i skazany na siedem lat pozbawienia wolności. 29 grudnia 2009 r. Sąd Obwodowy w Jarosławiu uchylił wyrok w postępowaniu odwoławczym i przekazał sprawę do sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. 25 stycznia 2010 r. sąd rozpoznający sprawę zarządził jego zwolnienie za kaucją. 27 stycznia 2010 r. kaucja została wpłacona, a skarżący zwolniony. 20 lipca 2010 r. skarżący został uznany winnym oszustwa i usiłowania oszustwa oraz skazany na pięć lat i sześć miesięcy pozbawienia wolności. 19 października 2010 r. Sąd Obwodowy w Jarosławiu utrzymał wyrok w mocy w postępowaniu odwoławczym. 2 grudnia 2014 r. Rząd złożył jednostronne oświadczenie. Uznali, że skarżący był zatrzymany „między 15 kwietnia 2008 r. a 27 października 2009 r. ... bez istotnych i wystarczających podstaw”, co stanowiło naruszenie wymogów artykułu 5 § 3 Konwencji. Zaoferowali mu zapłatę kwoty 1850 euro (EUR) jako zadośćuczynienie i poprosili Trybunał o skreślenie sprawy z listy spraw. 2 lutego 2015 r. skarżący odpowiedział, że wziął do wiadomości uznanie przez Rząd naruszenia, jednak kwota odszkodowania nie jest dla niego akceptowalna.


Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony, można podsumować w następujący sposób. Przed aresztowaniem skarżący mieszkał w obwodzie odeskim ze swoją matką. W kwietniu 2004 r. skarżący doznał poważnego urazu kolana. 16 sierpnia 2004 r. komisja lekarska stwierdziła, że w wyniku urazu kolana stawy kolanowe i udowe skarżącego uległy zniekształceniu. Został uznany za osobę niepełnosprawną w trzecim stopniu, najniższej kategorii. 21 kwietnia 2005 r. policja aresztowała skarżącego pod zarzutem zgwałcenia siedmioletniego chłopca, P. Zabrano go na komisariat, gdzie – według skarżącego – został pobity. W swoim pierwotnym skargu do Trybunału skarżący stated, że funkcjonariusz policji „uderzył go raz w prawy bok”, a po tym kilku funkcjonariuszy zaczęło go bić. W pisemnych uwagach złożonych do Trybunału 23 lutego 2012 r. w odpowiedzi na uwagi Rządu adwokat skarżącego stated, że funkcjonariusze policji „skręcali [skarżącemu] ręce i nogi oraz bili go po całym ciele, w tym po okolicach wątroby i nerek oraz po [jego] ramionach i nogach”. Adwokat dodał również, że skarżący „był bity na zmianę przez dwie pary funkcjonariuszy policji aż do około północy 21 kwietnia 2005 r.”. 22 kwietnia 2005 r. skarżący został przewieziony do Kominterniwskiego Centrum Tymczasowego Zatrzymania Policji („ITT”), gdzie był przetrzymywany przez następne dwadzieścia osiem dni. Zdaniem skarżącego warunki w tym zakładzie były nieludzkie. 22 kwietnia 2005 r. policja przesłuchała skarżącego, który powiedział, że zna P., ale go nie zgwałcił. 23 kwietnia 2005 r. P. powiedział policji, że skarżący zgwałcił go kilka razy w mieszkaniu skarżącego oraz w pobliżu stawu. Pewnego razu P. przyszedł na brzeg stawu i widział tam łowiącego ryby A. Skarżący łowił ryby na przeciwnym brzegu stawu. P. podszedł do skarżącego, który zabrał go do krzaków i go zgwałcił. Podczas gwałtu P. widział przechodzących obok krzaków A. i E. 25 kwietnia 2005 r. policja przesłuchała A., który powiedział, że 10 kwietnia 2005 r. po południu on i jego brat E. łowili ryby na brzegu stawu. Skarżący łowił ryby na przeciwnym brzegu stawu. A. widział, że P. podszedł do skarżącego i poszli do krzaków. Później A. i E. przechodzili obok krzaków i widzieli, jak skarżący gwałci P. W kwietniu 2005 r. postawiono skarżącemu zarzuty na podstawie paragrafu 3 artykułu 153 Kodeksu Karnego (patrz punkt 45 poniżej). Odpowiednio 12 i 18 maja 2005 r. skarżącego zbadali lekarz i specjalista gruźlicy. Obaj lekarze stwierdzili, że skarżący jest zdolny do przebywania w ITT. Na jego ciele nie odkryto żadnych obrażeń, a skarżący nie zgłaszał żadnych skarg na stan zdrowia. 19 maja 2005 r. skarżący został przeniesiony do aresztu śledczego (SIZO). Tego samego dnia oraz następnego dnia został poddany badaniu lekarskiemu i nie zgłosił żadnych skarg na złe traktowanie ani problemy zdrowotne. Lekarze ustalili, że cierpi na skutki urazu kolana doznanego przed aresztowaniem. W czerwcu 2005 r. skarżący zapoznał się z aktem oskarżenia, z którego wynikało, że został oskarżony o zgwałcenie P. 10 kwietnia 2005 r. oraz w nieokreślonych datach między wrześniem 2004 r. a kwietniem 2005 r. Sprawa skarżącego została skierowana do Sądu Rejonowego w Kominternowie w obwodzie odeskim do rozprawy. W lipcu 2005 r. sąd ten przeprowadził pierwszą rozprawę. 26 lipca 2005 r. skarżący poprosił władze o wyznaczenie mu obrońcy. 30 sierpnia 2005 r. przydzielono mu obrońcę z urzędu. 15 sierpnia 2005 r. skarżący poprosił Sąd Rejonowy w Kominternowie w obwodzie odeskim o wyznaczenie jego matki na jego przedstawiciela w postępowaniu. Prośba ta została spełniona w nieokreślonym dniu w sierpniu 2005 r. Podczas jednej z rozpraw sąd pierwszej instancji przesłuchał pokrzywdzonego, P., który stated, nie podając dokładnych dat, że skarżący gwałcił go kilka razy między wrześniem 2004 r. a kwietniem 2005 r. P. podał bardzo szczegółowe informacje o okolicznościach gwałtów oraz o wydarzeniach, które miały miejsce przed i po nich. P. powiedział, że skarżący gwałcił go w swojej sypialni, podczas gdy matka i siostra skarżącego przebywały w sąsiednim pokoju. Powiedział, że był gwałcony tylko przez skarżącego, a nie przez inne osoby. Sąd przesłuchał M., przyjaciela skarżącego, który stated, że 9 i 10 kwietnia 2005 r. od godziny 10:00 do 16:00 lub 17:00 on i skarżący piłowali razem drewno. Świadek A. powiedział sądowi, że widział, jak skarżący gwałci P. 10 kwietnia 2005 r. w krzakach w pobliżu stawu. Przyjaciele P. stated przed sądem, że P. rozmawiał z nimi o gwałtach. Matka skarżącego była przesłuchiwana podczas procesu i powiedziała, że P. nigdy nie przychodził do mieszkania, w którym ona i skarżący mieszkali. Matka i nauczyciel P. stated, że nastroje i zachowanie P. zmieniły się od jesieni 2004 r. Matka P. powiedziała również, że 8 kwietnia 2005 r. P. poinformował ją, że tego samego dnia skarżący zgwałcił go w pobliżu stawu. Matka P. powiedziała również, że matka skarżącego powiedziała jej, że P. przyszedł do mieszkania, w którym mieszkał skarżący, a babcia skarżącego go wyrzuciła. Nauczycielka P. powiedziała, że P. powiedział jej, że skarżący go zgwałcił. Wszyscy ci świadkowie byli przesłuchiwani przez sąd pierwszej instancji w obecności skarżącego i jego obrońcy. Obrońca i skarżący mieli prawo zadawać pytania świadkom i żądać wyjaśnień dotyczących faktów w sprawie. W trakcie procesu skarżący nie skarżył się na złe traktowanie przez policję. Przed sądem skarżący nie przyznał się do winy. 3 stycznia 2006 r. chirurg zbadał kolano skarżącego i przepisał leczenie zniekształcenia stawu kolanowego. 25 stycznia 2006 r. Sąd w Kominternowie, w obecności obrońcy i matki skarżącego, uznał skarżącego za winnego kilku czynów gwałtu (zaspokajania nienaturalnych popędów seksualnych wobec osoby poniżej czternastu lat), popełnionych w nieokreślonych datach między jesienią 2004 r. a kwietniem 2005 r., a w szczególności 10 kwietnia 2005 r. Skazał go na dziesięć lat pozbawienia wolności na podstawie paragrafu 3 artykułu 153 Kodeksu Karnego (patrz punkt 45 poniżej). Skarżący nieobecny był na tej rozprawie. Sąd oparł wyrok głównie na zeznaniach pokrzywdzonego, a także na zeznaniach przyjaciół, matki, nauczyciela P. i świadka A. oraz na sporządzonej przez psychiatrę opinii, który zbadł P. i stwierdził, że nie mógł on wymyślić swojego relacji o gwałtach. W lutym 2006 r. skarżący i jego obrońca, B., odwołali się, argumentując, że wyrok nie został oparty na wystarczających dowodach. W szczególności sąd pierwszej instancji nie ustalił, w jakich datach P. był gwałcony, a badanie lekarskie pokrzywdzonego nie ujawniło żadnych obrażeń na ciele dziecka. Skarżący argumentował również, bez podawania dalszych szczegółów, że policja pobiła go 21 kwietnia 2005 r. Stated, że nie mógł zgwałcić P. 10 kwietnia 2005 r., ponieważ tego dnia piłował drewno z M. Stated również, że A. złożył fałszywe zeznania podczas procesu, ponieważ to on sam zgwałcił P. Zeznania matki P. były również fałszywe, skarżący odmówił jej pieniędzy, a ona chciała się zemścić. P. złożył fałszywe zeznania podczas procesu, ponieważ jego matka nauczyła go, by tak robił. Skarżący podniósł, że zeznania A. dotyczące daty domniemanego gwałtu w pobliżu stawu są sprzeczne z zeznaniami matki P. (patrz punkty 21 i 23 powyżej). Dodał, że wyrok sądu pierwszej instancji był niezgodny z prawem, ponieważ zawierał nadmierne opisy scen gwałtu. W okresie od maja 2006 r. do marca 2007 r. skarżący i jego matka, działając w imieniu skarżącego, złożyli dziesięć skarg do Prokuratury Generalnej, która przekazała je do Prokuratury Obwodu Odeskiego. Nie wiadomo, czy skargi zostały rozpatrzone. Kopie skarg nie zostały udostępnione Trybunałowi. W formularzu skargi skarżący stated, bez rozwijania tematu, że dotyczyły one różnych „naruszeń proceduralnych” podczas postępowania karnego. 9 października 2006 r. skarżący wysłał swoje pierwsze pismo do Trybunału. W listopadzie 2006 r. Odeski Sąd Okręgowy („Sąd Apelacyjny”) poinformował skarżącego, że rozprawa w jego sprawie odbędzie się 12 grudnia 2006 r. 16 listopada 2006 r. skarżący zwrócił się do Sądu Apelacyjnego z wnioskiem o zapewnienie jego obecności na tej rozprawie. Sąd uwzględnił wniosek i nakazał komornikom doprowadzić skarżącego na rozprawę. 12 grudnia 2006 r. skarżący został doprowadzony do budynku sądu i przetrzymywany tam w celi przez cały dzień. Wieczorem został przewieziony z powrotem do aresztu śledczego. Nie wiadomo, dlaczego nie został doprowadzony na salę rozpraw. Tymczasem, tego samego dnia Sąd Apelacyjny, w obecności obrońcy skarżącego, utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji. Na podstawie ustaleń sądu pierwszej instancji Sąd Apelacyjny stwierdził, że argumenty podniesione w odwołaniu przez skarżącego oraz argumenty jego obrońcy były bezzasadne, ponieważ zostały obalone materiałem dowodowym w aktach karnych sprawy skarżącego. Sąd pierwszej instancji w pełni i obiektywnie ocenił ten materiał. Wnioski sformułowane przez sąd pierwszej instancji były poparte wystarczającymi dowodami, w szczególności zeznaniami P. i innych osób przesłuchiwanych podczas procesu. Sąd Apelacyjny nie przesłuchiwał żadnych świadków, ani nie przeprowadzał ani nie oceniał nowych dowodów. 16 stycznia 2007 r. skarżący i jego obrońca, B., złożyli dwa odrębne skargi kasacyjne do Sądu Najwyższego, podnosząc te same argumenty, co przed Sądem Apelacyjnym. Skarżyli się również, że skarżący nie został doprowadzony na rozprawę przed Sądem Apelacyjnym, mimo jego wniosku. Nie określili jednak, w jaki sposób nieobecność skarżącego przed Sądem Apelacyjnym wpłynęła na jego obronę lub ogólną sprawiedliwość postępowania. Zdaniem skarżącego, tego samego dnia, po wysłaniu skarg kasacyjnych do Sądu Najwyższego, adwokat B. przestał go reprezentować. Powód nie został zgłoszony Trybunałowi. Skarżący nie zwrócił się o pomoc do żadnego innego adwokata. 19 lutego 2007 r. skarżący złożył skargę do Trybunału. Stated w szczególności, że odwołał się w kasacji, jednak nie dostarczył kopii swojej i swojego obrońcy skarg kasacyjnych. 2 kwietnia 2007 r. Trybunał zwrócił się do skarżącego o dostarczenie: (i) dowodów dokumentowych potwierdzających jego zarzuty złego traktowania; (ii) kopii skarg dotyczących złego traktowania złożonych do władz krajowych; (iii) kopii skarg kasacyjnych skarżącego i jego obrońcy, opieczętowanych przez Sąd Najwyższy w celu potwierdzenia ich otrzymania; oraz (iv) kopii decyzji Sądu Najwyższego tak szybko, jak będzie to możliwe. 25 czerwca 2007 r. skarżący wysłał do Sądu Najwyższego uzupełnienie swojej skargi kasacyjnej wraz z wnioskiem o wspomniane kopie dokumentów, nie wskazując jednak, dlaczego ich potrzebuje. Sąd Najwyższy otrzymał wniosek, ale nie odpowiedział na niego z nieznanych powodów. Skarżący nie podjął dalszych kroków w sprawie wniosku. 6 września 2007 r. skarżący poinformował Trybunał, że Sąd Najwyższy pozostawił jego wniosek o kopie dokumentów bez odpowiedzi. 15 listopada 2007 r. Sąd Najwyższy oddalił skargi kasacyjne złożone przez skarżącego i jego obrońcę. Bez odnoszenia się oddzielnie do każdego argumentu podniesionego w tych skargach, Sąd Najwyższy stwierdził, że postępowanie karne przeciwko skarżącemu nie było naznaczone naruszeniami proceduralnymi, które uzasadniałyby uchylenie decyzji sądów niższych instancji. Wniosek dotyczący winy skarżącego był wystarczająco poparty dowodami, do których odwołał się sąd pierwszej instancji w swoim wyroku. Sąd Najwyższy zauważył w szczególności, że wniosek skarżącego o udział w rozprawie apelacyjnej został złożony po jej przeprowadzeniu. Skarżący nie stawił się na rozprawie przed Sądem Najwyższym i nie prosił o zezwolenie na udział w niej. 27 listopada 2007 r. Trybunał poprosił skarżącego o wysłanie do Sądu Najwyższego ponownego wniosku o kopie tych samych dokumentów (patrz punkty 38 i 40 powyżej), wskazując, że potrzebuje ich do poparcia swojej skargi przed Trybunałem. Trybunał poprosił również skarżącego o dostarczenie kopii takiego wniosku oraz kopii odpowiedzi Sądu Najwyższego na ten wniosek. Skarżący nie zastosował się do instrukcji Trybunału i nie podjął dalszych prób uzyskania kopii. W grudniu 2007 r. skarżący otrzymał kopię decyzji Sądu Najwyższego i złożył ją do Trybunału 27 kwietnia 2008 r.


Skarżący urodził się w 1975 roku i mieszka w Szostce. 13 listopada 2003 r. żona skarżącego zmarła w wyniku wypadku drogowego spowodowanego przez pana V., którego samochód zderzył się z powozem konnym, w którym podróżowała żona skarżącego. Policja natychmiast przeprowadziła oględziny miejsca wypadku. Przeprowadzono również badanie lekarskie pana V. 17 listopada 2003 r. Rejonowy Wydział Policji w Szostce wszczął śledztwo karne w sprawie wypadku drogowego. 27 grudnia 2003 r., po szeregu badań sądowo-lekarskich i na podstawie zeznań świadków, oficer prowadzący śledztwo umorzył postępowanie karne z powodu niemożności ustalenia, kto jest odpowiedzialny za wypadek. 4 lutego 2004 r. oficer śledczy Rejonowego Wydziału Policji w Szostce postanowił wznowić śledztwo ze względu na jego niekompletność i konieczność przeprowadzenia dalszych czynności śledczych. Między lutym 2004 a kwietniem 2005 r. podjęto sześć kolejnych decyzji o umorzeniu postępowania karnego z powodu braku znamion czynu zabronionego w działaniach kierowcy (5 lutego, 5 marca, 15 kwietnia, 17 sierpnia, 7 października, 23 grudnia 2004 r.). Wszystkie zostały następnie uchylone, a postępowanie karne zostało odpowiednio wznowione decyzjami Oficera Policji Rejonowego Wydziału Policji w Szostce (3 marca i 1 kwietnia, 11 czerwca, 6 października, 10 listopada 2004 r., 1 marca 2005 r.) z powołaniem się na niekompletność śledztwa. Ten ostatni organ powoływał się w szczególności na nieprzesłuchanie przez funkcjonariuszy prowadzących śledztwo dodatkowych świadków oraz na wyjaśnienie faktycznych rozbieżności między wnioskami biegłych a zeznaniami niektórych świadków, a także na ukończenie badań technicznych, w tym rekonstrukcji zdarzenia. 11 lipca 2004 r. skarżący został uznany za pokrzywdzonego i powoda cywilnego w sprawie karnej, a 5 stycznia 2005 r. wniósł powództwo cywilne, domagając się odszkodowania za szkodę majątkową i niemajątkową w ramach postępowania karnego. 27 kwietnia 2005 r. Oficer Policji Rejonowego Wydziału Policji w Szostce wszczął postępowanie karne przeciwko kierowcy samochodu, panu V. 1 lipca 2005 r. akt oskarżenia przeciwko panu V. został przygotowany przez Rejonową Prokuraturę w Szostce. 5 lipca 2005 r. sprawa karna została skierowana do Sądu Rejonowego w Szostce do rozpoznania merytorycznego. 29 sierpnia 2005 r. Sąd Rejonowy w Szostce uwzględnił wniosek prokuratora i postanowił, że sprawa powinna zostać zwrócona do Rejonowej Prokuratury w Szostce w celu dodatkowego śledztwa ze względu na niekompletność śledztwa. 18 marca 2006 r. Rejonowy Wydział Policji w Szostce umorzył postępowanie przeciwko panu V. z powodu braku dowodów jego udziału w przestępstwie. 20 marca 2007 r. prokurator uchylił postanowienie dotyczące umorzenia postępowania w sprawie, stwierdzając, że wymagane jest dodatkowe śledztwo. 19 kwietnia 2007 r. śledczy Prokuratury w Szostce umorzył postępowanie karne przeciwko panu V. z powodu braku dowodów przeciwko niemu. 1 lipca 2008 r. to postanowienie zostało uchylone, a sprawa została zwrócona do dodatkowego śledztwa. 24 lipca 2008 r. Prokuratura w Szostce wszczęła postępowanie karne przeciwko panu V. 11 sierpnia 2008 r. sprawa karna została skierowana do Sądu Rejonowego w Szostce do rozpoznania merytorycznego. 12 marca 2011 r. Sąd Rejonowy w Szostce skazał pana V. na pięć lat pozbawienia wolności połączonych z zakazem prowadzenia pojazdów na trzy lata oraz zasądził odszkodowanie za szkodę majątkową i niemajątkową na rzecz skarżącego i innych pokrzywdzonych (dwie kolejne osoby zostały ranne w wypadku drogowym). 28 lipca 2011 r. Sąd Apelacyjny w Sumach uchylił wyrok z 12 marca 2011 r., umorzył postępowanie karne i objął pana V. amnestią. Pozostawił również powództwa cywilne bez rozpoznania, wskazując, że mogą być one rozpoznane w ramach postępowania cywilnego. 29 sierpnia 2011 r. skarżący wszczął odrębne postępowanie cywilne przeciwko panu V. 29 marca 2012 r. Wyższy Sąd Specjalizowany ds. Spraw Cywilnych i Karnych utrzymał w mocy decyzję sądu apelacyjnego w sprawie karnej przeciwko panu V. 8 stycznia 2013 r. Wyższy Sąd Specjalizowany ds. Spraw Cywilnych i Karnych Ukrainy utrzymał w mocy decyzję Sądu Apelacyjnego w Sumach z 15 sierpnia 2012 r., uwzględniającą powództwo cywilne skarżącego i nakazującą zapłatę odszkodowania za szkodę majątkową i niemajątkową związaną ze śmiercią jego żony w wysokości 10 774,32 UAH. Wydaje się, że decyzja Sądu Apelacyjnego nie została w pełni wykonana z powodu braku środków u pana V. oraz niemożności sprzedaży jego mienia. 28 listopada 2014 r. decyzja została częściowo wykonana i skarżącemu wypłacono odszkodowanie za szkodę majątkową i niemajątkową w wysokości 1 942 UAH.


Skarżący urodził się w 1955 roku i jest obecnie osadzony w zakładzie karnym w Jassach. Na mocy orzeczenia ostatecznego z 2013 roku skarżący został skazany za oszustwo na karę pozbawienia wolności. Od 18 października 2011 roku przebywał w kilku zakładach karnych. W odniesieniu do zakładów, w których był osadzony, skarżący podnosił, że był przetrzymywany w przepełnionych celach o złych warunkach sanitarnych. Otrzymywane przez niego pożywienie było niskiej jakości i nie było dostosowane do jego stanu zdrowia. Twierdził również, że mimo iż był niepalący, musiał dzielić cele z osobami palącymi. Podnosił również, że cele, w których był osadzony w zakładzie karnym w Jassach, były zainfekowane owadami, a materace były stare i brudne. Rząd wskazał, że we wszystkich zajmowanych przez niego celach skarżący miał własne łóżko. Cele miały światło naturalne i sztuczne oraz były wentylowane przez okna. Cele więzienne były codziennie dezynfekowane za pomocą chloru. Osadzeni byli zaopatrywani w środki czystości i byli odpowiedzialni za sprzątanie cel. Co najmniej raz na kwartał władze zakładu karnego lub wyspecjalizowane firmy przeprowadzały prace mające na celu zwalczanie gryzoni i owadów. Osadzeni mieli prawo do dwóch pryszniców tygodniowo. Skarżący otrzymywał dietę specjalną z powodu cukrzycy. Rząd przedstawił szczegółowe wyjaśnienia dotyczące następujących zakładów karnych, w których osadzony był skarżący. Skarżący był osadzony w zakładzie karnym w Gherli w okresie od 18 października do 22 listopada 2011 roku. Zajmował następujące cele: (i) cela EG 1.7, o powierzchni 43,25 m², którą dzielił z dziewięcioma współosadzonymi w okresie od 18 października do 11 listopada 2011 r.; (ii) cela EG 3.25, o powierzchni 55,20 m², którą dzielił z dwudziestoma pięcioma współosadzonymi w okresie od 11 do 16 listopada 2011 r.; (iii) cela EG 1.15, o powierzchni 43,25 m², którą dzielił z dziewięcioma współosadzonymi w okresie od 16 do 18 listopada 2011 r.; oraz (iv) cela E 1.8, o powierzchni 43,25 m², którą dzielił z jedenastoma współosadzonymi w okresie od 18 do 22 listopada 2011 r. Skarżący był osadzony w zakładzie karnym w Bistrița w okresie od 22 listopada 2011 r. do 18 stycznia 2012 r. Zajmował celę nr 4, o powierzchni 20,03 m², którą dzielił z ośmioma współosadzonymi. Skarżący był osadzony w zakładzie karnym w Jilawa w okresie od 4 do 23 lutego 2012 r. Zajmował następujące cele: (i) cela nr 4.21, o powierzchni 44,81 m², którą dzielił z dwudziestoma trzema współosadzonymi w okresie od 4 do 16 lutego 2012 r.; oraz (ii) cela nr 6.24, o powierzchni 43,90 m², którą dzielił z od dwudziestu dwóch do dwudziestu sześciu współosadzonych w okresie od 17 do 23 lutego 2012 r. Skarżący był osadzony w zakładzie karnym w Fokszanach kilkukrotnie: w okresach od 2 do 9 marca 2012 r., od 11 do 18 stycznia, od 5 do 19 lutego oraz od 2 do 5 kwietnia 2013 r. Zajmował następujące cele: (i) cela nr E 1.8, o powierzchni 21,22 m², którą dzielił z dziesięcioma współosadzonymi przez siedem dni; (ii) cela nr E 3.28, o powierzchni 25,28 m², którą dzielił z trzynastoma współosadzonymi przez kolejne siedem dni; oraz (iii) cela nr E 3.30, o powierzchni 25,28 m², którą dzielił z czternastoma współosadzonymi przez pięć dni. Przez resztę okresu osadzenia do chwili obecnej skarżący przebywa w zakładzie karnym w Jassach, w celach E 4.4., E 3.3, E 5.12, E 6.6, E 6.9, z których każda ma powierzchnię 33,30 m² i w których dzieli celę z dwudziestoma pięcioma współosadzonymi.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1943 i 1942 roku i mieszkają w Odessie. 30 kwietnia 2002 r. córka skarżących została potrącona przez samochód prowadzony przez P., gdy przechodziła przez ulicę. Zmarła w szpitalu w wyniku wypadku. W okresie od kwietnia 2002 r. do października 2010 r. organy ścigania wydały co najmniej dziesięć decyzji odmawiających wszczęcia lub umarzających postępowanie karne przeciwko P. z powodu braku znamion czynu zabronionego w jego działaniach. Wszystkie te decyzje zostały uchylone przez organy nadzoru jako nieuzasadnione i zarządzono dalsze śledztwo. 9 lipca 2009 r. pierwszy skarżący wniósł powództwo cywilne przeciwko P. w ramach postępowania karnego. 15 lipca 2009 r. nadano mu status pokrzywdzonego w tym postępowaniu. 26 października 2010 r. Suvorowski Sąd Rejonowy w Odessie umorzył postępowanie karne przeciwko P. ze względu na przedawnienie. 21 grudnia 2010 r. i 20 listopada 2012 r. Odeski Sąd Apelacyjny („Sąd Apelacyjny”) oraz Wyższy Sąd Specjalizowany do Spraw Cywilnych i Karnych („Wyższy Sąd Specjalizowany”) odpowiednio utrzymały to orzeczenie w mocy. 20 listopada 2012 r. Wyższy Sąd Specjalizowany wydał również odrębne orzeczenie, w którym zwrócił uwagę Sądu Apelacyjnego i odeskiej prokuratury obwodowej na szereg uchybień w postępowaniu. Stwierdził w szczególności, że śledztwo wstępne było pobieżne i długotrwałe. Od 2002 r. prawie nie podejmowano czynności śledczych. Liczne odmowy organów śledczych wszczęcia postępowania karnego w sprawie wypadku były bezzasadne i zostały ostatecznie uchylone. Wytyczne dotyczące usunięcia uchybień w śledztwie były ignorowane. Całkowity czas trwania śledztwa, ponad dziesięć lat, był nieuzasadniony. Podsumowując, Wyższy Sąd Specjalizowany uznał, że przedmiotowe śledztwo karne nie było zgodne z prawem krajowym ani Konwencją. W związku z tym zobowiązał wymienione organy do podjęcia środków w celu zapobieżenia podobnym naruszeniom w przyszłości.


Skarżący urodził się w 1971 roku i mieszka w Barking. Skarżący przybył do Zjednoczonego Królestwa 7 stycznia 2003 roku. Wniósł o azyl 15 stycznia 2003 roku, ale jego wniosek został odrzucony przez Ministra Spraw Wewnętrznych 15 marca 2003 roku, a jego odwołanie od tej decyzji zostało odrzucone 1 października 2003 roku. 13 lutego 2004 roku skarżący został skazany za czyny nieprzyzwoite w związku z incydentem z udziałem dwóch piętnastoletnich dziewcząt i został skazany na dwanaście miesięcy pozbawienia wolności. Został zwolniony warunkowo 7 września 2004 roku, ale jego zwolnienie warunkowe zostało odwołane 24 września tego roku, ponieważ nie zastosował się do warunków zwolnienia. Skarżący został ponownie aresztowany 16 stycznia 2005 roku. 31 marca 2005 roku skarżącemu doręczono decyzję o wydaniu nakazu deportacji. Tego samego dnia został zatrzymany na podstawie uprawnień Ministra Spraw Wewnętrznych wynikających z paragrafu 2(3) załącznika 2 do ustawy o azylu i imigracji (traktowanie wnioskodawców itp.) z 2004 roku. Nakaz deportacji został podpisany 4 sierpnia 2005 roku i doręczony mu 12 sierpnia 2005 roku. 5 września 2005 roku skarżący zasygnalizował, że chce wrócić do Iranu. Miesiąc później złożono wniosek do władz irańskich o wydanie dokumentu podróży w nagłych wypadkach, aby umożliwić mu podróż tam. Wniosek ten został jednak odrzucony przez władze irańskie 22 listopada 2005 roku. Następnie skarżący został przesłuchany w Ambasadzie Iranu 15 września 2006 roku. Dwa dni później Ambasada poinformowała jego pełnomocników, że nie mogą wydać dokumentu podróży, ponieważ nie dostarczono formalnej identyfikacji skarżącego. 17 października 2006 roku Biuro Spraw Wewnętrznych zostało poinformowane, że Ambasada Iranu wymaga aktu urodzenia przed wydaniem jakichkolwiek dokumentów podróży. Wydaje się, że następnie Biuro Spraw Wewnętrznych zaproponowało złożenie kopii dokumentów. Ambasada Iranu początkowo wyraziła zgodę na tę propozycję, ale później odmówiła. 13 września 2007 roku skarżący wszczął postępowanie w sprawie kontroli sądowej, zaskarżając swoje ciągłe zatrzymanie. 6 listopada 2007 roku Ambasada Iranu zgodziła się wydać dokument podróży pod warunkiem, że skarżący będzie gotowy podpisać „zrzeczenie się” wyrażające zgodę na jego powrót. 11 grudnia 2007 roku Sąd Administracyjny zarządził zwolnienie skarżącego z aresztu pod warunkiem spełnienia licznych wymogów, w tym podlegania godzinom policyjnym; pozostawania pod stałym adresem; zgłaszania się raz w tygodniu do najbliższego biura Agencji Granicznej i Imigracyjnej; oraz podejmowania kroków niezbędnych do uzyskania dokumentów podróży. Skarżący odmówił podpisania „zrzeczenia się” 14 grudnia 2007 roku. Chociaż został zwolniony 17 grudnia 2007 roku, cztery dni później sprawa została ponownie skierowana do Sądu Administracyjnego, a inny sędzia uchylił poprzednie zarządzenie z powodu niespełnienia przez niego warunków zwolnienia (mianowicie podejmowania kroków niezbędnych do uzyskania dokumentów podróży). W konsekwencji skarżący był ponownie podlegający zatrzymaniu. 27 grudnia 2007 roku firma Group 4 Securicor zgłosiła, że dwukrotnie próbowała odwiedzić skarżącego pod jego wskazanym adresem w celu zainstalowania sprzętu wymaganego do elektronicznego nadzoru. Obie wizyty odbyły się w godzinach policyjnych. Krótko potem skarżący zgłosił władzom imigracyjnym inny adres, aby mogły nadal z nim komunikować się. 8 stycznia 2008 roku wydano zezwolenie na zatrzymanie skarżącego, a 14 stycznia został zatrzymany podczas zgłaszania się do władz imigracyjnych. Do lutego 2008 roku władze zostały poinformowane, że skarżący wykazuje pewne objawy zaburzeń psychicznych, u niego zdiagnozowano „depresję reaktywną” i otrzymuje leki na objawy psychiczne. 26 lutego 2008 roku wniosek o kontrolę sądową złożony 13 września 2007 roku został oddalony. Skarżący stawił się w Ambasadzie Iranu 7 kwietnia 2008 roku, ale nie wydano żadnego dokumentu podróży. 4 czerwca 2008 roku ponownie odmówił podpisania zrzeczenia się. 25 lipca 2008 roku zarzucono skarżącemu, że okazał się „nieodpowiednim zachowaniem” wobec pracownicy służby imigracyjnej w ośrodku detencyjnym. Jego zachowanie miało również być zakłócające porządek. Około września 2008 roku władze imigracyjne omawiały możliwość oskarżenia skarżącego na podstawie sekcji 35 ustawy o azylu i imigracji (traktowanie wnioskodawców itp.) z 2004 roku za niespełnienie bez uzasadnionego powodu wymogu Ministra Spraw Wewnętrznych podjęcia określonych działań umożliwiających uzyskanie dokumentu podróży. Jednakże nigdy nie wniesiono oskarżenia. 13 października 2008 roku skarżący napisał do Agencji Granicznej Zjednoczonego Królestwa, wskazując, że byłby skłonny wrócić do Iranu, gdyby otrzymał odszkodowanie za okresy zatrzymania, których doświadczył. Agencja Graniczna i Imigracyjna odmówiła jednak zgody na jakiekolwiek takie żądanie. 6 stycznia 2009 roku, 6 lutego 2009 roku, w marcu 2009 roku, maju 2009 roku, czerwcu 2009 roku i wrześniu 2009 roku władze podejmowały dalsze próby nakłonienia skarżącego do dobrowolnego powrotu. Za każdym razem jednak wskazywał, że nie jest skłonny do współpracy ani podpisania zrzeczenia się. 17 marca 2009 roku, 9 czerwca 2009 roku i 7 października 2009 roku skarżący złożył trzy wnioski o zwolnienie za kaucją do Trybunału ds. Azylu i Imigracji. Za każdym razem wniosek został oddalony. Powody podane dla oddalenia wniosków obejmowały fakt, że skarżący mógł zakończyć własne zatrzymanie, podpisując zrzeczenie się. Pełnomocnicy skarżącego napisali list przedprocesowy 21 października 2009 roku, a postępowanie zostało wszczęte 6 listopada. 4 grudnia 2009 roku Sąd Najwyższy udzielił skarżącemu zezwolenia na wniesienie o kontrolę sądową i nakazał Biuru Spraw Wewnętrznych zwolnić go za kaucją w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Na rozprawie radca skarżącego argumentował, że oba okresy zatrzymania skarżącego można słusznie uznać za niezgodne z prawem, choć skupił swoją uwagę na drugim okresie. Radca Ministra Spraw Wewnętrznych argumentował – i sąd wydaje się to zaakceptować – że pierwszy okres nie mógł być kwestionowany prawnie, ponieważ skarżący został zwolniony na miesiąc na mocy nakazu sądowego, a nakaz egzekwujący zwolnienie został uchylony. Przyznał jednak, że przy rozważaniu legalności drugiego okresu zatrzymania, pierwszy okres zatrzymania musiałby być brany pod uwagę. Rozważając legalność drugiego okresu zatrzymania, sędzia Sądu Administracyjnego przypomniał, że władze powinny mieć swobodę w podejmowaniu energicznych wysiłków w celu uzyskania zgody osoby, którą zamierzają deportować. Jeśli im się nie uda, mogą i powinni szukać sposobu obejścia jego zgody, na przykład poprzez przekonanie kraju pochodzenia do wydania dokumentu podróży bez zrzeczenia się. Sędzia zauważył jednak, że prawo nie zezwala na nieograniczone zatrzymanie kogoś, kto nigdy nie wyrazi zgody na deportację. Mając to na uwadze, sędzia rozważył historię drugiego okresu zatrzymania skarżącego. Zauważył, że w tym okresie nie nastąpiła zmiana w podejściu do skarżącego, nie wniesiono oskarżenia na podstawie sekcji 35 ustawy z 2004 roku i nie było dalszych podejść do władz irańskich w celu sprawdzenia, czy zmienią swoje stanowisko. Następnie sędzia wziął pod uwagę odpowiednie zasady prawa krajowego wyłożone w sprawie R v. The Governor of Durham Prison, ex parte Hardial Singh [1984] 1 WLR 704 oraz wskazówki udzielone przez Sąd Apelacyjny w sprawach R (A) v. Secretary of State for the Home Department [2007] EWCA Civ 804 i WL (Congo) v. Secretary of State for the Home Department [2010] EWCA Civ 111 (patrz poniżej paragrafy 35-36). Stosując te zasady i odpowiednie wskazówki, sędzia zauważył, że najważniejszym czynnikiem uzasadniającym zatrzymanie była odmowa skarżącego podpisania odpowiedniego zrzeczenia się. Dalej zauważył, że długotrwałe zatrzymanie mogło być uzasadnione przestępczością skarżącego, realistycznym lękiem, że będzie dalej popełniać przestępstwa, oraz prawdziwym i uzasadnionym zaniepokojeniem, że może uciec. Jednakże, nawet biorąc pod uwagę te czynniki, sędzia stwierdził, że musiał nadejść moment, gdy taka jałowa taktyka, jak po prostu siedzenie i czekanie, jednocześnie wielokrotnie namawiając skarżącego do zmiany zdania, w pełnym przekonaniu, że tego nie zrobi, przestała być zatrzymaniem rzeczywiście w celu deportacji. Sędzia doszedł więc do wniosku, że „żałosny brak energii i impetu” zastosowany w tej sprawie od co najmniej połowy 2008 roku oznaczał, że nie można w żadnym wypadku powiedzieć, że Minister Spraw Wewnętrznych tym razem wywiązał się z obowiązku wynikającego ze sprawy Hardial Singh działania z „rozsądną starannością i szybkością”. Uznał zatem, że zatrzymanie skarżącego było niezgodne z prawem od 14 września 2009 roku. W odniesieniu do pytania, czy powinny istnieć wskazówki, jak długo może być odpowiednie zatrzymanie osoby, sędzia poczynił następujące uwagi:
„Nie może być słuszne, aby Minister Spraw Wewnętrznych był prowadzony do przekonania, przeglądając zestawienie podjętych decyzji, że bezpieczne jest zatrzymanie na X miesięcy lub X lat.
Równie nie może być słuszne, aby ci, którzy znajdują się w pozycji zatrzymanych na znaczne okresy, uparcie odmawiając spełnienia próśb władz o ułatwienie dobrowolnej repatriacji, byli postawieni w sytuacji mówienia: „Jeśli wytrzymam jeszcze rok, lub dwa lata, lub trzy lata, to będę bezpieczny”.
Taryfa jest odrażająca i błędna, i wydaje mi się, że mądrze byłoby dla tych, którzy przygotowują się prawnie do takich spraw, porzucić próbę proszenia sądów o ustalenie takiej taryfy poprzez przegląd różnych okresów ustalonych w różnych sprawach.”
W decyzji z dnia 13 maja 2011 roku skarżącemu przyznano 6150 GBP tytułem odszkodowania. Skarżący wystąpił o zezwolenie na odwołanie. 31 października 2011 roku odmówiono zezwolenia na odwołanie. Jednak 7 listopada 2012 roku skarżący odnowił swój wniosek o zezwolenie na odwołanie i 10 lutego 2012 roku otrzymał zezwolenie na odwołanie jedynie w zakresie wysokości przyznanego odszkodowania. Wynik tego odwołania jest nieznany.


Skarżący urodził się w 1978 roku i do czasu aresztowania mieszkał w Sarapule, w Republice Udmurckiej. Został aresztowany 18 października 2006 roku. 28 maja 2007 roku Sąd Miejski w Sarapule uznał go za winnego popełnienia kilku przestępstw, w tym rozboju z użyciem niebezpiecznego narzędzia popełnionego przez grupę przestępczą, i skazał go na sześć lat i dziesięć miesięcy pozbawienia wolności. Po aresztowaniu 18 października 2006 roku skarżący został przewieziony do komisariatu policji w Sarapule, a krótko potem do aresztu śledczego nr IZ-18/1 w Iżewsku. Dwadzieścia dni później został przyjęty do więziennego szpitala nr 4 („szpital więzienny”). Strony przedstawiły sprzeczne opisy warunków zatrzymania skarżącego w szpitalu więziennym w okresie od marca do października 2007 roku. Od marca do maja 2007 roku był przetrzymywany z dziewięcioma innymi chorymi więźniami w celi nr 4, która miała powierzchnię 36 m². W związku z tym każdy zatrzymany miał do dyspozycji około 3,6 m² przestrzeni osobistej. Przestrzeń życiowa była dodatkowo zmniejszona przez sześć piętrowych łóżek i stół. Cela posiadała okno o wymiarach 150 na 150 cm oraz dwie lampy, z których tylko jedna była sprawna. Więźniom wolno było palić w celi. System wentylacyjny, który był włączany rano i wieczorem, oraz małe okno wentylacyjne o wymiarach 25 na 30 cm nie były w stanie zapewnić wystarczającego dopływu świeżego powietrza. W celi znajdowała się toaleta turecka oddzielona metalową przegrodą od umywalki, ale nie od stołu ani drzwi. W maju 2007 roku skarżący został przeniesiony do celi nr 1, która nie różniła się w żadnym aspekcie od celi nr 4, z wyjątkiem faktu, że cela miała dwa okna i znajdowała się w suterenie, a dlatego była nadmiernie wilgotna. Pod koniec czerwca 2007 roku skarżący został umieszczony w celi nr 20. Warunki zatrzymania tam były zadowalające. Była przeznaczona dla dziesięciu zatrzymanych, ale mieszkało w niej tylko pięciu. Krótko potem skarżący został powrócony do celi nr 4. Nie opisał swoich dalszych przeniesień między celami, twierdząc jedynie, że warunki jego zatrzymania były nędzne. Jeśli chodzi o ogólne warunki zatrzymania, skarżący argumentował, że codzienne ćwiczenia na świeżym powietrzu były zniechęcające, ponieważ więzienne podwórko, zabezpieczone wysokimi murami, było ponure i małe, a zajęcia na świeżym powietrzu nie trwały dłużej niż godzinę, a czasami były nawet krótsze. Skarżący korzystał ze wspólnych pryszniców, które były w straszliwym stanie sanitarnym. Podłoga była pokryta mieszanką błota i detergentu. Każdemu zatrzymanemu przyznawano piętnaście minut na wzięcie prysznica. Jakość jedzenia podawanego w szpitalu więziennym była niska i niewystarczająca. Posiłki składały się głównie z kapusty, ziemniaków i kaszy jęczmiennej. Mięso lub ryby podawano tylko w święta państwowe. Skarżący poparł swoje roszczenia zdjęciami szpitala więziennego i podawanego tam posiłku. Powołując się na zaświadczenia wydane przez administrację szpitala więziennego w dniach 22, 23 i 24 kwietnia 2013 roku, wyciągi z dokumentów przeniesień więźniów z 7 i 28 lutego, 27 marca, 5 i 23 kwietnia, 7 sierpnia, 7 i 11 września, 1 października 2007 roku oraz szczegółowy plan szpitala więziennego, Rząd twierdził, że w obiekcie nie było przepełnienia. Ich wnioski można podsumować następująco:

Okres zatrzymania | Nr celi | Powierzchnia celi (m²) | Liczba zatrzymanych
od 28 lutego do 21 marca 2007 | 4 | 37 | 7
od 21 do 27 marca 2007 | 6

Powołując się na zdjęcia szpitala więziennego, pisemne oświadczenia dotyczące warunków zatrzymania w 2007 roku złożone przez trzech więźniów w 2013 roku oraz zaświadczenia wydane przez administrację szpitala więziennego w dniach 22 i 24 kwietnia 2013 roku, Rząd argumentował, że okna w celach pozwalały na wystarczającą ilość światła dziennego, dzięki czemu więźniowie mogli czytać i pisać. Cele zostały wyposażone w cztery świetlówki 40‑watowe, które były oświetlane od 6:00 do 22:00. W nocy cele były oświetlone światłami bezpieczeństwa. W każdej celi zainstalowano system wentylacyjny. Naturalna wentylacja była również zapewniona przez okna. System grzewczy działał prawidłowo. Toalety w celach były oddzielone od głównej części przegrodą dla zachowania prywatności. Ze względu na względy bezpieczeństwa cele karne przeznaczone do izolacji nie posiadały takiej przegrody, ale były wyposażone w kurtynę. Skarżący mógł wziąć prysznic raz w tygodniu przez co najmniej piętnaście minut. Pomieszczenia szpitala więziennego znajdowały się w dobrym stanie sanitarnym, ponieważ były codziennie sprawdzane przez pracowników. Cele były sprzątane i dezynfekowane każdego dnia. Oprócz codziennego godzinnego spaceru po podwórku szpitala więziennego, skarżący mógł swobodnie poruszać się w ciągu dnia w bloku sanitarnym. Skarżący otrzymywał trzy gorące posiłki dziennie oraz dodatkowe racje dla chorych więźniów, składające się z chleba, warzyw, mięsa, mleka, sera i soku owocowego. Mimo wniosku Sądu o przedłożenie pełnej dokumentacji medycznej skarżącego, Rząd złożył tylko kilka nieczytelnych stron, które najprawdopodobniej należały do jego teczki medycznej. Ponadto przedłożyli wyciągi z jego historii choroby. Wyciągi zawierały fragmenty informacji dotyczących przepisanych leków. Z przedłożonych dokumentów można wywnioskować następujące informacje dotyczące leczenia skarżącego. Skarżący nie chorował na gruźlicę przed aresztowaniem. W dniu aresztowania, 18 października 2006 roku, skarżącego zbadał więzienny felczer, który przeprowadził ogólną kontrolę, notując między innymi, że płuca skarżącego były czyste. Następnego dnia więzienny lekarz potwierdził, że cieszy się dobrym zdrowiem. Pod koniec października okresowe prześwietlenie klatki piersiowej wykazało ślady gruźlicy. Więzienny lekarz przeanalizował wynik prześwietlenia i zalecił przeniesienie skarżącego do szpitala więziennego. Pięć dni później skarżący został przyjęty do szpitala więziennego. Badanie plwociny wykonane przy przyjęciu doprowadziło do postawienia diagnozy gruźlicy naciekowej na etapie niszczenia tkanki płucnej, z nieaktywnymi prątkami gruźlicy („MBT”). Dwa dni później nowe prześwietlenie potwierdziło diagnozę. Między 16 listopada 2006 roku a 11 stycznia 2007 roku skarżący przeszedł szpitalne leczenie przeciwgruźlicze w szpitalu więziennym. Brak informacji opisujących charakter leczenia. Z nieznanych powodów okazało się nieskuteczne. Zgodnie z dokumentacją medyczną, w kolejnym roku skarżący „otrzymał standardowe leczenie przeciwgruźlicze”. Jednak twierdził, że w okresie od marca 2007 roku do marca 2008 roku otrzymywał tylko podstawowe leki przeciwgorączkowe i przeciwbólowe. W tym okresie był badany przez więziennego lekarza trzy razy. Nie zarejestrowano żadnych znaczących zmian. Rozmiar jam płucnych pozostał taki sam. Na początku 2008 roku, gdy prześwietlenie klatki piersiowej i badania tomograficzne zarejestrowały nowy ognisko nacieku w prawym płucu, lekarz skarżącego potwierdził zakres pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego. Na początku marca 2008 roku skarżącego zbadana komisja lekarska i orzekła o posiadaniu przez niego drugiego stopnia niepełnosprawności. Przepisano trzymiesięczną kurację lekową opartą na pirazynamidzie, etambutolu, kapreomycynie i innych lekach. Zdaniem skarżącego, jeden z leków był niedostępny. 18 marca i 1 kwietnia 2008 roku skarżącemu nie udało się zobaczyć z lekarzem prowadzącym. W maju 2008 roku schemat leczenia został zmodyfikowany poprzez usunięcie kapreomycyny i dodanie nowych leków (ryfampicyny, cykloseryny i innych) do codziennego spożycia leków przez skarżącego. W ciągu następnych dwóch miesięcy skarżący przerwał leczenie na okres dwóch lub trzech tygodni, odmawiając przyjmowania niektórych leków i przystępując do strajku głodowego. Pod koniec czerwca 2008 roku jego gruźlica przekształciła się w postać MBT-dodatnią. Między lipcem 2008 roku a marcem 2009 roku skarżący otrzymywał leczenie szpitalne, które nie miało wpływu na jego stan zdrowia. Pogorszenie jego stanu zdrowia trwało latem i jesienią 2009 roku. Prześwietlenie i badanie tomograficzne wykonane we wrześniu 2009 roku wskazały, że płuca skarżącego były wypełnione masą martwiczą. Skarżący został zabrany na miesięczne leczenie szpitalne, po którym jego stan został opanowany. Do września 2010 roku jego zdrowie poprawiło się, a jamy płucne zniknęły. Zgodnie z jego dokumentacją medyczną, w grudniu 2010 roku skarżący odmówił przyjęcia kilku leków przeciwgruźliczych. W kwietniu, wrześniu i listopadzie 2011 roku nie konsultował się z lekarzem prowadzącym. We wrześniu 2011 roku gruźlaki zastąpiły jamy płucne. W latach 2012‑2013 w płucach skarżącego zarejestrowano tylko zwapnienia i blizny po włóknieniu płucnym. Najnowsze badanie plwociny z lutego 2013 roku nie wskazało, czy skarżący pozostawał MBT‑dodatni. Strony nie złożyły informacji na temat dalszego leczenia skarżącego. Pod koniec 2006 roku skarżący złożył skargę na niską jakość opieki medycznej do Ministerstwa Zdrowia Republiki Udmurckiej. Pismem z 17 stycznia 2007 roku jego roszczenie zostało odrzucone. Na początku 2007 roku złożył podobne roszczenie do Służby Wykonania Kary w Republice Udmurckiej. Zostało ono oddalone 23 kwietnia 2007 roku. W 2008 roku skarżący bezskutecznie skarżył się do Federalnego Rzecznika Praw Obywatelskich na rzekomy brak dostępu do informacji o swoim zdrowiu i diagnozach. Jego roszczenie nie zostało zbadane co do meritum. Ponadto skarżył się na brak pomocy medycznej do prokuratury Republiki Udmurckiej. 21 sierpnia 2008 roku jego skarga została oddalona. W 2010 roku skarżący wniósł dwa powództwa do Sądu Rejonowego Industrialnyj w Republice Udmurckiej, argumentując, że nie korzystał z odpowiedniej opieki medycznej podczas zatrzymania. Powództwa zostały oddalone. Zgodnie z informacją Rządu, skarżący nie odwołał się. Strony nie złożyły kopii wyroków.


Skarżący urodził się w 1956 roku i mieszka w Woroneżu. 7 marca 2008 r. skarżący został zatrzymany i przewieziony do komisariatu policji rejonu Centralnego w Woroneżu (Отдел внутренних дел Центрального района г. Воронежа, „OVD rejonu Centralnego”) za używanie wulgarnego języka w miejscu publicznym. Zgłosił, że po przesłuchaniu policjanci znęcali się nad nim. W szczególności skuli mu ręce z tyłu, podnieśli kajdanki tak, że mógł stać tylko na palcach, przymocowali kajdanki do metalowych prętów oraz zadali kilka ciosów w twarz i klatkę piersiową skarżącego. Kilka godzin później skarżący został zwolniony. 8 marca 2008 r. skarżący udał się do Miejskiego Szpitala Klinicznego nr 2 w Woroneżu („szpital miejski”). Podczas badania przeprowadzonego przez lekarza stwierdzono siniak na lewej stronie klatki piersiowej. 10 marca 2008 r. skarżącego zbadano w Woroneskim Regionalnym Biurze Medycyny Sądowej, które dodatkowo stwierdziło siniaki na prawym oku i prawym nadgarstku oraz zadrapania po lewej stronie czoła i na obu nadgarstkach, spowodowane przez twardy tępy przedmiot. W raporcie określono czas powstania obrażeń jako „od jednego do trzech dni wcześniej”, „prawdopodobnie 7 marca 2008 r., jak twierdził [skarżący]”. Stwierdzono w nim dalej, że rzeczone obrażenia nie spowodowały trwałego uszczerbku na zdrowiu ani niepełnosprawności. 11 marca 2008 r. skarżący odwiedził lokalną przychodnię nr 4, która zdiagnozowała u niego zapalenie okołostawowe jako skutek urazu stawów nadgarstkowych. 19 marca 2008 r. skarżący złożył wniosek do wydziału śledczego rejonu Centralnego Komitetu Śledczego przy prokuraturze obwodu woroneskiego (Следственный отдел по Центральному району г. Воронежа Cледственного управления Следственного комитета при прокуратуре Российской Федерации по Воронежской области, „wydział śledczy”), wnosząc o wszczęcie postępowania karnego przeciwko policjantom, którzy znęcali się nad nim w OVD rejonu Centralnego 7 marca 2008 r. 23 marca 2008 r. śledczy z wydziału śledczego odrzucił wniosek skarżącego jako bezzasadny z powodu braku dowodów popełnienia przestępstwa. 24 kwietnia 2008 r. powyższa decyzja została uchylona przez zastępcę szefa wydziału śledczego jako bezzasadna, a materiały akt sprawy skierowano do dodatkowego sprawdzenia wstępnego. Następnie wniosek skarżącego był wielokrotnie odrzucany i ponownie rozpatrywany. Odpowiednie decyzje o odrzuceniu wniosku zostały podjęte przez śledczego z wydziału śledczego w dniach 1 października, 5 listopada, 11 grudnia 2008 r. oraz 13 sierpnia 2009 r. na podstawie:
- oświadczeń skarżącego;
- opinii biegłego lekarza sądowego z 10 marca 2008 r. (patrz punkt 8 powyżej) oraz dodatkowej opinii biegłego lekarza sądowego z 1 października 2008 r., która potwierdziła wnioski z pierwotnej opinii;
- zeznań pana P.M., ojca skarżącego, który złożył oświadczenie, że 7 marca 2008 r. około godziny 21:30 przyjaciele skarżącego przywieźli jego syna z OVD rejonu Centralnego, że skarżący miał siniaki i był w szoku oraz powiedział mu, że został poddany złemu traktowaniu przez policję;
- zeznań pani T.D., przyjaciółki skarżącego, która złożyła oświadczenie, że odebrała skarżącego z OVD rejonu Centralnego 7 marca 2008 r. około godziny 22:00, że skarżący nie miał widocznych obrażeń i powiedział jej, że policjanci źle go traktowali, zmuszając go do przyjęcia stresującej pozycji znanej jako „jaskółka” (ласточка);
- zeznań pani A.M., żony skarżącego, która złożyła oświadczenie, że skarżący wrócił do domu 7 marca 2008 r. około godziny 23:55, że miał otarcia na nadgarstkach i pod okiem oraz powiedział jej, że policja go pobiła, skuliła mu ręce z tyłu i zawiesiła na metalowym pręcie za kajdanki;
- zeznań pani Z.K., teściowej skarżącego, która złożyła oświadczenie, że odebrała rzeczy skarżącego w OVD rejonu Centralnego 7 marca 2008 r. i nie widziała, jak skarżący popełnia jakiekolwiek nielegalne czyny ani jak policjanci stosują siłę fizyczną wobec skarżącego;
- raportu policjanta V.V., który złożył oświadczenie, że 7 marca 2008 r. około godziny 18:10 on i policjant S.S. zatrzymali skarżącego za używanie wulgarnego języka w miejscu publicznym;
- zeznań funkcjonariuszy V.V. i S.S., którzy zaprzeczyli, jakoby stosowali siłę fizyczną wobec skarżącego;
- zeznań policjanta P.A., który złożył oświadczenie, że 7 marca 2008 r. około godziny 19:00 skarżący został doprowadzony do OVD rejonu Centralnego; nie miał widocznych obrażeń i zachowywał się spokojnie oraz nie stosowano wobec niego siły fizycznej ani środków przymusu bezpośredniego;
- zeznań policjantów S.Sh. i M.V., którzy pełnili służbę 7 marca 2008 r., którzy złożyli oświadczenie, że nie mieli informacji o zatrzymaniu skarżącego oraz nie widzieli, aby stosowano siłę fizyczną lub środki przymusu wobec jakiejkolwiek osoby doprowadzonej do OVD rejonu Centralnego w tamtym dniu;
- zeznań kilku osób zatrzymanych w OVD rejonu Centralnego w tym samym czasie co skarżący, które złożyły oświadczenie, że nie widziały ani nie słyszały, aby wobec skarżącego stosowano jakiekolwiek nielegalne środki przez policjantów.

Wszystkie powyższe decyzje odmawiające wszczęcia postępowania karnego przeciwko policjantom zostały następnie uchylone przez zastępcę szefa wydziału śledczego jako bezzasadne i zarządzono dodatkowe sprawdzenie wstępne. 19 maja i 28 października 2008 r. oraz 10 sierpnia 2009 r. Sąd Rejonowy rejonu Centralnego w Woroneżu umorzył postępowania, w których skarżący domagał się zakwestionowania legalności decyzji z 23 marca, 1 października i 11 grudnia 2008 r., odmawiając wszczęcia sprawy karnej przeciwko policjantom, ponieważ w międzyczasie powyższe decyzje zostały uchylone. Po przekazaniu skargi Rządowi Rosyjskiemu, 23 marca 2011 r. wydział śledczy wszczął postępowanie karne na podstawie art. 286 § 3 Kodeksu Karnego Federacji Rosyjskiej. W nieokreślonym dniu pod koniec marca 2011 r. skarżący został przesłuchany w charakterze pokrzywdzonego. W nieokreślonym dniu w kwietniu 2011 r. śledczy powołał lekarza do przeprowadzenia sądowo-lekarskiej ekspertyzy. 6 czerwca 2011 r. skarżący wziął udział w weryfikacji jego zeznań na miejscu oraz w rozpoznaniu policjantów. Policjanci V.V. i S.P. z OVD rejonu Centralnego zostali przedstawieni do rozpoznania; jednak żaden z nich nie został rozpoznany przez skarżącego. 25 lipca 2011 r. śledztwo zostało zawieszone z powodu niemożności zidentyfikowania domniemanych sprawców.


Skarżący jest z zawodu dziennikarzem. 15 października 2003 r. opublikował artykuł w tygodniku „L’Illustré” zatytułowany „Tragedia na moście w Lozannie – wersja lekkomyślnego kierowcy – przesłuchanie szalonego kierowcy” („Drame du Grand-Pont à Lausanne – la version du chauffard – l’interrogatoire du conducteur fou”). Artykuł ten dotyczył postępowania karnego przeciwko M.B., kierowcy, który został tymczasowo aresztowany po incydencie z 8 lipca 2003 r., w którym wjechał samochodem w pieszych, a następnie rzucił się z mostu w Lozannie (Grand-Pont). W wyniku tego incydentu, w którym zginęły trzy osoby, a osiem innych zostało rannych, wywołał on wiele emocji i kontrowersji w Szwajcarii. Artykuł rozpoczynał się następująco:
„Nazwisko: B. Imię: M. Urodzony 1 stycznia 1966 r. w Tamanrasset (Algieria), syn B.B. i F.I., zamieszkały w Lozannie, posiadacz prawa jazdy kategorii C, małżonek M.B. Zawód: pomocnik pielęgniarski... Jest godzina 20:15 we wtorek, 8 lipca 2003 r., w surowych pomieszczeniach wydziału kryminalnego w Lozannie. Sześć godzin po swojej tragicznej szalonej jeździe moście w Lozannie, w wyniku której zginęły trzy osoby, a osiem zostało rannych, ten lekkomyślny kierowca po raz pierwszy jest sam, naprzeciwko trzech śledczych. Czy się przyzna? W rzeczywistości nie wydaje się zdawać sobie sprawy z tego, co się dzieje, jakby nieobecny, obojętny na wydarzenia i cały zgiełk wokół siebie. Mężczyzna, który w tym pięknym letnim dniu wstrząsnął całą Lozanną, nie jest zbyt rozmowny. Ten obywatel Algierii jest wycofany, introwertyczny, nieczytelny, wręcz całkowicie nieprzenikniony. A tymczasem pytania sypią się z wszystkich stron. Jakie były przyczyny tego „wypadku” – dość niezdarnie pisze jeden z policjantów, jakby już miał ukształtowaną opinię. Cztery słowa odpowiedzi: „Nie wiem”.” Artykuł kontynuował podsumowanie pytań zadawanych przez policjantów i sędziego śledczego oraz odpowiedzi M.B. Wspominał również, że M.B. został „oskarżony o morderstwo z premedytacją (assassinat) i alternatywnie o zabójstwo (meurtre), spowodowanie ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, narażenie na niebezpieczeństwo utraty życia oraz poważne wykroczenia drogowe”, a także że „nie wykazuje skruchy”. Artykuł był ilustrowany kilkoma fotografiami listów, które M.B. wysłał do sędziego śledczego. Artykuł kończył się następującym akapitem:
„Z celi więziennej M.B. spędza teraz czas na wysyłaniu listów do sędziego śledczego...: po aresztowaniu poprosił o zwrot zegarka oraz zażądał kubka na kawę, suszonych owoców i czekolady. 11 lipca, trzy dni po wydarzeniach, poprosił nawet o tymczasowe zwolnienie na „kilka dni”. „Chciałbym zadzwonić do mojego dużego brata w Algierii” – błagał później. Ostatecznie 11 sierpnia ogłosił, że podjął „ostateczną decyzję”: zwolnił swojego adwokata, pana M.B., powołując się na „brak zaufania”. Dwa dni później kolejny list: czy sędzia mógłby mu przesłać „wykaz adwokatów Kantonu Vaud”, aby pomóc mu znaleźć innego obrońcę? Jednakże, biorąc pod uwagę wszystkie powtarzające się kłamstwa i zaniechania, mieszankę naiwności i arogancji, amnezji i czystego szaleństwa charakteryzującą wszystkie te oświadczenia, czyż M.B. nie robi wszystkiego, co w jego mocy, by uczynić swoją obronę niemożliwą?” Artykuł zawierał również krótkie podsumowanie zatytułowane „Stracił zmysły...” („Il a perdu la boule...”) oraz wypowiedzi żony M.B. i jego lekarza. Z akt wynika, że artykuł skarżącego nie był jedynym opublikowanym tekstem dotyczącym tragedii na moście w Lozannie. Władze odpowiedzialne za śledzenie karne same zdecydowały o poinformowaniu prasy o pewnych aspektach śledztwa, co doprowadziło do publikacji artykułu w „Tribune de Genève” 14 sierpnia 2003 r. M.B. nie złożył skargi na skarżącego. Wszczęto jednak postępowanie karne przeciwko skarżącemu z inicjatywy prokuratora za publikację dokumentów niejawnych. Z śledztwa wynikało, że jedna ze stron domagających się odszkodowania w postępowaniu przeciwko M.B. zdziałała kserokopie akt sprawy i zgubiła jedną z kopii w centrum handlowym. Nieznana osoba dostarczyła następnie kopię do redakcji magazynu, który opublikował kwestionowany artykuł. Postanowieniem z 23 czerwca 2004 r. sędzia śledczy w Lozannie skazał skarżącego na miesiąc więzienia w zawieszeniu na jeden rok. Na wniosek skarżącego o uchylenie decyzji Sąd Policyjny w Lozannie wyrokiem z 22 września 2005 r. zamienił karę więzienia na grzywnę w wysokości 4000 franków szwajcarskich (CHF) (około 2667 euro (EUR)). Na rozprawie 13 maja 2015 r., w odpowiedzi na pytanie Sądu, przedstawiciel skarżącego oświadczył, że kwota 4000 CHF została zaliczona przez pracodawcę jego klienta i że klient zamierza ją zwrócić po zakończeniu postępowania przed Sądem. Potwierdził również, że kwota ustalona przez sąd karny uwzględniła wcześniejszą kartotekę skarżącego. Skarżący wniósł odwołanie w kwestiach prawnych. Jego odwołanie zostało oddalone 30 stycznia 2006 r. przez Sąd Karny Kasacyjny Kantonu Vaud. Skarżący wniósł skargę w prawie publicznym i skargę o stwierdzenie nieważności do Trybunału Federalnego, który 29 kwietnia 2008 r. oddalił odwołania. Decyzja została doręczona skarżącemu 9 maja 2008 r. Istotne fragmenty decyzji brzmią następująco:
„7. W skrócie, apelant podnosi, że jego skazanie za naruszenie art. 293 Kodeksu Karnego jest sprzeczne z prawem federalnym. Nie kwestionuje faktu, że informacje, które opublikował, mieszczą się w zakresie art. 293 Kodeksu Karnego. Podnosi natomiast, w ramach wykładni art. 293 i 32 Kodeksu Karnego w świetle zasad wywodzonych z art. 10 Konwencji przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, że otrzymawszy te informacje w dobrej wierze, bez uzyskania ich w sposób bezprawny, miał jako dziennikarz zawodowy, na mocy art. 32 Kodeksu Karnego, obowiązek ich opublikowania ze względu na – w jego ocenie – oczywisty interes tzw. sprawy „mostu w Lozannie” dla ogółu społeczeństwa w francuskojęzycznej Szwajcarii. 7.1. Zgodnie z art. 293 Kodeksu Karnego (Ujawnienie tajnych oficjalnych deliberacji), każdy, kto bez uprawnienia ujawnia całość lub część dokumentów, dochodzeń lub deliberacji władzy, które są tajne z mocy prawa lub na mocy decyzji podjętej przez tę władzę działającą w ramach swoich kompetencji, podlega karze grzywny (ust. 1). Podżeganie do takich czynów jest również karalne (patrz ust. 2). Sąd może zdecydować o nie nakładaniu kar, jeśli ujawniona w ten sposób tajemnica ma niewielkie znaczenie (patrz ust. 3).
Zgodnie z orzecznictwem, ten przepis wywodzi się z formalnego pojęcia tajemnicy. Wystarczy, że dokumenty, deliberacje lub dochodzenia w question zostały uznane za tajne z mocy prawa lub na mocy decyzji władzy, a więc że istniała zamiar zachowania ich przed ujawnieniem, niezależnie od rodzaju klasyfikacji (np. ściśle tajne lub poufne). Z drugiej strony, ścisła tajemnica zakłada, że posiadacz określonych informacji pragnie zachować je w tajemnicy, że stoi na szali uzasadniony interes, a że informacje są znane lub dostępne tylko dla wybranej grupy osób (patrz ATF [Orzeczenia Sądu Federalnego] 126 IV 236, pkt 2a, s. 242 oraz 2c/aa, s. 244). Tego stanu rzeczy nie zmieniło wejście w życie ust. 3 tego artykułu 1 kwietnia 1998 r. (RO [Zbiór Ustaw – Recueil officiel] 1998 852 856; FF [Dziennik Federalny – Feuille fédérale] 1996 IV 533). Reguła ta dotyczy nie tajemnic w sensie materialnym, lecz przypadków błahego, drobnego lub nadmiernego ukrywania (patrz ATF 126 IV 236, pkt 2c/bb, s. 246). Aby wykluczyć zastosowanie ust. 3, sąd musi więc przede wszystkim zbadać przyczyny klasyfikacji informacji jako tajnych. Musi jednak zrobić to z umiarem, ingerując w dyskrecjonalną władzę władzy, która uznała informacje za tajne. Wystarczy, że to oświadczenie wydaje się wciąż wykonalne w stosunku do treści dokumentów, dochodzeń lub deliberacji w question. Ponadto punkt widzenia dziennikarzy na interes publikacji informacji jest nieistotny (patrz ATF 126 IV 236, pkt 2d, s. 246). W wyroku Stoll przeciwko Szwajcarii z 10 grudnia 2007 r. Europejski Trybunał Praw Człowieka potwierdził, że to formalne pojęcie tajemnicy nie jest sprzeczne z art. 10 Konwencji, o ile nie uniemożliwiało to Trybunałowi Federalnemu ustalenia, czy ingerencja w question jest zgodna z art. 10 Konwencji, poprzez ocenę, w kontekście badania art. 293 ust. 3 Kodeksu Karnego, uzasadnienia klasyfikacji danej informacji jako tajnej, z jednej strony, oraz zważenie na stojące w grze interesy, z drugiej (patrz Stoll przeciwko Szwajcarii, cyt. wyżej, §§ 138 i 139). 7.2. W niniejszej sprawie czyn, za który apelant został oskarżony, dotyczył publikacji protokołów przesłuchań i korespondencji zawartej w aktach toczącego się postępowania karnego.
Zgodnie z art. 184 Kodeksu Postępowania Karnego Kantonu Vaud (CPP/VD), wszystkie dochodzenia muszą pozostać tajne do ich ostatecznego zakończenia (patrz ust. 1). Wymóg tajemnicy dotyczy wszystkich dowodów ujawnionych przez samo dochodzenie, a także wszystkich niepublicznych decyzji i środków dochodzeniowych (patrz ust. 2). Ustawa określa również, że następujące osoby są związane tajemnicą wobec każdego, kto nie ma dostępu do akt sprawy: sędziowie i personel sądowy (z wyjątkiem przypadków, w których ujawnienie ułatwiłoby dochodzenie lub jest uzasadnione ze względu na porządek publiczny, administracyjny lub sądowy; patrz art. 185 CPP/VD), a także strony, ich przyjaciele i krewni, ich adwokaci, współpracownicy, konsultanci i personel adwokatów, a także wszyscy biegli i świadkowie. Ujawnienie przyjaciołom lub krewnym przez strony lub ich adwokata nie jest jednak karalne (patrz art. 185a CPP/VD). Na koniec ustawa przewiduje szereg wyjątków. Jako wyjątek od art. 185, kantonowy sędzia śledczy i za jego zgodą sędzia odpowiedzialny za wstępne dochodzenie lub wyżsi oficerowie policji specjalnie mianowani przez rząd kantonowy [Conseil d’Etat] (patrz art. 168 ust. 3) mogą poinformować prasę, radio lub telewizję o toczącym się dochodzeniu, jeśli wymaga tego interes publiczny lub względy sprawiedliwości, w szczególności gdy wymagana jest współpraca publiczności w wyjaśnieniu przestępstwa, w sprawach szczególnie poważnych lub już znanych ogółowi społeczeństwa, lub gdy należy sprostować błędne informacje lub uspokoić ogół społeczeństwa (patrz art. 185b ust. 1 CPP/VD).
Niniejsza sprawa dotyczy więc tajemnicy narzuconej przez ustawę, a nie przez decyzję urzędową. 7.3. Ogólną zasadą uzasadniającą poufność dochodzeń sądowych, która ma zastosowanie do większości postępowań karnych w kantonach, jest potrzeba ochrony interesów postępowania karnego poprzez przewidywanie ryzyka zmowy i niebezpieczeństwa fałszowania lub niszczenia dowodów. Nie można jednak pomijać również interesów oskarżonego, w szczególności w odniesieniu do domniemania niewinności i, szerzej, relacji osobistych i interesów oskarżonego (patrz Hauser, Schweri i Hartmann, Schweizerisches Strafprozessrecht, 6. wyd., 2005, § 52, nr 6, s. 235; Gérard Piquerez, op. cit., § 134, nr 1066, s. 678; Gérard Piquerez, Procédure pénale suisse: manuel, 2. wyd., 2007, nr 849, s. 559 i n.), a także potrzeba ochrony procesu kształtowania opinii i procesu decyzyjnego w ramach władzy państwowej, chronionych właśnie przez art. 293 Kodeksu Karnego (patrz ATF 126 IV 236, pkt 2c/aa, s. 245). Europejski Trybunał Praw Człowieka miał już okazję uznać taki cel za sam w sobie legalny. Celem jest utrzymanie autorytetu i bezstronności wymiaru sprawiedliwości zgodnie z brzmieniem art. 10 ust. 2 Konwencji, który wspomina również o ochronie reputacji lub praw innych osób (patrz Weber przeciwko Szwajcarii, wyrok z 22 maja 1990 r., § 45 oraz Dupuis i inni przeciwko Francji, wyrok z 7 czerwca 2007 r., § 32).
Ponadto, o ile kwestionowana publikacja dotyczyła fragmentów protokołów przesłuchań oskarżonego i odtwarzała pewne listy wysłane przez niego do sędziego śledczego, te dowody mogą ważnie zostać zaklasyfikowane jako tajne, poprzez zakazanie dostępu do nich publiczności, co przewiduje legislacja Kantonu Vaud. Jest to nieunikniony wniosek w odniesieniu do protokołów przesłuchań oskarżonego, ponieważ byłoby niedopuszczalne, aby pozwolić na analizę takich dokumentów w sferze publicznej, przed zakończeniem dochodzenia, przed procesem i poza kontekstem, w sposób mogący wpłynąć na decyzje podejmowane przez sędziego śledczego i sąd rozpoznający sprawę. Jest to również jedyny możliwy wniosek w odniesieniu do listów wysłanych przez oskarżonego do sędziego śledczego, które dotyczyły problemów praktycznych i krytyki jego adwokata (patrz wyrok Sądu Policyjnego, pkt 4, s. 7). Warto tutaj zauważyć, że z kwestionowanej publikacji – której władze kantonowe nie odtworzyły w pełni w swoich decyzjach, choć do niej się odwoływały i której treść nie jest sporna – wynika, że wspomniane problemy praktyczne dotyczyły wniosków o tymczasowe zwolnienie i dostęp do rzeczy osobistych (listy z 11 lipca 2003 r.), zmianę celi (list z 7 sierpnia 2003 r.) i zezwolenie na używanie telefonu (list z 6 sierpnia 2003 r.). Niezależnie od gwarancji domniemania niewinności i wniosków dotyczących charakteru aresztowanego, które mogłyby zostać wyciągnięte podczas postępowania karnego z takiej korespondencji, aresztowany, którego wolność jest znacznie ograniczona, nawet w zakresie codziennych czynności dotyczących jego życia prywatnego, a wręcz sfery intymnej, może oczekiwać od władzy ograniczającej jego wolność ochrony przed publicznym ujawnieniem szczegółów praktycznych jego życia jako tymczasowo aresztowanego i jako osoby oskarżonej (patrz art. 13 Konstytucji).
Z tego wynika, że w niniejszej sprawie informacje opublikowane przez apelanta, o ile dotyczyły treści protokołów jego przesłuchań i jego korespondencji z sędzią śledczym, nie mogą być opisane jako tajemnica małej wagi w rozumieniu art. 293 ust. 3 Kodeksu Karnego. Mając to na uwadze, kwestionowana publikacja stanowiła faktyczne elementy czynu zabronionego przewidzianego w art. 293 ust. 1 Kodeksu Karnego. 7.4. Ponadto informacje w question można opisać jako tajne w sensie materialnym, ponieważ były dostępne tylko dla ograniczonej liczby osób (sędziego śledczego i stron postępowania). Ponadto władza śledcza pragnęła zachować je w tajemnicy, mając nie tylko uzasadniony interes w tym, ale i obowiązek wynikający z Kantonowego Kodeksu Postępowania Karnego, którego uzasadnienie zostało wspomniane powyżej (patrz pkt 7.3 powyżej). 8. W skrócie, apelant podnosi, że miał zawodowy obowiązek (na mocy dawnego art. 32 Kodeksu Karnego) jako dziennikarz opublikowania informacji w question ze względu na – jak to określa – oczywisty interes sprawy „mostu w Lozannie” dla ludności francuskojęzycznej Szwajcarii. Uważa, że w świetle orzecznictwa europejskiego, podstawowym założeniem powinno być, że publikacja jest uzasadniona w zasadzie, chyba że istnieje pilna potrzeba społeczna zachowania tajemnicy. Z punktu widzenia dobrej wiary podnosi, że art. 32 powinien mieć zastosowanie do dziennikarzy, którzy nie są odpowiedzialni for niedyskrecję popełnioną przez stronę trzecią i którzy otrzymują informacje bez popełniania samych żadnego przestępstwa innego niż naruszenie tajemnicy wynikające z publikacji. Wreszcie twierdzi, że sposób publikacji nie jest istotnym kryterium. 8.1. Jeśli chodzi o pierwszy punkt, sąd kantonowy stwierdził, że chociaż wypadek z 8 lipca 2003 r., którego okoliczności były niewątpliwie nietypowe, wywołał wiele emocji publicznych, to jednak, w sensie prawnym, był po prostu wypadkiem drogowym ze skutkiem śmiertelnym i nie wiązał się z sobą żadnego oczywistego interesu publicznego. Nie była to sprawa zbiorowej traumy ludności Lozanny, która uzasadniałaby uspokojenie obywateli i informowanie ich o postępach w śledztwie (patrz wyrok zaskarżony, pkt 2, s. 9).
Prawdą jest, że „sprawa mostu w Lozannie” przyciągnęła szeroki zainteresowanie mediów (patrz wyrok Sądu Policyjnego, pkt 4, s. 8, do którego wyrok kantonowy się odwołuje (wyrok zaskarżony, pkt B, s. 2)). Okoliczność ta sama, obok nietypowego charakteru wypadku, jest jednak niewystarczająca do udowodnienia znaczącego interesu publicznego w publikacji informacji poufnych w question. Chyby że można ją uzasadnić per se, interes wzbudzony wśród publiczności przez relacje mediów o wydarzeniach nie może stanowić interesu publicznego w ujawnieniu informacji tajnych, ponieważ oznaczałoby to, że wystarczyłoby wzbudzić zainteresowanie publiczności pewnym wydarzeniem, aby uzasadnić późniejszą publikację informacji poufnych mogących utrzymać to zainteresowanie. Ponadto taki interes publiczny jest ewidentnie nieobecny w odniesieniu do opublikowanych listów. Jak widzieliśmy powyżej (patrz pkt 7.3 powyżej), listy te niemal wyłącznie dotyczyły krytyki kierowanej przez oskarżonego pod adresem jego adwokata oraz problemów praktycznych, takich jak wnioski o tymczasowe zwolnienie, dostęp do rzeczy osobistych, zmianę celi i używanie telefonu. Ten rodzaj informacji nie dostarcza żadnych istotnych wglądów w wypadek czy okoliczności go otaczające. Dotyczy życia prywatnego, a wręcz sfery intymnej osoby zatrzymanej, i trudno dostrzec jakikolwiek interes, jaki mogłaby zaspokoić ich publikacja, poza pewnego rodzaju wokalizmem. To samo dotyczy wniosków apelanta do sędziego śledczego w sprawie wyboru obrońcy. Nie jest również jasne, jeśli chodzi o protokoły jego przesłuchań, jakie pytanie polityczne lub kwestia interesu publicznego powstałaby lub byłaby warta debaty w sferze publicznej, a władze kantonowe wyraźnie wykluczyły istnienie jakiejkolwiek traumy zbiorowej, która mogłaby uzasadnić uspokojenie lub poinformowanie ludności. Ustalenie faktu, którego apelant nie zakwestionował w swojej skardze w prawie publicznym, wiąże ten sąd (patrz art. 277 bis Ustawy Federalnej o Postępowaniu Karnym). Mając to na uwadze, apelant nie wykazuje „oczywistego” interesu ogółu społeczeństwa dla opublikowanych informacji, a sąd kantonowy nie może być krytykowany za to, że doszedł do wniosku, że co najwyżej taki interes polegał na zaspokojeniu niezdrowej ciekawości. 8.2. Dwa pozostałe czynniki, na które powołuje się apelant, dotyczą jego zachowania (dobrej wiary w dostępie do informacji i sposobu publikacji). 8.2.1. Należy przede wszystkim zauważyć, że art. 293 Kodeksu Karnego karze tylko ujawnienie informacji, niezależnie od tego, jak sprawca je uzyskał. Ponadto, nawet w ramach art. 10 Konwencji, Trybunał Europejski nie przywiązuje do tego faktu rozstrzygającego znaczenia, rozważając, czy wnioskodawcy wypełnili swoje obowiązki i odpowiedzialność. Czynnikiem rozstrzygającym jest raczej to, że nie mogli w dobrej wierze twierdzić, że nie byli świadomi, iż ujawnienie informacji jest zagrożone karą zgodnie z prawem (patrz Stoll przeciwko Szwajcarii, cyt. wyżej, § 144 oraz Fressoz i Roire przeciwko Francji [Wielka Izba], nr 29183/95, ECHR 1999‑I). Ten punkt jest dobrze ustalony w niniejszej sprawie (patrz sekcja B powyżej). 8.2.2. Z drugiej strony, sposób publikacji może odegrać ważniejszą rolę w kontekście ochrony wolności wypowiedzi. Chociaż Europejski Trybunał Praw Człowieka podkreśla, że ani on, ani sądy krajowe zresztą, nie powinny zastępować własnych poglądów poglądami prasy co do techniki relacjonowania, jakiej mają używać dziennikarze, to przy zważaniu na stojące w grze interesy uwzględnia jednak treść, słownictwo i format publikacji, a także nagłówki i podnagłówki (czy wybrane przez dziennikarza czy redaktorów) oraz dokładność informacji (patrz Stoll przeciwko Szwajcarii, cyt. wyżej, §§ 146 i n., w szczególności 146, 147 i 149).
W niniejszej sprawie sąd kantonowy orzekł, że ton przyjęty przez apelanta w jego artykule wskazywał, że jego głównym zmartwieniem nie było, jak twierdzi, poinformowanie ogółu społeczeństwa o postępowaniu państwa w dochodzeniu karnym. Nagłówek artykułu („Przesłuchanie szalonego kierowcy”, „wersja lekkomyślnego kierowcy”) już lacked objectivity. Sugerowało, że sprawa została już osądzona w oczach autora, w sensie, że ofiary śmiertelne na moście w Lozannie zostały spowodowane nie przez zwykłego kierowcę, ale przez „szalonego kierowcę”, mężczyznę „nieobecnego, obojętnego na wydarzenia i cały zgiełk wokół siebie”; Dziennikarz zakończył zastanawiając się, czy kierowca w rzeczywistości nie robił wszystkiego, co w jego mocy, by „uczynić swoją obronę niemożliwą”. Sposób, w jaki cytował fragmenty protokołów przesłuchań i odtwarzał listy wysłane przez oskarżonego do sędziego, wskazywał na motywy autora kwestionowanego artykułu: ograniczył się do sensacjonalizmu, a jego modus operandi był wyłącznie ukierunkowany na zaspokojenie względnie niezdrowej ciekawości, którą każdy może czuć w tego typu sprawach. Czytelnicy tego wysoce tendencyjnego artykułu stworzyliby sobie opinię i subiektywnie osądziliby przyszłe działania sądów w tej sprawie, bez najmniejszego szacunku dla zasady domniemania niewinności (patrz wyrok zaskarżony, pkt 2, s. 9 i n.). Sąd kantonowy concluded, że ten czynnik nie wskazywał, że interes publiczny w otrzymaniu informacji przeważał. Sąd nie może być pod tym względem krytykowany. 8.3. Apeulant twierdził również, że protokoły przesłuchań i listy i tak zostałyby wspomniane podczas późniejszych rozpraw publicznych. Wyprowadził z tego, że zachowanie poufności tych informacji nie mogłoby więc być uzasadnione żadną „pilną potrzebą społeczną”.
Jednak sama możliwość, że tajemnica dochodzeń karnych może zostać ujawniona podczas późniejszej fazy postępowania, w szczególności podczas procesu, który generalnie podlega zasadzie jawności, nie podważa uzasadnienia dla zachowania poufności dochodzeń sądowych, ponieważ głównym celem jest ochrona procesu kształtowania opinii i procesu decyzyjnego ze strony nie tylko sądu rozpoznającego sprawę, ale także władzy śledczej, do zakończenia tej tajnej fazy postępowania. Ponadto, dalekie od bycia neutralnymi i wyczerpującymi, publikacja w question zawierała komentarze i oceny, które przedstawiały informacje w question w szczególnym świetle, bez zapewnienia możliwości argumentacji stronniczej, która jest istotą postępowań w sądach rozpoznających sprawy. 8.4. Na koniec apelant nie skrytykował jawnie wysokości nałożonej na niego grzywny. Nie zakwestionował również odmowy przyznania mu okresu próbnego, po którym grzywna zostałaby umorzona (dawny art. 49 pkt 4 w związku z dawnym art. 106 ust. 3 Kodeksu Karnego) zgodnie z prawem szwajcarskim. Z punktu widzenia zważenia na interes ingerencji, możemy po prostu zauważyć, że nałożona grzywna, której kwota uwzględniła poprzednie skazanie z 1998 r. (nałożenie grzywny w wysokości 2000 CHF, która mogła być umorzona po dwuletnim okresie próbnym, za wymuszenie i zniesławienie), nie przekracza połowy kwoty miesięcznego dochodu apelanta w danym czasie (patrz wyrok Sądu Policyjnego, pkt 1, s. 5), a nic nie wskazuje na to, że jego status freelancera w momencie wydania wyroku w pierwszej instancji doprowadził do znaczącego spadku jego zarobków. Należy również zauważyć, że przy 4000 CHF kwota grzywny jest poniżej ustawowego maksimum określonego w dawnym art. 106 ust. 1 Kodeksu Karnego (obowiązującym do 31 grudnia 2006 r.), a to maksimum, ustalone przez ustawodawcę ponad trzydzieści lat temu, nie zostało zrewidowane do wejścia w życie nowej ogólnej części Kodeksu Karnego, która obecnie ustala liczbę 10 000 CHF (patrz art. 106 ust. 1 Kodeksu Karnego w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r.). Ponadto sankcja za czyn, za który apelant został oskarżony, nie uniemożliwiła mu wyrażania jego poglądów, ponieważ została nałożona po opublikowaniu artykułu (patrz Stoll przeciwko Szwajcarii, cyt. wyżej, § 156). Mając to na uwadze, nie jest jasne, w świetle rodzaju czynu, za który apelant został oskarżony (najmniej poważnego w klasyfikacji zawartej w szwajcarskim Kodeksie Karnym), kwoty grzywny i momentu jej nałożenia, jak sankcja nałożona na wnioskodawcę mogłaby zostać uznana za formę cenzury. 8.5. Z powyższego wynika, że apelant ujawnił tajemnicę w rozumieniu art. 293 ust. 1 Kodeksu Karnego i nie może powołać się na żaden czyn usprawiedliwiający na swoją korzyść. Decyzja zaskarżona nie narusza prawa federalnego interpretowanego w świetle przepisów Konwencji, na które powołuje się apelant.”


Wnioskodawca, pan Władisław Andriejewicz Gankin, urodził się w 1954 roku i mieszka w Wołżskim, w obwodzie wołgogradzkim. W maju 2006 roku wnioskodawca złożył pozew cywilny o zwrot nadpłaconych opłat za usługi. 3 października 2007 roku Sąd Miejski w Wołżskim w obwodzie wołgogradzkim rozpoznał sprawę w obecności wnioskodawcy i oddalił jego powództwo. Wnioskodawca odwołał się do Sądu Obwodowego w Wołgogradzie. Rząd oświadczył, że 9 listopada 2007 roku wezwanie sądowe zostało wysłane do wnioskodawcy pocztą. Wnioskodawca go nie otrzymał. 29 listopada 2007 roku Sąd Obwodowy w Wołgogradzie utrzymał w mocy wyrok Sądu Miejskiego za nieobecnością wnioskodawcy, nie badając kwestii, czy został on powiadomiony.

Wnioskodawczyni, pani Olga Iwanowna Szewczenok, urodziła się w 1958 roku i mieszka w Tiumeni. W styczniu 2007 roku wnioskodawczyni wytoczyła powództwo o zniesławienie przeciwko osobie trzeciej. 6 marca 2007 roku Sąd Rejonowy Centralny w Tiumeni oddalił powództwo wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni była obecna i osobiście występowała w sprawie. 18 marca 2007 roku złożyła pismo odwoławcze, w którym podała numer skrytki pocztowej. Rząd oświadczył, że 12 kwietnia 2007 roku wezwanie sądowe zostało wysłane do skrytki pocztowej wnioskodawczyni. Twierdziła, że go nie otrzymała. 2 maja 2007 roku Sąd Obwodowy w Tiumeni rozpoznał i oddalił odwołanie wnioskodawczyni za jej nieobecności, nie badając kwestii, czy została ona powiadomiona.

Wnioskodawca, pan Aleksiej Dmitrijewicz Bielkin, urodził się w 1952 roku i mieszka w Niei, w obwodzie kostromskim. W kwietniu 2009 roku złożył pozew cywilny przeciwko policji drogowej, domagając się uzyskania kopii dowodu rejestracyjnego pojazdu. 19 maja 2009 roku Sąd Rejonowy w Niei w obwodzie kostromskim rozpoznał sprawę w obecności wnioskodawcy i uwzględnił jego powództwo w części. Obie strony odwołały się od wyroku. Rząd oświadczył, że 10 sierpnia 2009 roku Sąd Obwodowy w Kostromie wysłał do wnioskodawcy wezwanie sądowe zwykłą pocztą oraz zadzwonił pod numer telefonu podany w pozwie. Twierdził, że nie otrzymał wezwania ani telefonu. 19 sierpnia 2009 roku Sąd Obwodowy w Kostromie uchylił wyrok Sądu Rejonowego i oddalił powództwo wnioskodawcy za jego nieobecności, nie badając kwestii, czy został on powiadomiony.

Wnioskodawca, pan Michaił Wiktorowicz Kiriuszkin, urodził się w 1975 roku i mieszka w Jekaterynburgu. Wnioskodawca wniósł powództwo cywilne przeciwko swojemu pracodawcy o bezprawne zwolnienie z pracy. 1 września 2011 roku Sąd Rejonowy Kirowski w Jekaterynburgu rozpoznał sprawę w obecności wnioskodawcy i oddalił jego powództwo. 15 września 2011 roku wnioskodawca złożył odwołanie do Sądu Obwodowego w obwodzie swierdłowskim. Rząd oświadczył, że 12 października 2011 roku Sąd Obwodowy wysłał do wnioskodawcy wezwanie sądowe listem poleconym. Następnie do wnioskodawcy wysłano trzy awiza pocztowe wzywające go do odbioru listu na poczcie: 18 i 24 października oraz 7 listopada 2011 roku. Zdaniem wnioskodawcy otrzymał awizo pocztowe dopiero 11 listopada 2011 roku. 1 listopada 2011 roku Sąd Obwodowy w obwodzie swierdłowskim oddalił odwołanie wnioskodawcy za jego nieobecności i nie zbadał kwestii, czy został on powiadomiony.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1971 i 1975 roku i mieszkają w mieście Komsomolsk. 27 maja 2006 r. pan S., kierując autobusem, potrącił małoletniego syna Skarżących, który został tego samego dnia przewieziony do szpitala z poważnymi obrażeniami. Tego samego dnia policja dokonała oględzin miejsca wypadku oraz przesłuchała S. i kilku innych świadków. 1 czerwca 2006 r. syn Skarżących zmarł w wyniku licznych poważnych obrażeń spowodowanych powyższym wypadkiem drogowym. 9 czerwca 2006 r. Prokuratura w Komsomolsku odmówiła wszczęcia postępowania karnego przeciwko S. To odmowę uchylono 14 czerwca 2006 r. przez tę samą prokuraturę, a wydano instrukcje co do dalszych czynności śledczych. W szczególności polecano policji odnaleźć i przesłuchać bezpośredniego świadka wypadku, który był pracownikiem Komsomolskiego Oddziału Państwowej Służby Pocztowej (później okazało się, że był to B.). Sprawę przekazano policji w celu dalszego dochodzenia. 6 lipca 2006 r. Regionalny Zarząd Policji w Połtawie wszczął postępowanie karne w sprawie wypadku drogowego, który doprowadził do śmierci dziecka. 13 lipca 2006 r. Skarżących oficjalnie uznano za pokrzywdzonych w postępowaniu karnym. W okresie od maja 2006 r. do kwietnia 2007 r. policja przeprowadziła dwie techniczne i dwie medyczne ekspertyzy sądowe, rekonstrukcje wypadku drogowego na miejscu zdarzenia oraz przesłuchała S., Skarżących i kilku innych świadków. Od kwietnia 2007 r. do października 2009 r. śledztwo było wielokrotnie umarzane z powodu braku znamion czynu zabronionego w działaniach S. Następnie było wznawiane przez śledczego (w listopadzie 2007 r.) lub powyższe decyzje były uchylane przez wyższą prokuraturę z powodu różnych uchybień w śledztwie i z poleceniem podjęcia dalszych działań w celu zebrania dowodów. Kilka razy postępowanie karne było zawieszane, ponieważ nie było możliwe ustalenie osoby odpowiedzialnej za wypadek drogowy. W powyższym okresie śledczy policji przesłuchał kilku świadków (w tym B. 7 września 2009 r.) oraz przeprowadził jedną rekonstrukcję. Między wrześniem 2010 r. a marcem 2012 r. policja przeprowadziła trzy dodatkowe techniczne ekspertyzy sądowe, kilka rekonstrukcji wypadku drogowego na miejscu zdarzenia oraz przesłuchała kilku świadków. Kilka razy postępowanie karne było zawieszane z powodu choroby S. 5 października 2010 r. S. został po raz pierwszy oficjalnie uznany za podejrzanego w postępowaniu karnym. 26 marca 2012 r. sprawa została skierowana do Sądu w Komsomolsku. 4 kwietnia 2013 r. Sąd w Komsomolsku, ustalając, że S. popełnił przestępstwo z nieostrożności, objął go amnestią i pozostawił nierozpoznane powództwo cywilne Skarżących. 25 czerwca i 31 października 2013 r. Poltawski Sąd Apelacyjny oraz Wyższy Sąd Specjalizowany ds. Cywilnych i Karnych utrzymały w mocy wyrok z 4 kwietnia 2013 r.


Skarżąca urodziła się w 1992 roku i mieszka w Cotiglet w Rumunii. W chwili zdarzeń będących przedmiotem skargi miała czternaście lat i cztery miesiące. 13 stycznia 2007 r. skarżąca uczestniczyła w czuwaniu pogrzebowym w swojej wiosce. Około godziny 20:00 poszła z dwiema koleżankami, P.A. (dziesięć lat) i Z.F.D. (czternaście lat), po wodę pitną do domu sąsiada. W drodze do dziewczyn podszedł trzech chłopców, M.I.C. (piętnaście lat), M.S. (piętnaście lat) i M.C.S. (szesnaście lat). M.I.C. skręcił skarżącej rękę za plecy, chwycił ją za głowę i kazał iść z nim. Chłopcy zabrali ją do ogrodu pobliskiego opustoszałego budynku, gdzie czekał mężczyzna, M.C. (dwadzieścia dwa lat). Trzech chłopców odeszło, a M.C. przewrócił skarżącą na ziemię, częściowo ją rozebrał i odbył z nią stosunek płciowy. W międzyczasie na miejsce przybył inny mężczyzna, A.C.L. (dwadzieścia sześć lat) i próbował uprawiać seks ze skarżącą, ale był fizjologicznie niezdolny. Trzeci mężczyzna, V.F. (trzydzieści lat) również tam był. On również zamierzał odbyć stosunek płciowy ze skarżącą, ale ostatecznie postanowił pomóc jej wstać, wyczyścić się i ubrać oraz odprowadził ją z powrotem do domu, w którym odbywało się czuwanie. Dwadzieścia minut później ojciec skarżącej przyszedł jej szukać, a ona powiedziała mu, że została zgwałcona. Natychmiast zawiadomił policję. Skarżąca została poddana badaniu sądowo-lekarskiemu przez lekarza 14 stycznia 2007 r. Zgodnie z późniejszą opinią biegłego lekarza sądowego, na ciele skarżącej nie było oznak obrażeń pourazowych i nie znaleziono również nasienia. Lekarz sądowy stwierdził oznaki patologii, które mogły wynikać ze stosunku płciowego. Na koniec lekarz wspomniał, że skarżąca znajdowała się w stanie lęku i strachu oraz zalecił poradnictwo psychologiczne, a ewentualnie także badanie neuropsychiatryczne. 15 lutego 2007 r. skarżąca została przyjęta do Szpitala Psychiatrycznego w Oradea. Karta obserwacji szpitalnej stwierdzała, że skarżąca szukała pomocy, ponieważ została zgwałcona. Zdiagnozowano u niej lęk związany ze stresem, drażliwość, zaburzenia snu, lekkie upośledzenie umysłowe (IQ 68) oraz wszawicę. Zalecono jej leczenie lekami przeciwlękowymi i przeciwdepresyjnymi, a 20 lutego 2007 r. została wypisana ze szpitala w stanie nieco poprawionym. 5 marca 2007 r., na wniosek ojca skarżącej, sporządzono dodatkową opinię biegłego lekarza sądowego. Stwierdzono w niej, że u skarżącej wystąpiło zaburzenie psychiczne spowodowane urazem fizycznym i psychicznym, któremu została poddana 13 stycznia 2007 r. Lekarz uznał, że zgodnie z dokumentami przedłożonymi przez Szpital Psychiatryczny w Oradea, stan skarżącej wymagał czternastu dni opieki medycznej. Nie wykryto oznak ciąży. 24 kwietnia 2007 r. skarżąca została ponownie przyjęta do Szpitala Psychiatrycznego w Oradea. Zgodnie z kartą obserwacji szpitalnej, jej stan zdrowia nieco się poprawił, ale zaczęły ją boleć głowy. Następnego dnia została wypisana ze szpitala, z poleceniem kontynuowania początkowego leczenia i powrotu na dalsze badania pod koniec maja. W lipcu 2007 r. skarżąca została ponownie hospitalizowana w Szpitalu Psychiatrycznym w Oradea na czternaście dni z objawami takimi jak bóle głowy w okolicy czołowej, depresja, płaczliwość i uczucie izolacji społecznej. Zdiagnozowano u niej zaburzenia emocjonalne, zaburzenia snu i anemię, między innymi. Otrzymała leczenie lekami neurotropowymi, przeciwlękowymi i witaminami. Lekarze przepisali dalsze leczenie lekami neurotropowymi i przeciwlękowymi do badania kontrolnego zaplanowanego na wrzesień. 14 stycznia 2007 r. skarżąca, w towarzystwie ojca, złożyła oficjalne zawiadomienie na policji. Tego samego dnia złożyła pisemne zeznanie dotyczące zdarzeń z poprzedniego dnia, oskarżając trzech dorosłych mężczyzn uczestniczących w incydencie o gwałt. Wspomniała również, że przez całą drogę do opuszczonego domu M.I.C. i M.S. trzymali ją za ręce i szyję, nie pozwalając jej odejść, i grozili, że ją pobiją, jeśli będzie krzyczeć o pomoc. Policja udała się ze skarżącą i jej ojcem na miejsce zdarzenia i zrobiła zdjęcia. Nie znaleziono żadnych przedmiotów ani innych dowodów. Później tego samego dnia na policji zeznania pisemne złożyli M.C. i M.I.C. M.C. oświadczył, że w żaden sposób nie zmuszał skarżącej i nie był świadomy, że ma mniej niż piętnaście lat. Twierdził, że widział skarżącą podczas czuwania i zaprosił ją, by poszła z nim do opuszczonego domu, co ona zrobiła dobrowolnie. Po odbyciu ze skarżącą stosunku seksualnego za obopólną zgodą, zostawił ją w towarzystwie M.C.S. i wrócił na czuwanie. M.I.C. zaprzeczył jakimkolwiek udziałowi w zdarzeniach, stwierdzając, że nie opuszczał domu, w którym odbywało się czuwanie. 15 stycznia 2007 r. zeznania na policji złożyli A.C.L., V.F. i M.C.S. A.C.L. oświadczył, że wieczorem 13 stycznia 2007 r. przechodził obok opuszczonego domu, gdy usłyszał hałas dobiegający z ogrodu. Postanowił wejść do środka, aby zobaczyć, co się dzieje. Tam spotkał V.F., który powiedział mu, że M.C. jest tam z dziewczyną. Widział M.C. na skarżącej, uprawiającego seks. Po skończeniu M.C. zawołał go, by zrobił to samo. Spróbował, ale był fizjologicznie niezdolny do odbycia stosunku, więc wstał i ubrał się. Odszedł razem z M.C., który czekał na niego w pobliżu. M.C.S. oświadczył, że widział, jak M.I.C. chwycił i skręcił rękę skarżącej i odszedł z nią z czuwania. Podążył za nimi razem z M.S., ale otrzymał telefon i poszedł inną drogą. W swoim zeznaniu V.F. twierdził, że był na czuwaniu, gdy bracia skarżącej poprosili go o pomoc w poszukiwaniu ich siostry. Odszedł sam i poszedł do opuszczonego domu, gdzie znalazł skarżącą z M.C. A.C.L. również tam był. W tym momencie zadzwonił jego telefon, więc nie zwracał uwagi na te trzy osoby. Gdy skończył rozmowę, usłyszał, jak skarżąca go woła, i podszedł do niej. Była sama, leżała na ziemi, rozebrana od pasa w dół. Zapytał ją, co się stało, ale ona nic nie powiedziała. Gdy poprosiła go, aby podszedł bliżej, zaczął ją całować i chciał uprawiać seks, ale poczuł się niepewnie, więc pomógł jej się ubrać i usunąć błoto z płaszcza oraz odprowadził ją z powrotem na czuwanie. 17 stycznia 2007 r. dwie koleżanki skarżącej złożyły zeznania na policji. Wspomniały, że M.I.C., M.S. i M.C.S. podeszli do skarżącej, skręcili jej rękę za plecy i zabrali ją ze sobą. Gdy wróciła na czuwanie, skarżąca nie powiedziała im, gdzie była. P.A. oświadczyła również, że słyszała, jak skarżąca krzyczała do trzech chłopców, żeby ją zostawili w spokoju. Z.F. widziała również, jak trzech chłopców otoczyło skarżącą i zabrało ją ze sobą. Skarżąca złożyła kolejne szczegółowe zeznanie na faktach w oświadczeniu sporządzonym 18 stycznia 2007 r. Powtórzyła, że trzech chłopców zmusiło ją do pójścia z nimi, nie mówiąc, gdzie ją zabierają, więc nie wiedziała, co się dzieje. Gdy dotarli do opuszczonego domu, tam był M.C., który groził, że ją pobije, jeśli nie zgodzi się na seks z nim. Wyjaśniła dalej, że M.C.S. zatrzymał ją tam siłą, dopóki M.C. nie zgwałcił jej po raz drugi. Wtedy nadciągnęli A.C.L. i V.F. i próbowali ją zgwałcić, ale im się to nie udało, i to V.F. ostatecznie pomógł jej opuścić miejsce zdarzenia. Na koniec wspomniała, że nigdy przed incydentem z 13 stycznia nie uprawiała seksu oraz że M.C., A.C.L. i V.F. znali ją i byli świadomi jej wieku. M.S. oświadczył policji 22 stycznia 2007 r., że słyszał, jak M.C. prosił M.I.C., by zabrał skarżącą do opuszczonego domu, nie mówiąc jej dlaczego. Gdy dziewczyny wyszły z domu, w którym odbywało się czuwanie, widział, jak M.I.C. podąża za nimi, chwyta skarżącej za głowę, skręca jej rękę za plecy i zabiera ją w kierunku opuszczonego domu. Zaprzeczył, by dotykał lub rozmawiał ze skarżącą. Szedł po prostu za nią i kontynuował drogę obok opuszczonego domu. M.C.S. złożył to samo zeznanie co do faktów. M.I.C. został ponownie przesłuchany 22 stycznia 2007 r., gdy ponownie rozważył swoje pierwotne zeznanie i powiedział policji, że M.C. poprosił go, M.S. i M.C.S., by „chwycić” skarżącą i zabrać ją do opuszczonego domu. Następnie przyznał, że chwycił ją za ręce, ale twierdził, że potem szła z nim dobrowolnie. 6 lutego 2007 r. policja zebrała kolejną rundę zeznań od osób uczestniczących w zdarzeniach, które powtórzyły swoje poprzednie zeznania. Ponadto wszyscy przesłuchiwani mężczyźni oświadczyli, że wiedzą na pewno, że skarżąca uprawiała wcześniej seks z innymi mężczyznami i że w momencie zdarzenia nie byli świadomi jej wieku. 2 marca 2007 r. sprawa została przekazana do prokuratury przy Sądzie Okręgowym w Bihor w celu kontynuowania śledztwa w sprawie przestępstwa stosunku płciowego z małoletnim. 26 kwietnia 2007 r. skarżąca złożyła zeznanie przed prokuratorem i wnioskuje o zbadanie M.C., A.C.L., M.I.C., M.C.S. i M.S. pod kątem gwałtu i pomocnictwa w gwałcie. M.C. i A.C.L. złożyli również krótkie zeznania przed prokuratorem. M.C. twierdził tej okazji, że to skarżąca wysłała wiadomość przez M.I.C., że chce się z nim spotkać. A.C.L. oświadczył, że wie, że skarżąca uprawiała już wcześniej seks i miała słabe wyniki w nauce. 23 maja 2007 r. prokurator oskarżył M.C. o przestępstwo stosunku płciowego z małoletnim, a A.C.L. o usiłowanie popełnienia tego samego przestępstwa. Prokurator uzasadnił decyzję następującymi faktami: dwaj mężczyźni oświadczyli, że w żaden sposób nie zmuszali skarżącej; zaświadczenie biegłego lekarza sądowego potwierdziło brak oznak przemocy na ciele skarżącej; oraz po powrocie na czuwanie nie powiedziała swoim koleżankom, co się stało. W świetle tych elementów uznano, że skarżąca wyraziła zgodę na seks z M.C. i A.C.L. Świadkowie, M.I.C., M.C.S. i M.S., nie wiedzieli o zamiarach M.C. i dlatego uznano, że nie ponoszą odpowiedzialności karnej w sprawie. Postępowanie karne w stosunku do V.F. zostało umorzone, ponieważ nie odbył stosunku płciowego ze skarżącą. Sąd Rejonowy w Beiuş wyznaczył pierwszą rozprawę w sprawie na 15 czerwca 2007 r. Skarżąca podkreśliła przed sądem, że M.C. dwukrotnie odbył z nią stosunek płciowy bez jej zgody. Na poparcie swoich zarzutów złożyła kopie raportów medycznych, o których mowa w punktach 8-11 powyżej. Wniosła również o odszkodowanie cywilne za cierpienie spowodowane czynami dwóch oskarżonych. M.C. zeznał przed sądem, że po przyjeździe na czuwanie pogrzebowe M.I.C. powiedział mu, że skarżąca czeka na niego w opuszczonym domu. Gdy dotarł na miejsce spotkania, skarżąca zaczęła go całować i poprosiła, by poszedł z nią na tyły ogrodu, z dala od drogi. Następnie położyli się na jego płaszczu, a skarżąca zaczęła się rozbierać. Odbyli stosunek płciowy raz, za obopólną zgodą. Zrobił to, ponieważ V.F. powiedział mu kiedyś, że uprawiał już wcześniej seks ze skarżącą. Na koniec M.C. wspomniał, że robił to wcześniej z innymi dziewczynami na innych czuwaniach pogrzebowych. A.C.L. powtórzył zeznania, które złożył podczas śledztwa. Swoje zeznanie przed sądem zakończył uwagą:
„... Ktoś we wsi zapytał mnie, czy to prawda, co się stało, czy nie wstydzę się tego, co zrobiłem, ale odpowiedziałem, że nie jest bezpiecznie zostawiać dziewczyny same na ulicach.”
31 sierpnia i 28 września 2007 r. sąd wysłuchał zeznań dwóch koleżanek skarżącej, a także M.I.C. i M.C.S. W swoim zeznaniu Z.F. twierdziła, że skarżąca była przestraszona, gdy wróciła na czuwanie. Wspomniała również, że skarżąca była grzeczną dziewczyną, która nie spotykała się z chłopcami ani nie chodziła do barów. M.C.S. oświadczył, że słyszał, jak skarżąca prosi M.I.C., by puścił jej rękę, ale ten odmówił. W swoim zeznaniu M.I.C. oświadczył również następująco:
„Następnego rana poszliśmy na policję złożyć zeznania, a potem zapytałem M.C., co naprawdę się stało. Wtedy mi powiedział, że ją zgwałcił [skarżącą]. Nie wydawał się zbyt zadowolony ze swoich czynów. Graliśmy w tę grę wcześniej na innym czuwaniu: musisz zaprowadzić dziewczynę w odosobnione miejsce, gdzie musi zostać pocałowana przez chłopaka, którego wybierze. Gdy oskarżony [M.C.] powiedział mi, że zgwałcił ofiarę, wspomniał również, że ją całował.”
12 października 2007 r. Sąd Rejonowy w Beiuş uznał M.C. za winnego stosunku płciowego z małoletnim i wymierzył mu karę jednego roku i czterech miesięcy w zawieszeniu. A.C.L. został uznany za winnego usiłowania stosunku płciowego z małoletnim i skazany na rok w zawieszeniu. Wydając wyrok, sąd w pierwszej kolejności zauważył, że opinia biegłego lekarza sądowego wskazuje, że na ciele ofiary nie wykryto oznak przemocy. Sąd ustalił również przebieg zdarzeń wieczorem 13 stycznia 2007 r. tak, jak opisali to M.I.C., M.C.S. i M.S. Przytoczył fragmenty zeznań dwóch koleżanek skarżącej, w których wspominały, że skarżąca nie krzyczała o pomoc. Na koniec sąd uznał, że dwaj oskarżeni powinni byli wiedzieć, że osoba poszkodowana ma mniej niż piętnaście lat. Sąd nie odniósł się do zeznania skarżącej, raportów medycznych potwierdzających jej stan zdrowia ani jej próśb o zbadanie incydentu jako gwałtu. Odrzucił jej roszczenie o odszkodowanie cywilne, uznając, że stany chorobowe opisane w opiniach biegłych nie mają związku ze spornym incydentem. Ponadto z zeznań świadków wynikało, że skarżąca uprawiała seks przed spornym incydentem. Wszystkie strony postępowania, w tym skarżąca reprezentowana przez prawnika, odwołały się od wyroku Sądu Rejonowego w Beiuş. W uzasadnieniu odwołania skarżąca twierdziła, że nadużycie seksualne popełnione na niej można zaklasyfikować wyłącznie jako gwałt. Poprosiła sąd o rozszerzenie badania sprawy na M.I.C., M.C.S. i M.S., których uważała za wspólników gwałtu. Na koniec skarżąca uznała, że złożone raporty medyczne wyraźnie potwierdzają cierpienie, które zniosła, a zatem sąd błędnie odrzucił jej roszczenie o odszkodowanie. 27 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy w Bihor zadecydował o zwiększeniu kar wymierzonych dwóm oskarżonym do trzech lat pozbawienia wolności dla M.C. i osiemnastu miesięcy pozbawienia wolności dla A.C.L. Decyzja Sądu Rejonowego w Beiuş dotycząca klasyfikacji przestępstwa i zawieszenia wykonania kary została utrzymana w mocy. Sąd Okręgowy zdecydował również o przyznaniu skarżącej 2000 rumuńskich lei (RON) (około 600 euro (EUR)) tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową. W odpowiedzi na zarzuty odwoławcze skarżącej sąd uzasadnił:
„Należy wspomnieć, że ofiara próbowała przekonać sąd, że w rzeczywistości nie wyraziła zgody na stosunek płciowy z dwoma oskarżonymi i że była ofiarą gwałtu, ale te zarzuty nie zostały w żaden sposób udowodnione. Stąd świadkowie Z.F. i P.A. ... oświadczyli, że ... osoba poszkodowana nie krzyczała o pomoc ... i nie powiedziała im, co się stało. ...
Należy również zauważyć, że z opinii biegłego lekarza sądowego ... nie wynika, aby osoba poszkodowana była ofiarą gwałtu, ponieważ nie wykazywała żadnych oznak obrażeń pourazowych na swoim ciele.”
Skarga kasacyjna wniesiona przez skarżącą od tego wyroku została odrzucona jako bezzasadna 8 maja 2008 r. przez Sąd Apelacyjny w Oradea. Sąd krótko stwierdził, że przez zestawienie zeznania ofiary z opinią biegłego lekarza sądowego z 14 stycznia 2007 r., wykluczono w sprawie istnienie przestępstwa gwałtu.