Pierwszy i trzeci skarżący urodzili się w 1941 roku, drugi skarżący urodził się w 1974 roku, a czwarty skarżący urodził się w 1967 roku. Pierwszy, drugi i trzeci skarżący mieszkają w Kazanlaku, a czwarty skarżący mieszka w Sofii. Pani Maria Kopankowa i jej wnuk, czwarty skarżący (syn pierwszego skarżącego), byli współwłaścicielami domu z ogrodem w Kazanlaku. W tamtym czasie pani Maria Kopankowa mieszkała w domu ze swoimi dwoma synami, pierwszym skarżącym i panem Kanczo Kopankowem, oraz ich rodzinami, do których należeli pozostali skarżący (drugi i trzeci skarżący są żoną i synem pana Kanczo Kopankowa). Decyzją burmistrza miasta z 18 lipca 1988 r. nieruchomość została wywłaszczona na mocy Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i urbanistycznym w celu budowy budynku mieszkalnego. Decyzja stanowiła, że każdy z dwóch właścicieli (pani Maria Kopankowa i czwarty skarżący) ma zostać zrekompensowany mieszkaniem w budynku, który gmina planowała wybudować. Po wywłaszczeniu władze gminne otworzyły zablokowany mieszkaniowy rachunek oszczędnościowy w Państwowym Banku Oszczędnościowym na imię pani Marii Kopankowej i czwartego skarżącego oraz wpłaciły na niego 13 420 starych bułgarskich lewów (BGL) – równowartość wartości wywłaszczonej nieruchomości oszacowanej w tamtym czasie. W 1989 roku pani Maria Kopankowa i skarżący zostali wysiedleni z wywłaszczonej nieruchomości, a dom został rozebrany. Rozpoczęto prace budowlane na działce i wylano fundamenty pod przyszły budynek. Plac budowy został jednak wkrótce potem opuszczony. Przez kolejne lata pani Maria Kopankowa i skarżący wielokrotnie zwracali się do władz gminnych z prośbą o przyznanie im należnego odszkodowania, jednak bezskutecznie. Burmistrz nigdy nie podjął decyzji określającej dokładne mieszkania, które miały zostać zaoferowane jako odszkodowanie (patrz poniższy paragraf 20). W 1998 roku pani Maria Kopankowa zmarła, a jej spadkobiercami stali się jej synowie, pierwszy skarżący i pan Kanczo Kopankow. Ten ostatni zmarł w 2011 roku, a jego spadkobiercami stali się drugi i trzeci skarżący. 16 lutego 2009 r. skarżący i pan Kanczo Kopankow zwrócili się do burmistrza z wnioskiem na podstawie art. 9 ust. 2 przepisów przejściowych Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 2001 r. (dalej „art. 9 ust. 2”) o uchylenie decyzji o wywłaszczeniu z 18 lipca 1988 r. Ponieważ nie otrzymali odpowiedzi, wniesiono skargę sądową na milczącą odmowę burmistrza. Sąd Administracyjny w Starej Zagorze (dalej „Sąd Administracyjny”) wydał wyrok 27 maja 2010 r. Uznał on po pierwsze, że czwarty skarżący i pani Maria Kopankowa, a następnie jej spadkobiercy, nie otrzymali należnego im odszkodowania, mianowicie dwóch mieszkań. W związku z tym zaznaczył, że przelew pieniędzy na zablokowany mieszkaniowy rachunek oszczędnościowy na ich nazwisko (patrz powyższy paragraf 8) nie był równoznaczny z wypłatą odszkodowania. Sąd Administracyjny stwierdził dalej, że władze nie „objęły w posiadanie” nieruchomości skarżących w rozumieniu art. 9 ust. 2, ponieważ nie wydano formalnej decyzji o objęciu w posiadanie (co było wymagane w tamtym czasie), a ponadto rozpoczęte na działce prace budowlane zostały ostatecznie porzucone. Tym samym zostały spełnione przesłanki do uchylenia wywłaszczenia z 1988 r. na podstawie art. 9 ust. 2. Na tej podstawie Sąd Administracyjny uchylił milczącą odmowę burmistrza i uchylił decyzję o wywłaszczeniu. Powyższy wyrok nie został zaskarżony i stał się prawomocny. W 2011 r. skarżący wnieśli powództwo o odszkodowanie przeciwko gminie Kazanlak na podstawie art. 1 Ustawy o odpowiedzialności państwa i gmin za szkody (patrz poniższy paragraf 23). Domagali się wartości domu oraz innych obiektów (takich jak drzewa, chodnik i budynki gospodarcze), które znajdowały się na działce i zostały zniszczone, a za które nigdy nie otrzymali żadnego odszkodowania. Skarżący zgłosili również roszczenia dotyczące szkody niemajątkowej. W toku następujących po sobie postępowań Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę, powołał biegłych, którzy oszacowali wartość domu i pozostałych obiektów na 37 868 nowych bułgarskich lewów (BGN – równowartość około 19 370 euro (EUR)). Decyzją z 26 stycznia 2012 r. Sąd Administracyjny uznał roszczenia skarżących za niedopuszczalne i odmówił ich zbadania co do meritum. Uzasadnił to tym, że sytuacja skarżących została uregulowana w art. 9 ust. 1 i art. 9 ust. 2 przepisów przejściowych Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 2001 r. (patrz poniższy paragraf 22, dalej „art. 9 ust. 1” i „art. 9 ust. 2”), a istnienie takiej szczególnej drogi prawnej oznaczało, że ogólne przepisy o czynach niedozwolonych Ustawy o odpowiedzialności państwa i gmin za szkody nie mają zastosowania. Te wnioski zostały podtrzymane w prawomocnej decyzji Najwyższego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2012 r., który dodał, że skoro wywłaszczenie nieruchomości skarżących zostało uchylone, a postępowanie wywłaszczeniowe zakończone, gmina nie może ponosić odpowiedzialności za żadne szkody wynikające z tego postępowania. Sąd ten wskazał ponadto, że roszczenia skarżących nie podlegają badaniu przez sądy powszechne na podstawie ogólnych przepisów o czynach niedozwolonych i że sądy administracyjne pozostają właściwe do ich rozpoznania, mimo że roszczenia te są niedopuszczalne. W ten sposób odmówił zastosowania art. 135 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (patrz poniższy paragraf 25) i przekazania sprawy do sądów powszechnych, o co wnosiły skarżący.


Skarżący urodził się w 1969 roku i mieszka w Aydın. W momencie zdarzenia skarżący był menedżerem hotelu w Kuşadası. 10 lipca 2002 roku o godzinie 4.50 skarżący został aresztowany przez funkcjonariuszy policji z wydziału do walki z terroryzmem Dyrekcji Bezpieczeństwa w Izmirze w związku z operacją przeprowadzoną przeciwko nielegalnej organizacji, a mianowicie Bolşevik Parti – Kuzey Kürdistan / Turkiye (Bolszewicka Partia – Północny Kurdystan/Turcja). Zgodnie z protokołem aresztowania, który został podpisany przez skarżącego, policja znalazła w jego pokoju osiemdziesiąt osiem lewicowych książek i czasopism. Książki te zostały zajęte przez policję w celu ustalenia, czy są nielegalne. 11 lipca 2002 roku około godziny 2.15 skarżący wziął udział w rozpoznaniu w nieobecności adwokata. Skarżący zidentyfikował innego współoskarżonego, pewnego M.B., i oświadczył, że pozwolił mu na bezpłatny pobyt w swoim hotelu bez wpisywania go do księgi gości hotelowych. Tego samego dnia o godzinie 13.10 skarżący został przesłuchany przez policję w nieobecności adwokata. Skarżącego pytano, między innymi, jaka jest jego ideologia, jak długo czytał czasopismo „Çağrı”, które zostało znalezione i zajęte w jego miejscu pracy, oraz w jakich innych spotkaniach lub demonstracjach – odbywających się w ramach platformy demokratycznej – brał udział. Skarżący wyjaśnił, że regularnie kupuje czasopismo „Çağrı” w kiosku z gazetami i lubi je czytać. To czasopismo, które było sprzedawane legalnie, popierało idee lewicowe. Oświadczył również, że jest przyjacielem Mehmeta Desdo (który był skarżącym w sprawie Desde v. Turkey, nr 23909/03, 1 lutego 2011) oraz E.Y., których poznał, gdy przebywał w Niemczech. Skarżący pozwolił im na pobyt w swoim hotelu i korzystanie z jego samochodu, gdy potrzebowali pojazdu. Skarżący przyznał, że wyraził chęć zaangażowania się w działalność Bolszewickiej Partii, ale Mehmet Desde, który miał powiązania w organizacji, nigdy mu nie odpowiedział. 13 lipca 2002 roku skarżący został ponownie przesłuchany przez prokuratora w nieobecności adwokata. Przyznał się do pożyczenia samochodu Mehmetowi Desdo i udzielenia mu noclegu w swoim hotelu. Zaprzeczył jednak jakimkolwiek powiązaniom z nielegalną organizacją. Po przesłuchaniu skarżący został zwolniony. Chociaż Mehmet Desde skorzystał z prawa do milczenia przed policją, złożył oświadczenia przed prokuratorem w nieobecności adwokata, w których stwierdził, że przebywał w hotelu skarżącego przez dwa dni i pożyczył samochód skarżącego. 6 września 2002 roku prokurator przy Sądzie Bezpieczeństwa Państwa w Izmirze wniósł akt oskarżenia przeciwko skarżącemu wraz z dziewięcioma innymi współoskarżonymi. Prokurator oskarżył skarżącego o pomocnictwo wobec nielegalnej organizacji, Bolşevik Parti – Kuzey Kürdistan/Türkiye, na podstawie art. 169 Kodeksu Karnego oraz art. 5 ustawy o zapobieganiu terroryzmowi obowiązującej w momencie zdarzenia. 24 października 2002 roku, na pierwszej rozprawie w sprawie, skarżący, który był reprezentowany przez adwokata, zaprzeczył stawianym mu zarzutom. Podtrzymał, że nie był zaangażowany w żadną nielegalną działalność. Dalej oświadczył, że Mehmet Desde, E.Y. i M.B. przybyli do jego hotelu jako goście i nie spotykali się z ukrytymi motywami. Skarżący oświadczył również, że pożyczył swój samochód Mehmetowi Desdo i M.B., gdy powiedzieli mu, że chcą pojechać do innego nadmorskiego miasteczka. Gdy zapytano go o jego zeznania złożone przed policją, skarżący ich zaprzeczył, twierdząc, że zostały uzyskane w wyniku przymusu i tortur ze strony policji, w wyniku czego został zmuszony do podpisania swojego zeznania. Na końcu tej rozprawy sąd pierwszej instancji poprosił skarżącego o złożenie dodatkowych wyjaśnień obrony, biorąc pod uwagę, że jego czyny mogą zostać przekwalifikowane na pomoc członkom organizacji terrorystycznej na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 ustawy nr 3713. Powtórzył swoje poprzednie wyjaśnienia obrony. Na rozprawie w dniu 24 lipca 2003 roku skarżący złożył wyjaśnienia w zakresie meritum sprawy i zaprzeczył stawianym mu zarzutom. Dalej oświadczył, że jego jedynym błędem było niezarejestrowanie Mehmeta Desdo i M.B. w księdze gości hotelowych. Na tej samej rozprawie Sąd Bezpieczeństwa Państwa w Izmirze uznał skarżącego za winnego pomagania i wspierania organizacji terrorystycznej na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713 obowiązującej wówczas i skazał go na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę. Biorąc pod uwagę, między innymi, zeznania skarżącego oraz innych współoskarżonych, „dowody pisemne” oraz całą treść akt sprawy, sąd pierwszej instancji uznał, że skarżący popełnił przestępstwo pomagania i wspierania organizacji terrorystycznej, pozwalając innym współoskarżonym, a mianowicie Mehmetowi Desdo, E.Y. i M.B., na pobyt w swoim hotelu bez rejestrowania ich w księdze gości hotelowych oraz pożyczając im swój samochód. Ponadto sąd pierwszej instancji wymienił czasopisma znalezione w posiadaniu skarżącego jako dowody w części „dowody pisemne” swojego wyroku. 8 kwietnia 2004 roku Sąd Najwyższy uchylił wyrok, stwierdzając, że wydając wyrok, sąd pierwszej instancji powinien był wziąć pod uwagę ostatnie zmiany w art. 7 ustawy nr 3713. W międzyczasie, na mocy ustawy nr 5190 z 16 czerwca 2004 roku, opublikowanej w Dzienniku Urzędowym 30 czerwca 2004 roku, Sądy Bezpieczeństwa Państwa zostały zlikwidowane. Sprawa przeciwko skarżącemu została więc przeniesiona do Sądu Okręgowego w Izmirze. 12 października 2004 roku Sąd Okręgowy w Izmirze ponownie uznał skarżącego za winnego na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713 obowiązującej wówczas i skazał go na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę. Biorąc pod uwagę, między innymi, zeznania skarżącego oraz innych współoskarżonych, „dowody pisemne” oraz całą treść akt sprawy, uznał, że skarżący popełnił przestępstwo pomagania i wspierania organizacji terrorystycznej, pozwalając innym współoskarżonym, a mianowicie Mehmetowi Desdo, E.Y. i M.B., na pobyt w swoim hotelu bez rejestrowania ich w księdze gości hotelowych oraz pożyczając im swój samochód. Wymienił czasopisma znalezione w posiadaniu skarżącego jako dowody w części „dowody pisemne” swojego wyroku. 13 grudnia 2004 roku skarżący odwołał się. Podczas gdy postępowanie odwoławcze było w toku przed Sądem Najwyższym, w 2005 roku weszła w życie nowy Kodeks Postępowania Karnego. Decyzją z dnia 10 listopada 2005 roku Pierwszy Prokurator przy Sądzie Najwyższym odesłał akta sprawy do sądu pierwszej instancji i zwrócił się o ponowne rozpatrzenie sprawy w świetle zmian wprowadzonych w Kodeksie Postępowania Karnego. Sprawa została w związku z tym przeniesiona z powrotem do Sądu Okręgowego w Izmirze. Prokurator przy Sądzie Okręgowym w Izmirze złożył opinię w zakresie meritum sprawy i wnioskował o uniewinnienie skarżącego i jego współoskarżonych z powodu, że organizacja, którą rzekomo założyli, nie odpowiada definicji organizacji terrorystycznej w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy nr 3713. W konsekwencji uznał, że czyny skarżącego nie mogą zostać zakwalifikowane jako pomocnictwo wobec nielegalnej organizacji na podstawie art. 7 ust. 2 tej samej ustawy. 16 marca 2006 roku Sąd Okręgowy w Izmirze uznał skarżącego za winnego i skazał go na dziesięć miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę na podstawie art. 7 ust. 2 ustawy nr 3713 obowiązującej wówczas. Po rozważeniu struktury, metod, celu i działalności wspomnianej organizacji, sąd uznał, że może być ona zakwalifikowana jako organizacja terrorystyczna, wbrew twierdzeniom oskarżonych i prowadzącego śledztwo prokuratora. Zauważył, że chociaż członkowie organizacji nie uciekli się do fizycznej przemocy, używali „przymusu psychicznego” (manevi cebir), takiego jak wydawanie gróźb, w celu osiągnięcia swoich celów. Sąd rozpoznający sprawę uznał, że celem organizacji było wywołanie powstania w celu zastąpienia reżimu demokratycznego totalitarnym reżimem marksistowsko-leninowskim. W ten sposób fakt, że dana organizacja nie uciekała się do przemocy, nie został uznany za problematyczny w zakresie kategoryzowania jej jako organizacji terrorystycznej. Następnie stwierdził, że czasopisma „Çağrı” i „Güney” były legalnymi mediami organizacji. Sąd rozpoznający sprawę uznał dalej, że skarżący przyznał się do zarzutów w swoich zeznaniach złożonych przed policją. Ponadto, biorąc pod uwagę, między innymi, zeznania skarżącego oraz innych osób współoskarżonych, „dowody pisemne” oraz całą treść akt sprawy, uznał, że skarżący popełnił przestępstwo pomagania i wspierania organizacji terrorystycznej, pozwalając innym współoskarżonym, a mianowicie Mehmetowi Desdo, E.Y. i M.B., na pobyt w swoim hotelu bez rejestrowania ich w księdze gości hotelowych. Ponownie wymienił czasopisma znalezione w posiadaniu skarżącego jako dowody w części „dowody pisemne” swojego wyroku. 23 marca 2006 roku skarżący odwołał się od wyroku. 5 października 2006 roku Pierwszy Prokurator przy Sądzie Najwyższym złożył pisemną opinię do IX Wydziału Sądu Najwyższego, w której złożył, między innymi, wniosek o odrzucenie zastrzeżeń adwokatów dotyczących wykorzystania zeznań policji do skazania współoskarżonych jako nieistotnych i nieuzasadnionych. Jednakże Pierwszy Prokurator złożył również wniosek, aby Wydział uchylił wyrok Sądu Bezpieczeństwa Państwa w Izmirze z powodu zmian legislacyjnych w ustawie nr 3713. 25 grudnia 2006 roku Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok z 16 marca 2006 roku, stwierdzając, że zastrzeżenia adwokatów dotyczące skarżącego i dwóch innych współoskarżonych były nieistotne i nieuzasadnione. Skarżący utrzymuje, że dowiedział się o wyroku dopiero w kwietniu 2007 roku. W aktach sprawy nie ma nic, co wskazywałoby na to, że skarżący dowiedział się o wyroku w dniu jego doręczenia.


Skarżący urodził się w 1958 roku i mieszka w Batmanie. W chwili zdarzeń będących podstawą niniejszego skargi był przewodniczącym oddziału w Batmanie Ludowej Partii Demokratycznej (DEHAP), a następnie Partii Społeczeństwa Demokratycznego (DTP). W nieokreślonych datach w 2005 i 2006 roku prokuratura w Batmanie wszczęła co najmniej cztery postępowania karne przeciwko skarżącemu. W dniach 18 października 2005 r., 6 grudnia 2005 r., 1 lutego 2006 r. i 23 marca 2006 r. skarżący złożył wyjaśnienia przed prokuratorem w Batmanie w związku z jego udziałem w licznych zgromadzeniach publicznych. W szczególności, podczas przesłuchania w dniu 18 października 2005 r. skarżącego zapytano o udział w wydarzeniu upamiętniającym kilku zmarłych członków PKK (Partia Pracujących Kurdystanu, nielegalna organizacja zbrojna), które odbyło się 22 sierpnia 2005 r. Skarżący odpowiedział, że dowiedział się o tym wydarzeniu, gdy demonstranci zaczęli maszerować na cmentarz, gdzie pochowano zmarłych. Jako że był przewodniczącym oddziału DEHAP w Batmanie, wziął udział w marszu, aby utrzymać demonstrantów pod kontrolą i zapobiec ewentualnym zakłóceniom porządku w mieście. Podczas przesłuchania w dniu 6 grudnia 2005 r. skarżący oświadczył, że 17 sierpnia 2005 r. był przewodniczącym oddziału DEHAP w Batmanie i że nie wychwalał lidera PKK w swoim przemówieniu. Skarżący dodał, że chociaż Abdullah Öcalan, lider PKK, przebywał w więzieniu, był postrzegany przez ludność lokalną jako aktor polityczny. Intencją skarżącego było wyrażenie tego faktu społecznego i był przeciwny wszelkiego rodzaju przemocy. Gdy prokurator przypomniał mu o gwałtownych czynach PKK, skarżący ponownie oświadczył, że jest przeciwny przemocy bez względu na to, od kogo ona pochodzi. 1 lutego 2006 r. prokurator w Batmanie zapytał skarżącego, dlaczego w jednym ze swoich przemówień zwracał się do lidera PKK jako „Szanowny Pan (Sayın) Öcalan”. Skarżący odpowiedział, że użył słowa „Sayın” jako formy uprzejmości. Oświadczył, że nie zamierzał rozpowszechniać propagandy na rzecz PKK ani wychwalać przestępcy. Wreszcie, 23 marca 2006 r. skarżący został przesłuchany przez prokuratora w Batmanie w kontekście postępowania karnego wszczętego przeciwko niemu z powodu podejrzenia o członkostwo w PKK. Oświadczył, że wziął udział w kilku demonstracjach i odczytach oświadczeń prasowych w swojej funkcji przewodniczącego oddziału DEHAP i DTP w Batmanie oraz że nie popełnił żadnego przestępstwa podczas tych wydarzeń. Zaprzeczył prawdziwości zarzutu, że te zgromadzenia publiczne zostały zorganizowane zgodnie z instrukcjami PKK. Gdy został zapytany o zdanie potępiające śmierć zarówno tureckich żołnierzy, jak i członków PKK, które wypowiedział podczas przemówienia, skarżący oświadczył, że wypowiedziałby to zdanie ponownie bez wahania. Oświadczył również, że kampania podpisowa pod tytułem „Uznaję Abdullaha Öcalana za aktora politycznego” nie została rozpoczęta na polecenie PKK. Przyznał, że domagał się zakończenia izolacji Abdullaha Öcalana i zwracał się do niego jako „Szanowny Pan (Sayın) Öcalan”. Jednak zaprzeczył zarzutowi, że miał zamiar rozpowszechniać propagandę na rzecz PKK. Skarżący twierdził, że wziął udział w omawianych demonstracjach i spotkaniach, aby kontrolować tłumy i zapobiec ewentualnym zakłóceniom. Wreszcie twierdził, że jego celem było przyczynienie się do pokoju i demokracji. 23 marca 2006 r. skarżący został doprowadzony przed Sąd Rejonowy w Batmanie i przesłuchany w sprawie jego udziału w demonstracji, która odbyła się 16 lutego 2006 r. w Batmanie. Złożył wyjaśnienie, że wziął udział w demonstracji w celu zapobieżenia przemocy, ponieważ w danym czasie był przewodniczącym DTP. Sąd zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego. 24 marca 2006 r. prokurator w Batmanie zdecydował o przekazaniu śledztwa do prokuratury w Diyarbakır, uznając, że przestępstwo, którego dopuścił się skarżący, a mianowicie członkostwo w organizacji terrorystycznej i wykonywanie czynności członkowskich, nie należy do kompetencji jego urzędu. 26 kwietnia 2006 r. prokurator w Diyarbakır złożył akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Diyarbakır, oskarżając skarżącego i pewnego M.G. na podstawie art. 220 § 8 Kodeksu Karnego o rozpowszechnianie propagandy na rzecz PKK dziesięciokrotnie. W akcie oskarżenia prokurator wymienił łącznie dziesięć marszów i demonstracji, w których uczestniczył skarżący. Zauważył, że podczas tych marszów i demonstracji demonstranci skandowali hasła i nieśli transparenty wychwalające PKK i jej lidera, Abdullaha Öcalana, oraz że skarżący wygłaszał przemówienia w języku kurdyjskim na dziewięciu z tych dziesięciu zgromadzeń. 30 maja 2006 r. Sąd Okręgowy w Diyarbakır przeprowadził pierwszą rozprawę w sprawie merytorycznej. Podczas rozprawy skarżący twierdził, że był przewodniczącym oddziału DTP w Batmanie. Chociaż uczestniczył w zgromadzeniach publicznych wskazanych w akcie oskarżenia, nie skandował żadnych haseł ani nie niósł transparentów zawierających nielegalne wyrażenia. Ponadto złożył wyjaśnienie, że nie nakazywał demonstrantom popełniania żadnych nielegalnych czynów. Skarżący podkreślił, że w ogólności uczestniczył w takich zgromadzeniach publicznych na życzenie sił bezpieczeństwa, ponieważ te ostatnie prosiły go o obecność w celu zapobieżenia ewentualnym starciom między nimi a demonstrantami. Podczas drugiej rozprawy, która odbyła się 18 lipca 2006 r., prokurator złożył swoje uwagi co do meritum sprawy. Prokurator twierdził, że skarżący uczestniczył w różnych nielegalnych zgromadzeniach publicznych między 19 lutego 2005 r. a 16 lutego 2006 r. oraz że wygłaszał przemówienia, w których wychwalał PKK i jej lidera. Prokurator zarzucił, że te wydarzenia zostały zorganizowane zgodnie z polityką PKK lub na jej polecenie w celu wsparcia tej organizacji. Biorąc pod uwagę intensywność, różnorodność i ciągłość działań skarżącego, prokurator uznał, że czyny skarżącego stanowiły świadome i dobrowolne wspieranie PKK. Następnie poprosił Sąd Okręgowy o skazanie skarżącego na podstawie art. 220 § 7 i art. 314 § 2 Kodeksu Karnego za członkostwo w PKK. 26 września 2006 r. Sąd Okręgowy w Diyarbakır przeprowadził czwartą i ostatnią rozprawę w sprawie i uznał skarżącego i jego współoskarżonego za winnych członkostwa w nielegalnej organizacji na podstawie art. 314 § 2 Kodeksu Karnego, w oparciu o art. 220 § 7 i art. 314 § 3 tego samego Kodeksu, uznając za udowodnione, że skarżący świadomie i dobrowolnie wspierał PKK. Skarżącego skazano na sześć lat i trzy miesiące pozbawienia wolności. Wyrok Sądu Okręgowego, w zakresie istotnym, brzmi następująco:
„W akcie oskarżenia z dnia 26 kwietnia 2006 r. zarzucono, że Abdulcelil İmret popełnił następujące czyny: 1. Udział w odczytaniu oświadczenia prasowego i nielegalnym marszu, który odbył się 19 lutego 2005 r. w parku Mem-u Zin w Batmanie, podczas którego demonstranci skandowali hasła na rzecz PKK i Abdullaha Öcalana; 2. Udział w wydarzeniu upamiętniającym zmarłego członka PKK, które odbyło się na cmentarzu w Batmanie 31 marca 2005 r., wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim i nakłanianie uczestników do odmawiania modlitw w języku kurdyjskim; 3. Udział w odczytaniu oświadczenia prasowego w oddziale DEHAP w Batmanie 16 sierpnia 2005 r. dotyczącego kampanii podpisowej pod tytułem „Uznaję Abdullaha Öcalana za aktora politycznego”; 4. Udział w nielegalnej demonstracji, która odbyła się 22 sierpnia 2005 r. w celu upamiętnienia siedmiu członków PKK zabitych przez siły bezpieczeństwa podczas zbrojnej starcia, które miało miejsce w Batmanie; 5. Udział w demonstracji zorganizowanej przez DEHAP, która odbyła się 9 listopada 2005 r., podczas której demonstranci skandowali nielegalne hasła, i wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim skierowanego do prasy i demonstrantów; 6. Udział w demonstracji, która odbyła się 16 listopada 2005 r., podczas której demonstranci skandowali hasła na rzecz PKK i Abdullaha Öcalana oraz nieśli transparenty, i wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim skierowanego do prasy i demonstrantów; 7. Udział w demonstracji, która odbyła się 30 listopada 2005 r., protestującej przeciwko próbom zamknięcia ROJ TV, domniemanej izolacji Abdullaha Öcalana oraz oświadczeniu Deniza Baykala, lidera CHP (Partii Ludowo-Republikańskiej), dotyczącemu wydarzeń, które miały miejsce w Yüksekova, podczas której demonstranci skandowali hasła na rzecz Abdullaha Öcalana, i wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim skierowanego do prasy i demonstrantów; 8. Udział w odczytaniu oświadczenia prasowego i w marszu, który odbył się 21 grudnia 2005 r., protestującym przeciwko izolacji Abdullaha Öcalana, podczas którego demonstranci skandowali nielegalne hasła i nieśli transparenty, oraz wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim skierowanego do prasy i demonstrantów; 9. Udział w marszu i odczytaniu oświadczenia prasowego, które odbyło się 8 lutego 2006 r. w Batmanie, podczas którego skandowano nielegalne hasła, i wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim; 10. Udział w nielegalnej demonstracji i odczytaniu oświadczenia prasowego, które odbyło się 16 lutego 2006 r. w pobliżu oddziału DTP w Batmanie, podczas którego skandowano nielegalne hasła i niesiono transparenty, oraz wygłoszenie przemówienia w języku kurdyjskim;
...
W swoich wyjaśnieniach obronnych Abdulcelil İmret oświadczył, że uczestniczył w demonstracjach i odczytach oświadczeń prasowych wymienionych w akcie oskarżenia, ale ani nie skandował haseł, ani nie niósł transparentów. Oświadczył, że nie nakazywał demonstrantom skandowania haseł ani niesienia transparentów.
Abdulcelil İmret złożył wyjaśnienie, że wziął udział w tych spotkaniach na życzenie sił bezpieczeństwa i że te ostatnie poprosiły go, aby ostrzegł tłumy, by nie stawiały im oporu, oraz aby współpracował z nimi w celu zapobieżenia ewentualnym zakłóceniom.
...
Akta zawierają raporty policji, fotografie i nagrania wideo z wydarzeń, w których uczestniczył oskarżony, oraz z wygłoszonych przez niego przemówień.
Na podstawie dowodów zawartych w aktach ustalono, że podczas wszystkich demonstracji i marszów odbywających się w Batmanie, w których uczestniczył Abdulcelil İmret, skandowano hasła na rzecz Abdullaha Öcalana, a demonstranci nieśli transparenty. Ustalono również, że wygłoszone przez oskarżonego przemówienia wychwalały Abdullaha Öcalana.
Ustalono, że oskarżony uczestniczył w omawianych zgromadzeniach publicznych i je organizował.
Chociaż oskarżony złożył wyjaśnienie, że jego celem było zapobieganie starciom między demonstrantami a siłami bezpieczeństwa i że nie miał zamiaru rozpowszechniać propagandy na rzecz PKK, gdy uczestniczył w omawianych demonstracjach i marszach, biorąc pod uwagę treść akt sprawy i jego czyny podczas tych spotkań, jego wyjaśnienia obronne uznano za bezzasadne.
W wyniku procesu i w świetle dowodów,
Ustalono, że Abdulcelil İmret pracował jako przewodniczący oddziału DEHAP w Batmanie i że po zamknięciu DEHAP był przewodniczącym oddziału DTP w Batmanie.
Uczestniczył w dziesięciu marszach i demonstracjach odbywających się między 19 lutego 2005 r. a 16 lutego 2006 r., zorganizowanych przez wyżej wymienione partie polityczne. Podczas tych spotkań skandowano nielegalne hasła i niesiono nielegalne transparenty. W niektórych z tych spotkań Abdulcelil İmret odczytywał oświadczenia prasowe zawierające wyrażenia wychwalające Abdullaha Öcalana. Wszystkie omawiane marsze i demonstracje były nielegalne w rozumieniu art. 23/b ustawy o Marszach i Demonstracjach (ustawa nr 2911).
...
Ustalono, że wszystkie te marsze i demonstracje zostały zorganizowane zgodnie ze strategią „Demokratycznej Walki Politycznej” przyjętą niedawno przez PKK; że transmisje medialne zgodne ze strategiami PKK ogłosiły te marsze i demonstracje przed ich rozpoczęciem oraz że te same organy medialne wykorzystywały te demonstracje jako materiały propagandowe po ich przeprowadzeniu.
Abdulcelil İmret i M.G. zorganizowali kilka nielegalnych demonstracji zgodnie z instrukcjami PKK i podczas tych demonstracji zwracali się do demonstrantów, którzy skandowali hasła i nieśli transparenty zawierające wyrażenia na rzecz PKK i Abdullaha Öcalana. W swoich przemówieniach oskarżeni wychwalali lidera PKK. Biorąc pod uwagę ciągłość i charakter ich czynów, uważa się, że czyny te wykraczały poza przestępstwo rozpowszechniania propagandy na rzecz [terrorystycznej] organizacji i stanowiły przestępstwo przewidziane w art. 220 § 7 Kodeksu Karnego, a mianowicie „świadome i dobrowolne wspieranie nielegalnej organizacji bez bycia w strukturze hierarchicznej”. W związku z tym zadecydowano o skazaniu oskarżonych na podstawie art. 314 § 2 Kodeksu Karnego.
...” 13 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok pierwszej instancji. Ustawą nr 6352, która weszła w życie 5 lipca 2012 r., zmieniono paragraf 7 artykułu 220 Kodeksu Karnego. Skarżący zwrócił się do Sądu Okręgowego w Diyarbakır z wnioskiem o zbadanie, czy zmieniona wersja tego przepisu może być uznana za korzystną dla niego i, jeśli tak, czy wykonanie jego wyroku może zostać zawieszone. Dodał, że obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. 16 sierpnia 2012 r. Sąd Okręgowy w Diyarbakır zadecydował o zmniejszeniu kary skarżącego do pięciu lat, dwóch miesięcy i piętnastu dni pozbawienia wolności. Sąd oddalił wniosek skarżącego o zawieszenie wykonania kary.


Skarżąca urodziła się w 1958 roku i mieszka w Erywaniu. Jest urzędnikiem służby cywilnej pracującym w Ministerstwie Ochrony Środowiska (dalej „Ministerstwo”) na stanowisku inspektora państwowego. Cierpi na problemy kardiologiczne, w tym na zaburzenia rytmu serca. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, 10 stycznia 2012 r. H.A., jej naczelnik wydziału, oraz A.K., jego zastępca, użyli wobec niej przemocy w biurze H.A. W szczególności zaatakowali ją, chwycili ją za ręce, znieważyli ją i siłą zabrali dokument dotyczący jej osoby, który przyniosła, aby wpisać swoje zastrzeżenia. W wyniku przemocy straciła przytomność, odniosła obrażenia cielesne, doznała licznych siniaków na rękach i została poważnie poniżona.

12 stycznia 2012 r. skarżąca złożyła pisemne zawiadomienie u szefa personelu Ministerstwa, szczegółowo opisując to, co się stało. Oświadczyła, między innymi, że zwróciła H.A. swój raport oceniający za drugie półrocze 2011 roku, ponieważ nie zgadzała się z otrzymaną oceną. 10 stycznia 2012 r. została poinformowana przez jednego ze swoich kolegów, że H.A. chce ją widzieć w swoim biurze. Podczas spotkania H.A. wręczył jej raport oceniający i zapytał, dlaczego go nie podpisała. Odpowiedziała, że chce go omówić. H.A. odmówił udzielenia jakichkolwiek wyjaśnień, stwierdzając, że to on podejmuje decyzje i prześle raport do odpowiedniego wydziału bez jej podpisu. Następnie H.A. kazał jej zwrócić raport oceniający, na co ona odmówiła, stwierdzając, że wpisze swoje zastrzeżenia, podpisze dokument, a następnie go zwróci. Gdy miała wyjść, H.A. natychmiast zamknął i zaryglował drzwi do swojego biura oraz zaczął do niej podchodzić, krzycząc, że jest złodziejką i ukradła dokument z jego biura. Używając przemocy fizycznej i obelg, próbował odebrać jej papiery. Po tym, jak wezwała o pomoc, do biura wszedł A.K. i zamiast uspokoić sytuację, również ją znieważył i kazał jej oddać dokumenty. Obaj chwycili ją za ręce, powodując u niej silny ból, i siłą zabrali papiery. W wyniku stresu i bólu na krótko straciła przytomność, po czym poinformowano ją, że może wyjść, ponieważ nie ma nic więcej do omówienia. Podsumowując, oświadczyła, że w wyniku agresywnego zachowania H.A. i A.K. odniosła obrażenia, doznała problemów zdrowotnych i poważnego cierpienia. Wniosła o podjęcie odpowiednich działań zgodnie z prawem.

Po incydencie skarżąca źle się poczuła i przeszła badanie lekarskie. Zdiagnozowano u niej ostre zapalenie oskrzeli oraz zespół Wolffa-Parkinsona-White’a (zaburzenie rytmu serca) i udzielono jej zwolnienia lekarskiego w okresie od 13 do 27 stycznia 2012 r. 14 stycznia 2012 r. skarżąca zgłosiła incydent na policji, stwierdzając, że 10 stycznia 2012 r. ona i H.A., jej naczelnik wydziału, mieli sprzeczkę, w trakcie której on był agresywny i wyrządził jej krzywdę fizyczną. Złożyła oświadczenie zawierające relację o wydarzeniach podobną do tej w jej zawiadomieniu do szefa personelu Ministerstwa. Śledczy tego samego dnia zarządził sądowo-lekarską ekspertyzę w celu ustalenia, czy skarżąca odniosła obrażenia cielesne, a jeśli tak, to ich charakter, pochodzenie, ciężkość oraz czas i sposób ich zadania.

15 stycznia 2012 r. H.A. złożył zeznania na policji. W szczególności oświadczył, że skarżąca odmówiła mu zwrotu raportu oceniającego, po czym on wyszedł ze swojego biura, zamknął drzwi i wezwał A.K., prosząc go, aby przyszedł do niego wraz z innymi pracownikami. W tym czasie skarżąca ciągle krzyczała i przeklinała. Zadzwoniła do ich przełożonego, aby powiedzieć, że ją zamknął. Zaprzeczył, aby prześladował skarżącą fizycznie lub werbalnie i powiedział, że ona używała wulgarnego języka. Tego samego dnia A.K. złożył zeznania i podobnie zaprzeczył użyciu przemocy wobec skarżącej. W dniach od 16 do 25 stycznia 2012 r. przesłuchano licznych kolegów skarżącej, którzy pracowali w dniu incydentu, i zaprzeczyli oni, aby H.A. i A.K. byli agresywni wobec skarżącej.

18 stycznia 2012 r. zakończono badanie sądowo-lekarskie. Istotne fragmenty opinii biegłego brzmiały następująco:
„Skargi: Obecnie [skarżąca] skarży się na załamanie nerwowe.
Wyniki badania osobistego: Na środkowej trzeciej części wewnętrznej strony prawego ramienia obecny jest nieregularnego kształtu, niejednorodny, zielono-żółty wybroczyn (siniak) o wymiarach 6 x 2 cm. Dwa podobne, okrągłe wybroczyny obecne są na powierzchni wewnętrznej tego samego obszaru o średnicy 1 cm: na środkowej trzeciej części wewnętrznej strony lewego ramienia o średnicy 1 cm; na dolnej trzeciej części wewnętrznej strony lewego ramienia o wymiarach 2 x 1 cm i 1,5 x 1,2 cm oraz na środkowej trzeciej części zewnętrznej strony lewego przedramienia o wymiarach 2,5 x 1,5 cm.
Wniosek: Obrażenia cielesne [skarżącej] w postaci wybroczyn wokół prawego i lewego ramienia oraz lewego przedramienia zostały zadane tępymi, twardymi przedmiotami, prawdopodobnie w wymienionym okresie; obrażenia brane oddzielnie, jak i wszystkie razem, nie zawierają elementów [krótkotrwałego] uszczerbku na zdrowiu.”

24 stycznia 2012 r. śledczy zebrał dodatkowe zeznania od skarżącej. Oświadczyła, że nie ma zastrzeżeń do opinii biegłego sądowo-lekarskiego i zamierza kontynuować swoje zawiadomienie. 25 stycznia 2012 r. śledczy zebrał kolejne dodatkowe zeznania od skarżącej. Istotne fragmenty brzmiały następująco:
„Pytanie: W trakcie gromadzenia dowodów H.A. i A.K. powiedzieli, że cię nie uderzyli i w ogóle nie chwycili cię za ręce. Co możesz na to powiedzieć?
Odpowiedź: ... Nie wiem, dlaczego H.A. i A.K. to powiedzieli, ale logiczne jest, że zaprzeczą popełnieniu takich czynów. Powtórzę jeszcze raz, że H.A. i A.K. ciągnęli i popychali mnie oraz chwycili mnie za ręce, powodując mi obrażenia.”

27 stycznia 2012 r. śledczy zebrał dalsze dodatkowe zeznania od skarżącej. Oświadczyła:
„Informuję, że od czasu, gdy [poszłam] na policję ... [H.A.] i [A.K.] nawet mi nie przeprosili; co więcej, stworzyli taką atmosferę, że nie można pracować, ponieważ inni pracownicy ignorują mnie i unikają ze mną kontaktu z obawy przed utratą pracy. Ponieważ H.A. i A.K. kontynuują takie zachowanie, nadużywając swojego stanowiska służbowego, w okolicznościach tych nie mogę się z nimi pogodzić. Wnoszę skargę i żądam, aby H.A. i A.K. zostali pociągnięci do odpowiedzialności karnej. Chcę również dodać, że z powodu ich czynów miałam problemy zdrowotne i w rezultacie byłam na zwolnieniu lekarskim od 13 do 27 stycznia...”

28 stycznia 2012 r. H.A. został ponownie przesłuchany i oświadczył, między innymi, że skarżąca złożyła fałszywe zeznania. Nigdy jej nie prześladował ani nie chwycił jej za ręce i siedział na swoim krześle, dopóki nie wyszła. Co do obrażeń odkrytych na ciele skarżącej, H.A. oświadczył, że nigdy jej nie dotknął i nie wie, w jaki sposób zostały zadane. Wydaje się, że śledczy nie podjął żadnej decyzji przez około miesiąc.

24 lutego 2012 r. skarżąca wysłała pisemne zawiadomienie do szefa Wydziału Marash Centralnego Biura Policji z wnioskiem o wszczęcie postępowania karnego przeciwko H.A. i A.K. W swoim zawiadomieniu oświadczyła, między innymi, że została poinformowana o przepisach art. 183 Kodeksu Postępowania Karnego, zgodnie z którym postępowanie karne może zostać wszczęte wyłącznie na podstawie jej skargi. Dalej oświadczyła, że nie pogodziła się z H.A. i A.K. i domaga się ich pociągnięcia do odpowiedzialności karnej. Tego samego dnia śledczy zebrał dodatkowe zeznania od skarżącej. Kolejne dodatkowe zeznania zebrał od niej 27 lutego 2012 r.

1 marca 2012 r. prokurator polecił śledczemu odmówić wszczęcia postępowania karnego przeciwko H.A. i A.K. z powodu niepopełnienia przestępstwa. Stwierdzono, że skarżąca odebrała wydarzenia subiektywnie i że jej przełożeni nigdy nie użyli wobec niej przemocy. 5 marca 2012 r. śledczy odmówił wszczęcia postępowania karnego przeciwko H.A. i A.K. z powodu braku znamion czynu zabronionego w ich działaniach. Decyzja stwierdzała, w szczególności, że skarżąca złożyła niejasne i sprzeczne zeznania dotyczące incydentu. Dalej stwierdzano, że zebrane dowody ujawniły, że 10 stycznia 2012 r. najpierw H.A., a następnie A.K., który przyszedł do biura tego pierwszego, próbowali uspokoić skarżącą, ponieważ ona znieważała H.A. Podczas incydentu A.K. chwycił ją za rękę i zabrał dokument, który wzięła od H.A. Umyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu było karalne na mocy art. 118 Kodeksu Karnego, ale nieumyślne spowodowanie uszczerbku na zdrowiu nie było karalne. W przedmiotowej sprawie obrażenia skarżącej zostały spowodowane przez niedbalstwo H.A. i A.K.; nie ustalono, że celowo spowodowali jej obrażenia.

13 marca 2012 r. skarżąca złożyła skargę do prokuratora na decyzję śledczego. Argumentowała, między innymi, że wbrew temu, co stwierdzono w decyzji, szczegółowo opisała, jak została potraktowana. W szczególności złożyła wyjaśnienie, że najpierw H.A. siłą chwycił ją za ręce, prześladował ją i zamknął w swoim biurze, aby nie mogła wyjść. Następnie wszedł A.K. i również ją zaatakował. Skarżąca skarżyła się, że wniosek w decyzji śledczego, zgodnie z którym H.A. i A.K. spowodowali jej obrażenia z niedbalstwa, nie może zostać uzasadniony i służy celowi uwolnienia urzędników państwowych od odpowiedzialności. Dalej skarżyła się, że w wyniku celowej przemocy ze strony H.A. i A.K. doznała poważnego cierpienia emocjonalnego jako kobieta, ponieważ jej przełożony ją poniżył i wyrządził jej poważną krzywdę fizyczną bez powodu, bezpośrednio w miejscu pracy. Ponadto skarżąca oświadczyła, że incydent miał miejsce w miejscu pracy i naturalnie wszyscy świadkowie przesłuchani przez śledczego byli podwładnymi H.A. i A.K. Gdyby zostało wszczęte postępowanie karne, byliby przesłuchiwani jako świadki i ostrzeżeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. H.A. również złożył skargę na decyzję śledczego, twierdząc, że nie ustalono, aby on lub A.K. kiedykolwiek uderzyli skarżącą.

15 marca 2012 r. prokurator oddalił skargę skarżącej i uwzględnił skargę H.A. W szczególności prokurator utrzymał w mocy odmowę śledczego wszczęcia postępowania karnego, ale zmienił jej uzasadnienie, stwierdzając, że nie popełniono żadnego przestępstwa z udziałem H.A. i A.K. Decyzja stwierdzała, że nie uzyskano dowodów, które ustaliłyby, że H.A. i A.K. zadali obrażenia skarżącej, z wyjątkiem jej własnych niesprecyzowanych i sprzecznych zeznań. W odniesieniu do skarżącej decyzja stwierdzała, między innymi, że z powodu stresu, jakiego doznała w wyniku incydentu w biurze H.A., odebrała i opisała to, co się stało, w sposób subiektywny. W tych okolicznościach jej sprzeczne zeznania nie odpowiadały zebranym dowodom, ale nie tworzyło to podstaw do oskarżenia jej o fałszywe oskarżenia.

4 kwietnia 2012 r. skarżąca złożyła skargę do Sądu Rejonowego Kentron i Nork-Marash (dalej „Sąd Rejonowy”), wnosząc o wszczęcie postępowania karnego. Powtórzyła swoje poprzednie argumenty i skarżyła się, w szczególności, że kwestia jej obrażeń w ogóle nie została poruszona w decyzji prokuratora, która zignorowała wyniki badania sądowo-lekarskiego. W końcu nigdy nie ustalono, kto zadał jej obrażenia. Skarżąca dalej skarżyła się, że oskarżenie oparło się na zeznaniach podwładnych tych, którzy popełnili przedmiotowe przestępstwo. Ich zeznania nie mogły być uznane za obiektywne i wiarygodne w świetle poważnej obawy zainteresowanych przed utratą pracy. Gdyby zostało wszczęte postępowanie karne, mieliby status procesowy świadków i byliby ostrzeżeni o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań.

18 maja 2012 r. Sąd Rejonowy oddalił skargę skarżącej. W ten sposób uznał, że zaskarżona decyzja była legalna, podczas gdy argumenty skarżącej wynikały z indywidualnej i subiektywnej interpretacji przedmiotowych wydarzeń i podjętych w związku z nimi środków procesowych. Skarżąca wniosła apelację od decyzji Sądu Rejonowego. Argumentowała, między innymi, że sąd nie zbadał jej argumentów. W szczególności kwestia istnienia licznych obrażeń na jej ciele, ustalonych przez badanie sądowo-lekarskie, w ogóle nie została poruszona. 12 lipca 2012 r. Sąd Karny Odwoławczy oddalił apelację skarżącej i w pełni utrzymał w mocy decyzję Sądu Rejonowego. W ten sposób stwierdził, że skarżąca złożyła niejasne i sprzeczne zeznania dotyczące okoliczności incydentu, które nie zostały potwierdzone przez inne dowody, mianowicie zeznania H.A., A.K. i innych przesłuchanych w związku z incydentem.

2 sierpnia 2012 r. skarżąca wniosła skargę kasacyjną. Argumentowała, że decyzje Sądu Rejonowego i Sądu Karnego Odwoławczego nie wyjaśniły istnienia obrażeń na jej ciele ani faktu, że H.A. zamknął ją w swoim biurze. Powtórzyła również swoje argumenty dotyczące odmowy wszczęcia postępowania karnego i niewiarygodności zeznań złożonych przez jej kolegów. 6 września 2012 r. Sąd Kasacyjny uznał skargę kasacyjną skarżącej za niedopuszczalną z powodu braku podstaw.


Pierwszy i drugi skarżący urodzili się odpowiednio w 1953 i 1954 roku. Pierwszy skarżący mieszka w Monachium, a drugi w Erding. Skarżący są przyrodnimi braćmi. 21 maja 1993 r., po procesie karnym opartym na dowodach pośrednich, zostali skazani na dożywotnie więzienie za zabójstwo z 1991 r. W.S., bardzo popularnego aktora. Wnieśli skargę kasacyjną, która została odrzucona w 1994 r. 1 marca 2000 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny zadecydował o nieprzyjęciu ich skarg konstytucyjnych (nr 2 BvR 2017/94 i 2039/94) przeciwko orzeczeniom sądów karnych. Wniosek skarżących do Trybunału dotyczący tych postępowań (nr 61180/00) został odrzucony 7 listopada 2000 r. przez komisję trzech sędziów z powodu nie wniesienia przez skarżących skarg konstytucyjnych zgodnie z zasadami postępowania określonymi w ustawie o Federalnym Trybunale Konstytucyjnym (orzeczenie niepublikowane). Skarżący złożyli kilka wniosków o wznowienie postępowania (Wiederaufnahme), z których ostatni został złożony w 2004 r. i odrzucony w 2005 r. W kontekście tych postępowań skarżący kontaktowali się z prasą, dostarczając jej dokumenty związane z postępowaniem o wznowienie oraz inne nieokreślone dokumenty. Pierwszy i drugi skarżący zostali zwolnieni warunkowo odpowiednio w sierpniu 2007 r. i styczniu 2008 r. 14 lipca 2000 r. rozgłośnia radiowa Deutschlandradio – jednostka prawa publicznego – opublikowała raport zatytułowany „W.S. zamordowany 10 lat temu”. Raport stwierdzał następujące rzeczy, podając pełne imiona i nazwiska skarżących:
„Po sześciomiesięcznym procesie opartym na dowodach pośrednich partner S., W., oraz brat tegoż, L., zostali skazani na dożywotnie więzienie. Oboje do dziś protestują przeciwko swojej winie, a w tym roku ich wniosek o ponowny proces został odrzucony przez Federalny Trybunał Konstytucyjny”. Transkrypcja tego raportu pozostawała dostępna na stronach archiwum witryny internetowej rozgłośni, w sekcji zatytułowanej „Starsze wiadomości”, w dziale Kalendarium, co najmniej do 2007 r.

(b) Orzeczenia Sądu Okręgowego i Sądu Apelacyjnego
W nieokreślonym dniu 2007 r. skarżący wnieśli pozew przeciwko rozgłośni radiowej do Sądu Okręgowego w Hamburgu, żądając zanonimizowania danych osobowych w plikach dotyczących ich, które pojawiły się na stronie internetowej rozgłośni. W dwóch wyrokach z 29 lutego 2008 r. Sąd Okręgowy uwzględnił wnioski skarżących na podstawie art. 823 § 1 i 1004 (w drodze analogii) Kodeksu Cywilnego (patrz „Prawo wewnętrzne”, paragrafy 48-49 poniżej). Sąd Okręgowy uznał w szczególności, że interes skarżących w tym, by nie być już konfrontowanym ze swoimi czynami tak długo po skazaniu, przeważa nad interesem publicznym w informowaniu o zaangażowaniu skarżących w te czyny. Dwa wyroki z 29 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Hamburgu utrzymał w mocy wyroki, stwierdzając, że udostępnienie tych starych materiałów prasowych naruszyło prawa do osobowości skarżących. W tym zakresie zauważył w szczególności, że w 2007 r. skarżący, którzy mieli zostać wkrótce zwolnieni, mieli prawo do szczególnej ochrony pozwalającej im na dalsze niebycie konfrontowanym ze swoimi czynami kryminalnymi w view ich celu, jakim jest reintegracja ze społeczeństwem. Sąd stwierdził, że nie byli już zobowiązani do akceptowania faktu, że te raporty są udostępniane publiczności, biorąc pod uwagę, że zostali oskarżeni i skazani za przestępstwo i w ten sposób ukarani przez społeczeństwo, a społeczeństwo zostało wystarczająco poinformowane o sprawie. Ponadto ingerencja w wykonywanie przez rozgłośnię radiową prawa do wolności wypowiedzi była minimalna, ponieważ rozpowszechnianie materiału nie zostało zakazane, lecz poddane jedynie warunkowi, że skarżący nie będą wymieniani z imienia i nazwiska. Sąd Apelacyjny zauważył, że fakt, że materiały w Internecie są często udostępniane użytkownikom na stałe, a informacje są widocznie stare, nie zmienia tego wniosku. Zauważył, że dla osoby żądającej anonimowości nie ma różnicy, czy raport ujawniający jej tożsamość jest świeży, czy stary. Z drugiej strony, dla reintegracji danej osoby ze społeczeństwem decydujące znaczenie ma to, czy informacje wymieniające jej imię i nazwisko są nadal dostępne, mimo że materiały publikowane w Internecie są zazwyczaj mniej szeroko rozpowszechniane niż te nadawane w telewizji, radiu lub prasie. Sąd Apelacyjny zauważył również ryzyko, że inne osoby, takie jak sąsiad, pracodawca lub współpracownicy, mogą zidentyfikować nazwiska skarżących i przyczynić się do dalszego rozpowszechniania starych materiałów dotyczących zaangażowania skarżących w przestępstwo, zagrażając w ten sposób ich resocjalizacji. Sąd Apelacyjny stwierdził dalej, że fakt, że skarżący zwrócili się do opinii publicznej podczas ostatniego postępowania o wznowienie w 2005 r. – co spowodowało powstanie raportów o nich i o tych postępowaniach – nie zmienia jego wniosków, ponieważ skarżący działali w określonym kontekście, który zakończył się wraz z zakończeniem postępowania o wznowienie. Sąd Apelacyjny dodał, że rozgłośnia radiowa była zatem odpowiedzialna za naruszenie praw skarżących i nie mogła twierdzić, że informacje w question zawarte są jedynie w cyfrowych archiwach. W opinii sądu informacje archiwalne były dostępne w taki sam sposób jak każda inna informacja dostępna na stronie internetowej rozgłośni. Sąd Apelacyjny zauważył również, że obowiązek zanonimizowania materiału nie skutkowałoby fałszowaniem prawdy historycznej, ponieważ chodziło jedynie o pominięcie szczegółu w raporcie. Sąd Apelacyjny zezwolił rozgłośni radiowej na wniesienie skargi kasacyjnej.

(c) Wyroki Federalnego Trybunału Sprawiedliwości
W dwóch wyrokach z 15 grudnia 2009 r. Federalny Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił skargi kasacyjne wniesione przez rozgłośnię radiową (nr VI ZR 227/08 i 228/08) i uchylił orzeczenia Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego. Federalny Trybunał Sprawiedliwości rozpoczął od zauważenia, że udostępnienie kwestionowanego materiału stanowiło ingerencję w wykonywanie przez skarżących prawa do ochrony ich osobowości (allgemeines Persönlichkeitsrecht) i prawa do prywatności zgodnie z art. 1 ust. 1 i 2 ust. 1 Ustawy Zasadniczej oraz art. 8 Konwencji. Prawa te musiały zostać zrównoważone prawem do wolności wypowiedzi i wolności prasy gwarantowanymi przez art. 5 ust. 1 Ustawy Zasadniczej oraz art. 10 Konwencji (patrz „Prawo wewnętrzne”, paragraf 46 poniżej). Z powodu swojego szczególnego charakteru zakres prawa do ochrony osobowości nie został zdefiniowany z góry, lecz musiał zostać oceniony poprzez zważenie go na sprzeczne interesy w grze; w tym celu sądy musiały wziąć pod uwagę, w szczególności, konkretne okoliczności sprawy oraz prawa i wolności chronione przez Konwencję. Zdaniem Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, Sąd Apelacyjny nie wziął pod uwagę w wystarczającym stopniu prawa rozgłośni radiowej do wolności wypowiedzi oraz interesu publicznego w byciu informowanym, które wchodziło w skład misji rozgłośni. Odnosząc się do kryteriów ustalonych w tym zakresie przez Federalny Trybunał Konstytucyjny i własne orzecznictwo, Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył w szczególności, że prawdziwe raporty mogą naruszać prawa do osobistości tam, gdzie wyrządzane przez nie szkody przeważają nad interesem publicznym w poznaniu prawdy, na przykład gdy rozpowszechnianie ma znaczący wpływ lub gdy raport stygmatyzuje osobę zainteresowaną i w ten sposób skutkuje jej izolacją społeczną. Jednakże raporty dotyczące przestępstw stanowią część historii współczesnej, o której media mają obowiązek informować. W tym zakresie Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył, że im bardziej sprawa wykracza poza zakres zwykłego zachowania kryminalnego, tym większy jest interes publiczny w byciu o niej informowanym. W przypadku raportów o wydarzeniach bieżących interes publiczny w byciu informowanym一般nie ma pierwszeństwo przed prawem osoby zainteresowanej do ochrony jej osobowości. Zdaniem Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, każdy kto łamie prawo i krzywdzi innych, musi się liczyć nie tylko z karami karnymi, ale także z tym, że będzie przedmiotem raportów w mediach. Federalny Trybunał Sprawiedliwości stwierdził dalej, że z upływem czasu interes osoby zainteresowanej w tym, by nie być już konfrontowanym ze swoim złem, nabiera większej wagi. W rzeczywistości, gdy sprawca przestępstwa został skazany, a opinia publiczna została wystarczająco poinformowana, powtarzająca się ingerencja w prawo do ochrony osobistości nie mogła już być łatwo uzasadniona, w view interesu osoby zainteresowanej w reintegracji ze społeczeństwem. Odnosząc się do orzecznictwa Federalnego Trybunału Konstytucyjnego i wyroku tego Trybunału w sprawie Österreichischer Rundfunk przeciwko Austrii (nr 35841/02, § 68, 7 grudnia 2006 r.), Federalny Trybunał Sprawiedliwości wskazał jednak, że nawet jeśli sprawcy odsiedzieli swą karę, nie mogą rościć sobie absolutnego prawa do tego, by nie być konfrontowanym ze swoim złem. Sądy były wezwane do rozważenia powagi naruszenia prawa do osobowości i interesu sprawcy w resocjalizacji; w tym zakresie należało wziąć pod uwagę sposób, w jaki osoba zainteresowana została przedstawiona w raporcie i, w szczególności, zakres jego rozpowszechnienia. Stosując te zasady do sprawy przed sobą, Federalny Trybunał Sprawiedliwości uznał, że prawo skarżących do ochrony ich osobowości powinno ustąpić prawu rozgłośni radiowej do wolności wypowiedzi i interesowi publicznemu w byciu informowanym. Uznał, że interes skarżących w tym, by nie być już przedmiotem raportów dotyczących ich przestępstwa, był znaczny, ponieważ przestępstwo zostało popełnione dawno temu i zostali zwolnieni z więzienia, pierwszy skarżący w sierpniu 2007 r., a drugi w styczniu 2008 r. Jednakże, w opinii Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, w okolicznościach sprawy kwestionowany fragment raportu z 14 lipca 2000 r. nie wpłynął w znaczący sposób (erheblich) na prawa do osobistości skarżących, ponieważ nie był zdolny do spowodowania, że zostaną „wystawieni na pośmiewisko na zawsze” lub wciągnięci w centrum uwagi publicznej (ins Licht der Öffentlichkeit zerren) w sposób, który ponownie stygmatyzowałby ich jako przestępców. Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył po pierwsze, że kwestionowany fragment dawał prawdziwy opis morderstwa – bardzo popularnego aktora – które było w centrum uwagi publicznej. Zauważył, że fragment relacjonował z wstrzemięźliwością i obiektywizmem okoliczności przestępstwa, skazanie skarżących i proces. W opinii Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, fragment w question nie stygmatyzował skarżących jako sprawców przestępstwa ani jako morderców, lecz stwierdzał, że dwaj bracia zostali skazani za morderstwo po sześciomiesięcznym procesie karnym opartym w całości na dowodach pośrednich i że nadal protestowali przeciwko swojej winie; pozostawiało to czytelnikowi możliwość wnioskowania, że zostali błędnie skazani. Federalny Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że zatem nie było wątpliwości, że w dniu, w którym transkrypcja raportu została opublikowana na stronie internetowej radia, identyfikacja skarżących w programie radiowym była uzasadniona w view powagi przestępstwa, faktu, że ofiara była znana, znacznego zainteresowania publicznego, jakie przestępstwo wywołało, oraz faktu, że skarżący próbowali po 2000 r. uchylić swoje wyroki, używając wszystkich wyobrażalnych środków prawnych (alle denkbaren Rechtsbehelfe). Federalny Trybunał Sprawiedliwości dodał, że sposób, w jaki transkrypcja raportu została opublikowana w portalu Deutschlandradio, spowodował ograniczone rozpowszechnianie. W jego opinii, w przeciwieństwie do raportu telewizyjnego w godzinach największej oglądalności, który był przedmiotem wyroku precedensowego Federalnego Trybunału Konstytucyjnego z 5 czerwca 1973 r. (nr 1 BvR 536/72 – wyrok w sprawie Lebach), kwestionowana transkrypcja mogła zostać znaleziona w portalu internetowym jedynie przez użytkowników Internetu aktywnie poszukujących informacji na dany temat. Nie zostałaby znaleziona na stronach internetowych rozgłośni radiowej poświęconych wiadomościom, które mogłyby być natychmiast oczywiste dla użytkowników Internetu; ci ostatni musieliby szukać pod nagłówkiem „Starsze wiadomości” (Altmeldungen), a transkrypcja byłaby oznaczona jako taka w jasny i widoczny sposób. Federalny Trybunał Sprawiedliwości wskazał również, że opinia publiczna ma legitymowany interes nie tylko w byciu informowanym o wydarzeniach bieżących, ale także w możliwości badania wydarzeń przeszłych. Zatem, wykonując swoją wolność wypowiedzi, media wypełniają swoje zadanie informowania opinii publicznej i pomagania w kształtowaniu demokratycznej opinii, również gdy udostępniają starsze materiały użytkownikom Internetu. Było to szczególnie prawdziwe w przypadku rozgłośni radiowej w question – jednostki prawa publicznego – której misja obejmowała tworzenie archiwów. Federalny Trybunał Sprawiedliwości uznał, że ogólny zakaz dostępu lub obowiązek usunięcia jakichkolwiek raportów dotyczących sprawców wymienionych z nazwy w archiwum internetowym doprowadziłby do wymazania historii i błędnego przyznania sprawcy pełnego immunitetu w tym zakresie. W opinii Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, sprawcy nie mogą rościć sobie takiego prawa. Na koniec Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył, że zakaz taki jak wnioskowany przez skarżących miałby efekt mrożący na wolność wypowiedzi i wolność prasy: jeśli zostałyby im zabronione udostępnianie użytkownikom Internetu transkrypcji starych programów radiowych, których legalność nie była kwestionowana, media takie jak Deutschlandradio nie byłyby już w stanie wypełnić swojego zadania informowania opinii publicznej, zadania powierzonego im przez prawo konstytucyjne. Wynikający z tego obowiązek regularnego sprawdzania wszystkich archiwów przez rozgłośnię radiową nadmiernie ograniczyłby jej wolność wypowiedzi i wolność prasy. W view czasu i personelu, jakie takie kontrole by pociągały za sobą, Federalny Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że istniało realne ryzyko, że Deutschlandradio zaprzestanie archiwizowania swoich raportów lub pominie informacje – takie jak imiona i nazwiska osób zainteresowanych – które mogłyby subsequently uczynić takie raporty nielegalnymi, mimo że opinia publiczna miała interes godny ochrony w dostępie do nich. Federalny Trybunał Sprawiedliwości dodał, że zasady ustalone przez przepisy o ochronie danych prowadziły go do tego samego wniosku. W tym połączeniu zauważył, że udostępnienie kwestionowanej informacji wchodziło w zakres przywileju mediów ustanowionego w drugim zdaniu art. 5 ust. 1 Ustawy Zasadniczej. W konsekwencji, udostępnienie informacji na stronie internetowej rozgłośni radiowej nie było podległe zgody osoby zainteresowanej ani wyraźnemu upoważnieniu ustawowemu. Jeśli zostałyby pozbawione możliwości zbierania, przetwarzania i wykorzystywania danych osobowych bez zgody osoby zainteresowanej, ani prasa, ani rozgłośnie radiowe nie byłyby w stanie prowadzić swojej pracy jako dziennikarze i w ten sposób nie byłyby w stanie wykonać zadań uznanych i gwarantowanych przez art. 5 ust. 1 Ustawy Zasadniczej, art. 10 ust. 1 Konwencji i art. 11 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zadania te obejmowały nie tylko publikowanie raportów w Internecie, ale także zapewnienie ich ciągłej dostępności, mimo upływu czasu od momentu pierwszego opublikowania transkrypcji (dziewięć lat w obecnej sprawie). Federalny Trybunał Sprawiedliwości dodał, że rozgłośnia radiowa opublikowała transkrypcję raportu w Internecie wyłącznie w celach dziennikarskich i w ten sposób działała w ramach powierzonego jej przez prawo konstytucyjne zakresu, a mianowicie informowania opinii publicznej i pomagania w kształtowaniu demokratycznej opinii w wykonywaniu swojej wolności wypowiedzi.

(d) Orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego
6 lipca 2010 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny zadecydował o nieprzyjęciu skarg konstytucyjnych wniesionych przez skarżących, o nieprzyznaniu im pomocy prawnej i o niepowołaniu adwokatów do ich reprezentowania. Oświadczył, że nie podaje powodów swoich decyzji (nr 1 BvR 535/10 i 547/10). Portal internetowy tygodnika Der Spiegel zawierał plik zatytułowany „W.S. – zatłuczony na śmierć”. Plik obejmował pięć artykułów, które ukazały się między 1991 a 1993 r. w wydaniach drukowanych i internetowych magazynu. Dostęp do pliku był płatny. Artykuły w pliku podawały szczegółowy opis morderstwa W.S., jego życia, śledztwa karnego i dowodów zebranych przez organy ścigania, procesu karnego i, w przypadku numeru 49/1992 z 30 listopada 1992 r., pewnych szczegółów z życia skarżących, w tym ich pełnych imion i nazwisk. Artykuł stwierdzał, że drugi skarżący pochodził z rozbitej (zerrüttet) rodziny sześciorga dzieci z określonej bawarskiej wioski, że został umieszczony w domu dziecka w wieku pięciu lat, gdzie nauczył się, co to znaczy być homoseksualistą i, w szczególności, jak najlepiej sprzedawać siebie. Donoszono również, że pracował jako fryzjer i taksówkarz przed zatrudnieniem na stacji benzynowej należącej do pani W., bogatej bezdzietnej wdowy, która była przyjaciółką matki W.S. i która adoptowała go, gdy miał dwadzieścia cztery lata. Co do pierwszego skarżącego, według artykułu pracował on za skromną pensję w browarze zarządzanym przez swojego przyrodniego brata. Artykuł podawał również pewne szczegóły dostarczone przez świadków podczas ich zeznań, w szczególności dotyczące tego, jak pierwszy skarżący był postrzegany przez swojego przyrodniego brata. Dwa z artykułów w pliku (opublikowane w numerach 39/1992 z 21 września i 49/1992 z 30 listopada 1992 r.) były zaopatrzone w fotografie, jedna pokazująca obu skarżących na sali rozpraw sądu karnego, druga pokazująca pierwszego skarżącego z funkcjonariuszem więziennictwa, a trzecia pokazująca drugiego skarżącego z W.S.

(b) Orzeczenia Sądów Okręgowych i Sądu Apelacyjnego
W 2007 r., w nieokreślonym dniu, skarżący złożyli wniosek o pomoc prawną do Sądu Okręgowego we Frankfurcie nad Menem w celu wniesienia postępowania przeciwko magazynowi Der Spiegel. 4 czerwca 2007 r. Sąd Okręgowy we Frankfurcie nad Menem odrzucił wniosek z powodu braku wystarczających perspektyw powodzenia. Następnie skarżący wniesili podobny wniosek do Sądu Okręgowego w Hamburgu, który przyznał im pomoc prawną. W dwóch wyrokach z 18 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy w Hamburgu uwzględnił wniosek skarżących i nakazał magazynowi położyć kres publicznemu dostępowi do kwestionowanego pliku w zakresie, w jakim obejmował on zdjęcia skarżących i wymieniał ich z imienia i nazwiska. 29 lipca 2008 r. Sąd Apelacyjny w Hamburgu utrzymał w mocy wyroki Sądu Okręgowego z tych samych powodów, co te określone w jego innych wyrokach z tego samego dnia (patrz paragrafy 14-16 powyżej). Określił, że skarżący mieli prawo wnieść pozew przeciwko magazynowi przed Sądem Okręgowym, w którym ich wniosek miał największe szanse powodzenia.

(c) Wyroki Federalnego Trybunału Sprawiedliwości
9 lutego 2010 r. Federalny Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił skargi kasacyjne wniesione przez Der Spiegel (nr VI ZR 244/08 i 243/08) i oddalił roszczenia skarżących.

(i) Uzasadnienie dotyczące artykułów
W odniesieniu do artykułów prasowych zawartych w pliku w question, Federalny Trybunał Sprawiedliwości przyjął zasadniczo to samo uzasadnienie, co w swoich wyrokach z 15 grudnia 2009 r. (patrz paragrafy 18-26 powyżej). Co do treści artykułów w question zauważył, że wbrew twierdzeniom skarżących, artykuły nie charakteryzowały ich jako morderców w sposób prowokacyjny, lecz stwierdzały, że skarżący zostali oskarżeni o morderstwo i że zostali skazani zgodnie z aktem oskarżenia. Federalny Trybunał Sprawiedliwości dodał, że artykuły w question relacjonowały postawę skarżących wobec czynów, o które byli oskarżeni, i przypominały pewne okoliczności, które nie zostały wyjaśnione; pozostawiało to czytelnikom możliwość wnioskowania, że skarżący zostali błędnie skazani. Co do zakresu rozpowszechniania raportów, Federalny Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że konsultacja pliku była płatna, co dodatkowo ograniczało jego dostępność. Powtórzył, że sprawcy nie są uprawnieni do uzyskania ogólnego zakazu przeglądania raportu dotyczącego sprawców wymienionych z nazwy ani obowiązku usunięcia takich raportów. Było to szczególnie prawdziwe w przypadku poważnego przestępstwa karnego ze skutkiem śmiertelnym, które przyciągnęło szczególną uwagę publiczną.

(ii) Uzasadnienie dotyczące zdjęć
W sprawie kwestionowanych zdjęć Federalny Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że opracował koncepcję stopniowanej ochrony (abgestuftes Schutzkonzept) opartą na § 22 i 23 Ustawy o prawie autorskim (patrz „Prawo wewnętrzne”, paragraf 50 poniżej), którą wyjaśnił po wyroku Trybunału w sprawie Von Hannover przeciwko Niemcom (nr 59320/00, ECHR 2004-VI), w odpowiedzi na zastrzeżenia zasadnicze, które Trybunał wyraził w tym wyroku. Zauważył, że zgodnie z tą koncepcją ochrony, publikacja wizerunków osób, które – ze względu na ich znaczenie w historii współczesnej – były teoretycznie zobowiązane, na mocy § 23 ust. 1 nr 1 Ustawy o prawie autorskim, do tolerowania publikacji swoich zdjęć, była jednak niedozwolona, jeżeli naruszono legitymowane interesy osoby zainteresowanej (§ 23 ust. 2). Nie mogło być żadnego wyjątku od obowiązku uzyskania zgody danej osoby, chyba że raport dotyczył ważnego wydarzenia z historii współczesnej (sąd powołał się na sprawę Von Hannover przeciwko Niemcom (nr 2) [Wielka Izba], nr 40660/08 i 60641/08, §§ 29-35, ECHR 2012). Stosując te kryteria do sprawy przed sobą, Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył, że zdjęcia pokazywały, po pierwsze, skarżących na ławie oskarżonych na sali rozpraw Sądu Okręgowego; po drugie, pierwszego skarżącego w towarzystwie funkcjonariusza więziennictwa; i wreszcie, drugiego skarżącego z W.S. Uznał, że zdjęcia ilustrowały artykuły i podkreślały autentyczność raportów oraz że, ponieważ zostały zrobione w kontekście wydarzenia, o którym mowa (proces karny), co generalnie czyniło ich publikację dozwoloną, nie wpływały one na skarżących bardziej niż zdjęcie pokazujące ich profil zrobione w neutralnym kontekście. Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył, że zdjęcia w question nie przedstawiały skarżących w niekorzystnym świetle ani nie wkraczały w ich sferę intymną, a ich rozpowszechnianie nie „wystawiało [skarżących] na pośmiewisko na zawsze” ani nie prezentowało ich opinii publicznej w sposób, który ponownie stygmatyzowałby ich jako przestępców. Zdjęcia – które pochodziły z 1992 r. i pokazywały jedynie wygląd skarżących taki, jaki był w tamtym czasie – towarzyszyły artykułom, które były wyraźnie oznaczone jako stare raporty o ograniczonym zasięgu. Federalny Trybunał Sprawiedliwości concluded, że w view wszystkich okoliczności sprawy skarżący nie mieli legitymowanego interesu, w rozumieniu § 23 ust. 2 Ustawy o prawie autorskim, w zakazaniu publikacji zdjęć.

(d) Orzeczenie Federalnego Trybunału Konstytucyjnego
6 lipca 2010 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny zadecydował o nieprzyjęciu skarg konstytucyjnych wniesionych przez skarżących, o nieprzyznaniu im pomocy prawnej i o niepowołaniu adwokatów do ich reprezentowania. Oświadczył, że nie podaje powodów swoich decyzji (nr 1 BvR 924/10 i 923/10). W 2007 r., w nieokreślonym dniu, skarżący wnieśli pozew przeciwko dziennikowi Mannheimer Morgen do Sądu Okręgowego w Hamburgu. Na portalu internetowym gazety (www.morgenweb.de), pod nagłówkiem „Starsze wiadomości”, znajdowała się wiadomość z 22 maja 2001 r., która była dostępna do 2007 r. Tylko osoby ze specjalnymi prawami dostępu, takimi jak subskrybenci i nabywcy niektórych innych mediów drukowanych, miały dostęp do tej sekcji. Jednak wszyscy użytkownicy Internetu mieli dostęp do „zajawki” wskazującej temat przedmiotów dostępnych w tej sekcji. Zajawka odnosząca się do wiadomości z 22 maja 2001 r. podawała pełne imiona i nazwiska skarżących i brzmiała następująco:
„Postępowanie przeciwko dwóm skazanym mordercom bardzo popularnego aktora W.S. nie zostanie na razie wznowione. Sąd Okręgowy w Augsburgu podobno odrzucił wniosek o wznowienie złożony przez braci W.W. i M.L. Przewiduje się, że odwołają się oni od tej decyzji do Sądu Apelacyjnego w Monachium”. W dwóch wyrokach z 16 listopada 2007 r. Sąd Okręgowy uwzględnił wniosek skarżących. 19 sierpnia 2008 r. Sąd Apelacyjny w Hamburgu utrzymał te wyroki z tych samych powodów, co te określone w jego wyrokach z 29 lipca 2008 r. (patrz paragrafy 14-16 powyżej). 20 kwietnia 2010 r. Federalny Trybunał Sprawiedliwości uwzględnił skargi kasacyjne wniesione przez gazetę (nr VI ZR 245/08 i 246/08) i oddalił roszczenia skarżących z tych samych powodów, co te określone w jego wyrokach z 9 lutego 2010 r. (patrz paragrafy 35-36 powyżej). 23 czerwca 2010 r. Federalny Trybunał Konstytucyjny zadecydował o nieprzyjęciu skarg konstytucyjnych wniesionych przez skarżących, o nieprzyznaniu im pomocy prawnej i o niepowołaniu adwokatów do ich reprezentowania. Oświadczył, że nie podaje powodów swoich decyzji (nr 1 BvR 1316/10 i 1315/10). Federalny Trybunał Sprawiedliwości potwierdził następnie swoje orzecznictwo w innych postępowaniach wszczętych przez skarżących (nr VI ZR 345/09 i 347/09 z 1 lutego 2011 r., nr VI ZR 114/09 i 115/09 z 22 lutego 2011 r. oraz nr VI ZR 217/08 z 8 maja 2012 r. dotyczący drugiego skarżącego). W wyroku z 22 lutego 2011 r. dotyczącym drugiego skarżącego i odnoszącym się do artykułu opublikowanego w dzienniku Frankfurter Allgemeine Zeitung 14 stycznia 2005 r., Federalny Trybunał Sprawiedliwości zauważył, że zgodnie z ustaleniami Sądu Okręgowego, skarżący skontaktował się z dziennikiem Süddeutsche Zeitung w sierpniu i listopadzie 2004 r. i poprosił go o kontynuowanie raportowania o nim. Gazeta odpowiedziała na wniosek, publikując artykuł (zawierający tekst i zdjęcia) o drugim skarżącym. Federalny Trybunał Sprawiedliwości concluded, że w tych okolicznościach interes publiczny w pełnym (umfassend) poinformowaniu o czynie kryminalnym w question nie osłabł lub, przynajmniej, wznowił się latem 2004 r. Było to dodatkowo wykazane przez liczne raporty dotyczące drugiego skarżącego, które można było znaleźć do czerwca 2006 r. na stronie internetowej jego adwokata karnego. Zatem skarżący był w tamtym czasie w centrum zainteresowania publicznego i nie został bezprawnie wciągnięty w centrum uwagi publicznej przez publikację artykułu (nr VI ZR 346/09).


Skarżący urodził się w 1939 roku i mieszka w Sofii. Skarżący jest właścicielem połowy działki we wsi Golyamo Buchino, niedaleko miasta Pernik. Był również właścicielem połowy domu stojącego na tej działce, w którym mieszkał do 1997 roku, oraz połowy dwóch mniejszych budynków: stodoły i zagrody. Te budynki już nie istnieją. W nieokreślonym dniu pod koniec lat 80. lub na początku lat 90. Państwo podjęło decyzję o utworzeniu odkrywkowej kopalni węgla niedaleko wsi. Decyzją z 8 maja 1990 r. lokalny burmistrz wywłaszczył około dziewięćdziesiąt nieruchomości w tym obszarze w tym celu, w tym ziemię i budynki skarżącego. Decyzja o wywłaszczeniu stanowiła, że skarżący powinien otrzymać w zamian inną działkę w tej wsi. Skarżący otrzymał dodatkowo pewną sumę pieniędzy (strony nie przedstawiły decyzji burmistrza w sprawie dodatkowego odszkodowania). Większość pozostałych właścicieli otrzymała albo odszkodowanie pieniężne, albo mieszkania w mieście Pernik. Ponieważ inna działka nie została przekazana skarżącemu w ustawowym terminie jednego roku, 21 sierpnia 1992 r. zwrócił się o uchylenie wywłaszczenia, do czego był uprawniony na mocy art. 102 Ustawy o własności (patrz poniższy paragraf 24). Inna osoba, która miała otrzymać działkę jako odszkodowanie, również wniosła o uchylenie wywłaszczenia swojej nieruchomości. Decyzją z 2 października 1992 r. gubernator regionu Pernik uchylił oba wywłaszczenia, stwierdzając, że działki należne jako odszkodowanie nie zostały przekazane „z powodu niemożności zapewnienia takich działek przez gminę”. Decyzja stanowiła ponadto, że właściciele muszą zwrócić odszkodowanie pieniężne, które otrzymali dodatkowo. 22 grudnia 1993 r. skarżący zwrócił to odszkodowanie. Skarżący pozostał w swoim domu. W latach, które nastąpiły, kopalnia zbliżyła się do domu z powodu jej stopniowego rozszerzania. Węgiel był z niej wydobywany za pomocą detonacji, które – według skarżącego – wstrząsały domem na co dzień. W nieokreślonych datach na ścianach domu pojawiły się pęknięcia, a stodoła i zagroda zawaliły się. Na początku 1997 r. rodzina skarżącego wyprowadziła się z domu, uznając go za zbyt niebezpieczny do zamieszkania. Następnie skarżący skontaktował się z kopalnią, starając się uzyskać odszkodowanie, ale negocjacje zakończyły się niepowodzeniem. W tamtym czasie kopalnia była zarządzana przez spółkę, która była w całości własnością państwową. W 2005 r. została sprywatyzowana. W 2001 r. skarżący wniósł powództwo z tytułu czynu niedozwolonego przeciwko spółce prowadzącej kopalnię, domagając się odszkodowania za szkody wyrządzone jego mieniu. Sąd Rejonowy w Perniku („Sąd Rejonowy”), który rozpoznawał sprawę w pierwszej instancji, wysłuchał świadka, sąsiada skarżącego, który zeznał podczas rozprawy 13 grudnia 2001 r., że ściany domu skarżącego są pęknięte, że jego stan nadal się pogarszał, a stodoła zawaliła się trzy lub cztery lata wcześniej. Uważał, że dom został dobrze zbudowany, i wyjaśnił, że po początkowych uszkodzeniach skarżący próbował go naprawić. 7 marca 2002 r. Sąd Rejonowy wysłuchał innego świadka, który stwierdził, że większość szkód w domu skarżącego została wyrządzona trzy lub cztery lata wcześniej. Sąd Rejonowy powołał biegłego, który ustalił, że dom został zbudowany między 1948 a 1950 rokiem, kiedy to nie istniały wymogi dotyczące odporności na wstrząsy sejsmiczne. W momencie sporządzania opinii biegłego dom był niezdatny do zamieszkania, ponieważ jego ściany były wygięte i pęknięte, a pęknięcia miały czasami szerokość dochodzącą do 20–35 cm. Odległość między domem a obrzeżem kopalni wynosiła około 160–180 metrów. Oznaczało to, że dom znajdował się głęboko wewnątrz tzw. „strefy sanitarnej”, składającej się z gruntów w odległości 500 metrów od krawędzi kopalni, wewnątrz której prawo zabraniało jakiegokolwiek zamieszkania. „Strefa bezpieczeństwa” kopalni, wewnątrz której żadna nieuprawniona osoba nie mogła przebywać podczas prac strzałowych, miała promień 600 metrów. Biegły potwierdził swoje wnioski na posiedzeniu sądu 24 stycznia 2002 r. Wyrokiem z 27 czerwca 2003 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo skarżącego. Uznał za ustalone, że mienie skarżącego zostało poważnie uszkodzone i że szkody zbiegły się w czasie z rozpoczęciem prac strzałowych w kopalni. Niemniej jednak stwierdził, że skarżący nie udowodnił istnienia związku przyczynowego między szkodą a detonacjami. Powołał się w tym zakresie na zeznania świadków złożone przez dwóch sąsiadów, ale według Sądu Rejonowego nie było możliwe ustalenie, co spowodowało uszkodzenie mienia, za pośrednictwem zeznań świadków. Ciężar dowodu wykazania takiej okoliczności spoczywał na skarżącym, a druga strona argumentowała, że szkoda była wynikiem sposobu budowy jego domu. Skarżący wniósł apelację. Przed Sądem Apelacyjnym w Sofii („Sądem Apelacyjnym”) wezwał dodatkowego świadka, który zeznał podczas rozprawy 2 lutego 2004 r., że wiele domów w okolicy już się zawaliło, a wszystkie inne domy w sąsiedztwie skarżącego miały pęknięcia. 25 czerwca 2004 r. Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego, potwierdzając jego uzasadnienie. Stwierdził, że chociaż zeznania świadków mogą ustalać zakres i czas powstania szkody w mieniu skarżącego, nie mogą one udowodnić związku przyczynowego między tą szkodą a pracami strzałowymi w kopalni. Skarżący wniósł skargę kasacyjną. Wyrokiem z 5 kwietnia 2006 r. Sąd Najwyższy Kasacyjny uchylił wyrok Sądu Apelacyjnego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Zdaniem Sądu sądy niższe nie uwzględniły należycie faktu, że kopalnia działała w strefie zabronionej blisko domu skarżącego, przy czym dom znajdował się zarówno w „strefie sanitarnej”, jak i w „strefie bezpieczeństwa” wokół kopalni. Sądy niższe musiały zbadać ten fakt w świetle zeznań świadków, które „ustaliły okoliczność”, że uszkodzenie mienia skarżącego było wynikiem prac strzałowych. Konieczne było również ocenienie, czy spółka prowadząca kopalnię przestrzegała innych wymogów ustawowych, takich jak dotyczące ochrony środowiska. Po przekazaniu sprawy Sąd Apelacyjny zlecił nową opinię biegłego. Biegły zauważył, że z powodu upływu czasu i zniszczenia niektórych dokumentów niemożliwe było ustalenie dokładnej odległości między domem skarżącego a obszarem, na którym przeprowadzano detonacje w 1997 r. Niemniej jednak jasne było, że dom znajdował się głęboko wewnątrz „strefy sanitarnej” wokół kopalni. Biegły dodał również, że detonacje były przeprowadzane przez wykwalifikowanych pracowników, zgodnie z wewnętrznymi przepisami kopalni. Sąd Apelacyjny wysłuchał dodatkowego świadka powoda, który zeznał podczas rozprawy 23 listopada 2006 r., że wiele domów we wsi się zawaliło i że jego zdaniem było to spowodowane detonacjami w kopalni. Dodał, że detonacje odbywały się codziennie, że powodowały one „trzęsienia ziemi” i że w wyniku tego domy rozsypywały się. Pierwsze pęknięcia na domu skarżącego pojawiły się jeszcze przed czasem, kiedy kopalnia działała najbliżej niego. Świadek nie wiedział o żadnych osuwiskach w okolicy. Wyrokiem z 2 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny ponownie utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego z 27 czerwca 2003 r., oddalając powództwo skarżącego. Uznał za „niekwestionowane”, że pracownicy kopalni działali z naruszeniem prawa, przeprowadzając detonacje w strefie zabronionej blisko budynków mieszkalnych, w tym w czasie, kiedy – według skarżącego – rozpoczęły się uszkodzenia jego mienia. Niemniej jednak, na podstawie przedłożonego materiału, skarżący nie udowodnił związku przyczynowego między pracą kopalni a szkodą w jego mieniu. Sąd Apelacyjny uzasadnił to w następujący sposób: „Związek przyczynowy ... nie może być domniemany – musi zostać w pełni udowodniony przez powoda. W sprawie nie wykazano, że budynek powoda, zbudowany w latach 50., został uszkodzony właśnie z powodu prac strzałowych w kopalni. Powód nie wykazał, że budynek mieszkalny i budynki gospodarcze, biorąc pod uwagę [ich] sposób budowy, użyte [materiały] i czas [ich] budowy, nie zostałyby uszkodzone lub nie zostałyby uszkodzone w takim stopniu, gdyby nie prace strzałowe w kopalni. Nie wykazano, czy i w jakim stopniu stan budynków opisany przez biegłego [wysłuchanego przez Sąd Rejonowy] wynikał z normalnego zużycia, biorąc pod uwagę rok [ich budowy] i sposób [ich] konstrukcji, oraz brak konserwacji przez właściciela po wywłaszczeniu w 1990 r.” Na skutek dalszego odwołania skarżącego, wyrokiem końcowym z 3 lipca 2008 r. Sąd Najwyższy Kasacyjny utrzymał w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego, potwierdzając jego wnioski. Wskazał w szczególności, że opinia biegłego przedstawiona Sądowi Apelacyjnemu (patrz powyższy paragraf 18) ustaliła jedynie, że mienie skarżącego znajdowało się w „strefie sanitarnej” wokół kopalni, ale „była niewystarczająca do udowodnienia istnienia związku przyczynowego między szkodą ... a bezprawnym zachowaniem pracowników spółki pozwanej”. W międzyczasie dom skarżącego się zawalił i już nie istnieje. Nieruchomość została opuszczona.


Pierwszą spółką powodową, B. Tagliaferro & Sons Limited, jest spółka zarejestrowana na Malcie w 1966 roku, mająca siedzibę w Valletcie. Drugą spółką powodową, Coleiro Brothers Limited, jest również spółka zarejestrowana na Malcie w 1966 roku, mająca siedzibę w Marsa. W 1993 roku każda ze spółek powodowych była właścicielem jednej trzeciej niepodzielonej części trzech nieruchomości narożnych, a mianowicie nr 124 i 125 przy ulicy Strait Street oraz nr 109 przy ulicy Archbishop Street w Valletcie (dalej „nieruchomości”). Zgodnie z opinią biegłego sądowego, wycena nieruchomości nr 124 i 125 wynosiła w 1993 roku równowartość 35 000 euro (EUR) każda, a w 2012 roku odpowiednio 58 000 EUR i 60 000 EUR, natomiast wycena nieruchomości nr 109 wynosiła w 1993 roku równowartość 93 000 EUR, a w 2012 roku 140 000 EUR. Ten sam architekt oszacował, że wartość najmu w latach 1993–1998 wynosiłaby odpowiednio równowartość 233 EUR, 250 EUR i 600 EUR, z podwyżką o 10% co pięć lat w okresie późniejszym. Na mocy deklaracji Prezydenta z 23 lutego 1993 r. Rząd ogłosił zamiar nabycia na własność trzech nieruchomości na cele publiczne. W tamtym czasie Komisarz Ziemi („CoL”) nie wydał zawiadomienia o transakcji (zaoferowania kwoty odszkodowania) (patrz niżej). Cel publiczny okazał się później polegać na wykorzystaniu nieruchomości, wraz z innymi wywłaszczonymi nieruchomościami (wspólnie określanymi dalej jako „lokal”), jako biur rządowych – w szczególności jako siedziba Prokuratora Generalnego. 2 czerwca 1993 r. i 12 października 1993 r. Rząd złożył wnioski o pozwolenie na budowę, które zostały później wycofane. Kolejny wniosek o zagospodarowanie został złożony w 1996 roku i zatwierdzony w tym samym roku. Ponieważ jednak części wywłaszczonego lokalu (w tym inne sąsiednie nieruchomości niebędące własnością spółek powodowych) były zajmowane przez samowolnych lokatorów oraz inne osoby posiadające tytuł prawny (dzierżawy lub podobny – inkwilini – dalej określane jako „najemcy”), Rząd nie był w stanie przejąć lokalu. Spółki powodowe podtrzymywały, że w momencie deklaracji należące do nich nieruchomości były puste. W latach 1996–2007 Prokurator Generalny wielokrotnie zwracał się do Departamentu Ziemi z prośbą o podjęcie kroków w celu opróżnienia lokalu. Z kolei ten ostatni departament pisał do Urzędu Mieszkalnictwa, prosząc o zapewnienie alternatywnego zakwaterowania najemcom i samowolnym lokatorom. Biorąc pod uwagę, że nie wszyscy zajmujący złożyli wnioski o alternatywne zakwaterowanie, co spodziewały się władze, proces przenoszenia się opóźnił się. W rezultacie pozwolenie na budowę dla planowanego projektu wydane w 1996 roku wygasło. 18 września 2000 r. złożono kolejny wniosek do Maltańskiego Urzędu ds. Środowiska i Planowania w celu zatwierdzenia. Do końca 2015 roku nie wydano jeszcze zgody z powodu różnych przeszkód ze strony różnych komisji Urzędu Planowania. W międzyczasie, w kwietniu 2000 r., sprawa została zwrócona uwadze Ministra Sprawiedliwości, a w styczniu 2001 r. wydano nakazy eksmisji osób zajmujących lokal. W 2003 roku spółki powodowe napisały do CoL, prosząc go o wypłatę odszkodowania za przejęcie. Ten ostatni nie odpowiedział. W 2007 roku lokal został opróżniony, a Rząd przejął go w posiadanie. W drodze protestu sądowego z 20 lipca 2008 r. spółki powodowe zażądały zwrotu należących do nich nieruchomości oraz odszkodowania za przejęcie do czasu ich skutecznego zwolnienia. CoL nie odpowiedział na protest. 24 czerwca 2009 r. Rząd wydał nowe oświadczenie o wywłaszczeniu nieruchomości. Zaoferowali następującą kwotę odszkodowania, która została zdeponowana przez sąd na koncie oprocentowanym: 8 968 EUR za nieruchomość nr 124 (działka o powierzchni 23,10 m²); 8 316 EUR za nieruchomość nr 125 (brak podanych wymiarów) oraz 21 733 EUR za nieruchomość nr 109 (działka o powierzchni 87,08 m²), zgodnie z szacunkami architekta FHV. Rząd tym samym stał się właścicielem nieruchomości zgodnie z rozporządzeniem o nabyciu ziemi (cele publiczne), rozdział 88 praw Malty, dalej „rozporządzenie”, w brzmieniu zmienionym. Spółkom powodowym nie doręczono tego oświadczenia, jak wymagało prawo (patrz poniższy paragraf 37). W nieokreślonych datach dwie spółki powodowe wszczęły odrębne postępowania o naprawienie szkody konstytucyjnej, skarżąc, że przejęcie nie odbyło się w interesie publicznym, że nastąpiło opóźnienie w wypłacie odszkodowania oraz że w międzyczasie nie miały dostępu do bezstronnego i niezależnego trybunału. Dwa wnioski zostały rozpoznane i rozstrzygnięte jednocześnie przez sądy krajowe. Dwoma odrębnymi wyrokami z 12 października 2012 r. Sąd Cywilny (Izba Pierwsza), działając w swojej jurysdykcji konstytucyjnej, uwzględnił w części roszczenia spółek powodowych. Odrzucił ich roszczenie dotyczące braku interesu publicznego wywłaszczenia, uznając, że cel przejęcia leżał w ogólnym interesie obywateli, biorąc pod uwagę rolę Prokuratora Generalnego, który pełnił obowiązki konstytucyjne w interesie Państwa. Biuro Prokuratora Generalnego miało zostać przeniesione do bardziej odpowiedniej lokalizacji, co pozwoliłoby na jego rozbudowę. Czy Rząd posiadał inne alternatywne nieruchomości na ten projekt, nie było kwestią do zbadania przez sąd, ponieważ takie wybory należały do uznania Rządu, które w niniejszej sprawie nie zostało zastosowane nierozsądnie, a decyzja była w granicach uprawnień. Chociaż prawdą było, że w realizacji pierwotnego planu nastąpiło pewne opóźnienie, sąd uznał, że interes publiczny nadal istnieje, ponieważ plan był nadal w mocy i ostatnio zaczął postępować szybciej. Ponadto nieruchomość była nadal przeznaczona na ten sam cel, którego władze nigdy nie porzuciły. Sąd stwierdził jednak naruszenie artykułu 6 Konwencji i artykułu 1 Protokołu nr 1 do Konwencji w związku z opóźnieniem wynikającym z postępowania o wywłaszczenie, podkreślając powolność władz w podejmowaniu kroków w celu opróżnienia lokalu i zaoferowania spółkom powodowym odszkodowania. Stwierdził również naruszenie artykułu 6 w zakresie, w jakim spółki powodowe nie miały dostępu do sądu w latach 1993–2009, biorąc pod uwagę, że dostęp do Zarządu Arbitrażowego ds. Ziemi (LAB) był ograniczony wyłącznie do CoL. Ponadto, do 2009 roku LAB nie spełniał wymogów niezależnego i bezstronnego trybunału, biorąc pod uwagę jego skład zgodnie z prawem obowiązującym przed zmianami z 2009 roku. Sądy konstytucyjne już orzekły (w wcześniejszym orzecznictwie krajowym), że LAB nie spełnia wymogu niezależności i bezstronności ze względu na sposób powoływania jego członków technicznych przed zmianami z 2009 roku. Mimo to, późniejsze zmiany przewidywały, że członkowie techniczni, którzy pomagają przewodniczącemu w podejmowaniu decyzji, będą teraz powoływani przez przewodniczącego. Ponadto decyzja tego ostatniego podlegała odwołaniu do Sądu Apelacyjnego. Z tego wynikało, że te same problemy nie wystąpiły po 2009 roku, a zatem spółki powodowe poniosły naruszenie prawa do rozstrzygnięcia ich roszczeń przez niezależny i bezstronny trybunał wyłącznie do 2009 roku. Ponadto, w ocenie sądu, spółki powodowe nadal ponosiły naruszenie prawa do rozprawy w rozsądnym terminie w związku z postępowaniem, które w tamtym czasie znajdowało się w fazie wstępnej, w zakresie, w jakim CoL nie zawiadomił jeszcze oficjalnie właścicieli (lub kuratorów w ich imieniu), pozwalając im na zakwestionowanie odszkodowania. Sąd zauważył dalej, że chociaż zgodnie z prawem obowiązek działania spoczywał na CoL i od właścicieli nie powinno się wymagać podjęcia kroków sądowych w celu narzucenia mu terminu działania, fakt, że spółki powodowe nie podjęły takich kroków sądowych, może wpłynąć na przyznane odszkodowanie. Sąd oddalił roszczenia spółek powodowych o szkodę majątkową bez uszczerbku dla postępowań, które mogą wnieść przed LAB, który można teraz uznać za niezależny i bezstronny – jest on przewodniczony przez sędziego lub sędziego pokoju spełniającego odpowiednie gwarancje – a którego decyzje również podlegają odwołaniu. Przyznał każdej spółce powodowej 10 000 EUR zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową (znaną w systemie krajowym jako krzywda), biorąc pod uwagę, że każda z nich była właścicielem jednej trzeciej niepodzielonej części nieruchomości. Sąd nakazał również spółkom powodowym zapłacenie połowy kosztów postępowania, a mianowicie 3 546,97 EUR. Obie strony odwołały się. Dwoma odrębnymi wyrokami z 31 maja 2013 r. Sąd Konstytucyjny oddalił apelację pozwanych i uwzględnił w części apelację spółek powodowych. Potwierdził wyrok pierwszej instancji, rozszerzając zakres niektórych naruszeń i zwiększając kwotę przyznanego odszkodowania. Sąd Konstytucyjny potwierdził naruszenia artykułu 6 (dostęp do sądu i długość postępowania) oraz artykułu 1 Protokołu nr 1 do Konwencji w zakresie, w jakim w braku zawiadomienia o transakcji wydanego przez CoL spółki powodowe nie miały dostępu do sądu w latach 1993–2009. Naruszenia te jednak trwały nadal, w zakresie, w jakim nawet po deklaracji z 2009 roku i depozycie CoL w sądzie oferty złożonej spółkom powodowym, nie zawiadomił on właścicieli, jak wymagało prawo [art. 9 ust. 2 rozporządzenia], w konsekwencji czego postępowanie uległo stagnacji, a dostęp spółek powodowych do sądu nie był możliwy w wyniku jego bierności. W rzeczywistości władze zwlekały przez cały proces. Podobnie Sąd Konstytucyjny potwierdził, że niepodjęcie przez spółki powodowe postępowań sądowych w celu zobowiązania CoL do działania może mieć wpływ tylko na przyznanie odszkodowania, ale nie na istotę roszczenia. Potwierdził również interes publiczny przejęcia, który trwa do dnia dzisiejszego, ponieważ mimo opóźnienia Rząd nadal dążył do celu, jaki pierwotnie zamierzał osiągnąć dzięki nieruchomości. Sąd Konstytucyjny potwierdził również brak niezależności i bezstronności LAB, jednak nie tylko do 2009 roku. Sąd Konstytucyjny uznał, że nawet po tych zmianach prawo pozostało wadliwe ze względu na brak stabilności zatrudnienia członków technicznych zarządu, od których porady technicznej przewodniczący musiał oprzeć swoją decyzję. Chociaż potwierdził ustalenia sądu pierwszej instancji dotyczące roli przewodniczącego, zauważył, że członkowie techniczni nadal podlegali ponownemu powołaniu (przez Prezydenta Malty, na wniosek władzy wykonawczej, która była zawsze stroną postępowania przed takim zarządem). Chociaż rola członków technicznych była podrzędna wobec roli przewodniczącego (który po zmianach nie był zobowiązany do stosowania się do jednogłośnego raportu ekspertów), w praktyce była rozstrzygająca, o ile przewodniczący (prawnik bez niezbędnej wiedzy technicznej) był niewątpliwie wpływany przez decyzję członków technicznych przy rozważaniu spraw technicznych. Jak stwierdzono w wcześniejszym orzecznictwie krajowym, przynajmniej w umyśle obiektywnego obserwatora, możliwość ponownego powołania ekspertów technicznych może być zachętą dla takich członków do ustalania niskich wartości wywłaszczonych nieruchomości, aby pozostać w łaskach władzy wykonawczej, która miała moc utrzymania ich na stanowisku. Taki organ zatem nie spełniał gwarancji niezależności i bezstronności. W konkretnych okolicznościach tych uchybień nie można było naprawić w Sądzie Apelacyjnym, który nie był w stanie ingerować w wnioski członków technicznych zarządu. Sąd Konstytucyjny uznał jednak, że szkoda majątkowa musi zostać przyznana przez LAB w odrębnym postępowaniu; przyznał więc tylko szkodę niemajątkową w wysokości 15 000 EUR każdej spółce powodowej. Nakazał spółkom powodowym zapłacenie jednej trzeciej kosztów postępowania apelacyjnego (czyli 1 109,41 EUR) i potwierdził koszty zasądzone w pierwszej instancji dla tych postępowań. Nadto nakazał doręczenie wyroku Marszałkowi Izby Reprezentantów. W 2018 roku spółki powodowe złożyły oświadczenie, że ich nieruchomość nie została jeszcze wykorzystana, a jej wartość rosła zgodnie z ogólną wartością nieruchomości na Malcie. Zauważyły również, że Rząd przeprowadził prace renowacyjne w okolicy, w szczególności części Palazzo Verdelin, który był zabytkowym budynkiem opisywanym w gazetach jako wczesny przykład architektury barokowej na Malcie, ale nie w części należącej do spółek powodowych, która została pozostawiona degradacji w braku prac konserwacyjnych. W tym samym czasie Rząd poinformował Sąd, że ze względu na pilność opróżnienia i przeniesienia Biura Prokuratora Generalnego, wyznaczono inny budynek w Valletcie, który wcześniej był muzeum, do użytku jako Biuro Prokuratora Generalnego. Był on obecnie remontowany i przystosowywany do tego celu. Nieruchomość spółek powodowych pozostawała jednak przeznaczona do użytku publicznego. Zauważono, że nieruchomość spółek powodowych nie mogła zostać wyremontowana, ponieważ wymagała rozległych prac konstrukcyjnych, w przeciwieństwie do Palazzo Verdelin, które wymagało tylko renowacji fasady.