Skarżący urodził się w 1992 roku i mieszka w mieście Uzłowaja w obwodzie tulskim. Tło faktyczne dotyczące planowania, przebiegu i rozpędzenia demonstracji na placu Bołotnym zostało szczegółowo opisane w sprawie Frumkin przeciwko Rosji (nr 74568/12, §§ 7–65, 5 stycznia 2016 r.) oraz Jarosław Biełousow przeciwko Rosji (nr 2653/13 i 60980/14, §§ 7–33, 4 października 2016 r.). Poniżej przedstawiono stanowiska stron dotyczące okoliczności mających bezpośredni związek z niniejszą sprawą. 6 maja 2012 r. w centrum Moskwy odbyła się publiczna demonstracja pod nazwą „Marsz Milionów”, zorganizowana w proteście przeciwko domniemanym sfałszowanym wyborom prezydenckim. Wydarzenie zostało zatwierdzone przez władze miasta w formie marszu, po którym miało nastąpić zebranie na placu Bołotnym, które miało zakończyć się o godzinie 19:30. Marsz przebiegał spokojnie i bez zakłóceń, jednak gdy uczestnicy dotarli na plac Bołotny, okazało się, że bariery ustawione przez policję zwęziły wejście na miejsce zebrania, co rzekomo ograniczyło przestrzeń wyznaczoną na demonstrację. Aby kontrolować tłum, kordon policyjny zmusił protestujących do pozostania wewnątrz barier; doszło do licznych starć między obiema stronami. O godzinie 17:30 policja zarządziła przedwczesne zakończenie zebrania i zaczęła rozpraszać uczestników. Opróżnienie placu zajęło im około dwóch godzin. Tego samego dnia moskiewski wydział Komitetu Śledczego Federacji Rosyjskiej wszczął postępowanie karne w celu zbadania podejrzenia popełnienia masowych zamieszek i użycia przemocy wobec policji (art. 212 § 2 i 318 § 1 Kodeksu Karnego). 18 maja 2012 r. akta zostały przekazane do centrali Komitetu Śledczego w celu dalszego śledztwa. 28 maja 2012 r. wszczęto również śledztwo w sprawie przestępstwa organizowania masowych zamieszek (art. 212 § 1 Kodeksu Karnego). Obie sprawy karne zostały połączone tego samego dnia. W chwili aresztowania skarżący był studentem czwartego roku Rosyjskiego Państwowego Uniwersytetu Nauk Humanistycznych. 6 maja 2012 r. wziął udział w demonstracji na placu Bołotnym. Po wydarzeniach skarżący nadal mieszkał pod swoim zwykłym adresem i kontynuował naukę. 8 czerwca 2012 r. skarżący został aresztowany na podstawie podejrzenia udziału w masowych zamieszkach i użycia przemocy wobec policji podczas demonstracji 6 maja 2012 r. 9 czerwca 2012 r. Sąd Rejonowy w Basmanym w Moskwie zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego do 8 sierpnia 2012 r. Sąd powołał się na ciężar zarzutów i stwierdził, że pozostając na wolności, skarżący mógłby uzgodnić swoje stanowisko ze wspólnikami, którzy nie zostali jeszcze wykryci, a których tożsamość była wciąż ustalana w śledztwie. Sąd uznał, że te okoliczności dają wystarczające powody, by sądzić, że skarżący prawdopodobnie ucieknie, aby uniknąć śledztwa i procesu, będzie kontynuował działalność przestępczą, niszczył dowody lub w inny sposób utrudniał śledztwo w sprawie karnej, która znajdowała się jeszcze na wstępnym etapie. 15 czerwca 2012 r. postawiono skarżącemu zarzuty na podstawie art. 212 § 2 (udział w masowych zamieszkach połączonych z użyciem przemocy) oraz art. 318 § 1 (użycie przemocy wobec funkcjonariusza publicznego) Kodeksu Karnego. Zarzucono mu w szczególności próbę przełamanie kordonu policyjnego oraz rzucanie kawałkami asfaltu i kamieniami w policjanta K., co spowodowało u niego złamanie palca. 16 lipca 2012 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy postanowienie o areszcie z 9 czerwca 2012 r. 6 sierpnia 2012 r. Sąd Rejonowy w Basmanym rozpatrzył wniosek śledczego o przedłużenie tymczasowego aresztowania skarżącego. Skarżący wnosił o zmianę środka zapobiegawczego na areszt domowy, pisemne zobowiązanie do nieopuszczania wyznaczonego miejsca lub poręczenie osobiste. Tego samego dnia Sąd Rejonowy uwzględnił wniosek śledczego i przedłużył aresztowanie skarżącego do 6 listopada 2012 r. Uznał, że okoliczności uzasadniające aresztowanie nie uległy zmianie. 12 września 2012 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy postanowienie o przedłużeniu aresztu z 6 sierpnia 2012 r. 30 października 2012 r. Sąd Rejonowy w Basmanym wyraził zgodę na przedłużenie aresztowania skarżącego do 6 marca 2013 r., zasadniczo na tych samych podstawach co wcześniej, zauważając, że okoliczności uzasadniające aresztowanie nie uległy zmianie. 20 listopada 2012 r. sformułowano na nowo zarzuty przeciwko skarżącemu. Stwierdzono, że udał się na miejsce wydarzenia publicznego z maską, którą założył później, aby ukryć twarz. Krzyczał hasła antyrządowe i rzucił co najmniej trzy kawałki asfaltu w funkcjonariuszy policji. Jeden kawałek trafił oficera K. w prawą rękę, powodując ból, ale nie trwałych uszkodzeń. Kwalifikacja prawna czynów pozostała niezmieniona. 1 marca 2013 r. i 22 kwietnia 2013 r. Sąd Rejonowy w Basmanym uwzględnił wnioski śledczego o przedłużenie tymczasowego aresztowania skarżącego, odpowiednio do 8 czerwca i 6 lipca 2013 r. Uznał, że okoliczności uzasadniające aresztowanie nie uległy zmianie. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał te postanowienia o przedłużeniu w mocy odpowiednio 10 kwietnia i 30 maja 2013 r. 24 maja 2013 r. sprawa karna skarżącego została przekazana do Sądu Rejonowego Zamoskworeckiego w Moskwie w celu rozpoznania zarzutów karnych. 6 czerwca 2013 r. ten sąd wyraził zgodę na kolejne przedłużenie aresztowania skarżącego, do 24 listopada 2013 r. Decyzja dotyczyła jedenastu oskarżonych. Obok ciężaru zarzutów, sąd oparł swoją decyzję na ustaleniach, że „przyczyny, które początkowo uzasadniały aresztowanie, nie uległy zmianie” oraz że „żadne inne środki zapobiegawcze nie zapewnią realizacji celów i zadań postępowania sądowego”. Wniosek skarżącego o zastosowanie alternatywnego środka zapobiegawczego został oddalony z powodu, że żaden inny środek nie zapewniłby prawidłowego toku sprawiedliwości w tej sprawie. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał to postanowienie o przedłużeniu w mocy 2 lipca 2013 r. 19 listopada 2013 r. Sąd Rejonowy Zamoskworecki wyraził zgodę na kolejne przedłużenie aresztowania w przypadku dziewięciu oskarżonych, w tym skarżącego. Zarządził ich aresztowanie do 24 lutego 2014 r. z powodu ciężaru zarzutów i natury przypisywanych im czynów. 17 grudnia 2013 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał to postanowienie o przedłużeniu w mocy. Skarżący był przetrzymywany w areszcie śledczym IZ-77/5 w czterech różnych celach przez cały okres tymczasowego aresztowania od 20 czerwca 2012 r. Nie podał żadnego opisu warunków swojego uwięzienia. Opis warunków uwięzienia podczas transportu skarżącego z aresztu śledczego do sądu i z powrotem oraz stanowisko rządu w tej sprawie były identyczne jak w sprawie Jarosława Biełousowa (powołanej wyżej, §§ 69–73). Jeśli chodzi o warunki w pomieszczeniu konwojowym Sądu Miejskiego w Moskwie, skarżący złożył wyjaśnienia, że było słabo oświetlone, a dostęp do toalety był ograniczony do raz na godzinę. Ponadto był zmuszany do rozebrania się nago i do wykonania przysiadów podczas przeszukania osobistego przeprowadzanego w pomieszczeniu konwojowym. 6 czerwca 2013 r. postępowanie sądowe rozpoczęło się w sali rozpraw nr 338 Sądu Miejskiego w Moskwie, pod koniec lipca 2013 r. przenosząc się do sali rozpraw nr 635. Oskarżeni, w tym skarżący, byli przetrzymywani w szklanych kabinach w obu salach rozpraw. Od połowy września 2013 r. do końca 2013 r. rozprawy odbywały się w Sądzie Rejonowym Nikulinskim w Moskwie w sali nr 303, natomiast w styczniu i lutym 2014 r. miały miejsce w Sądzie Rejonowym Zamoskworeckim w sali nr 410. Te sale rozpraw były wyposażone w metalowe klatki, w których podczas rozpraw siedziało dziewięciu oskarżonych (osiemu od 19 grudnia 2013 r.), w tym skarżący. Szczegółowy opis warunków w tych salach rozpatrzenia znajduje się w sprawie Jarosław Biełousow (powołanej wyżej, §§ 74–77). 6 czerwca 2013 r. Sąd Rejonowy Zamoskworecki w Moskwie rozpoczął rozprawę wstępną w sprawie karnej przeciwko dziesięciu uczestnikom demonstracji na placu Bołotnym, oskarżonym o udział w masowych zamieszkach i popełnienie czynów przemocy wobec funkcjonariuszy policji. 18 czerwca 2013 r. ten sam sąd rozpoczął rozprawę merytoryczną. W nieustalonej dacie policjant K., rzekoma ofiara napaści skarżącego, został przesłuchany w charakterze świadka. Złożył zeznania, że zauważył skarżącego w tłumie, noszącego czarną maskę z otworami na oczy. Skarżący zachowywał się agresywnie i wraz z innymi uczestnikami rzucał kawałkami asfaltu, butelkami i kamieniami w funkcjonariuszy policji. Jeden kawałek asfaltu trafił go w prawą rękę, co spowodowało złamanie palca. Następnie K. aresztował skarżącego, który próbował uciec i stawiał opór funkcjonariuszom policji. Inny policjant, K.K., również przesłuchany jako świadek, zeznał, że skarżący rzucał kamieniami w funkcjonariuszy policji. 21 lutego 2014 r. Sąd Rejonowy Zamoskworecki uznał skarżącego za winnego zarzucanych mu czynów. Orzekł w szczególności, co następuje:
„Między godziną 16:00 a 20:00 6 maja 2012 r. ... na placu Bołotnym ... nieznane osoby ... wzywały obecnych [na miejscu] do wyjścia poza uzgodnione miejsce zebrania, do nieprzestrzegania prawnych rozkazów policji ..., do użycia przemocy ... co doprowadziło do masowych zamieszek połączonych z użyciem przemocy wobec funkcjonariuszy publicznych w związku z pełnieniem przez nich obowiązków [oraz] niszczenia mienia.
Tego samego dnia najpóźniej o godzinie 17:00 [oskarżeni] nabrali zamiaru popełnienia przestępstwa polegającego na udziale w masowych zamieszkach i użyciu przemocy wobec ... funkcjonariuszy policji ...
W ten sposób, w realizacji tego zamiaru, w nieustalonym czasie i miejscu ... [skarżący] ... założył maskę, aby ukryć twarz, tak aby nie mógł zostać rozpoznany i pociągnięty do odpowiedzialności za popełnienie czynów niezgodnych z prawem ...
... między godziną 17:00 a 18:30 [skarżący] ... wielokrotnie krzyczał hasła antyrządowe.
Ponadto ... uczestnicy masowych zamieszek rzucali kawałkami asfaltu, kamieniami, kijami i innymi przedmiotami w policję ... które trafiły ich w różne części ciała, a [oskarżeni] ... [którzy] brali udział w masowych zamieszkach ... zrealizowali swój zamiar użycia przemocy wobec funkcjonariuszy publicznych ... zastosowali siłę fizyczną, która nie zagrażała życiu ani zdrowiu tych [funkcjonariuszy] ...
[Skarżący] użył przemocy wobec funkcjonariusza policji [K.], która nie zagrażała jego życiu ani zdrowiu...
[Skarżący] ... od godziny 17:00 do 18:30 ... założył maskę, aby ukryć twarz ... i rzucił co najmniej trzy kawałki asfaltu ... w funkcjonariuszy policji w celowany sposób ... Jeden z kawałków ... o wymiarach 15 cm na 15 cm ... trafił funkcjonariusza policji [K.] w prawą rękę ... co spowodowało u niego ból. ...
[Skarżący] nie przyznał się do winy i zeznał, że ... zdecydował się wziąć udział w zgromadzeniu publicznym 6 maja 2012 r. ... po kontroli bezpieczeństwa założył maskę z otworami na oczy, ponieważ chciał uniknąć rozpoznania przez członków opozycji ... Gdy wybuchła panika, próbował opuścić miejsce, ale nie mógł wydostać się z tłumu ... W pewnym momencie ... [skarżący] zobaczył trzech funkcjonariuszy policji z pałkami zmierzających w jego stronę. Przestraszył się i próbował ukryć przed nimi w tłumie, ale ich dogonili i skręcili mu ręce za plecy, a jeden z funkcjonariuszy policji zapytał go, dlaczego nosi maskę, a następnie powiedział, że jest to zabronione. ... [skarżący] zdjął maskę, a funkcjonariusze policji odprowadzili go do pojazdu policyjnego. Następnie zwrócili mu maskę. ... [skarżący] nie podnosił żadnych przedmiotów ani nie rzucał nimi w policję, nie dopuścił się żadnych czynów przeciwko funkcjonariuszowi policji K. i nie stawiał oporu podczas aresztowania.
... sąd uznaje, że [wina skarżącego] została ustalona na podstawie następujących dowodów: ... opinii biegłego medycznego stwierdzającej, że ... K. miał złamany palec, który mógł zostać spowodowany ... 6 maja 2012 r. ... proces gojenia potrwa ponad 21 dni ...
... sąd uważa argumenty [oskarżonych], że bronili kogoś przed funkcjonariuszami policji lub stali się ofiarami użycia siły przez policję, za naciągane i mające na celu złagodzenie ich odpowiedzialności ...”
Skarżący został skazany na trzy lata i sześć miesięcy pozbawienia wolności, obliczone na podstawie trzyletniej kary pozbawienia wolności zgodnie z art. 212 § 2 Kodeksu Karnego, częściowo łącznie z karą jednego roku i czterech miesięcy zgodnie z art. 318 § 1 Kodeksu Karnego. Tymczasowe aresztowanie skarżącego zostało zaliczone na poczet kary pozbawienia wolności. Skarżący odwołał się. Kwestionował swój udział w masowych zamieszkach i podtrzymywał, że nie spowodował obrażeń u funkcjonariusza policji K. Skarżący skarżył się również, że sąd odmówił przesłuchania funkcjonariusza Sz., który mógłby potwierdzić jego relację z wydarzeń. 20 czerwca 2014 r. Sąd Miejski w Moskwie utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji.


Skarżąca urodziła się w 1979 roku i mieszka w Adanie. 8 marca 2002 r. skarżąca została aresztowana i zatrzymana w związku z podejrzeniem przynależności do nielegalnej organizacji. 9 marca 2002 r. policja zebrała zeznania skarżącej w nieobecności adwokata. Podczas przesłuchania skarżąca szczegółowo opisała swoje działania w nielegalnej organizacji PKK (Partia Pracujących Kurdystanu). 11 marca 2002 r. skarżąca została przesłuchana przez prokuratora i sędziego śledczego w Sądzie Bezpieczeństwa Państwa w Stambule, ponownie w nieobecności adwokata. Wobec prokuratora i sędziego śledczego skarżąca częściowo wycofała swoje poprzednie zeznania, twierdząc, że złożyła je policji pod przymusem. Tego samego dnia, na rozkaz sędziego śledczego, skarżąca została tymczasowo aresztowana. 18 marca 2002 r. prokurator przy Sądzie Bezpieczeństwa Państwa w Stambule wniósł akt oskarżenia, oskarżając skarżącą o przynależność do nielegalnej organizacji terrorystycznej na podstawie art. 168 dawnego Kodeksu Karnego. Na rozprawie, która odbyła się 31 maja 2002 r., skarżąca złożyła zeznania osobiście w obecności swojego adwokata. Oświadczyła, że opuściła Turcję własnymi środkami i udała się do Rumunii, Bułgarii, Grecji i Iranu za pomocą ludzi, których nazwisk nie pamiętała już. Ponadto oświadczyła, że przebywała w obozach w Grecji i Iranie. Podczas pobytu w obozie w Iranie nie była zaangażowana w wiele działań ze względu na swój młody wiek. Dalej podtrzymała, że chciała wrócić do Turcji ze względu na swój stan zdrowia i z powodów rodzinnych. Ponadto zeznała, że wróciła do Turcji przez góry przy pomocy ludzi, którzy dobrze znali ten teren. Podczas gdy skarżąca przebywała w domu swojej starszej siostry, została aresztowana przez policję. Skarżąca twierdziła również, że nie zna żadnego z innych oskarżonych w sprawie i że nie przeszła żadnego szkolenia w obozach. Na koniec zeznała, że w obozie w Iranie nazywano ją pseudonimem „Ariel”.

Gdy zapytano o jej zeznania złożone policji, skarżąca zaprzeczyła im, twierdząc, że zostały złożone pod przymusem. Gdy zapytano o jej zeznania złożone prokuratorowi, zaprzeczyła im, z wyjątkiem części dotyczących jej podróży. Gdy zapytano o jej zeznania złożone sędziemu śledczemu, zaprzeczyła im, twierdząc ponownie, że policja wywierała na nią presję. 16 kwietnia 2008 r., powołując się między innymi na zeznania skarżącej złożone policji, Sąd Okręgowy w Stambule uznał skarżącą za winną na podstawie art. 314 § 2 nowego tureckiego Kodeksu Karnego i skazał ją na sześć lat i trzy miesiące pozbawienia wolności. 23 grudnia 2010 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Stambule.


Skarżący urodził się w 1980 roku w Abakanie, w Republice Chakasji. Skarżący był oskarżony o kradzież i morderstwo. 22 listopada 2004 r. Sąd Miejski w Sajanogorsku w Chakasji wyznaczył, na rozprawie odbywającej się bez udziału skarżącego, termin rozpoczęcia procesu oraz zarządził przedłużenie jego tymczasowego aresztowania. 2 grudnia 2004 r. skarżący został uznany za winnego i skazany na karę pozbawienia wolności. 22 marca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny orzekł w innym postępowaniu, że przepisy Kodeksu postępowania karnego należy interpretować jako gwarantujące oskarżonemu prawo do udziału w rozprawie, na której rozstrzygano kwestię aresztowania, do składania wniosków do sądu oraz do przedstawiania dowodów (wyrok nr 4-P, punkt 4 sentencji). 8 sierpnia 2013 r. Prezydium Sądu Najwyższego Republiki Chakasji uchyliło postanowienie Sądu Miejskiego z 22 listopada 2004 r. w części dotyczącej kwestii aresztowania. Powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, stwierdziło, że Sąd Rejonowy bezprawnie przedłużył aresztowanie tymczasowe skarżącego, nie dając mu możliwości wzięcia udziału w rozprawie ani złożenia wniosków do sądu. Skarżący wniósł pozew przeciwko Ministerstwu Finansów, domagając się odszkodowania za bezprawne pozbawienie wolności w okresie od 22 listopada do 2 grudnia 2004 r. Wyrokiem z 16 września 2013 r., utrzymanym w mocy w postępowaniu odwoławczym 27 listopada 2013 r., Sąd Miejski w Abakanie oddalił powództwo, uznając, że skarżącemu nie przysługuje odszkodowanie z tytułu tymczasowego aresztowania, ponieważ został uznany za winnego i skazany na karę pozbawienia wolności.


Skarżący urodził się w 1955 roku i mieszka w Stambule. 2 października 2004 roku Sąd Rejonowy w Büyükçekmece wydał nakaz przeszukania pozwalający żandarmerii na przeprowadzenie przeszukań miejsc publicznych i podejrzanych osób na wyznaczonym obszarze. Późnym wieczorem tego samego dnia żandarmeria przeprowadziła przeszukanie w hotelu Sancak, należącym do skarżącego. Protokoły sporządzone po zdarzeniu odnotowały, że w trakcie przeszukania pewien M.Ş. podszedł do funkcjonariuszy w cywilu przed hotelem i poinformował ich, że ma w środku dziewczynę. Ustalono wówczas, że M.Ş. zajmował się handlem kobietami. On oraz kobieta przebywająca w hotelu zostali przewiezieni do siedziby żandarmerii. Protokoły przeszukania, sporządzone kilka godzin po przeszukaniu i podpisane przez menedżera hotelu, wykazały, że w hotelu przebywało pięć kobiet obywatelstwa zagranicznego z kilkoma mężczyznami i że wszyscy zostali przewiezieni do siedziby żandarmerii. 3 października 2004 roku żandarmeria przesłuchała kilku mężczyzn w charakterze podejrzanych i pięć kobiet w charakterze pokrzywdzonych. Wszyscy potwierdzili, że przebywali w hotelu w celu uprawiania prostytucji. Niektóre z kobiet zostały zapytane, czy wiedziały o jakimkolwiek porozumieniu między handlarzami a zarządem hotelu Sancak, na co odpowiedziały przecząco. Tego samego dnia skarżący został aresztowany i osadzony w areszcie żandarmerii na podstawie podejrzenia ułatwiania prostytucji. 4 października 2004 roku skarżący złożył wyjaśnienia przed żandarmerią. Zaprzeczył, by udostępniał lokale do celów prostytucji. Twierdził, że nie wpuszcza do swojego hotelu sutenerów i nigdy wcześniej nie widział M.Ş. Tego samego dnia żandarmeria przesłuchała również menedżera hotelu, który oświadczył, że zarówno on, jak i skarżący są bardzo rygorystyczni w kwestii niedopuszczania sutenerów do hotelu. 30 maja 2005 roku Prokurator Publiczny w Büyükçekmece wniósł akt oskarżenia przeciwko skarżącemu i trzem innym osobom. Oskarżył ich o niewykonanie polecenia organu władzy publicznej na podstawie art. 526 § 1 Kodeksu Karnego (ustawa nr 765) obowiązującego w tamtym czasie, twierdząc, że udostępnili lokale do celów prostytucji w swoich hotelach. 1 czerwca 2005 roku weszła w życie Ustawa o wykroczeniach (ustawa nr 5326) oraz nowy Kodeks Postępowania Karnego (ustawa nr 5271). 10 czerwca 2005 roku Sąd Rejonowy w Büyükçekmece rozpoznał sprawę bez przeprowadzenia rozprawy. Ustalając, że oskarżeni udostępnili lokale do celów prostytucji w swoich hotelach, uznał, że skarżący nie wykonał poleceń organu władzy publicznej, jak mu zarzucono, i powinien zostać za to ukarany. Następnie skazał go na grzywnę w wysokości 100 tureckich lir (TRY)[1] na podstawie art. 32 Ustawy o wykroczeniach (ustawa nr 5326). Skarżący wniósł sprzeciw od tej decyzji, argumentując, że jego prawa do obrony zostały ograniczone, ponieważ sąd wymierzył mu grzywnę wyłącznie na podstawie zeznań złożonych wcześniej policji, bez przesłuchania go osobiście. Podtrzymał, że przyjmuje klientów do swojego hotelu zgodnie z odpowiednimi przepisami i że nie można oczekiwać od niego odmowy zakwaterowania obywatelom obcym ani wypytywania ich o motywy pobytu. 3 lutego 2006 roku po zbadaniu sprawy na podstawie akt sprawy Sąd Okręgowy w Bakırköy utrzymał w mocy decyzję Sądu Rejonowego. Decyzja ta była ostateczna. 24 maja 2006 roku do skarżącego wysłano oficjalne pismo. Na kopercie wskazano, że skarżący został wezwany na rozprawę dotyczącą jego sprawy, która miała się odbyć 10 lipca 2006 roku. Na kopercie nie było żadnego potwierdzenia doręczenia pisma. Pełnomocnik skarżącego oświadczył, że odebrał odpis decyzji ostatecznej w sekretariacie Sądu Rejonowego w Büyükçekmece 11 lipca 2006 roku. Na poparcie swojego twierdzenia złożył odpis decyzji Sądu Okręgowego, na którym adwokat pracujący w jego biurze odnotował, że osobiście odebrał ten odpis w tej dacie. Dokument ten został później stemplowany i poświadczony jako wierna kopia przez sekretariat sądu krajowego. Po przekazaniu niniejszej skargi, 21 grudnia 2009 roku prokurator publiczny sporządził raport oceniający, podsumowujący wydarzenia w sprawie. Wniósł, że decyzja ostateczna została doręczona skarżącemu 26 maja 2006 roku. 2 stycznia 2014 roku zarówno skarżącego, jak i Rząd poproszono na podstawie art. 54 § 2 (c) Regulaminu Sądu o dostarczenie Sądowi dokumentu wskazującego datę doręczenia decyzji ostatecznej najpóźniej do 16 stycznia 2014 roku. Strony nie odpowiedziały na to wezwanie. 3 listopada 2017 roku Rząd został ponownie poproszony o dostarczenie dokumentów dotyczących rozpoczęcia biegu sześciomiesięcznego terminu, w szczególności treści koperty z Sądu Rejonowego w Büyükçekmece z dnia 24 maja 2006 roku oraz dokumentu popierającego twierdzenie prokuratora publicznego, że decyzja ostateczna została doręczona skarżącemu 26 maja 2006 roku. 30 listopada 2017 roku Rząd poinformował Sąd, że nie jest w stanie znaleźć żądanych dokumentów.


Skarżący urodził się w 1977 roku i mieszka w Opaci. 29 lipca 2009 r. skarżący świętował swoje urodziny z grupą przyjaciół nad jeziorem, gdy zostali zaatakowani przez S., który był pod wpływem alkoholu i miał przy sobie broń myśliwską. S. był zły, ponieważ skarżący i jego przyjaciele podobno wcześniej źle traktowali jego wujka. W trakcie konfliktu S. uderzył jednego z przyjaciół skarżącego lufą swojej broni i wystrzelił cztery razy w zaparkowane w pobliżu samochody grupy. Skarżący próbował powstrzymać S. przed dalszym strzelaniem, ale został postrzelony z odległości około pięciu metrów w prawą łydkę. Wielokrotne próby skarżącego rozbrojenia S. skutkowały otrzymaniem przez niego kolejnych dwóch postrzałów z bardzo bliskiej odległości w już ranną nogę. W wyniku ataku skarżący odniósł poważne obrażenia prawej nogi, co doprowadziło do amputacji nogi powyżej kolana. 31 lipca 2009 r. wszczęto postępowanie karne przeciwko S. pod zarzutem chuligaństwa z użyciem broni palnej, skutkującego spowodowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu skarżącego. Między 1 a 10 sierpnia 2009 r. przesłuchano dwudziestu pięciu świadków, a do 12 września 2009 r. zakończono większość czynności dochodzeniowych. 12 sierpnia 2009 r. S. został uznany za podejrzanego w postępowaniu karnym, a 29 grudnia 2009 r. został oskarżony. 12 stycznia 2010 r. S. został przesłuchany w charakterze oskarżonego. Przyznał się do winy, ale odmówił złożenia jakichkolwiek wyjaśnień. 23 lutego 2010 r. akta sprawy karnej zostały przekazane do rozpatrzenia z Komisariatu Policji w Căușeni do Komisariatu Policji w Anenii Noi. Między marcem a grudniem 2010 r. policja w Anenii Noi przeprowadziła nowe śledztwo w sprawie okoliczności sprawy i ponownie wykonała wszystkie czynności dochodzeniowe. 14 grudnia 2010 r. akta sprawy zostały przekazane do prokuratury w Anenii Noi z wnioskiem o skierowanie ich do sądu do rozpoznania. 20 grudnia 2010 r. zarówno skarżący, jak i jego przedstawiciel zostali powiadomieni o zakończeniu śledztwa karnego. 30 grudnia 2010 r. prokuratura postanowiła umorzyć postępowanie karne przeciwko S. Prokuratura stwierdziła, że zgodnie z art. 63 ust. 2 Kodeksu postępowania karnego status osoby podejrzanej nie może być utrzymywany dłużej niż trzy miesiące. Ponieważ S. został oskarżony 29 grudnia 2009 r., a więc cztery miesiące i siedemnaście dni później, akt oskarżenia był niezgodny z prawem. W związku z tym umorzono wszystkie zarzuty przeciwko S. i zaprzestano postępowania. 18 lutego 2011 r., na wniosek przedstawiciela skarżącego, Prokuratura Generalna postanowiła uchylić swoją poprzednią decyzję z 30 grudnia 2010 r. i wznowić śledztwo karne na podstawie wykrycia nowych faktów. 31 marca 2011 r. Sąd Rejonowy w Rascani uwzględnił zażalenie S. na decyzję prokuratora z 18 lutego 2011 r., nakazując jej uchylenie. Skarżący i jego przedstawiciel nie zostali wezwani ani poinformowani o postępowaniu.


Skarżący urodził się w 1987 roku i mieszka w Permie. 9 kwietnia 2007 roku około godziny 23:00 skarżący został zatrzymany przez policję i przewieziony do Dzierżyńskiego Rejonowego Wydziału Spraw Wewnętrznych miasta Perm (Дзержинский РОВД г. Перми – „komisariat”) w celu sprawdzenia tożsamości. Po ustaleniu tożsamości skarżącego poinformowano go, że jest poszukiwany w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa. 10 kwietnia 2007 roku o godzinie 1:00 skarżący został umieszczony w celi dla zatrzymanych w trybie administracyjnym w komisariacie. O godzinie 9:00 został przekazany policjantowi, P. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego, P. poddał go złemu traktowaniu, zadając kilka ciosów w klatkę piersiową, brzuch i twarz. Następnie skarżący został przesłuchany przez śledczego, B., w obecności N. (kierownika komisariatu), P. oraz Zh. (innego policjanta), jako świadek w sprawie karnej nr 1470 wszczętej 8 marca 2007 roku na podstawie art. 161 § 2 Kodeksu Karnego (rozboj). Po przesłuchaniu skarżący został zwolniony. Natychmiast po zwolnieniu, 10 kwietnia 2007 roku, skarżący złożył skargę w komisariacie na to, że został pobity przez P. Tego samego dnia skarżący udał się do centrum urazowego, gdzie zdiagnozowano mu siniak na lewej stronie czoła. 11 kwietnia 2007 roku skarżący złożył skargę na pobicie do prokuratury. Został poddany badaniu przez biegłego, które ujawniło następujące obrażenia: siniaki na lewej stronie czoła, w zewnętrznym kącie lewego oka i po lewej stronie szyi oraz otarcie za lewym uchem. Biegły stwierdził, że powyższe obrażenia mogły zostać spowodowane uderzeniem twardym tępym przedmiotem lub przeciągnięciem tego przedmiotu po skórze skarżącego, prawdopodobnie w czasie i w okolicznościach wskazanych przez skarżącego. 9 czerwca 2007 roku śledczy z Dzierżyńskiej Rejonowej Prokuratury w Permie zadecydował o niewszczęciu postępowania karnego przeciwko P. z powodu braku jakichkolwiek wskazań, że popełniono czyn zabroniony. Po przesłuchaniu skarżącego i innych osób zaangażowanych w incydent oraz po zbadaniu dowodów medycznych, śledczy stwierdził, że nie ma obiektywnych danych potwierdzających, że obrażenia zostały zadane przez policjanta. Śledczy zwrócił w szczególności uwagę na rozbieżności między opisem rzekomego pobicia przez skarżącego a obrażeniami, które faktycznie odniósł. 27 czerwca 2007 roku skarżący zaskarżył powyższą decyzję do sądu. 2 lipca 2007 roku Sąd Rejonowy w dzielnicy Dzierżyński w Permie („Sąd Rejonowy”) odmówił rozpatrzenia skargi skarżącego. Na skutek odwołania skarżącego, 24 lipca 2007 roku Sąd Obwodowy w Permie („Sąd Obwodowy”) uchylił decyzję z 2 lipca 2007 roku. 24 sierpnia 2007 roku Sąd Rejonowy uznał, że decyzja z 9 czerwca 2007 roku o niewszczęciu postępowania karnego przeciwko P. była bezprawna i nieuzasadniona. Sąd uznał, że zarzuty skarżącego dotyczące złego traktowania zostały potwierdzone dowodami medycznymi. 20 września 2007 roku Sąd Obwodowy uchylił wyrok z 24 sierpnia 2007 roku (ponieważ został wydany w nieobecności P.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez inny skład sędziowski. 9 października 2007 roku Sąd Rejonowy uznał, że decyzja z 9 czerwca 2007 roku o niewszczęciu postępowania karnego przeciwko P. była bezprawna i nieuzasadniona. Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została oparta na wyjaśnieniach policjantów, bez należytej oceny faktu, że skarżący, który nie miał żadnych obrażeń ciała przed zatrzymaniem przez policję (co potwierdzili I., A. i Pan.), został zdiagnozowany jako posiadający takie obrażenia natychmiast po zwolnieniu z komisariatu. 13 listopada 2007 roku Sąd Obwodowy uchylił wyrok z 9 października 2007 roku na skutek odwołania i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez inny skład sędziowski. 29 listopada 2007 roku Sąd Rejonowy ponownie uznał, że decyzja z 9 czerwca 2007 roku o niewszczęciu postępowania karnego przeciwko P. była bezprawna i nieuzasadniona. Uzasadnienie sądu było podobne do uzasadnienia wyroku z 9 października 2007 roku. Na skutek odwołania prokuratora rejonowego z 20 grudnia 2007 roku Sąd Obwodowy uchylił wyrok z 29 listopada 2007 roku i ponownie przekazał sprawę do rozpatrzenia przez inny skład sędziowski. 30 stycznia 2008 roku Sąd Rejonowy oddalił skargę skarżącego. Sąd stwierdził, że śledczy słusznie doszedł do wniosku, że nie było obiektywnych informacji potwierdzających zarzut skarżącego dotyczący złego traktowania przez policjanta P., a powyższy wniosek został wyciągnięty na podstawie wyczerpujących dowodów. Na skutek odwołania skarżącego, 19 lutego 2008 roku Sąd Obwodowy utrzymał w mocy powyższy wyrok.


Skarżący urodził się w 1984 roku i mieszka w Bălți. 5 lutego 2011 r. o godzinie 13.30 skarżący został aresztowany pod zarzutem handlu ludźmi i osadzony w areszcie na okres siedemdziesięciu dwóch godzin, co jest maksymalnym czasem trwania aresztowania zgodnie z prawem mołdawskim przed doprowadzeniem zatrzymanego przed oblicze sędziego. 8 lutego 2011 r. o godzinie 10.20 prokurator zwrócił się do sędziego o zastosowanie wobec skarżącego tymczasowego aresztowania, a o godzinie 14.00 skarżący został doprowadzony przed oblicze sędziego, który zarządził jego tymczasowe aresztowanie na trzydzieści dni. Nie jest jasne, o której godzinie podjęto decyzję, ale znajduje się na niej odręczna adnotacja, z której wynika, że została ona doręczona skarżącemu o godzinie 15.50, po której następuje podpis skarżącego. Skarżący odwołał się od powyższej decyzji, argumentując, między innymi, że zatrzymanie, które miało miejsce przed decyzją sądu z 8 lutego 2011 r., trwało dłużej niż siedemdziesiąt dwie godziny, co było maksymalnym czasem przewidzianym przez prawo. Podniósł również, że nie udzielono mu dostępu do materiałów w aktach sprawy, na których powołał się prokurator, wnosząc o jego tymczasowe aresztowanie. 17 lutego 2011 r. Sąd Apelacyjny w Bălți oddalił odwołanie skarżącego. Sąd nie zwrócił uwagi na zarzut skarżącego, że nie miał dostępu do materiałów w aktach sprawy. 5 marca 2011 r. prokurator prowadzący sprawę zwrócił się do sędziego o przedłużenie aresztowania skarżącego o kolejne trzydzieści dni. Sędzia rozpoznał wniosek i uwzględnił go w tym samym dniu. Zarządził aresztowanie skarżącego do 6 marca 2011 r. W nieokreślonym dniu ten sam sędzia wydał nową decyzję korygującą datę ważności postanowienia o tymczasowym aresztowaniu skarżącego z 6 marca na 6 kwietnia 2011 r. Skarżący odwołał się. 16 marca 2011 r. Sąd Apelacyjny w Bălți uwzględnił odwołanie skarżącego i uchylił decyzję sądu niższej instancji, stwierdzając, że druga decyzja zmieniająca datę z 6 marca na 6 kwietnia 2011 r. nie została podjęta zgodnie z procedurą przewidzianą w Kodeksie postępowania karnego. Sąd uznał zatem, że aresztowanie skarżącego było nielegalne od 6 marca i zarządził jego natychmiastowe zwolnienie. Z materiałów zawartych w aktach sprawy wynika, że skarżący został skazany w pierwszej instancji, a postępowanie nadal jest w toku przed Sądem Apelacyjnym w Bălți. Zgodnie z informacją dostarczoną przez strony, skarżący jest obecnie poszukiwany przez władze.


Skarżąca urodziła się w 1957 roku i mieszka w Stawropolu. Skarżąca jest założycielką, jedyną właścicielką i dyrektorką spółki z ograniczoną odpowiedzialnością „Akwilon” (OOO „Akwilon”). Przed opisanymi poniżej zdarzeniami spółka zajmowała się handlem detalicznym artykułami spożywczymi. 30 listopada 2001 r. spółka Akwilon zakupiło 5 ton cukru granulowanego w 100 workach na warunkach odroczonej płatności, z zamiarem odsprzedania go panu P. i panowi Pr. Dwaj mężczyźni zawarli ze spółką ustne porozumienie, zgodnie z którym zapłacą 55 000 rubli rosyjskich (RUB – około 2000 euro (EUR)) gotówką natychmiast po odbiorze cukru. Tego samego dnia pan V., mąż skarżącej i zastępca dyrektora Akwilonu, przekazał cukier panu P. i panowi Pr., którzy następnie odeszli pod pretekstem konieczności podjęcia większej ilości gotówki w celu zapłaty. Niedługo potem pan V. złożył zawiadomienie do Niewinnomysskiego Urzędu Spraw Wewnętrznych o przywłaszczeniu przez pana P. i pana Pr. cukru należącego do Akwilonu. 30 listopada 2001 r. wszczęto postępowanie karne w związku z podejrzeniem popełnienia oszustwa kwalifikowanego w tej sprawie. Sprawę przydzielono śledczemu, panu S., który nadał spółce Akwilon status pokrzywdzonego w przestępstwie. Tego samego dnia popołudniu prowadzący śledztwo znalazł pięć ton cukru w garażach należących odpowiednio do pana P. (1,5 tony) i pana Pr. (3,5 tony). Mężczyźni przyznali, że nie posiadają dokumentów potwierdzających legalne nabycie cukru, ale twierdzili, że zapłacili wymaganą kwotę gotówką pewnej pani Ya., która obiecała dostarczyć pieniądze do Akwilonu, a następnie zniknęła. Śledczy uznał pana P. i pana Pr. za świadków w sprawie i, bez formalnego zajęcia cukru, pozostawił go u nich do przechowania. Obaj mężczyźni złożyli pisemne zobowiązania przechowania cukru do czasu wydania przez sąd decyzji w tej sprawie. 20 grudnia 2001 r., na skutek skargi Akwilonu, Prokuratura w Niewinnomyssku nakazała śledczemu, panu S., formalnie zająć cukier, odebrać go od pana P. i pana Pr. oraz złożyć go u osoby trzeciej w celu przechowania. 11 stycznia 2002 r. śledczy zarządził zajęcie i odebranie cukru z garaży należących do pana P. i pana Pr. oraz jego przekazanie osobie trzeciej w celu przechowania. 15 stycznia 2002 r. zarządzenie zostało wykonane, a zajęty cukier został wpisany na listę dowodów rzeczowych w sprawie. Decyzją z 22 lutego 2002 r. śledczy, pan S., uznał pana V., działającego w imieniu spółki Akwilon, za powoda cywilnego w sprawie karnej. 6 sierpnia 2002 r., na polecenie prokuratury Kraju Stawropolskiego, organy śledcze przekazały cukier spółce Akwilon w celu przechowania. Pod koniec 2002 r. sprawa karna została przekazana do innego śledczego. Dwoma decyzjami z 24 marca 2003 r. prowadzący śledztwo uchylił postanowienie o zajęciu cukru i nakazał wykreślenie go z listy dowodów rzeczowych w sprawie. Decyzje stwierdzały, że śledztwo ustaliło, że mimo pisemnych zobowiązań do przechowania cukru, pan P. i pan Pr. sprzedali go osobom trzecim w grudniu 2001 r. Następnie, 8 stycznia 2002 r., zakupili inną partię cukru w ilości odpowiednio 1,5 i 3,5 tony, która została następnie zajęta i wpisana na listę dowodów rzeczowych przez pana S. Decyzje konkludowały, że wspomniany cukier nie był przedmiotem przestępstwa w niniejszej sprawie, a zatem jego zajęcie powinno zostać uchylone. Nie jest jasne, co stało się z cukrem później. 31 marca 2003 r. Niewinnomysski Urząd Spraw Wewnętrznych zdecydował o niewszczęciu postępowania karnego przeciwko panu P. i panowi Pr. w związku z faktem, że sprzedali oni cukier wbrew pisemnym zobowiązaniom złożonym panu S. Decyzja stwierdzała, że zobowiązania nie były prawnie wiążące, ponieważ w momencie ich złożenia cukier nie został formalnie zajęty i wpisany na listę dowodów rzeczowych, a zatem nie było podstaw prawnych, by pan P. i pan Pr. powstrzymali się od jego sprzedaży. Decyzją z 18 kwietnia 2003 r. prowadzący śledztwo zarządził odebranie spółce Akwilon statusu pokrzywdzonego. Decyzja stwierdzała, że w toku śledztwa ustalono, iż 30 listopada 2001 r. spółka Akwilon dostarczyła cukier do garaży należących do pana P. i pana Pr. Następnie dwaj mężczyźni dostarczyli ustaloną kwotę gotówki pewnej pani Ya., która negocjowała transakcję między nimi a Akwilonem i zniknęła po otrzymaniu pieniędzy. Decyzja konkludowała, że w świetle faktu, że w niniejszej sprawie skradzono pieniądze pana P. i pana Pr., a nie cukier Akwilonu, to oni, a nie spółka, byli ofiarami przestępstwa. 6 marca 2007 r. zastępca prokuratora Kraju Stawropolskiego nakazał ponowne przyznanie spółce Akwilon statusu pokrzywdzonego w przestępstwie. 29 marca 2007 r. postępowanie karne wszczęte w związku z przywłaszczeniem mienia Akwilonu zostało zawieszone z powodu nieobecności sprawców. W 2002 r. pan P. i pan Pr. wnieśli powództwo cywilne przeciwko spółce Akwilon, domagając się uznania ich prawa własności do odpowiednio 1,5 i 3,5 tony cukru zajętego przez organy śledcze, uchylenia postanowienia o zajęciu i zwrotu cukru. Decyzją z 17 kwietnia 2003 r. Sąd Miejski w Niewinnomyssku („Sąd Miejski”) umorzył postępowanie w zakresie, w jakim zostało wszczęte przez pana Pr., z powodu, że był on oficjalnie zarejestrowany jako przedsiębiorca, a zatem jego spór z Akwilonem podlegał kompetencji sądu gospodarczego. Nie wynika, aby ta decyzja została zaskarżona lub aby pan Pr. próbował kontynuować postępowanie. W odniesieniu do powództwa pana P., po kilku rundach postępowania, Sąd Miejski uwzględnił je w wyroku z 21 maja 2004 r. Sąd potwierdził prawo własności pana P. do 1,5 tony cukru, powołując się na fakt, że zakupił on 8 stycznia 2002 r. Sąd ustalił dalej, że cukier należący do pana P. został zajęty przez śledczego, pana S., i przekazany osobie trzeciej, a następnie do Akwilonu w celu przechowania oraz że decyzją organów śledczych z 24 marca 2003 r. postanowienie o zajęciu zostało uchylone. Sąd zatem uznał, że Akwilon był zobowiązany do zwrotu 1,5 tony cukru panu P., który był jego prawnym właścicielem. Wyrok nie został zaskarżony i nigdy nie wszczęto postępowania egzekucyjnego. W trakcie całego śledztwa w sprawie incydentu z 30 listopada 2001 r. skarżąca składała liczne skargi do prokuratorów nadzorujących, zarzucając niedbalstwo ze strony śledczego, pana S. W szczególności skarżyła się na jego niedotrzymanie terminu zajęcia cukru należącego do Akwilonu oraz na jego decyzję o przekazaniu go do przechowania panu P. i panowi Pr., osobom, których Akwilon oskarżył o oszustwo, w wyniku czego cukier zaginął, a Akwilon poniósł szkodę majątkową. W listach wysłanych do skarżącej w okresie 2002–2004 r. Prokuratura w Niewinnomyssku i Główny Wydział Śledczy Urzędu Spraw Wewnętrznych Kraju Stawropolskiego stwierdzały, m.in., że śledczy, pan S., rzeczywiście naruszył pewne wymogi ustawodawstwa karnego procesowego. Napisano dalej, że został poddany sankcjom dyscyplinarnym w związku z tym, ale nie było podstaw do wszczęcia postępowania karnego przeciwko niemu. Między kwietniem a lipcem 2004 r. Prokuratura w Niewinnomyssku podjęła szereg podobnych decyzji o odmowie wszczęcia postępowania karnego przeciwko panu S. Stwierdzały one w istocie, że chociaż formalnie w działaniach pana S. występowały znamiona czynu zabronionego podlegającego karze zgodnie z art. 293 Kodeksu Karnego Federacji Rosyjskiej (niedbalstwo zawodowe), ten artykuł przewiduje odpowiedzialność karną tylko wtedy, gdy szkoda wyrządzona takim niedbalstwem osiągnęła minimum 100 000 RUB, podczas gdy szkoda majątkowa zgłoszona przez Akwilon była niższa od tej kwoty. W 2003 r. Akwilon wszczął postępowanie przed Sądem Gospodarczym Kraju Stawropolskiego przeciwko Niewinnomysskiemu Urzędowi Spraw Wewnętrznych, Urzędowi Spraw Wewnętrznych Kraju Stawropolskiego oraz rosyjskiemu Ministerstwu Spraw Wewnętrznych. Spółka skarżyła się, że zaniedbania ze strony śledczego, pana S., podczas śledztwa w sprawie incydentu z 30 listopada 2001 r. doprowadziły do utraty pięciu ton cukru należącego do spółki. Jego działania spowodowały szkodę majątkową spółki i były szkodliwe dla jej renomy gospodarczej, biorąc pod uwagę, że zakupiła ona cukier na warunkach odroczonej płatności, której następnie nie mogła uregulować. Spółka wskazała, że poniesiona do tej pory szkoda majątkowa wyniosła 96 312 RUB, biorąc pod uwagę aktualną cenę cukru. Domagała się również odszkodowania za szkodę wyrządzoną jej renomie gospodarczej. Po kilku rundach postępowania, wyrokiem z 22 października 2004 r. Sąd Gospodarczy Kraju Stawropolskiego oddalił w całości roszczenia spółki. Sąd zauważył, że nie udowodniono, aby śledczy, pan S., był niedbały w wykonywaniu swoich obowiązków, biorąc pod uwagę, że zdecydowano o odmowie wszczęcia postępowania karnego przeciwko niemu w tym zakresie, a zatem nie istniał związek przyczynowy między jego działaniami a szkodą majątkową zgłoszoną przez spółkę powodową. Sąd stwierdził również, że skoro pan S. nie rozpowszechniał żadnych zniesławiających oświadczeń dotyczących Akwilonu, nie było podstaw do uwzględnienia powództwa o odszkodowanie za szkodę wyrządzoną renomie gospodarczej. 30 listopada 2004 r. Wydział Odwoławczy Sądu Gospodarczego Kraju Stawropolskiego uchylił wyrok pierwszej instancji w zakresie, w jakim dotyczył powództwa skarżącej o naprawienie szkody majątkowej, stwierdzając, że ustalenie sądu niższej instancji co do braku związku przyczynowego między szkodą majątkową poniesioną przez Akwilon a działaniami pana S. było błędne. Sąd odwoławczy zauważył, że sąd pierwszej instancji nie wziął pod uwagę, że postępowanie karne przeciwko panu S. w związku z niedbałym wykonywaniem obowiązków nie zostało wszczęte jedynie z formalnego powodu, że szkoda majątkowa wyrządzona spółce powodowej przez jego działania była niższa od ustawowego progu ustalonego w art. 293 Kodeksu Karnego Federacji Rosyjskiej. Sąd odwoławczy uznał za ustalone, że „to na skutek bezprawnych działań śledczego S., który przekazał pięć ton cukru należącego do spółki Akwilon innym osobom, [spółka] została pozbawiona nie tylko swojego mienia, ale także prawa do dochodzenia odszkodowania w ramach postępowania karnego, ponieważ prowadzący śledztwo odebrał spółce status pokrzywdzonego”. Sąd odwoławczy uznał, że spółka udowodniła okoliczności, w jakich poniosła straty majątkowe w wysokości 96 312 RUB, i przyznał spółce pełną kwotę roszczenia w zakresie szkody majątkowej, a także 8 619,42 RUB na pokrycie kosztów i wydatków do odzyskania od rosyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych kosztem Skarbu Federalnego. Sąd odwoławczy utrzymał w mocy wyrok z 22 października 2004 r. w zakresie, w jakim oddalał roszczenie spółki dotyczące odszkodowania za szkodę wyrządzoną jej renomie gospodarczej. 10 marca 2005 r. Federalny Sąd Gospodarczy Okręgu Północnokaukaskiego, działający jako instancja kasacyjna, utrzymał w mocy decyzję odwoławczą z 30 listopada 2004 r. Sąd zmniejszył jednak przyznaną kwotę do 55 000 RUB, zauważając, że suma ta reprezentuje straty majątkowe poniesione przez Akwilon w 2001 r. (patrz punkt 7 powyżej). 19 maja 2005 r. Najwyższy Sąd Gospodarczy Rosji odmówił zgody na wniesienie skargi nadzwyczajnej w sprawie. 15 grudnia 2004 r., na skutek decyzji Wydziału Odwoławczego Sądu Gospodarczego Kraju Stawropolskiego z 30 listopada 2004 r., wydano Akwilonowi nakaz egzekucyjny i wszczęto postępowanie egzekucyjne. W decyzji z 12 lipca 2005 r. Wydział Odwoławczy Sądu Gospodarczego Kraju Stawropolskiego zauważył, że 10 marca 2005 r. Federalny Sąd Gospodarczy Okręgu Północnokaukaskiego zmniejszył przyznaną kwotę za szkodę majątkową z 96 312 RUB do 55 000 RUB i nakazał umorzenie egzekucji kwoty 41 312 RUB. Decyzję tę wysłano do rosyjskiego Ministerstwa Finansów, które następnie zwróciło nakaz egzekucyjny, a decyzja pozostała niewykonana. 23 października 2006 r., na wniosek Akwilonu, Sąd Gospodarczy Kraju Stawropolskiego wydał spółce kolejny nakaz egzekucyjny na kwotę 55 000 RUB przyznaną tytułem szkody majątkowej oraz 8 916,42 RUB przyznaną tytułem kosztów i wydatków. 25 października 2006 r. nowy nakaz wysłano do Ministerstwa Finansów w celu egzekucji. 4 lipca 2007 r. rosyjskie Ministerstwo Finansów przelało pełną kwotę na konto bankowe Akwilonu.


Skarżąca urodziła się w 1991 roku i mieszka w Skopje. W 1999 roku skarżąca (wówczas ośmioletnia) wraz z rodziną (rodzicami i trojgiem rodzeństwa) uciekła z Kosowa[1] i osiedliła się w państwie respondenckim, gdzie mieszka od tego czasu. W 2005 roku otrzymała azyl oraz zezwolenie na pobyt. Weszła w związek nieformalny z obywatelem Macedonii, z którym ma troje małoletnich dzieci (dzieci posiadają również obywatelstwo macedońskie). Jej zezwolenie na pobyt było przedłużane co roku do 3 lutego 2014 roku, kiedy to Ministerstwo Spraw Wewnętrznych odebrało jej status azylowy, uznając, że stanowi „zagrożenie dla [bezpieczeństwa narodowego]”. Decyzji tej poprzedziła rozmowa, podczas której skarżąca, która była reprezentowana przez pełnomocnika, potwierdziła swoją sytuację rodzinną oraz zamiar poślubienia swojego partnera. Kwestia tego, czy skarżąca stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa, nie była poruszana podczas rozmowy. W decyzji stwierdzono dalej: „[skarżąca] jest zobowiązana do opuszczenia państwa respondenckiego w ciągu dwudziestu dni od otrzymania decyzji ostatecznej”. Skarżąca, za pośrednictwem swojego prawnika, zakwestionowała decyzję jako arbitralną. Argumentowała, że nie ma dowodów na to, iż jej pobyt w państwie respondenckim stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego. Ponadto nie dano jej możliwości zakwestionowania jakichkolwiek takich dowodów. 3 lipca 2014 roku Sąd Administracyjny oddalił odwołanie skarżącej i utrzymał w mocy decyzję Ministerstwa, zauważając, że ostatnie uzyskało tajną notatkę pisemną (службена белешка со назнака за доверлив документ) od Agencji Bezpieczeństwa i Kontrwywiadu („Agencja Wywiadowcza”), wskazującą, że stanowi ona zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego. Sąd nie podał żadnych dalszych szczegółów dotyczących tego dokumentu. W związku z tym orzekł, że zaskarżone postępowanie było legalne. Pełnomocnik skarżącej odwołał się od tej decyzji do Wyższego Sądu Administracyjnego, powtarzając argumenty podniesione wcześniej. Ponadto twierdziła, że sformułowania użyte przez Sąd Administracyjny sugerowały istnienie pewnych dokumentów, na których oparto zaskarżoną decyzję. Nie dano jej jednak możliwości zapoznania się z tymi dowodami ani odniesienia się do nich. Decyzją z 1 lipca 2015 roku, doręczoną skarżącej 6 października 2015 roku, Wyższy Sąd Administracyjny oddalił odwołanie skarżącej i utrzymał w mocy decyzję Ministerstwa. Istotna część decyzji brzmi następująco:
„... [Ministerstwo] zdecydowało na podstawie ... informacji niejawnych uzyskanych od odpowiedniego organu (które) niezbicie dowodzą, że jej pobyt w (państwie respondenckim) stanowi zagrożenie dla jego bezpieczeństwa.
Wyższy Sąd Administracyjny zbadał zarzuty (skarżącej) ..., że informacje dostarczone przez odpowiedni organ w ramach Ministerstwa Spraw Wewnętrznych nie zostały przekazane jej ani jej pełnomocnikowi, jednak uznał je za nieistotne ...” W postępowaniu przed Trybunałem Rząd przedłożył zredagowaną wersję utajonej notatki, którą Agencja Wywiadowcza przesłała 19 września 2013 roku do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych. Istotne fragmenty notatki brzmią następująco:
„... po sprawdzeniu bezpieczeństwa [skarżącej] ustalono, że uznanie jej statusu azylowego byłoby zagrożeniem dla (bezpieczeństwa narodowego) [państwa respondenckiego].
Ustalono, że jej (ukryty tekst) ... są sprawcami dziesiątek przestępstw (poważnych kradzieży, kradzieży i czynów ukrywania). Skarżąca była świadoma i wspierała wszystkie przestępstwa popełnione przez jej (ukryty tekst) ... Żyła również w związku nieformalnym z M.M. w celu uzyskania zasiłku pieniężnego, do którego była uprawniona w związku z przyznaniem azylu.
W takich okolicznościach jesteśmy zdania, że nie powinna jej zostać przyznana ochrona azylowa w [państwie respondenckim].” 11 listopada 2015 roku Ministerstwo zezwoliło skarżącej na wyjazd z państwa respondenckiego w celu uzyskania, jak oświadczyła, dokumentów od władz serbskich potrzebnych do zawarcia małżeństwa z jej partnerem w państwie respondenckim. Pozwolono jej na ponowny wjazd do państwa respondenckiego w styczniu 2016 roku, co miało miejsce miesiąc po upływie terminu powrotu do państwa respondenckiego. W lutym 2016 roku skontaktowała się z Ministerstwem w celu złożenia odpowiednich dokumentów.


Skarżąca urodziła się w 1958 roku i mieszka w Groznym, w Republice Czeczeńskiej. Zgodnie z twierdzeniami skarżącej, 7 lutego 1999 r. władze administracyjne rejonu lenińskiego w Groznym wydały jej decyzję o przydziale mieszkania nr 842 uprawniającą ją do zajmowania jednopokojowego mieszkania komunalnego w Groznym. W 2005 r. skarżąca została zameldowana w tym mieszkaniu. W 2007 r. władze zdecydowały o przeprowadzeniu weryfikacji wszystkich decyzji o przydziale mieszkań komunalnych. Decyzja o przydziale mieszkania skarżącej z dnia 7 lutego 1999 r. wzbudziła podejrzenia władz, które zleciły biegłemu weryfikację jej autentyczności. Biegły stwierdził, że decyzja o przydziale jest podrobionym dokumentem. W szczególności decyzja ta nie odpowiadała dacie jej wydania, a odbitka pieczęci na decyzji została wykonana przy użyciu improwizowanej kliszy, która z kolei została wykonana przy pomocy komputera na podstawie odbicia autentycznej pieczęci. Po otrzymaniu tej informacji administracja Groznego wniosła pozew przeciwko skarżącej, domagając się uznania decyzji o przydziale z 7 lutego 1999 r. za nieważną oraz jej eksmisji z przedmiotowego mieszkania. Skarżąca kwestionowała te roszczenia. Twierdziła, że administracja wydała jej decyzję o przydziale mieszkania, ponieważ znajdowała się ona na liście oczekujących na mieszkanie, a następnie została zameldowana w tym lokalu. Nie była świadoma faktu, że decyzja nie została wydrukowana w drukarni. Wniosła również o oddalenie powództwa z powodu przedawnienia, ponieważ zgodnie z prawem krajowym decyzja o przydziale mieszkania mogła zostać uznana za nieważną w ciągu trzech lat od jej doręczenia. Administracja rejonu lenińskiego w Groznym wniosła o uwzględnienie roszczeń zgłoszonych przez administrację Groznego. Administracja nie mogła stwierdzić, czy decyzja została w rzeczywistości doręczona skarżącej, ponieważ archiwa nie zostały zachowane. Jednakże, według urzędników administracji, komisje ds. przydziału mieszkań spotykały się raz w miesiącu. Decyzja nr 842 została wydana 7 lutego 1999 r. Oznaczałoby to, że od początku 1999 r. do 7 lutego 1999 r. wydano 842 decyzji. Jednak administracja rejonu lenińskiego nie mogła wydać takiej liczby decyzji o przydziale mieszkań w ciągu jednego miesiąca. 24 lutego 2009 r. Sąd Rejonowy rejonu lenińskiego w Groznym („Sąd Rejonowy”) uznał decyzję o przydziale mieszkania z 7 lutego 1999 r. za nieważną i wydał nakaz eksmisji skarżącej. W szczególności Sąd Rejonowy stwierdził następująco:
„...Z materiałów sprawy wynika, że decyzja o przydziale mieszkania nr 842 z 7 lutego 1999 r. dotycząca lokalu położonego w Groznym... na imię Darsigowej Rukiet Magomedowny została wydana jako przydział mieszkania.
Z opinii biegłego nr 11 z 11 kwietnia 2008 r. wynika, że powyższa decyzja została poddana ekspertyzie i biegli stwierdzili, że decyzja nr 842 z 7 lutego 1999 r. ... nie odpowiadała dacie jej wydania. Odbitka pieczęci rejonu lenińskiego w Groznym [na decyzji] została wykonana przy użyciu improwizowanej kliszy, która z kolei została wykonana przy pomocy komputera na podstawie odbicia autentycznej pieczęci.
Z opinii biegłego z 24 października 2008 r. nr 1397, 1398/1-2 wynika, że formularz decyzji nr 842 z 7 lutego 1999 r. został wykonany przy użyciu obrazowania elektrofotograficznego na kserokopiarce. Użyty kolor - suchy toner.
W związku z tym sąd ustalił, że dokument tytułowy - decyzja nr 842 z 7 lutego 1999 r. ... nie został wykonany techniką drukarską.
Okoliczności te wynikają z treści pozwu, pism procesowych stron w sądzie, nie zostały zakwestionowane przez strony i są potwierdzone przez dowody przedłożone [sądowi].
Wniosek Administracji Groznego o przywrócenie trzyletniego terminu do wniesienia powództwa o uznanie decyzji za nieważną powinien zostać uwzględniony.
Sąd ocenił całość dowodów przedłożonych przez strony i uznaje, że możliwe jest uwzględnienie powództwa powoda...”
W odwołaniu od wyroku z 24 lutego 2009 r. skarżąca podniosła, że podejmując decyzję o jej eksmisji, Sąd Rejonowy nie zbadał, czy potrzebowała mieszkania, czy nie. W szczególności Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę, że otrzymała jednopokojowe mieszkanie na podstawie tego, że udokumentowała bardzo długi staż pracy i nie posiadała innego mieszkania. 9 czerwca 2009 r. Sąd Najwyższy Republiki Czeczenii („Sąd Najwyższy”) utrzymał ten wyrok w mocy. W szczególności Sąd Najwyższy stwierdził następująco:
„...W rozprawie ustalono, że decyzja nr 842 z 7 lutego 1999 r. wydana przez administrację rejonu lenińskiego w Groznym dla R.M. Darsigowej i dająca jej prawo do wprowadzenia się do mieszkania nr 40 przy ul. Kadyrowa 42 w Groznym została poddana ekspertyzie... Ekspertyza ustaliła, że decyzja nie odpowiadała dacie jej wydania. Odbitka pieczęci rejonu lenińskiego w Groznym [na decyzji] została wykonana przy użyciu improwizowanej kliszy, która z kolei została wykonana przy pomocy komputera na podstawie odbicia autentycznej pieczęci...
...
Biorąc pod uwagę powyższe, sąd pierwszej instancji doszedł do wniosku, że roszczenia zgłoszone przez administrację Groznego muszą zostać uwzględnione. W takich okolicznościach izba cywilna nie znajduje podstaw do uchylenia decyzji sądu ...”
Po eksmisji skarżąca powróciła do mieszkania matki i 26 lipca 2011 r. została zameldowana w tym mieszkaniu.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1966, 1971, 1993 i 1996 roku. Drugi skarżący jest byłym małżonkiem pierwszej skarżącej, a trzeci i czwarty skarżący są ich dziećmi. Pierwsza, trzeci i czwarty skarżący mieszkają we Lwowie. Drugi skarżący miał miejsce zameldowania we Lwowie w chwili wniesienia skargi; jego obecne miejsce pobytu nie jest znane. W sierpniu 2001 r. drugi skarżący, który wówczas był oficerem wojskowym, otrzymał dwupokojowe mieszkanie dla siebie i swojej rodziny w internacie należącym do Lwowskiej Akademii Wojskowej. Następnie wszyscy czterej skarżący uzyskali zameldowanie u władz lokalnych jako najemcy tego mieszkania. Od 2001 roku (a także w chwili wymiany pism między stronami) gospodarstwo domowe płaciło odpowiednie opłaty za utrzymanie i inne opłaty związane z najmem, które były obliczane w założeniu, że mieszkanie jest zamieszkiwane przez cztery osoby. 28 listopada 2003 r. drugi skarżący został zwolniony ze służby wojskowej z powodu redukcji etatów. Zarządzenie o zwolnieniu stanowiło, że przysługuje mu pierwszeństwo w przydziale mieszkania socjalnego z listy oczekujących zarządzanej przez Ministerstwo Obrony. W 2005 r. pierwsza i drugi skarżący rozwiedli się, a pierwsza skarżąca i jej dzieci zostały wpisane na listę oczekujących na mieszkania socjalne zarządzaną przez władze miejskie. W sierpniu 2011 r. lwowski prokurator garnizonowy wszczął postępowanie o eksmisję przeciwko skarżącym. Powołał się zasadniczo na fakt, że internat należał do Akademii Wojskowej i był przeznaczony do czasowego zakwaterowania personelu wojskowego. Tymczasem żaden ze skarżących nie miał żadnego związku z wojskiem ani Akademią Wojskową, która była właścicielem budynku. 15 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy we Lwowie (Frankivskyy) oddalił powództwo prokuratora. Uznał, że skarżący legalnie uzyskali prawo do najmu w związku z poprzednią służbą wojskową drugiego skarżącego. Biorąc pod uwagę odpowiednie przepisy prawne dotyczące ochrony socjalnej byłych oficerów wojskowych i ich rodzin, nie mogli zostać eksmitowani z internatu bez wcześniejszego zapewnienia im innego mieszkania. Ponadto czwarta skarżąca była wówczas nieletnia, a dodatkowe przepisy dotyczące ochrony nieletnich uzasadniały ochronę jej praw mieszkaniowych. Na skutek odwołania prokuratora, 17 września 2013 r. Lwowski Sąd Apelacyjny uchylił ten wyrok i nakazał eksmisję skarżących. Uznał, że zamieszkali w spornym lokalu bez podjęcia przez właściciela budynku formalnej decyzji autoryzującej ich zamieszkanie i bez wydania na ich rzecz nakazu zamieszkania („order”). W konsekwencji zamieszkanie skarżących było niezgodne z prawem od samego początku. Ten fakt wyłączał stosowanie przepisów prawnych przywołanych przez sąd pierwszej instancji dotyczących ochrony socjalnej emerytowanych oficerów wojskowych, ich rodzin i nieletnich. Skarżący wnieśli skargę kasacyjną od tego wyroku. Zaznaczyli w szczególności, że sporne mieszkanie było ich jedynym domem przez ponad dziesięć lat i że ich eksmisja sprawiłoby, że staną się bezdomni. Podali również, że poziom ich dochodów nie jest wystarczający, aby zakupić mieszkanie za własne środki, i że nie mają żadnych członków rodziny we Lwowie, którzy mogliby im zaoferować schronienie. Ich miejsce zamieszkania było należycie zarejestrowane i sumiennie płacili wszystkie stosowne opłaty związane z zajmowaniem mieszkania. Fakt, że właściciel budynku nie dopełnił pewnych formalności związanych z uregulowaniem ich zamieszkania, nie był ich winą. Ponadto, eksmisja na tej podstawie powinna ulec przedawnieniu w 2004 r. (trzy lata po wprowadzeniu się do mieszkania). Na koniec skarżący powołali się na wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka w sprawie Kryvitska i Kryvitskyy przeciwko Ukrainie (nr 30856/03, wyrok z 2 grudnia 2010 r.) i twierdzili, że ich eksmisja naruszyłaby zasady ustalone w tym wyroku, zgodnie z którymi sądy muszą ocenić, czy eksmisja jest konieczna w społeczeństwie demokratycznym. 20 listopada 2013 r. Wyższy Sąd Specjalizowany Ukrainy oddalił skargę kasacyjną skarżących. Następnie wszczęto postępowanie egzekucyjne w celu eksmisji skarżących. Strony nie poinformowały Trybunału, czy nakaz eksmisji został wykonany.


Skarżący urodził się w 1970 roku i mieszka w Tiranie. W nieokreślonym dniu wszczęto postępowanie karne przeciwko skarżącemu i dwóm innym współoskarżonym o zabójstwo z premedytacją. Następnie skarżący został aresztowany przez władze. 21 lipca 1998 r. skarżący zwrócił się z pismem (kërkesë) do Sądu Rejonowego w Kawai („Sąd Rejonowy”) i do prokuratora rejonowego w Kawai („prokurator rejonowy”), oświadczając, że zatrudnił A., adwokata, aby go reprezentował przed prokuratorem rejonowym podczas śledztwa oraz podczas postępowania sądowego. Wydaje się, że skarżący napisał to pismo, przebywając w areszcie. 1 listopada 1999 r. Sąd Rejonowy uniewinnił skarżącego i zarządził jego zwolnienie. Był obecny na rozprawie i był broniony przez A., swojego wybranego adwokata. Dwaj inni współoskarżeni zostali skazani i otrzymali wyroki. W nieokreślonym dniu dwaj inni współoskarżeni i prokurator odwołali się od decyzji Sądu Rejonowego z 1 listopada 1999 r. W nieokreślonym dniu skarżący opuścił Albanię. Wydaje się, że skarżący nie został poinformowany o odwołaniach dwóch innych współoskarżonych i prokuratora, ale najprawdopodobniej A. został o nich poinformowany. 28 lutego 2000 r. Sąd Apelacyjny w Durrës („Sąd Apelacyjny”) uchylił decyzję Sądu Rejonowego i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Skarżący był reprezentowany przez A. w jego nieobecności. 21 kwietnia 2000 r. Sąd Najwyższy oddalił odwołanie skarżącego wniesione przez A. od decyzji Sądu Apelacyjnego w Durrës z 28 lutego 2000 r. 26 grudnia 2000 r., w trakcie ponownego postępowania, Sąd Rejonowy uznał skarżącego za winnego zaocznie zabójstwa z premedytacją i skazał go na dwadzieścia trzy lata pozbawienia wolności. Skarżący był reprezentowany przez adwokata A. (patrz paragraf 9), z decyzji wynikało, że A. został ustanowiony przez sąd. Dwaj inni współoskarżeni wnieśli odwołanie. 10 września 2001 r. i 14 grudnia 2001 r. odpowiednio Sąd Apelacyjny i Sąd Najwyższy utrzymały w mocy decyzję z 26 grudnia 2000 r. Skarżący był w tych postępowaniach reprezentowany przez nowego adwokata ustanowionego przez sąd. 14 kwietnia 2004 r. matka skarżącego zatrudniła innego adwokata, K., aby złożyć wniosek o wznowienie postępowania. Z decyzji Sądu Najwyższego z 9 lipca 2010 r. (patrz poniższy paragraf 18) i decyzji Sądu Konstytucyjnego z 25 lutego 2011 r. (patrz poniższy paragraf 21) wynika, że wniosek o wznowienie postępowania został oddalony przez Sąd Najwyższy. W aktach sprawy nie znajduje się kopia wspomnianej decyzji Sądu Najwyższego. 8 lipca 2005 r. skarżący został poinformowany przez członków rodziny o skazaniu go zaocznie. Wniósł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z 26 grudnia 2000 r., argumentując, że nigdy nie został poinformowany o skazaniu go zaocznie, ponieważ przebywał za granicą. Skarżącego reprezentował K. jako jego pełnomocnik. 4 listopada 2005 r., 29 września 2006 r. i 9 lipca 2010 r. odpowiednio Sąd Rejonowy i Sąd Apelacyjny oddaliły, a Sąd Najwyższy odrzucił jego wniosek. Sądy krajowe uznały, że skarżący powinien był wiedzieć o postępowaniu, ponieważ był reprezentowany przez wybranego przez siebie adwokata A., który został poinformowany o odwołaniu prokuratora, oraz ponieważ jego matka ustanowiła adwokata w celu złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Uznały również, że sprawa została już rozpoznana na wszystkich szczeblach i że ich decyzje nadal obowiązują. Sędzia A.H., który był członkiem składu Sądu Rejonowego, który wydał wyrok z 26 grudnia 2000 r., zasiadał również w składzie Sądu Rejonowego w dniu 4 listopada 2005 r., który oddalił wniosek skarżącego. Sędziowie V.C. i Sh.M., którzy byli członkami składu Sądu Apelacyjnego, który 10 września 2001 r. utrzymał w mocy decyzję z 26 grudnia 2000 r., zasiadali również w składzie Sądu Apelacyjnego, który oddalił jego odwołanie 29 września 2006 r. W nieokreślonym dniu skarżący, reprezentowany przez swojego adwokata, wniósł skargę konstytucyjną dotyczącą rzekomego niesprawiedliwego charakteru postępowania zaocznego oraz braku bezstronności Sądu Rejonowego i Sądu Apelacyjnego. 16 marca 2011 r. adwokat skarżącego został poinformowany o decyzji Sądu Konstytucyjnego z 25 lutego 2011 r. o oddaleniu skargi konstytucyjnej skarżącego. Sąd Konstytucyjny, stwierdzając, że A. i matka skarżącego miały wiedzę o postępowaniu sądowym, oświadczył, że nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne, które uniemożliwiłyby skarżącemu osobiste stawiennictwo na rozprawie. Nie rozpoznał zarzutu skarżącego dotyczącego bezstronności Sądu Rejonowego i Sądu Apelacyjnego.


Skarżąca urodziła się w 1985 roku i mieszka w Moskwie. W maju 2008 r. wyszła za mąż za R.M. Małżonkowie zamieszkali w Moskwie. 23 lipca 2008 r. oraz 31 maja 2012 r. skarżąca urodziła dwoje dzieci, odpowiednio syna i córkę. W styczniu 2014 r. ona i R.M. postanowili się rozstać. 14 stycznia 2014 r. R.M. zabrał dzieci do Republiki Inguszetii bez wiedzy skarżącej. Zostawił ich u swoich rodziców (dziadków ze strony ojca) i wrócił do Moskwy. 4 marca 2014 r. małżeństwo skarżącej i R.M. zostało rozwiązane. 11 marca 2014 r. skarżąca złożyła wniosek do Sądu Rejonowego Izmajłowskiego w Moskwie („Sąd Rejonowy”) o ustalenie miejsca pobytu dzieci. Wniosła również o alimenty na dzieci od R.M. 25 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy orzekł, że dzieci powinny mieszkać z matką, skarżącą. Nakazał również R.M. zwrot dzieci do niej oraz płacenie alimentów. Wyrok uprawomocnił się 14 października 2014 r. Jednakże R.M. odmówił wykonania wyroku. 10 listopada 2014 r. Sąd Rejonowy wydał tytuł wykonawczy. 17 listopada 2014 r. Służba Komornicza Rejonu Sunżeńskiego w Republice Inguszetii odmówiła wszczęcia postępowania egzekucyjnego, ponieważ dłużnik, R.M., zamieszkiwał w Moskwie. 24 listopada 2014 r. Służba Komornicza Rejonu Izmajłowskiego w Moskwie wszczęła postępowanie egzekucyjne. 2 lutego 2015 r. postępowanie egzekucyjne zostało przeniesione do Służby Komorniczej Rejonu Sunżeńskiego w Republice Inguszetii. 12 lutego 2015 r. skarżąca zaskarżyła legalność powyższej decyzji przed Sądem Rejonowym. 8 kwietnia 2015 r. Sąd Rejonowy uznał decyzję z 2 lutego 2015 r. za niezgodną z prawem. Tymczasem, 23 marca, 2 kwietnia, 14 kwietnia i 16 kwietnia 2015 r. komornik z Służby Komorniczej Rejonu Sunżeńskiego próbował bezskutecznie wyegzekwować wyrok z 25 czerwca 2014 r.: 23 marca i 16 kwietnia 2015 r. ze względu na stan emocjonalny dzieci, 2 kwietnia 2015 r., ponieważ dzieci przebywały poza terytorium Republiki Inguszetii, a 14 kwietnia 2015 r., ponieważ skarżąca była nieobecna. 24 kwietnia 2015 r. skarżąca zaskarżyła w sądzie legalność działań komornika podczas próby zwrotu jej dzieci 16 kwietnia 2015 r., w szczególności: udział niewłaściwego rejonowego organu opieki nad dziećmi w egzekucji, odmowę jej wniosku o filmowanie egzekucji, odmowę rozpatrzenia jej zastrzeżenia dotyczącego psychologa uczestniczącego w egzekucji, opóźnienie w zawiadomieniu o egzekucji, ustalenie podczas egzekucji preferencji syna skarżącej co do jego przyszłego miejsca zamieszkania, a także bezczynność komornika skutkującą brakiem wykonania wyroku z 25 czerwca 2014 r. 11 czerwca 2015 r. Sąd Rejonowy w Magasie w Republice Inguszetii uznał działania komornika podczas próby zwrotu dzieci skarżącej 16 kwietnia 2015 r. za niezgodne z prawem. 17 czerwca 2015 r. komornik z Służby Komorniczej Rejonu Sunżeńskiego ograniczył R.M. prawo do wyjazdu z Federacji Rosyjskiej na sześć miesięcy. Tymczasem, według Rządu, 16 czerwca, 5 lipca, w nieokreślonym dniu lipca, 15 lipca i 17 sierpnia 2015 r. komornik z Służby Komorniczej Rejonu Sunżeńskiego zawiadomił skarżącą, że egzekucja została wyznaczona odpowiednio na 22 czerwca, 6 lipca, 13 lipca, 27 lipca i 19 sierpnia 2015 r. Za każdym z tych pięciu razy R.M. zabrał dzieci do siedziby Służby Komorniczej Rejonu Sunżeńskiego. Jednakże, ponieważ ani skarżąca, ani jej przedstawiciel nie byli obecni, egzekucja nie mogła się odbyć. Według skarżącej, nigdy nie została zawiadomiona o terminach egzekucji wyznaczonych na 22 czerwca, 6 lipca, 13 lipca, 27 lipca i 19 sierpnia 2015 r. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie z 16 czerwca 2015 r. zostało wysłane pod adres R.M. Zawiadomienia z 15 lipca i 17 sierpnia 2015 r. zostały wysłane pod adres skarżącej, chociaż brak dowodów na to, że je otrzymała. Akta sprawy nie zawierają również dowodów na to, że została zawiadomiona o pozostałych dwóch wyznaczonych terminach przeprowadzenia czynności egzekucyjnych. 17 września 2015 r. akta egzekucyjne zostały zwrócone do Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego w Moskwie na mocy orzeczenia Sądu Rejonowego z 8 kwietnia 2015 r. (patrz punkt 19 powyżej). 6 października i 20 października 2015 r. komornik z Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego w Moskwie wezwał R.M. do wykonania wyroku z 25 czerwca 2014 r., odpowiednio do 13 października i 23 października 2015 r. Ponadto odwiedził R.M. w jego miejscu zamieszkania w Moskwie. Ustalono, że dzieci mieszkają z rodzicami R.M. w Republice Inguszetii. 23 października 2015 r. zastępca naczelnika Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego nałożył na R.M. grzywnę administracyjną w wysokości 2500 rubli rosyjskich (RUB) za niewykonanie wyroku z 25 czerwca 2014 r. 3 listopada 2015 r. komornik z Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego wezwał R.M. do biura komornika na 10 listopada 2015 r. w celu złożenia wyjaśnień dotyczących niewykonania wyroku z 25 czerwca 2014 r. 10 listopada 2015 r. komornik nałożył na R.M. opłatę egzekucyjną w wysokości 5000 RUB za niewykonanie wyroku z 25 czerwca 2014 r. Nakazano mu wykonanie [wyroku] do 13 listopada 2015 r. 20 listopada 2015 r. zastępca naczelnika Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego nałożył na R.M. kolejną grzywnę administracyjną w wysokości 2500 RUB za niewykonanie wyroku z 25 czerwca 2014 r. Tego samego dnia naczelnik Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego nałożył na R.M. grzywnę administracyjną w wysokości 1000 RUB za niewykonanie prawnych żądań komorników. 14 stycznia 2016 r. Komisja ds. Nieletnich i Ochrony Ich Praw Rejonu Północnego Izmajłowo w Moskwie nałożyła na R.M. grzywnę administracyjną w wysokości 2000 RUB. Tego samego dnia komornik czasowo ograniczył prawo R.M. do wyjazdu z kraju w związku z niewykonaniem wyroku z 25 czerwca 2014 r. oraz nakazał mu zapłatę nałożonych grzywen administracyjnych. R.M. został wezwany do biura komornika na 19 stycznia 2016 r. w celu złożenia wyjaśnień dotyczących jego niechęci do wykonania wyroku z 25 czerwca 2014 r. oraz nakazano mu wykonanie [wyroku] do 20 stycznia 2016 r. Na wniosek skarżącej, 3 lutego 2016 r. komornik wszczął poszukiwania dzieci i ograniczył R.M. prawo do prowadzenia pojazdów. 5 lutego 2016 r. naczelnik Służby Komorniczej Rejonu Izmajłowskiego nałożył na R.M. grzywnę administracyjną w wysokości 1000 RUB za niewykonanie prawnych żądań komorników. 13 kwietnia 2016 r. komornik zadzwonił do R.M. i poprosił go o stawienie się w biurze komornika w celu złożenia wyjaśnień dotyczących niewykonania wyroku z 25 czerwca 2014 r. Odmówił. 14 kwietnia 2016 r. komornik zawiesił postępowanie egzekucyjne. Według Rządu, 5 maja 2016 r. komornik zawiadomił skarżącą, że egzekucja została wyznaczona na 19 maja 2016 r. na godz. 10:00 w miejscu zamieszkania dzieci w Republice Inguszetii. Jednakże, ponieważ nie stawiła się ona, egzekucja nie mogła zostać przeprowadzona. Według skarżącej, nie została zawiadomiona o egzekucji wyznaczonej na 19 maja 2016 r. Z akt sprawy wynika, że zawiadomienie z 5 maja 2016 r. zostało wysłane pod adres R.M. Wyrok z 25 czerwca 2014 r. pozostaje niewykonany do dnia dzisiejszego. Dzieci nadal mieszkają z dziadkami ze strony ojca w Republice Inguszetii.


Zjednoczony Związek Zawodowy Lotnictwa Cywilnego („pierwszy skarżący”) jest związkiem zawodowym zarejestrowanym w Budapeszcie. Pan A. Csorba („drugi skarżący”) jest obywatelem węgierskim urodzonym w 1970 roku, mieszkającym w Vecsés. Jest Prezesem Zjednoczonego Związku Zawodowego Lotnictwa Cywilnego. 12 października 2012 r. drugi skarżący złożył wniosek do Komendy Policji w Budapeszcie o zezwolenie na przeprowadzenie demonstracji na drodze prowadzącej do Międzynarodowego Portu Lotniczego Budapeszt im. Ferenca Liszta. Stwierdził, że demonstracja odbędzie się na pasie awaryjnym drogi, który nie jest zwykle używany do ruchu. Zadeklarowanymi celami demonstracji było, między innymi, zwrócenie uwagi opinii publicznej na niepewną sytuację finansową, w jakiej znaleźliby się pracownicy lotniska, gdyby planowane przez zarządzającą lotniskiem spółkę cięcia płac zostały wprowadzone w życie. Wydarzenie było zaplanowane na czas między 15:00 a 17:00 dnia 17 października 2012 r. Drugi skarżący sprecyzował również, że spodziewana jest liczba około 50 do 100 uczestników wydarzenia oraz że planowane są wystąpienia i odczytanie listu otwartego. 14 października 2012 r. Komenda Policji w Budapeszcie zarejestrowała wniosek i poinformowała drugiego skarżącego, że w celu wyjaśnienia szczegółów dotyczących programu demonstracji oraz liczby policjantów niezbędnych do zabezpieczenia wydarzenia konieczne jest umówienie spotkania z organizatorami. Drugi skarżący i Wiceprezes Zjednoczonego Związku Zawodowego Lotnictwa Cywilnego spotkali się tego samego dnia z przedstawicielami Komendy Policji w Monor. Przedstawiciel komendy policji zaproponował, aby demonstracja odbyła się w innym miejscu, ponieważ planowana lokalizacja zagrażałaby ruchowi drogowemu. Drugi skarżący zapewnił policję, że demonstranci będą przestrzegać przepisów ruchu drogowego, zajmą tylko część drogi nie używaną do ruchu i będą rozdawać ulotki pasażerom samochodów, a organizatorzy odwołają lub przerwą demonstrację, jeśli nie będzie ona zgodna z odpowiednimi przepisami prawa. 14 października 2012 r. Komenda Policji w Monor zabroniła demonstracji. Uznała, że planowana demonstracja zagrażałaby ruchowi drogowemu i uczyniłaby lotnisko niedostępnym, naruszając prawo pasażerów do opuszczenia kraju. W każdym razie demonstracja naruszyłaby kodeks drogowy, ponieważ części drogi nie używane do ruchu nie były przeznaczone do wchodzenia na nie przez pieszych ani do parkowania. 17 października 2012 r. skarżący wnieśli o kontrolę sądową decyzji, powołując się na swoje prawo do wolności wypowiedzi i wolności zgromadzeń. Argumentowali, że demonstracja może być zabroniona z powodu konieczności zapewnienia bezpieczeństwa ruchu tylko wtedy, gdy nie istnieją alternatywne środki dotarcia na lotnisko. W ich opinii demonstracja nie stanowiłaby żadnego większego utrudnienia w ruchu niż prace drogowe. Decyzją z 19 października 2012 r. Sąd Okręgowy Okolic Budapesztu (Budapest Környéki Törvényszék) oddalił ich skargę, popierając w istocie uzasadnienie komendy policji (patrz powyższy paragraf 9).


Skarżący urodził się w 1973 roku. Jest nosicielem talasemii. W nieokreślonym terminie doznał nieodwracalnego niedokrwienia, co skutkowało zgorzelą septyczną i późniejszą amputacją prawej nogi w stawie biodrowym. Używa kul, ponieważ nie kwalifikuje się do założenia protezy kończyny, ani nie posiada niezbędnych środków finansowych na taki zabieg. Skarżący twierdzi również, że jest użytkownikiem narkotyków. 1 maja 2013 r. skarżący został aresztowany, a następnie zatrzymany na komisariacie policji w Omonii. 7 maja 2013 r. prokurator zarządził jego tymczasowe aresztowanie w więzieniu Korydallos na podstawie decyzji nr 3386/2010 Trzyosobowego Sądu Apelacyjnego ds. Przestępstw (Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων), ale nie mógł zostać tam przyjęty, ponieważ więzienie było przepełnione. Następnie został przeniesiony z powrotem na komisariat policji w Omonii, gdzie przebywał do 28 maja 2013 r. W tym dniu został przeniesiony do więzienia Korydallos, gdzie przebywał do 30 grudnia 2013 r. Następnie został przeniesiony do więzienia w Larisie, gdzie pozostał do 25 listopada 2014 r. W tym dniu został przeniesiony do więzienia Korydallos, skąd został zwolniony następnego dnia, to jest 26 listopada 2014 r. 13 listopada 2013 r. skarżący został skazany przez Trzyosobowy Sąd Apelacyjny ds. Przestępstw na karę ośmiu lat pozbawienia wolności i grzywnę w wysokości 20 000 euro za przestępstwo kupna i sprzedaży narkotyków przez osobę nieuzależnioną od narkotyków (decyzja nr 5519/2013). Skarżący twierdził, że warunki jego zatrzymania na komisariacie policji w Omonii, gdzie przebywał przez okres dwudziestu siedmiu dni, były bardzo złe. Był zatrzymany w celi na trzecim piętrze mierzącej około 40 m kw., w której przebywało od siedemnastu do trzydziestu zatrzymanych, a czasami nawet więcej. System wentylacyjny był brudny i niewystarczający. Cela była brudna i pozbawiona mebli, bez łóżek, z jedynie betonową ławą biegnącą wzdłuż trzech ścian, na której pomieściło się od sześciu do ośmiu osób, w tym skarżącego. Pozostali zatrzymani nie mieli dostępu do materacy, ale spali na kocach położonych na podłodze. Przez pewien okres w celi przetrzymywano zarówno mężczyzn, jak i kobiety, dopóki pewna organizacja nie złożyła skargi, a kobiety nie zostały przeniesione w inne miejsce. Była tylko jedna prysznic i dwie toalety na poziomie podłogi, z których jedna nie działała. Strażnik musiał otwierać drzwi celi za każdym razem, gdy skarżący potrzebował skorzystać z toalety, a czasami korzystanie z niej odbywało się przed innymi więźniami, ponieważ nie miała drzwi. Nie otrzymał środków higieny ani czyszczących, ani nie miał dostępu do opieki medycznej pomimo swojej niepełnosprawności i ran na nodze, które pogorszyły się z powodu warunków zatrzymania. Jakość jedzenia była niska, a pił wodę bezpośrednio z umywalek w części toaletowej, bez żadnych szklanek lub kubków. Nie było żadnych ćwiczeń na świeżym powietrzu ani innych zajęć, a z powodu braku miejsca w celi i niepełnosprawności skarżący spędzał cały dzień siedząc na betonowej ławie. Nie miał żadnego dostępu do telefonu ani żadnej formy działalności rekreacyjnej, takiej jak telewizja czy radio. 28 maja 2013 r. skarżący został przeniesiony do więzienia Korydallos, gdzie początkowo został przyjęty do więziennego szpitala na dwa dni. W notatce przyjęcia zapisano „amputowana prawa noga – niezdolny do zaspokajania własnych potrzeb; owrzodzona lewa kość piszczelowa”. 30 maja 2013 r. został wypisany ze szpitala więziennego. Notatka o wypisie odnosiła się do „amputowanej prawej nogi, wyników badań krwi HT 34,6%, HB 10,4 z powodu talasemii minor”. Skarżący twierdził, że został poproszony o podpisanie oświadczenia, że chce przerwać leczenie farmakologiczne, ale w rzeczywistości nigdy nie otrzymał żadnego. Skarżący pozostał w więzieniu Korydallos do 30 grudnia 2013 r. Twierdził, że został umieszczony w celi z ośmioma innymi więźniami zamiast pozostać w szpitalu, gdzie mógłby otrzymać lepsze leczenie. Zamiast otrzymać specjalne łóżko dostosowane do jego potrzeb, musiał spać na dolnym piętrze łóżka piętrowego, na którym ledwo mógł się położyć z powodu swojej niepełnosprawności. Toaleta w celi nie była osłonięta, a jej używanie było więc widoczne dla innych więźniów. Nie była dostosowana do jego potrzeb, a jej kształt sprawiał, że było mu bardzo trudno z niej korzystać, mając tylko jedną kończynę. Podczas pobytu nie był regularnie monitorowany przez lekarza, ani nigdy więcej nie został przyjęty do więziennego szpitala po pierwszej wizycie. Skarżący argumentował, że jego stan zdrowia wymagał zatrzymania w szpitalu; jednak tak nie zorganizowano, z wyjątkiem dwóch dni spędzonych w więziennym szpitalu po przeniesieniu do Korydallos. 30 grudnia 2013 r. skarżący został przeniesiony do więzienia w Larisie, gdzie przebywał do 25 listopada 2014 r. Skarżący twierdził, że warunki zatrzymania były również bardzo złe w tym zakładzie karnym i że nie otrzymał odpowiedniego leczenia. Został umieszczony w celi wraz z wieloma innymi więźniami, ponieważ więzienie było przepełnione, i nie otrzymał specjalnego łóżka ani specjalnych urządzeń toaletowych dostosowanych do jego potrzeb. Cela była brudna i niewystarczająco oświetlona i wentylowana. Toaleta była podobna do tej w więzieniu Korydallos. Dostęp skarżącego do ćwiczeń na świeżym powietrzu był trudny i niebezpieczny z powodu jego niepełnosprawności. Skarżący twierdził, że nie otrzymał odpowiedniego leczenia, że nie był regularnie monitorowany przez lekarza i że w żadnym momencie nie został przyjęty do szpitala z dostępem do personelu pielęgniarskiego, który podjąłby odpowiednie środki w celu zaspokojenia jego potrzeb. Głównym stanowiskiem Rządu dotyczącym zatrzymania skarżącego na komisariacie policji w Omonii było to, że nie osiągnęło ono poziomu nasilenia wymaganego, aby objąć je zakresem art. 3 Konwencji. W szczególności skarżący był zatrzymany na komisariacie policji w Omonii od godziny 20:30 1 maja 2013 r. do godziny 14:00 28 maja 2013 r., to jest przez dwadzieścia siedem dni. Komisariat policji w Omonii posiadał pięć łóżek, a każde z nich miało poduszki, materace i pościel. Cela była regularnie sprzątana i przeznaczona tylko do krótkotrwałego zatrzymania. W odniesieniu do leczenia medycznego skarżącego w Korydallos Rząd podał, że podczas uwięzienia w Korydallos skarżący był regularnie badany przez lekarza. Oprócz początkowych dwóch dni od 28 do 30 maja 2013 r., skarżący był badany przez lekarzy różnych specjalności, zgodnie z jego potrzebami, 9 listopada, 9 grudnia i 19 grudnia 2013 r. Jeśli chodzi o ogólne warunki zatrzymania, Rząd podał, że ze względu na niepełnosprawność skarżącego został umieszczony w celi nr 3, ponieważ znajdowała się ona na parterze. Cela mierzyła 70 m kw. i miała pojemność dwudziestu osadzonych. Dokumenty będące w dyspozycji Rządu nie wskazywały dokładnej liczby współwięźniów skarżącego, ale w momencie składania wniosków przez Rząd w celi przebywało siedemnastu osadzonych. Były dwie toalety i prysznic, a osadzeni mieli dostęp do dziedzińca mierzącego 30 m kw. Cela miała dwa okna zapewniające wystarczającą ilość światła i wentylacji, była ogrzewana i generalnie w lepszym stanie niż pozostałe cele więzienne. Skrzydło miało wspólny pokój mierzący 140 m kw. z plastikowymi stołami i kuchnią do dyspozycji osadzonych. Cele były regularnie dezynfekowane. Skarżący został przeniesiony do więzienia w Larisie 30 grudnia 2013 r., gdzie przebywał przez około jedenaście miesięcy. Był zatrzymany w oddziale nr 2 na parterze, wraz z starszymi osadzonymi i osadzonymi z niepełnosprawnościami. Oddział znajdował się w bezpośrednim sąsiedztwie gabinetu lekarskiego, mierzył 234,60 m kw. i podczas uwięzienia skarżącego przebywało w nim średnio pięćdziesięciu trzech osadzonych. Oddział miał cztery toalety tureckie i toaletę siedzącą, używaną przez osadzonych z niepełnosprawnościami. Miał dwadzieścia osiem dwupoziomowych łóżek piętrowych, każde z własnym telewizorem. Były plastikowe stoły i stołki dla każdego, a także stoliki nocne i dwie lodówki. Był regularnie dezynfekowany i sprzątany codziennie. Światło i wentylację zapewniało pięć dużych okien. Ponadto Rząd przedstawił przykłady tygodniowych menu podczas uwięzienia skarżącego i wskazał, że oddział miał dostęp do dziedzińca. Więźniowie mieli do swojej dyspozycji liczne zajęcia kulturalne i sportowe dla rozrywki. Posiłki były układane przy pomocy lekarza więziennego, a specjalne potrzeby dietetyczne były uwzględniane. Aby wykazać ten punkt, Rząd przedstawił przykłady różnych oferowanych posiłków. W więzieniu było dwóch psychologów, z którymi można było konsultować się z inicjatywy lekarzy lub na żądanie osadzonych. Dokumentacja przedstawiona przez Rząd wykazała, że skarżący spotkał się z psychologiem więziennym dwadzieścia siedem razy i otrzymał pomoc finansową, psychologiczną i materialną za pośrednictwem Działu Pomocy Społecznej więzienia. Skarżący otrzymał produkty higieniczne, ubrania, buty i kartę do wykonywania połączeń telefonicznych. Jeśli chodzi o leczenie, skarżący był monitorowany przez lekarzy więziennych i okazjonalnie był przenoszony do szpitala w Larisie. Łącznie jego dokumentacja medyczna wykazała, że otrzymał pomoc medyczną dwadzieścia siedem razy, albo na miejscu, albo w szpitalu miejskim. Rząd wskazał, że skarżący nie powołał się ani nie przedstawił żadnych dowodów pokazujących, że złożył jakiekolwiek wnioski do władz więziennych dotyczące jego skarg przed Trybunałem. Dodatkowo wnieśli, że w żadnym z dokumentów medycznych nie wynika, aby skarżący był użytkownikiem narkotyków, co fałszywie twierdził w swoim wniosku. Co więcej, został skazany za kupno i sprzedaż narkotyków jako osoba nieuzależniona. Wreszcie, skarżący skorzystał z korzystnego zaliczenia dni odbytych, z powodu swojej niepełnosprawności.


Skarżący urodził się w 1977 roku w Qesarat, Tepelenë. Obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. W następstwie postępowania zaocznego Sąd Rejonowy w Gjirokastër oraz Sąd Apelacyjny uznały odpowiednio 14 stycznia i 10 listopada 2005 r. skarżącego za winnego usiłowania kradzieży ze skutkiem śmiertelnym w zmowie z innymi osobami i wymierzyły mu karę siedemnastu lat pozbawienia wolności. Wyrok ten stał się prawomocny 9 lutego 2007 r., po tym jak Sąd Najwyższy oddalił odwołanie złożone przez pełnomocnika skarżącego. Wydaje się, że skarżący był reprezentowany przez adwokata wyznaczonego przez jego rodzinę podczas całego postępowania sądowego. Wydaje się, że 30 marca 2007 r. skarżący został ekstradowany z Grecji do Albanii. 3 maja 2007 r. Sąd Rejonowy w Gjirokastër uwzględnił wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a skarżący złożył odwołanie od wyroku skazującego wydanego zaocznie. 12 listopada 2007 r. Sąd Apelacyjny w Gjirokastër, zmieniając kwalifikację prawną zarzutów wobec skarżącego na podstawie dowodów uzyskanych w postępowaniu zaocznym, utrzymał w mocy wyrok skazujący, orzekając, że stał się on prawomocny. Ostateczną decyzją z 7 października 2009 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok skazujący skarżącego, taki jak w orzeczeniu Sądu Rejonowego w Gjirokastër z 2005 r., orzekając, że stał się on prawomocny i że okoliczności faktyczne oraz prawne sprawy zostały zbadane wcześniej. Sąd Najwyższy zauważył ponadto, że przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie powinno nastąpić, ponieważ sprawa stała się prawomocna. 21 lutego 2011 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Sądu Konstytucyjnego na decyzję Sądu Najwyższego, powołując się, między innymi, na fakt, że sądy krajowe nie dały mu możliwości ponownego ustalenia faktów i kwestii prawnych dotyczących zarzutu karnego. 9 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego został powiadomiony o decyzji Sądu Konstytucyjnego o oddaleniu jego skargi.


Skarżący urodził się w 1975 roku. Obecnie odbywa karę pozbawienia wolności. 9 lipca 2002 r., w wyniku postępowania zaocznego, Sąd Rejonowy w Gjirokastër uznał skarżącego za winnego usiłowania uzbrojonego rozboju, nieumyślnego spowodowania śmierci oraz zamachu na morderstwo w związku z innym przestępstwem i skazał go na dwadzieścia pięć lat pozbawienia wolności. Trzech innych współoskarżonych, których wnioski o zastosowanie procedury uproszczonej zostały uwzględnione, również zostało uznanych za winnych. Skarżącego reprezentował obrońca z urzędu. 7 października 2002 r., po odwołaniu wniesionym przez trzech pozostałych oskarżonych, Sąd Apelacyjny w Gjirokastër utrzymał w mocy orzeczenie w nieobecności skarżącego. 10 października 2007 r., po ekstradycji skarżącego do Albanii, Sąd Rejonowy uwzględnił jego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu Sąd Rejonowy stwierdził, że służba pocztowa odnotowała, iż skarżący mieszka we Włoszech i w konsekwencji nie był świadomy skazania. W nieokreślonym dniu października 2007 r. skarżący wniósł odwołanie. Po pierwsze, zwrócił się o ponowne rozpatrzenie swojej sprawy oddzielnie od sprawy współoskarżonych, argumentując, że nie ubiegał się o zastosowanie procedury uproszczonej. Powołał się na orzeczenie unifikujące nr 2 Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2003 r. (patrz poniższy paragraf 16). Po drugie, wnosił o przeprowadzenie na nowo dowodów w jego obecności oraz o przesłuchanie licznych świadków. Po trzecie, podtrzymywał, że władze nie powiadomiły go o postępowaniu sądowym przed sądem pierwszej instancji. 17 grudnia 2007 r. Sąd Apelacyjny w Gjirokastër utrzymał w mocy wyrok skazujący skarżącego wydanego zaocznie. Sąd orzekł, że skarżący nie przedstawił nowych dowodów, które zmieniłyby wynik tego postępowania. Jego wniosek był skierowany przeciwko wartości dowodowej dowodów, które zostały już zbadane i rozstrzygnięte. Utrzymując wyrok w mocy, sąd oparł się na dowodach z opinii biegłych sporządzonych w 1997 i 1999 r. oraz na zeznaniach świadków złożonych w 2001 i 2002 r. Sąd stwierdził dalej, że skarżący został należycie poinformowany, ponieważ władze wydały obwieszczenie publiczne. Na koniec zauważył, że procedura uproszczona została zastosowana jednakowo do wszystkich oskarżonych zgodnie z orzeczeniem unifikującym Sądu Najwyższego z 29 stycznia 2003 r. (patrz „Poniższe istotne orzecznictwo krajowe”). Rozdzielenie spraw nie mogło być rozważone, ponieważ sąd rejonowy nie rozstrzygnął tej kwestii. W nieokreślonym terminie skarżący wniósł odwołanie od decyzji Sądu Apelacyjnego. Skarżył się na naruszenie prawa do przesłuchania świadków i ponownego zbadania dowodów. Podkreślał fakt, że w odwołaniu do Sądu Apelacyjnego wnosił o uzyskanie dowodów, w tym o przeprowadzenie parady rozpoznawczej, przesłuchanie czwartej osoby obecnej podczas zdarzeń, konfrontację twarzą w twarz z innymi współoskarżonymi i tak dalej. Nie było możliwe, aby sam uzyskał te dowody; mogły to zrobić tylko sądy lub prokurator. Skarżący podtrzymał również inne zarzuty, które podniósł w sprawie przed Sądem Apelacyjnym. 5 marca 2010 r. Sąd Najwyższy oddalił odwołanie, stwierdzając, że brakuje mu podstaw odwoławczych przewidzianych przez prawo. 21 lutego 2011 r. skarżący wniósł skargę konstytucyjną do Sądu Konstytucyjnego. 9 maja 2011 r. pełnomocnik skarżącego został powiadomiony o decyzji Sądu Konstytucyjnego, że jego skarga jest niedopuszczalna.


Skarżący byli lub są nadal osadzeni w Szpitalu Więziennym w Korydallos („Szpital Więzienny”). Wszyscy cierpią na zakażenie HIV, z wyjątkiem trzeciego skarżącego, który cierpi na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc. Pierwszy skarżący, Dimitrios Zabelos, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 6 marca 2014 r. do 17 czerwca 2015 r., kiedy skorzystał ze środka prawnego przewidzianego w art. 110A Kodeksu Karnego. Drugi skarżący, Adriatik Berberaj, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 6 kwietnia 2010 r. do 21 stycznia 2011 r. oraz od 7 lutego 2012 r. do 1 lipca 2015 r., to jest daty, w której został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 12 ustawy nr 4322/2015, po odbyciu jednej trzeciej kary. Trzeci skarżący, Dimitrios Berberidis, został osadzony w Szpitalu Więziennym 6 grudnia 2012 r. i został zwolniony 11 czerwca 2015 r. po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 12 ustawy nr 4322/2015, po odbyciu jednej trzeciej kary. Czwarty skarżący, Pola Honein, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 18 grudnia 2012 r. do 1 lipca 2015 r. Został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 110A Kodeksu Karnego. Piąty skarżący, Theodoros Iliopoulos, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 8 stycznia 2013 r. do 2 czerwca 2015 r., to jest daty, w której został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 12 ustawy nr 4322/2015, po odbyciu dwóch piątych kary. Szósty skarżący, Marouf Kamoli, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 30 grudnia 2013 r. do 19 maja 2015 r., to jest daty, w której został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 11 ustawy nr 4274/14, po odbyciu dwóch piątych kary. Siódmy skarżący, Davit Khutsishvili, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 1 lipca 2014 r. do 27 października 2016 r. Został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 12 ustawy nr 4322/2015. Ósmy skarżący, Roustam Konstantinidis, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 23 sierpnia 2013 r. do 14 grudnia 2015 r. Został zwolniony na skutek wniosku złożonego na podstawie art. 3 ustawy nr 4322/2015. Dziewiąty skarżący, Ioannis Machos, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 1 listopada 2012 r. Nadal był osadzony, gdy strony złożyły swoje uwagi. Dziesiąty skarżący, Andreas Martzaklis, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 28 maja 2013 r. do 3 sierpnia 2015 r., kiedy został zwolniony po złożeniu wniosku na podstawie art. 12 ustawy nr 4322/2015. Ponownie został osadzony w Szpitalu Więziennym od 22 stycznia 2016 r. i nadal tam przebywał, gdy strony złożyły swoje uwagi. Jedenasty skarżący, Saeed Hamo Moradyan, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 8 lutego 2013 r. do 27 stycznia 2016 r., to jest daty, w której został zwolniony na podstawie art. 12 ustawy nr 4322/2015, po odbyciu jednej trzeciej kary. Dwunasty skarżący, Antonios Oikonomakos, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 27 listopada 2013 r. do 30 września 2015 r., kiedy został zwolniony, po odbyciu jednej dziesiątej kary, na podstawie art. 12 ustawy nr 4322/2015. Ponownie był osadzony od 6 listopada 2015 r. do 23 grudnia 2015 r., kiedy został zwolniony, po odbyciu dwóch piątych kary, na podstawie tego samego przepisu. Zgodnie z dokumentami znajdującymi się przed Sądem, trzynasty skarżący, Nikolaos Papadopoulos, był osadzony w Szpitalu Więziennym przez znaczące okresy czasu od 4 kwietnia 2014 r. do 16 lipca 2015 r. Czternasty skarżący, Spiridon-Xenofon Pirpiniadis, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 20 grudnia 2013 r. do 13 sierpnia 2015 r., kiedy został zwolniony na podstawie art. 12 ustawy nr 4322/2015, po odbyciu dwóch piątych kary. Piętnasty skarżący, Sabri Sabrioglou, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 22 stycznia 2013 r. do 24 grudnia 2014 r. oraz od 11 lutego do 20 października 2015 r. Szesnasty skarżący, Dimitrios Samlidis, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 8 lipca 2014 r. do 26 lutego 2015 r., kiedy został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 110A Kodeksu Karnego. Siedemnasty skarżący, Emmanouil Toufektsis, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 30 października 2013 r. i nadal tam przebywał, gdy strony złożyły swoje uwagi. Osiemnasty skarżący, Chrisovalantis Tsiriklos, był osadzony w Szpitalu Więziennym od 4 lipca 2013 r. do 8 lipca 2015 r., kiedy został zwolniony po skorzystaniu ze środka prawnego przewidzianego w art. 110A Kodeksu Karnego. Ponownie został osadzony 21 sierpnia 2015 r. i nadal tam przebywał, gdy strony złożyły swoje uwagi.

Skarżący podali, że Szpital Więzienny był przepełniony, co oprócz powodowania złych warunków sanitarnych, doprowadziło do pogorszenia ich już i tak kruchego stanu zdrowia. Utrzymywali, że wszyscy byli osadzeni w salach szpitalnych mierzących 44 m², które były zajmowane średnio przez dwunastu osadzonych w okresie między 2013 a 2015 rokiem. Ponadto drugi i trzeci skarżący byli osadzeni w celach mierzących 17 m², w których przebywało czterech więźniów. Dalej argumentowali, że nie mogli swobodnie poruszać się po salach z powodu miejsca zajmowanego przez meble. W szczególności w Szpitalu Więziennym nie używano piętrowych łóżek, a wymagane było dodatkowe wyposażenie, takie jak sprzęt medyczny; w związku z tym połowa powierzchni każdej sali była zajęta przez meble, co skutkowało tym, że posiadali przestrzeń osobistą, w której mogli swobodnie się poruszać, poniżej 2 m². Powyższe warunki doprowadziły do tego, że otrzymywali niewystarczającą opiekę zdrowotną. Istniało wysokie ryzyko zakażenia chorobami zakaźnymi, ponieważ nie było skutecznego oddzielenia osadzonych w zależności od choroby, na którą cierpieli. Ponadto dla osadzonych w łącznej liczbie pięciu sal na pierwszym piętrze dostępnych było tylko cztery toalety. Posiłki były niewystarczające i niskiej jakości, a brak zajęć rekreacyjnych wpłynął na ich zdrowie psychiczne. Centralne ogrzewanie było niewystarczające, a wywóz śmieci, zwłaszcza w kuchniach, nie był wystarczający, co tworzyło problemy z higieną i skutkowało nieprzyjemnymi zapachami oraz obecnością szkodników. Skarżący skarżyli się również na brak personelu medycznego i odpowiednio wyposażonych laboratoriów do ich badań medycznych. W szczególności w okresie 2013-2014 do dyspozycji szpitala był tylko jeden lekarz ogólny. Skarżący uznali, że warunki ich osadzenia poprawiły się w połowie 2016 r. i że liczba personelu medycznego wzrosła, co skutkowało warunkami spełniającymi wymagania art. 3 Konwencji, ale tylko w okresie po czerwcu 2016 r. 18 grudnia 2014 r. skarżący złożyli skargę do Zarządu Więzienia na podstawie art. 6 Kodeksu Karnego (ustawa nr 2776/1999), na którą do dnia dzisiejszego nie otrzymali żadnej odpowiedzi.

Zgodnie z informacjami Rządu, oficjalna pojemność Szpitala Więziennego wynosiła sześćdziesiąt pacjentów, a w czasie osadzenia skarżących szpital mieścił od 180 do 220 pacjentów. W szczególności, jeśli chodzi o skarżących, niektórzy z nich byli osadzeni w salach 7 i 8 na pierwszym piętrze szpitala, a inni w salach 1, 2 i 3 na drugim piętrze. Sale mierzyły po 44,40 m² i każda z nich gościła od ośmiu do trzynastu osadzonych. W związku z tym dostępna dla nich przestrzeń osobista wynosiła od 3,4 m² do 5,5 m². Zauważono również, że toalety znajdowały się na korytarzach, a nie wewnątrz sal, które pozostawały otwarte, aby zapewnić nieograniczony dostęp do łazienek. Szpital Więzienny był placówką zapewniającą podstawową opiekę medyczną, działającą jako klinika. Osadzeni wymagający bardziej intensywnej lub specjalistycznej opieki byli kierowani do szpitali publicznych, procedura ta została zastosowana w przypadku trzeciego, czwartego, dziewiątego, piętnastego i siedemnastego skarżącego. Pacjenci byli oddzielani według choroby. Byli regularnie badani przez lekarzy i często poddawani ogólnym oraz specjalistycznym badaniom laboratoryjnym. Sale były wystarczająco wentylowane i ogrzewane oraz miały odpowiednie światło dzienne dzięki sześciu dużym oknom. Ciepła woda była zapewniana przez podgrzewacze wody słonecznej i kotły, które działały przez cztery godziny dziennie. Sale były regularnie sprzątane przez ekipy sprzątające złożone z osadzonych i odkażane przez firmy specjalistyczne. Służba społeczna szpitala zapewniała środki higieny osobistej osadzonym, których nie było na nie stać. Wszystkie sale i korytarze miały kosze na śmieci, które były regularnie opróżniane. Jeśli chodzi o posiłki osadzonych, były one opracowywane pod nadzorem medycznym, aby zapewnić, że pacjenci otrzymają wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Rząd przedłożył menu z dwóch losowych tygodni, aby wykazać, że składały się one z różnorodnego jedzenia. Zgodnie z informacjami Rządu, osadzeni nie byli zobowiązani do spędzania całego dnia w salach; przeciwnie, mogli poruszać się po korytarzach i spędzać czas na dziedzińcu. Organizowano różne zajęcia rekreacyjne, a od października 2015 r. osadzeni mieli możliwość zapisania się na programy edukacyjne. Osadzonym przyznawano również dni urlopu, które mogli spędzić poza szpitalem więziennym; trzeci, piąty i jedenasty skarżący skorzystali z takiego urlopu. Na koniec, zgodnie z informacjami Rządu, w latach 2015 i 2016 warunki osadzenia w Szpitalu Więziennym drastycznie się poprawiły. Wynikało to głównie z podjęcia środków mających na celu zmniejszenie przepełnienia w więzieniach na mocy ustawy nr 4322/2015, która przewidywała programy przedterminowego zwolnienia. W listopadzie 2014 r. w szpitalu otwarto salę dla kobiet i przeprowadzono prace w celu poprawy infrastruktury. Ponadto zakupiono nowe i zaktualizowane wyposażenie medyczne, a liczba personelu medycznego została wzmocniona poprzez zatrudnienie trzech nowych lekarzy różnych specjalności. Rząd określił, że wszystkie powyższe ulepszenia sprawiły, że Szpital Więzienny stał się placówką detencyjną znacząco różniącą się od obrazu przedstawionego w raporcie Greckiego Rzecznika Praw Obywatelskich (Συνήγορος του Πολίτη), który został przygotowany na podstawie wizyty w lutym 2012 r., to jest na dacie, która nie miała związku z niniejszą sprawą.