Skarżące to siostry, urodzone odpowiednio w 1949 i 1950 roku, mieszkające w Wilnie i Warénie. 23 maja 1996 r. władze krajowe wydały decyzję o przywróceniu praw własności ojca skarżących do działki gruntu o powierzchni 9,87 hektara. Jego prawa własności zostały zarejestrowane 6 czerwca 1996 r. Po śmierci ich ojca 23 grudnia 1995 r. skarżącym wydano 27 czerwca 1996 r. akt dziedziczenia, a one odziedziczyły jego majątek w równych częściach. Dwie działki gruntu o powierzchni odpowiednio 8,93 hektara i 0,94 hektara zostały im zwrócone w naturze. Działki te zostały wytyczone w październiku 1995 r., jednak inżynier nie zaznaczył w planie, że na działce o powierzchni 8,93 hektara znajduje się dom, który nie należał do skarżących. 5 lipca 2001 r. J.P. kupił dom i budynek gospodarczy. Pomiary katastralne domu zostały wykonane we wrześniu 1992 r., a budynek został sklasyfikowany jako budynek mieszkalny. Działka gruntu pod domem i na cele mieszkalne miała powierzchnię 0,5204 hektara i choć J.P. nie kupił gruntu, na którym stał dom, z niego korzystał. 4 sierpnia 2005 r. A.P., matka J.P., odzyskała prawa własności i przeniosła swoją działkę o powierzchni 0,51 hektara w miejsce, w którym znajdował się dom J.P. J.P., jako spadkobierca A.P., zwrócił się o wpisanie działki o powierzchni 0,51 hektara do rejestru gruntów na swoje nazwisko. Jego wniosek został jednak odrzucony przez władze krajowe, ponieważ ta działka zachodziła na grunt skarżących. W czerwcu 2007 r. Administracja Powiatu Olickiego („ACA”) stwierdziła, że prawa ojca skarżących zostały przywrócone w odniesieniu do gruntu pod budynkami, które do niego nie należały. ACA wyjaśniła również, że jeśli nie będzie sporu, decyzja z 23 maja 1996 r. (patrz punkt 6 powyżej) może zostać zmieniona, a granice jednej z działek skarżących mogą zostać również zmienione (patrz punkt 39 poniżej). W przypadku sporu ACA wszczęłaby postępowanie sądowe w celu unieważnienia części decyzji z 23 maja 1996 r. Skarżącym wyznaczono termin do 1 sierpnia 2007 r. na pisemną odpowiedź na propozycję ACA. Skarżące nie zgodziły się z propozycją ACA. W grudniu 2007 r. Krajowa Służba Gruntów stwierdziła, że prawo krajowe nie pozwala na przywrócenie praw własności do gruntu pod budynkami należącymi do osób trzecich. W konsekwencji dokumenty przywracające prawa własności ojca skarżących musiały zostać zmienione. Ponieważ doszło do sporu, ACA zwróciła się do prokuratora o wszczęcie postępowania sądowego. W kwietniu 2008 r. prokurator złożył pozew w Sądzie Rejonowym w Warénie i wnosił o unieważnienie części decyzji z 23 maja 1996 r. (patrz punkt 6 powyżej) przywracającej prawa własności ojca skarżących do 0,4863 hektara gruntu oraz odpowiedniej części dokumentu dziedziczenia wydanego na rzecz skarżących. 21 kwietnia 2009 r. Sąd Rejonowy w Warénie uwzględnił wniosek prokuratora, wskazał, że część decyzji z 23 maja 1996 r. dotycząca 0,4863 hektara musi zostać unieważniona, orzekł, że działka o powierzchni 0,51 hektara musi zostać wytyczona dla J.P. Prawa własności skarżących miały być chronione poprzez przyznanie im działki o równoważnej wartości w innej okolicy. Wydaje się, że sąd wielokrotnie sugerował stronom zawarcie ugody, ale skarżące odmówiły. Skarżące odwołały się. Wśród innych zarzutów twierdziły, że prokurator nie zachował trzydziestodniowego terminu na wniesienie pozwu. 4 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy w Wilnie utrzymał w mocy decyzję sądu pierwszej instancji. Sąd stwierdził, że prokurator dowiedział się o sytuacji w sprawie dopiero 31 marca 2008 r., a skargę złożył 30 kwietnia 2008 r., w związku z czym termin na wniesienie pozwu nie został przekroczony. Sąd stwierdził dalej, że działka, z której korzystał J.P., została utworzona już w 2001 r., kiedy budynki należały do V.G., a skarżące podpisały dokumenty i zgodziły się na granice działki pod budynkami. Sąd uznał również, że restytucja mienia jest kwestią interesu publicznego, ponieważ dotyczy nie tylko konkretnych osób, ale ogólnie opinii publicznej (formuoja visos visuomenės nuomonę). Prawa własności właścicieli gruntów nie są bezwzględne, a w rozpatrywanej sprawie należało chronić prawnie uzasadnione interesy osoby trzeciej. Skarżące wniosły skargę kasacyjną, a 19 kwietnia 2010 r. Sąd Najwyższy odesłał sprawę do Sądu Okręgowego do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że sądy niższej instancji nie zbadały okoliczności faktycznych dotyczących tego, jak duża musi być działka, aby budynki mogły być użytkowane. Sąd Najwyższy stwierdził również, że Sąd Okręgowy w Wilnie powinien ocenić fakt, że w momencie przywracania praw własności ojca skarżących nie wytyczono działki pod budynkami. 2 lutego 2011 r. Sąd Okręgowy w Wilnie odesłał sprawę do sądu pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, stwierdzając, że istota sprawy nie została dokładnie zbadana. Sąd stwierdził, że jeden z budynków należących do J.P. był wcześniej budynkiem szkoły, ale od 1992 r. był wpisany do rejestru nieruchomości jako budynek mieszkalny. Sąd zauważył, że w procesie przywracania praw własności zarówno matki J.P., jak i ojca skarżących popełniono pewne błędy. Sąd stwierdził dalej, że wniosek Sądu Rejonowego w Warénie, że J.P. przysługuje działka o powierzchni 0,51 hektara, jest bezzasadny. Chociaż na gruncie zwróconym ojcu skarżących znajdowały się pewne budynki, nie ustalono dokładnej wielkości działki niezbędnej do użytkowania budynków. Ponadto, mimo że skarżące i J.P. przedstawili pewne dowody, były one niewystarczające, aby udowodnić, że wielkość działki pod budynkami musiała wynosić 0,51 hektara. Wreszcie Sąd Okręgowy w Wilnie zobowiązał strony postępowania do dostarczenia dokumentów potwierdzających, jak duża musi być działka, aby budynki J.P. mogły być użytkowane. 20 lutego 2012 r. Sąd Rejonowy w Warénie ustalił, że budynki J.P. znajdują się na działce o powierzchni 0,51 hektara. Sąd stwierdził również, że J.P. korzystał z dokładnie tej działki, która została wytyczona dla V.G., a plan gruntu został podpisany przez skarżące (patrz punkt 14 powyżej). Sąd uznał, że osoba, która mierzyła grunt dla skarżących, nie zaznaczyła domu w tym obszarze i nie podjęła żadnych działań w celu ustalenia, kto jest właścicielem domu; dlatego to on był osobą, która popełniła błąd. Sąd zauważył, że w rzeczywistości 0,5019 hektara zachodziło na grunt skarżących, ale ponieważ J.P. nie o to wnosił, skarżącym odebrano tylko 0,4863 hektara gruntu. Wreszcie, mimo że 0,4863 hektara gruntu musiało zostać odebrane skarżącym, ich prawa własności miały być chronione poprzez przyznanie im nowej działki o równoważnej wartości w innym miejscu. Skarżące odwołały się, a 24 lipca 2013 r. Sąd Okręgowy w Wilnie utrzymał w mocy decyzję Sądu Rejonowego w Warénie z 20 lutego 2012 r. Sąd stwierdził, że chociaż skarżące twierdziły, że dom J.P. nie jest budynkiem mieszkalnym i w związku z tym nie może istnieć grunt na cele mieszkalne, dane z rejestru nieruchomości i umowy kupna wykazały, że budynek jest budynkiem mieszkalnym. Sąd uznał również, że prawa własności ojca skarżących do gruntu pod budynkami będącymi przedmiotem sprawy nie mogły zostać przywrócone, ponieważ nie były to jego budynki. W rzeczywistości od 1992 r. odpowiednie dokumenty wskazywały na istnienie działki o powierzchni 0,5204 hektara w pobliżu budynków. Skarżące wniosły liczne skargi kasacyjne, ale zostały one oddalone przez Sąd Najwyższy w dniach 5 września 2013 r., 7 i 25 października 2013 r. oraz 10 grudnia 2013 r. jako niepodnoszące istotnych kwestii prawnych lub będące powtarzalne. 27 stycznia 2014 r. Krajowa Służba Gruntów wysłała list do skarżących, wyjaśniając, że rejestracja prawna w odniesieniu do ich działki o powierzchni 0,4863 hektara została unieważniona na mocy decyzji sądów krajowych, i poprosiła ich o wybór sposobu, w jaki chcą przywrócić swoje prawa własności do działki o powierzchni 0,4863 hektara. Krajowa Służba Gruntów zauważyła, że przywrócenie praw własności w naturze nie jest możliwe. W lutym 2014 r. jedna ze skarżących napisała do Krajowej Służby Gruntów, prosząc o zwrot działki o powierzchni 0,4863 hektara w naturze. Twierdziła również, że J.P. bezprawnie używa działki na cele mieszkalne i że poniosła szkodę. W marcu 2014 r. Krajowa Służba Gruntów poinformowała skarżącą, że może rozpocząć postępowanie sądowe w celu uzyskania odszkodowania. Krajowa Służba Gruntów wyjaśniła również, że umowa kupna budynków J.P. jest ważna i że, zgodnie z decyzjami sądów krajowych, J.P. przysługuje prawo do użytkowania działki pod budynkami. We wrześniu 2014 r. Krajowa Służba Gruntów odpowiedziała na wniosek jednej ze skarżących z lipca 2014 r. o wyjaśnienie działań Oddziału Waréńskiego Krajowej Służby Gruntów i odszkodowanie za szkodę majątkową. Krajowa Służba Gruntów stwierdziła, że skarżące były świadome postępowań sądowych dotyczących decyzji z 23 maja 1996 r. o przywróceniu praw własności ich ojca. Uznała również, że J.P. przysługuje prawo do zakupu od Państwa działki na cele mieszkalne znajdującej się pod budynkami. W czerwcu 2014 r. J.P. został wpisany na listę kandydatów do zakupu działki o powierzchni 0,51 hektara, a 18 listopada 2015 r., po przeprowadzeniu pewnych pomiarów, działka o powierzchni 0,5082 hektara została sprzedana J.P. W marcu 2015 r. Krajowa Służba Gruntów odpowiedziała na skargę jednej ze skarżących dotyczącą przywrócenia praw własności jej ojca. Wśród wielu innych rzeczy skarżąca wniosła o: zakończenie procesu zmiany granic ich działki; zakazanie J.P. wznoszenia budynków i uprawy roślin; utrzymanie jego mienia na działce będącej przedmiotem sprawy; możliwość zakupu działki, która im odebrano; oraz ustanowienie służebności pod budynkami J.P. Krajowa Służba Gruntów wskazała, że taki wniosek został już oddalony przez sądy krajowe (patrz punkt 29 poniżej). Nie było możliwe zezwolenie skarżącym na zakup tej samej działki, która im odebrano, ponieważ ta działka o powierzchni 0,4863 hektara w pierwszej kolejności nie należała do ich ojca. Ponadto J.P. nie oświadczał, że chce ustanowienia służebności, dlatego wniosek skarżącej w tym zakresie był bezzasadny. Skarżące złożyły skargę do posła na Sejm, który przesłał ich skargę do Oddziału Waréńskiego Krajowej Służby Gruntów. Poseł zwrócił się o wyjaśnienia dotyczące procedury przywracania praw własności skarżących i dlaczego ich prawa własności do 0,4863 hektara gruntu nie zostały przywrócone. W maju 2015 r. Oddział Waréński Krajowej Służby Gruntów wyjaśnił, że prawa własności skarżących do działki o powierzchni 0,4863 hektara zostały unieważnione zgodnie z decyzjami sądów krajowych (patrz punkty 17-19 powyżej). W styczniu 2014 r. skarżące zostały poproszone o wybór sposobu, w jaki chciałyby przywrócić swoje prawa własności do 0,4863 hektara gruntu (patrz punkt 20 powyżej), ale one nadal nalegały na zwrot gruntu w naturze (patrz punkt 21 powyżej), co nie było możliwe. Oddział Waréński Krajowej Służby Gruntów udzielił również szczegółowych informacji o odszkodowaniu pieniężnym jako sposobie przywrócenia praw własności skarżących. Procedura odszkodowania pieniężnego mogła zostać rozpoczęta po złożeniu przez skarżące wniosku o przywrócenie ich praw własności poprzez odszkodowanie pieniężne. Wstępnie wartość działki będącej przedmiotem sprawy oszacowano na 217 euro (EUR). W czerwcu 2015 r. Oddział Waréński Krajowej Służby Gruntów ponownie poinformował skarżące, że zwrot 0,4863 hektara gruntu w naturze nie jest możliwy i że mogą otrzymać odszkodowanie pieniężne. Skarżące zostały również poinformowane, że procedura może zostać rozpoczęta po otrzymaniu przez władze wniosku o przywrócenie praw własności poprzez odszkodowanie pieniężne (patrz punkt 42 poniżej). Wstępna szacunkowa wartość działki została również określona na 217 EUR. Wydaje się, że skarżące nie odpowiedziały na ten list ani nie złożyły wniosku o odszkodowanie pieniężne, ale Krajowa Służba Gruntów obliczyła odszkodowanie na 433 EUR po skorygowaniu go zgodnie z indeksem inflacji i 12 lipca 2017 r. zaprosiła skarżące na spotkanie w celu omówienia przywrócenia ich praw własności. Spotkanie zostało przełożone raz na 25 lipca 2017 r., ponieważ adwokat skarżących miał zaplanowane wakacje. 24 lipca 2017 r. adwokat skarżących poprosił o ponowne przełożenie spotkania, ponieważ jedna ze skarżących była chora, ale nie dostarczyła żadnych dokumentów potwierdzających ten fakt. Krajowa Służba Gruntów zdecydowała się przeprowadzić spotkanie zgodnie z planem 25 lipca 2017 r. i wydała decyzję o przywróceniu praw własności skarżących do 0,4863 hektara gruntu poprzez wypłatę im odszkodowania pieniężnego w wysokości 433,60 EUR. Jedna ze skarżących odebrała decyzję 8 września 2017 r. Decyzja nie została zaskarżona. W 2010 r. jedna ze skarżących poprosiła prokuratora o wszczęcie śledztwa w sprawie działań J.P. Według niej J.P. używał gruntu, do którego nie miał praw. W listopadzie 2010 r. prokurator zdecydował o umorzeniu śledztwa, ponieważ nie było dowodów na popełnienie czynu zabronionego. Ta decyzja została utrzymana w mocy przez przełożonego prokuratora w grudniu 2010 r. oraz przez Sąd Rejonowy w Warénie i Sąd Okręgowy w Wilnie w styczniu 2011 r. W 2011 r. skarżące wniosły o zastosowanie środków tymczasowych i o zakazanie J.P. wznoszenia budynków, budowli tymczasowych i dróg oraz uprawy roślin i prowadzenia gospodarstwa na działce będącej przedmiotem sprawy. Ich wniosek został oddalony przez Sąd Rejonowy w Warénie i Sąd Okręgowy w Wilnie odpowiednio w maju 2011 r. i listopadzie 2011 r. W nieokreślonym terminie jedna ze skarżących wszczęła postępowanie sądowe dotyczące pomiarów katastralnych gruntu. Skarżąca twierdziła również, że J.P. nabył swój budynek bezprawnie i że korzystał z jej gruntu bez żadnych podstaw prawnych. 6 maja 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kownie stwierdził, że zarzuty skarżącej zostały już odrzucone decyzją Sądu Rejonowego w Warénie z 20 lutego 2012 r. (patrz punkt 17 powyżej). Sąd stwierdził również, że plan katastralny zaproponowany przez skarżącą nie został zatwierdzony, ponieważ uwzględniła na nim grunt J.P. i oznaczyła go jako swój. W rezultacie skarga skarżącej została oddalona. W 2015 r. skarżące wszczęły postępowanie cywilne dotyczące zmiany przeznaczenia jednego z budynków należących do J.P. Twierdziły, że dom J.P. był wcześniej szkołą, a zatem jego przeznaczenie było użyteczności publicznej, a nie mieszkalne. W listopadzie 2015 r. Sąd Rejonowy w Warénie oddalił ich powództwo. W kwietniu 2016 r. Sąd Okręgowy w Kownie utrzymał w mocy decyzję pierwszej instancji, a w lipcu i sierpniu 2016 r. Sąd Najwyższy oddalił skargi kasacyjne skarżących.


Skarżąca urodziła się w 1984 roku i mieszka w Kiszyniowie. W momencie zdarzeń skarżąca była studentką i odbywała niepłatny staż w kancelarii prawnej. 23 października 2008 r. wszczęto postępowanie karne przeciwko T., adwokatowi, u którego pracowała skarżąca, pod zarzutem handlu wpływami. W szczególności T. oskarżono o otrzymanie od D. kwoty 10 500 euro (EUR) w celu przekazania ich sędziom rozpatrującym sprawę karną przeciwko krewnemu D., aby uzyskać jego uniewinnienie lub łagodniejszy wyrok. Skarżąca nie miała statusu procesowego w tym postępowaniu. 30 października 2008 r. policja złożyła do sędziego śledczego wniosek o wydanie nakazu przeszukania mieszkania skarżącej. Wniosek został uwzględniony; decyzja o wydaniu nakazu brzmiała następująco:
„Śledztwo karne przeciwko T. zostało wszczęte 23 października 2008 r. ... W toku śledztwa ustalono, że od marca do września 2008 r. T. wymusił i otrzymał od D. w kilku ratach kwotę 10 500 EUR, [do przekazania] sędziom rozpatrującym sprawę krewnego D., w celu uzyskania jego uniewinnienia lub łagodniejszego wyroku.
24 października 2008 r. T. został schwytany na gorącym uczynku podczas otrzymywania od D. kwoty 3 800 dolarów amerykańskich (USD), rzekomo za wpłynięcie na prokuratora, aby ten nie odwołał się od [późniejszego] wyroku [uniewinniającego oskarżonego].
Dowody w aktach i materiały uzyskane w ramach dochodzenia operacyjnego pozwalają na uzasadnione przypuszczenie, że w domu [skarżącej], położonym pod [adresem], znajdują się 10 500 EUR otrzymanych od D. oraz istotne dokumenty,
Postanawia
Zarządzić przeszukanie miejsca zamieszkania [skarżącej], położonego pod [adresem], w celu znalezienia i zajęcia 10 500 EUR otrzymanych od D. oraz dokumentów dotyczących sprawy karnej.” Tego samego dnia prokurator złożył wniosek do Sądu Rejonowego Buiucani o wydanie nakazu przeszukania mieszkania skarżącej. Jego wniosek miał formę dosłownego odpisu decyzji policji. Również tego samego dnia sędzia śledczy rejonu Buiucani wydał decyzję zezwalającą na przeszukanie. Decyzja brzmiała następująco:
„Niniejsze postępowanie karne zostało wszczęte 23 października 2008 r. ... przeciwko T.
Po wysłuchaniu prokuratora i zbadaniu materiałów, a także uwzględniając fakt, że materiały te zostały uzyskane [w sposób] zgodny z prawem, sąd uznaje, że wniosek o zezwolenie na przeszukanie jest uzasadniony i powinien zostać uwzględniony.
Na podstawie art. 41, 125, 301, 305 i 306 Kodeksu Postępowania Karnego, sąd:
... 10 grudnia 2008 r. policja przeszukała mieszkanie skarżącej w obecności jej starszej matki [ale nie skarżącej]. Nie znaleziono niczego. 21 sierpnia 2009 r. skarżąca złożyła wniosek o dostęp do dowodów, które zostały przedstawione sędziemu w celu uzasadnienia przeszukania. 3 września 2009 r. sędzia śledczy rejonu Buiucani odpowiedział, że akta sprawy znajdują się w [siedzibie] organu śledczego i że dostęp może zostać udzielony wyłącznie na podstawie prawa. Z materiałów w aktach sprawy wynika, że postępowanie karne przeciwko T. zakończyło się uniewinnieniem tego ostatniego.


Skarżący urodził się w 1982 roku i jest obecnie przetrzymywany w więzieniu Bostadel, w Menzingen. Wyrokiem z 27 maja 2005 r. Sąd Karny Kantonu Bazylea-Miasto („Sąd Karny”) uznał skarżącego za winnego, w związku z czynami popełnionymi w latach 2000–2004, rozboju, narażenia na niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, napaści z użyciem niebezpiecznego przedmiotu powodującej liczne obrażenia cielesne, licznych czynów przymuszenia, licznych przestępstw paserstwa oraz przestępstw przewidzianych w federalnych ustawach o narkotykach, ruchu drogowym i broni. Sąd Karny skazał go na osiem lat pozbawienia wolności, po odliczeniu okresów spędzonych w areszcie śledczym od 22 maja do 25 czerwca 2003 r. oraz od 3 maja 2004 r. do wydania wyroku. Ponadto Sąd Karny orzekł wykonalność kary pozbawienia wolności w wymiarze dwunastu miesięcy, która została zawieszona w dniu jej wydania 2 maja 2001 r. za kradzież i usiłowanie przymuszenia. 19 lipca 2005 r. skarżący został przeniesiony do więzienia Bostadel. Wyrokiem z 12 stycznia 2007 r. Sąd Apelacyjny Kantonu Bazylea-Miasto („Sąd Apelacyjny”) oddalił apelację skarżącego, w zasadzie podtrzymując wyrok pierwszej instancji. Wyrokiem z 12 maja 2007 r. Trybunał Federalny oddalił kolejną apelację skarżącego. W piśmie z 4 lipca 2007 r., skierowanym do międzykantonalnej komisji do oceny niebezpieczeństwa sprawców w kantonach Solura, Bazylea-Miasto i Bazylea-Okręg („międzykantonalna komisja”), skarżący zwrócił się o złagodzenie warunków odbywania kary. Międzykantonalna komisja złożyła raport 29 października 2007 r. Stwierdziła, że przedwczesne jest przyznanie jakichkolwiek innych udogodnień poza możliwością pracy w środowisku zewnętrznym, z powodu, że skarżący, który nie chorował psychicznie ani nie miał zaburzeń osobowości, nie wykazał chęci „uporządkowania swojej przestępczej przeszłości”. Międzykantonalna komisja wniosła zatem, że skarżącego należy uznać za zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego. Zaleciła przeprowadzenie psychiatrycznej opinii biegłego oraz środków doradztwa zawodowego oraz uznała, że skarżący może pracować w środowisku zewnętrznym, ale nie mogą być mu przyznane żadne inne zmiany warunków odbywania kary, takie jak możliwość spędzenia świąt z ojcem. Na polecenie Departamentu Sprawiedliwości Kantonu Bazylea-Miasto dr R.A., psychiatra i psychoterapeuta, sporządził 24 września 2008 r. opinię psychiatryczną po osobistym zbadaniu skarżącego i zdiagnozował u niego umiarkowane zaburzenia osobowości paranoicznej i narcystycznej (Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych WHO – ICD-10), przy pełnej odpowiedzialności karnej. Dr R.A. stwierdził, że zaburzenia te istniały już w momencie popełnienia przestępstw. Zauważył również, że skarżący nie jest przygotowany do autorefleksji i zmiany postawy, co oznacza, że ogólnie istnieje wysokie ryzyko popełnienia ponownych przestępstw, i wniosł, że rokowanie jest wysoce niekorzystne. 15 października 2008 r. dyrektor więzienia Bostadel sporządził raport o przebiegu odbywania kary przez skarżącego, w którym zauważył, że istnieje wysokie ryzyko, że skarżący może uciec, i w związku z tym zaproponował, aby był zatrudniony na terenie więzienia. W raporcie z 10 listopada 2008 r. międzykantonalna komisja stwierdziła, że skarżący stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa publicznego, i zaleciła, aby nie nakazywać żadnych zmian w warunkach odbywania kary oraz aby zwrócić się do odpowiedniego sądu z wnioskiem o sprawdzenie, czy spełnione są warunki dla (ambulatoryjnego) środka terapeutycznego w połączeniu z karą (vollzugsbegleitende therapeutische Massnahme) (art. 63 Kodeksu Karnego). Międzykantonalna komisja zaleciła również, aby w przypadku, gdy środek ten okaże się nieskuteczny, rozważyć zamianę kary na pozbawienie wolności na czas nieokreślony. 30 grudnia 2008 r. Departament Sprawiedliwości Kantonu Bazylea-Miasto zwrócił się do Sądu Apelacyjnego o ustalenie, czy w następstwie jego wyroku z 12 stycznia 2007 r. spełnione są warunki zarządzenia środka terapeutycznego. 9 czerwca 2009 r. dyrektor więzienia Bostadel wydał raport o przebiegu odbywania kary przez skarżącego, w którym zauważył w szczególności, że skarżący odmówił jakiejkolwiek psychoterapii. Wyrokiem z 4 grudnia 2009 r. Sąd Apelacyjny stwierdził, że nie ma podstawy prawnej uzasadniającej późniejsze zarządzenie ambulatoryjnego środka terapeutycznego, ale zastanawiał się, czy wskazane byłoby zarządzenie środków instytucjonalnych. W celu wyjaśnienia tej możliwości zaproponował sporządzenie dodatkowej opinii biegłego. W raporcie z 5 stycznia 2010 r. dyrektor więzienia Bostadel zauważył w szczególności, że skarżący zachowywał się dobrze podczas pracy w środowisku zewnętrznym i że dlatego można rozważyć warunkowe przedterminowe zwolnienie, nawet jeśli tylko na ograniczony okres. 30 czerwca 2010 r., w dodatkowym raporcie do opinii biegłego z 24 września 2008 r., po osobistym zbadaniu skarżącego, profesor A.E., psychiatra i psychoterapeuta, wniosła, że mało prawdopodobne jest, aby instytucjonalny środek terapeutyczny służył jakiemukolwiek użytecznemu celowi, biorąc pod uwagę, że skarżący nie wykazuje żadnej motywacji do zmiany postawy wobec popełnionych przestępstw i jest niezdolny do rozwijania empatii. Dodała, że skarżący nie jest szczególnie przytłoczony, w sferze emocjonalnej, odbywaną karą. Nie wykluczyła jednak wszelkiej możliwości leczenia, wskazując na niektóre bardziej obiecujące podejścia terapeutyczne. 7 lipca 2010 r., powołując się na wspomniany dodatkowy raport psychiatryczny, organ nadzoru nad wykonywaniem orzeczeń karnych Kantonu Bazylea-Miasto („organ nadzoru”) zwrócił się do Sądu Apelacyjnego o sprawdzenie, czy w następstwie jego wyroku z 12 stycznia 2007 r. spełnione są warunki zarządzenia późniejszego pozbawienia wolności na czas nieokreślony lub ewentualnie instytucjonalnego środka terapeutycznego (odpowiednio art. 64 i 59 Kodeksu Karnego w związku z art. 65; patrz poniżej paragraf 24). W pismach z 20 września 2010 r. skarżący zwrócił się do Sądu Apelacyjnego o stwierdzenie, że tak nie jest. 17 grudnia 2010 r. dyrektor i kurator odbywania kary w więzieniu Bostadel sporządzili raport o postępach w odbywaniu kary przez skarżącego, w którym stwierdzili, że nie ma przeszkód dla stopniowego łagodzenia warunków jego kary aż do warunkowego przedterminowego zwolnienia. W liście z 21 kwietnia 2011 r. do Sądu Apelacyjnego potwierdzili swoje ustalenia z 17 grudnia 2010 r. Wyrokiem z 6 maja 2011 r., po przesłuchaniu tego dnia dowodów od profesor A.E. i przedstawiciela skarżącego, Sąd Apelacyjny zarządził późniejsze pozbawienie skarżącego wolności na czas nieokreślony na podstawie art. 65 § 2 Kodeksu Karnego, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2007 r. Na rozprawie tego dnia skarżący i jego adwokat mieli możliwość zadawania pytań A.E. Wyrokiem z 30 stycznia 2012 r. Trybunał Federalny częściowo uwzględnił apelację skarżącego od wyroku Sądu Apelacyjnego z 6 maja 2011 r., stwierdzając, że warunki zarządzenia późniejszego pozbawienia wolności na czas nieokreślony nie zostały spełnione. Zauważył, że pozbawienie wolności na czas nieokreślony jest środkiem wyjątkowym i można go zarządzić jedynie z ostrożnością. Wskazał, że ze względu na znaczne ograniczenia, jakie środek ten pociąga za sobą dla zainteresowanej osoby, pozbawienie wolności na czas nieokreślony powinno być traktowane jako ostateczność, co tym bardziej ma zastosowanie, gdy jest zarządzane później. Dodał, że pozbawienie wolności na czas nieokreślony młodej osoby, która nie otrzymała wcześniejszego leczenia, może być uzasadnione tylko wtedy, gdy jest mało prawdopodobne, że w okresie około pięciu lat terapia doprowadzi do znaczącej redukcji ryzyka popełnienia ponownych przestępstw. Ponadto Trybunał Federalny zauważył, że właściwe jest rozważenie, czy zarządzić instytucjonalny środek terapeutyczny. Stwierdził, że nie można wykluczyć, że skarżący może pozytywnie zareagować na poradnictwo psychologiczne. W związku z tym uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z 22 sierpnia 2012 r. Sąd Apelacyjny zarządził instytucjonalny środek terapeutyczny, zgodnie z art. 65 § 1 Kodeksu Karnego, jednocześnie zawieszając wykonanie pozostałej części kary do odbycia („Der Restvollzug ... wird aufgeschoben ...”). Przed wydaniem wyroku Sąd Apelacyjny zwrócił się o informacje do profesor A.E. W swojej odpowiedzi z 25 czerwca 2012 r. potwierdziła, powołując się na art. 59 § 3 Kodeksu Karnego, że ze względu na rodzaj, nasilenie i złożoność zaburzeń psychicznych skarżącego, tylko środek instytucjonalny jest w stanie zaspokoić jego potrzeby terapeutyczne w odpowiednim stopniu. Zauważyła również, że więzienia w Thorbergu (Kanton Berno) i Pöschwies (Kanton Zurych) posiadają oddziały terapeutyczne („Therapieabteilungen”) w celach art. 59 § 3 Kodeksu Karnego i że należy o tym pamiętać. Zdaniem skarżącego, powinien był zakończyć odbywanie kary 19 marca 2013 r., biorąc pod uwagę jego areszt śledczy od 22 maja do 25 czerwca 2003 r. oraz od 3 maja 2004 r. (patrz powyżej paragraf 6). Wyrokiem z 28 maja 2013 r. Trybunał Federalny oddalił apelację skarżącego od wyroku z 22 sierpnia 2012 r., stwierdzając, że późniejsze zarządzenie instytucjonalnego środka terapeutycznego jest zgodne z Konwencją, z punktu widzenia art. 5 i 7 oraz art. 4 Protokołu nr 7, a także z prawem federalnym. Konkretnie Trybunał Federalny uznał, że prawo regulujące środki wobec sprawców inne niż kary (art. 56–65 Kodeksu Karnego) ma zastosowanie retrospektywne do czynów przestępczych popełnionych przed wejściem w życie odpowiedniej ustawy 1 stycznia 2007 r. (paragraf 2, podpunkt 1 przepisów przejściowych nowelizacji Kodeksu Karnego z 13 grudnia 2002 r.). Trybunał Federalny pozostawił otwarte pytanie o stosowanie zasady działania prawa wstecznego do instytucjonalnych środków terapeutycznych zarządzonych później, wskazując, że chociaż takie środki należy uznać za karę w rozumieniu art. 7 Konwencji, fakt, że środek taki został zarządzony później w przypadku skarżącego, nie skutkował nałożeniem na niego surowszej kary niż ta przewidziana w prawie obowiązującym w momencie popełnienia czynów przestępczych, biorąc pod uwagę, że środki przewidziane w dawnym prawie (art. 43 Kodeksu Karnego, obowiązującym do 31 grudnia 2006 r.) były co najmniej tak surowe jak środki stosowane na mocy nowego prawa; w związku z tym w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia zasady działania prawa wstecznego. W odniesieniu do art. 5 § 1 (a) Konwencji Trybunał Federalny zauważył, że chociaż późniejsze zarządzenie instytucjonalnego środka terapeutycznego jest wewnętrznie sprzeczne z wiążącym charakterem wyroku głównego, musi istnieć wystarczający związek przyczynowy między wyrokiem a środkiem, aby późniejsze zatrzymanie zarządzone w kontekście postępowania kontrolnego było zgodne z tym przepisem Konwencji. Taki związek istniał w jego przypadku. W odniesieniu do zasady ne bis in idem, po zauważeniu, że art. 4 § 2 Protokołu nr 7 do Konwencji przewiduje szereg wyjątków od tej zasady, Trybunał Federalny stwierdził, że kontrola przeprowadzona w niniejszej sprawie w celu zarządzenia późniejszego instytucjonalnego środka terapeutycznego na podstawie poważnej choroby psychicznej skarżącego, która już istniała, ale nie została wykryta w momencie wydania pierwotnego wyroku, nie stanowiła dla niego drugiej kary. W odpowiedzi na argument skarżącego, że opinie biegłych lekarzy nie odzwierciedlają już jego obecnego stanu psychicznego, Trybunał Federalny wskazał, że niezwykle szczegółowa opinia biegłego z 24 września 2008 r. została uzupełniona raportem z 30 czerwca 2010 r. i potwierdzona ustnymi zeznaniami biegłego na rozprawie 6 maja 2011 r. dotyczącymi diagnozy i ryzyka popełnienia ponownych przestępstw. Trybunał Federalny wniosł zatem, że opinie biegłych odzwierciedlają aktualny stan zdrowia skarżącego. Po wezwaniu przez Trybunał do przedłożenia informacji o obecnej sytuacji skarżącego, strony złożyły uwagi w tej sprawie. W liście z 26 maja 2016 r. skarżący poinformował Trybunał, że nadal przebywa w więzieniu Bostadel, gdzie przebywa od 19 lipca 2005 r. (patrz powyżej paragraf 6). Podtrzymał, że nie otrzymuje żadnego leczenia ani terapii. W liście z 31 maja 2016 r. Rząd potwierdził, że skarżący nadal przebywa w więzieniu Bostadel. Dodali, że więzienie oferuje programy w formie usług terapeutycznych świadczonych przez Instytut Medycyny Sądowej Szwajcarii Centralnej (Forensisches Institut Zentralschweiz (forio)), mające na celu leczenie zaburzeń takich jak te, na które cierpi skarżący. Rząd oświadczył, że on kategorycznie odmówił poddania się jakimkolwiek (psychiatrycznym) zabiegom leczniczym i uzasadnił swoją odmowę, powołując się na postępowanie w toku przed Trybunałem. Obie strony załączyły raporty więzienia Bostadel dotyczące zachowania skarżącego. Raporty wskazywały, że jego zachowanie było przyzwoite i dyskretne, w tym w kontekście powierzonych mu zadań pracowniczych.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1967, 1965 i 1972 roku i w momencie składania skarg odbywali kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym typu E w Muş. 6 i 7 marca 2006 r. każdy ze skarżących wysłał list do Ministerstwa Sprawiedliwości, w którym zwracając się do uwięzionego lidera PKK, Abdullaha Öcalana, użył zwrotu grzecznościowego „sayın”, oznaczającego szanowny. Zgodnie z Regulaminem administrowania zakładami karnymi i wykonywania kar, skarżących uznano za winnych naruszenia porządku więziennego przez Komisję Dyscyplinarną Zakładu Karnego typu H w Erzurum (zwaną dalej „Komisją”). 5 kwietnia 2006 r., na mocy zarządzenia Komisji, każdego ze skarżących skazano na 12 dni izolacji z powodu treści zawartych w wyżej wymienionych listach. 17 kwietnia 2006 r. Sędzia do spraw wykonywania kary w Erzurum oddalił sprzeciwy skarżących. 30 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w Erzurum utrzymał w mocy orzeczenie z 17 kwietnia 2006 r. Ponadto, 4 lipca 2005 r. na pierwszego skarżącego nałożono karę dyscyplinarną, ponieważ unikał wizyt i rozmów telefonicznych, protestując w ten sposób przeciwko warunkom uwięzienia Öcalana. W konsekwencji zakazano mu przyjmowania wizyt na okres 2 miesięcy. 21 października 2005 r. i 14 listopada 2005 r., odpowiednio, Sąd do spraw wykonywania kary w Erzurum oraz Sąd Okręgowy w Erzurum oddaliły wnioski odwoławcze pierwszego skarżącego.


Skarżąca urodziła się w 1959 roku i mieszka w Smolanie. W dwóch prawomocnych wyrokach z 28 lutego 2005 r. i 8 maja 2006 r. Sąd Kasacyjny przyznał skarżącej odszkodowanie pieniężne z tytułu naruszenia umowy o roboty budowlane, które wykonała. Przyznane odszkodowanie obejmowało 52 784 BGN kwoty głównej, plus 17 685 BGN odsetek za opóźnienie oraz 5 433 BGN kosztów i wydatków, a łącznie 75 902,93 BGN, równowartość 38 000 euro (EUR). Odszkodowanie zostało przyznane skarżącej od Narodowego Centrum Rekreacji, Rehabilitacji i Sportu – Ministerstwa Edukacji i Nauki („Centrum”, organu państwowego dotowanego przez Ministerstwo Edukacji i Nauki i wykonującego określone funkcje delegowane przez Ministerstwo). Zarządzeniem z 25 maja 2005 r. Minister Edukacji zlikwidował Centrum i zarządził, aby jego pozostały majątek był zarządzany przez Ministerstwo Edukacji. Następnie Ministerstwo utworzyło państwową spółkę akcyjną z części majątku Centrum, w tym nieruchomości, w której skarżąca wykonała roboty budowlane. 13 maja 2005 r. i 15 marca 2007 r. skarżącej wydano dwa tytuły egzekucyjne na kwoty przyznane w prawomocnych wyrokach z 2005 i 2006 r. (patrz paragraf 5 powyżej), a 6 lutego 2008 r. przedłożyła je Ministerstwu Edukacji, prosząc o zapłatę. Ministerstwo odpowiedziało na piśmie, że nie jest następcą prawnym Centrum i nie jest dłużnikiem skarżącej. W październiku 2009 r. skarżąca ponowiła swoje żądanie, ale otrzymała od Ministerstwa podobną odpowiedź. Ministerstwo wskazało również, że zapłaty nie można dochodzić od państwowej spółki akcyjnej, ponieważ posiada ona odrębną osobowość prawną od Ministerstwa. Pismem z 23 września 2010 r. Minister udzielił skarżącej podobnego wyjaśnienia. Skarżąca wszczęła postępowanie sądowe, zaskarżając odmowę Ministra. Prawomocnym orzeczeniem z 8 kwietnia 2011 r. Najwyższy Sąd Administracyjny oddalił odwołanie jako niedopuszczalne. Na dzień 19 marca 2015 r., datę ostatniej komunikacji skarżącej z Sądem, nie zgłoszono zmian w powyższych okolicznościach.


Skarżący urodził się w 1938 roku i mieszka w Sofii. W grudniu 2005 roku Rada Miejska w Sofii zatwierdziła wymianę mieszkania komunalnego na mniejsze mieszkanie będące własnością i zajmowane przez skarżącego. Jednak burmistrz Sofii nie wydał niezbędnego zarządzenia i nie podpisał umowy wymiany, jak to przewidują obowiązujące przepisy. Skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego, zaskarżając milczącą odmowę działania burmistrza. Sąd Administracyjny w Sofii wyrokiem z 1 kwietnia 2010 r. uchylił milczącą odmowę burmistrza i zobowiązał go do wydania zarządzenia w sprawie wymiany mieszkań. Ta część wyroku stała się prawomocna i wykonalna w dniu 19 maja 2010 r. Decyzją z 25 marca 2010 r. Rada Miejska w Sofii uchyliła swoją decyzję z grudnia 2005 r. zatwierdzającą wymianę tych dwóch nieruchomości. Skarżący zaskarżył tę decyzję z 25 marca 2010 r. W prawomocnym wyroku z 7 marca 2011 r. Najwyższy Sąd Administracyjny stwierdził nieważność decyzji Rady z 25 marca 2010 r. 18 kwietnia 2011 r. burmistrz wydał decyzję wyraźnie odmawiającą wydania zarządzenia w sprawie wymiany dwóch mieszkań. Na skutek skargi skarżącego, Najwyższy Sąd Administracyjny w dniu 30 marca 2012 r. stwierdził nieważność tej decyzji, uznając, że została wydana z naruszeniem wyroku Sądu Administracyjnego w Sofii z 1 kwietnia 2010 r. Sąd zobowiązał również burmistrza do wydania zarządzenia w sprawie zawarcia umowy wymiany. Burmistrz zarządził wymianę mieszkań 6 marca 2013 r., a skarżący podpisał umowę wymiany 25 czerwca 2013 r.


Skarżący urodził się w 1964 roku i mieszka w Wilnie. W 1989 roku Skarżący i R.Ž. założyli spółkę, która importowała i sprzedawała różne towary. D.A., który był pasierbem siostry Skarżącego, pracował czasami jako stróż na terenie spółki i jako ochroniarz Skarżącego. W lipcu 1993 roku R.Ž. i inna osoba, A.Č., zostali znalezieni zamordowani w mieszkaniu R.Ž. w Wilnie. W sierpniu 1993 roku, gdy Skarżący był w samochodzie z D.A., ten ostatni zagroził mu bronią palną. Gdy Skarżący próbował uciec, D.A. uderzył go lufą broni, wystrzelił kilka razy w ziemię, zabrał zegarek Rolex Skarżącego i strzelał do kilku przechodniów, raniąc ich. W nieokreślonym dniu władze wszczęły postępowanie przygotowawcze w sprawie morderstwa R.Ž. i A.Č. (patrz paragraf 7 powyżej) oraz incydentu między Skarżącym a D.A. w samochodzie (patrz paragraf 8 powyżej). We wrześniu 1993 roku litewskie władze wydały nakaz przeszukania w sprawie D.A. Wydaje się, że wyjechał on z Litwy i mieszkał w kilku różnych krajach. W lipcu 2009 roku D.A. został zatrzymany na Ukrainie i następnie ekstradowany do władz litewskich. W grudniu 2007 roku Skarżący został oficjalnie zawiadomiony, że jest podejrzany o zorganizowanie morderstwa R.Ž. i A.Č. dla zysku, gdy ci znajdowali się w stanie bezbronnym, zgodnie z art. 129 § 2 (2), (5), (6) i (9) Kodeksu Karnego (patrz paragraf 34 poniżej). Podejrzewano, że Skarżący działał wspólnie z D.A. Dalsze szczegóły zostały następnie dodane do tego zawiadomienia we wrześniu 2012 roku i marcu 2013 roku. W październiku 2009 roku D.A. został oficjalnie zawiadomiony, że jest podejrzany o zamordowanie R.Ž. i A.Č. dla zysku, gdy ci znajdowali się w stanie bezbronnym. D.A. został również zawiadomiony, że jest podejrzany o usiłowanie zamordowania Skarżącego i kilku innych osób, zgodnie z art. 129 § 2 (5), (7), (8), (9), (10) i (11) Kodeksu Karnego (patrz paragrafy 8 powyżej i 34 poniżej). W maju 2010 roku prokurator zdecydował o wyodrębnieniu postępowania przygotowawczego przeciwko Skarżącemu i D.A. (patrz paragraf 37 poniżej). Zauważył, że postępowanie dotyczyło dwóch przestępstw – morderstwa R.Ž. i A.Č. (patrz paragraf 7 powyżej) oraz usiłowania morderstwa Skarżącego i innych osób (patrz paragraf 8 powyżej). Prokurator zauważył, że Skarżący był podejrzany o to pierwsze przestępstwo, a przyznano mu status pokrzywdzonego w odniesieniu do drugiego przestępstwa, oraz uznał, że jedna osoba nie może mieć podwójnego statusu w tym samym postępowaniu. Zauważył również, że postępowanie w sprawie D.A. było prawie zakończone i sprawa wkrótce będzie gotowa do rozprawy, podczas gdy postępowanie w sprawie Skarżącego nadal trwało. Z tych powodów prokurator uznał, że konieczne jest wyodrębnienie postępowania przeciwko Skarżącemu od postępowania przeciwko D.A. D.A. został oskarżony o morderstwo R.Ž. i A.Č. dla zysku, gdy ci znajdowali się w stanie bezbronnym (dalej „pierwszy zarzut”) oraz o usiłowanie morderstwa Skarżącego i kilku innych osób (dalej „drugi zarzut”). Sprawa karna została przekazana do Sądu Okręgowego w Wilnie do rozpoznania merytorycznego. W odniesieniu do pierwszego zarzutu Skarżący miał status świadka, a w odniesieniu do drugiego zarzutu miał status pokrzywdzonego. Sąd Okręgowy w Wilnie wydał wyrok w dniu 20 czerwca 2011 roku. Uznał D.A. za winnego pierwszego zarzutu zgodnie z art. 129 § 2 (2), (5) i (9) Kodeksu Karnego (patrz paragraf 34 poniżej). Sąd oparł swoje ustalenia na licznych zeznaniach świadków, oględzinach różnych przedmiotów oraz wnioskach przedstawionych przez biegłych. Jednym z dokumentów zbadanych przez sąd był odręczny list, który D.A. skierował do Skarżącego w pewnym momencie w 1993 roku. Skarżący otrzymał ten list od ojca D.A. i przedstawił go policji. Badanie ekspertyzy ujawniło, że list został rzeczywiście napisany przez D.A. W liście D.A. stwierdził, że zabił R.Ž. na polecenie Skarżącego, aby Skarżący otrzymał cały zysk z ich działalności. D.A. twierdził również, że Skarżący kupił mu broń do wykonania nieokreślonych działań przestępczych na korzyść Skarżącego oraz łapował sędziów i prokuratorów, aby pomóc D.A. uniknąć odpowiedzialności karnej za pewne nieokreślone przestępstwa. D.A. twierdził dalej, że Skarżący obiecał mu zapłacić za morderstwo, ale jeszcze tego nie zrobił, i że to było powodem ich konfliktu w samochodzie (patrz paragraf 8 powyżej). Groził, że prześle list do różnych gazet, jeśli Skarżący nie zapłaci mu. Podczas przesłuchania przez sąd D.A. złożył wyjaśnienia, że treść listu była fałszywa. Twierdził, że Skarżący był mu dłużny pieniądze za inny dług, więc wymyślił historię w liście, aby przestraszyć Skarżącego do spłaty długu. Skarżący, który był przesłuchiwany jako świadek w odniesieniu do tego zarzutu, również zaprzeczył wszystkim zarzutom zawartym w liście i oświadczył, że nie ma żadnego związku z morderstwem. Sąd uznał jednak, że list stanowił przyznanie się D.A. do morderstwa. Sąd uznał to za mało prawdopodobne, że D.A., który w momencie pisania listu był już podejrzany o morderstwo, fałszywie obciążyłby siebie w liście do Skarżącego, zwłaszcza że ich relacje w tym czasie nie były przyjazne. Następnie stwierdził, że kilka z twierdzeń w liście zostało udowodnionych – na przykład Skarżący przyznał się do kupienia broni dla D.A., i rzeczywiście było kilka postępowań karnych przeciwko D.A., które zostały ostatecznie umorzone. Sąd stwierdził: „Ponieważ fakty przedstawione w liście są spójne i obiektywne, nie ma podstaw wątpić w prawdziwość treści listu; oświadczenie w liście, że [D.A.] – na polecenie osoby, wobec której wszczęto odrębne postępowanie przygotowawcze – zabił [R.Ž.], aby cały zysk trafił tylko do tej osoby, i że wszystkie pieniądze, które wspólnie posiadali, miały należeć do osoby, wobec której wszczęto odrębne postępowanie przygotowawcze, musi zostać uznane za prawdziwe”. Uzasadnienie wyroku stwierdzało również, że D.A. zabił R.Ž. i A.Č. działając z nieustalonymi wspólnikami. Sąd nie wziął jednak tego pod uwagę jako okoliczności obciążającej. Co do drugiego zarzutu przeciwko D.A., sąd zmienił jego kwalifikację prawną. Sąd uznał, że nie udowodniono, że D.A. zamierzał zabić Skarżącego lub któregokolwiek z przechodniów (patrz paragraf 8 powyżej). Uznał jednak D.A. za winnego kradzieży mienia Skarżącego o wysokiej wartości (zegarka Rolex) z groźbą użycia broni palnej oraz nieumyślnego spowodowania obrażeń u kilku innych osób podczas próby ucieczki. D.A. został skazany na łączną karę szesnastu lat pozbawienia wolności. Sąd uwzględnił również w całości powództwo cywilne Skarżącego złożone w odniesieniu do drugiego zarzutu i nakazał D.A. zapłacić mu 40 000 litów litewskich (LTL – około 11 600 euro (EUR)) tytułem odszkodowania majątkowego za skradziony zegarek. Prokurator, D.A., Skarżący i inna pokrzywdzona wnieśli apelacje od wyroku Sądu Okręgowego w Wilnie z dnia 20 czerwca 2011 roku. W swojej apelacji Skarżący argumentował, że sąd de facto uznał go za winnego podżegania do morderstwa R.Ž. i A.Č., mimo że nie był oskarżonym w tej sprawie i nie mógł się bronić. Skarżący poprosił Sąd Apelacyjny o usunięcie z uzasadnienia wyroku wszystkich fragmentów, które sugerowały jego udział w morderstwie, w szczególności tych, które omawiały list D.A. (patrz paragrafy 16-18 powyżej). Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2012 roku Sąd Apelacyjny zmienił w części wyrok pierwszej instancji. Uznał, że Sąd Okręgowy w Wilnie pomylił się, zmieniając kwalifikację prawną drugiego zarzutu, uznał D.A. za winnego drugiego zarzutu w pierwotnym brzmieniu (patrz paragraf 14 powyżej) i zwiększył karę do dziewiętnastu lat pozbawienia wolności. Ponadto sąd usunął z uzasadnienia wyroku sformułowanie, że D.A. zabił R.Ž. i A.Č. działając z nieustalonymi wspólnikami (patrz paragraf 19 powyżej) – uznał, że bez zidentyfikowania tych osób, między innymi, nie można było określić, czy istniała intencja wspólnego działania. Sąd oddalił apelację D.A. kwestionującą jego winę w odniesieniu do obu zarzutów. W odniesieniu do pierwszego zarzutu D.A. argumentował, między innymi, że jego list do Skarżącego (patrz paragrafy 16-18 powyżej) nie powinien być uznany za dowód jego winy. W odpowiedzi na argumenty D.A. sąd stwierdził: „Wina D.A. w odniesieniu do postawionego mu zarzutu – morderstwa R.Ž. i A.Č. dla zysku, gdy ci znajdowali się w stanie bezbronnym – została udowodniona szeregiem dowodów pośrednich zebranych w sprawie i odpowiednio ocenionych w wyroku [pierwszej instancji], a także jednym z głównych dowodów bezpośrednich – listem D.A. do [Skarżącego], pozwalającym [sądowi] na wyciągnięcie uzasadnionych wniosków co do natury działań skazanego i formy jego winy. ... Podkreśla się, że główne twierdzenia listu, ocenione łącznie z innymi dowodami zebranymi w sprawie, odpowiadają wydarzeniom, które miały miejsce w tamtym czasie ... Izba stwierdza, że fakty wskazane w liście D.A. nie są zmyślone, odnosi się do rzeczywistych wydarzeń, które miały miejsce w jego życiu, i nie ma wskazówek, że zamierzał grozić [Skarżącemu] tym listem, aby zmusić go do zapłacenia mu pieniędzy.” Co do apelacji Skarżącego, sąd stwierdził: „Wbrew temu, co twierdzi się w [apelacji Skarżącego], sąd pierwszej instancji, badając dowody dotyczące winy [D.A.] w odniesieniu do morderstwa R.Ž. i A.Č., nie oceniał działań [Skarżącego] dotyczących organizacji morderstwa tych osób. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 22 grudnia 2007 r. [Skarżący] został zawiadomiony, że jest podejrzany o zorganizowanie morderstwa R.Ž. i A.Č. ... [Skarżący] ma prawo do wykonywania praw obrony i bronienia się przed zarzutem w tym postępowaniu karnym. Tylko to postępowanie może określić [winę Skarżącego] w odniesieniu do przestępstwa, o które jest podejrzany ... [Skarżący] w istocie kwestionuje swoją winę w odniesieniu do części wyroku, w której nie ma statusu ani skazanego, ani pokrzywdzonego ... a jego żądanie wykracza poza jego prawa procesowe jako świadka ... [Apelacja Skarżącego] zostaje zatem oddalona.” D.A. i Skarżący wnieśli skargi kasacyjne od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 12 czerwca 2012 roku. Skarżący podniósł zasadniczo te same argumenty, co w poprzedniej apelacji (patrz paragraf 21 powyżej). W dniu 28 lutego 2013 roku Sąd Najwyższy oddalił skargi. W odpowiedzi na wnioski Skarżącego Sąd Najwyższy stwierdził, że przedmiotowe postępowanie karne dotyczyło winy D.A., a nie Skarżącego w odniesieniu do morderstwa R.Ž. i A.Č., a Skarżący nie miał statusu pokrzywdzonego w odniesieniu do tego zarzutu, więc nie był uprawniony do wniesienia skargi kasacyjnej (patrz paragraf 40 poniżej). W dniu 11 kwietnia 2013 r. Skarżącemu doręczono akt oskarżenia i oskarżono go o podżeganie D.A. i innej nieustalonej osoby do zamordowania R.Ž. i A.Č. dla zysku, gdy ci znajdowali się w stanie bezbronnym, zgodnie z art. 24 § 5 i art. 129 § 2 (2), (5), (6) i (9) Kodeksu Karnego (patrz paragrafy 34-35 poniżej). Sprawa została przekazana do Sądu Okręgowego w Wilnie do rozpoznania merytorycznego. Podczas przesłuchania przez sąd Skarżący zaprzeczył swojej winie w odniesieniu do morderstwa. Złożył wyjaśnienie, że wszystkie zarzuty przeciwko niemu zawarte w liście D.A. były fałszywe i że D.A. napisał list w celu szantażowania Skarżącego, dlatego Skarżący zdecydował się przekazać go policji. D.A. został przesłuchany jako świadek i złożył zasadniczo te same zeznania, co w poprzednim postępowaniu karnym, w tym dotyczące jego listu (patrz paragraf 17 powyżej). W dniu 9 października 2014 roku Sąd Okręgowy w Wilnie uniewinnił Skarżącego. Uznał, że ani dowody bezpośrednie, ani pośrednie nie dostatecznie udowodniły, że jest winny podżegania do morderstwa R.Ž. i A.Č. Sąd podkreślił, że nie udowodniono, aby śmierć R.Ž., który był partnerem biznesowym Skarżącego, była korzystna dla Skarżącego; przeciwnie, po jego śmierci ich spółka poniosła duże straty i ostatecznie zaprzestała działalności. Ponadto sąd uznał, że oskarżenie nie ustaliło żadnego motywu, dla którego Skarżący miałby zabić A.Č. W odniesieniu do listu D.A. sąd stwierdził, że chociaż list zawierał fakty, które były prawdziwe, niektóre z jego innych treści wydawały się „charakterystyczne dla szantażu”, w szczególności te, które twierdziły, że Skarżący kupił D.A. broń specjalnie do popełniania przestępstw lub że łapował niektórych urzędników, aby pomóc D.A. uniknąć odpowiedzialności karnej (patrz paragraf 16 powyżej). Sąd uznał również, że groźba D.A. przesłania listu do mediów dodatkowo wskazywała, że został napisany w celu szantażowania Skarżącego. Wreszcie sąd podkreślił, że Skarżący nie zapłacił D.A. pieniędzy, których ten żądał, ani nie zniszczył listu, ale przekazał go policji, co potwierdziło, że Skarżący nie był powiązany z morderstwem R.Ž. i A.Č. Prokurator odwołał się od tego wyroku. Złożył wyjaśnienie, między innymi, że treść listu D.A. została zbadana w poprzednim postępowaniu karnym, które zostało zakończone prawomocnym wyrokiem sądowym (patrz paragrafy 18, 23 i 26 powyżej), a sądy w postępowaniu przeciwko Skarżącemu powinny były zastosować tę ocenę. W dniu 5 marca 2015 roku Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy uniewinnienie Skarżącego. W odpowiedzi na argumenty prokuratora dotyczące listu D.A. stwierdził, że sądy w postępowaniu karnym przeciwko D.A. nie badały działań Skarżącego w związku z morderstwem R.Ž. i A.Č., więc argumenty prokuratora musiały zostać oddalone.
Z informacji przedstawionych przez strony Trybunałowi wynika, że od tego wyroku nie wniesiono skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego.


Skarżący urodził się w 1966 roku i mieszka w Kiustendile. Wyrokiem z 15 sierpnia 2004 r. Sąd Rejonowy w Sofii przyznał skarżącemu 2120,28 BGN (około 1100 euro (EUR)) odszkodowania, a także ustawowe odsetki za okres od 11 lutego 2003 r. do pełnej zapłaty oraz 200 BGN kosztów i wydatków, obciążając nimi Narodowe Centrum Rekreacji, Rehabilitacji i Sportu („Centrum”). Centrum było jednostką państwową dotowaną przez Ministerstwo Edukacji. Sprawowało ono określone funkcje powierzone przez Ministerstwo. Odszkodowanie zostało przyznane za utratę wynagrodzenia w wyniku bezprawnego zwolnienia skarżącego z pracy. Wyrok stał się prawomocny 11 lutego 2008 r. W międzyczasie, 25 maja 2005 r. Minister Edukacji zarządził likwidację Centrum, a zarządzanie jego pozostałym mieniem powierzył Ministerstwu Edukacji. Następnie Ministerstwo utworzyło państwową spółkę akcyjną z części majątku Centrum. 26 listopada 2008 r. skarżącemu wydano nakaz egzekucyjny na kwotę przyznaną od Centrum w prawomocnym wyroku z 11 lutego 2008 r. (patrz punkt 5 powyżej). 18 marca 2009 r. złożył wniosek do Ministra Edukacji o zapłatę tej kwoty. W maju 2009 r. Ministerstwo Edukacji odpowiedziało, że ani Ministerstwo, ani państwowa spółka akcyjna nie są następcami prawnymi Centrum oraz że kwota roszczenia nie jest przez nich należna. Na dzień 23 marca 2015 r., będący datą ostatniej korespondencji skarżącego z Trybunałem, nie odnotowano zmian w powyższych okolicznościach.


Skarżący urodził się w 1982 roku i mieszka w Szwajcarii. Dorastał w Iranie i przybył do Szwajcarii w 2009 roku. Skarżący złożył wniosek o azyl pod nazwiskiem L.B. 13 sierpnia 2009 roku, oświadczając, że nielegalnie wjechał do Szwajcarii tego samego dnia. Był przesłuchiwany dwukrotnie, 18 i 24 sierpnia 2009 roku, przez szwajcarskie władze odpowiedzialne za sprawy azylu i migracji (do 31 grudnia 2014 roku urząd ten nosił nazwę Bundesamt für Migration, ale został przemianowany z dniem 1 stycznia 2015 roku na Staatssekretariat für Migration, SEM – dalej „władze azylowe”). W obu przesłuchaniach obecny był tłumacz, a protokół został przetłumaczony dla skarżącego przed jego podpisaniem. Członek organizacji pozarządowej był obecny na drugim przesłuchaniu jako neutralny świadek w celu zagwarantowania rzetelności przesłuchania. Miał możliwość dodania uwag na końcu protokołu z przesłuchania dotyczących jakichkolwiek nieprawidłowości, ale nie złożył takich spostrzeżeń. Podczas przesłuchań skarżący zeznał, że uczestniczył w licznych demonstracjach związanych z wyborami prezydenckimi w 2009 roku. Został aresztowany podczas jednej z takich demonstracji 15 czerwca 2009 roku w I. Następnie został umieszczony w więzieniu, gdzie był codziennie poddawany ciężkim torturom. Po dwudziestu dwóch dniach więzienia miał stawić się w sądzie 6 lipca 2009 roku. Został umieszczony w autobusie z około trzydziestoma pięcioma innymi osobami, ale udało mu się uciec podczas zamieszania wywołanego przez jednego z innych zatrzymanych podczas wysiadania z autobusu. Następnie udało mu się ukryć u krewnych. Po jego ucieczce władze wysłały wezwanie sądowe do jego domu i, gdy nie stawił się, sąd skazał go zaocznie na trzydzieści sześć miesięcy więzienia. Udało mu się opuścić kraj w dniach 25–26 lipca 2009 roku za pomocą przemytnika. Na potwierdzenie swoich relacji skarżący złożył kopie dowodu osobistego, wezwanie sądowe z 9 lipca 2009 roku oraz wyrok z 21 lipca 2009 roku. Wyjaśnił, że wyrok został wysłany do jego domu i sąsiad przekazał mu go przed jego wyjazdem. 4 lutego 2013 roku władze azylowe odrzuciły jego wniosek o azyl i nakazały mu opuszczenie Szwajcarii, uznając, że jego relacja nie jest wiarygodna, ponieważ jest sprzeczna i, w odniesieniu do kluczowych aspektów, wystarczająco nieudokumentowana. Mimo powtarzanych pytań skarżący nie był w stanie opisać w sposób szczegółowy i zróżnicowany tego, czego doświadczył podczas uwięzienia. Wypowiadał się również sprzecznie w kwestii transportu z więzienia do sądu oraz swojej ucieczki. Ani jego rzekome aresztowanie w związku z uczestnictwem w demonstracji, ani jego późniejsze zatrzymanie i ucieczka z niego nie były wiarygodne. Dokumenty złożone przez skarżącego nie mogły prowadzić do innego wyniku, ponieważ można je było łatwo kupić w Iranie i podrobić. Ponadto rzekome postępowanie irańskich władz polegające na wysłaniu wezwania sądowego do domu skarżącego po jego ucieczce, zamiast aresztowania go na miejscu, nie było wiarygodne, podobnie jak jego twierdzenie, że wyrok z 21 lipca 2009 roku został wysłany do jego domu i przekazany sąsiadowi przed jego wyjazdem. Ponieważ skarżący nie odwołał się, decyzja stała się ostateczna. 13 listopada 2013 roku skarżący, za pośrednictwem prawnika, złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o azyl. W tym czasie posługiwał się tożsamością A. i oświadczył, że legalnie wjechał do Szwajcarii pod tym nazwiskiem w maju 2009 roku na podstawie wizy w celu odwiedzenia siostry, która tam mieszkała. W istocie oświadczył, że jego relacje z ojcem całkowicie się załamały i w wyniku tego ryzykował aresztowaniem po powrocie, ponieważ jego ojciec miał powiązania ze służbami specjalnymi. Ponadto został ochrzczony jako chrześcijanin 25 sierpnia 2013 roku. Podkreślając, że Iran stosuje karę śmierci za apostazję, twierdził, że jest zagrożony złym traktowaniem z powodu swojej konwersji. Złożył kopię świadectwa chrztu, wydanego przez kościół zielonoświątkowy, protestancki kościół domowy, w celu potwierdzenia swoich relacji. 17 stycznia 2014 roku władze azylowe, które traktowały wniosek skarżącego jako drugi wniosek o azyl, przesłuchały skarżącego osobiście. Obecny był tłumacz, a protokół został przetłumaczony dla skarżącego przed jego podpisaniem. Członek organizacji pozarządowej był obecny jako neutralny świadek w celu zagwarantowania rzetelności przesłuchania. Miał możliwość dodania uwag na końcu protokołu z przesłuchania, jeśli zauważyłby jakiekolwiek nieprawidłowości, ale nie złożył takich spostrzeżeń. Podczas przesłuchania skarżący zeznał, że po raz pierwszy skontaktował się z kościołem katolickim w Szwajcarii w 2011 roku, a następnie z kościołem zielonoświątkowym na początku 2013 roku. Członkowie tego drugiego stopniowo stali się jego rodziną. Jedna z nich zapraszała go do domu raz lub dwa razy w tygodniu, aby zapoznać go z Biblią. Regularnie uczęszczał na nabożeństwa kościelne i po około sześciu lub siedmiu miesiącach został w tym kościele ochrzczony. Dla niego bycie chrześcijaninem oznaczało wiarę w Jezusa Chrystusa i głoszenie Jego przesłania. Oświadczył, że nadal studiuje Biblię i recytuje jej fragmenty. Zasada uczciwości wyrażona w chrześcijaństwie była dla niego szczególnie ważna. Nawet jeśli nie byłby w stanie zamanifestować swojej wiary w przyszłości, zawsze zachowałby prawdziwość swojej wiary, której nikt mu nie mógłby zabrać. Złożył oświadczenia, że uczęszczał do różnych kościołów w celu potwierdzenia swoich relacji. Skarżący nie złożył żadnych wyjaśnień w zakresie rzekomego ryzyka spowodowanego zerwaniem relacji z ojcem i powiązaniami tego ostatniego ze służbami specjalnymi. 26 lutego 2014 roku władze azylowe odrzuciły wniosek skarżącego. Uznały, że jego konwersja na chrześcijaństwo nie zagraża sama w sobie realnemu ryzyku złego traktowania. Takie ryzyko mogłoby istnieć, gdyby prowadził działalność misyjną lub w inny sposób zwracał na siebie uwagę publiczną. Na podstawie jego zeznań uznały, że nie zamierza praktykować swojej wiary w taki sposób. Nie było żadnych wskazań, że irańskie władze w ogóle wiedziały o jego konwersji. Wątpiły również, czy konwersja skarżącego była autentyczna i trwała, zauważając w szczególności, że nastąpiła po odrzuceniu pierwszego wniosku o azyl skarżącego, że chrzest odbył się w kościele domowym, a nie w kościele uznawanym przez państwo, oraz że skarżący nie oparł swojej konwersji na kluczowych aspektach chrześcijaństwa, ale na relacjach osobistych, które nawiązał z członkami swojej wspólnoty kościelnej. 31 marca 2014 roku skarżący, reprezentowany przez prawnika, odwołał się od tej decyzji. Zauważył, że od 2010 roku nastąpiła zwiększona liczba aresztowań członków chrześcijańskich kościołów domowych i argumentował, że jego konwersja na chrześcijaństwo zagraża mu sama w sobie realnemu ryzyku złego traktowania. Konwertyta chrześcijański stoi w obliczu znacznie większego ryzyka złego traktowania niż ci urodzeni w religii chrześcijańskiej. Jego konwersja na chrześcijaństwo była autentyczna i trwała. Po raz pierwszy skontaktował się z kościołem katolickim w Szwajcarii w 2011 roku i poważnie podchodził do praktykowania swojej wiary, co potwierdzają złożone przez niego dokumenty. 14 maja 2014 roku Sąd Administracyjny Federalny oddalił odwołanie skarżącego jako oczywiście bezzasadne. Wyraził wątpliwości, czy jego konwersja była autentyczna czy trwała, ale stwierdził, że nie trzeba tego było ustalać. Uznał, że osoba może stawić czoło realnemu ryzyku złego traktowania po powrocie do Iranu tylko wtedy, jeśli wiara chrześcijańska tej osoby została zamanifestowana w Szwajcarii w sposób widoczny na zewnątrz i jeśli można założyć, że jego lub jej rodzina i znajomi w Iranie dowiedzą się o tym aktywnym przejawianiu wiary, nawet jeśli nie dochodzi do działalności misyjnej. Jeśli bliscy członkowie rodziny byli „fanatycznymi” muzułmanami, mogli donieść o konwersji służbom specjalnym. Ponadto konwersja na chrześcijaństwo może być postrzegana jako zdrada. W przypadku konwersji za granicą konieczna była zarówno ocena, czy była autentyczna, jak i stopień, w jakim stała się publicznie znana. Nawet zakładając, że konwersja skarżącego była autentyczna i trwała, sąd uznał, że nie zamanifestował swojej wiary chrześcijańskiej w opisany sposób. Nie było żadnych wskazań, że irańskie władze w ogóle dowiedziały się o jego konwersji. 2 maja 2016 roku skarżący, za pośrednictwem prawnika, złożył wniosek o tymczasowe przyjęcie na podstawie art. 83 ustawy o cudzoziemcach. Powołał się na ryzyka stwarzane przez irańskie władze i podmioty niepaństwowe z powodu jego konwersji i aktywnego członkostwa we wspólnocie chrześcijańskiej w Szwajcarii, a także jego udział w demonstracji w Bernie w sierpniu 2015 roku przeciwko naruszeniom praw człowieka i prześladowaniom chrześcijan przez irańskie władze. W związku z tym podpisał list protestacyjny adresowany przez organizatorów do rządu irańskiego, który w ten sposób był świadomy jego konwersji. W celu potwierdzenia swoich relacji złożył fotografie, listy poparcia od różnych osób i kilka raportów. 14 czerwca 2016 roku władze azylowe odrzuciły jego wniosek, który traktowały jako kolejny wniosek o azyl. Zauważyły, że skarżący przeszedł wcześniej dwa postępowania azylowe i że rzekome ryzyko złego traktowania z powodu jego konwersji na chrześcijaństwo zostało już zbadane. Nie było konieczne ponowne badanie sprawy, ponieważ skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, które mogłyby skutkować oceną różną od oceny Sądu Administracyjnego Federalnego w wyroku z 14 maja 2014 roku. Prawdą było, że irańskie władze interesują się działalnością swoich obywateli za granicą, ale takie monitorowanie koncentruje się na ludziach wyróżniających się spośród dużej liczby Irańczyków krytycznych wobec rządu i którzy są postrzegani przez władze jako poważne zagrożenie ze względu na swoją działalność polityczną lub religijną. Czy dana osoba „się wyróżnia”, nie jest tak bardzo kwestią widoczności i możliwości zidentyfikowania danej osoby, ale raczej kwestią ekspozycji publicznej. Osobowość zainteresowanych, forma ich wystąpień publicznych i treść ich publicznych wypowiedzi były istotnymi parametrami w tym zakresie. Władze azylowe uznały, że sam udział w demonstracji przeciwko rządowi irańskiemu, bez szczególnego zachowania skarżącego lub sprawowania specjalnej funkcji, nie był wystarczający, aby był postrzegany przez irańskie władze jako konkretne zagrożenie. Zauważyły również, że nie było żadnych wskazań, aby władze podjęły jakiekolwiek środki przeciwko niemu. Irańskie władze były świadome, że obywatele irańscy czasami próbują powoływać się na konwersję na chrześcijaństwo za granicą w celu uzyskania statusu uchodźcy w krajach zachodnich. Takie okoliczności byłyby brane pod uwagę przez irańskie władze, ale nie prowadziłyby po powrocie kogoś do złego traktowania w rozumieniu definicji uchodźcy. Ponadto w Iranie można było praktykować religie inne niż islam w dyskretny i prywatny sposób. Powołując się na kryteria zawarte w wyroku Sądu Administracyjnego Federalnego z 14 maja 2014 roku, Sekretariat Stanu do Spraw Migracji nie kwestionował jako takiego faktu, że skarżący był częścią kręgu chrześcijańskiego w Szwajcarii. Nie było jednak żadnych wskazań, że pełnił funkcję kierowniczą lub był w inny sposób szczególnie narażony w związku ze swoją wiarą chrześcijańską. Jego udział w demonstracji i podpisanie listu protestacyjnego do rządu irańskiego nie prowadziły do innego wniosku. Był tylko zwykłym członkiem organizacji chrześcijańskiej i dlatego nie istniało konkretne ryzyko, że irańskie władze dowiedziały się o jego konwersji. Władze azylowe wniosły, że skarżący nie spełnia wymogów definicji uchodźcy ani wymogów dla tymczasowego przyjęcia. 13 lipca 2016 roku skarżący złożył odwołanie od tej decyzji, w istocie powtarzając swoje wcześniejsze wnioski. 30 sierpnia 2016 roku Sąd Administracyjny Federalny oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne, w pełni popierając uzasadnienie władz azylowych. 4 października 2016 roku Sekretariat Stanu do Spraw Migracji wyznaczył termin dobrowolnego wyjazdu skarżącego, który upłynął 31 października 2016 roku.


Skarżący urodził się w 1950 roku i jest osadzony w Dob pri Mirni. 18 marca 2006 roku osoba o imieniu A.Č. zadzwoniła na policję i poinformowała ich, że trzy osoby zostały dźgnięte nożem w mieście Izola. W miejscu zdarzenia znaleziono jedynie osoby poszkodowane, a mianowicie Š.A., S.M. oraz F.M. Kilka godzin później skarżący oraz jego dwaj synowie, A.R. i E.R., zostali aresztowani na podstawie podejrzenia o usiłowanie zabójstwa. 20 marca 2006 roku skarżący, A.R. i E.R. zostali doprowadzeni przed sędziego śledczego. Skarżący, któremu pomagał obrońca, złożył następujące oświadczenie w swojej obronie. Zarzucił, że zamierzał spotkać się z Š.A., aby zażądać, by zapłacił czynsz za robotników, którzy wcześniej byli zakwaterowani w jego mieszkaniu, oraz aby anulować ich zameldowanie pod tym adresem. Zanim wyruszył do baru, w którym robotnicy Š.A. spotykali się po pracy (dalej „bar”), zadzwonił do swoich synów i poprosił ich, aby przybyli i pomogli mu w razie, gdyby spotkał się z agresją ze strony Š.A. Po tym, jak Š.A. odmówił rozwiązania sprawy, skarżący opuścił bar i był śledzony przez dziesięciu do dwunastu robotników Š.A. Š.A. oraz F.M., jeden z robotników, zaczęli bić skarżącego po całym ciele. Jego synowie, stojący w pobliżu, ruszyli mu na pomoc. Po tym, jak Š.A. uderzył A.R., skarżący, z zawodu elektromonter, wyciągnął nóż, którego używał do pracy, który miał ostrze o długości siedmiu do ośmiu centymetrów, i zaczął nim machać. Wśród innych osób, kilka razy dźgnął Š.A. w plecy. Następnie Š.A. się wycofał, a skarżący i jego synowie uciekli z miejsca zdarzenia. Po powrocie do domu skarżący przekazał nóż żonie, która go wyrzuciła. Skarżący oświadczył również, że jedynymi obrażeniami, jakich doznał, były pewne siniaki na głowie. Synowie skarżącego zeznali, że ich ojciec spotkał się z Š.A. i inną osobą oraz że wybuchła bójka. Gdy poszli mu pomóc, podszedło wielu innych mężczyzn i zaczęli ich bić. Synowie skarżącego zeznali również, że sami nie mieli przy sobie żadnych noży. Według nich E.R. bronił się drewnianym wieszakiem na ubrania. Osoby poszkodowane, S.M., F.M. i Š.A., zostały również przesłuchane w śledztwie i zeznały, między innymi, następujące rzeczy. F.M. zeznał, że po wyjściu z baru został zaatakowany przez skarżącego, który uderzył go w nos trzonkiem noża. S.M. i Š.A. przybyli po tym, a skarżący ponownie zaatakował F.M. E.R. zaatakował S.M., podczas gdy A.R. zaatakował Š.A. W trakcie bójki skarżący dźgnął F.M. oraz zaatakował również S.M. i Š.A., po czym uciekł z miejsca zdarzenia. Skarżący i jego synowie mieli noże. Nóż skarżącego miał ostrze o długości dziesięciu centymetrów. S.M. zeznał, że słyszał, jak ludzie mówią, że na zewnątrz baru jest tłum, wyszedł i zobaczył F.M. being hit in the face and running. Następnie widział, jak skarżący atakuje F.M. Próbował ich rozdzielić, ale E.R. dźgnął go. Następnie E.R. uciekł, a skarżący dźgnął go kilka razy, co spowodowało jego omdlenie. Š.A. zeznał, że po tym, jak został poinformowany, że na zewnątrz baru dzieje się coś złego, wyszedł i zobaczył, że S.M. i F.M. są atakowani. Próbował pomóc S.M., który został dźgnięty w szyję przez skarżącego, oraz F.M. Sam został kilka razy dźgnięty w plecy przez skarżącego. Oprócz oskarżonych i osób poszkodowanych sędzia śledczy przesłuchał pięciu świadków – A.Č., M.H., Đ.Š., Še.A. oraz I.B. A.Č. zeznał, że zauważył skarżącego i jego synów wraz z F.M. i inną osobą, stojących kilka metrów od baru. Š.A. podszedł do nich i kilka sekund później zaczęli walczyć. Według A.Č. w bójce brało udział tylko tych sześć osób. Nie widział żadnej broni, ale widział krew na koszuli Š.A. Ponadto trzecia ofiara (S.M.) trzymała się za szyję. A.Č. zeznał również, że zawołał do swojego znajomego M.H., aby zadzwonił na policję. M.H. złożył dość szczegółowe zeznanie. Wyjaśnił, że widział skarżącego w barze kłócącego się z Š.A., a następnie wychodzącego około trzydziestu minut przed bójką. Dwadzieścia minut później F.M. i S.M. również wyszli z baru. Š.A. otrzymał telefon i wyszedł. Po otrzymaniu sygnału od A.Č. i zobaczeniu bójki przez okno, wyszedł z baru i widział skarżącego i jego synów, a także S.M., F.M. i Š.A., walczących. Zeznał, że skarżący i jego synowie byli słabszą stroną w bójce, dopóki skarżący nie wyciągnął noża, mówiąc: „Teraz zobaczymy”, i użył go do ataku na Š.A., F.M. i S.M. Dodał, że nie widział, aby synowie skarżącego posługiwali się jakimikolwiek nożami, a opisał nóż skarżącego jako mający ostrze o długości około ośmiu do dziesięciu centymetrów. Đ.Š., trzeci świadek, zeznał, że między godziną 18:00 a 19:00 w dniu zdarzenia najpierw widział skarżącego, a później jego synów parkujących swoje samochody przed barem, w którym doszło do omawianych wydarzeń. Đ.Š. i jego przyjaciel podszedł wtedy do baru i widzieli S.M. leżącego nieprzytomnego na ziemi. 10 kwietnia 2006 roku sędzia śledczy przesłuchał I.B. i Še.A. w obecności prokuratora okręgowego i obrońcy A.R., którzy również mieli prawo zadawać pytania. I.B. powiedział sędziemu śledczemu, że wracał do domu z Še.A., gdy widział skarżącego, jego synów i F.M. wychodzących z baru. Skarżący miał rękę w kieszeni i wydawało się, że trzyma coś. Widział, jak wskazuje na F.M. i słyszał, jak mówi swoim synom: „To jest [F.M.]”. Później widział swojego szwagra (S.M.) leżącego na ziemi z krwią na głowie. Przybyła policja i karetka. Še.A. zeznał, że on i I.B. byli w drodze do domu, gdy F.M. wyszedł z baru i kazał im czekać. Še.A. zauważył wtedy skarżącego i jego synów. Widział, jak skarżący wskazuje na F.M. i coś mówi, po czym skarżący podszedł do F.M. i uderzył go w twarz trzonkiem swojego noża. Gdy F.M. odsunął się w stronę baru, podszedł jeden z synów skarżącego. W tym momencie z baru wyszli zarówno S.M., jak i Š.A., a wybuchła bójka między E.R., S.M. i skarżącym a F.M., A.R. i Š.A. Še.A. podszedł do walczących mężczyzn i próbował rozdzielić E.R. i S.M. E.R. uderzył wtedy S.M. nożem, ale gdy Še.A. podszedł, odwrócił się w jego stronę. Še.A. przestraszył się i uciekł. Še.A. opisał nóż jako stary, z ostrzem o długości od dziesięciu do piętnastu centymetrów, ale nie mógł pamiętać dalszych szczegółów. Še.A. zeznał podczas przesłuchania, że jego wiza pracownicza była ważna do stycznia 2007 roku. W maju 2008 roku sąd wezwał świadków, w tym I.B. i Še.A., na rozprawę zaplanowaną na 11 września 2008 roku. Wezwanie dla I.B. zostało doręczone jego sąsiadowi, podczas gdy wezwanie dla Še.A. zostało doręczone jego żonie. Sąd następnie odwołał rozprawę i zarządził, aby świadkowie, w tym I.B. i Še.A., zostali wezwani na rozprawę 25 września 2008 roku. Jednakże, ponieważ I.B. i Še.A. nie mieli już miejsca zamieszkania zarejestrowanego w Słowenii, sąd 21 listopada 2008 roku zwrócił się do Wydziału Policji do Współpracy Międzynarodowej o zbadanie, gdzie mieszkają dwaj świadkowie. Na skutek kolejnego wniosku sądu Izolska Jednostka Administracyjna poinformowała go, że Še.A. anulował swój status zameldowania w Izoli 17 stycznia 2008 roku, a I.B. anulował swoje 20 grudnia 2006 roku. Wynika z tego, że policja zarejestrowała swoje zapytania o miejsce pobytu I.B. i Še.A. w systemie Schengen. Po otrzymaniu informacji od władz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, słoweńska policja poinformowała sąd 23 stycznia 2009 roku o adresie I.B., na który sąd następnie wysłał wezwanie. 20 marca 2009 roku Sąd otrzymał oświadczenie od I.B., złożone przed notariuszem, w którym usprawiedliwił swoją nieobecność na rozprawie, mówiąc, że potrzebuje wizy, aby wjechać do Słowenii. Aby jednak dostosować się do wezwania, dołączył swoje zeznanie, które złożył przed notariuszem. Oświadczył, że nie pamięta dokładnie, kiedy doszło do omawianego incydentu, ale sądził, że było to około dwa lata wcześniej, gdy miał tymczasową pracę robotnika budowlanego w Słowenii. W tamtym czasie był w trakcie przeprowadzki się z mieszkania skarżącego do mieszkania Š.A. Co do incydentu, powiedział, że pamięta widok S.M. leżącego na ziemi oraz przyjazd policji i karetki na miejsce. W kwietniu 2009 roku, na skutek wskazówek od władz Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i obrońcy osób poszkodowanych, że Še.A. przebywa we Włoszech, władze włoskie sprawdziły swoje dane, ale oświadczyły, że Še.A. nigdy nie miał żadnego zarejestrowanego adresu w tym kraju. 18 maja 2009 roku Biuro Głównego Dyrektoriatu Policji poinformowało sąd, że policja graniczna rozmawiała z Še.A., gdy przekraczał granicę słoweńską. Podał adres w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii i we Włoszech oraz numer swojego telefonu komórkowego. Po tym, jak jego żona otrzymała wezwanie pod jego adresem w Byłej Jugosłowiańskiej Republice Macedonii, Še.A. napisał do sądu, że jego ojciec jest bardzo chory i że dlatego nie może podróżować przez następne dwa do trzech tygodni. Ponadto powiedział, że pracuje we Włoszech od września 2008 roku i nie może podróżować do Słowenii, ponieważ ryzykowałby utratę pracy. Dodał, że złożył już oświadczenie w sprawie zarzutów przeciwko skarżącemu i innym oskarżonym i nie ma nic do dodania. Sąd otrzymał list 25 maja 2009 roku. 16 maja 2006 roku prokurator okręgowy wniósł akt oskarżenia przeciwko skarżącemu, E.R. i A.R. o usiłowanie zabójstwa Š.A., S.M. i F.M. Odbyło się siedem rozpraw, które miały miejsce 25 września 2008 roku, 27 listopada 2008 roku, 29 stycznia 2009 roku, 19 lutego 2009 roku, 10 kwietnia 2009 roku, 29 maja 2009 roku i 17 czerwca 2009 roku. Na rozprawie 29 maja 2009 roku, na której obecni byli skarżący i jego obrońca, sąd zauważył, że Še.A. wysłał list w odpowiedzi na wezwanie (patrz punkt 23 powyżej). Po odczytaniu listu skład sędziowski podjął decyzję, aby jego i I.B. zeznania złożone przed sędzią śledczym zostały odczytane na rozprawie, uznając, że zostały spełnione warunki określone w punkcie 1 paragrafu 1 artykułu 340 Ustawy o postępowaniu karnym (patrz punkt 39 poniżej). Protokół z rozprawy wykazuje, że nikt z obecnych nie skomentował odczytania zeznań. Oskarżeni, osoby poszkodowane oraz świadkowie A.Č., M.H. i Đ.Š. byli przesłuchiwani na rozprawach.
- Skarżący trzymał się zeznań, które złożył przed sędzią śledczym, i powtórzył, że działał w obronie koniecznej. Teraz zarzucił, że ostrze noża miało tylko trzy centymetry długości.
- A.R. utrzymywał, że poszedł pomóc ojcu, ale robotnicy również zaczęli go bić. Š.A. siedział na nim i bił go, dopóki mu się nie udało uciec. A.R. zeznał również, że nie planował spotkać się ze swoim bratem w Izoli tego dnia.
- E.R. zeznał, że chciał tylko wypić kawę z przyjacielem, ale skończyło się to bójką i musiał bronić się, aż stracił przytomność. Zaprzeczył, aby miał tego dnia nóż, i powiedział, że nie widział, aby jego brat lub ojciec również go mieli.
- S.M. powtórzył to, co powiedział podczas śledztwa (patrz punkt 12 powyżej), dodając pewne szczegóły dotyczące tego, który z trzech oskarżonych go dźgnął i gdzie, przypisując większość obrażeń skarżącemu. Wyjaśnił, że przypuszczał, że F.M. został trafiony w twarz, ponieważ widział go trzymającego tam rękę, i dodał, że ostrze noża skarżącego miało od dziesięciu do piętnastu centymetrów długości.
- F.M. dodał dalsze szczegóły do swojego zeznania ze śledztwa (patrz punkt 11 powyżej), zeznając, jak został dźgnięty przez skarżącego i że widział, jak skarżący dźgnął S.M. i Š.A. przed ucieczką z miejsca zdarzenia.
- Š.A. opisał, jak został dźgnięty przez skarżącego i jego synów. Zeznał również, że przed przybyciem na miejsce otrzymał krótką rozmowę telefoniczną od Še.A., który poinformował go, że mężczyźni zostali zaatakowani na zewnątrz. Gdy wyszedł, zobaczył S.M. na kolanach i skarżącego go dźgającego. Š.A. zaprzeczył, aby skarżący lub jego synowie dzwonili do niego tego dnia. Został poproszony o wyjaśnienie różnicy między jego zeznaniem podczas śledztwa, gdy powiedział, że walczył z jednym z synów skarżącego, a na rozprawie, gdy powiedział, że nie walczył. Oświadczył, że lepiej pamiętał wydarzenia podczas śledztwa.
- A.Č. powtórzył to, co powiedział podczas śledztwa (patrz punkt 15 powyżej).
- Podczas pierwszego przesłuchania M.H. powtórzył to, co powiedział podczas śledztwa (patrz punkt 16 powyżej). Sześć miesięcy później zmienił swoje zeznanie i zarzucił, między innymi, że bójka wybuchła po tym, jak Š.A. jako pierwszy uderzył A.R.
- Đ.Š. zeznał, że widział, jak E.R. parkuje swój samochód i wchodzi bezpośrednio do baru. Przybył na miejsce ze znajomymi i znalazł S.M. leżącego nieprzytomnie na podłodze. Skład przesłuchał również dr G.R., chirurga, który leczył wszystkich trzech poszkodowanych w szpitalu lokalnym i który wyjaśnił powagę poszczególnych obrażeń odniesionych przez poszkodowanych. Sąd uzyskał również zeznania dwóch biegłych lekarzy. Dr A.Š. dokonał oceny indywidualnych obrażeń poszkodowanych, najbardziej prawdopodobnego sposobu, w jaki zostały odniesione, kątów ran kłutych i tak dalej. Lekarz stwierdził, że Š.A. odniósł cztery rany na plecach i szereg ran na klatce piersiowej. S.M. został siedem razy dźgnięty od tyłu, pięć razy w szyję i z tyłu głowy, raz w lewe ramię i raz w lewą stronę klatki piersiowej. F.M. został dźgnięty w brzuch. Dr D.M.S. przeprowadził badanie kliniczne Š.A., aby dokładniej ocenić jego rany. Skład przeanalizował również kilka dokumentów, które zostały wezwane jako dowody. Raporty medyczne dotyczące skarżącego i jego synów wykazały, że odnieśli oni drobne obrażenia, przy czym skarżący odniósł jedynie kilka stłuczeń (na prawym przedramieniu, nad lewą łopatką i na lewym oku, które pozostało nienaruszone). Inne dowody wykazały, że skarżący był w sporze o robotników zatrudnionych przez Š.A., którzy wyprowadzili się z mieszkania skarżącego. Š.A. nie złożył oświadczenia o zmianie miejsca zamieszkania do właściwego organu administracyjnego, chociaż jako pracodawca i nowy landlord powinien był to zrobić. Ponadto, zapisy telefoniczne wykazały, że skarżący i Š.A. przeprowadzili trzy rozmowy w dniu incydentu. Co więcej, A.R., syn skarżącego, dzwonił do swojego ojca wiele razy tego dnia tuż przed wybuchem bójki. 19 czerwca 2009 roku skład Sądu Okręgowego w Koperze uznał skarżącego za winnego usiłowania zabójstwa S.M., F.M. i Š.A. poprzez dźgnięcie pierwszego w szyję, z tyłu głowy i po lewej stronie klatki piersiowej, drugiego w lewą stronę brzucha i trzeciego w plecy. Dwa z przestępstw zostały wspomagane i podżegane przez synów skarżącego, którzy zostali każdy skazany za jedno usiłowanie zabójstwa. Sąd skazał skarżącego na pięć lat i dziesięć miesięcy więzienia, podczas gdy jego synowie zostali obaj skazani na jeden rok i dwa miesiące więzienia. W wyroku składającym się z pięćdziesięciu czterech stron sąd ustalił na podstawie zeznań, danych telefonicznych i GPS, że skarżący dzwonił do Š.A. w dniu ataku, aby omówić zmianę miejsca zamieszkania robotników, ale nie byli w stanie rozwiązać sprawy. W konsekwencji skarżący poszedł do baru z zamiarem zmuszenia robotników do podpisania pisemnych oświadczeń dotyczących ich zmiany miejsca zamieszkania. Poprosił F.M., który był w barze z S.M., o podpisanie oświadczenia, ale odmówił. Po tym skarżący ponownie zadzwonił do Š.A., ale bezskutecznie. Będąc poinformowanym o sytuacji przez skarżącego, A.R. i E.R. dołączyli do niego i razem poszli w poszukiwaniu F.M. i Š.A. Zatrzymali F.M. w pobliżu baru, a skarżący uderzył go w twarz trzonkiem noża. F.M. wycofał się w kierunku baru, dołączyli do niego S.M. i Š.A., którzy zostali poinformowani o ataku telefonicznie przez Še.A. Wtedy wybuchła bójka z udziałem sześciu mężczyzn, przy czym oskarżeni byli do niej przygotowani, ponieważ byli wyposażeni w noże. Zakończyła się, gdy skarżący i jego synowie opuścili miejsce zdarzenia, a Š.A. zadzwonił na policję. Sąd stwierdził, że między zatrzymaniem F.M. przez skarżącego i jego synów a telefonem na policję minęło tylko pięć minut, podczas gdy bójka i dźganie nie mogły trwać dłużej niż dwie minuty. W szczególności sąd ustalił, że Š.A. otrzymał telefon od Še.A. o ósmej minucie i czterdziestu ośmiu sekundach wieczorem i że mniej niż trzy minuty później Š.A. zadzwonił na numer 113. W międzyczasie został kilka razy dźgnięty. Co do innych okoliczności bójki, takich jak kto kogo uderzył, sąd oparł się na zeznaniach S.M., F.M. oraz świadków A.Č. i M.H. Sąd, biorąc pod uwagę fakt, że osoby poszkodowane nie mogły być oczekiwane, aby zwracały szczególną uwagę na to, co dzieje się z innymi, gdy same były zaangażowane w bójkę, uznał ich zeznania za głównie spójne, z wyjątkiem kwestii, kiedy Š.A. dołączył do bójki. Sąd stanął na stanowisku w tej kwestii, że bójka wybuchła dopiero po przybyciu Š.A., wbrew temu, co sam zarzucił. Sąd uznał dalej, że początkowe zeznanie M.H. (patrz punkt 16 powyżej) jest bardziej przekonujące z obu i że jest zgodne z ustaleniami biegłych lekarzy. Ustalił, że początkowo E.R. walczył z S.M., skarżący z F.M., a A.R. z Š.A. – fakt, który sąd uznał za potwierdzony zeznaniami „S.M., F.M., a także świadków A.Č. i M.H. oraz Še.A.” Powołując się na początkowe zeznanie M.H. i zeznanie skarżącego podczas śledztwa, które uznał za potwierdzone również zeznaniem Še.A., sąd odrzucił zeznanie skarżącego na rozprawie, że jego nóż miał ostrze o długości zaledwie trzech centymetrów. W odniesieniu do argumentu skarżącego, że działał w obronie koniecznej, sąd stwierdził, że „zeznania złożone przez oskarżonych były sprzeczne i obalały obronę konieczną... [a] dowody przedstawione na rozprawie całkowicie wykluczyły tę możliwość [obrony koniecznej]”. Sąd uznał, że tylko oskarżeni i trzy osoby poszkodowane brały udział w bójce i że jeśli Š.A. chciałby zaatakować skarżącego, mógłby łatwo przewyższyć liczebnie oskarżonych. Skarżący i jego synowie byli motywowani gniewem wobec Š.A. i F.M., podczas gdy S.M. został wciągnięty, ponieważ próbował chronić F.M. Ponieważ skarżący nie przekonał F.M. do anulowania statusu zameldowania, uciekł się do przemocy. Jeśli skarżący czuł, że jest w niebezpieczeństwie, mógł po prostu odejść. Zamiast tego sprowokował bójkę wraz ze swoimi synami. Sąd stwierdził również, że chociaż skarżący przyznał się do dźgnięcia Š.A. kilka razy w plecy, on i dwaj inni oskarżeni nie odnieśli się do faktu, że osoby poszkodowane odniosły również inne rany kłute. Ponadto sąd zauważył, że żaden ze świadków nie zeznał, że skarżący leżał na podłodze i był kopany przez innych mężczyzn. Sąd uznał, że ponieważ oskarżeni byli przygotowani do bójki z góry, osobom poszkodowanym należy wierzyć, gdy twierdzą, że w rzeczywistości zostały zaatakowane i że odpowiedziały walką. Uznał opis sposobu, w jaki osoby poszkodowane odniosły rany, za przekonujący. Biorąc pod uwagę fakt, że bójka była krótkotrwała, sąd uznał, że oskarżeni szybko wyciągnęli swoje noże i szybko „skończyli” z osobami poszkodowanymi. Sąd uznał dalej, że ponieważ ofiary odniosły łącznie czternaście ran kłutych, jest prawdopodobne, że skarżący nie był jedynym napastnikiem, ale że wszyscy trzej oskarżonych ich zadaliby. Wreszcie sąd oddalił argument skarżącego, że wyciągnął nóż po ataku przez dziesięć osób jako „nierealistyczny”. W wyroku sąd wyjaśnił również przyczyny odczytania zeznań I.B. i Še.A. Zauważył, że dwaj świadkowie nie stawili się na rozprawie, mimo że zostali prawidłowo wezwani, i że obrońcom oskarżonych zaoferowano możliwość uczestnictwa w ich przesłuchaniu podczas śledztwa. Skarżący odwołał się do Sądu Wyższego w Koperze, skarżąc, między innymi, że sąd pierwszej instancji naruszył jego prawa do obrony, polegając na protokole zeznań, które I.B. i Še.A. złożyli podczas śledztwa. 7 lipca 2011 roku sąd wyższy oddalił odwołanie skarżącego. W odniesieniu do rzekomej niezdolności skarżącego do cross-examination (przesłuchania w trybie kontradyktoryjnym) I.B. i Še.A. podczas procesu, sąd wyższy uznał, że skarżący miał okazję do zadawania pytań świadkom podczas śledztwa. Zauważył, że obrońca skarżącego został poinformowany o rozprawie z sędzią śledczym, co potwierdzało potwierdzenie odbioru, ale nie stawił się na niej. Według sądu wyższego obrona była świadoma zawiadomienia o możliwości uczestnictwa w przesłuchaniu świadków podczas śledztwa, ale świadomie go zignorowała. W związku z tym zaakceptowała ryzyko, że świadkowie nie będą dostępni do przesłuchania podczas procesu. Ponadto sąd wyższy uznał, że skarżący nie spełnił wymogów paragrafu 2 artykułu 371 Ustawy o postępowaniu karnym (patrz punkt 39 poniżej), ponieważ nie uzasadnił, w jaki sposób jego niezdolność do przesłuchania dwóch świadków podczas procesu podważyła legalność wyroku. Skarżący wniósł skargę kasacyjną, która została oddalona przez Sąd Najwyższy 24 sierpnia 2012 roku. Sąd potwierdził, że sąd pierwszej instancji prawidłowo zastosował artykuł 340 Ustawy o postępowaniu karnym, odczytując zeznania złożone przez I.B. i Še.A. podczas śledztwa, ponieważ świadkowie, którzy byli cudzoziemcami, zostali należycie wezwani do stawienia się przed sądem, ale odmówili udziału. Sąd Najwyższy uznał dalej, że artykuł 178 ust. 4 Ustawy o postępowaniu karnym przewiduje, że sędzia śledczy powinien wysłać wniosek o stawienie się do przesłuchania bezpośrednio do oskarżonych, a także do obrońców. Jednak, według Sądu Najwyższego, skarżący nie wyjaśnił, jak ten błąd ze strony sędziego śledczego wpłynął na legalność zaskarżonego wyroku. W opinii Sądu Najwyższego błąd mógł wpłynąć na legalność wyroku tylko wtedy, gdyby sąd pierwszej instancji oparł się na zeznaniach I.B. i Še.A. w decydującym stopniu, co jednak nie zostało zarzucone w sprawie. Skarżący wniósł skargę konstytucyjną. Trybunał Konstytucyjny oddalił skargę 24 grudnia 2012 roku, na mocy artykułu 55b Ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (patrz punkt 40 poniżej). Odpowiednie przepisy Ustawy o postępowaniu karnym (Dziennik Ustaw nr 63/94 z odpowiednimi zmianami) brzmią następująco:
Artykuł 75
„(1) Obrońca jest uprawniony do robienia wszystkiego w interesie oskarżonego, co sam oskarżony może zrobić.
...”
Artykuł 178
„...
(4) Prokurator, oskarżony i obrońca mogą być obecni podczas przesłuchania świadka. ...
(5) Sędzia śledczy powinien poinformować prokuratora i obrońcę w odpowiedni sposób, kiedy i gdzie oskarżony będzie przesłuchiwany. Podobnie musi w odpowiedni sposób poinformować prokuratora, oskarżonego, obrońcę i osobę poszkodowaną, kiedy i gdzie inne środki dowodowe, w których mogą oni być obecni, będą przeprowadzane, chyba że czekanie byłoby niebezpieczne. Jeśli oskarżony ma obrońcę, sędzia śledczy w zasadzie informuje tylko go. Jeśli oskarżony został aresztowany a środki dowodowe mają być przeprowadzone poza obszarem jurysdykcji sądu, sędzia śledczy musi zdecydować, czy obecność oskarżonego jest konieczna.
...”
Artykuł 244a
„(1) Na mocy przepisów niniejszego artykułu przesłuchanie oskarżonego lub świadka może być przeprowadzone za pomocą nowoczesnego sprzętu technicznego do transmisji głosu i obrazu (wideokonferencja).
(2) Przesłuchanie oskarżonego lub świadka może być przeprowadzone za pomocą wideokonferencji, jeśli:
...
(iii) właściwy organ złożył właściwy wniosek do innego kraju zgodnie z prawem lub traktatami międzynarodowymi lub
(iv) z jakiegokolwiek innego uzasadnionego powodu, który sprawia, że stawienie się osoby przed organem przeprowadzającym rozprawę jest niepożądane lub niemożliwe.
...”
Artykuł 340
„(1) Oprócz przypadków określonych w niniejszej Ustawie, protokół zeznań świadków... może być odczytany, na podstawie decyzji składu i tylko w następujących okolicznościach:
(i) jeśli osoby przesłuchane zmarły, lub zostały dotknięte chorobą psychiczną, lub nie można ich znaleźć, lub nie są w stanie stawić się w sądzie z powodu starzenia się, choroby lub innego ważnego powodu, lub ich stawienie się wiązałoby się z dużymi trudnościami, lub jeśli mieszkają za granicą i nie stawiają się na głównej rozprawie mimo należytego wezwania;
(ii) jeśli świadkowie lub biegli odmawiają zeznań na głównej rozprawie bez uzasadnienia prawnego.
...
(4) Przyczyny odczytania protokołu zostaną wskazane w transkrypcji głównej rozprawy ...”
Artykuł 342
„Po przesłuchaniu każdego świadka lub biegłego i po odczytaniu każdego protokołu lub innego dokumentu pisemnego, przewodniczący poprze strony i osobę poszkodowaną o złożenie komentarzy, jeśli tego życzą.”
Artykuł 371
„(1) Istotne naruszenie przepisów postępowania karnego uważa się za istniejące:
...
(viii) jeśli wyrok opiera się na dowodach, które zostały uzyskane w wyniku naruszenia praw człowieka i podstawowych wolności gwarantowanych przez Konstytucję, lub dowodach, na których nie powinien był się opierać, zgodnie z przepisami niniejszej Ustawy, lub dowodach, które zostały uzyskane na podstawie takich niedopuszczalnych dowodów;
...
(2) Istotne naruszenie przepisów postępowania karnego uważa się również za istniejące, jeśli w przygotowaniu do rozprawy lub w trakcie rozprawy lub w wydawaniu wyroku sąd pominął zastosowanie przepisu niniejszej Ustawy lub zastosował go nieprawidłowo, lub jeśli w trakcie rozprawy sąd naruszył prawa do obrony, co wpłynęło lub mogło wpłynąć na legalność i prawidłowość wyroku.” Artykuł 55b, paragraf 2, Ustawy o Trybunale Konstytucyjnym (Dziennik Ustaw nr 15/94 z odpowiednimi zmianami) przewiduje następujące:
„(2) Skarga konstytucyjna może zostać przyjęta do rozpoznania:
- jeśli nastąpiło naruszenie praw człowieka lub podstawowych wolności, które miało poważne konsekwencje dla skarżącego;
lub
- jeśli dotyczy ważnego pytania konstytucyjnego, które przekracza znaczenie danej konkretnej sprawy.” 26 czerwca 1997 roku Parlament Słowenii ratyfikował „Traktat między Słowenią a Republiką Macedonii w sprawie pomocy prawnej w sprawach cywilnych i karnych”, który wszedł w życie 5 września 1997 roku. Artykuł 3 Traktatu stanowi, że pomoc prawna obejmuje, między innymi, doręczanie dokumentów prawnych i przesłuchiwanie świadków. Artykuł 32 przewiduje, że uczestnicy postępowania karnego i obrońcy mogą być obecni, gdy akt pomocy prawnej jest wykonywany w państwie, do którego skierowano wniosek. Konwencja Rady Europy o pomocy prawnej w sprawach karnych z 1959 roku weszła w życie w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii 26 października 1999 roku i w odniesieniu do Słowenii 17 października 2001 roku. Przewiduje ona w Artykułach 8 i 10 odpowiednio następujące:
Artykuł 8
„Świadek lub biegły, który nie odpowiedział na wezwanie do stawienia się, którego doręczenie zostało zwrócone, nie będzie, nawet jeśli wezwanie zawiera zawiadomienie o karze, podlegał żadnej karze lub środkowi przymusu, chyba że następnie dobrowolnie wejdzie na terytorium strony wnioskującej i tam zostanie ponownie należycie wezwany.”
Artykuł 10
„1 Jeśli strona wnioskująca uważa osobiste stawienie się świadka lub biegłego przed swoimi organami sądowymi za szczególnie konieczne, powinna wspomnieć o tym w swoim wniosku o doręczenie wezwania, a strona, do której skierowano wniosek, powinna zaprosić świadka lub biegłego do stawienia się.
Strona, do której skierowano wniosek, informuje stronę wnioskującą o odpowiedzi świadka lub biegłego.
...” Drugi Protokół Dodatkowy do Europejskiej Konwencji o pomocy prawnej w sprawach karnych został przyjęty 8 listopada 2001 roku. Wszedł on w życie w odniesieniu do Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii 1 kwietnia 2009 roku. Jednakże w odniesieniu do Słowenii wszedł w życie dopiero 1 lipca 2013 roku, co jest po zakończeniu postępowania w sprawie skarżącego. Artykuł 9 reguluje przesłuchania za pośrednictwem wideokonferencji. 29 maja 2000 roku Rada Unii Europejskiej przyjęła Konwencję o pomocy prawnej w sprawach karnych między państwami członkowskimi Unii Europejskiej (2000/C 197/01), której celem jest ułatwienie wzajemnej pomocy sądowej między organami państw członkowskich. Uzupełnia ona Konwencję Rady Europy o pomocy prawnej w sprawach karnych z 1959 roku. Artykuł 10 reguluje przesłuchania za pośrednictwem wideokonferencji. Stanowi, że takie przesłuchanie może zostać zwrócone, jeśli osoba przebywa na terytorium jednego państwa członkowskiego i ma zostać przesłuchana jako świadek lub biegły przez organy sądowe innego państwa członkowskiego i nie jest pożądane lub możliwe, aby osoba, która ma zostać przesłuchana, stawiła się osobiście na jego terytorium.


Skarżąca urodziła się w 1969 roku i mieszka w Timișoarze. W 2004 roku skarżąca wytoczyła powództwo cywilne przeciwko swojemu pracodawcy, prywatnej spółce C.G.H.T. („spółka”), domagając się uchylenia decyzji z 17 października 2003 roku o jej zwolnieniu oraz dochodzenia various roszczeń płacowych. 29 kwietnia 2004 roku Sąd Okręgowy w Timiș oddalił jej powództwo jako bezzasadne. Skarżąca wniosła apelację. Wyrokiem końcowym z 29 września 2004 roku („wyrok”) Sąd Apelacyjny w Timișoarze uwzględnił apelację skarżącej. Nakazał spółce uchylenie decyzji o zwolnieniu oraz zapłacenie skarżącej odszkodowania pieniężnego w postaci wszystkich należności płacowych od 17 października 2003 roku do ogłoszenia wyroku końcowego, z uwzględnieniem waloryzacji i indeksacji. Sąd krajowy przyznał również skarżącej koszty i wydatki poniesione w postępowaniu. 15 listopada 2004 roku Sąd Okręgowy w Timiș nadał wyrokowi klauzulę wykonalności, na podstawie art. 374 rumuńskiego Kodeksu Postępowania Cywilnego (dalej „KPC”), obowiązującego wówczas (patrz punkt 37 poniżej). Skarżąca wszczęła postępowanie egzekucyjne 21 stycznia 2005 roku, zwracając się do kancelarii komorniczej M.S.R. & S.A.I. („komornik”) o egzekucję wyroku. 26 stycznia 2005 roku komornik wydał wezwanie do zapłaty i doręczył je spółce. Zgodnie z raportem z 11 lutego 2005 roku wydanym przez komornika, komornik i pełnomocnik skarżącej odwiedzili siedzibę spółki. Ponieważ przedstawiciel ustawowy spółki był nieobecny, komornik dał spółce dodatkowe pięć dni na dobrowolne wykonanie wyroku końcowego. Spółka odmówiła jednak wypełnienia swoich obowiązków. Ponadto złożyła skargę o uchylenie postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 399 KPC, obowiązującego wówczas (patrz punkt 39 poniżej). W toku tego postępowania i na wniosek spółki, 24 lutego 2005 roku Sąd Rejonowy w Timișoarze zarządził zawieszenie postępowania egzekucyjnego do wydania wyroku końcowego; zawieszenie uzależniono od wpłacenia kaucji w wysokości 4 000 000 rumuńskich lei (ROL), czyli około 90 euro (EUR). W odpowiedzi 16 maja 2005 roku skarżąca wszczęła postępowanie nagłe, domagając się uchylenia kwestionowanego zawieszenia. Powoływała się na to, że sprawa jest pilna, ponieważ potrzebuje uzyskać należności płacowe, które pozwolą jej na utrzymanie siebie i swojego niemowlęcia. Wyrokiem z 18 maja 2005 roku Sąd Rejonowy w Timișoarze oddalił wniosek skarżącej, uznając, że nie udowodniła ona istnienia jakiegokolwiek nieuchronnego uszczerbku, uzasadniającego pilność wniosku. 2 czerwca 2005 roku Sąd Rejonowy w Timișoarze uwzględnił skargę spółki na postępowanie egzekucyjne. Sąd stwierdził, że wymogi proceduralne nie zostały dokładnie spełnione, o ile komornik nie doręczył spółce odpisu wyroku z klauzulą wykonalności. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od wyroku sądu. 6 października 2005 roku Sąd Okręgowy w Timiș oddalił skargę kasacyjną skarżącej jako bezzasadną. Wyrok pierwszej instancji stał się tym samym prawomocny. Spółka złożyła kolejny wniosek o uchylenie zarządzenia o zajęciu wydanego przez komornika w odniesieniu do jej kont bankowych. 21 kwietnia 2005 roku Sąd Rejonowy w Timișoarze uwzględnił wniosek w zakresie, w jakim zarządzenie o zajęciu zostało wydane po zawieszeniu postępowania egzekucyjnego zarządzonym przez sąd (patrz punkt 13 powyżej). Tymczasem, 29 czerwca 2005 roku, komornik wydał kolejne wezwanie do zapłaty. 4 lipca 2005 roku zostało ono, wraz z wyrokiem z klauzulą wykonalności, wywieszone w głównym wejściu do siedziby spółki. 2 listopada 2005 roku komornik otrzymał list od skarżącej, w którym zapytała, czy spółka wywiązała się z zaległego wyroku. Komornik odpowiedział przecząco 4 listopada 2005 roku. W związku z tym, że była to ostatnia wymiana informacji między skarżącą a komornikiem dotycząca kwestionowanego postępowania egzekucyjnego, oraz w świetle obowiązków nałożonych przez prawo na wierzyciela, który był zobowiązany do odgrywania ciągle aktywnej roli w całym postępowaniu egzekucyjnym, 28 maja 2007 roku komornik sporządził oficjalny raport, stwierdzając, że na mocy art. 389 KPC obowiązującego wówczas, postępowanie uległo przedawnieniu („perimarea executării”; patrz punkt 38 poniżej). Nie jest jasne, czy raport ten został przekazany skarżącej, czy nie. 5 maja 2005 roku skarżąca złożyła skargę do Sądu Rejonowego w Timișoarze, domagając się uzyskania nakazu natychmiastowej egzekucji wyroku, na podstawie art. 5803 KPC obowiązującego wówczas (patrz punkt 40 poniżej). Decyzją z 18 sierpnia 2005 roku Sąd Rejonowy w Timișoarze uwzględnił skargę skarżącej i nakazał spółce zapłatę kary pieniężnej w wysokości 500 000 ROL dziennie do momentu wypełnienia jej obowiązków. Apelacja spółki od tej decyzji została uwzględniona 16 grudnia 2005 roku przez Sąd Okręgowy w Timiș. Sąd stwierdził, że kara pieniężna ma charakter kary cywilnej mającej na celu zabezpieczenie egzekucji obowiązku o charakterze osobistym, którego nie można było wykonać w inny sposób, jak to przewiduje art. 5803. Spłata długu spółki mogła być jednak egzekwowana przy pomocy komornika; w związku z tym skarga skarżącej była bezzasadna. 12 lipca 2005 roku skarżąca złożyła skargę do Ministra Sprawiedliwości na wynik wyroku z 2 czerwca 2005 roku (patrz punkt 16 powyżej). Skarga została złożona na podstawie przepisów Ustawy nr 303/2004, określającej ramy odpowiedzialności dyscyplinarnej i karnej sędziów oraz konkretne organy uprawnione do wszczynania takich postępowań. 24 sierpnia 2005 roku skarga skarżącej została przekazana do Sądu Apelacyjnego w Timișoarze. 5 września 2005 roku Sąd Apelacyjny w Timișoarze stwierdził, że kwestionowane postępowanie zostało zakończone wyrokiem prawomocnym, a tym samym niepodlegającym odwołaniu. W 2005 roku skarżąca skarżyła się do różnych organów państwowych, że przedstawiciele spółki nie wywiązali się z wykonania wyroku. Powoływała się na art. 277, 278 i 280 Kodeksu Pracy oraz art. 83 Ustawy nr 168/1999 dotyczącej rozstrzygania sporów pracowniczych (patrz punkty 43-44 poniżej). 5 grudnia 2006 roku wszczęto śledztwo karne przeciwko M.D., administratorowi spółki, za odmowę wykonania wyroku. 4 lutego 2008 roku prokuratura przy Sądzie Rejonowym w Timișoarze zadecydowała o umorzeniu postępowania przeciwko M.D. i ukarała go grzywną w wysokości 1000 RON, czyli około 250 EUR. Prokurator prowadzący sprawę stwierdził, że czynności M.D. nie można zakwalifikować jako przestępstwa. Skarga wniesiona przez skarżącą na tę decyzję została oddalona 8 kwietnia 2008 roku przez naczelnego prokuratora przy Sądzie Rejonowym w Timișoarze. 2 czerwca 2008 roku zarówno skarżąca, jak i M.D. odwołali się od decyzji prokuratorów przed Sądem Rejonowym w Timișoarze. Sąd oddalił oba odwołania 17 października 2008 roku. Sąd stwierdził, że odwołanie skarżącej zostało wniesione po upływie terminu. W odniesieniu do odwołania M.D., sąd powtórzył, że mimo iż nie wykonał on wyroku, jego czynności nie można zakwalifikować jako przestępstwa i w związku z tym grzywna administracyjna była sprawiedliwa. Wyrokiem końcowym z 28 stycznia 2009 roku Sąd Okręgowy w Timiș oddalił skargi kasacyjne wniesione przez skarżącą i M.D. 5 sierpnia 2014 roku dwaj akcjonariusze spółki zadecydowali o jej likwidacji, zgodnie z przepisami Ustawy nr 31/1990 o spółkach handlowych. Na ich wniosek, Rejestr Spółek zadecydował 7 sierpnia 2014 roku o opublikowaniu decyzji akcjonariuszy w Rumuńskim Dzienniku Urzędowym. Decyzja została opublikowana 26 sierpnia 2014 roku, zgodnie z przepisami Rządowego Rozporządzenia Nadzwyczajnego nr 116/2009 regulującego rejestrację określonych czynności w rejestrze spółek (patrz punkt 48 poniżej). W raporcie księgowym sporządzonym 30 sierpnia 2014 roku odnotowano, że jedynymi wierzycielami spółki byli dwaj akcjonariusze. 10 października 2014 roku jeden z akcjonariuszy zwrócił się do Rejestru Spółek o wykreślenie spółki z rejestru. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie tego samego dnia, a Rejestr Spółek zadecydował o opublikowaniu decyzji w Rumuńskim Dzienniku Urzędowym. Nie wniesiono odwołania od decyzji podjętych przez Rejestr Spółek w sprawie spółki.