Skarżący urodził się w 1972 roku i mieszka w Saatli. W momencie zdarzeń opisanych poniżej skarżący był dziennikarzem i pracował dla gazety „Bizim Yol”. Po opublikowaniu serii artykułów krytykujących działalność Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej („Ministerstwo”), napisanych przez skarżącego, szef administracji Ministerstwa, R.A., skontaktował się ze skarżącym i poprosił o spotkanie. Spotkali się 11 czerwca 2007 r., a następnie 19 i 20 lipca 2007 r. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, podczas tych spotkań R.A. najpierw zażądał, aby przestał pisać artykuły o Ministerstwie. R.A. groził mu również, mówiąc, że nie powinien zapominać o sprawie B.H., dziennikarza, który został ciężko pobity w maju 2006 r. Jednak gdy R.A. zrozumiał, że skarżący będzie nadal pisał artykuły o działalności Ministerstwa, zaproponował mu pieniądze w zamian za zaprzestanie pisania artykułów. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego, na początku odrzucił tę propozycję, ale później ją przyjął ze względu na trudną sytuację finansową. 24 lipca 2007 r. spotkali się ponownie w restauracji w Baku. Podczas spotkania, gdy skarżący otrzymał od R.A. 3500 dolarów amerykańskich, interweniowali funkcjonariusze Ministerstwa Bezpieczeństwa Narodowego („MBN”) i aresztowali go. Tego samego dnia wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie karne na podstawie art. 311.1 Kodeksu Karnego (przyjęcie łapówki). 26 lipca 2007 r. skarżącemu postawiono zarzut na podstawie art. 311.1. Tego samego dnia Sąd Rejonowy w Nasimi zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego na okres trzech miesięcy. Sędzia uzasadnił konieczność zastosowania tego środka w następujący sposób:
„Biorąc pod uwagę możliwość ucieczki oskarżonego przed śledztwem oraz charakter i ciężkość zarzucanego mu przestępstwa, uważam za konieczne zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania”.
27 lipca 2007 r. skarżący odwołał się od zarządzenia o aresztowaniu, twierdząc, że nie ma ryzyka jego ucieczki ani utrudniania śledztwa oraz że sąd nie wziął pod uwagę jego sytuacji osobistej. 3 sierpnia 2007 r. Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołanie. Sąd apelacyjny nie wspomniał o konkretnych zarzutach skarżącego. Istotna część decyzji brzmi następująco:
„Sąd pierwszej instancji, orzekając o zastosowaniu środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania wobec Mushviga Huseynova, prawidłowo wziął pod uwagę charakter i stopień społecznej szkodliwości popełnionego przestępstwa, możliwość ucieczki przed śledztwem oraz fakt, że kara przewidziana za popełnienie tego czynu przekracza dwa lata pozbawienia wolności.
W związku z tym nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania i uchylenia zaskarżonej decyzji”.
17 października 2007 r. prokurator prowadzący sprawę karną złożył do sądu wniosek o przedłużenie tymczasowego aresztowania skarżącego o okres trzech miesięcy. W związku z tym złożył wyjaśnienie, że potrzebny jest więcej czasu na zakończenie śledztwa. 19 października 2007 r. Sąd Rejonowy w Nasimi uwzględnił wniosek prokuratora, przedłużając tymczasowe aresztowanie skarżącego o trzy miesiące, do 24 stycznia 2008 r. Sąd uzasadnił potrzebę przedłużenia koniecznością dodatkowego czasu na przeprowadzenie dalszych czynności śledczych, a także powagą zarzutu i prawdopodobieństwem, że w przypadku zwolnienia mógłby uciec. Z decyzji sądu i zapisu przebiegu rozprawy z 19 października 2007 r. wynika, że rozprawa odbyła się w nieobecności skarżącego i jego adwokata. 22 października 2007 r. skarżący odwołał się od tej decyzji, twierdząc, że sąd pierwszej instancji nie uzasadnił kontynuowania jego aresztowania i nie wziął pod uwagę jego sytuacji osobistej. Skarżący nie wspomniał w swoim odwołaniu o nieobecności jego i jego adwokata na rozprawie 19 października 2007 r. 31 października 2007 r. Sąd Apelacyjny w Baku oddalił odwołanie, uznając, że decyzja Sądu Rejonowego w Nasimi z 19 października 2007 r. była uzasadniona. Z decyzji sądu apelacyjnego i zapisu przebiegu rozprawy z 31 października 2007 r. wynika, że rozprawa odbyła się w nieobecności skarżącego, ale w obecności jego adwokata. 21 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy uznał skarżącego za winnego i skazał go na sześć lat pozbawienia wolności. 4 kwietnia 2008 r. Sąd Apelacyjny w Baku utrzymał w mocy wyrok skazujący skarżącego, ale zmniejszył wymiar kary do pięciu lat pozbawienia wolności. 29 lipca 2008 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyrok Sądu Apelacyjnego w Baku z 4 kwietnia 2008 r. 25 grudnia 2009 r. skarżący został zwolniony z odbywania reszty kary po ułaskawieniu dekretem prezydenckim. 1 sierpnia 2007 r. na prywatnym kanale telewizyjnym został wyemitowany program dotyczący aresztowania skarżącego w dniu 24 lipca 2007 r. Z transkrypcji audycji wynika, że program rozpoczął się od sekcji z komentarzem lektora, której transkrypcja w istotnej części brzmi następująco:
„Chociaż w Republice Azerbejdżanu, która wybrała drogę rozwoju demokratycznego, ustanowiono wszystkie gwarancje ustawodawcze i kompleksowe warunki dla wolności słowa i prasy, nadal można spotkać przedstawicieli mediów, którzy naruszają wymagania ustanowione przez Ustawę o Środkach Masowego Przekazu, zabraniające nadużywania wolności prasy i popełniania czynów niezgodnych z prawem, niekompatybilnych z etyką dziennikarską. Jednym z tych niepożądanych przedstawicieli mediów jest redaktor gazety „Bizim Yol”, Huseynov Mushfiq Tofig oglu – który został oskarżony o popełnienie poważnych i szczególnie poważnych przestępstw oraz został skazany za zniesławienie i pomówienie na podstawie art. 147.2 i 148 Kodeksu Karnego Republiki Azerbejdżanu wyrokiem Sądu Rejonowego w Nasimi z 25 kwietnia 2006 r. – [on] nie wyciągnął z tego wniosków i popełnił jeszcze poważniejsze przestępstwo, przyjęcie łapówki...”
Następnie program wyemitował nagrania wideo, wykonane przez organy ścigania, ze spotkania i dialogu między skarżącym a R.A. oraz aresztowania skarżącego przez funkcjonariuszy MBN w momencie, gdy odbierał pieniądze od R.A. Na końcu programu lektor stwierdził, że śledztwo karne trwa i że społeczeństwo zostanie poinformowane o dalszym przebiegu sprawy.


Skarżący urodził się w 1979 roku i mieszka w Kırıkkale. 25 września 1998 r. skarżący został zatrzymany przez funkcjonariuszy policji i osadzony w areszcie w związku z podejrzeniem przynależności do nielegalnej organizacji. 30 września 1998 r. funkcjonariusze policji w Stołecznej Komendzie Policji w Stambule odebrali zeznania skarżącemu w nieobecności adwokata, na skutek ograniczenia wynikającego z ustawy nr 3842. Przyznał, że jest członkiem tej organizacji i podał informacje o pewnych czynnościach, w których uczestniczył. 2 października 1998 r. prokurator w Stambule odebrał zeznania od skarżącego. Potwierdził on zeznania, których złożył policji. Tego samego dnia skarżący został przesłuchany przez sędziego śledczego w nieobecności adwokata. Potwierdził zeznania złożone prokuratorowi, ale wycofał te, których złożył policji. Skarżący twierdził, że zeznania złożył pod przymusem. Sędzia śledczy zarządził tymczasowe aresztowanie skarżącego. 7 października 1998 r. prokurator złożył akt oskarżenia do Sądu Bezpieczeństwa Państwa w Stambule, oskarżając skarżącego na podstawie art. 125 dawnego Kodeksu Karnego Turcji o udział w działalności separatystycznej przeciwko Republice Turcji. Postępowanie karne rozpoczęło się przed Sądem Bezpieczeństwa Państwa w Stambule, w którego składzie wchodził sędzia wojskowy. 12 października 1998 r. Sąd Bezpieczeństwa Państwa w Stambule przeprowadził rozprawę wstępną i postanowił, że pierwsza rozprawa odbędzie się 16 grudnia 1998 r. 16 grudnia 1998 r. pozostali współoskarżeni, a mianowicie G.T., Z.A. oraz D.P.N.J., złożyli zeznania osobiście. Nie złożyli żadnych oświadczeń dotyczących skarżącego. 8 marca 1999 r. sąd rozpoznający sprawę, stwierdzając nieobecność oskarżonego, postanowił odroczyć rozprawę. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 1999 r. skarżący złożył zeznania osobiście i oświadczył, że został zmuszony do podpisania swoich poprzednich zeznań. Skarżący wycofał te zeznania, podtrzymując, że nie brał udziału w żadnym z przypisywanych mu czynów. Na tej samej rozprawie pozostali współoskarżeni, a mianowicie A.B. i B.G., również złożyli zeznania osobiście. Nie złożyli żadnych oświadczeń dotyczących skarżącego. W toku postępowania karnego przeciwko skarżącemu, 18 czerwca 1999 r. Konstytucja została zmieniona, a sędzia wojskowy zasiadający w składzie Sądu Bezpieczeństwa Państwa w Stambule został zastąpiony przez sędziego cywilnego. W okresie od 18 czerwca 1999 r. do 2 września 2002 r. sąd rozpoznający sprawę, składający się z trzech sędziów cywilnych, przeprowadził czternaście rozpraw co do meritum. 4 sierpnia 1999 r. Sąd Bezpieczeństwa Państwa, w składzie trzech sędziów cywilnych, wysłuchał zeznań świadków A.S., Ş.K., H.K., S.K., N.Ç., T.G., Ö.Ö., oskarżonego M.N. oraz powoda K.Ö. Dwaj z nich złożyli zeznania obciążające skarżącego. Gdy poproszono go o komentarz do tych zeznań, skarżący je odrzucił, podtrzymując, że nie miał żadnego związku z zarzutami. 25 kwietnia 2001 r. prokurator odczytał swoje stanowisko co do meritum (esas hakkında mütalaa) i wnosił o skazanie skarżącego i wymierzenie mu kary na podstawie art. 125 dawnego Kodeksu Karnego. Na tej samej rozprawie adwokat skarżącego zwrócił się o czas na złożenie pism obronnych skarżącego. 29 sierpnia 2001 r. adwokat skarżącego złożył pismo obronne dotyczące meritum sprawy. 27 marca 2002 r. adwokat skarżącego powtórzył swoje poprzednie pisma obronne. 19 czerwca 2002 r. adwokat skarżącego ponownie powtórzył swoje poprzednie pisma obronne. Na tej samej rozprawie skarżący oświadczył, że zgadza się z pismami złożonymi przez swojego adwokata. 2 września 2002 r. skarżący i jego adwokat przedstawili mowy końcowe. Tego samego dnia Sąd Bezpieczeństwa Państwa w Stambule uznał skarżącego za winnego i skazał go na trzydzieści lat pozbawienia wolności na podstawie art. 125 dawnego Kodeksu Karnego. Sąd pierwszej instancji oparł wyrok na kilku dowodach, takich jak zeznania skarżącego złożone policji, prokuratorowi i sędziemu śledczemu, dokumenty dotyczące organizacji znalezione i zajęte w trakcie działań policji oraz zeznania niektórych współoskarżonych. 7 kwietnia 2003 r. Sąd Najwyższy utrzymał wyrok w mocy. 29 maja 2003 r. orzeczenie to zostało złożone w sekretariacie Sądu Bezpieczeństwa Państwa w Stambule.


Pierwsza skarżąca, pani Daniela Nedescu, jest żoną drugiego skarżącego, pana Călina Nedescu. Urodzili się w 1976 roku i mieszkają w Bukareszcie. W 2008 roku skarżący, którzy nie mieli dzieci, ale chcieli je mieć, postanowili spróbować wspomaganego rozrodu w prywatnej klinice, Klinice S.
Wydaje się, że Klinika S. złożyła wcześniej wniosek do Agencji Transplantacji („Agencja Transplantacji”) o zezwolenie na funkcjonowanie jako bank komórek i tkanek oraz użytkownik zgodnie z wymogami prawnymi, wniosek ten był wciąż w toku w 2008 roku. Po stymulacji jajników i zapłodnieniu in vitro uzyskano siedem embrionów, z których trzy natychmiast przeniesiono do pani Nedescu, która zaszła w ciążę i urodziła dziecko. Cztery pozostałe embriony zostały zamrożone i umieszczone w przechowalni w Klinice S. w listopadzie 2008 roku z zamiarem ich przyszłego wykorzystania przez panią Nedescu. 15 lipca 2009 roku zakończono procedurę uzyskania wymaganego zezwolenia od Agencji Transplantacji, a Klinice S. zezwolono na działanie jako centrum medyczne mogące funkcjonować jako bank przechowalniczy materiału genetycznego. 24 lipca 2009 roku, na skutek śledztwa karnego w sprawie wydania powyższego zezwolenia, Dyrektoriat Śledczy ds. Zwalczania Przestępczości Zorganizowanej i Terroryzmu przy Prokuraturze Generalnej Rumunii (DIICOT) zamknął Klinikę S., zajął cały znaleziony tam materiał genetyczny, w tym embriony skarżących, i przeniósł go do Instytutu Medycyny Sądowej im. Mina Minovici („IMSW”).
Embriony skarżących oraz embriony innych par były przechowywane w pojemnikach. Każdy pojemnik zawierał różne fiolki dla każdego zestawu embrionów. Z raportu DIICOT z dnia 9 listopada 2009 roku wynika, że w Klinice S. zajęto embriony ponad 240 rodzin.
Podobnie jak inni pacjenci Kliniki, skarżący nie zostali poinformowani o zajęciu, o czym dowiedzieli się z mediów, ani nie byli konsultowani w sprawie przeniesienia zajętych embrionów z Kliniki S. do IMSW. 13 marca 2010 roku skarżący zwrócili się do DIICOT z prośbą o pozwolenie im na odzyskanie ich embrionów, ponieważ chcieli poddać się nowej procedurze wspomaganego rozrodu w innej klinice. Zaznaczyli, że najwyższą wagę ma to, aby pozwolono im szybko odzyskać embriony, ponieważ okres przechowywania miał wygasnąć w sierpniu 2010 roku, a istniała ścisła procedura transferu. 30 marca 2010 roku DIICOT zezwolił skarżącym na odzyskanie embrionów bezpośrednio z IMSW. Musieli być obecni w towarzystwie embriologa i zapewnić specjalny pojemnik z ciekłym azotem. 21 lipca 2010 roku skarżący udali się do IMSW w towarzystwie embriologa, jednak nie pozwolono im odebrać embrionów. Poproszono ich natomiast o wykazanie, że Agencja Transplantacji zatwierdziła transfer. Pierwsza skarżąca, pod nadzorem lekarza specjalisty, podjęła więc próbę nowej stymulacji jajników w nadziei na stworzenie nowych embrionów. Jednak 18 sierpnia 2010 roku, podczas leczenia przedwczesnego menopauzy, przeszła badanie lekarskie, które wykazało, że jej stan zdrowia nie pozwala na poddanie się kolejnej stymulacji jajników. Skarżący przystąpili do postępowania karnego wszczętego przeciwko zarządowi Kliniki S. oraz lekarzom praktykującym w niej lub we współpracy z nią i dochodzili odszkodowania na podstawie krajowych przepisów o czynach niedozwolonych za niemożność wykorzystania embrionów. W postanowieniu wstępnym z 29 listopada 2010 roku powództwo skarżących zostało oddalone ze względu na brak statusu pokrzywdzonego, z uzasadnieniem, że odmowa IMSW pozwolenia im na odzyskanie embrionów nie miała związku z przestępstwami, o które oskarżono pozwanych. Skierowano skarżących do wniesienia powództwa o odszkodowanie przed sąd cywilny. Skarżący wznowili więc starania o odzyskanie embrionów złożonych w IMSW, ale bezskutecznie. W listopadzie 2010 roku wnieśli pozew przed Sąd Apelacyjny w Bukareszcie przeciwko Agencji Transplantacji i Ministerstwu Zdrowia, dążąc do uzyskania zezwolenia agencji na transfer ich embrionów do autoryzowanej kliniki, w Rumunii lub za granicą, gdzie pani Nedescu mogłaby ponownie spróbować zajść w ciążę. 12 grudnia 2010 roku pani Nedescu przeszła kolejne badanie, które doprowadziło do tych samych wniosków co 18 sierpnia 2010 roku. 13 grudnia 2010 roku Agencja Transplantacji poinformowała skarżących, że odmawia zatwierdzenia transferu embrionów. Stwierdziła, że DIICOT przeniósł embriony do IMSW bezprawnie, ponieważ instytut nigdy nie uzyskał wymaganego zezwolenia na działanie jako bank tkanek i komórek. Przepisy Kodeksu postępowania karnego, na które powoływał się DIICOT, nie zapewniały również żadnych gwarancji bezpieczeństwa embrionów złożonych w IMSW. Na rozprawie 22 marca 2011 roku skarżący poprosili Sąd Apelacyjny o nakazanie transferu embrionów z IMSW do prywatnej kliniki ich wyboru zlokalizowanej w Sybinie, Kliniki P., która była upoważniona do przeprowadzania wspomaganego rozrodu i działania jako bank przechowalniczy materiału genetycznego. Sąd oddalił wniosek skarżących tego samego dnia. Powołał się na przepisy art. 148 ust. 4 i 5 ustawy o reformie opieki zdrowotnej. Uznał, że odmowa Agencji Transplantacji wyrażenia zgody na transfer embrionów była legalna, ponieważ ani Klinika S., ani IMSW nie zostały akredytowane ani upoważnione do funkcjonowania jako banki materiału genetycznego, a transfer materiału genetycznego mógł być przeprowadzany wyłącznie między instytucjami upoważnionymi do funkcjonowania jako takie banki przechowalnicze. Skarżący odwołali się od wyroku do Wysokiego Sądu Kasacyjnego i Sprawiedliwości. 12 października 2011 roku DIICOT wyznaczył szpital publiczny, Szpital P.S., jako nowego prawnego opiekuna wszystkich embrionów, w tym należących do skarżących.
Transfer embrionów do nowego opiekuna odbył się 19 października 2011 roku. Zgodnie z raportem sporządzonym przez władze sądownicze na tej okazji, pani A.M., lekarka ze Szpitala P.S., która przejęła embriony, sporządziła zastrzeżenie, że materiał genetyczny wymieniony w inwentarzu towarzyszącym embrionom został odebrany bez wcześniejszego sprawdzenia fiolek, że nie było możliwe dla niej sprawdzenie każdej pozycji z powodu nieobecności embriologa uczestniczącego w początkowym mrożeniu oraz że procedury stosowane w tamtym czasie różniły się od procedur używanych przez pierwszego opiekuna. 20 grudnia 2011 roku Wysoki Sąd Kasacyjny i Sprawiedliwości uwzględnił odwołanie od wyroku z 22 marca 2011 roku i nakazał Agencji Transplantacji wdrożenie decyzji prokuratora o zwrocie embrionów poprzez pozwolenie na ich transfer z IMSW do autoryzowanej kliniki lub szpitala wyboru skarżących w Rumunii lub za granicą.
Uznał po pierwsze, że Agencja Transplantacji, zorganizowana jako struktura w ramach Ministerstwa Zdrowia, została należycie poinformowana o decyzji władz śledczych o złożeniu materiału zajętego w Klinice S. w IMSW, a po drugie, że Ministerstwo Zdrowia podpisało protokół sporządzony na końcu procedury przenoszenia embrionów do IMSW, wraz z władzami śledczymi.
Stwierdził, że w zakresie, w jakim zadaniem Agencji Transplantacji było koordynowanie działań pozyskiwania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania, zatwierdzania i dystrybucji ludzkich tkanek i komórek w Rumunii, nie było podstaw prawnych do ingerowania w wdrożenie decyzji prokuratora o zwrocie embrionów skarżącym.
Wysoki Sąd powołał się dodatkowo na uwagi rządu przedłożone Trybunałowi w sprawie Knecht przeciwko Rumunii (nr 10048/10, 2 października 2012 r.), z których wynikało, że władze śledcze autoryzowały panią Knecht do odzyskania jej embrionów z IMSW oraz że zrozumieniem rządu było, że pani Knecht miała prawo do zorganizowania ich transferu do autoryzowanej kliniki. Wysoki Sąd podkreślił, że embriony małżeństwa Nedescu były przechowywane w tym samym pojemniku co embriony należące do pani Knecht. Nie było więc nic, co by im przeszkadzało w zorganizowaniu transferu ich embrionów do autoryzowanej kliniki lub szpitala ich wyboru, w Rumunii lub za granicą.
Na koniec sąd przyznał skarżącym koszty i opłaty w wysokości 4000 rumuńskich lejów (RON). 26 marca 2012 roku DIICOT poinformował skarżących, że prokurator wyznaczył Szpital P.S. jako nowego prawnego opiekuna ich embrionów. Musieli więc uzgodnić datę transferu z tą instytucją, aby odzyskać embriony. Skarżący skontaktowali się ze Szpitalem P.S., który poinformował ich 27 września 2012 roku, że mogą odebrać embriony tylko w towarzystwie przedstawiciela Agencji Transplantacji, embriologa z Kliniki S., gdzie embriony były przechowywane pierwotnie, oraz przedstawiciela DIICOT. 1 listopada 2012 roku Szpital P.S. poinformował skarżących, że w celu odebrania ich embrionów muszą uzgodnić datę, uzyskać dokument autoryzacji od Agencji Transplantacji, upewnić się, że jest obecny certyfikowany embriolog specjalista i zapewnić specjalny pojemnik z ciekłym azotem od akredytowanej firmy transportowej. 12 listopada 2012 roku, w odpowiedzi na wniosek skarżących, Szpital P.S. poinformował ich, że nie może przenieść pozostałych embrionów do pani Nedescu, ponieważ zostali jedynie wyznaczeni jako opiekunowie przez DIICOT. Niemniej jednak skarżący mogli spróbować uzyskać nowe embriony w szpitalu, które mogłyby zostać jej przeniesione.
W liście z 7 stycznia 2013 roku do Agenta Rządu przedstawiciel Szpitala P.S. powtórzył, że embriony mogą zostać odebrane tylko po uprzedniej akceptacji Agencji Transplantacji oraz że musi być obecny embriolog z Kliniki S. i przedstawiciel DIICOT.
Stwierdził również, że zrzekają się jakiejkolwiek odpowiedzialności za identyfikację, jakość i żywotność zamrożonych embrionów złożonych w IMSW, ponieważ DIICOT nie zorganizował żadnej indywidualnej identyfikacji, gdy embriony były przenoszone. Szpital mógł więc jedynie założyć, że embriony należące do rodziny Nedescu znajdowały się wśród tych, które do niego przeniesiono. Szpital powtórzył, że IMSW nie miał zezwolenia na funkcjonowanie jako bank materiału genetycznego (dla tkanek i komórek).
Ponadto szpital miał nie tylko zadanie wdrożenia decyzji DIICOT o pozwoleniu skarżącym na usunięcie embrionów i zapewnienie przestrzegania warunków, aby usunięcie odbyło się w obecności embriologa i obejmowało dostarczenie pojemnika z ciekłym azotem. Musiał również przestrzegać odpowiednich przepisów dotyczących usuwania i transferu materiału genetycznego oraz warunków ustalonych przez Agencję Transplantacji w decyzji z 3 czerwca 2011 roku, Decyzji nr 5.
Przedstawiciel stwierdził również, że istniejące embriony mogą zostać przeniesione do matki w szpitalu, ale że lekarze szpitala nie przeprowadzą tej procedury, ponieważ nie mogą przejąć żadnej odpowiedzialności ze względu na jakość embrionów. Jednak szpital wolał, aby taki transfer został przeprowadzony gdzie indziej. 16 stycznia 2013 roku skarżący złożyli wniosek do DIICOT o wyznaczenie ich opiekunami własnych embrionów. Wskazali, że są w stanie ponieść koszty zostania opiekunami.
Prokurator DIICOT poinformował telefonicznie prawnika skarżących, że wniosek został odrzucony.
W liście z 18 kwietnia 2013 roku do Agenta Rządu główny prokurator DIICOT stwierdził, że koszt wyznaczenia skarżących jako opiekunów był bardzo wysoki i że zaangażowane organy sądownicze nie miały kompetencji do podjęcia takiej decyzji. W każdym razie „jak dotąd nie zidentyfikowano formuły pozwalającej na konsensus między wszystkimi zaangażowanymi stronami”. Na skutek śledztwa karnego Kliniki S. (patrz paragraf 10 powyżej), Wysoki Sąd Kasacyjny 21 października 2014 roku uznał jej menedżerów, właściciela i ówczesnego dyrektora Agencji Transplantacji za winnych stowarzyszenia w celu utworzenia grupy przestępczej. Orzekł różne kary pozbawienia wolności.


Skarżący urodzili się odpowiednio w 1966 i 1976 roku. W momencie zdarzenia pierwszy skarżący, pan Fevzi Saygılı, był właścicielem dziennika „Yeni Evrensel”. Drugi skarżący, pan Ali Karataş, był redaktorem naczelnym tego dziennika. 8 stycznia 2000 r. w 472. numerze „Yeni Evrensel” na drugiej stronie opublikowano artykuł autorstwa Fatiha Polata zatytułowany „Przyjaciele, muszę to koniecznie obejrzeć” („Ben mutlaka izlemeliyim arkadaşlar”). Artykuł dotyczył sprawy, która wywołała oburzenie publiczne w Turcji, a mianowicie sprawy Metina Göktepego, dziennikarza pobitego na śmierć przez policję podczas aresztowania w 1996 r.[1]. Po zabójstwie Wielkie Zgromadzenie Narodowe Turcji powołało Parlamentarną Komisję Śledczą w celu wyjaśnienia morderstwa Metina Göktepego. 19 lipca 1996 r. Komisja opublikowała raport, który zawierał, między innymi, imiona i nazwiska, funkcje oraz zeznania licznych policjantów, w tym O.T. i K.B.

Treść wspomnianego artykułu była następująca:
„To były słowa Metina [muszę to koniecznie obejrzeć], skierowane do kolegów, którzy kończyli przygotowania do obserwacji pogrzebów Rızy Boybaşa i Orhana Özena – dwóch rewolucyjnych więźniów zabitych w więzieniu Ümraniye cztery dni wcześniej – gdy on przybył do redakcji gazety 8 stycznia 1996 r. Był to wyraz jego zaangażowania i uczestnictwa w życiu z wielkim entuzjazmem, co wykraczało poza zwykłą miłość do jego pracy. Różnica między wykonywaniem tej pracy [dziennikarstwa] niechętnie a wykonywaniem jej z całego serca i bezbłędnie była widoczna w jego wysiłku, aby w pełni relacjonować wydarzenia, mimo przeszkód stwarzanych przez policję w Alibeyköy, gdzie udał się w dniu wydarzeń. W przeciwieństwie do swoich kolegów, postrzegał pchanie się policyjną barykadę jako środek dotarcia do informacji za tą barykadą. Czegoż innego służyło dziennikarstwo? Barykada stojąca przed rzeczywistością, której potrzebują ludzie Turcji, stoi czasem oficjalnie, czasem nieoficjalnie, a czasem w formie gangu przed dziennikarzem. Jednak gdy ta barykada zostanie przełamana, ciemna, bezdenne studnia wypełniona niebezpieczeństwem „eliminacji” – używając sformułowania z oficjalnego Raportu Susurluk – czeka przed tobą, by cię połknąć. W ciągu ostatnich dziesięciu lat samych pięćdziesięciu jeden dziennikarzy zostało połkniętych przez tę studnię. Ważną wiadomością stojącą za tym jest to, że potrzebujemy determinacji, by wyjść poza ciemność i dotrzeć do światła. Lub, inaczej mówiąc, nie jest możliwe dotarcie z ciemności do światła bez eliminowania eliminatorów (Ya da, başka bir deyişle, „bertaraf ediciler”, „bertaraf” edilmeden karanlıktan sürekli aydınlığa çıkmak da mümkün değil). Po śmierci Metina uczciwi dziennikarze Turcji, a zwłaszcza młodzi, uważali, że oczekiwanie na konfrontację z tą rzeczywistością było beznadziejną perspektywą. Istotnie, uważali, że było już za późno. Podobnie było w przypadku klasy robotniczej kraju, która nieustannie spotykała się z policją w swojej walce o rozwiązania prawne. Co więcej, Metin był jednym z nich. Ta świadomość stała się siłą napędową przekształcenia każdej rozprawy w jego procesie – który został „wygnany”, najpierw do Aydın, a następnie do prowincji Afyon, w celu ukrycia go przed oczami opinii publicznej – w demonstrację. Dowiedzieliśmy się, że mordercy będą sądzeni i jesteśmy zobowiązani do zapewnienia skutecznego kontynuowania takich postępowań. Był to jedyny proces z udziałem dziennikarza, w którym mordercy zostali ukarani, mimo niechęci władz – co nauczyło nas wszystkich, że demokracja jest zdobywana nie przez czekanie, aż pojawi się znikąd, ale przez bronienie jej. I przede wszystkim założenie, że ochronny pierścień wokół byłego Dyrektora Dyrekcji Bezpieczeństwa w Stambule, O.T., który wydał zbiorczy rozkaz aresztowania zakończony śmiercią Metina, oraz wokół zastępcy K.B., który wykonał ten rozkaz, pozostanie na zawsze, oznaczałoby jedynie brak wiary we wszystkie te zmagania (Metin’in ölümüyle sonuçlanan toplu gözaltı emrini veren dönemin İstanbul Emniyet Müdürü O.T. ile bu emri uygulayan yardımcısı K.B.’ın üzerindeki koruma halesinin sonsuza kadar öyle kalacağını düşünmek ise, herşeyden önce verilen onca mücadeleye karşı bir inançsızlık olur). Wszyscy śledzący sprawę Metina Göktepego nie przestaną gonić T. i B., którzy byli już winni w umysłach ludzi (Metin Göktepe davasının takipçisi olanlar, halkın vicdanında çoktan mahkum olan T. ve B.’ın peşini elbette bırakmayacaklar). Fakt, że eliminatorzy wciągnęli jeszcze jedno imię do swojej ciemnej studni po śmierci Metina, a mianowicie Ahmeta Tanera Kışlalıego, pokazał inną rzeczywistość. Absolutna ochrona od tego losu wymaga ciągłego i wytrwałego monitorowania. Czy jednym z powodów, dla których wchodzimy w trzecie tysiąclecie z niewyjaśnionymi morderstwami dziennikarzy, nie jest fakt, że ci, którzy zajmują miejsce i piszą kolumnę Çetina Emeça w „Hürriyet”, i ci, którzy zajmują miejsce i piszą kolumnę Abdiego İpekçiego w „Milliyet”, a także gazeta dziennikarza İzzeta Kezera, nie uczynili swoim zadaniem ujawnienie morderców i wszystkich odpowiedzialnych w pierwszej kolejności? Czy istnieje jakieś inne rozwiązanie niż ściganie „eliminatorów”, podczas „koniecznego obserwowania”, i usuwanie ich oraz ich współpracowników w całości z naszego gruntu, aby uratować się przed staniem się krajem, w którym gangi mogą zachowywać się jak chcą?”

18 stycznia 2000 r. prokurator przy Sądzie Bezpieczeństwa Państwa w Stambule złożył w tym sądzie akt oskarżenia i oskarżył skarżących o czyny określone w art. 6 § 1 ustawy o zapobieganiu terroryzmowi (ustawa nr 3713), a mianowicie o ujawnienie tożsamości urzędników państwowych zaangażowanych w walkę z terroryzmem, co czyniło takie osoby celami organizacji terrorystycznych. Ponadto wnosił o zastosowanie dodatkowego paragrafu 2 ustawy prasowej (ustawa nr 5680) oraz artykułu 36 dawnego kodeksu karnego. W piśmie z dnia 17 maja 2000 r. adwokat skarżących argumentował w swoich wnioskach obronnych, że przestępstwo ujawnienia tożsamości urzędników państwowych zaangażowanych w walkę z terroryzmem nie jest popełniane jedynie przez użycie nazwisk urzędników w związku ze sprawą, w której byli sądzeni jako oskarżeni. Adwokat skarżących twierdził, że te osoby były już znane opinii publicznej ze względu na swoje stanowiska i że ich nazwiska były już w domenie publicznej. Dalej twierdził, że proces skarżących przed Sądem Bezpieczeństwa Państwa był sprzeczny z artykułami 6 i 10 Konwencji. 21 czerwca 2000 r. Sąd Bezpieczeństwa Państwa w Stambule uznał skarżących za winnych zarzucanych czynów i skazał ich na wysokie grzywny, odpowiednio w wysokości 474 481 000 tureckich lir (TRL) (około 804 euro (EUR) w tamtym czasie) i 237 240 000 TRL (około 402 EUR). Zgodnie z dodatkowym paragrafem 2 § 1 ustawy nr 5680, sąd pierwszej instancji zarządził również czasowe zamknięcie gazety na okres siedmiu dni. Zgodnie z krótkim uzasadnieniem Sądu Bezpieczeństwa Państwa w Stambule, następujące zdania z artykułu były wystarczające, by stwierdzić, że O.T. i K.B. stali się celami organizacji terrorystycznych:
„... nie jest możliwe dotarcie z ciemności do światła bez eliminowania eliminatorów... I przede wszystkim założenie, że ochronny pierścień wokół byłego Dyrektora Dyrekcji Bezpieczeństwa w Stambule, O.T., który wydał zbiorczy rozkaz aresztowania zakończony śmiercią Metina, oraz wokół zastępcy K.B., który wykonał ten rozkaz, pozostanie na zawsze, oznaczałoby jedynie brak wiary we wszystkie te zmagania. Wszyscy śledzący sprawę Metina Göktepego nie przestaną gonić T. i B., którzy byli już winni w umysłach ludzi.”

Tego samego dnia skarżący wnieśli apelację. Oświadczyli przede wszystkim, że artykuł w question został napisany w czwartą rocznicę zabójstwa dziennikarza Metina Göktepego, który został pobity na śmierć przez policję w 1996 r. podczas aresztowania. Skarżący argumentowali, że celem artykułu było zwrócenie uwagi na fakt, że niektórzy wysocy urzędnicy nie zostali osądzeni i że ci oskarżeni w procesie Metina Göktepego wciąż nie zostali skazani, cztery lata po śmierci Metina Göktepego. Skarżący twierdzili w tym zakresie, że dwaj wspomniani urzędnicy, a mianowicie O.T. i K.B., byli tymi, którzy wydali i wykonali rozkaz aresztowania, który doprowadził do śmierci Metina Göktepego. Skarżący wskazali również, że ci dwaj urzędnicy byli jedynymi, w odniesieniu do których wnioski o zezwolenie na ściganie na podstawie ustawy nr 4483 (ustawa o ściganiu urzędników służby cywilnej i funkcjonariuszy publicznych) zostały odrzucone przez Ministra Spraw Wewnętrznych w tamtym czasie. Nazwiska tych dwóch urzędników zostały więc wspomniane w artykule z powodu ich zaangażowania w wyżej wymienione wydarzenia, a nie z powodu ich roli w walce z terroryzmem. Skarżący dodatkowo złożyli wyjaśnienie, że nazwiska urzędników pojawiły się już w domenie publicznej i że urzędnicy, będąc Dyrektorem i Zastępcą Dyrektora Dyrekcji Bezpieczeństwa w Stambule, byli już znani opinii publicznej i tym samym nie byli w stanie skarżyć się na ujawnienie ich tożsamości. Jeśli chodzi o treść artykułu, skarżący zauważyli, że autor artykułu bronił rządów prawa i pojęcia sprawiedliwości oraz nie podburzał ludzi do przemocy ani nie popierał terroryzmu. Zdaniem skarżących artykuł stanowił krytyczną ocenę procesu Metina Göktepego i bezkarności niektórych wysokich urzędników, a także wyzwań, z jakimi borykali się dziennikarze. Skarżący podkreślili, że zdanie „I przede wszystkim założenie, że ochronny pierścień wokół byłego Dyrektora Dyrekcji Bezpieczeństwa w Stambule, O.T., który wydał zbiorczy rozkaz aresztowania zakończony śmiercią Metina, oraz wokół zastępcy K.B., który wykonał ten rozkaz, pozostanie na zawsze, oznaczałoby jedynie brak wiary we wszystkie te zmagania” było odniesieniem do faktu, że nie udzielono zezwolenia na podstawie ustawy nr 4483 na autoryzację ścigania dwóch wspomnianych urzędników za ich domniemane zachowanie karne w związku ze zdarzeniami dotyczącymi śmierci Metina Göktepego. Zauważyli, że zdaniem „...nie jest możliwe dotarcie z ciemności do światła bez eliminowania eliminatorów” autor artykułu podkreślił wyzwania, z jakimi borykają się dziennikarze w walce o sprawiedliwość. Biorąc to pod uwagę, argumentowali, że nie do utrzymania jest wniosek, że autor w jakikolwiek sposób sugerował fizyczną eliminację dwóch urzędników. Na koniec oświadczyli, że wyrażeniem „ściganie” (coming after) autor oczywiście odnosił się do następstw procesu Metina Göktepego, który przyczynił się znacząco do ukarania oskarżonych policjantów. Zdaniem skarżących autor życzył sobie, aby sprawy przeciwko dwóm urzędnikom były śledzone przez ludność Turcji w celu pociągnięcia tych urzędników do odpowiedzialności. W swoim wniosku apelacyjnym skarżący zwrócili się o przeprowadzenie rozprawy przez Sąd Najwyższy. Skarżyli się również na zastosowanie dodatkowego paragrafu 2 § 1 ustawy nr 5680. 1 lutego 2001 r. Sąd Najwyższy odrzucił wniosek o rozprawę i utrzymał wyrok w mocy. Nakaz zamknięcia gazety został wykonany w okresie od 20 do 27 marca 2001 r.


Skarżąca urodziła się w 1975 roku i mieszka w Budapeszcie. Jest wdową po znanym węgierskim poecie Györgyu Faludym. Pobrali się w 2002 roku, a ich związek, częściowo ze względu na znaczną różnicę wieku, a także ich życie i praca, był nieustannie przedmiotem szerokiego zainteresowania mediów. Często pojawiali się w tabloidach. Mąż skarżącej zmarł w 2006 roku. W nieokreślonym dniu 2008 roku w dzienniku „Blikk” opublikowano artykuł oparty na wywiadzie ze skarżącą, ujawniający, że chciała mieć dziecko, które byłoby spokrewnione krwią zarówno z nią, jak i jej zmarłym mężem oraz posiadałoby ten sam intelekt i nastawienie co on. Skarżąca wyjaśniła, że widziała rodzicami tego dziecka swoją własną siostrę i wnuka swego zmarłego męża. Po kilku rozmowach ze skarżącą, 26 marca 2008 roku tygodnik „Helyi Téma”, który w tamtym czasie był największym tygodnikiem, ponownie opublikował tę samą historię, dodając, że wnuk zmarłego poety odrzucił pomysł posiadania dziecka z siostrą skarżącej. Na pierwszej stronie gazety zamieszczono zdjęcie skarżącej z jej zmarłym mężem oraz nagłówek „Sprofanowanie pamięci Faludy'ego. Wdowa robi wszystko dla rozgłosu”. Mimo wcześniejszego wniosku skarżącej, artykuł nie zawierał żadnej wzmianki o książce, która miała zostać opublikowana o zmarłym mężu skarżącej. Następnie, w reakcji na skargę skarżącej, gazeta opublikowała dodatkowy artykuł o przygotowywanej książce; nie ukazał się jednak na pierwszej stronie, co – jak można przypuszczać – skarżąca życzyła sobie. Skarżąca poprosiła o opublikowanie kolejnego artykułu, ale gazeta odmówiła. Niezadowolona, skarżąca wytoczyła powództwo cywilne przeciwko wydawcy tygodnika na podstawie art. 78 (starego) Kodeksu Cywilnego, zarzucając naruszenie jej dóbr osobistych, w szczególności prawa do dobrego imienia. Twierdziła, że nagłówek opublikowany 26 marca 2008 roku negatywnie wpłynął na jej wizerunek publiczny. Wniosła o zakaz dalszego naruszania jej prawa do dobrego imienia, przeprosiny ze strony wydawcy oraz odszkodowanie za szkodę niemajątkową w wysokości 4 000 000 forintów węgierskich (HUF – około 13 000 euro (EUR)). Zgodnie z zeznaniami świadków złożonymi przed sądem pierwszej instancji, skarżąca była prawdziwie zasmucona sposobem, w jaki artykuł przedstawił jej plany rodzinne, zwłaszcza tym, że jej wypowiedzi były krzywdzące dla pamięci jej zmarłego męża. Otrzymała również wiele krytyki od swoich znajomych. Wyrokiem z 5 kwietnia 2009 roku Sąd Okręgowy w Budapeszcie udzielił zabezpieczenia przed dalszym naruszeniem, nakazał publiczne przeprosiny i zobowiązał wydawcę do zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 600 000 HUF (2000 EUR) tytułem zadośćuczynienia za szkodę niemajątkową. Pozostała część powództwa skarżącej o odszkodowanie została oddalona. Sąd ustalił następujące fakty:

„...życie prywatne powódki i jej zmarłego małżonka było wcześniej w centrum zainteresowania mediów... György Faludy i powódka już szokowali opinię publiczną deklaracją swojej miłości. Okazało się, że uwiodła poetę od mężczyzny... Poeta-książę (költőfejedelem) z radością przedstawił światu swoją wówczas jeszcze nieznaną kochankę, która stała się jego muzą i była o 65 lat młodsza od niego. Laureat Nagrody Kossutha i uznany na świecie poeta miał tendencję do przekraczania granic, otwarcie przyznawał się do swoich homoseksualnych przygód i romansów oraz uważał, że tabu należy obalać. Dlatego też, gdy kraj dopiero zaczął trawić i akceptować jego związek z Fanny, poeta przyjął ofertę od magazynu Penthouse, który od tego czasu zamknął działalność, zgadzając się na prezentację w magazynie na wysokiej jakości erotycznych fotografiach ze swoją kochanką... [Powódka] była nawet przedmiotem licznych krzywdzących uwag i ataków poniżających za życia Györgya Faludy'ego. Media powtarzały tę opinię, wątpiąc w jej prawdziwe uczucia wobec męża, a niektóre publikacje podkreślały, że ich małżeństwo było z rozsądku... Planowali adoptować dziecko za życia poety, ale ponieważ ten plan nie powiódł się, György Faludy wpadł na pomysł posiadania dziecka przez swojego syna, ale ponieważ jego syn był nieuleczalnie chory, ten plan również nie mógł zostać zrealizowany.
...
...pomysł powódki można nazwać dziwacznym i ekscentrycznym, niemniej jednak to, jak mówiła o posiadaniu dzieci, nie oznacza, po zastosowaniu zasad logiki formalnej, że sprofanowała pamięć swojego męża.
Na podstawie zeznań świadków i roli, jaką zmarły mąż powódki odegrał w życiu publicznym, sąd stwierdził, że pomysł skarżącej dotyczący posiadania dzieci nie był sprzeczny z myśleniem Györgya Faludy'ego...”

Sąd Okręgowy dodał, że zarówno skarżąca, jak i jej zmarły mąż mieli niezwykłe, prowokacyjne osobowości i sposoby myślenia, a stwierdzenie, według którego naruszyła pamięć swojego zmarłego męża, nie odpowiadało rzeczywistości i było bezpodstawnie krzywdzące. Zdaniem sądu stwierdzenia zawarte w nagłówku na pierwszej stronie stanowiły opinię dziennikarską i były chronione prawem do wolności wypowiedzi, o ile nie były pozbawione jakiegokolwiek podstawy faktycznej i nie stanowiły rażąco poniżającej lub obraźliwej oceny wartościującej. Sąd stwierdził, że stwierdzenie, że skarżąca robi wszystko dla rozgłosu, nie naruszyło jej dóbr osobistych, podczas gdy stwierdzenie, że sprofanowała pamięć męża, naruszyło jej prawo do dobrego imienia i godności (33.P.22.472/2009/16.). 8 grudnia 2011 roku Sąd Apelacyjny w Budapeszcie uchylił poprzedni wyrok stwierdzający naruszenie dobrego imienia skarżącej i oddalił jej powództwo w całości. Sąd powtórzył orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego dotyczące różnych dóbr konstytucyjnych będących w grze, wskazując, że nawet szokujące, niepokojące lub niedokładne opinie są chronione prawem do wolności wypowiedzi i nie podlegają dowodzeniu. Podkreślił również, że wypowiedzi należy oceniać w kontekście i z uwzględnieniem ich tła. Sąd szczegółowo wyjaśnił, że skarżąca i jej mąż wywoływali kontrowersyjne reakcje i „zwykli ludzie ze średnim sposobem myślenia” mieliby opinię na temat ich związku i małżeństwa. Uznał, że nagłówek nie był stwierdzeniem faktu, lecz oceną wartościującą wyrażoną w związku z „dziwnymi” wypowiedziami samej skarżącej. Zdaniem sądu główną kwestią sporną było to, czy w świetle zachowania skarżącej „odbiegającego od powszechnie akceptowanych norm społecznych i etycznych”, stwierdzenie to można uznać za nieuzasadnione krzywdzące i poniżające. Sąd stwierdził również, że nagłówek nie mógł naruszyć reputacji skarżącej, ponieważ jej własne wypowiedzi były irracjonalne i niegodne, stawiając wnuka Györgya Faludy'ego w krępującej sytuacji. Skarżąca złożyła skargę kasacyjną do Kúrii. Wyrokiem z 12 września 2012 roku Kúria podtrzymała ustalenie sądu drugiej instancji, że nagłówek nie stanowił stwierdzenia faktu, lecz ocenę wartościującą dotyczącą niezwykłego sposobu, w jaki skarżąca zamierzała założyć rodzinę. Ponieważ nie był pozbawiony podstawy faktycznej, nie mógł zostać uznany za poniżający, krzywdzący lub obraźliwy i jako taki nie naruszył godności skarżącej. Sąd zaznaczył jednak, że bez znaczenia jest to, czy wcześniejsze niekonwencjonalne zachowanie skarżącej uzasadniało tę ocenę wartościującą (Pfv.IV.20.710/2012/5.).


Dane osobowe skarżących znajdują się w załączniku do niniejszego wyroku. W latach 1991 i 1992 serbskie siły paramilitarne przejęły kontrolę nad około jedną trzecią terytorium Chorwacji i proklamowały „Serbski Autonomiczny Region Krajina” (Srpska autonomna oblast Krajina, dalej „Krajina”). Na początku sierpnia 1995 r. władze chorwackie ogłosiły zamiar podjęcia działań wojskowych w celu odzyskania kontroli nad Krajną. Operacja otrzymała kryptonim „Burza” (Oluja) i odbyła się w dniach od 4 do 7 sierpnia 1995 r. Przed podjęciem działań wojskowych zdecydowana większość ludności Krajiny uciekła z Chorwacji. Większość z nich udała się do Bośni i Hercegowiny, ale niektórzy pojechali również do Serbii. Część z nich powróciła do Chorwacji po wojnie. Liczbę osób, które uciekły, szacuje się na od 100 000 do 150 000. 5 listopada 1997 r. Chorwacja ratyfikowała Konwencję. Skarżący oraz P.M. (ur. w 1942 r.), który był mężem jednej ze skarżących i ojcem pozostałych, mieszkali w Razbojište, w pobliżu większej wsi Krupa, na terytorium Krajiny. W nocy z 4 na 5 sierpnia 1995 r. cała rodzina, z wyjątkiem P.M., uciekła z Chorwacji. P.M. zginął podczas operacji „Burza” 5 sierpnia 1995 r.
Zdaniem skarżących, P.M. został zabity na podwórku swojego domu w Razbojište, mimo że był nieuzbrojonym cywilem.
Zdaniem Rządu był uzbrojony i zginął podczas wymiany ognia z armią chorwacką w szerszym obszarze Krupy. Wsie Razbojište, Krupa i Žegar oraz osada Milići znajdują się w pobliżu siebie. 11 października 1995 r. policja znalazła szczątki nieznanej osoby w Razbojište i zostały one pochowane na cmentarzu w Gračacu pod numerem 434. W czerwcu 2002 r. przeprowadzono ekshumacje na cmentarzu w Gračacu. Proces przeprowadzono pod auspicjami Międzynarodowego Trybunału Karnego dla byłej Jugosławii (Međunarodni kazneni sud za bivšu Jugoslaviju) oraz Okręgowej Prokuratury w Zadarze. Wykopano również ciało nr 434 i znaleziono dowód osobisty na nazwisko P.M. Szczątki zbadano w Instytucie Medycyny Sądowej w Zagrzebiu (Zavod za sudsku medicinu i kriminalistiku), a 15 października 2002 r. wydano raport z sekcji zwłok, w którym stwierdzono, że przyczyną śmierci były trzy rany odniesione w wyniku ostrzału. 24 listopada 2003 r. trzecia skarżąca zidentyfikowała szczątki jako należące do jej ojca, P.M. Policja wszczęła śledztwo w okolicznościach śmierci P.M. po tym, jak skarżący wnieśli 5 września 2005 r. powództwo o odszkodowanie do Prokuratury w związku z jego zabójstwem (patrz poniższy paragraf 20). 21 października 2005 r. policja przesłuchała Ž.M., który powiedział, że P.M. w czasie wojny wstąpił do jednostki straży wiejskiej. Ž.M. nie wiedział, kto mógł zabić P.M. 11 sierpnia 2015 r. policja w Zadarze otrzymała anonimowy list, w którym stwierdzono, że 10 sierpnia 1995 r. dwóch mężczyzn, V.G. i M.B., zabiło dwunastu starszych ludzi we wsi Žegar w jaskini „Milića”, w pobliżu Krupy. 25 sierpnia 2015 r. policja przesłuchała O.M. i S.M., mieszkańców Žegaru. O.M. powiedział, że nigdy nie słyszał o zabiciu kogoś w jaskini „Milića”, mimo że całe życie mieszkał w tym rejonie. Powiedział również, że podczas operacji „Burza” zginęło pięć osób z osady o nazwie Milići, będącej częścią wsi Žegar, w tym P.M. Wszyscy byli członkami sił paramilitarnych i byli uzbrojeni. Słyszał, że wszyscy zginęli na skalistych terenach wsi, ale nie znał przyczyny i sposobu ich śmierci. 26 sierpnia 2015 r. policja w Zadarze poinformowała Okręgową Prokuraturę w Zadarze, że podczas operacji „Burza” w osadzie Milići zginęło pięć osób, jedną z nich był P.M., który zmarł 5 sierpnia 1995 r. 14 września 2015 r. policja przesłuchała V.G., kapitana armii chorwackiej podczas operacji „Burza”, który dowodził trzecią kompanią Żandarmerii Wojskowej w Zadarze z 72. batalionu, który powiedział, że nigdy nie był w Žegarze i nigdy nie słyszał o zabiciu tam kogokolwiek. Przez cały czas trwania operacji „Burza” przebywał w Benkovacu (mieście położonym około czterdziestu kilometrów od Žegaru). Oświadczył również, że może z całą pewnością stwierdzić, że żaden z członków jego jednostki nie popełnił żadnych przestępstw, w przeciwnym razie wiedziałby o tym. 16 września 2015 r. policja przesłuchała M.B., chorwackiego żołnierza i członka 72. batalionu podczas operacji „Burza”. On również powiedział, że nigdy nie był w Žegarze i nigdy nie słyszał o zabiciu tam kogokolwiek. Podczas operacji wojskowej przebywał w pobliżu Obrovaca (miasta położonego około dwudziestu kilometrów od Žegaru). 1 października 2015 r. Okręgowa Prokuratura w Zadarze umorzyła śledztwo. 22 stycznia 2016 r. Okręgowa Prokuratura w Zadarze poinformowała odpowiednik w okręgu Split, że nie udało się potwierdzić zarzutów zawartych w anonimowym liście z 11 sierpnia 2015 r., ponieważ nie było żadnych wskazań, że dwunastu starszych ludzi zostało zabitych w jaskini „Milića”. Jednakże pięciu członków serbskich sił paramilitarnych zginęło podczas operacji „Burza”, w tym P.M. Dlatego też zakończono dochodzenie, ponieważ informacje podane w anonimowym liście okazały się niewiarygodne. 5 września 2005 r. skarżący złożyli wniosek o odszkodowanie w Prokuraturze w związku z zabójstwem P.M. Wniosek został odrzucony.
12 kwietnia 2006 r. skarżący wnieśli powództwo cywilne przeciwko Państwu do Sądu Rejonowego w Zagrzebiu, domagając się odszkodowania w związku ze śmiercią P.M.
Powództwo zostało oddalone 30 marca 2010 r. z powodu, że nie ustalono, w jaki sposób zginął P.M., oraz że skarżący nie udowodnili, iż jego zabójstwo stanowiło akt terrorystyczny, za który Państwo ponosi odpowiedzialność. Nie ustalono również, że został zabity przez członków armii chorwackiej lub policji na obszarach, gdzie nie prowadzono operacji związanych z wojną. Ponadto roszczenie uległo przedawnieniu. W toku postępowania uzyskano informacje z archiwum Ministerstwa Obrony, z których wynikało, że armia chorwacka weszła na ten teren 6 sierpnia 1995 r., podczas gdy P.M. został zabity 5 sierpnia 1995 r. Sąd pierwszej instancji uznał również zeznania świadka O.M., który powiedział, że wieś Žegar była ostrzeliwana 5 sierpnia 1995 r.
Wyrok pierwszej instancji został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy w Zagrzebiu 21 września 2010 r.
10 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy utrzymał w mocy wyroki sądów niższych instancji w zakresie orzeczenia, że roszczenie skarżących uległo przedawnieniu. Skarga konstytucyjna wniesiona przez skarżącego została odrzucona 25 lutego 2015 r.


Skarżący urodził się w 1975 roku i jest przetrzymywany w Tekirdağ. 9 września 1995 r. Skarżący został aresztowany i umieszczony w policyjnym areszcie na podejrzenie członkostwa w nielegalnej organizacji. Tego samego dnia prokurator przy Sądzie Bezpieczeństwa Państwa w Stambule przedłużył zatrzymanie Skarżącego w policyjnym areszcie na okres do 15 dni. 13 września 1995 r. policja przyjęła zeznania Skarżącego w nieobecności adwokata. Skarżący przyznał się do członkostwa w nielegalnej organizacji oraz udziału w morderstwie. 14 września 1995 r. Skarżący wziął udział w odtworzeniu przebiegu wydarzeń (yer gösterme) z innym podejrzanym K.A., zorganizowanym przez policję w nieobecności adwokata. Zgodnie z raportem sporządzonym przez funkcjonariuszy policji i podpisanym przez Skarżącego oraz K.A., obaj oskarżeni podali szczegóły popełnionego przez siebie morderstwa. 22 września 1995 r. Skarżący został zbadany przez lekarza z Instytutu Medycyny Sądowej w Stambule. Sporządzono zbiorczy raport medyczny dotyczący Skarżącego i pięciu innych podejrzanych. Zgodnie z raportem, na ciele Skarżącego nie było śladów złego traktowania. 22 września 1995 r. Skarżący został przesłuchany, odpowiednio, przez prokuratora i sędziego śledczego. W zeznaniach złożonych prokuratorowi i sędziemu śledczemu Skarżący zaprzeczył swoim zeznaniom złożonym na policji, twierdząc, że zostały one złożone pod przymusem. Po przesłuchaniu sędzia śledczy zarządził tymczasowe aresztowanie Skarżącego. 9 października 1995 r. prokurator przy Sądzie Bezpieczeństwa Państwa w Stambule złożył akt oskarżenia do tego sądu, oskarżając Skarżącego o próbę podważenia konstytucyjnego porządku, czyn zabroniony w art. 146 § 1 dawnego Kodeksu Karnego. 7 grudnia 1995 r. Skarżący został przesłuchany przez sąd rozpoznający sprawę podczas pierwszej rozprawy w obecności jego adwokata. Skarżący zaprzeczył wszystkim stawianym mu zarzutom i oświadczył, że jego zeznania na policji zostały złożone pod przymusem. W międzyczasie Sądy Bezpieczeństwa Państwa zostały zlikwidowane na mocy ustawy nr 5190 z 16 czerwca 2004 r. W związku z tym sprawa została przekazana do Sądu Okręgowego w Stambule. 13 września 2007 r., powołując się między innymi na zeznania Skarżącego i jego współoskarżonego K.A. złożone na policji, Sąd Okręgowy w Stambule uznał, że Skarżący popełnił czyn zabroniony z art. 146 § 1 Kodeksu Karnego i skazał go na karę dożywotniego pozbawienia wolności. W nieznanej dacie adwokat Skarżącego odwołał się od wyroku z 13 września 2007 r. 1 grudnia 2008 r. Sąd Najwyższy utrzymał powyższy wyrok w mocy.


Skarżący urodził się w 1960 roku i mieszka w Giresun. Okoliczności sprawy, przedstawione przez strony i wynikające z dokumentów przez nich złożonych, można podsumować w następujący sposób. 8 lutego 2006 r. skarżący, pracownik obsługi zatrudniony w Centrum Kształcenia Publicznego (Halk Eğitim Merkezi) w Giresun, został zatrzymany przez policję na suspicion of child molestation (podejrzenie molestowania dzieci), po tym jak został przyłapany w rzekomo niestosownej pozycji z X., 9-letnią uczennicą szkoły podstawowej znajdującej się w tym samym budynku co Centrum Kształcenia Publicznego. 8 marca 2006 r. Prokurator w Espiye złożył akt oskarżenia do Sądu Rejonowego w Espiye, oskarżając skarżącego o nadużycie seksualne, napaść na tle seksualnym i nielegalne pozbawienie wolności małoletniego, na podstawie art. 103 § 1 (a), 109 § 3 (f) (5) oraz 102 §§ 1 i 3 (a) Tureckiego Kodeksu Karnego. W trakcie toczącego się postępowania karnego Sąd Rejonowy w Espiye wysłuchał zeznań skarżącego, rodziców X., psychiatry, który przesłuchał dziewczynkę po zdarzeniu, oraz nauczycieli i personelu Centrum Kształcenia Publicznego i sąsiedniej szkoły podstawowej, w tym nauczycielkę E.U., która była jedynym świadkiem zdarzenia. Zaprzeczając stawianym mu zarzutom, skarżący zeznał, że w danym ranku wszedł do jednej z sal lekcyjnych w budynku w celu sprzątania, gdzie rzekoma ofiara przebywała już z innym uczniem. Podczas gdy był zajęty sprzątaniem, X. poprosiła o simit (rodzaj bułki z sezamem) i próbowała go przytulić, w wyniku czego gestu stracił równowagę i upadł na biurko razem z X. W tym momencie do klasy weszła nauczycielka E.U. E.U. z kolei zeznała przed sądem, że gdy otworzyła drzwi do wspomnianej klasy, zobaczyła skarżącego siedzącego na biurku w ciemności z rozstawionymi nogami, obejmującego X., która siedziała na jego kolanach, twarzą zwróconą do tablicy. W ciągu kilku sekund, po zobaczeniu jej, skarżący w panice odepchnął X. E.U. stwierdziła, że chociaż nigdy wcześniej nie była świadkiem podobnego zachowania ze strony skarżącego, scenę, którą widziała w danym dniu, uznała za podejrzaną. Potwierdziła również, że w klasie w tym czasie znajdował się inny uczeń. S.P., który pracował w tej samej szkole podstawowej i był również wujkiem matki X., oświadczył przed sądem, że chociaż nigdy nie był świadkiem żadnego podejrzanego zachowania ze strony skarżącego, słyszał od kolegi, İ.K., że skarżący dopuścił się niestosownego zachowania wobec niektórych uczniów w szkole, w której pracował wcześniej. Jednakże İ.K., który był wicedyrektorem w poprzedniej szkole skarżącego, zaprzeczył, aby przekazał S.P. jakiekolwiek takie informacje dotyczące skarżącego lub słyszał jakiekolwiek niekorzystne plotki czy skargi na jego temat. Ojciec X. twierdził, że zgodnie z informacjami, które otrzymał od M.Ö. i M.K. – odpowiednio pracownika i kierownika Centrum Kształcenia Publicznego – skarżący został zwolniony z poprzedniej pracy za podobne zachowanie. M.Ö. zaprzeczył temu twierdzeniu, ale M.K. potwierdził, że wspomniany S.P. przekazał mu tę informację, chociaż sam nigdy nie był świadkiem żadnego niestosownego zachowania ze strony skarżącego. Inny świadek, B.A., potwierdził, że skarżący przeprosił go po zdarzeniu. W aktach sprawy brak informacji o dokładnej treści tych przeprosin. Psychiatra, który przesłuchał X. po zdarzeniu, zgłosił, że dziewczynka nie posiada zdolności umysłowych do zrozumienia i relacjonowania tego, co mogło mieć miejsce w danym dniu i z tego powodu byłoby bezcelowe, a potencjalnie szkodliwe dla jej dobra, aby sąd ją przesłuchiwał. Na podstawie wszystkich dowodów przedstawionych przed sądem, 18 grudnia 2008 r. Sąd Rejonowy w Espiye zarządził uniewinnienie skarżącego, stwierdzając, że nie było możliwe ustalenie ponad wszelką wątpliwością, że dopuścił się czynów seksualnych stanowiących podstawę zarzutu. Sąd zauważył, że zeznania jedynego świadka były w części sprzeczne i zawierały jego osobistą interpretację tego, co rzeczywiście miało miejsce w danym ranku. Dodał, że mimo twierdzenia E.U., że skarżący odepchnął X. na bok po jej wejściu do pokoju, na ciele dziewczynki nie wykryto żadnych ran ani siniaków. 13 stycznia 2009 r. wyrok uniewinniający stał się prawomocny w braku odwołania. Równolegle do postępowania karnego toczącego się przed Sądem Rejonowym w Espiye, przeciwko skarżącemu przeprowadzono postępowanie dyscyplinarne w związku z zarzutami molestowania. Postępowanie dyscyplinarne przeprowadziło dwóch inspektorów, którzy złożyli zeznania od ojca X., od M.K., kierownika Centrum Kształcenia Publicznego, od B.A., nauczyciela w szkole podstawowej, od A.T., dyrektora szkoły podstawowej, oraz od skarżącego, który był wówczas zatrzymany w związku z postępowaniem karnym. Inspektorzy złożyli również dwa osobne zeznania od jedynego świadka, nauczycielki E.U., pod przysięgą i wzięli pod uwagę raport doradców szkolnych ze szkoły podstawowej dotyczący rozwoju psychicznego i fizycznego małoletniej X. Raport ten, datowany na 7 stycznia 2003 r., opisywał cechy rozwojowe fizyczne i społeczne dziewczynki jako odpowiednio słabe i bardzo nieśmiałe. Rozpoznanie medyczne brzmiało autyzm. Raport z dochodzenia, który został wydany na końcu postępowania dyscyplinarnego 3 kwietnia 2006 r., uznał zarzuty molestowania przeciwko skarżącemu za uzasadnione i zalecił zwolnienie skarżącego ze służby cywilnej na podstawie tego, że jego zachowanie stanowiło „haniebne i niegodne postępowanie niezgodne ze służbą cywilną”, zgodnie z art. 125 § E (g) ustawy nr 657. Wyciągając ten wniosek, inspektorzy zauważyli następujące kwestie:
„...Świadek, E.U., zgłosiła, że widziała skarżącego w pozycji, która sprawiła, że podejrzewała, że dopuszczał się molestowania ucznia, [X.] Wyjaśniła, że następujące fakty – w szczególności to, że pokój był ciemny z powodu wyłączonego światła, skarżący siedział przy biurku tuż obok drzwi z otwartymi nogami, a małoletni siedział na jego kolanach, a biurko z przodu zostało odsunięte dalej, w połączeniu z faktem, że głaskał ciało małoletniego i trzymał ją mocno w pasie – doprowadziły ją do wniosku, że [skarżący] próbował ją molestować. [Stwierdziła, że] to, co widziała, nie wyglądało jak zwykłe okazywanie uczuć i gdy weszła do pokoju, on w panice zrzucił dziecko z siebie. W swoim oświadczeniu [skarżący] stwierdził, że małoletni próbował go przytulić, gdy on mył podłogę i że w wyniku tego gestu stracił równowagę i małoletni usiadł na jego kolanach. Dodał, że gdy E.U. weszła do pokoju, próbował zdjąć małoletniego z siebie. [Skarżącego] oświadczenie, że upadł na biurko z małoletnim w wyniku próby przytulenia się przez niego, potwierdza wersję wydarzeń przedstawioną przez E.U. Jednak część o utracie równowagi w wyniku próby przytulenia się przez małoletniego byłaby dość niezwykła biorąc pod uwagę cechy fizyczne wspomnianego małoletniego. Ponadto spójne zeznania E.U., złożone pod przysięgą, która jako matka i pedagog wydaje się odczuwać duży dystres emocjonalny z powodu tych wydarzeń, dają wrażenie, że zarzuty przeciwko skarżącemu są uzasadnione.
[...]
Zdarzenie to wstrząsnęło i zasmuciło społeczność miasta oraz szkoły... Ciężar tego zdarzenia jest dodatkowo spotęgowany przez fakt, że wspomniana uczennica jest dzieckiem z upośledzeniem umysłowym, ... niezdolnym do wyrażania się lub obrony siebie... Jest to haniebne rzecz dla urzędnika służby cywilnej. [Zdarzenie] doprowadziło również do wszczęcia śledztwa karnego przez biuro prokuratora w Espiye, gdzie [skarżący] jest oskarżony o seksualne nadużycie wobec małoletniego, który urodził się [...] lutego 1993 r. i który nie był w stanie się bronić z powodu niepełnosprawności umysłowej, oraz do aresztowania [skarżącego].
...jesteśmy zdania, że [skarżący] molestował [X.] i że to zachowanie, które zostało udowodnione, podlega sytuacjom przewidzianym w art. 125 § E (g) ustawy nr 657, to znaczy „haniebnemu i niegodnemu postępowaniu, które jest niezgodne ze służbą cywilną”.
25 maja 2006 r. skarżący złożył pisemne obrony do Naczelnej Rady Dyscyplinarnej Ministerstwa Edukacji („Naczelna Rada Dyscyplinarna”). Wniósł na wstępie o odroczenie dochodzenia do czasu zakończenia postępowania karnego przeciwko niemu z tych samych zarzutów. Ponadto, zaprzeczając wszystkim oskarżeniom, zakwestionował zeznania E.U. jako całkowicie subiektywne i zniekształcające fakty, mając na uwadze w szczególności, że całe zdarzenie miało miejsce w ciągu kilku sekund, co sama przyznała, co realnie nie pozwalało jej na dokonywanie szczegółowych obserwacji, które relacjonowała władzom. Dodał, że nie było logiczne, aby dopuścił się rzekomego czynu w obecności innego ucznia w klasie tuż przed rozpoczęciem lekcji. 5 lipca 2006 r. Naczelna Rada Dyscyplinarna wydała następującą decyzję w odniesieniu do skarżącego, w zakresie istotnym:
„Po zbadaniu akt... i oświadczenia obrony prawidłowo złożonego [od skarżącego], podjęto następującą decyzję:
Na podstawie informacji i dokumentów w aktach, prawdziwość czynu [molestowania X.] przypisywanego skarżącemu została ostatecznie ustalona... Z tego powodu jednogłośnie zadecydowano o przyjęciu propozycji zwolnienia skarżącego ze służby cywilnej zgodnie z art. 125 § E (g) ustawy nr 657 [o urzędnikach służby cywilnej], ...”
30 października 2006 r. skarżący wniósł sprzeciw do decyzji Naczelnej Rady Dyscyplinarnej przed Sądem Administracyjnym w Ordu. Skarżący argumentował, że jego zwolnienie na podstawie ustalenia, że dopuścił się czynu molestowania seksualnego małoletniego, który jest czynem zabronionym, podczas gdy postępowanie karne było wciąż w toku w odniesieniu do tego samego zarzutu, narusza jego prawo do domniemania niewinności. 3 lipca 2007 r. Sąd Administracyjny w Ordu oddalił sprzeciw skarżącego z następujących przyczyn:
„Sprawa dotyczy zwolnienia [skarżącego], który pracował jako woźny, na podstawie zarzutów, że molestował [X.] na terenie szkoły podstawowej.
Art. 125 E-g ustawy nr 657 przewiduje, że haniebne i niegodne postępowanie niezgodne ze służbą cywilną wymaga zwolnienia ze służby cywilnej.
Art. 131 tej samej ustawy przewiduje również, że wszczęcie postępowania karnego przeciwko urzędnikowi służby cywilnej nie wstrzymuje postępowania dyscyplinarnego wynikającego z tych samych faktów i że uniewinnienie lub skazanie w postępowaniu karnym nie uniemożliwia wykonania sankcji dyscyplinarnych.”
[...]
Chociaż argumentowano, że wersja wydarzeń jedynego świadka nie może stanowić ostatecznej podstawy do uznania, że skarżący dopuścił się czynu mu przypisywanego, na podstawie dowodów w aktach sprawy i uwzględniając pozycję, w jakiej znaleziono skarżącego w klasie, a także fakt, że drzwi klasy były zamknięte a światła wyłączone i pokój był więc ciemny, ponieważ było również bardzo wcześnie rano i padało [...], mając dalej na uwadze oświadczenie dyrektora sąsiedniej szkoły podstawowej, A.T., złożone podczas postępowania karnego, przyznające, że skarżący przeprosił go po zdarzeniu i że słyszał również plotki o podobnym niestosownym zachowaniu skarżącego w innych szkołach, w których pracował wcześniej, argument skarżącego nie został uznany za wiarygodny. To oświadczenie A.T., o którym mowa w wyroku Sądu Administracyjnego w Ordu, nie jest wspomniane w wyroku Sądu Rejonowego w Espiye. 28 lipca 2007 r. skarżący odwołał się od decyzji Sądu Administracyjnego w Ordu, którą uznał za opartą na bezzasadnych oskarżeniach. Argumentował po pierwsze, że w okolicznościach, w których czyn stanowiący podstawę śledztwa karnego i dyscyplinarnego był jeden i ten sam, postępowanie karne byłoby lepiej przygotowane do rzucenia światła na okoliczności i dochodzenia do dokładnego wniosku w sprawie faktów niż postępowanie organów dyscyplinarnych, których ustalenia byłyby co najwyżej hipotetyczne. Zauważył, że sąd administracyjny zignorował obecność innego ucznia w klasie w momencie zdarzenia, a także jego wyjaśnienie, że drzwi zostały zamknięte na skutek przeciągu z otwartego okna. Sąd administracyjny podobnie przeoczył jego akt osobowy i fakt, że nie zawierał on żadnej wzmianki o jakichkolwiek zarzutach niewłaściwego zachowania na jego poprzednim stanowisku, co byłoby nie do pomyślenia, gdyby naprawdę został zwolniony z tego stanowiska za niestosowne zachowanie. Odniósł się w tym kontekście również do zeznań İ.K., wicedyrektora poprzedniej szkoły, zaprzeczającego jakimkolwiek takim zarzutom niestosownego zachowania. 17 listopada 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił odwołanie skarżącego, popierając uzasadnienie sądu pierwszej instancji i nie wspominając o wyroku uniewinniającym, który został wydany przez Sąd Rejonowy w Espiye w międzyczasie. 7 lipca 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny odrzucił wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku. 27 maja 2013 r., to jest po złożeniu skargi do Trybunału, skarżący wniósł pozew przeciwko Ministerstwu Edukacji i zwrócił się o wznowienie postępowania dotyczącego jego zwolnienia ze służby cywilnej. Skarżący powołał się na prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Espiye z 18 grudnia 2008 r., który uniewinnił go z zarzutów nadużycia seksualnego, napaści na tle seksualnym i nielegalnego pozbawienia wolności małoletniego, i argumentował przed Sądem Administracyjnym w Ordu, że jego prawo do domniemania niewinności zostało naruszone w toku postępowania o zwolnienie, ponieważ został zwolniony na podstawie zarzutów popełnienia przestępstw, w zakresie których postępowanie karne nie stało się jeszcze prawomocne. 24 października 2013 r. Sąd Administracyjny w Ordu oddalił sprawę, stwierdzając, że argumenty przedstawione przez skarżącego dla wznowienia postępowania nie mieszczą się w wyczerpującej liście dopuszczalnych podstaw dla tego nadzwyczajnego środka prawnego. W swoich uwagach z 14 marca 2014 r. Rząd poinformował Trybunał, że postępowanie odwoławcze jest w toku przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.


Skarżący urodził się w 1950 roku i mieszka w Sofii. Jest prawnikiem prowadzącym praktykę w Sofii. Skarżący w dniu 15 lipca 2004 r. podpisał umowę z ówczesnym Bułgarskim Ministerstwem Rolnictwa i Leśnictwa (dalej „Ministerstwo”). Zgodnie z postanowieniami umowy skarżący zobowiązał się do pełnienia funkcji pełnomocnika Ministerstwa w sprawie przed Międzynarodowym Sądem Arbitrażowym w Paryżu, za co Ministerstwo miało mu zapłacić 58 100 bułgarskich lewów (BGN, ok. 29 600 EUR). Kwota ta obejmowała wynagrodzenie oraz wszystkie koszty i wydatki poniesione przez niego w związku z reprezentowaniem. Ministerstwo wypłaciło skarżącemu połowę należnej kwoty w dniu podpisania umowy. Zgodnie z umową druga połowa miała zostać mu wypłacona po zakończeniu postępowania. Postępowanie przed Międzynarodowym Sądem Arbitrażowym w Paryżu zakończyło się 28 listopada 2005 r. W dniu 19 grudnia 2005 r. skarżący zwrócił się do Ministerstwa z żądaniem zapłaty pozostałej kwoty, jednak Ministerstwo nie udzieliło odpowiedzi. Skarżący zwrócił się wtedy do Sądu Rejonowego w Sofii o wydanie nakazu egzekucyjnego przeciwko Ministerstwu. W dniu 23 lutego 2006 r. sąd wydał nakaz na podstawie umowy z 15 lipca 2004 r. na kwotę 29 631 BGN, obejmującą 29 050 BGN należnych na podstawie umowy oraz 581 BGN kosztów związanych z postępowaniem egzekucyjnym, plus ustawowe odsetki za okres od 1 lutego 2006 r. do pełnej zapłaty. W dniu 24 lutego 2006 r., zgodnie z art. 399 Kodeksu z 1952 r., notariusz działający w imieniu skarżącego doręczył Ministerstwu oryginał nakazu egzekucyjnego i wezwał instytucję do zapłaty. Ponieważ Ministerstwo nadal nie odpowiadało, skarżący zwrócił się o pomoc do Rzecznika Praw Obywatelskich. Następnie Ministerstwo pismem z 27 marca 2006 r. potwierdziło wobec Rzecznika, że otrzymało wezwanie notarialne do zapłaty oraz nakaz egzekucyjny w sprawie skarżącego. Stwierdzono również, że jeśli środki na spłatę długów Ministerstwa nie zostały uwzględnione w budżecie obecnego roku, zostaną to zrobione w budżecie roku następnego. W lipcu 2006 r. Ministerstwo zwróciło się do Izby Adwokackiej w Sofii o wszczęcie postępowania dyscyplinarnego przeciwko skarżącemu za działanie przeciwko interesom jego klienta, czyli Ministerstwa. Izba Adwokacka w Sofii umorzyła to postępowanie w tym samym roku po ustaleniu, że skarżący nie działał w sprzeczności z interesami Ministerstwa. Ministerstwo nie zapłaciło skarżącemu pozostałej kwoty. Zamiast tego, w dniu 26 lipca 2006 r., Ministerstwo wytoczyło mu powództwo cywilne, dochodząc odszkodowania za niewykonanie obowiązków wynikających z umowy z 15 lipca 2004 r. Kwoty dochodzone tytułem odszkodowania wynosiły 568 897,90 dolarów amerykańskich (USD) oraz 29 500 BGN (ok. 15 000 EUR), przy czym ta ostatnia została wyraźnie określona jako odpowiadająca pierwszej połowie wynagrodzenia należnego skarżącemu, którą Ministerstwo wypłaciło mu przy podpisaniu umowy. Ponadto Ministerstwo dochodziło kwoty 4 648 BGN (ok. 2 300 EUR) tytułem kary umownej, stanowiącej 8% całkowitej kwoty 58 100 BGN (ok. 29 600 EUR) należnej skarżącemu jako wynagrodzenie; kara ta została przewidziana w umowie na wypadek niewykonania przez skarżącego zobowiązań umownych. W swoim pozwie Ministerstwo nie wspomniało o pozostałej części wynagrodzenia, którą było winne skarżącemu po zakończeniu umowy z 2004 r.; kwocie objętej nakazem egzekucyjnym i doręczonej Ministerstwu wcześniej w 2006 r. Wyrokiem z 3 sierpnia 2009 r. Sąd Miejski w Sofii, działający jako sąd pierwszej instancji, oddalił powództwo Ministerstwa we wszystkich punktach. Sąd stwierdził, że chociaż Ministerstwo faktycznie poniosło straty w wysokości 568 897,90 USD w kontekście postępowania arbitrażowego w Paryżu, nie były one wynikiem zachowania skarżącego. Sąd stwierdził dalej, że ponieważ skarżący wywiązał się ze swoich zobowiązań umownych, otrzymana przez niego płatność, odpowiadająca pierwszej połowie uzgodnionego wynagrodzenia, była należna i została przez Ministerstwo prawidłowo wypłacona. Podobnie, biorąc pod uwagę, że skarżący wywiązał się ze swoich zobowiązań umownych, nałożenie kary umownej, na którą umówiono się w przypadku niewykonania świadczenia, nie było uzasadnione. Na skutek odwołania złożonego przez Ministerstwo, wyrokiem z 30 kwietnia 2010 r. Sąd Apelacyjny w Sofii oddalił powództwo Ministerstwa w zakresie dwóch kwot dochodzonych tytułem odszkodowania (patrz punkt 11 powyżej). W odniesieniu do pierwszej połowy wynagrodzenia wypłaconego skarżącemu sąd zauważył w szczególności, że Ministerstwo nie twierdziło, iż zawarta ze skarżącym umowa została rozwiązana, i stwierdził, że pierwsza połowa wypłaconego wynagrodzenia nie może być uznana za odszkodowanie. Sąd uznał jednak, że skarżący jest winien Ministerstwu kwotę 4 648 BGN (ok. 2 300 EUR) tytułem kary umownej, ponieważ w trakcie postępowania arbitrażowego pominął przekazanie Ministerstwu prośby arbitra o przedłożenie oryginału dokumentu. Kara umowna przewidziana w umowie między Ministerstwem a skarżącym była płatna w przypadku niewykonania przez skarżącego jego obowiązków, a Ministerstwo nie musiało udowadniać, że poniosło jakąkolwiek szkodę w wyniku zachowania skarżącego. Sąd zatem uwzględnił powództwo Ministerstwa o kwotę 5 102,88 BGN, co odpowiadało 4 648 BGN tytułem kary umownej oraz 418,88 BGN kosztów sądowych. Ponieważ powództwo Ministerstwa nie wspominało o pozostałej części wynagrodzenia należnego skarżącemu, sąd w żadnym momencie nie badał w tym wyroku, czy po zakończeniu umowy druga połowa płatności wynagrodzenia prawniczego uzgodnionego w umowie przysługiwała mu. W ostatecznej decyzji z 28 czerwca 2011 r. Sąd Najwyższy Kasacyjny (SCC) nie dopuścił skargi kasacyjnej, stwierdzając, że ustawowe warunki dla tego nie zostały spełnione. Wyrok Sądu Apelacyjnego w Sofii stał się zatem prawomocny w tym dniu. W dniu 12 lipca 2011 r. skarżący ponownie zwrócił się do Ministerstwa, za pośrednictwem prawidłowo doręczonego wezwania notarialnego, o zapłatę kwoty 57 964,81 BGN, co stanowiło 29 050 BGN (kwota główna, odpowiadająca pozostałej części należnego mu wynagrodzenia), 12 874,58 BGN (kara umowna za opóźnienie uzgodniona w umowie w przypadku niewywiązania się przez Ministerstwo z zobowiązań umownych), 20 143,23 BGN (odsetki ustawowe) oraz 581 BGN (koszty i wydatki), minus 8% kara umowna w wysokości 4 648 BGN, którą Sąd Apelacyjny w Sofii nakazał skarżącemu zapłacić Ministerstwu w swoim wyroku. W dniu 15 lipca 2011 r. Ministerstwo odpowiedziało, że jego długi mają być spłacane z rocznego budżetu i w razie niedostępności środków, pieniądze na zaległe długi mają zostać uwzględnione najpóźniej w budżecie roku następnego. Ministerstwo poprosiło również skarżącego o złożenie oryginału nakazu egzekucyjnego. Skarżący napisał do Ministerstwa w dniu 28 lipca 2011 r., stwierdzając, że już im go doręczył i podając datę oraz numer referencyjny dokumentu notarialnego, za pomocą którego tego dokonano (patrz punkty 8-9 powyżej). W dniu 2 sierpnia 2013 r. skarżący ponownie zwrócił się na piśmie do Ministerstwa z żądaniem zapłaty zaległej kwoty. Udzielili pisemnej odpowiedzi w tym samym miesiącu, stwierdzając, że otrzymali oryginał nakazu egzekucyjnego 24 lutego 2006 r., ale nie byli w stanie ustalić, co stało się z nim później.


Partia polityczna wnioskodawcy ma swoją siedzibę zarejestrowaną w Budapeszcie. 2 października 2016 r. na Węgrzech odbyło się referendum związane z planem relokacji migrantów Unii Europejskiej. Referendum zostało zainicjowane przez Rząd i zawierało następujące pytanie: „Czy chce Pan/Pani, aby Unia Europejska miała prawo nakazać obowiązkowe osiedlanie się obywateli innych niż węgierscy na Węgrzech bez zgody Parlamentu?”. W trakcie kampanii kilka partii opozycyjnych wezwało wyborców do bojkotu referendum lub do oddania głosów nieważnych, które nie zostałyby wliczone do ostatecznych wyników, ale nadal mogły być interpretowane jako odrzucenie idei referendum. 29 września 2016 r. wnioskodawca – partia polityczna – udostępnił wyborcom aplikację mobilną („aplikacja do oddawania głosów nieważnych”), w której mogli oni przesyłać i udostępniać publicznie zdjęcia swoich kart do głosowania. Umożliwiała ona również wyborcom komentowanie powodów, dla których oddali swój głos w określony sposób. Publikowanie i udostępnianie zdjęć odbywało się anonimowo. Aplikacja została opisana w głównych serwisach internetowych. 29 września 2016 r. osoba prywatna złożyła skargę do Krajowej Komisji Wyborczej (Nemzeti Választási Bizottság) dotyczącą aplikacji. W decyzji z 30 września 2016 r. Krajowa Komisja Wyborcza stwierdziła, że aplikacja naruszyła zasady uczciwości wyborów, tajności głosowania oraz rzetelnego wykonywania praw (rendeltetésszerű joggyakorlás) i nakazała organizacji wnioskodawcej powstrzymanie się od dalszych naruszeń § 2 ust. 1 lit. a) i e) Ustawy nr XXXVI z 2013 r. o postępowaniu wyborczym oraz art. 2 ust. 1 Ustawy Zasadniczej. Powołując się na poprzednie postanowienie wydane w 2014 r., uznała, że wyborcy nie mogą traktować kart do głosowania jako swojej [własności], a tym samym nie mogą ich wynosić z kabiny głosowania ani robić im zdjęć. Uznała, że robienie zdjęć kartom do głosowania może prowadzić do oszustw wyborczych. Ponadto, chociaż zasada tajności nie stwarzała żadnych obowiązków po stronie wyborców, to jednak nie uprawniała ich do nadużywania ich sytuacji, mając na uwadze, że tajność głosowania może być zachowana tylko przy ich współpracy. Komisja wniosła, że aplikacja telefoniczna była zdolna do dyskredytacji pracy organów wyborczych i systemów zliczania głosów w oczach opinii publicznej. Wnioskodawca zwrócił się o sądową kontrolę tej decyzji do Kúrii. Wyrokiem z 10 października 2016 r. Kúria utrzymała w mocy decyzję Komisji w zakresie stwierdzenia naruszenia zasady rzetelnego wykonywania praw. Kúria uznała, że celem kart do głosowania było umożliwienie wyborcom wyrażenia opinii na temat pytania referendalnego, a robienie i publikowanie zdjęć kart nie było zgodne z tym celem. Zakaz fotografowania i publikowania nie naruszył wolności wypowiedzi wyborców, ponieważ byli oni wolni, by wyrazić swoją opinię poprzez oddanie głosu i podzielić się z innymi informacją o tym, jak głosowali. Kúria uchyliła pozostałą część decyzji Komisji dotyczącą naruszenia tajności procesu wyborczego oraz dyskredytacji pracy organów wyborczych. Stwierdziła, że nie istnieje przepis zabraniający wyborcom robienia zdjęć swoich kart do głosowania w kabinach wyborczych i że ich tożsamość nie mogła zostać ujawniona za pośrednictwem aplikacji telefonicznej. Tymczasem, 3 października 2016 r. ta sama osoba prywatna złożyła nową skargę do Krajowej Komisji Wyborczej w świetle faktu, że partia polityczna wnioskodawcy aktywowała „aplikację do oddawania głosów nieważnych” 2 października, w dniu referendum. Skarżący utrzymywał, że poprzez obsługę aplikacji telefonicznej i zachęcanie wyborców do jej korzystania, partia polityczna wnioskodawcy naruszyła zasady regulujące rzetelne (w dobrej wierze) i właściwe wykonywanie praw, a także zasady uczciwości i tajności wyborów. W decyzji z 7 października 2016 r. Krajowa Komisja Wyborcza powtórzyła swoje poprzednie ustalenie, że robienie zdjęć kartom do głosowania naruszyło zasadę tajności głosów wyborców, uczciwości wyborów oraz rzetelnego wykonywania praw, i ukarała partię polityczną grzywną w wysokości 832 500 forintów węgierskich (HUF – około 2 700 euro (EUR)). Komisja uzupełniła swoje poprzednie uzasadnienie, zauważając, że aplikacja telefoniczna wzywająca wyborców do oddania głosu nieważnego mogła wpłynąć na wyborców i tym samym stanowiła nielegalną kampanię wyborczą. Partia polityczna wnioskodawcy zwróciła się również o sądową kontrolę tej decyzji. Decyzją z 18 października 2016 r. Kúria utrzymała w mocy decyzję Komisji w zakresie stwierdzenia naruszenia zasady rzetelnego wykonywania praw. Wyjaśniła, że celem kart do głosowania było umożliwienie wyborcom wyrażenia opinii na temat pytania referendalnego, a jakiekolwiek inne ich wykorzystanie stanowiło naruszenie zasady rzetelnego wykonywania praw. Kúria uchyliła pozostałą część decyzji Komisji dotyczącą naruszenia uczciwości i tajności głosowania oraz zasady rzetelnego wykonywania praw. Powtórzyła swoje poprzednie ustalenie, że tożsamość poszczególnych wyborców nie została ujawniona, i podkreśliła, że postępowanie partii politycznej wnioskodawcy nie miało wpływu na uczciwość referendum. Zmniejszyła grzywnę do 100 000 HUF (około 330 EUR). Organizacja wnioskodawcy złożyła skargę konstytucyjną na decyzje z 10 i 18 października 2016 r. W obu skargach wnioskodawca wnosił do Trybunału Konstytucyjnego o „ustalenie, że decyzja Kúrii naruszyła jego prawo uznane w art. IX ust. 1 Ustawy Zasadniczej”. Argumentował, że „zgodnie z art. 27 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym organizacja, której dotyczy osobiście niekonstytucyjna decyzja sądowa, po wyczerpaniu wszystkich innych środków odwoławczych, może wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego, jeżeli decyzja co do meritum naruszyła jej prawo zagwarantowane w Konstytucji. Decyzja Kúrii uznała postępowanie wnioskodawcy za bezprawne i zobowiązała go do zapłaty grzywny, to wnioskodawca złożył wniosek o kontrolę do Kúrii, a tym samym był w niniejszej sprawie zainteresowany w sposób indywidualny... Udostępniając aplikację mobilną, wnioskodawca zareagował na rozpowszechnianie komunikacji w mediach społecznościowych. Obywatele regularnie udostępniają wydarzenia, myśli i opinie na stronach internetowych za pośrednictwem zdjęć zrobionych telefonami komórkowymi. W kontekście wyborów doprowadziło to do tego, że na całym świecie wyborcy robią zdjęcia swoich kart do głosowania i udostępniają je za pośrednictwem mediów społecznościowych. Opracowując aplikację mobilną, wnioskodawca chciał umożliwić wyborcom udostępnianie zdjęć kart do głosowania (lub w przypadku tych, którzy nie wzięli udziału w referendum, zdjęć podejmowanych zamiast głosowania czynności) oraz innych wiadomości w sposób anonimowy i wykonywanie ich prawa do wolności wypowiedzi w taki sposób, aby treść głosu nie mogła być powiązana z wyborcą. ...Zdaniem wnioskodawcy zaskarżona decyzja, jej interpretacja prawna i konsekwencje zastosowane przez Kúrię naruszają jego prawo wynikające z art. IX ust. 1 Ustawy Zasadniczej. Postępowanie wyborców polegające na robieniu zdjęć kartom do głosowania i udostępnianiu ich innym jest wyrazem opinii w sprawach publicznych i stanowi zachowanie objęte wolnością wypowiedzi, a w szczególności jej najbardziej chronionym aspektem, czyli dyskusją na temat spraw interesu publicznego. Tym samym działalność wnioskodawcy, polegająca na zapewnieniu forum dla wyborców do wyrażania opinii, jest również chroniona przez art. IX ust. 1 Ustawy Zasadniczej... Zdaniem wnioskodawcy decyzja Kúrii, powołując się na prawo wyborców do wolności wypowiedzi, ograniczyła w rzeczywistości własne postępowanie wnioskodawcy w wykonywaniu jego prawa do wolności wypowiedzi bez żadnego konstytucyjnego powodu.” Wnioskodawca dodatkowo podał, że – jak ustaliła Kúria – aplikacja mobilna nie naruszyła tajności i uczciwości procedury głosowania i nie była również do tego zdolna, ponieważ treść kart do głosowania nie mogła być powiązana z wyborcami. W związku z tym argumentował, że te cele nie mogły służyć jako legalna podstawa do ograniczenia prawa do wolności wypowiedzi. W każdym razie, nawet jeśli aplikacja mogłaby naruszyć tajność głosowania, zakaz aplikacji był nieproporcjonalny. Trybunał Konstytucyjny stwierdził niedopuszczalność skarg w dniu 24 października 2016 r., z tożsamym uzasadnieniem, z powodu, że sprawy nie dotyczyły prawa organizacji wnioskodawcy do wolności wypowiedzi. Powtórzył ustalenie Kúrii, że chociaż sprawa dotyczyła wolności wypowiedzi wyborców, to nie została ona naruszona przez decyzję Komisji Wyborczej, która stwierdziła jedynie, że użyta metoda – czyli przesyłanie zdjęć do aplikacji mobilnej – nie była zgodna z obowiązkiem wykonywania praw wyborczych zgodnie z ich celem. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego partia polityczna wnioskodawcy jedynie zapewniła forum dla wyborców do udostępniania zdjęć swoich kart do głosowania lub ich zamiaru wstrzymania się od głosu, sama nie wyraziła jednak żadnej opinii. Ponieważ partia polityczna wnioskodawcy skarżyła się jedynie na ograniczenie prawa wyborców do wolności wypowiedzi, nie była ona osobiście zainteresowana decyzją Kúrii.


Skarżący urodził się w 1958 roku i mieszka w Lipsku. 30 października 2009 r. Prokuratura w Monachium II oskarżyła skarżącego o zmuszanie do czynności seksualnych w co najmniej 300 przypadkach oraz o seksualny przymus w kolejnych osiemnastu przypadkach. 20 lipca 2012 r. Sąd Okręgowy w Monachium II, po przeprowadzeniu dowodów w ciągu siedemnastu dni rozprawy, wydał postanowienie ograniczające oskarżenie do zarzutów dotyczących czterech incydentów, które miały miejsce między 19 a 25 sierpnia 2007 r. Sąd warunkowo umorzył postępowanie w zakresie wszystkich innych czynów, za które skarżący został oskarżony (patrz wyżej punkt 7), zgodnie z art. 154 § 2 Kodeksu postępowania karnego (patrz niżej punkt 17), ze względu na karę, jaką skarżący mógł oczekiwać za cztery pozostałe incydenty. Skarżący został dodatkowo poinformowany, że jeśli zostanie skazany, sąd może wziąć pod uwagę ustalenia dotyczące innych incydentów przy wymierzaniu kary. Wyrokiem wydanym tego samego dnia Sąd Okręgowy uznał skarżącego za winnego popełnienia czterech czynów zmuszania do czynności seksualnych, popełnionych między 19 a 25 sierpnia 2007 r., i skazał go na sześć lat pozbawienia wolności. W ustaleniach faktycznych Sąd Okręgowy stwierdził, że między styczniem 2001 r. a październikiem 2007 r. skarżący zmusił P., która w danym czasie miała od 29 do 35 lat i cierpiała na umiarkowane zaburzenia psychiczne oraz zaburzenia autystyczne i mowy, do zaspokajania go ręcznie lub oralnie w co najmniej pięćdziesięciu kolejnych przypadkach (spośród co najmniej 300 czynów, za które skarżący został początkowo oskarżony, patrz wyżej punkt 7). Sąd wziął pod uwagę obszerny opis różnych incydentów przez P., które miały miejsce albo w domu, w którym mieszkali skarżący i P., albo w samochodzie skarżącego. P. wyjaśniła w szczególności, jak skarżący regularnie, gdy jego żona i syn byli nieobecni, sprowadzał ją do swojego mieszkania lub do kotłowni w piwnicy, rozbierał się i instruował ją, jak go zaspokoić, częściowo podczas odtwarzania filmów pornograficznych. Skarżący systematycznie groził P., że będzie musiała wrócić do ośrodka dla osób niepełnosprawnych, jeśli nie będzie spełniać jego próśb. Od 19 do 25 sierpnia 2007 r., gdy żona i syn skarżącego byli na wakacjach, skarżący zmusił P. do zaspokojenia go oralnie co najmniej dwa razy i do zaspokojenia go ręcznie w dwóch kolejnych przypadkach w ich domu lub w kotłowni w piwnicy. Prawdziwość spójnych zeznań P. została potwierdzona przez dalszych świadków oraz trzy opinie biegłych psychologów dotyczące wiarygodności P. i zdolności do zeznawania. Sąd Okręgowy wyjaśnił, że ograniczył skazanie do czterech zdarzeń, które miały miejsce między 19 a 25 sierpnia 2007 r. Umorzył postępowanie w zakresie co najmniej 300 dalszych zarzutów na podstawie art. 154 § 2 Kodeksu postępowania karnego, ale był przekonany, że w co najmniej pięćdziesięciu przypadkach miały miejsce incydenty porównywalne z czterema, za które skarżący został formalnie skazany. Ustalenie ich dokładnego czasu i miejsca było po prostu niemożliwe ze względu na zaburzenia mowy ofiary. W kwestionowanych fragmentach wyroku Sąd Okręgowy stwierdził następująco:
„Wydział jest przekonany na podstawie wiarygodnych zeznań pokrzywdzonej, że oprócz czterech przypadków w okresie od stycznia 2001 r. do października 2007 r., w których zapadł wyrok, doszło do co najmniej 50 innych, porównywalnych przypadków. Sama pokrzywdzona zeznała, że skarżący zmuszał ją do czynności seksualnych już od 2001 roku. Od 2003 r. częstotliwość tych incydentów wzrosła i skarżący domagał się od niej zaspokojenia seksualnego około co 1½ tygodnia. Nawet jeśli pominie się na korzyść skarżącego lata 2001 i 2002 oraz sierpień i październik 2007 r. oraz założy, że od 2003 r. takie incydenty odbywały się tylko raz w miesiącu, to daje to 56 przypadków. Po odliczeniu dalszego marginesu bezpieczeństwa wydział przyjmuje, że w całym okresie od stycznia 2001 r. do października 2007 r. doszło do co najmniej 50 dalszych, porównywalnych przypadków.
...
Z drugiej strony, wydział uznaje za okoliczność obciążającą fakt, że jest przekonany, że oprócz czterech incydentów w sierpniu 2007 r., za które oskarżony został skazany, doszło do co najmniej 50 porównywalnych incydentów od stycznia 2001 r. Skazanie za te zdarzenia było uniemożliwione jedynie przez niezdolność ofiary do ich konkretyzacji w zakresie czasu i miejsca, w sposób pozwalający na zdefiniowanie ich jako czynów procesowych (czynów w sensie procesowym). Ponieważ nie można już z pewnością ustalić, w których przypadkach oskarżony, grożąc, zmusił ofiarę do zaspokojenia go oralnie czy ręcznie, wydział będzie wychodził z założenia, że miało miejsce 50 dalszych przypadków zaspokojenia ręcznego.”
W skardze kasacyjnej do Federalnego Trybunału Sprawiedliwości skarżący skarżył się, że Sąd Okręgowy naruszył domniemanie niewinności zagwarantowane w art. 6 § 2 Konwencji, biorąc pod uwagę jako okoliczność obciążającą uzasadniającą surowszą karę pięćdziesiąt nieudowodnionych incydentów, mimo że postępowanie w ich zakresie zostało umorzone na podstawie art. 154 Kodeksu postępowania karnego. Generalny Prokurator Federalny argumentował, że Sąd Okręgowy był uprawniony do uwzględnienia popełnionych wcześniej przez skarżącego przestępstw seksualnych jako okoliczności obciążającej stanowiącej część jego przeszłości (Vorleben) a tym samym jako jednego z elementów wymierzania kary na podstawie art. 46 § 2 Kodeksu karnego (patrz niżej punkt 18). Zgodnie z orzecznictwem Federalnego Trybunału Sprawiedliwości, Sąd Okręgowy dokonał wystarczających ustaleń faktycznych ustalających minimalny poziom winy w odniesieniu do tych czynów. 6 lutego 2013 r. Federalny Trybunał Sprawiedliwości oddalił skargę skarżącego jako bezzasadną, bez podania szczegółowego uzasadnienia. W postanowieniu z 16 maja 2013 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 28 maja 2013 r., Federalny Trybunał Konstytucyjny, bez podania przyczyn, odmówił rozpoznania skargi konstytucyjnej skarżącego, w której ponownie skarżył się na naruszenie domniemania niewinności (sygn. akt 2 BvR 575/13).


Skarżący urodził się w 1964 roku i mieszka w Stambule. 20 stycznia 2009 r. skarżący został zatrzymany i osadzony w areszcie. 22 stycznia 2009 r. Sąd Pokoju w Edirne zastosował wobec skarżącego tymczasowe aresztowanie w związku z podejrzeniem utworzenia zorganizowanej grupy przestępczej w celu popełniania przestępstw oraz nielegalnego posiadania broni palnej, wbrew przepisom art. 13 § 1 ustawy nr 6136. 3 lipca 2009 r. prokurator w Edirne złożył akt oskarżenia do Sądu Okręgowego w Edirne, oskarżając skarżącego o członkostwo w zorganizowanej grupie przestępczej, a także o oszustwo i rozbój. 8 lipca 2009 r. Sąd Okręgowy w Edirne uznał, że nie jest właściwy do rozpoznania sprawy, i przekazał akta do Sądu Okręgowego w Stambule. Sąd zarządził również przedłużenie aresztowania skarżącego. 12 sierpnia 2009 r. 9. Wydział Sądu Okręgowego w Stambule przeprowadził rozprawę wstępną i zarządził przedłużenie aresztowania skarżącego. 29 grudnia 2009 r. przed 9. Wydziałem Sądu Okręgowego w Stambule odbyła się pierwsza rozprawa. 4 maja 2010 r. Sąd Okręgowy w Stambule przeprowadził kolejną rozprawę i postanowił przedłużyć tymczasowe aresztowanie skarżącego. Skarżący był obecny na tej rozprawie. Skarżący wniósł zażalenie na to postanowienie. 25 maja 2010 r. jego zażalenie zostało oddalone przez 10. Wydział Sądu Okręgowego w Stambule bez przeprowadzenia rozprawy. Decyzjami z 30 czerwca 2010 r. i 8 lipca 2010 r. 9. Wydział Sądu Okręgowego w Stambule odrzucił wnioski skarżącego o zwolnienie bez przeprowadzenia rozprawy. 30 września 2010 r. 9. Wydział Sądu Okręgowego w Stambule przeprowadził trzecią rozprawę w postępowaniu i ponownie przedłużył aresztowanie skarżącego. Skarżący był obecny na tej rozprawie. 11 października 2011 r. 9. Wydział Sądu Okręgowego w Stambule przeprowadził siódmą rozprawę w postępowaniu i zwolnił skarżącego z tymczasowego aresztowania. W chwili wniesienia niniejszej skargi do Trybunału postępowanie przeciwko skarżącemu było wciąż w toku przed sądem pierwszej instancji. Strony nie złożyły żadnych dalszych informacji dotyczących wyniku postępowania.


Skarżący urodził się w 1963 roku i w chwili złożenia skargi odbywał karę pozbawienia wolności w więzieniu typu F w Bolu. 3 grudnia 2007 r. Skarżący napisał list do Ministerstwa Sprawiedliwości, w którym chwalił uwięzionego lidera PKK, Abdullaha Öcalana, używając formy grzecznościowej „sayın”, oznaczającej szanowny. Zgodnie z Rozporządzeniem w sprawie administrowania zakładami karnymi i wykonywania kar, Skarżący został uznany przez Komisję Dyscyplinarną Więzienia typu F w Bolu (zwaną dalej „Komisją”) winnym naruszenia porządku więziennego. 12 grudnia 2007 r. na polecenie Komisji Skarżący został skazany na 11 dni izolacji z powodu jego wypowiedzi w powyżej wymienionym liście. 25 grudnia 2007 r. Sędzia ds. wykonywania kary w Bolu oddalił sprzeciw Skarżącego. 15 stycznia 2008 r. Sąd Okręgowy w Bolu utrzymał w mocy wyrok z 25 grudnia 2007 r.