Skarżący urodził się w 1943 roku i mieszka w Ploiești. Około godziny 20:40 dnia 3 grudnia 2004 r. skarżący, który wówczas był sędzią Sądu Okręgowego w Dâmbovița, brał udział w wypadku drogowym. W toku postępowań krajowych oraz w swoim skardze do Trybunału twierdził, między innymi, że strona trzecia – pewien D.I. – najechał swoim samochodem na tył samochodu skarżącego. W wyniku tego uderzenia samochód skarżącego został wypchnięty na tył stojącej wojskowej ciężarówki, której kierowcą był pewien J.C.P. Po zderzeniu z samochodem skarżącego samochód D.I. odbił się od niego i zderzył się z innym samochodem, który jechał pasem ruchu w przeciwnym kierunku (dalej „czwarty kierowca”). Czwarty kierowca nigdy nie był przedmiotem żadnego dochodzenia.

(a) Przebieg dochodzenia
W tym samym dniu, 3 grudnia 2004 r., Komenda Policji w Ploiești (dalej „Komenda Policji”) wszczęła z urzędu dochodzenie karne w okolicznościach wypadku. Nadzór nad dochodzeniem prowadzonym przez Komendę Policji sprawowała Prokuratura przy Sądzie Rejonowym w Ploiești (dalej „Prokuratura Sądu Rejonowego”). Komenda Policji przeprowadziła dochodzenie na miejscu zdarzenia. Zgodnie z protokołem sporządzonym podczas dochodzenia na miejscu zdarzenia, przeprowadziła ona pomiary i wykonała zdjęcia, sporządziła szczegółowy opis miejsca wypadku, zidentyfikowała kierowców biorących udział w zdarzeniu oraz zleciła personelowi medycznemu pobranie próbek krwi od wszystkich trzech kierowców w celu ustalenia poziomu alkoholu w ich krwi. Ponadto zwróciła się do Ploiești Forensic Service (dalej „Forensic Service”) o sporządzenie ekspertyz toksykologicznych dotyczących poziomu alkoholu stwierdzonego we krwi kierowców. Ponadto zebrała zeznania od niektórych pasażerów pojazdów biorących udział w zdarzeniu. W okresie od 4 grudnia 2004 r. do 6 września 2005 r. Komenda Policji zebrała zeznania od pozostałych pasażerów pojazdów biorących udział w wypadku, a także od skarżącego, D.I. i J.C.P. oraz zleciła Forensic Service sporządzenie opinii biegłego dotyczącej opieki medycznej potrzebnej skarżącemu po wypadku. Raporty toksykologiczne – sporządzone 6 grudnia 2004 r. – stwierdziły, że tej nocy tylko skarżący miał alkohol we krwi. Opinia biegłego dotycząca opieki medycznej potrzebnej skarżącemu po wypadku – sporządzona 27 czerwca 2005 r. – odnotowała, że skarżący był hospitalizowany trzykrotnie do 6 maja 2005 r. Zdiagnozowano u niego, między innymi, wielomiejscowe urazy, pęknięcie krezki po urazie oraz złamania i/lub przemieszczenia kości i części ciała. Przeszedł trzy operacje chirurgiczne, w tym jedną polegającą na usunięciu części jelit, i wymagał dolnej tracheotomii z powodu powikłań oddechowych. Raport stwierdził dalej, że badanie fizykalne skarżącego przeprowadzone przez biegłego ujawniło osłabioną siłę ścisku prawej ręki oraz zmniejszoną amplitudę ruchu odwodzenia prawego ramienia. Raport concluded, że skarżący odniósł obrażenia, które mogły zostać spowodowane 3 grudnia 2004 r. w wyniku zderzenia z twardymi przedmiotami lub powierzchniami lub ścisku po wypadku drogowym. Obrażenia te wymagały od 200 do 250 dni opieki medycznej, a ich ciężkość zagrażała życiu skarżącego. Obecność jakiegokolwiek inwalidztwa miała zostać oceniona po zakończeniu leczenia rehabilitacyjnego. 22 czerwca 2005 r. skarżący przystąpił do postępowania jako strona cywilna, dochodząc odszkodowania majątkowego i niemajątkowego. 2 sierpnia 2005 r. Prokuratura Sądu Rejonowego odstąpiła od rozpoznawania sprawy na rzecz Prokuratury przy Sądzie Apelacyjnym w Ploiești (dalej „Prokuratura Sądu Apelacyjnego”) ze względu na status sędziego skarżącego. Ta ostatnia prokuratura wszczęła postępowanie karne w sprawie (in rem) 6 września 2005 r., ponieważ wypadek spowodował u skarżącego ciężkie obrażenia, co daje podstawę do popełnienia przestępstwa nieumyślnego spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. W okresie od 7 do 24 października 2005 r. Prokuratura Sądu Apelacyjnego zebrała zeznania od kilku świadków wypadku, w tym od czwartego kierowcy, i przesłuchała dowody od skarżącego. Poleciła również skarżącemu przedłożenie do 31 października 2005 r. jego stanowiska co do technicznej opinii biegłego, o którą wnosił, oraz imion i nazwisk dalszych świadków, których zeznania zażądał. 28 października 2005 r. adwokat skarżącego poprosił Prokuraturę Sądu Apelacyjnego o odroczenie terminu wyznaczonego dla skarżącego, między innymi z powodu niemożności skonsultowania się ze skarżącym lub złożenia dowodów do akt z powodu poważnego stanu zdrowia tego ostatniego.

(b) Decyzje prokuratury o umorzeniu postępowania
5 grudnia 2005 r. Prokuratura Sądu Apelacyjnego umorzyła postępowanie karne wszczęte przeciwko D.I. i J.C.P. oraz dochodzenie karne dotyczące skarżącego. Uznała, że J.C.P. zaparkował ciężarówkę prawidłowo. Ponadto skarżący był odpowiedzialny za spowodowanie wypadku, ponieważ prowadził pojazd pod wpływem alkoholu i nie dostosował prędkości do warunków ruchu. Jednak w jego przypadku nie zostały spełnione elementy przestępstwa, ponieważ stężenie alkoholu we krwi było poniżej ustawowego progu 0,8‰. Skarżący zaskarżył decyzję do Prokuratora Generalnego przy Prokuraturze Sądu Apelacyjnego (dalej „Prokurator Generalny”). Twierdził, między innymi, że prokuratura nie sporządziła technicznej opinii biegłego oraz zignorowała lub błędnie zinterpretowała dostępne dowody, czy to celowo, czy nie. 3 stycznia 2006 r. Prokurator Generalny oddalił zażalenie skarżącego. Potwierdził ustalenia prokuratury. Ponadto stwierdził, że skarżący nie nacisnął hamulców swojego samochodu przed uderzeniem w ciężarówkę. Dodał, że techniczna opinia biegłego nie była konieczna, biorąc pod uwagę, że zebrane dowody były rozstrzygające. Skarżący odwołał się od decyzji z 5 grudnia 2005 r. i 3 stycznia 2006 r. do Sądu Apelacyjnego w Ploiești (dalej „Sąd Apelacyjny”). Powtórzył argumenty, które przedstawił Prokuratorowi Generalnemu. Ponadto argumentował, że śledczy zignorowali jego wniosek o dopuszczenie dowodów, które mogłyby pozwolić mu na wykazanie, że jego próbki krwi zostały pobrane niezgodnie z prawem lub w podejrzanych okolicznościach. 17 kwietnia 2006 r. Sąd Apelacyjny oświadczył, że nie jest właściwy, i przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Ploiești (dalej „Sąd Rejonowy”) z powodu przejścia skarżącego na emeryturę ze stanowiska sędziego. Po przejęciu sprawy przez Sąd Rejonowy sąd ten odroczył postępowanie pięć razy w okresie od 13 czerwca do 6 października 2006 r. z przyczyn proceduralnych oraz w celu zyskania czasu na rozpatrzenie sprawy. 13 października 2006 r. Sąd Rejonowy oddalił odwołanie skarżącego od decyzji prokuratury. Uznał, że skarżący był odpowiedzialny za wypadek. Nie dostosował prędkości do warunków drogowych, aby uniknąć potencjalnego niebezpieczeństwa. W wyniku odwołania skarżącego w zakresie faktów i prawa (recurs) Sąd Okręgowy w Prahova 18 grudnia 2006 r. uchylił wyrok i nakazał Prokuraturze Sądu Rejonowego wznowienie postępowania karnego wszczętego przeciwko D.I. i J.C.P. Nakazał również prokuraturze sporządzenie technicznej opinii biegłego, która wyjaśniłaby okoliczności wypadku. Dostępne dowody świadczyły o tym, że znaleziono ślady hamowania spowodowane przez samochód skarżącego, a zeznania świadków co do tego, czy ciężarówka była zaparkowana prawidłowo, były sprzeczne. Ponadto potrzebna była opinia biegła w zakresie stężenia alkoholu we krwi skarżącego.

(a) Przebieg dochodzenia
3 kwietnia 2007 r. Forensic Service sporządziła psychiatryczną opinię biegłego dotyczącą skarżącego. Raport stwierdził, że skarżący cierpiał na zespół stresu pourazowego, który mógł zostać nasilony przez każdy stan konfliktu. Cierpienie psychiczne skarżącego mogło być również nasilone przez powtarzające się interwencje chirurgiczne, ale nie mogło być medycznie oszacowane. Przed wypadkiem skarżący nie był zarejestrowany jako pacjent z problemami psychologicznymi. Istniał wyraźny związek między przewlekłym stresem pourazowym a wszystkimi sytuacjami konfliktowymi, których doświadczał. 10 kwietnia 2007 r. Forensic Service sporządziła opinię biegłą dotyczącą krwi skarżącego. Stwierdziła, że wystąpiły pewne nieprawidłowości w pobieraniu próbek krwi. Między innymi okazało się, że druga próbka krwi została pobrana w momencie, gdy skarżący w rzeczywistości nie był już obecny w sali stabilizacyjnej szpitala. Raport odnotował również argument skarżącego, że w momencie pobierania próbek nastąpiło nadmierne użycie środków odkażających i że mogło to wpłynąć na odczyt poziomu alkoholu we krwi. Biegli stwierdzili, że jeśli nie przestrzegano metodyki stosowanej do pobierania próbek krwi, wynik testu na obecność alkoholu mógł zostać zafałszowany. 16 maja 2007 r. Prokuratura Sądu Rejonowego wznowiła postępowanie karne przeciwko D.I. i J.C.P. i przekazała sprawę z powrotem do Komendy Policji w celu przeprowadzenia środków dowodowych zarządzonych przez sąd. Następnie, w okresie od 7 czerwca do 22 listopada 2007 r., skarżący zwracał się do Komendy Policji i prokuratury o dopuszczenie dodatkowych dowodów do akt, w tym technicznej opinii biegłej dotyczącej okoliczności wypadku oraz nowych opinii biegłych dotyczących poziomu alkoholu we krwi i dynamiki wypadku. Ponadto wielokrotnie skarżył się na opóźnienia w dochodzeniu. 3 października 2007 r., w odpowiedzi na wniosek Komendy Policji z 14 sierpnia 2007 r. o opinię biegłą dotyczącą alkoholu we krwi skarżącego, Instytut Medycyny Sądowej im. Mina Minovici (dalej „Instytut Medycyny Sądowej”) poinformował Komendę Policji, że substancje użyte podczas pobierania próbek biologicznych od skarżącego nie mogły wyjaśnić obecności alkoholu we krwi. 20 grudnia 2007 r. biegły powołany przez Komendę Policji 9 września 2007 r. sporządził techniczną opinię biegłą dotyczącą przyczyn wypadku. Po zbadaniu dostępnych dowodów biegły stwierdził, że J.C.P. mógł uniknąć wypadku, gdyby przestrzegał przepisów ruchu drogowego dotyczących zatrzymywania pojazdów na drogach publicznych w nocy. Ponadto pierwszym uderzeniem było to między samochodem skarżącego a ciężarówką, po czym D.I. najechał na samochód skarżącego. Co więcej, D.I. przestrzegał przepisów ruchu drogowego i limitów prędkości oraz zachowywał bezpieczny dystans od samochodu jadącego przed nim. Uznał, że skarżący i D.I. nie mogli uniknąć wypadku. Prywatni biegli wybrani przez skarżącego i D.I. do udziału w czynnościach biegłego powołanego przez Komendę Policji, prowadzących do sporządzenia raportu z 20 grudnia 2007 r., złożyli uwagi do tego raportu. Biegły wybrany przez skarżącego stwierdził, że samochód skarżącego uderzył w ciężarówkę po tym, jak został uderzony przez samochód D.I., i że D.I. mógł uniknąć wypadku, gdyby zachował odpowiednią czujność i wystarczający dystans od samochodu jadącego przed nim. W okresie od 22 do 25 stycznia 2008 r. Komenda Policji przesłuchała dowody od J.C.P. i dwóch świadków wypadku. Odrzuciła wniosek skarżącego o odtworzenie okoliczności wypadku z powodu, że takie odtworzenie mogło zostać dokonane tylko na poziomie teoretycznym, poprzez sporządzenie technicznej opinii biegłej, która określiłaby okoliczności, w jakich doszło do wypadku drogowego. Odrzuciła również wnioski skarżącego o nową opinię biegłą dotyczącą poziomu alkoholu we krwi oraz nową opinię techniczną z powodu, że Instytut Medycyny Sądowej i biegły zajęli się postawionymi celami. 4 lutego 2008 r. zaleciła umorzenie postępowania karnego. 18 sierpnia 2008 r. Prokuratura Sądu Rejonowego odrzuciła zalecenie Komendy Policji. Uznała, że dostępne dowody były sprzeczne i niewystarczające do wyjaśnienia okoliczności sprawy. Zleciła więc Komendzie Policji polecenie Instytutowi Medycyny Sądowej sporządzenie opinii biegłej dotyczącej poziomu alkoholu skarżącego. Prokuratura zwróciła się również do Komendy Policji z wnioskiem o powołanie Międzyokręgowego Laboratorium Kryminalistycznego w Bukareszcie (dalej „Laboratorium Kryminalistyczne”) w celu sporządzenia technicznej opinii biegłej dotyczącej okoliczności wypadku. Ponadto, w zależności od wyniku opinii biegłej, Komenda Policji została poinstruowana, aby sporządzić drugą wersję technicznej opinii biegłej oceniającej, czy wypadku można było uniknąć, biorąc pod uwagę poziom alkoholu skarżącego w momencie wypadku. 19 lutego 2009 r., w odpowiedzi na wniosek Komendy Policji z 21 października 2008 r. o opinię biegłą, Instytut Medycyny Sądowej poinformował Komendę Policji, że – biorąc pod uwagę sprzeczne i niepełne dowody – istniały poważne wątpliwości, czy pobrana i zbadana krew należała do skarżącego. 30 marca 2009 r. Komenda Policji odrzuciła wniosek skarżącego o sporządzenie nowej opinii biegłej dotyczącej poziomu alkoholu we krwi z powodu, między innymi, że nowa opinia nie byłaby konieczna ani rozstrzygająca dla sprawy. W tej samej dacie Komenda Policji zwróciła się do Laboratorium Kryminalistycznego o sporządzenie technicznej opinii biegłej zarządzonej przez prokuraturę. W wyniku zażalenia skarżącego na decyzję Komendy Policji z 30 marca 2009 r., Prokuratura Sądu Rejonowego poinformowała skarżącego 30 kwietnia 2009 r., że akt sprawy karnej został wysłany do Laboratorium Kryminalistycznego i że w nieobecności akt jego zażalenie nie może zostać rozpatrzone w ustawowym terminie. Następna skarga skarżącego z 8 maja 2009 r. na zawiadomienie z 30 kwietnia 2009 r. została odrzucona przez Prokuraturę przy Sądzie Okręgowym w Ploiești 16 czerwca 2009 r. jako niedopuszczalna. 21 kwietnia 2009 r. Laboratorium Kryminalistyczne poinformowało Komendę Policji, że w świetle ich skrajnego obciążenia pracą i małej liczby dostępnych biegłych techniczna opinia kryminalistyczna w sprawie skarżącego nie może zostać sporządzona przed 2011 rokiem. Mimo to, 29 września 2010 r. Laboratorium Kryminalistyczne sporządziło wspomniany raport. Stwierdził, między innymi, że biorąc pod uwagę prędkość potrzebną do uniknięcia uderzenia w ciężarówkę, skarżący nie mógł jej uniknąć. Nie udało się ustalić, czy D.I. mógł uniknąć najechania na samochód skarżącego, ani czy J.C.P. mógł zapobiec wypadkowi, ani nie było możliwe ustalenie sposobu i kolejności, w jakiej zderzyły się samochód skarżącego i samochód D.I. Oszacowano, że samochód skarżącego i samochód D.I. prawdopodobnie zderzyły się po tym, jak samochód skarżącego uderzył w ciężarówkę. 6 stycznia 2011 r., zauważając, że akta sprawy zostały zwrócone przez Laboratorium Kryminalistyczne, skarżący przypomniał Prokuraturze Sądu Rejonowego o swoim zażaleniu na decyzję Komendy Policji z 30 marca 2009 r. 28 stycznia 2011 r. Komenda Policji odrzuciła wniosek skarżącego o sporządzenie nowej technicznej opinii biegłej przez biegłego powołanego przez sąd z powodu, że raport z 29 września 2010 r. wyjaśnił w miarę możliwości okoliczności wypadku. Zażalenie skarżącego na decyzję Komendy Policji zostało odrzucone przez Prokuraturę Sądu Rejonowego 3 marca 2011 r.

(b) Decyzje prokuratury o umorzeniu postępowania
21 lutego 2011 r. Prokuratura Sądu Rejonowego umorzyła postępowanie karne przeciwko D.I. i J.C.P. z powodu, że nie wszystkie elementy przestępstwa zostały ustalone. Uznała, że J.C.P. zaparkował ciężarówkę prawidłowo. Ani skarżący, ani D.I. nie dostosowali prędkości do warunków drogowych. Jednak techniczna opinia biegłego z 29 września 2010 r. nie była w stanie ustalić z pewnością, czy D.I. mógł uniknąć wypadku. Ponadto, zgodnie z opinią biegłą z 27 czerwca 2005 r., obrażenia skarżącego zostały spowodowane głównie przez czołowe zderzenie jego samochodu z ciężarówką. 23 marca 2011 r. przełożony prokurator Prokuratury Sądu Rejonowego odrzucił zażalenie skarżącego na decyzję z 21 lutego 2011 r. Uznał, że zgodnie z dostępnymi dowodami wspomniana decyzja była legalna. Jedyną winą za wypadek, którą można było ustalić z pewnością, była wina skarżącego. Prowadził swój samochód zbyt szybko w nocy. 30 marca 2011 r. skarżący odwołał się do Sądu Rejonowego od decyzji Prokuratury Sądu Rejonowego z 21 lutego 2011 r. Argumentował, między innymi, że decyzja prokuratury opierała się tylko na części dowodów znajdujących się w aktach. Skrytykował również opinię biegłego z 29 września 2010 r. Niedługo potem skarżący zwrócił się do Wysokiego Trybunału Kasacyjnego i Sprawiedliwości o przekazanie sprawy do innego sądu na podstawie uzasadnionego podejrzenia co do sędziów Sądu Rejonowego. Wysoki Trybunał Kasacyjny i Sprawiedliwości uwzględnił wniosek skarżącego 21 czerwca 2011 r., odnotowując stanowiska stron oraz fakt, że skarżący złożył skargi karne przeciwko sędziom i prokuratorom z Ploiești (patrz punkt 62 poniżej). Przekazał sprawę do Sądu Rejonowego w Bukareszcie. 30 września 2011 r. Sąd Rejonowy w Bukareszcie oddalił zarzuty skarżącego co do opinii biegłego z 29 września 2010 r. i potwierdził decyzję prokuratury w zakresie, w jakim umorzyła postępowanie karne przeciwko J.C.P. Zgodnie z dostępnymi dowodami ciężarówka została zaparkowana legalnie przez J.C.P., skarżący najpierw uderzył w ciężarówkę, a następnie jego samochód został uderzony przez D.I. W odniesieniu do postępowania karnego przeciwko D.I. sąd uznał, że D.I. nie wywiązał się ze swojego prawnego obowiązku jazdy zapobiegawczej. Decyzja o umorzeniu postępowania przeciwko D.I. była sprzeczna, biorąc pod uwagę, że ta sama decyzja uznała, że D.I. naruszył swój obowiązek prawny. Ponadto wniosek z opinii biegłego z 20 grudnia 2007 r., że D.I. nie mógł uniknąć wypadku, był sprzeczny z przepisami odpowiednich przepisów prawa krajowego dotyczących jazdy zapobiegawczej. Jednak w braku dowodów w aktach wyjaśniających istnienie lub nieistnienie związku przyczynowego między działaniem D.I. a obrażeniami skarżącego, sąd nie mógł zatrzymać sprawy do rozpoznania. W konsekwencji uchylił decyzję w zakresie, w jakim nakazała umorzenie postępowania przeciwko D.I., i nakazał prokuraturze sporządzenie nowej opinii biegłej określającej możliwe istnienie bezpośredniego związku między działaniami D.I. a obrażeniami skarżącego. Zajął stanowisko, że ta nowa opinia biegła powinna być w stanie ustalić, czy obrażenia skarżącego zostały spowodowane uderzeniem jego samochodu o ciężarówkę, czy uderzeniem samochodu D.I. o samochód skarżącego, czy kombinacją tych dwóch zdarzeń. Sąd Rejonowy odnotował, że przedawnienie odpowiedzialności karnej było bliskie wejścia w życie. Uważał jednak, że nie może zatrzymać sprawy do rozpoznania i oskarżyć D.I., ponieważ w braku żądanych dowodów istnienie wszystkich elementów przestępstwa nie mogło zostać ustalone poza wszelką wątpliwością. Odwołanie D.I. w zakresie faktów i prawa od tego wyroku zostało odrzucone jako niedopuszczalne przez Sąd Apelacyjny w Bukareszcie 16 stycznia 2012 r.

(a) Przebieg dochodzenia
5 kwietnia 2012 r. Prokuratura Sądu Rejonowego wznowiła postępowanie karne przeciwko D.I. 6 kwietnia 2012 r. zwróciła się do Forensic Service o sporządzenie opinii biegłej żądanej przez sąd. Forensic Service sporządziła wspomnianą opinię 11 kwietnia 2012 r. i stwierdziła, między innymi, że między dwoma uderzeniami upłynął bardzo krótki okres czasu. Nie udało się ustalić na podstawie obrażeń skarżącego, które z dwóch zdarzeń było przyczyną. Kombinacja dwóch uderzeń była możliwa. 25 kwietnia 2012 r. skarżący poprosił Prokuraturę Sądu Apelacyjnego o przejęcie sprawy z powodu, że sprawa była złożona, a postępowanie długotrwałe. Prokurator Generalny uwzględnił jego wniosek 26 kwietnia 2012 r. z powodu ryzyka, że termin przedawnienia ulegnie przedawnieniu. 28 maja 2012 r. Prokuratura Sądu Apelacyjnego odrzuciła odpowiednie wnioski skarżącego z 12 kwietnia i 18 maja 2012 r. o przeprowadzenie symulacji wypadku oraz sporządzenie nowej opinii biegłej przez Instytut Medycyny Sądowej. Uznała, że – w świetle wniosków z dostępnych opinii – dowody żądane przez skarżącego nie były ani istotne, ani konieczne dla sprawy.

(b) Decyzje prokuratury o umorzeniu postępowania
30 maja 2012 r. Prokuratura Sądu Apelacyjnego umorzyła postępowanie karne przeciwko D.I. z powodu, że nie wszystkie elementy przestępstwa zostały ustalone. Opinia biegła z 11 kwietnia 2012 r. nie mogła ustalić, ile z dni opieki medycznej potrzebnych skarżącemu było wynikiem obrażeń odniesionych przez niego samego, czy obrażeń spowodowanych przez D.I., czy też działania tego ostatniego w ogóle spowodowały potrzebę opieki medycznej. W konsekwencji istniały wątpliwości co do związku przyczynowego między działaniami D.I. a obrażeniami skarżącego, a te wątpliwości działały na korzyść D.I. 18 czerwca 2012 r. Prokurator Generalny odrzucił zażalenie skarżącego na tę decyzję. Uznał, że przedawnienie weszło w życie 3 czerwca 2012 r. i że dochodzenie w sprawie nie mogło być więc kontynuowane. 18 lipca 2012 r. skarżący poprosił Sąd Rejonowy o uchylenie decyzji Prokuratora Generalnego z 18 czerwca 2012 r. i zatrzymanie sprawy do rozpoznania. Argumentował, między innymi, że przedawnienie nie weszło w życie. Ponadto prokuratura naruszyła jego prawo do obrony, odrzucając jego wniosek o ponowne zbadanie opinii biegłej z 11 kwietnia 2012 r. przez Instytut Medycyny Sądowej. Wyrokiem ostatecznym z 21 grudnia 2012 r. Sąd Rejonowy oddalił odwołanie skarżącego i utrzymał w mocy decyzję Prokuratora Generalnego. Sąd uznał, że zgodnie z odpowiednimi przepisami prawa karnego, w tym przepisem dotyczącym łagodniejszego prawa karnego, przedawnienie w zakresie przestępstwa D.I. weszło w życie 3 czerwca 2012 r. Odwołanie skarżącego w zakresie faktów i prawa od wyroku zostało odrzucone jako niedopuszczalne przez Sąd Apelacyjny 7 marca 2013 r. z powodu, że wyrok Sądu Rejonowego nie podlegał odwołaniu. Jednakże Sąd Apelacyjny skierował do Trybunału Konstytucyjnego wniosek skarżącego o zbadanie konstytucyjności odpowiednich przepisów prawnych dotyczących odwołań od decyzji prokuratury. Ten ostatni sąd odrzucił wniosek konstytucyjny jako bezzasadny 24 września 2013 r. W okresie od 19 listopada 2008 r. do 30 września 2011 r. skarżący złożył kilka zażaleń oraz kilka skarg karnych i dyscyplinarnych do odpowiednich organów hierarchicznych lub nadzorczych, w tym do Rady Wyższej Sądownictwa, przeciwko wielu organom śledczym i sądowym zaangażowanym w dochodzenie i rozpoznawanie spraw dotyczących go. Jego skargi zawierały zarzuty stronniczości, nadużywania i bezprawnego traktowania jego spraw oraz faworyzowania D.I. i J.C.P. Z jednym wyjątkiem (patrz punkt 48 powyżej), skargi skarżącego były albo odrzucane przez właściwe organy z powodu braku popełnienia czynów niezgodnych z prawem, lub w niektórych przypadkach wydają się pozostawać nierozpoznane. W niektórych decyzjach dotyczących skarg skarżącego, takich jak decyzja wydana przez Prokuraturę przy Wysokim Trybunale Kasacyjnym i Sprawiedliwości 10 września 2009 r. oraz decyzja wydana przez Prokuratora Generalnego 25 października 2011 r., właściwe organy wskazały, że skarżący był motywowany subiektywnym niezadowoleniem z wyniku dochodzenia, a nawet chęcią zemsty na śledczych. 28 listopada 2006 r. skarżący wniósł pozew przed Sąd Okręgowy w Dâmbovița przeciwko swojej firmie ubezpieczeniowej samochodu, domagając się wyroku nakazującego firmie ubezpieczeniowej wywiązanie się z jej zobowiązania umownego do wypłaty odszkodowania za całkowitą szkodę pojazdu ubezpieczonego i zapłaty odszkodowania niemajątkowego za cierpienie psychiczne poniesione w wyniku rzekomo nieuzasadnionej odmowy firmy ubezpieczeniowej do wywiązania się z jej zobowiązania umownego. Skarżący wniósł również pozew przeciwko firmie, od której leasingował swój samochód, aby wyrok był wiążący dla tej firmy. 16 września 2010 r. sąd zarządził, aby D.I. i J.C.P. zostali przyłączeni do postępowania jako strony trzecie. Ostatecznie, 27 listopada 2013 r., Sąd Okręgowy w Dâmbovița oddalił postępowanie wszczęte przez skarżącego przeciwko firmom ubezpieczeniowej i leasingowej z powodu, że skarżący nie uiścił wymaganej opłaty sądowej.

Były rumuński Kodeks Postępowania Karnego, który obowiązywał w czasie istotnym dla sprawy (do 31 stycznia 2014 r.), przewidywał, że przedmiotem powództwa cywilnego było pociągnięcie pozwanego do odpowiedzialności cywilnej za szkodę spowodowaną czynem, który był przedmiotem postępowania karnego. Powództwo cywilne mogło zostać połączone z postępowaniem karnym poprzez wniesienie powództwa cywilnego (Artykuł 14). Poszkodowany mógł wnieść takie powództwo zarówno w toku postępowania karnego, jak i przed sądem rozpoznającym sprawę, do dnia odczytania aktu oskarżenia w sądzie (Artykuł 15). Jeśli poszkodowany nie przystąpił do postępowania karnego jako strona cywilna, mógł wszcząć odrębne postępowanie przed sądami cywilnymi w celu uzyskania odszkodowania za szkodę wynikłą z przestępstwa. Postępowanie cywilne musiało zostać zawieszone do czasu wydania ostatecznego wyroku przez sądy karne. Poszkodowany, który przystąpił do postępowania karnego jako strona cywilna, mógł wszcząć odrębne postępowanie cywilne, jeśli postępowanie karne zostało zawieszone. Jeśli postępowanie karne zostało wznowione, postępowanie cywilne otwarte przed sądami cywilnymi musiało zostać zawieszone. Poszkodowany, który wszczął postępowanie cywilne, mógł z niego zrezygnować i złożyć wniosek (o dołączenie powództwa cywilnego do postępowania karnego) do organów śledczych lub sądu rozpoznającego sprawę, jeśli akt oskarżenia został wniesiony lub rozprawa została wznowiona po zawieszeniu. Z postępowania cywilnego nie można było zrezygnować, po tym jak sąd cywilny wydał wyrok, nawet jeśli nie był on jeszcze ostateczny (Artykuł 19). Poszkodowany, który przystąpił do postępowania karnego jako strona cywilna, mógł wszcząć postępowanie cywilne, jeśli sąd karny, ostatecznym wyrokiem, pozostawił powództwo cywilne nierozpoznane (Artykuł 20). Ostateczny wyrok sądu karnego miał powagę rzeczy osądzonej dla sądu cywilnego, który był wezwany do rozpoznania powództwa cywilnego, w zakresie dotyczącym istnienia czynu, osoby, która go popełniła, i winy tej osoby. Natomiast ostateczny wyrok sądu cywilnego nie miał powagi rzeczy osądzonej dla organów śledczych i sądu karnego w zakresie dotyczącym istnienia czynu zabronionego, osoby, która go popełniła, i winy tej osoby (Artykuł 21). Były rumuński Kodeks Postępowania Cywilnego, obowiązujący do 14 lutego 2013 r., przewidywał, że sąd cywilny może zawiesić postępowanie, gdy wszczęto postępowanie karne w sprawie przestępstwa, które mogłoby mieć decydujący wpływ na wyrok, który ma zostać wydany, i że zawieszenie musi obowiązywać do czasu wydania ostatecznego wyroku w sprawie, która wywołała zawieszenie (Artykuł 244). Sąd zawieszał postępowanie cywilne postanowieniem, które podlegało odwołaniu, które można było wnieść, o ile postępowanie było zawieszone (Artykuł 2441). Były rumuński Kodeks Cywilny, obowiązujący do 1 października 2011 r., przewidywał, że każda osoba odpowiedzialna za wyrządzenie szkody innej osobie jest zobowiązana do jej naprawienia, niezależnie od tego, czy szkoda została spowodowana przez jej własne działania, przez zaniechanie działania lub przez jej niedbalstwo (Artykuły 998 i 999). Dekret Legislacyjny nr 167/1958 o przedawnieniu, obowiązujący do 1 października 2011 r., przewidywał, że prawo do wniesienia powództwa o charakterze majątkowym ulegało przedawnieniu, chyba że zostało wykonane w ciągu trzech lat (Artykuły 1 i 3). Termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie za szkodę poniesioną w wyniku czynu niezgodnego z prawem zaczął biec od momentu, w którym osoba dowiedziała się lub powinna była dowiedzieć się o szkodzie i wiedziała, kto ją spowodował (Artykuł 8). Termin ten został jednak przerwany przez wniesienie powództwa do sądu (Artykuł 16). Nowy termin przedawnienia zaczął biec po jego przerwaniu (Artykuł 17). Nowy rumuński Kodeks Cywilny, obowiązujący od 1 października 2011 r., przewiduje, że osoba posiadająca zdolność rozpoznawania odpowiedzialności ponosi odpowiedzialność za wszelkie szkody spowodowane przez jej działania lub zaniechania i jest zobowiązana do pełnego naprawienia (Artykuł 1349). W zakresie istnienia szkody lub winy sprawcy czynu niezgodnego z prawem sąd cywilny nie jest związany przepisami prawa karnego ani ostatecznym wyrokiem uniewinniającym lub umorzenia postępowania karnego (Artykuł 1365). Prawo do wniesienia powództwa, w tym o charakterze majątkowym, ulega przedawnieniu, jeśli nie zostanie wykonane w ciągu trzech lat, chyba że prawo stanowi inaczej (Artykuły 2500, 2501 i 2517). Termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie za szkodę poniesioną w wyniku czynu niezgodnego z prawem zaczyna biec od momentu, w którym osoba dowiaduje się lub powinna dowiedzieć się o szkodzie i wie, kto ją spowodował (Artykuł 2528). Termin może zostać przerwany przez wniesienie powództwa do sądu lub powództwa cywilnego w toku postępowania karnego wszczętego lub przed sądem, do momentu rozpoczęcia przez sąd badania sądowego sprawy (Artykuł 2537). Jeśli termin przedawnienia zostanie przerwany przez wniesienie powództwa cywilnego, przerwanie pozostaje ważne do momentu powiadomienia o zarządzeniu zamknięcia lub zawieszenia postępowania karnego lub decyzji sądu o zawieszeniu postępowania, lub do momentu wydania ostatecznego wyroku przez sąd karny (Artykuł 2541).


Pierwszy, drugi i trzeci skarżący urodzili się odpowiednio w 1950, 2001 i 2007 roku i mieszkają w Călărași. Pierwsza skarżąca pracowała jako rodzic zastępczy w biurze Călărași Biura Opieki Społecznej i Ochrony Dziecka (Direcția Generală de Asistență Socială şi Protecția Copilului, dalej „DGASPC”) od 1999 do 4 lipca 2011 roku, kiedy przeszła na emeryturę. Organizacja była częścią Rady Powiatu Călărași („Rada Powiatu”). W maju 2001 i kwietniu 2008 roku, odpowiednio, DGASPC w Călărași powierzyło drugiego i trzeciego skarżącego pierwszej skarżącej, decyzje te zostały potwierdzone przez sąd. Zgodnie z wyraźnym życzeniem pierwszej skarżącej, pozostali skarżący pozostali pod jej opieką nawet po jej przejściu na emeryturę. Trzeci skarżący pozostaje pod jej opieką do tej pory. Na wyraźne żądanie pierwszej skarżącej drugi skarżący został odebrany spod jej opieki 13 września 2016 roku.

9 czerwca 2008 roku pierwsza skarżąca wszczęła postępowanie przeciwko DGASPC w Călărași, wnosząc o nakaz zapłaty jej praw wynikających ze stosunku pracy w zakresie finansowego odszkodowania za niewykorzystany urlop wypoczynkowy z poprzednich trzech lat, dodatku za wykonaną pracę w nadgodzinach oraz wynagrodzenia za pracę w weekendy i święta. Domagała się również zwrotu wydatków związanych z regularnymi badaniami lekarskimi i testami laboratoryjnymi oraz argumentowała, że przez poprzednie trzy lata drugiemu skarżącemu nie wypłacono należnych mu dodatków na mieszkanie, umieszczenie i wyżywienie. W nieokreślonym dniu Rada Powiatu włączyła się do postępowania jako strona trzecia popierająca DGASPC w Călărași. Argumentowała, że pierwsza skarżąca nie miała prawa dochodzić roszczeń o świadczenia rzekomo niewypłacone drugiemu skarżącemu, ponieważ tylko Przewodniczący Rady Powiatu miał prawo prawne do wykonywania praw w imieniu dziecka.

7 października 2008 roku Sąd Okręgowy w Călărași („Sąd Okręgowy”) uwzględnił w części powództwo pierwszej skarżącej i nakazał DGASPC w Călărași wypłacić jej odszkodowanie finansowe odpowiadające jej niewykorzystanemu urlopowi za okres 2005-2007 oraz dodatek za wykonaną przez nią pracę w nadgodzinach. Sąd nakazał również DGASPC w Călărași wypłacić drugiemu skarżącemu dodatki przewidziane w art. 1 ustawy nr 326/2003 o prawach przysługujących dzieciom w pieczy zastępczej (patrz paragraf 37 poniżej) – do których miał prawo od 8 czerwca 2005 roku do daty wydania wyroku. Uznał, że mimo iż umowa między pierwszą skarżącą a jej pracodawcą miała szczególny charakter, ponieważ rodzice zastępczy pracowali w domu i byli odpowiedzialni za wychowanie powierzonych im dzieci, miały zastosowanie przepisy Kodeksu Pracy („Kodeks”). W konsekwencji przysługiwało jej odszkodowanie za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatek za wykonaną pracę w nadgodzinach lub wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta. Biorąc pod uwagę specyficzny charakter jej umowy, który uniemożliwiał obliczenie przepracowanych przez nią nadgodzin, przysługiwał jej dodatek za wykonaną pracę w nadgodzinach, a nie wynagrodzenie za nadgodziny, i nie mogła otrzymać obu tych świadczeń. Ponadto dziecku przysługiwał dodatek żywieniowy, który musiał być wypłacony osobie karmiącej dziecko. Argument, że tylko Przewodniczący Rady Powiatu może dochodzić dodatku (patrz paragraf 10 powyżej), był „dziecinny” i bezzasadny. Roszczenie o dodatek mieszkaniowy musiało zostać oddalone, ponieważ skarżący nie mieszkali w wynajętym mieszkaniu.

Pierwsza skarżąca odwołała się od wyroku w zakresie faktów i prawa. Argumentowała, że tydzień wcześniej sąd pierwszej instancji uwzględnił roszczenia związków zawodowych przeciwko jej pracodawcy w zakresie wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w weekendy i święta. Ponadto sąd nie zbadał lub bezprawnie oddalił jej roszczenia o dodatek mieszkaniowy, zwrot wydatków związanych z badaniami lekarskimi i testami laboratoryjnymi oraz wynagrodzenie za pracę w nadgodzinach w dni powszednie. Wyrokiem końcowym z 12 maja 2009 roku Sąd Apelacyjny w Bukareszcie („Sąd Apelacyjny”) oddalił apelację pierwszej skarżącej w zakresie faktów i prawa. Uznał, że nie może ona dochodzić wynagrodzenia za nadgodziny, biorąc pod uwagę szczególny charakter jej umowy o pracę oraz fakt, że jej praca wymagała ciągłej opieki nad dziećmi. Ponadto nie dochodziła dodatku mieszkaniowego ani zwrotu wydatków związanych z regularnymi badaniami lekarskimi i testami laboratoryjnymi od pracodawcy na bieżąco, co miesiąc, przedkładając dowody na swoje roszczenia, a zatem jej roszczenia wniesione do sądów o wsteczną płatność były bezzasadne. Co więcej, nie przedłożyła dokumentów potwierdzających jej roszczenia dotyczące odpowiednich wydatków medycznych.

14 lipca 2009 roku pierwsza skarżąca wszczęła postępowanie przeciwko DGASPC w Călărași, wnosząc o nakaz zapłaty: wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w dni powszednie; wynagrodzenia za pracę w nadgodzinach w weekendy i święta, począwszy od lipca 2006 roku do 2009 roku i kontynuowane po tej dacie; wypłaty premii urlopowej za okres 2006-2008; wypłaty dodatków przewidzianych w art. 3 odpowiedniego układu zbiorowego pracy; wypłaty dodatków na potrzeby osobiste przewidzianych ustawą dla drugiego skarżącego za okres wrzesień 2004 – czerwiec 2008; wypłaty pozostałego dodatku żywieniowego drugiego skarżącego za okres styczeń – marzec 2008; wypłaty dodatku do dodatku żywieniowego trzeciego skarżącego za okres maj 2008 – kwiecień 2009; wypłaty dodatku mieszkaniowego za okres 2004 – wrzesień 2009; zwrotu opłat za badanie psychologiczne; oraz zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe. Argumentowała, że 7 października 2008 roku Sąd Okręgowy niesłusznie oddalił jej roszczenia o wynagrodzenie za nadgodziny (patrz paragraf 11 powyżej), mimo że ten sam sąd i inne sądy w kraju uwzględniały takie roszczenia. Ten sąd również niesłusznie oddalił jej roszczenie o dodatek mieszkaniowy i zignorował jej roszczenie o wypłatę premii urlopowej. W konsekwencji złożyła nowe powództwo do sądu, biorąc pod uwagę, że jej pracodawca przyznał tę premię urlopową funkcjonariuszom służby cywilnej, a sądy w całym kraju uwzględniały podobne roszczenia składane przez rodziców zastępczych. Zasady niedyskryminacji i równego traktowania pracowników tej samej jednostki zostały naruszone przez DGASPC w Călărași poprzez odmowę wypłaty jej świadczeń. Odszkodowanie za szkodę niemajątkową miało pokryć upokorzenie i traktowanie dyskryminacyjne, jakiego doznała ze strony pracodawcy.

24 listopada 2009 roku Sąd Okręgowy uwzględnił w części roszczenia pierwszej skarżącej. Uznał, że zgodnie z ustawodawstwem, które weszło w życie w kwietniu 2008 roku, przysługiwało jej prawo do wypłaty dodatku do dodatku żywieniowego trzeciego skarżącego za okres maj 2008 – kwiecień 2009. Jednak zauważył, że od maja 2008 roku pierwsza skarżąca otrzymała powyższy dodatek dla drugiego dziecka pozostającego pod jej opieką. Przysługiwał jej również zwrot opłat za badanie psychologiczne, ponieważ DGASPC w Călăraši odmówiło jej zwrotu. Ponadto przysługiwały jej specjalne dodatki przewidziane w art. 3 układu zbiorowego za okres 2007–2009. Sąd oddalił jednak jako rzeczy osądzone jej roszczenia dotyczące wynagrodzenia za nadgodziny, dodatku mieszkaniowego i praw drugiego skarżącego na podstawie art. 1 ustawy nr 326/2003 za okres 2006-2007. Oddalił również jej roszczenie o wynagrodzenie za nadgodziny i dodatek mieszkaniowy za okres 2008-2009, powołując się na podobne powody, jakimi kierował się Sąd Apelacyjny w wyroku z 12 maja 2009 roku (patrz paragraf 13 powyżej). Wreszcie sąd oddalił jej roszczenie o premię urlopową z powodu, że układ zbiorowy dotyczący jej pracodawcy w odpowiednim okresie nie przewidywał, że pracownikom przysługuje takie świadczenie. W aktach nie ma dowodu na to, że pierwsza skarżąca odwołała się w zakresie faktów i prawa od wyroku z 24 listopada 2009 roku.

8 grudnia 2010 roku pierwsza skarżąca wszczęła postępowanie przeciwko DGASPC w Călărași, wnosząc o nakaz zapłaty wynagrodzenia za siedem dni w listopadzie i grudniu 2009 roku oraz dodatkowego wynagrodzenia za pracę w weekendy i święta za okres 2008-2010. 10 lutego 2011 roku Sąd Okręgowy uwzględnił w części roszczenia pierwszej skarżącej. Uznał, że zgodnie z przepisami Kodeksu i odpowiedniego układu zbiorowego dotyczącego jej pracodawcy, wszyscy pracownicy tego biura, w tym ona, mieli prawo do dodatkowego wynagrodzenia za pracę w weekendy i święta za okres 2008-2010. Ponadto przysługiwało jej wynagrodzenie za pracę wykonaną w trzy dni w listopadzie 2009 roku. Otrzymała jednak odszkodowanie za pracę wykonaną w pozostałe cztery dni, o które mowa. Wreszcie sąd oddalił argumenty DGASPC w Călărași, że jej roszczenia zostały już zbadane w wyrokach końcowych z 12 maja i 24 listopada 2009 roku (patrz paragrafy 13 i 16 powyżej). DGASPC w Călăraši odwołało się od wyroku w zakresie faktów i prawa. Wyrokiem końcowym z 6 grudnia 2011 roku Sąd Apelacyjny uwzględnił w części apelację DGASPC w Călărași. Sąd oddalił jako rzecz osądzoną roszczenie pierwszej skarżącej o dodatkowe wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta za okres 2008-2009, ponieważ zostało ono już zbadane w wyroku z 24 listopada 2009 roku (patrz paragraf 16 powyżej). Uznał, że chociaż użyła innej terminologii, w rzeczywistości jej roszczenie dotyczyło zapłaty za nadgodziny za pracę w weekendy i święta. Powołała się również na podstawy prawne podobne do tych, których użyła do uzasadnienia swojego roszczenia w poprzednim postępowaniu. Sąd dodatkowo oddalił jej roszczenie o wynagrodzenie za nadgodziny za 2010 rok. Uznał, że zgodnie z odpowiednimi przepisami Kodeksu (patrz paragraf 11 powyżej) i odpowiedniego układu zbiorowego dotyczącego jej pracodawcy, wszyscy pracownicy tego biura, dla których można było obliczyć nadgodziny, mieli prawo do takich płatności. Jednak szczególny charakter pracy i umów rodziców zastępczych, który implikował akceptację dodatkowej pracy, która musiała być wykonana i której nie można było zmierzyć, wykluczał ich z kategorii pracowników, którym można było przyznać wynagrodzenie za nadgodziny. Biorąc pod uwagę przepisy szczególnego ustawodawstwa dotyczącego rodziców zastępczych, przepisy prawne powołane przez pierwszą skarżącą nie mogły stanowić podstawy jej roszczenia. Wreszcie sąd utrzymał w mocy pozostałą część wyroku sądu pierwszej instancji.

18 sierpnia 2011 roku pierwsza skarżąca wszczęła postępowanie przeciwko DGASPC w Călărași, wnosząc o nakaz zapłaty odszkodowania finansowego odpowiadającego jej niewykorzystanemu urlopowi oraz dodatkowego wynagrodzenia za pracę w weekendy i święta za okres styczeń-lipiec 2011. 3 listopada 2011 roku Sąd Okręgowy uwzględnił roszczenia pierwszej skarżącej. Uznał, że jej pracodawca nie udowodnił, że wypłacił jej wynagrodzenie podczas jej urlopu wypoczynkowego. Ponadto, zgodnie z odpowiednimi przepisami Kodeksu i odpowiedniego układu zbiorowego dotyczącego jej pracodawcy, przysługiwało jej dodatkowe wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta. DGASPC w Călăraši odwołało się od wyroku w zakresie faktów i prawa. Wyrokiem końcowym z 14 marca 2012 roku Sąd Apelacyjny uwzględnił apelację DGASPC w Călărași. Oddalając roszczenie pierwszej skarżącej o dodatkowe wynagrodzenie za pracę w weekendy i święta, sąd powołał się na podobne powody, jak te podane przez ten sam sąd 6 grudnia 2011 roku, gdy oddalił podobne roszczenie zgłoszone przez nią za rok 2010 (patrz paragraf 21 powyżej). Ponadto, według dostępnych dowodów, skarżąca wykorzystała urlop wypoczynkowy w maju i czerwcu i otrzymała za niego wynagrodzenie. Nie można było twierdzić, że nie wykorzystała urlopu wypoczynkowego w maju 2011 roku, ponieważ spędziła go w towarzystwie swojego dziecka zastępczego. Miała możliwość poproszenia DGASPC o przejęcie dziecka zastępczego podczas jej urlopu.

14 grudnia 2010 roku pierwsza skarżąca wszczęła postępowanie przeciwko DGASPC w Călărași, wnosząc o nakaz zapłaty odszkodowania finansowego odpowiadającego jej niewykorzystanemu urlopowi za okres 2008-2010 oraz wypłaty pozostałego dodatku żywieniowego drugiego skarżącego za okres styczeń-marzec 2008. 24 marca 2011 roku Sąd Okręgowy uwzględnił roszczenia pierwszej skarżącej. Uznał, że zgodnie z odpowiednimi przepisami Kodeksu, wszyscy pracownicy mieli prawo do płatnego urlopu. Ponieważ skarżąca spędziła swój urlop wypoczynkowy za okres 2008-2010 w towarzystwie swoich dzieci zastępczych i nie została zwolniona z obowiązków, przysługiwało jej odszkodowanie finansowe, o które wnosiła. Ponadto jej pracodawca nie udowodnił, że wypłacił pozostały dodatek żywieniowy drugiego skarżącego za okres, o który mowa. DGASPC w Călăraši odwołało się od wyroku w zakresie faktów i prawa. Wyrokiem końcowym z 15 grudnia 2011 roku Sąd Apelacyjny uwzględnił w części apelację DGASPC w Călărași. Uznał, że drugiemu skarżącemu nie przysługiwał zwiększony dodatek żywieniowy za okres styczeń-marzec 2008. Przepisy prawne uprawniające pierwszą skarżącą do otrzymania powyższego dodatku weszły w życie dopiero w kwietniu 2008 roku.

Pierwsza skarżąca złożyła do Trybunału trzy wyroki wydane przez trzy różne sądy apelacyjne. Wyroki te uwzględniały różne roszczenia składane przez rodziców zastępczych i/lub związki zawodowe w całym kraju (reprezentujące interesy swoich członków pracujących jako funkcjonariusze służby cywilnej lub rodzice zastępczy) o wypłatę odszkodowania finansowego odpowiadającego prawom do niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego oraz wynagrodzenia za nadgodziny. Wyrokiem końcowym z 19 czerwca 2007 roku Sąd Apelacyjny w Pitești uznał, że zgodnie z przepisami Konstytucji i Kodeksu, powodom przysługiwało odszkodowanie za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za okres 2003-2005. Uznanie przeciwnego stanowiska byłoby dyskryminacją ich w stosunku do innych kategorii pracowników. Wyrokami końcowymi z 28 stycznia i 28 kwietnia 2009 roku Sądy Apelacyjne w Klużu i Bukareszcie uznały, że zgodnie z przepisami odpowiedniego układu zbiorowego i Kodeksu, powodom przysługiwało wynagrodzenie za nadgodziny za pracę w weekendy i święta i/lub odszkodowanie za niewykorzystany urlop wypoczynkowy za okres 2005-2008. Sąd Apelacyjny w Bukareszcie uznał również, że powodom przysługuje wynagrodzenie za nadgodziny za pracę w weekendy i święta również za okres po 2008 roku.

17 marca 2010 roku i 8 marca 2011 roku DGASPC w Călărași poinformowało pierwszą skarżącą, że na skutek wejścia w życie Rozporządzenia Rządowego nr 71/2009 (patrz paragraf 39 poniżej), tylko części wyroków z 12 maja i 24 listopada 2009 roku (patrz paragrafy 13 i 16 powyżej) zostały zrealizowane i że pozostałe kwoty zostaną wypłacone w dwóch ratach. Pierwsza skarżąca poinformowała Trybunał 27 kwietnia 2012 roku, że z powodu powyższego rozporządzenia rządowego wyroki z 6 i 15 grudnia 2011 roku (patrz paragrafy 21 i 29 powyżej) również pozostały niewykonane. Następnie, 31 lipca 2013 roku, potwierdziła, że władze wykonały wszystkie wyroki. 4 stycznia i 9 lutego 2017 roku DGASPC w Călărași poinformowało Rząd, że kwota odpowiadająca niewykorzystanemu urlopowi pierwszej skarżącej za okres 2008-2010 została wypłacona jej w pełni w pięciu ratach między styczniem 2013 a czerwcem 2016 roku. Ponadto, przed przejściem na emeryturę, nigdy nie prosiła DGASPC w Călărași o wsparcie finansowe na ewentualne zajęcia pozalekcyjne swoich dzieci zastępczych ani o zwolnienie z obowiązków podczas urlopu wypoczynkowego.

W nieokreślonym dniu w 2015 roku Sąd Apelacyjny w Iași zwrócił się do składu sędziów Wysokiego Sądu Kasacyjnego i Sprawiedliwości („Sąd Kasacyjny”) odpowiedzialnego za wydawanie opinii doradczych o wyjaśnienie rozbieżnej praktyki sądów apelacyjnych, która istniała zarówno przed, jak i po 3 października 2013 roku w kwestii tego, czy rodzicom zastępczym, którzy kontynuowali pracę dobrowolnie podczas urlopu wypoczynkowego, przysługuje odszkodowanie finansowe odpowiadające ich niewykorzystanemu urlopowi. 17 października 2016 roku Sąd Kasacyjny oddalił powyższe postępowanie jako niedopuszczalne. Uznał, że kwestionowane pytanie nie było nowym zagadnieniem prawnym. Sądy badały je wielokrotnie między 2008 a 2016 rokiem, a wyroki sugerowały, że w tym zakresie istniała rozbieżna praktyka. Jednak ta rozbieżna praktyka mogła zostać rozwiązana poprzez „odwołanie w interesie prawa”. 14 lutego 2017 roku Sąd Apelacyjny w Iași wniósł „odwołanie w interesie prawa” do Sądu Kasacyjnego w sprawie powyższej kwestii prawnej (patrz paragrafy 33-34 powyżej). Wydaje się, że na dzień najnowszych informacji dostępnych dla Trybunału (4 października 2017 roku) to postępowanie nadal trwa.


Skarżący urodził się w 1985 roku i mieszka w Gdańsku. 9 czerwca 2011 r. Prokuratura Apelacyjna w Gdańsku wszczęła śledztwo (nr Ap V Ds 27/11) w sprawie uprowadzenia J.R. dnia poprzedniego. Śledztwo zostało delegowane do Centralnego Biura Śledczego Policji („CBŚ”), oddział w Gdańsku. CBŚ jest jednostką policji odpowiedzialną za zapobieganie i zwalczanie przestępczości zorganizowanej. Porywacze zażądali okupu w wysokości 1 000 000 euro (EUR) od męża J.R. Część okupu została zapłacona 15 czerwca 2011 r. Wydaje się, że ofiara została uwolniona 16 czerwca 2011 r. CBŚ i prokurator uzyskali dowody dotyczące połączeń telefonicznych skarżącego i jego połączeń z siecią telefonii komórkowej. Na tej podstawie policja zidentyfikowała kilku potencjalnych podejrzanych, w tym skarżącego, wśród przyjaciół rodziny J.R. i pracowników firmy rodzinnej. 16 czerwca 2011 r. prokurator zarządził zatrzymanie skarżącego i innych podejrzanych w związku z podejrzeniem uprowadzenia. Skarżący został zatrzymany 16 czerwca i zwolniony 18 czerwca 2011 r. (patrz poniżej paragrafy 11 i 17). W toku dalszego śledztwa policja zatrzymała rzeczywistych porywaczy. 20 kwietnia 2012 r. prokurator umorzył śledztwo przeciwko skarżącemu i innym podejrzanym, stwierdzając, że nie popełnili oni zarzucanego czynu. Prokurator zauważył, że dowody dostępne w dniu 16 czerwca 2011 r. uzasadniały decyzję o zatrzymaniu skarżącego i innych podejrzanych.

16 czerwca 2011 r. o godz. 19:40 skarżący został zatrzymany w mieszkaniu przyjaciół w Tczewie w związku z podejrzeniem uprowadzenia. Zatrzymanie przeprowadził antyterrorystyczny oddział policji przy wsparciu funkcjonariuszy CBŚ. Skarżący został przewieziony do siedziby CBŚ w Gdańsku. Zgodnie z notatką policji z dnia 16 czerwca 2011 r., skarżący miał następujące obrażenia przy przyjęciu do policyjnego aresztu śledczego w Gdyni: siniak na lewym policzku oraz otarcia na ramionach i plecach. Następnego dnia prokurator postawił skarżącemu zarzut uprowadzenia i przesłuchał go. Skarżący i inni podejrzani zaprzeczyli, jakoby brali udział w uprowadzeniu. Testy DNA nie potwierdziły udziału skarżącego ani innych podejrzanych. Zgodnie z protokołem zatrzymania, skarżący nie prosił o badanie lekarskie. Mimo to CBŚ zorganizowało dla niego badanie lekarskie w szpitalu. Zgodnie z zaświadczeniem lekarskim wydanym przez Wojewódzki Szpital Specjalistyczny w Gdańsku w dniu 17 czerwca 2011 r., skarżący skarżył się, że odniósł obrażenia głowy, twarzy i prawej ręki podczas zatrzymania. Badanie rentgenowskie nie ujawniło żadnych złamań. Zaświadczenie stwierdzało, że stan ogólny skarżącego był dobry i że może on brać udział w postępowaniu. Zaświadczenie stwierdzało dalej, że skarżący odczuwał bolesność lewej skroni (tkliwość okolicy skroniowej lewej), obrzęk lewej części twarzy z podbiegnięciami krwawymi (obrzęk lewej części twarzy z podbiegnięciami krwawymi) oraz bolesność prawej ręki i nadgarstka. Ostateczne rozpoznanie ustaliło stłuczenie twarzy i prawego nadgarstka (stłuczenie twarzy i nadgarstka). 17 czerwca 2011 r. skarżący został również zbadany w ośrodku zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Gdańsku. Skarżył się na ból w lewej części twarzy i prawego nadgarstka. Badanie stwierdziło znaczny obrzęk w okolicy lewego oczodołu (silny obrzęk w okolicy oczodołu lewego) oraz niewielki obrzęk prawego nadgarstka.

Skarżący został zwolniony 18 czerwca 2011 r. o godz. 10:00. 27 czerwca 2011 r. skarżący złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przeciwko uczestniczącym funkcjonariuszom policji w związku ze swoim zatrzymaniem. Zarzucił, że został źle traktowany podczas zatrzymania i następnie w areszcie policyjnym. Skarżący dołączył kopię raportu z badania lekarskiego z 17 czerwca 2011 r. oraz fotografie dokumentujące jego obrażenia. Zawiadomienie skarżącego zostało przekazane do Prokuratury Regionalnej w Bydgoszczy. 27 lipca 2011 r. Prokurator Regionalny w Bydgoszczy wszczął śledztwo w sprawie zarzutu nadużycia władzy przez funkcjonariuszy policji na podstawie art. 231 Kodeksu karnego. Tego samego dnia skarżący został przesłuchany przez prokuratora. Złożył następujące zeznania: 16 czerwca 2011 r. on i jego dziewczyna odwiedzili swoich przyjaciół, Ł.W. i D.W., w ich mieszkaniu. Obecna była również siostra D.W. Między 18:00 a 19:00 skarżący słyszał wybuchy. Krótko potem grupa uzbrojonych i zamaskowanych funkcjonariuszy policji wtargnęła do mieszkania. Skarżący i inni wykonali polecenie policji, by położyć się na podłodze. Skarżący widział, jak jeden z funkcjonariuszy policji uderzył Ł.W. w twarz karabinem i widział krwawiącego Ł.W. Inny funkcjonariusz policji kopnął skarżącego w twarz. Skarżący został również uderzony w głowę, plecy i nogi. Później jeden z funkcjonariuszy założył mu kajdanki. Skarżący twierdził, że następnie broń elektryczna, czyli paralizator (paralizator elektryczny – dalej „EDW”), została użyta na jego plecach, pośladkach, narządach płciowych i uszach. Jeden z funkcjonariuszy policji przycisnął twarz skarżącego do kałuży krwi Ł.W. na podłodze. Podczas prowadzenia do radiowozu był duszony. W radiowozie EDW był ciągłe używany na plecach skarżącego, dopóki nie zaczął się dławić. Skarżący został przewieziony na komisariat, gdzie zmuszono go do klęczenia przed ścianą przez pół godziny. Policja chciała wiedzieć, gdzie są pieniądze i z kim współpracował przy uprowadzeniu kobiety. Skarżący został zmuszony do podpisania dokumentu, którego nie mógł przeczytać. Następnie został przewieziony do policyjnego aresztu śledczego w Gdyni. Po zwolnieniu skarżący udał się do szpitala w Gdańsku na badanie lekarskie. Widział również chirurga, neurologa i psychologa. Skarżący twierdził, że w wyniku zatrzymania odniósł siniaki na głowie i plecach oraz naderwał kciuki, a także doznał poparzeń pleców od EDW.

Prokurator zauważył, że z powodu błędu technicznego nie było możliwe obejrzenie nagrań z monitoringu z dnia 17 czerwca 2011 r. z Prokuratury Apelacyjnej w Gdańsku, gdzie przesłuchiwano skarżącego. Prokurator ustalił, że 9 czerwca 2011 r. Prokuratura Apelacyjna w Gdańsku wszczęła śledztwo w sprawie uprowadzenia J.R. i żądania okupu. 16 czerwca 2011 r., biorąc pod uwagę posiadane dowody, prokurator apelacyjny zarządził zatrzymanie kilku podejrzanych, w tym skarżącego i jego dziewczyny. Prokurator zebrał zeznania od innych osób zatrzymanych wraz ze skarżącym. Dziewczyna skarżącego zeznała, że funkcjonariusze policji w kominiarkach i kamizelkach kuloodpornych wyważyli drzwi mieszkania. Jeden z funkcjonariuszy założył jej kajdanki. Dziewczyna skarżącego słyszała krzyk skarżącego i widziała krew na podłodze w mieszkaniu. Została zabrana na komisariat, gdzie grożono jej EDW. Po zwolnieniu widziała skarżącego z opuchniętą twarzą i pod okiem; jego plecy były pokryte małymi strupami po EDW. Ł.W. zeznał, że między innymi policja wyważyła drzwi i rzuciła granat hukowy do mieszkania. Funkcjonariusze policji kazali wszystkim położyć się na podłodze. Ł.W. stwierdził, że skarżący został kopany i bity przez trzech funkcjonariuszy policji oraz że użyto na nim EDW. D.W. stwierdziła, że jeden z funkcjonariuszy policji uderzył jej męża, Ł.W., w twarz karabinem. Z.M. potwierdził to. Ł.W., D.W. i Z.M. zostali zatrzymani w związku z podejrzeniem posiadania narkotyków. Nie podejrzewano ich o udział w uprowadzeniu.

Prokurator zlecił sporządzenie opinii biegłego. Zwróciła się do biegłego o ustalenie, między innymi, jakich obrażeń doznał skarżący w związku z zatrzymaniem. Biegły miał dostęp do odpowiednich części akt sprawy prokuratorskiej i dokumentacji medycznej. Opinia biegłego została sporządzona 26 czerwca 2012 r. Na podstawie dokumentacji medycznej, w tym notatki policji z dnia 16 czerwca 2011 r. i zaświadczeń z dnia 17 czerwca 2011 r., opinia biegłego ustaliła, że skarżący doznał bolesności lewej skroni, obrzęku lewej części twarzy z podbiegnięciami krwawymi, obrzęku prawego nadgarstka oraz otarć na nadgarstkach i plecach. Dalej ustalono na podstawie fotografii, że skarżący miał również siniaki na lewym ramieniu, boku tułowia i poniżej pępka oraz otarcia na kolanach. Biegły stwierdził, że siniaki mogły być spowodowane uderzeniem tępym przedmiotem lub upadkiem na taki przedmiot. W przypadku skarżącego siniaki na twarzy i tułowiu mogły wynikać z kopnięć; jednak kopnięcie butami typu wojskowego byłoby bardziej prawdopodobne, aby spowodować otarcia lub rany miażdżące. Siniak na lewym ramieniu skarżącego mógł wynikać z zastosowania dźwigni na ramię podczas przemieszczania. Otarcia na nadgarstkach mogły wynikać z użycia kajdanek. Biegły stwierdził dalej, że kanciaste otarcia na plecach skarżącego mogły wynikać z użycia EDW. Opinia biegłego wnioskuje, że obrażenia skarżącego spowodowały uszczerbek na zdrowiu na okres nieprzekraczający siedmiu dni.

Prokurator zebrał również zeznania od funkcjonariuszy policji. Ustaliła, że zatrzymanie przeprowadził specjalny antyterrorystyczny oddział policji złożony z ośmiu funkcjonariuszy. Towarzyszyło im na zewnątrz mieszkania siedmiu funkcjonariuszy policji z oddziału gdańskiego CBŚ. Policja uznała za konieczne użycie oddziału specjalnego, ponieważ podejrzani byli zaangażowani w uprowadzenie, ich metody były brutalne i istniało ryzyko, że posiadają niebezpieczne narzędzia. Członkowie oddziału antyterrorystycznego byli wyposażeni w karabiny, hełmy i kamizelki kuloodporne oraz mieli na sobie kominiarki. Oddział wyważył drzwi i użył granatu hukowego. Skarżący został zatrzymany przez funkcjonariusza R. Zgodnie z jego zeznaniami oraz zeznaniami innych uczestniczących funkcjonariuszy, skarżący leżał na podłodze z rękami pod ciałem. Funkcjonariusz R. siedział na skarżącym. Funkcjonariusz kazał skarżącemu podnieść ręce, aby mógł zostać skuty kajdankami. Jednak skarżący odmówił i próbował zrzucić funkcjonariusza. Biorąc pod uwagę ryzyko, że skarżący mógł posiadać broń palną i widząc, że skarżący odmawia założenia kajdanek, funkcjonariusz R. zdecydował się użyć EDW na plecach skarżącego, podczas gdy inny funkcjonariusz próbował go skuć. Funkcjonariusz R. stwierdził, że nie pamięta, ile razy wystrzelił z broni, ale zrobił to, aby przełamać opór skarżącego. Celował bronią w plecy skarżącego. Funkcjonariusz R. stwierdził, że każde wyładowanie uwalniało prąd stały przez kilka sekund. Mogło to być zastosowane do różnych części pleców skarżącego. Skarżący został wtedy zatrzymany. Funkcjonariusze oddziału specjalnego stwierdzili, że nie użyli żadnej innej siły.

26 lipca 2012 r. Prokurator Regionalny umorzył śledztwo w sprawie domniemanego nadużycia władzy przez funkcjonariuszy policji z powodu braku wystarczających dowodów popełnienia przestępstwa. Prokurator stwierdził, że funkcjonariusze oddziału specjalnego szczegółowo wyjaśnili, co wydarzyło się podczas zatrzymania i w jaki sposób użyto środków przymusu. Funkcjonariusze stwierdzili, że użyli tylko środków uzasadnionych sytuacją. Zaprzeczyli, jakoby bili, kopali lub uderzali karabinem któregokolwiek z zatrzymanych. W odniesieniu do EDW prokurator stwierdził: „Broń paraliżująca została użyta zgodnie z procedurą i tylko wobec [skarżącego], w okolicznościach opisanych przez zatrzymującego go funkcjonariusza policji i z powodu nieprzestrzegania przez niego rozkazów.” Prokurator zauważył, że zatrzymanie pięciu osób (dwóch mężczyzn i trzech kobiet) miało miejsce w mieszkaniu, a w rzeczywistości w jednym pokoju (w którym znajdowały się cztery osoby) na bardzo małej przestrzeni. W tym pokoju znajdowało się co najmniej osiem osób (czterech zatrzymanych i co najmniej czterech funkcjonariuszy). W związku z użyciem granatu hukowego w mieszkaniu nie można wykluczyć, że zatrzymani doznali pewnych niezamierzonych obrażeń. Prokurator zauważył, że skarżący nie odnotował żadnych zastrzeżeń co do sposobu zatrzymania w protokole zatrzymania, mimo rzekomo drastycznych działań funkcjonariuszy policji. Ponadto, 11 października 2011 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe oddalił zażalenie skarżącego na decyzję prokuratora z 16 czerwca 2011 r. zarządzającą jego zatrzymanie. Sąd stwierdził, że w świetle dowodów dostępnych w danym czasie zatrzymanie było uzasadnione i przeprowadzone zgodnie z prawem. Wnioskiem prokuratora było przyjęcie, że skarżący odniósł obrażenia opisane w opinii biegłego. Mimo to, po przeanalizowaniu całości dowodów w sprawie, prokurator nie mógł jednoznacznie ustalić, że obrażenia wynikły z działań funkcjonariuszy. Prokurator zauważył, że zatrzymania zostały przeprowadzone szybko, a działania funkcjonariuszy miały na celu szybkie i skuteczne zatrzymanie podejrzanych. Funkcjonariusze policji przedstawili spójną wersję wydarzeń. Mimo że wersja wydarzeń przedstawiona przez skarżącego nie mogła być całkowicie wykluczona, prokurator, biorąc pod uwagę zasadę in dubio pro reo, zdecydował o umorzeniu śledztwa z powodu braku wystarczających dowodów podejrzenia popełnienia zarzucanego czynu.

Skarżący odwołał się od decyzji prokuratora. Zarzucił, że ocena dowodów przez prokuratora była jednostronna i miała na celu uniewinnienie funkcjonariuszy policji. Skarżący wskazał, że było bezsporne, że odniósł liczne obrażenia w trakcie zatrzymania. Zostało to potwierdzone opinią biegłego. Jego obrażenia nie mogły wynikać z niczego innego jak ze złego traktowania podczas zatrzymania, a konkretnie z użycia EDW, uderzeń karabinem i kopnięć. Skarżący podkreślił również, że wszyscy zatrzymani konsekwentnie opisywali brutalne zachowanie ze strony funkcjonariuszy policji. Wszyscy zatrzymani potwierdzili, że żaden z nich nie stawiał oporu i że wszyscy stosowali się do poleceń policji.

18 marca 2013 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ utrzymał w mocy decyzję prokuratora. Sąd stwierdził, że prokurator prawidłowo ocenił dowody w sprawie i wyciągnął właściwe wnioski. Sąd zauważył, że nie ma potrzeby uzupełniania dowodów. Sąd uznał, że w świetle zebranych dowodów nie było możliwe jednoznaczne ustalenie, że popełniono domniemane przestępstwo nadużycia władzy. Sąd zauważył, że przypadki i sposób użycia środków przymusu bezpośredniego przez policję są regulowane w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 17 września 1990 r. w sprawie określenia przypadków oraz warunków i sposobu użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego. Funkcjonariusze policji mogli używać tych środków zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. Sąd przywiązał wagę do faktu, że Sąd Rejonowy Gdańsk-Południe oddalił zażalenie skarżącego na jego zatrzymanie. Ten sąd stwierdził, że zatrzymanie zostało przeprowadzone legalnie. Sąd zauważył, że zachowanie zatrzymanych oraz fakt, że zatrzymanie dotyczyło sprawy uprowadzenia, określiły charakter działań podjętych przez funkcjonariuszy. Funkcjonariusze działali z zaskoczenia, a sytuacja rozwijała się szybko. Ich celem było przeprowadzenie szybkiego i skutecznego zatrzymania. Tym samym sposób przeprowadzenia zatrzymania był niewątpliwie uwarunkowany koniecznością jego skutecznego wykonania. Sąd zauważył, że istniały dwie sprzeczne wersje wydarzeń. W tym kontekście stwierdził, że te sprzeczne wersje nie pozwalały na jasne ustalenie istotnych faktów. Ponadto inne dowody w sprawie, w szczególności dowody medyczne, nie pozwalały na takie ustalenie. W związku z tym działania funkcjonariuszy policji nie można uznać za przestępstwo. Z akt sprawy nie wynikało jednoznacznie, że skarżący (i inni podejrzani) mogli odnieść obrażenia, o których mówili, w trakcie zatrzymania. Dowody medyczne nie wyjaśniły istotnych niejasności. Sąd zauważył również, że skarżący i inni podejrzani nie kwestionowali działań funkcjonariuszy policji w protokole zatrzymania ani podczas przesłuchania.

Art. 16 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r., w wersji obowiązującej w danym czasie, brzmiał, w zakresie istotnym, następująco: „1. Jeżeli prawne polecenie wydane przez organ Policji lub policjanta nie zostało wykonane, policjant może zastosować następujące środki przymusu: 1) środki fizyczne, techniczne i chemiczne do obezwładniania lub konwojowania osób lub zatrzymywania pojazdów; 2) pałki; 3) armatki wodne; 4) psy i konie policyjne; 5) pociski gumowe wystrzeliwane z broni palnej; 2. Policjanci mogą stosować tylko takie środki przymusu, które odpowiadają wymaganiom danej sytuacji i są niezbędne do wykonania rozkazów.”

Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 17 września 1990 r. w sprawie określenia przypadków oraz warunków i sposobów użycia przez policjantów środków przymusu bezpośredniego zostało wydane na podstawie art. 16 ust. 4 ustawy o Policji. Było obowiązujące w danym czasie. § 1 ust. 1 rozporządzenia stanowił, że policja może używać środków przymusu zgodnie z zasadami określonymi w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o Policji. Środki przymusu mogły być użyte po tym, jak osoba nie wykonała polecenia i po uprzedzeniu (§ 1 ust. 2). Policjant mógł działać bez wydawania rozkazu lub ostrzeżenia, jeśli zwłoka spowodowałaby niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia lub mienia (§ 1 ust. 3). Rozporządzenie przewiduje, że policjant powinien używać środków przymusu w sposób powodujący jak najmniejszą szkodę i powinien przerwać ich użycie, jeśli osoba stosuje się do rozkazów (§ 2 ust. 1 i 2). § 5 rozporządzenia przewiduje, że siła fizyczna może być użyta do obezwładnienia osoby, do odparcia ataku lub do zapewnienia wykonania rozkazu. Podczas używania takiej siły zabronione jest uderzanie osoby, z wyjątkiem obrony koniecznej lub odparcia ataku przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. § 8 rozporządzenia reguluje użycie paralizatorów elektrycznych (paralizator elektryczny). Taka broń może być użyta przeciwko osobom stwarzającym niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia lub mienia, jeśli użycie innych środków przymusu jest niemożliwe lub okazało się nieskuteczne. EDW może być użyty w szczególności w następujących sytuacjach: w celu obezwładnienia osoby, która odmawia wykonania rozkazu natychmiastowego porzucenia niebezpiecznego narzędzia; do odparcia ataku lub przezwyciężenia czynnego oporu; do zatrzymania osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa lub zapobieżenia ucieczce zatrzymanego (§ 8 ust. 3). Należy zachować ostrożność podczas używania EDW, biorąc pod uwagę fakt, że taka broń może stwarzać niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia.

W liście do Komendanta Głównego Policji z dnia 28 czerwca 2017 r. Rzecznik Praw Obywatelskich wyraził swoje zaniepokojenie używaniem EDW przez policję. Zalecił, aby funkcjonariusze policji byli zobowiązani do składania szczegółowego raportu po każdym użyciu tej broni. W swoim corocznym raporcie za rok 2017 Rzecznik Praw Obywatelskich również poruszył kwestię używania EDW przez policję.

20. Ogólny Raport o działalności Europejskiego Komitetu ds. Zapobiegania Torturom (CPT) z dnia 26 października 2010 r. stwierdzał, między innymi: „72. Broń elektryczna [„EDW”] jest coraz częściej używana podczas dokonywania aresztowań, a w tym kontekście miały miejsce dobrze nagłośnione przykłady jej nadużyć (np. wielokrotne podawanie wstrząsów elektrycznych osobom leżącym na ziemi). Oczywiście uciekanie się do EDW w takich sytuacjach musi być ściśle ograniczone. Wytyczne znalezione przez CPT w niektórych krajach, że ta broń może być używana, gdy funkcjonariusze organów ścigania stają w obliczu przemocy – lub zagrożenia przemocą – na takim poziomie, że musieliby użyć siły, aby chronić siebie lub innych, są tak szerokie, że otwierają drogę do nieproporcjonalnej reakcji. Jeśli EDW stopniowo stanie się bronią z wyboru za każdym razem, gdy napotka się nieugięte nastawienie w czasie aresztowania, może to mieć głęboko negatywny wpływ na postrzeganie funkcjonariuszy organów ścigania przez opinię publiczną. ... 77. EDW powinny być wyposażone w urządzenia (zazwyczaj pamięć chip), które mogą być używane do rejestrowania różnych elementów informacji i przeprowadzania kontroli użycia broni (takich jak dokładny czas użycia; liczba, czas trwania i intensywność wyładowań elektrycznych itp.). Informacje przechowywane na tych chipach powinny być systematycznie odczytywane przez właściwe organy w odpowiednich odstępach czasu (co najmniej co trzy miesiące). Ponadto broń powinna być wyposażona we wbudowane urządzenia celownicze laserowe i nagrywające wideo, co umożliwia bezpieczne celowanie i rejestrowanie okoliczności ich użycia. ... 78. Broń elektryczna wydawana funkcjonariuszom organów ścigania zazwyczaj oferuje różne tryby użycia, w szczególności tryb „strzelania” i „kontaktowy” (drive-stun). W tym pierwszym broń wystrzeliwuje pociski, które przyczepiają się do osoby celowanej w krótkiej odległości od siebie, a generowane jest wyładowanie elektryczne. W zdecydowanej większości przypadków to wyładowanie powoduje ogólny skurcz mięśni, który wywołuje tymczasowy paraliż i powoduje upadek osoby na ziemię. W przeciwieństwie do tego, gdy używany jest tryb „kontaktowy”, elektrody na końcu broni wytwarzają łuk elektryczny, a gdy są doprowadzone do kontaktu z osobą celowaną, elektrody powodują bardzo intensywny, zlokalizowany ból, z możliwością poparzeń skóry. CPT ma poważne zastrzeżenia co do tego ostatniego trybu użycia. Rzeczywiście, odpowiednio przeszkoleni funkcjonariusze organów ścigania będą mieli wiele innych technik kontroli dostępnych, gdy są w zasięgu dotyku osoby, którą należy poddać kontroli. ... Procedura po zdarzeniu 82. Po każdym użyciu EDW powinno odbyć się odprawa funkcjonariusza organów ścigania, który uciekł się do broni. Ponadto zdarzenie powinno być przedmiotem szczegółowego raportu do wyższego organu. Ten raport powinien wskazywać na dokładne okoliczności uzasadniające użycie broni, tryb użycia, a także wszystkie inne istotne informacje (obecność świadków, czy dostępna była inna broń, pomoc medyczna udzielona osobie celowanej itp.). Informacje techniczne zarejestrowane na chipie pamięci i nagranie wideo z użycia EDW powinny być dołączone do raportu. 83. Ta procedura wewnętrzna powinna być połączona z elementem monitoringu zewnętrznego. Mogłoby to polegać na systematycznym informowaniu, w regularnych odstępach czasu, niezależnego organu odpowiedzialnego za nadzór nad organami ścigania o wszystkich przypadkach użycia EDW. 84. Ilekroć okaże się, że użycie EDW mogło nie być zgodne z odpowiednimi przepisami prawa lub regulacjami, należy wszcząć odpowiednie dochodzenie (dyscyplinarne i/lub karne).”

Raport CPT z wizyty w Polsce przeprowadzonej w dniach od 11 do 22 maja 2017 r. stwierdzał, między innymi: „22. ... Komitet zaleca również, aby zwrócić szczególną uwagę na ponowne przekazanie wszystkim funkcjonariuszom policji instrukcji dotyczących właściwego postępowania w zakresie używania broni elektrycznej (paralizatorów) i egzekwowanie tych zasad. W tym kontekście należy jasno określić dla wszystkich pracowników policji, że broń elektryczna może być użyta tylko wtedy, gdy istnieje rzeczywiste i bezpośrednie zagrożenie dla życia lub ryzyko poważnych obrażeń. Uciekanie się do takiej broni w celu wyłącznie zapewnienia wykonania rozkazu jest niedopuszczalne. CPT uważa, że użycie broni elektrycznej powinno podlegać zasadom konieczności, pomocniczości, proporcjonalności, wcześniejszego ostrzeżenia (jeśli jest to wykonalne) i ostrożności. Ponadto użycie takiej broni powinno być autoryzowane tylko wtedy, gdy inne mniej przymusowe metody (negocjacje i perswazja, techniki ręcznej kontroli itp.) zawiodły lub są niepraktyczne i gdy jest to jedyna możliwa alternatywa dla użycia metody stwarzającej większe ryzyko obrażeń lub śmierci (np. broni palnej).”