_id
stringlengths 4
9
| text
stringlengths 137
4.74k
| title
stringlengths 2
238
|
|---|---|---|
4983
|
تغییرات در ساختار ماده سفید مغز در مغز انسان در حال رشد می تواند بر رشد قشر مغز تأثیر بگذارد و منجر به ناتوانی های عملکردی شود. توالی تصویربرداری تشدید مغناطیسی با وزن انتشار اسکن خطی (MRI) با تجزیه و تحلیل تانسور انتشار برای اندازهگیری ضریب انتشار ظاهری، محاسبه ناهمسانگردی نسبی، و ترسیم معماری فیبر سهبعدی در ماده سفید مغز در دوران نارس (17 نفر) استفاده شد. و نوزادان ترم (n=7). برای ارزیابی اثرات نارسی بر رشد ماده سفید مغزی، نوزادان نارس زودرس (10=n) بار دوم در ترم مورد مطالعه قرار گرفتند. در ماده سفید مرکزی، میانگین ضریب انتشار ظاهری در 28 هفته بالا، 1.8 میکرومتر مربع بر ثانیه بود، و به سمت ترم به 1.2 میکرومتر مربع بر ثانیه کاهش یافت. در اندام خلفی کپسول داخلی، میانگین ضرایب انتشار ظاهری در هر دو زمان مشابه بود (2/1 در مقابل 1/1 میکرومتر مربع بر ثانیه). ناهمسانگردی نسبی بالاتر از تولد نزدیک تر بود با مقادیر مطلق بیشتر در کپسول داخلی نسبت به ماده سفید مرکزی. نوزادان نارس در ترم میانگین ضرایب انتشار در ماده سفید مرکزی (1.4 ± 0.24 در مقابل 1.15 ± 0.09 میکرومتر مربع / ms، 0.016 = p) و ناهمسانگردی نسبی کمتر در هر دو ناحیه در مقایسه با نوزادان ترم (ماده سفید) نشان دادند. ، 10.9 +/- 0.6 در مقابل 22.9 +/- 3.0٪، p = 0.001 کپسول داخلی، 24.0 +/- 4.44 در مقابل 33.1 +/- 0.6٪ p = 0.006). الیاف غیرمیلینه در جسم پینه ای با MRI تانسور انتشار در اوایل 28 هفته قابل مشاهده بودند. نوزادان ترم و نارس در ترم تفاوت های قابل توجهی در سازمان فیبر ماده سفید نشان دادند. دادهها نشان میدهند که ارزیابی کمی انتشار آب توسط MRI تانسوری انتشار بینشی در مورد رشد ریزساختاری در ماده سفید مغز در نوزادان زنده فراهم میکند.
|
توسعه ریزساختاری ماده سفید مغزی نوزاد انسان در داخل بدن توسط تصویربرداری تشدید مغناطیسی تانسور انتشار ارزیابی شد.
|
5836
|
سندرمهای میلودیسپلاستیک (MDS) بدخیمیهای سلولهای بنیادی وابسته به سن هستند که ویژگیهای بیولوژیکی پاسخ ایمنی تطبیقی فعال و خونسازی غیرموثر را به اشتراک میگذارند. در اینجا ما گزارش میکنیم که سلولهای سرکوبگر مشتق از میلوئید (MDSC)، که به طور کلاسیک با سرکوب سیستم ایمنی، التهاب و سرطان مرتبط هستند، به طور قابلتوجهی در مغز استخوان بیماران MDS گسترش یافتهاند و نقش بیماریزایی در ایجاد خونسازی غیرموثر دارند. این MDSC های کلونی متمایز، سیتوکین های سرکوب کننده خونساز را بیش از حد تولید می کنند و به عنوان عوامل آپوپتوز قوی عمل می کنند که اجداد خونساز اتولوگ را هدف قرار می دهند. با استفاده از چندین مدل سلول ترانسفکت شده، متوجه شدیم که گسترش MDSC توسط تعامل مولکول پیش التهابی S100A9 با CD33 انجام می شود. این 2 پروتئین یک جفت لیگاند/گیرنده عملکردی را تشکیل دادند که اجزایی را به موتیف مهاری مبتنی بر گیرنده ایمنی CD33 (ITIM) جذب کرد و باعث ترشح سیتوکینهای سرکوبکننده IL-10 و TGF-β توسط سلولهای میلوئید نابالغ شد. موش های تراریخته S100A9 تجمع MDSC در مغز استخوان را همراه با ایجاد سیتوپنی های چند خطی پیشرونده و دیسپلازی سیتولوژیک نشان دادند. نکته مهم این است که بلوغ اجباری زودرس MDSC توسط درمان تمام ترانس رتینوئیک اسید یا پروتئین آداپتور فعال کننده مبتنی بر گیرنده ایمنی تیروزین (DAP12) که سیگنالینگ CD33 را قطع می کند، فنوتیپ خونی را نجات داد. این یافتهها نشان میدهد که گسترش اولیه مغز استخوان MDSC که توسط مسیر S100A9/CD33 هدایت میشود، خونسازی را مختل میکند و به توسعه MDS کمک میکند.
|
القای میلودیسپلازی توسط سلول های سرکوبگر مشتق از میلوئید.
|
7912
|
عناصر ID، عناصر کوتاه در هم آمیخته (SINE) هستند که در تعداد کپی زیاد در ژنوم های بسیاری از جوندگان یافت می شوند. BC1 RNA، رونوشت مربوط به ID، از ژن BC1 RNA تک نسخه مشتق شده است. نشان داده شده است که ژن BC1 RNA یک ژن اصلی برای تقویت عنصر ID در ژنوم جوندگان است. عناصر ID از طریق فرآیندی به نام retroposition پراکنده می شوند. فرآیند جابجایی مجدد شامل تعدادی از مراحل نظارتی بالقوه است. این مراحل تنظیمی ممکن است شامل رونویسی در بافت مناسب، پایداری رونوشت، پرایمینگ رونوشت RNA برای رونویسی معکوس و ادغام باشد. این مطالعه بر روی پرایم کردن رونوشت RNA برای رونویسی معکوس تمرکز دارد. رونوشت های ژن BC1 RNA نشان داده شده است که می توانند رونویسی معکوس خود را به روش درون مولکولی کارآمد و مکان خاص آغاز کنند. این توانایی خود پر کردن نتیجه ساختار ثانویه منطقه 3'- منحصر به فرد است. مشاهده این که یک ژن به طور فعال در طول تکامل جوندگان تقویت شده است، یک RNA را قادر به رونویسی معکوس خود آغازگر کارآمد می کند، قویاً نشان می دهد که خود پرایمینگ حداقل یکی از ویژگی هایی است که ژن BC1 RNA را به عنوان یک ژن اصلی برای تقویت عناصر ID ایجاد می کند.
|
BC1 RNA، رونوشت از یک ژن اصلی برای تقویت عنصر ID، قادر است رونویسی معکوس خود را آغاز کند.
|
18670
|
متیلاسیون DNA نقش مهمی در فرآیندهای بیولوژیکی در سلامت و بیماری انسان دارد. پیشرفتهای تکنولوژیکی اخیر اجازه میدهد تا تجزیه و تحلیل متیلاسیون DNA کل ژنوم (متیلوم) بیطرفانه روی سلولهای انسانی انجام شود. با استفاده از توالی یابی بی سولفیت کل ژنوم با پوشش 24.7 برابری (12.3 برابر در هر رشته)، یک متیلوم جامع (92.62٪) و تجزیه و تحلیل توالی های منحصر به فرد در سلول های تک هسته ای خون محیطی انسان (PBMC) را از همان فرد آسیایی که ژنوم آن را گزارش می کنیم، گزارش می کنیم. در پروژه YH رمزگشایی شد. PBMC منبع مهمی برای آزمایش خون بالینی در سراسر جهان است. ما دریافتیم که 68.4٪ از سایت های CpG و <0.2٪ از سایت های غیر CpG متیله شده بودند، که نشان می دهد متیلاسیون غیر CpG سیتوزین در PBMC انسانی جزئی است. تجزیه و تحلیل متیلوم PBMC یک چشم انداز اپی ژنومیک غنی را برای 20 ویژگی ژنومی متمایز، از جمله توالی های تنظیمی، کد کننده پروتئین، غیرکدکننده، کد کننده RNA و تکرار نشان داد. ادغام دادههای متیلوم ما با توالی ژنوم YH اولین ارزیابی جامع متیلاسیون آللی خاص (ASM) بین دو متیلوم هاپلوئید هر فرد را امکانپذیر کرد و امکان شناسایی 599 ناحیه متیله متفاوت هاپلوئید (hDMRs) را فراهم کرد که 287 ژن را پوشش میدهند. از این میان، 76 ژن دارای hDMRs در 2 کیلوبایت از محل شروع رونویسی خود بودند که 80% آن بیان خاص آلل (ASE) را نشان میداد. این داده ها نشان می دهد که ASM یک پدیده عود کننده است و با ASE در PBMC های انسانی ارتباط زیادی دارد. همراه با مطالعات مشابهی که اخیراً گزارش شده است، مطالعه ما منبع جامعی برای تحقیقات اپی ژنومیک آینده ارائه میکند و فناوری توالییابی جدید را به عنوان پارادایم برای مطالعات اپی ژنومیک در مقیاس بزرگ تأیید میکند.
|
متیلوم DNA سلول های تک هسته ای خون محیطی انسان
|
19238
|
دو cDNA گلی انسانی (برای ژن بیان شده در دودمان اولیگودندروسیت) -MBP (برای پروتئین پایه میلین) از یک رده سلولی الیگودندروگلیوم انسانی جدا شده است. تجزیه و تحلیل این cDNA ها ما را قادر به تعیین کل ساختار ژن Golli-MBP انسانی کرده است. ژن Golli-MBP که واحد رونویسی MBP را در بر می گیرد، تقریباً 179 کیلوبایت طول دارد و از 10 اگزون تشکیل شده است که هفت اگزون آن ژن MBP را تشکیل می دهد. ژن Golli-MBP انسانی حاوی دو محل شروع رونویسی است که هر کدام خانوادهای از رونوشتهای متصل به هم را ایجاد میکنند. حداقل دو رونوشت Golli-MBP، شامل سه اگزون اول ژن و یک یا چند اگزون MBP، از اولین محل شروع رونویسی تولید می شود. خانواده دوم رونوشت ها فقط شامل اگزون های MBP هستند و MBP های معروف را تولید می کنند. در انسان، تجزیه و تحلیل بلات RNA نشان داد که رونوشت های Golli-MBP در تیموس جنین، طحال، سلول های B و رده های سلولی ماکروفاژ انسان و همچنین در نخاع جنین بیان می شود. این یافته ها به وضوح بیان اگزون های کد کننده MBP خودایمنوژن/انسفالیتوژن در سیستم عصبی مرکزی را به سلول ها و بافت های سیستم ایمنی از طریق بیان طبیعی ژن Golli-MBP مرتبط می کند. آنها همچنین ثابت کردند که این مکان ژنتیکی، که شامل ژن MBP است، در بین گونهها حفظ میشود، و شواهد بیشتری ارائه میدهد که واحد رونویسی MBP بخشی جداییناپذیر از واحد رونویسی Golli است و نشان میدهد که این آرایش ساختاری برای عملکرد ژنتیکی و/ یا تنظیم این ژن ها.
|
ژن پروتئین پایه میلین انسانی در یک واحد رونویسی 179 کیلوبازی گنجانده شده است: بیان در سیستم ایمنی و سیستم عصبی مرکزی.
|
33370
|
گلیوبلاستوم ها سرطان های کشنده ای هستند که سلسله مراتب سلولی عملکردی را نشان می دهند که توسط سلول های بنیادی گلیوبلاستوما خود تجدید شونده (GSCs) حفظ می شود. GSC ها توسط مسیرهای مولکولی متمایز از تومور حجیم تنظیم می شوند که ممکن است اهداف درمانی مفیدی باشند. ما تعیین کردیم که A20 (TNFAIP3)، تنظیمکننده بقای سلولی و مسیر NF-kappaB، در GSCها نسبت به سلولهای گلیوبلاستوما غیر بنیادی در هر دو سطح mRNA و پروتئین بیان میشود. برای تعیین اهمیت عملکردی A20 در GSCها، ما بیان A20 را با تحویل لنتی ویروسی RNA سنجاق سر کوتاه (shRNA) هدف قرار دادیم. مهار بیان A20 رشد و بقای GSC را از طریق مکانیسم های مرتبط با کاهش پیشرفت چرخه سلولی و کاهش فسفوریلاسیون p65/RelA کاهش داد. سطوح بالای A20 در GSCها به مقاومت آپوپتوز کمک کرد: GSCها نسبت به سلولهای گلیومای غیر بنیادی همسان کمتر مستعد مرگ سلولی ناشی از TNFalpha بودند، اما کاهش A20 GSCها را نسبت به آپوپتوز با واسطه TNFalpha حساس کرد. کاهش بقای GSC ها پس از ناک داون A20 به کاهش توانایی این سلول ها برای خود تجدیدی در سنجش های تشکیل نوروسفر اولیه و ثانویه کمک کرد. پتانسیل تومورزایی GSCها با هدف قرار دادن A20 کاهش یافت، که منجر به افزایش بقای موش های حامل زنوگرافت گلیوم انسانی شد. در تجزیه و تحلیل سیلیکونی یک پایگاه داده ژنومی بیمار گلیوما نشان می دهد که بیان بیش از حد و تقویت A20 با بقا همبستگی معکوس دارد. این دادهها با هم نشان میدهند که A20 از طریق تأثیرات روی زیرجمعیت سلولهای بنیادی گلیوم، به نگهداری گلیوم کمک میکند. اگرچه جهش های غیرفعال در A20 در لنفوم نشان می دهد که A20 می تواند به عنوان یک سرکوب کننده تومور عمل کند، جهش های نقطه ای مشابهی از طریق توالی یابی ژنومی گلیوما شناسایی نشده اند: در واقع، داده های ما نشان می دهد که A20 ممکن است به عنوان یک تقویت کننده تومور در گلیوما از طریق ارتقاء بقای GSC عمل کند. بنابراین، درمانهای ضد سرطان A20 باید با احتیاط مورد توجه قرار گیرند، زیرا احتمالاً اثرات آن بسته به نوع تومور متفاوت است.
|
هدف گیری A20 بقای سلول های بنیادی گلیوما و رشد تومور را کاهش می دهد
|
36474
|
تحقق پتانسیل کامل سلول های بنیادی جنینی انسان (hESCs) و سلول های بنیادی پرتوان القایی (hiPSCs) نیازمند روش های کارآمد برای اصلاح ژنتیکی است. با این حال، تکنیکهای تولید گزارشگرهای نسل خاص نوع سلول، و همچنین ابزارهای قابل اعتماد برای ایجاد اختلال، ترمیم یا بیان بیش از حد ژنها با هدفیابی ژن، در بهترین حالت ناکارآمد هستند و بنابراین به طور معمول استفاده نمیشوند. در اینجا ما هدفگیری بسیار کارآمد سه ژن در سلولهای پرتوان انسانی را با استفاده از ویرایش ژنوم با واسطه روی-انگشت (ZFN) گزارش میکنیم. ابتدا، با استفاده از ZFN های اختصاصی برای جایگاه OCT4 (POU5F1)، سلول های گزارشگر OCT4-eGFP را برای نظارت بر وضعیت پرتوان hESCها تولید کردیم. دوم، ما یک ترانس ژن را در جایگاه AAVS1 قرار دادیم تا یک سیستم قوی بیان بیش از حد القای دارو در hESCها ایجاد کنیم. در نهایت، ما ژن PITX3 را هدف قرار دادیم و نشان دادیم که ZFN ها می توانند برای تولید سلول های گزارشگر با هدف قرار دادن ژن های بیان نشده در hESC ها و hiPSC ها استفاده شوند.
|
هدفگیری کارآمد ژنهای بیانشده و بیصدا در ESCs و iPSCهای انسانی با استفاده از نوکلئازهای انگشت روی
|
54440
|
پس زمینه ریزآرایه ها پتانسیل زیادی را به عنوان بستری برای تشخیص مولکولی، آزمایش نمونه های بالینی برای حضور نشانگرهای زیستی متعدد در سنجش های بسیار مالتی پلکس ارائه می دهند. در این مطالعه که در مورد بیماریهای عفونی اعمال شد، از دادههای یک ریزآرایه طراحیشده برای سروتیپ مولکولی استرپتوکوک پنومونیه استفاده شد که حضور هر یک از ۹۱ سروتیپ پنوموکوکی شناخته شده از عصارههای DNA را شناسایی کرد. این ریزآرایه کاوشگرهای الیگونوکلئوتیدی را برای همه ژنهای سنتز پلیساکارید کپسولی گنجانده بود و به تجزیه و تحلیل آماری دادههای شدت ریزآرایه نیاز داشت تا مشخص شود کدام سروتیپ یا ترکیبی از سروتیپها در یک نمونه بر اساس ترکیب ژنهای شناساییشده وجود دارد. نتایج ما یک مدل بیزی تجربی برای محاسبه احتمالات ترکیب سروتیپها از دادههای ریزآرایه پیشنهاد میکنیم. این مدل وابستگیهای بین سروتیپها را، ناشی از ژنهای مشترک آنها و ژنهای همولوگ که، اگرچه یکسان نیستند، از نظر توالی شبیه به یکدیگر هستند، در نظر میگیرد. برای سروتیپهایی که از نظر ترکیب ژن کپسولی بسیار شبیه هستند، پروبهای اضافی روی ریزآرایه گنجانده شدهاند که اطلاعات بیشتری را ارائه میدهند که در مدل بیزی ادغام میشود. برای هر ترکیب سروتیپ با احتمال بالا، یک مدل دوم، یک مدل اثرات تصادفی بیزی برای تعیین فراوانی نسبی هر سروتیپ اعمال میشود. نتیجهگیری برای ارزیابی دقت آنالیز پیشنهادی، روشهای خود را برای دادههای تجربی از نمونههای حاوی سروتیپهای منفرد و نمونههای حاوی ترکیبی از سروتیپها با سطوح شناخته شده فراوانی به کار بردیم. همه به جز دو سروتیپ شناخته شده S. pneumoniae که به عنوان نمونه های منفرد مورد آزمایش قرار گرفتند، می توانند به طور منحصر به فردی توسط مدل بیزی تعیین شوند. این مدل همچنین حضور ترکیبی از سروتیپها را در نمونهها تعیین کرد. سروتیپ هایی با فراوانی بسیار کم در ترکیبی از سروتیپ ها قابل تشخیص هستند (در این مطالعه تا 2 درصد فراوانی). علاوه بر تشخیص وجود ترکیبات سروتیپ، می توان اندازه گیری تقریبی از درصد فراوانی سروتیپ ها را در ترکیب به دست آورد.
|
مدل های بیزی تجربی برای تجزیه و تحلیل ریزآرایه های سروتیپ مولکولی
|
70115
|
خلاصه ما مشکل مقایسه مدل های سلسله مراتبی پیچیده را در نظر می گیریم که در آن تعداد پارامترها به وضوح تعریف نشده است. با استفاده از یک استدلال نظری اطلاعات، یک اندازه گیری pD برای تعداد موثر پارامترها در یک مدل به عنوان تفاوت بین میانگین خلفی انحراف و انحراف در میانگین خلفی پارامترهای مورد نظر استخراج میکنیم. به طور کلی pD تقریباً با ردیابی حاصلضرب اطلاعات فیشر و کوواریانس خلفی مطابقت دارد، که در مدلهای عادی ردیابی ماتریس کلاه است که مشاهدات را بر روی مقادیر برازش نشان میدهد. خواص آن در خانواده های نمایی بررسی شده است. انحراف میانگین خلفی به عنوان یک معیار بیزی از تناسب یا کفایت پیشنهاد میشود، و مشارکت مشاهدات فردی در تناسب و پیچیدگی میتواند منجر به یک نمودار تشخیصی از باقیماندههای انحراف در برابر اهرمها شود. افزودن pD به انحراف میانگین پسین، یک معیار اطلاعات انحراف برای مقایسه مدلها به دست میدهد که با سایر معیارهای اطلاعاتی مرتبط است و دارای توجیه نظری تصمیم تقریبی است. این روش در چند مثال نشان داده شده است، و مقایسه با پیشنهادهای بیزی و کلاسیک جایگزین انجام شده است. در سراسر آن تاکید شده است که مقادیر مورد نیاز برای محاسبه در تحلیل مونت کارلو زنجیره مارکوف بی اهمیت هستند.
|
معیارهای بیزی پیچیدگی و تناسب مدل
|
70490
|
نسبتهای احتمال یکی از بهترین معیارهای دقت تشخیصی هستند، اگرچه به ندرت مورد استفاده قرار میگیرند، زیرا برای تفسیر آنها نیاز به یک ماشین حساب برای تبدیل بین احتمال و شانس بیماری دارد. این مقاله روش سادهتری برای تفسیر نسبتهای احتمال را شرح میدهد، روشی که از محاسبهگرها، نوموگرامها و تبدیل به «شانس» بیماری اجتناب میکند. چندین مثال نشان می دهد که چگونه پزشک می تواند از این روش برای اصلاح تصمیمات تشخیصی در کنار تخت استفاده کند.
|
ساده سازی نسبت های احتمال
|
72159
|
در شناسایی ویروس آنفولانزا (فلوآنزا) توسط TLR7، سلولهای دندریتیک پلاسماسیتوئید (pDCs) IFN نوع I را در مقادیر قابل توجهی تولید میکنند. لیگاندهای مصنوعی TLR7 بلوغ pDCها را القا می کنند، همانطور که با بیان مولکول های تحریک کننده و تولید سایتوکاین های پیش التهابی مشهود است. با این حال، آنها فقط تولید سطح پایین IFN-α را القا می کنند. برای تشریح سیگنال دهی TLR7 در pDCها و چگونگی القای این پروفایل های مختلف، ما اثرات 2 لیگاند TLR7 (آنفولانزا و CL097) را بر روی فعال سازی pDC های جدا شده از خون و رده سلولی PDC GEN2.2 انسانی مطالعه کردیم. تولید IFN نوع I توسط pDCها با انتقال فاکتور تنظیمی اینترفرون افتراقی 7 (IRF7) به درون هسته ناشی از 2 لیگاند TLR7 ارتباط دارد. با کمال تعجب، با هر دو فعال کننده، ما با این وجود بیان سریع ژن های mxa، cxcl10 و دنباله القایی با IFN را در 4 ساعت پس از تحریک مشاهده کردیم. این بیان، کنترل شده توسط فسفوریلاسیون STAT1، مستقل از نوع I IFN بود. مشخص شد که فعالسازی STAT1 کاملاً به مسیر PI3K-p38MAPK وابسته است و یک مسیر سیگنالدهی جدید را نشان میدهد که منجر به بیان سریع ژنهای القایی با IFN پس از تحریک TLR7 میشود. بنابراین، pDCها، از طریق این سیگنال دهی غیرمعمول TLR7، این ظرفیت را دارند که به سرعت به عفونت ویروسی در مراحل اولیه پاسخ ایمنی ذاتی پاسخ دهند.
|
القای ژنهای القایی اولیه با IFN در غیاب نوع
|
79447
|
هدف: هدف از این مطالعه تعیین رابطه بین فنوتیپ بافت چربی و عملکرد میکروواسکولار اختصاصی دپو در چربی بود. روشها و نتایج در 30 فرد چاق (سن 11±42 سال، شاخص توده بدن 11±46 کیلوگرم بر متر مربع) که تحت عمل جراحی چاقی قرار گرفتند، بافت چربی احشایی و زیر جلدی را در حین عمل جمعآوری کردیم و فنوتیپهای چربی مخصوص انبار را مشخص کردیم. ما عملکرد وازوموتور ریز عروق چربی را با استفاده از میکروسکوپ ویدئویی شریانهای کوچک (75-250 میکرومتر) جدا شده از محفظههای مختلف چربی ارزیابی کردیم. اتساع عروق با واسطه استیل کولین وابسته به اندوتلیوم به شدت در شریان های احشایی در مقایسه با انبار زیر جلدی (P<0.001 توسط ANOVA) دچار اختلال شد. پاسخهای وابسته به غیرنندوتلیوم به پاپاورین و نیتروپروساید مشابه بودند. مهار نیتریک اکساید سنتاز اندوتلیال با متیل استر N (ω) -nitro-l-arginine باعث کاهش اتساع عروق زیر جلدی شد اما هیچ تأثیری بر پاسخهای سرخرگ احشایی شدیداً کمرنگ نداشت. چربی احشایی بیان بیشتری از ژن های پیش التهابی، مرتبط با استرس اکسیداتیو، ناشی از هیپوکسی و ژن های پیش رگ زایی را نشان داد. افزایش جمعیت ماکروفاژهای فعال و ظرفیت بالاتری برای تولید سیتوکین در شرایط خارج از بدن داشت. نتیجهگیری یافتههای ما شواهد بالینی ارائه میدهند مبنی بر اینکه ریزمحیط احشایی ممکن است ذاتاً برای سلامت شریانی سمی باشد و مکانیزم بالقوهای را فراهم میکند که توسط آن بار چاقی احشایی با بیماری عروقی آترواسکلروتیک مرتبط است. یافتههای ما همچنین از این مفهوم در حال تکامل حمایت میکند که هم کیفیت و هم کمیت بافت چربی ممکن است نقش مهمی در شکلدهی فنوتیپهای قلبی عروقی در چاقی انسان ایفا کند.
|
عملکرد شریانی در بافت چربی احشایی در چاقی انسان مختل می شود.
|
87758
|
پس زمینه ضخامت میانی انتیما کاروتید مشترک (CIMT) و شاخص فشار بازویی مچ پا (ABPI) به عنوان نشانگر جایگزین آترواسکلروز استفاده می شود، و نشان داده شده است که با سفتی شریان ارتباط دارد، با این حال ارتباط آنها با بار آترواسکلروتیک جهانی قبلاً ارزیابی نشده است. ما CIMT و ABPI را با بار آتروما که توسط آنژیوگرافی رزونانس مغناطیسی کل بدن (WB-MRA) اندازهگیری شد، مقایسه میکنیم. Methods50 بیمار مبتلا به بیماری شریانی محیطی علامتدار انتخاب شدند. CIMT با استفاده از سونوگرافی در حین استراحت و ورزش ABPI اندازه گیری شد. WB-MRA در یک اسکنر MRI 1.5T با استفاده از 4 حجم با دوز تقسیم شده گادولینیم گادوترات مگلومین داخل وریدی (Dotarem، Guerbet، FR) انجام شد. دادههای WB-MRA به 31 بخش شریانی تشریحی تقسیم شد که هر بخش بر اساس میزان باریک شدن مجرا نمرهگذاری شد: 0 = طبیعی، 1 = <50، 2 = 50-70، 3 = 70-99، 4 = انسداد عروق. . نمرات بخش جمع شده و از آن نمره آتروم استاندارد محاسبه شد. ResultsThe بار آترواسکلروتیک با نمره آتروم استاندارد 11 ± 39.5 بالا بود. CIMT مشترک یک همبستگی مثبت با نمره آتروم کل بدن نشان داد (β 0.32، p = 0.045)، اما این به دلیل همبستگی قوی آن با بخش های گردن و قفسه سینه بود (β 0.42 p = 0.01) بدون همبستگی با بقیه قسمت ها. بدن ABPI با نمره آتروم کل بدن (β-0.39، 0.012 = p) همبستگی داشت، که به دلیل همبستگی قوی با عروق ilio-femoral بدون هیچ ارتباطی با عروق قفسه سینه یا گردن بود. در رگرسیون خطی چندگانه، هیچ ارتباطی بین CIMT و بار آترومای جهانی وجود نداشت (45/0 = p 0.13 β)، در حالی که همبستگی بین ABPI و بار آتروما ادامه داشت (0.005 = p 0.45- β). نتیجهگیری ABPI اما نه CIMT با بار آتروم جهانی که توسط آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی با کنتراست کل بدن در جمعیتی با بیماری شریانی محیطی علامتدار اندازهگیری میشود، ارتباط دارد. با این حال این در درجه اول به دلیل همبستگی قوی با بار آتروم ایلیو فمورال است.
|
ضخامت مدیا اینتیما کاروتید معمولی و شاخص فشار مچ پا-بازویی با بار آتروم موضعی اما نه جهانی: یک مطالعه مقطعی با استفاده از آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی کل بدن مرتبط است
|
92308
|
در سراسر جهان، حدود 1٪ از زنان باردار به طور مداوم به ویروس هپاتیت C (HCV) آلوده هستند. انتقال HCV از مادر به کودک در 5-3 درصد از بارداری ها رخ می دهد و بیشتر عفونت های جدید دوران کودکی را تشکیل می دهد. لنفوسیتهای T سیتوتوکسیک CD8(+) اختصاصی HCV (CTLs) در پاکسازی عفونتهای حاد HCV حیاتی هستند، اما در 60 تا 80 درصد عفونتهایی که ادامه مییابند، این سلولها از نظر عملکردی خسته میشوند یا برای ویروسهای جهشیافته که از شناسایی سلول T فرار میکنند انتخاب میشوند. . افزایش تکثیر HCV در دوران بارداری نشان می دهد که مکانیسم های تحمل ایمنی مادر جنین ممکن است CTL های اختصاصی HCV را بیشتر مختل کند و فشار انتخابی آنها را بر روی ویروس های پایدار محدود کند. برای ارزیابی این احتمال، شبه گونه های ویروسی در حال گردش را در طی و بعد از بارداری های متوالی در دو زن مشخص کردیم. این از دست دادن برخی جهشهای فرار در اپی توپهای کلاس I HLA در دوران بارداری را نشان داد که با ظهور ویروسهای مناسبتر همراه بود. فشار انتخابی CTL پس از زایمان دوباره اعمال شد، در آن نقطه جهش های فرار در این اپی توپ ها دوباره در شبه گونه ها غالب شد و بار ویروسی به شدت کاهش یافت. نکته مهم این است که ویروسهایی که از طریق پری ناتال منتقل میشوند، آنهایی بودند که به دلیل بازگشت جهشهای فرار، آمادگی جسمانی بیشتری داشتند. یافتههای ما نشان میدهد که تغییرات تنظیمکننده ایمنی بارداری، فشار انتخابی CTL را بر روی اپیتوپهای کلاس I HCV کاهش میدهد، در نتیجه انتقال عمودی ویروسها با تناسب تکراری بهینه را تسهیل میکند.
|
از دست دادن جهش های فرار ایمنی در طول عفونت مداوم HCV در بارداری، تکثیر ویروس های عمودی منتقل شده را افزایش می دهد.
|
92499
|
سلول های بنیادی خونساز (HSCs) در طول جنین زایی در یک فرآیند پیچیده که شامل چندین مکان تشریحی است، رشد می کنند. هنگامی که پیش سازهای HSC از مزودرم مشخص شدند، باید به HSC های عملکردی بالغ شوند و برای تولید مجموعه ای از HSC ها تحت تقسیمات خود تجدید شونده قرار گیرند. در طی این فرآیند، HSCهای در حال توسعه از طریق سولههای جنینی مختلف مهاجرت میکنند که سیگنالهایی را برای استقرار آنها و حفظ توانایی خود تجدیدی آنها ارائه میدهد. این فرآیندها باید برای تولید HSC از سلول های بنیادی جنینی خلاصه شوند. روشن کردن تعاملات بین HSCهای در حال توسعه و جایگاه آنها باید تولید و گسترش HSCها را در شرایط آزمایشگاهی برای بهرهبرداری از پتانسیل بالینی آنها تسهیل کند.
|
سفر توسعه سلول های بنیادی خونساز
|
97884
|
اصطلاح اسپوندیلوآرتروپاتی (SpA) گروهی از بیماریهای التهابی مفصلی مرتبط را توصیف و تعریف میکند که ویژگیهای بالینی مشخصه و ارتباط منحصربهفردی با مولکول کلاس I HLA-B27 مجتمع بافت سازگاری اصلی دارند. پنج زیر گروه را می توان افتراق داد: اسپوندیلیت آنکیلوزان، آرتریت واکنشی، آرتریت پسوریاتیک، آرتریت مرتبط با بیماری التهابی روده، و SpA تمایز نیافته. مفاصل ساکروایلیاک به طور مرکزی در SpA درگیر هستند که به وضوح و پاتگنومونیک در اسپوندیلیت آنکیلوزان است، که در آن اکثر بیماران در اوایل بیماری تحت تأثیر قرار می گیرند. با غلبه بر برخی از مشکلات تشخیصی ساکروایلییت اولیه، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی پویا برای تجسم تغییرات حاد و مزمن در مفاصل ساکروایلیاک نشان داده شد. التهاب در مفاصل ساکروایلیاک در بیماران مبتلا به SpA اخیراً با جزئیات بیشتری مورد بررسی قرار گرفت. با استفاده از ایمونوهیستولوژی و هیبریدریزاسیون درجا، سلول های T، ماکروفاژها و سیتوکین های مختلف در ارتشاح یافت شدند. نمونه های بیوپسی تحت توموگرافی کامپیوتری هدایت شده به دست آمد و در همان مطالعه، درمان کورتیکواستروئید داخل مفصلی با موفقیت انجام شد. بررسی بیشتر این نمونههای بیوپسی عدم وجود DNA باکتریهای مرتبط با آرتریت راکتیو را نشان داد. پاتوژنز SpA و دلیل تروپیسم مفاصل ساکروایلیاک هنوز مبهم است. ماهیت رابطه پسزمینه ژنتیکی SpA با ایجاد عفونتهای باکتریایی اولیه هنوز مشخص نیست. در بیماری مزمن، مکانیسم های خودایمنی ممکن است مهم تر باشد.
|
مفصل ساکروایلیاک در اسپوندیلوآرتروپاتی ها.
|
102662
|
استخراج DNA ژنومی با کیفیت بالا از گونه های گوسیپیوم (پنبه) به دلیل سطوح بالای پلی ساکارید، کینون های قابل اکسید شدن و سایر مواد مداخله گر دشوار است. ما روشی را توصیف میکنیم که به طور مداوم اجازه جداسازی DNA ژنومی پنبه را با اندازه و کیفیت رضایتبخش برای آنالیز RFLP و PCR، و همچنین برای اکثر برنامههای شبیهسازی معمول میدهد. چندین آنتی اکسیدان، معرفهای اتصال به فنل و مهارکنندههای فنل اکسیداز در طول این روش استفاده میشوند و بیشتر پلیساکاریدها در اوایل فرآیند با جداسازی هستهها از بین میروند.
|
روشی سریع برای استخراج DNA ژنومی پنبه (Gossypium spp.) مناسب برای آنالیز RFLP یا PCR
|
103007
|
منحنی های مرجع کنونی قد و وزن برای بریتانیا برای اولین بار در سال 1966 منتشر شد و از آن زمان با وجود نگرانی فزاینده مبنی بر اینکه ممکن است به اندازه کافی رشد کودکان بریتانیایی امروزی را توصیف نکند، از آن استفاده شده است. با استفاده از داده های فعلی از هفت منبع، منحنی های مرجع جدید از بدو تولد تا 20 سالگی برای کودکان در سال 1990 تخمین زده شده است. اکثریت بزرگ داده ها نماینده ملی هستند. تجزیه و تحلیل از روش LMS کول استفاده می کند و تخمین های کارآمدی را از صدک های معمولی تولید کرده و تناسب خوبی با داده ها می دهد. این منحنی ها با منحنی هایی که در حال حاضر در سنین کلیدی استفاده می شود، هم از نظر قد و هم وزن متفاوت است. با توجه به نگرانی های بیان شده در مورد منحنی های فعلی و تفاوت های بین آنها و منحنی های جدید، پیشنهاد می شود که منحنی های ارائه شده در اینجا به عنوان منحنی های مرجع جدید انگلستان اتخاذ شوند.
|
منحنی های مرجع قد مقطعی و وزن برای انگلستان، 1990.
|
104130
|
بافت استخوان تحت حمایت سلولهای بنیادی ثابت میشود. مطالعات اخیر نشان داده است که سلول های بنیادی مزانشیمی اطراف عروقی (MSCs) در چرخش استخوان های بلند نقش دارند. استخوانهای جمجمهای استخوانهای صافی هستند که از منشأ جنینی متفاوتی نسبت به استخوانهای بلند مشتق شدهاند. هویت و جایگاه تنظیم کننده سلول های بنیادی مزانشیمی استخوان جمجمه-صورت ناشناخته باقی مانده است. در اینجا، ما سلول های Gli1+ را در مزانشیم بخیه به عنوان جمعیت اصلی MSC برای استخوان های جمجمه و صورت شناسایی می کنیم. آنها با عروق مرتبط نیستند، تمام استخوان های جمجمه صورت را در بزرگسالان ایجاد می کنند و در طول ترمیم آسیب فعال می شوند. سلول های Gli1+ سلول های بنیادی مزانشیمی معمولی در شرایط آزمایشگاهی هستند. فرسایش سلولهای Gli1+ منجر به کرانیوسینوستوز و توقف رشد جمجمه میشود که نشان میدهد این سلولها یک جمعیت سلولهای بنیادی ضروری هستند. موشهای Twist1(+/-) مبتلا به کرانیوسینوستوز، سلولهای بنیادی مزانشیمی Gli1+ را در بخیهها نشان میدهند که نشان میدهد کرانیوسینوستوز ممکن است از کاهش سلولهای بنیادی بخیه ایجاد شود. مطالعه ما نشان میدهد که بخیههای جمجمهصورتی یک طاقچه منحصربهفرد برای سلولهای بنیادی مزانشیمی برای هموستاز و ترمیم استخوان جمجمهصورتی فراهم میکنند.
|
بخیه یک طاقچه برای سلول های بنیادی مزانشیمی استخوان های جمجمه و صورت ایجاد می کند
|
106301
|
فراکسیون سلولی جمعیت جانبی قلب، کروی های کلونال را در محیط عاری از سرم تشکیل داد که نستین، موساشی-1، و ژن ناقل 1 مقاومت به چند دارو، نشانگرهای سلول های پیش ساز عصبی تمایز نیافته را بیان می کرد. این نشانگرها پس از تمایز از بین رفتند، و با بیان پروتئینهای اختصاصی نورون، گلیال، سلولهای عضلانی صاف یا کاردیومیوسیت جایگزین شدند. سلول های مشتق شده از قلب پیوند شده به جنین جوجه به تنه شریانی و مجرای خروجی قلب مهاجرت کردند و به گانگلیون های ریشه پشتی، اعصاب نخاعی و سلول های ماهیچه صاف آئورت کمک کردند. مطالعات دودمان با استفاده از موشهای تراریخته دوگانه که پروتئین 0-Cre/Floxed-EGFP را کد میکنند، سلولهای مشتق شده از تاج عصبی تمایز نیافته و تمایز یافته را در میوکارد جنین نشان داد. سلول های تمایز نیافته پروتئین اتصال GATA 4 و نستین را بیان کردند، اما اکتینین را نداشتند، در حالی که سلول های تمایز یافته به عنوان کاردیومیوسیت شناسایی شدند. این نتایج نشان میدهد که سلولهای مشتق شده از تاج عصبی قلب به قلب مهاجرت میکنند، بهعنوان سلولهای بنیادی چند توان غیرفعال باقی میمانند - و تحت شرایط مناسب - به قلب و سلولهای مشتق از تاج عصبی معمولی، از جمله نورونها، گلیا و عضله صاف تمایز مییابند.
|
سلولهای تاج عصبی قلب به سلولهای بنیادی چند توان خفته در قلب پستانداران کمک میکنند.
|
116792
|
درک مکانیسم های مولکولی واسطه صرع برای توسعه درمان های موثرتر برای صرع بسیار مهم است. ما اخیراً دریافتیم که هدف پستانداران مسیر سیگنالینگ راپامایسین (mTOR) در صرع نقش دارد و مهارکنندههای mTOR از صرع در مدل موشی کمپلکس توبروس اسکلروزیس جلوگیری میکند. در اینجا، ما نقش بالقوه mTOR را در مدل موش صرع لوب تمپورال که توسط وضعیت صرع آغاز شده است، بررسی کردیم. تشنجهای حاد ناشی از کاینات منجر به فعالسازی دو فازی مسیر mTOR شد، همانطور که با افزایش بیان فسفو-S6 (P-S6) مشهود است. افزایش اولیه بیان P-S6 تقریباً 1 ساعت پس از شروع تشنج شروع شد، در 3-6 ساعت به اوج خود رسید و تا 24 ساعت در هیپوکامپ و نئوکورتکس به حالت اولیه بازگشت، که منعکس کننده تحریک گسترده سیگنال دهی mTOR توسط فعالیت تشنج حاد است. پس از رفع وضعیت صرع، افزایش دوم در P-S6 تنها در هیپوکامپ مشاهده شد، که در 3 روز شروع شد، 5-10 روز به اوج خود رسید و برای چندین هفته پس از تزریق کاینات ادامه داشت، که با ایجاد صرع مزمن در هیپوکامپ مرتبط بود. مهارکننده mTOR راپامایسین، که قبل از کاینات تجویز شد، هر دو فاز حاد و مزمن فعالسازی mTOR ناشی از تشنج را مسدود کرد و مرگ سلولهای عصبی ناشی از کاینات، نوروژنز، جوانهزنی فیبر خزهای و ایجاد صرع خودبهخودی را کاهش داد. درمان دیرهنگام راپامایسین، پس از خاتمه وضعیت صرع، فاز مزمن فعالسازی mTOR را مسدود کرد و جوانهزنی فیبر خزهای و صرع را کاهش داد، اما نوروژنز یا مرگ عصبی را کاهش داد. این یافتهها نشان میدهد که سیگنالدهی mTOR مکانیسمهای صرع را در مدل موش کاینات واسطه میکند و مهارکنندههای mTOR دارای اثرات ضدصرع بالقوه در این مدل هستند.
|
هدف پستانداران مسیر سیگنالینگ راپامایسین باعث ایجاد صرع در مدل صرع لوب تمپورال می شود.
|
118568
|
مقدمه فعال شدن اندوتلیال که منجر به تجزیه سد عروقی می شود، نقش اساسی در پاتوفیزیولوژی سندرم اختلال عملکرد چند اندام (MODS) در سپسیس دارد. شواهد فزاینده نشان می دهد که عملکرد عامل محافظ عروق Angiopoietin-1 (Ang-1)، لیگاند گیرنده Tie2 اختصاصی اندوتلیال، توسط آنتاگونیست آن Angiopoietin-2 (Ang-2) در طول سپسیس مهار می شود. به منظور معکوس کردن اثرات سرکوب ناشی از سپسیس Ang-1 و افزایش Ang-2، هدف ما بررسی این بود که آیا تزریق داخل وریدی انسان نوترکیب (rh) Ang-1 در برابر MODS در سپسیس موش محافظت می کند یا خیر. MethodsPolymicrobiological سپسیس شکم با بستن و سوراخ کردن سکوم (CLP) القا شد. موش ها بلافاصله پس از القای CLP و پس از آن هر 8 ساعت با 1 میکروگرم rhAng-1 داخل وریدی یا بافر کنترل تحت درمان قرار گرفتند. حیواناتی که تحت عمل شم قرار میگرفتند به عنوان کنترلهای همسان با زمان عمل میکردند. نتایج در مقایسه با گروه شاهد تحت درمان با بافر، موشهای سپتیک تحت درمان با rhAng-1 پیشرفتهای قابلتوجهی در چندین شاخص هماتولوژیک و بیوشیمیایی MODS نشان دادند. علاوه بر این، rhAng-1 عملکرد مانع اندوتلیال را تثبیت کرد، همانطور که با مهار نشت پروتئین از مویرگ های ریه به محفظه آلوئولی مشهود است. تجزیه و تحلیل بافت شناسی نشان داد که درمان rhAng-1 نفوذ لکوسیتی را در ریه ها و کلیه موش های سپتیک کاهش می دهد، احتمالاً به دلیل کاهش بیان مولکول چسبندگی اندوتلیال در موش های تحت درمان با rhAng-1. در نهایت، اثرات محافظتی درمان rhAng-1 با بهبود زمان بقا در یک مدل کشنده CLP منعکس شد. نتیجهگیری در یک مدل سپسیس موشی مرتبط بالینی، درمان داخل وریدی rhAng-1 به تنهایی برای بهبود قابلتوجهی انواع اختلالات ارگان مرتبط با سپسیس و زمان بقا کافی است، به احتمال زیاد با حفظ عملکرد مانع اندوتلیال. مطالعات بیشتری برای هموار کردن راه برای کاربرد بالینی این مفهوم درمانی مورد نیاز است.
|
تجویز حاد آنژیوپویتین-1 نوترکیب سندرم اختلال عملکرد چند اندام را بهبود می بخشد و بقا را در سپسیس موش بهبود می بخشد.
|
120626
|
چاقی با افزایش خطر ابتلا به مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 مرتبط است. در افراد چاق، بافت چربی مقادیر بیشتری اسیدهای چرب غیر استریفیه، گلیسرول، هورمونها، سیتوکینهای پیشالتهابی و سایر عواملی را آزاد میکند که در ایجاد مقاومت به انسولین نقش دارند. هنگامی که مقاومت به انسولین با اختلال در عملکرد سلولهای β جزایر پانکراس - سلولهایی که انسولین آزاد میکنند - همراه شود، در کنترل سطح گلوکز خون ناتوان میشود. بنابراین، ناهنجاریها در عملکرد سلولهای β در تعیین خطر و ایجاد دیابت نوع 2 حیاتی هستند. این دانش به اکتشاف اساس مولکولی و ژنتیکی بیماری و رویکردهای جدید برای درمان و پیشگیری از آن کمک می کند.
|
مکانیسم هایی که چاقی را با مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 مرتبط می کند
|
123859
|
پودوسیت ها در حفظ یک فیلتر گلومرولی سالم حیاتی هستند. با این حال، مطالعه آنها در کلیه سالم به دلیل محدودیت های فنی دشوار بوده است. در اینجا ما توسعه میکروسکوپ چند فوتونی سریالی (MPM) از همان گلومرولها را طی چند روز گزارش میکنیم تا تحرک پودوسیتها و سلولهای اپیتلیال جداری (PECs) را در داخل بدن تجسم کنیم. در موشهای podocin-GFP، پودوسیتها پس از بستن یک طرفه حالب، خوشههای چند سلولی پراکنده را تشکیل دادند و به کپسول بومن جداری مهاجرت کردند. ردیابی سلولهای منفرد در موشهای پودوسین-کنفتی که دارای بیان اختصاصی سلولی CFP، GFP، YFP یا RFP بودند، مهاجرت همزمان چند پودوسیت را نشان داد. در موشهای فسفونول پیروات کربوکسیکیناز (PEPCK)-GFP، MPM سریال مهاجرت PEC به پودوسیت و اتصالات نانولولهای را پیدا کرد. دادههای ما از طبیعت بسیار پویا و نه ثابت محیط گلومرولی و ترکیب سلولی پشتیبانی میکنند. کاربرد آتی این رویکرد جدید باید درک ما از مکانیسمهای آسیب و بازسازی گلومرولی را ارتقا دهد.
|
ردیابی سرنوشت سلولهای اپیتلیال گلومرولی در داخل بدن با استفاده از تصویربرداری مولتی فوتونی سریال در مدلهای جدید موش با برچسبهای دودمان فلورسنت
|
140874
|
تصور میشود که ناحیه کنترل حک H19 (ICR) خاموش کردن آلل Igf2 به ارث رسیده از مادر را از طریق یک عایق کروماتین وابسته به CTCF هدایت میکند. نشان داده شده است که ICR به صورت فیزیکی با یک منطقه خفه کن در Igf2، منطقه متیله متفاوت (DMR)1 تعامل دارد، اما نقش CTCF در این حلقه کروماتین و اینکه آیا دسترسی فیزیکی تقویت کننده های دیستال به Igf2 را محدود می کند، مشخص نیست. ما تجزیه و تحلیلهای سیستماتیک ضبط ترکیب کروموزومی را در ناحیه Igf2/H19 بیش از 160 کیلوبایت انجام دادیم، و توالیهایی را شناسایی کردیم که از نظر فیزیکی با تقویتکنندههای دیستال و ICR تعامل دارند. ما دریافتیم که در کروموزوم پدری، تقویتکنندهها با پروموترهای Igf2 تعامل دارند، اما در آلل مادری، با اتصال CTCF در H19 ICR از این امر جلوگیری میشود. اتصال CTCF در ICR مادر، برهمکنش آن را با ناحیه پیوست ماتریس (MAR)3 و DMR1 در Igf2 تنظیم میکند، بنابراین یک حلقه محکم در اطراف مکان Igf2 مادری تشکیل میدهد که ممکن است به خاموش شدن آن کمک کند. جهش محل های اتصال CTCF در H19 ICR منجر به از دست دادن اتصال CTCF و متیلاسیون de novo یک سایت هدف CTCF در Igf2 DMR1 می شود، که نشان می دهد CTCF می تواند علائم اپی ژنتیکی منطقه ای را هماهنگ کند. این تجزیه و تحلیل سیستماتیک ترکیب کروموزوم از یک خوشه چاپ نشان می دهد که CTCF نقش مهمی در تنظیم اپی ژنتیکی ساختار کروماتین درجه بالاتر و خاموش شدن ژن در فواصل قابل توجهی در ژنوم دارد.
|
اتصال CTCF در ناحیه کنترل حک H19، ترکیب کروماتین مرتبه بالاتر به ارث رسیده از مادر را واسطه میکند تا دسترسی تقویتکننده به Igf2 را محدود کند.
|
143251
|
سلولهای تومور منفی تلومراز از یک مسیر جایگزین برای افزایش طول تلومرها (ALT) استفاده میکنند که شامل نوترکیب و ترمیم DNA برای حفظ پتانسیل تکثیر آنها میشود. مشخصه سیتولوژیکی این فرآیند، تجمع پروتئین هسته ای لوسمی پرومیلوسیتیک (PML) در DNA تلومری برای تشکیل اجسام PML مرتبط با ALT (APBs) است. در اینجا، تشکیل de novo یک زیر محفظه هسته ای PML تلومری با به کارگیری اجزای پروتئین APB مورد بررسی قرار گرفت. ما نشان میدهیم که پروتئینهای متمایز از نظر عملکردی قادر به تشکیل APBهای با حسن نیت با کارایی بالا به شیوهای خودسازماندهی و خود انتشاری بودند. اینها عبارتند از: (1) PML و Sp100 به عنوان اجزای تشکیل دهنده اجسام هسته ای PML، (2) تکرار فاکتورهای اتصال 1 و 2 تلومر (به ترتیب TRF1 و TRF2)، (3) پروتئین ترمیم DNA NBS1 و (4) SUMO لیگاز E3 MMS21، و همچنین دامنه SUMO1 جدا شده، از طریق یک دامنه تعاملی از یک فاکتور پروتئینی دیگر. در مقابل، فاکتورهای تعمیر Rad9، Rad17 و Rad51 در هستهزایی APB کارآمدی کمتری داشتند اما برای APBهای از پیش مونتاژ شده به کار گرفته شدند. APB های ایجاد شده مصنوعی، گسترش تلومر را از طریق مکانیسم ترمیم DNA، همانطور که از محل تجمع آنها با مکان های سنتز DNA غیر همانندسازی و فسفوریلاسیون هیستون H2A.X، و افزایش طول تکرار تلومر استنباط می شود، القا کردند. این فعالیتها پس از بهکارگیری عوامل APB در یک مکان دور مرکزی و ایجاد APBها به عنوان واسطههای عملکردی مسیر ALT وجود نداشتند.
|
مونتاژ نوین یک زیر محفظه هسته ای PML از طریق مسیرهای متعدد رخ می دهد و باعث افزایش طول تلومر می شود.
|
152245
|
RNA ژنومیک آلفاویروس چهار پروتئین غیرساختاری مختلف nsP1، nsP2، nsP3 و nsP4 را کد می کند. پلی پروتئین P123 زمانی تولید می شود که ترجمه در یک کدون پایانی عقیق بین nsP3 و nsP4 خاتمه یابد. پلی پروتئین P1234 زمانی تولید می شود که بازخوانی ترجمه اتفاق می افتد یا زمانی که کدون پایان عقیق با کدون حسی در ژنوم آلفاویروس جایگزین شده است. به نظر میرسد فشارهای تکاملی توالیهای ژنومی کدون توقف (اوپال) و چارچوب خواندن باز (آرژنین) را به عنوان یک ویژگی کلی ژنوم ویروس O'nyong-nyong (ONNV) رمزگذاری میکنند، که نشان میدهد هر دو در نقطهای مورد نیاز هستند. تکثیر متناوب ONNVs در هر دو میزبان مهره داران و بی مهرگان ممکن است غلبه یک کدون خاص را در این مکان در شبه گونه های ویروسی تعیین کند. با این حال، هیچ مطالعه سیستماتیک قبلاً این فرضیه را در تمام حیوانات آزمایش نکرده است. ما در اینجا نتایج اولین مطالعه را برای بررسی اهمیت عملکردی کدون توقف عقیق در ژنوم آلفاویروس در یک میزبان پشه طبیعی گزارش میکنیم. ما از یک کلون cDNA با طول کامل ONNV برای ساخت یک سری جهش استفاده کردیم که در آن آرژنین بین nsP3 و nsP4 با یک کدون توقف عقیق، اخر یا کهربا جایگزین شد. وجود کدون توقف عقیق در بالادست nsP4 تقریباً دو برابر (75.5٪) عفونت ONNV نسبت به ویروسی که دارای کدون برای اسید آمینه آرژنین در موقعیت مربوطه است (39.8٪) است. اگرچه فرکانس انتشار ویروس اوپال از روده میانی پشه تفاوت قابل توجهی با ویروس آرژنین در روزهای 8 و 10 نداشت، انتشار در پشه های آلوده به ویروس عقیق زودتر آغاز شد. اگرچه یک مزیت تناسب واضح برای ONNV با حضور یک کدون عقیق بین nsP3 و nsP4 در Anopheles gambiae ارائه شده است، تجزیه و تحلیل توالی RNA ONNV استخراج شده از بدن و سر پشه نشان داد که استفاده از کدون در این موقعیت با ویروس تجویز شده در این مکان مطابقت دارد. وعده غذایی خون این نتایج نشان می دهد که در حالی که انتخاب گونه های ONNV در حال رخ دادن است، جهش جدید در موقعیت بین nsP3 و nsP4 به راحتی در پشه رخ نمی دهد. روی هم رفته، این نتایج نشان می دهد که مزیت تناسب اندام اولیه ارائه شده به ONNV با حضور یک کدون عقیق بین nsP3 و nsP4 به عفونت پشه مربوط می شود.
|
اثرات یک کدون پایان عقیق قبل از توالی ژن nsP4 در ژنوم ویروس O'Nyong-Nyong بر عفونت آنوفل گامبیا.
|
153744
|
سلول های T تبدیل شده توسط هرپس ویروس saimiri هفت RNA غیر کد کننده غنی از U ویروسی با عملکرد ناشناخته به نام HSUR را بیان می کنند. ما متذکر شدیم که توالیهای حفاظتشده در HSURs 1 و 2 مکانهای اتصال بالقوهای را برای سه microRNA سلول میزبان (miRNAs) تشکیل میدهند. آزمایشهای رسوب همزمان تایید کرد که HSURs 1 و 2 با miRNAهای پیشبینیشده در سلولهای T تبدیلشده ویروسی برهمکنش دارند. فراوانی یکی از این miRNA ها، miR-27، به طور چشمگیری در سلول های تبدیل شده کاهش می یابد و اثرات متعاقب آن بر بیان ژن های هدف miR-27 می باشد. ناک داون گذرا و بیان نابجا HSUR 1 نشان می دهد که تخریب miR-27 بالغ را به روشی خاص توالی و وابسته به اتصال هدایت می کند. این استراتژی ویروسی استفاده از یک ncRNA را برای دستکاری بیان ژن سلول میزبان از طریق مسیر miRNA نشان میدهد.
|
تنظیم پایین میکرو RNA میزبان توسط یک RNA غیر کدکننده هرپس ویروس.
|
159469
|
HTRF (فلورسانس با زمان حل همگن) متداولترین فناوری سنجش عمومی برای اندازهگیری آنالیتها در قالب همگن است، که پلت فرم ایدهآلی است که برای مطالعات هدف دارویی در غربالگری با توان بالا (HTS) استفاده میشود. این فناوری فناوری انتقال انرژی رزونانس فلورسانس (FRET) را با اندازهگیری زمان حلشده (TR) ترکیب میکند. در سنجش TR-FRET، یک سیگنال از طریق انتقال انرژی تشدید فلورسنت بین یک مولکول دهنده و یک مولکول گیرنده هنگامی که در مجاورت یکدیگر هستند تولید می شود. تداخل بافر و رسانه با تشخیص طول موج دوگانه به طور چشمگیری کاهش می یابد و سیگنال نهایی با میزان تشکیل محصول متناسب است. سنجش HTRF معمولاً حساس و قوی است که میتواند در قالبهای صفحه 384 و 1536 چاه کوچک شود. این فناوری سنجش در بسیاری از سنجشهای مبتنی بر آنتیبادی از جمله سیگنالدهی GPCR (cAMP و IP-One)، کینازها، سیتوکینها و نشانگرهای زیستی، فرآیندهای زیستی (تولید آنتیبادی و پروتئین)، و همچنین سنجشهای پروتئین-پروتئین، پروتئین پپتید و برهمکنش های پروتئین-DNA/RNA از زمان معرفی آن به دنیای غربالگری دارو بیش از ده سال پیش، محققان از HTRF برای تسریع در مطالعه GPCR ها، کینازها، نشانگرهای زیستی جدید، برهمکنش های پروتئین-پروتئین و سایر اهداف مورد نظر استفاده کرده اند. HTRF همچنین به عنوان یک روش جایگزین برای نظارت بر فرآیندهای زیستی مورد استفاده قرار گرفته است. نسل اول فناوری HTRF، که از کریپت یوروپیوم به عنوان اهداکننده فلورسانس برای نظارت بر واکنشهای بین مولکولهای زیستی استفاده میکند، در سال 2008 از طریق معرفی نسل دوم اهداکننده، تربیوم کریپت (Tb)، گسترش یافت و عملکرد غربالگری را افزایش داد. کریپت تربیوم دارای خواص فوتوفیزیکی متفاوتی در مقایسه با یوروپیوم است، از جمله افزایش بازده کوانتومی و ضریب انقراض مولی بالاتر. علاوه بر سازگاری با همان فلوروفورهای پذیرنده مورد استفاده با یوروپیوم، می تواند به عنوان یک فلوروفور اهداکننده برای فلورهای ساطع کننده سبز عمل کند زیرا دارای پیک های انتشار متعدد از جمله یکی در 490 نانومتر است. علاوه بر این، تمام سنجشهای تربیوم HTRF را میتوان بر روی همان ابزارهای سازگار با HTRF مانند سنجشهای HTRF یوروپیوم خواند. به طور کلی، HTRF یک فناوری بسیار حساس و قوی برای تشخیص فعل و انفعالات مولکولی در شرایط آزمایشگاهی است و به طور گسترده برای مراحل غربالگری اولیه و ثانویه توسعه دارو استفاده می شود. این بررسی به اصول کلی HTRF و کاربردهای فعلی آن در کشف دارو می پردازد.
|
HTRF: فناوری مناسب برای کشف دارو - مروری بر جنبه های نظری و کاربردهای اخیر
|
164189
|
مبدا تکرار با بارگذاری هگزامرهای MCM2-7 قبل از ورود به فاز S مجوز داده می شود. با این حال، تنها حدود 10٪ از مبداهای دارای مجوز معمولاً در فاز S استفاده می شوند و بقیه در حالت غیر فعال باقی می مانند. هنگامی که پیشرفت چنگال مهار می شود، منشاهای خفته در نزدیکی شروع می شوند تا اطمینان حاصل شود که تمام DNA در نهایت تکثیر می شود. در مقابل ظاهری، استرس تکراری آتاکسی تلانژکتازی و کینازهای مربوط به راد-3 (ATR) و نقطه بازرسی Chk1 را فعال میکند که شلیک منشا را مهار میکند. در این مطالعه، ما نشان میدهیم که در سطوح پایین تنش همانندسازی، ATR/Chk1 عمدتاً با مهار فعالسازی کارخانههای تکثیر جدید، شروع منشا را سرکوب میکند و در نتیجه تعداد کارخانههای فعال را کاهش میدهد. در همان زمان، ممانعت از پیشرفت چنگال تکثیر اجازه می دهد تا ریشه های غیرفعال در کارخانه های تکثیر موجود آغاز شوند. بنابراین، ممانعت از فعالسازی کارخانه جدید توسط ATR/Chk1، همانندسازی را به سمت کارخانههای فعالی که در آن چنگالها مهار شدهاند و از مناطقی که هنوز شروع به تکثیر نکردهاند، هدایت میکند. این امر عواقب زیانبار توقف چنگال را به حداقل می رساند و از بروز مشکلات مشابه در مناطق تکرار نشده ژنوم جلوگیری می کند.
|
Chk1 فعالسازی کارخانه تکثیر را مهار میکند اما اجازه میدهد تا در کارخانههای موجود شلیک با منشاء غیرفعال انجام شود
|
164985
|
ریز محیط تومور (TME) نقش برجسته ای در رشد سلول های تومور ایفا می کند. به عنوان جزء اصلی التهابی TME، ماکروفاژهای M2d توسط TME آموزش داده می شوند به طوری که نقش سرکوب کننده سیستم ایمنی را بر عهده می گیرند که باعث متاستاز و پیشرفت تومور می شود. Fra-1 با شرکای Jun هترودایمرهای فعال کننده پروتئین-1 را تشکیل می دهد و رونویسی ژن را هدایت می کند. تصور می شود که Fra-1 به شدت باعث ایجاد تومور و پیشرفت می شود. با این حال، نقش عملکردی Fra-1 در تولید ماکروفاژهای M2d تا به امروز به خوبی درک نشده است. در اینجا، ما نشان میدهیم که سلولهای سرطان پستان 4T1، هنگامی که با سلولهای ماکروفاژ RAW264.7 کشت میشوند، تمایز سلولهای ماکروفاژ RAW264.7 را به ماکروفاژهای M2d تغییر میدهند. سلول های 4T1 بیان بیش از حد Fra-1 را در سلول های RAW264.7 تحریک می کنند و سپس Fra-1 به پروموتر اینترلوکین 6 (IL-6) متصل می شود تا تولید سیتوکین IL-6 را در سلول های RAW264.7 افزایش دهد. IL-6 به روش اتوکرین عمل می کند تا تمایز سلولی ماکروفاژ RAW264.7 را به ماکروفاژهای M2d تغییر دهد. این یافته ها بینش جدیدی را در مورد چگونگی معکوس کردن تحمل ایمنی ناشی از ماکروفاژهای M2d برای بهبود کارایی رویکردهای ایمنی درمانی باز می کند.
|
پروتونکوژن Fra-1 بیان IL-6 را در ماکروفاژها تنظیم می کند و باعث تولید ماکروفاژهای M2d می شود.
|
169264
|
انبوهی از نانوذرات مانند اکسید تیتانیوم (TiO2)، اکسید روی، اکسید آلومینیوم، اکسید طلا، اکسید نقره، اکسید آهن و اکسید سیلیس در بسیاری از محصولات شیمیایی، آرایشی، دارویی و الکترونیکی یافت می شوند. اخیراً نشان داده شده است که نانوذرات SiO2 دارای مشخصات سمیت بی اثر هستند و هیچ ارتباطی با تغییر سم شناسی برگشت ناپذیر در مدل های حیوانی ندارند. از این رو، قرار گرفتن در معرض نانوذرات SiO2 در حال افزایش است. نانوذرات SiO2 به طور معمول در مواد متعددی، از پرکنندههای تقویتکننده بتن و سایر کامپوزیتهای ساختمانی گرفته تا پلتفرمهای غیرسمی برای کاربردهای زیستپزشکی، مانند دارورسانی و درمانشناسی، استفاده میشوند. از سوی دیگر، آزمایشهای آزمایشگاهی اخیر نشان داد که نانوذرات SiO2 سیتوتوکسیک هستند. بنابراین، ما این نانوذرات را برای شناسایی مسیرهای بالقوه سمی با تجزیه و تحلیل پروتئین پروتئین جذب شده روی سطح نانوذرات SiO2 در خون و مغز موش بررسی کردیم. چهار نوع از نانوذرات SiO2 برای بررسی انتخاب شدند و تاج پروتئینی هر نوع با استفاده از فناوری طیفسنجی جرمی کروماتوگرافی مایع- پشت سر هم آنالیز شد. در مجموع، 115 و 48 پروتئین پلاسما از موش صحرایی بهترتیب به نانوذرات SiO2 با بار منفی 20 و 100 نانومتر متصل شدند و 50 و 36 پروتئین به ترتیب برای نانوذرات SiO2 با پوشش آرژنین 20 نانومتری و 100 نانومتر یافت شد. تعداد بیشتری از پروتئینها بر روی نانوذرات SiO2 با اندازه 20 نانومتر نسبت به نانوذرات با اندازه 100 نانومتر بدون توجه به بار، جذب شدند. هنگامی که پروتئین ها بین دو بار مقایسه شدند، تعداد پروتئین های بیشتری برای نانوذرات SiO2 با بار مثبت پوشش داده شده با آرژنین نسبت به نانوذرات با بار منفی پیدا شد. پروتئینهای متصل به کرونا از نانوذرات SiO2 بیشتر با ClueGO، یک پلاگین Cytoscape مورد استفاده در هستیشناسی پروتئین و برای شناسایی مسیرهای تعامل بیولوژیکی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. پروتئینهای متصل به سطح نانوذرات ممکن است بر ویژگیها و توزیعهای عملکردی و ساختاری در فرآیندهای بیولوژیکی پیچیده تأثیر بگذارند.
|
تجزیه و تحلیل نانوذرات SiO2 پروتئین های اتصال دهنده در خون و مغز موش صحرایی
|
175735
|
انگیزه نوکلئوزوم واحد تکرار شونده اصلی کروماتین است. این شامل دو نسخه از هر چهار هیستون هسته H2A، H2B، H3 و H4 و حدود 147 جفت باز DNA است. بقایای پروتئین های هیستون در معرض تغییرات متعدد پس از ترجمه مانند متیلاسیون یا استیلاسیون قرار دارند. رسوب ایمنی کروماتین به دنبال توالی یابی (ChIP-seq) تکنیکی است که داده های اشغال ژنومی این پروتئین های هیستونی اصلاح شده را ارائه می دهد و به روش های محاسباتی مناسب نیاز دارد. نتایج ما NucHunter را ارائه میدهیم، الگوریتمی که از دادههای آزمایشهای ChiP-seq که علیه بسیاری از تغییرات هیستون جهت استنباط نوکلئوزومهای قرار گرفته استفاده میکند، استفاده میکند. NucHunter هر یک از این نوکلئوزوم ها را با شدت تغییرات هیستون حاشیه نویسی می کند. ما نشان میدهیم که از این حاشیهنویسیها میتوان برای استنباط حالات نوکلئوزومی با همبستگیهای متمایز با ویژگیهای ژنومی زیربنایی و فرآیندهای مرتبط با کروماتین، مانند مکانهای شروع رونویسی، تقویتکنندهها، افزایش طول توسط RNA پلیمراز II و سرکوب با واسطه کروماتین استفاده کرد. بنابراین، NucHunter یک ابزار همه کاره است که میتواند برای پیشبینی نوکلئوزومهای موقعیتیافته از پانل آزمایشهای ChiP-seq اصلاح هیستون و استنباط الگوهای اصلاح هیستون متمایز مرتبط با حالتهای مختلف کروماتین استفاده شود. در دسترس بودن نرم افزار در http://epigen.molgen.mpg.de/nuchunter/ موجود است.
|
استنباط موقعیت های نوکلئوزومی با حاشیه نویسی علامت هیستون آنها از داده های تراشه
|
188911
|
سلولهای دندریتی غنی از کلاس II مجتمع اصلی سازگاری بافتی (MHC) ارائهدهنده آنتیژن شناخته شدهاند که از مغز استخوان به وجود میآیند. با این حال، مغز فاقد سلولهای دندریتیک بالغ است و تعداد قابل توجهی از سلولهای کمتر بالغ در حال تکثیر هنوز شناسایی نشدهاند. روش القای رشد سلول های دندریتی که اخیراً برای خون موش توصیف شد، اکنون به پیش سازهای MHC کلاس II منفی در مغز استخوان تغییر یافته است. یک گام کلیدی حذف اکثر گرانولوسیتهای تازه تشکیلشده غیرچسبنده با شستشوی ملایم در طی ۲ تا ۴ روز اول کشت است. این امر باعث ایجاد خوشه های تکثیر شده ای می شود که به طور شل به یک استروما محکم تر چسبیده اند. در روزهای 4-6، خوشه ها را می توان از جای خود جدا کرد، با 1 گرم رسوب جدا کرد، و پس از کشت مجدد، تعداد زیادی سلول دندریتیک آزاد می شود. دومی ها به راحتی بر اساس شکل سلولی متمایز، فراساختار و مجموعه آنتی ژن ها، همانطور که با پانل آنتی بادی های مونوکلونال شناسایی می شوند، شناسایی می شوند. سلول های دندریتیک سطوح بالایی از محصولات MHC کلاس II را بیان می کنند و به عنوان سلول های جانبی قدرتمند برای شروع واکنش لکوسیت مخلوط عمل می کنند. اگر از فاکتور محرک کلنی ماکروفاژ به جای فاکتور تحریک کننده کلنی گرانولوسیت/ماکروفاژ (GM-CSF) استفاده شود، نه خوشه ها و نه سلول های دندریتیک بالغ ایجاد نمی شوند. بنابراین، GM-CSF هر سه دودمان سلول های میلوئیدی (گرانولوسیت ها، ماکروفاژها و سلول های دندریتیک) را تولید می کند. از آنجایی که بیش از 5 × 10(6) سلول های دندریتیک در 1 هفته از پیش سازهای موجود در استخوان های بزرگ اندام عقبی یک حیوان منفرد ایجاد می شوند، اجداد مغز می توانند به عنوان منبع اصلی سلول های دندریتیک عمل کنند. این ویژگی باید برای مطالعات مولکولی و بالینی آینده این نوع سلول ردیابی مفید باشد.
|
تولید تعداد زیادی سلول دندریتیک از کشت مغز استخوان موش همراه با فاکتور محرک کلنی گرانولوسیت/ماکروفاژ
|
195352
|
بیش از حد تغذیه پیشرو اصلی دیابت نوع 2 است. ترشح انسولین را افزایش می دهد، اما عملکرد متابولیک انسولین را در کبد، ماهیچه های اسکلتی و بافت چربی کاهش می دهد. با این حال، شواهد متناقض نشان دهنده عدم آگاهی از زمان وقوع این رویدادها در طول توسعه چاقی و دیابت است که به شکاف کلیدی در درک ما از بیماری متابولیک اشاره می کند. این چشم انداز دیدگاه های متناوب و نتایج اخیر را در مورد ارتباط زمانی و مکانیکی بین هیپرانسولینمی، چاقی و مقاومت به انسولین بررسی می کند. اگرچه توجه زیادی به مراحل اولیه در آبشار سیگنال دهی انسولین شده است، به نظر می رسد مقاومت به انسولین در چاقی تا حد زیادی در پایین دست این مراحل ایجاد می شود. یافته های جدید همچنین مقاومت به انسولین را با متابولیک متقابل گسترده بین کبد، بافت چربی، پانکراس و ماهیچه های اسکلتی مرتبط می کند. این پیشرفتها و سایر پیشرفتها در طول 5 سال گذشته فرصتهای هیجانانگیزی و چالشهای دلهرهآور را برای توسعه استراتژیهای درمانی جدید برای درمان دیابت نوع 2 ارائه میدهند.
|
عملکرد و مقاومت انسولین در چاقی و دیابت نوع 2
|
202259
|
پس زمینه بیمارانی که تحت دیالیز قرار می گیرند به طور قابل توجهی خطر مرگ و میر و عوارض قلبی عروقی را افزایش می دهند. اگرچه چندین کارآزمایی فواید قلبی عروقی کاهش فشار خون را در جمعیت عمومی نشان داده است، در مورد اثربخشی و تحمل کاهش فشار خون در بیماران دیالیزی تردید وجود دارد. ما یک مرور سیستماتیک و متاآنالیز برای ارزیابی اثر کاهش فشار خون در بیماران دیالیز انجام دادیم. روشها ما به طور سیستماتیک Medline، Embase، و پایگاهداده کتابخانه کاکرین را برای کارآزماییهای گزارششده بین سالهای 1950 و نوامبر 2008، بدون محدودیت زبان جستجو کردیم. ما یک مجموعه داده استاندارد شده از کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده کاهش فشار خون در بیماران تحت دیالیز استخراج کردیم که پیامدهای قلبی عروقی را گزارش کردند. متاآنالیز با مدل اثرات تصادفی انجام شد. یافتهها ما هشت کارآزمایی مرتبط را شناسایی کردیم که دادههایی را برای 1679 بیمار و 495 رویداد قلبی عروقی ارائه کردند. میانگین وزنی فشار خون سیستولیک 4.5 میلی متر جیوه کمتر و فشار خون دیاستولیک 2.3 میلی متر جیوه در بیماران تحت درمان فعال نسبت به گروه کنترل کمتر بود. درمان کاهش فشار خون با خطرات کمتر حوادث قلبی عروقی (RR 0.71، 95% فاصله اطمینان (CI): 0.55-0.92؛ p=0.009)، مرگ و میر ناشی از همه علل (RR 0.80، 0.66-0.96؛ p=0.014) و مرگ و میر قلبی عروقی (RR) همراه بود. 0.71، 0.50-0.99؛ p=0.044) نسبت به رژیم های کنترل. به نظر میرسد که این اثرات در طیف وسیعی از گروههای بیمارانی که در مطالعات شرکت کردهاند، سازگار است. تفسیر درمان با عواملی که فشار خون را کاهش می دهند باید به طور معمول برای افرادی که تحت دیالیز قرار می گیرند در نظر گرفته شود تا میزان مرگ و میر بسیار بالای قلبی عروقی و مرگ و میر در این جمعیت کاهش یابد.
|
اثر کاهش فشار خون بر حوادث قلبی عروقی و مرگ و میر در بیماران دیالیزی: مروری سیستماتیک و متاآنالیز کارآزماییهای تصادفیسازی و کنترلشده
|
207972
|
منطقه 3 اولیه (E3) آدنوویروس های انسانی گروه C (Ad) چندین مهارکننده سیتولیز فاکتور نکروز تومور آلفا (TNF-alpha) را کد می کند، از جمله یک پروتئین E3 14.7-kDa (E3-14.7K) و یک هترودایمر حاوی دو پلی پپتید 104. و 14.5 کیلو دالتون. برای درک مکانیسمی که پروتئینهای ویروسی از طریق آن عملکردهای TNF-alpha را مهار میکنند، از پروتئین E3-14.7K برای غربالگری یک کتابخانه cDNA سلول HeLa برای جستجوی پروتئینهای متقابل در سیستم دو هیبریدی مخمر استفاده شد. یک پروتئین جدید حاوی چندین دامنه زیپ لوسین بدون هیچ شباهت قابل توجهی با پروتئین شناخته شده شناسایی شد و FIP-2 (برای پروتئین با تعامل 14.7K) نامگذاری شد. FIP-2 با E3-14.7K هم در شرایط in vitro و هم in vivo تعامل داشت. آن را با Ad E3-14.7K در سیتوپلاسم، به ویژه در نزدیکی غشای هسته، و باعث توزیع مجدد پروتئین ویروسی شد. FIP-2 به خودی خود باعث مرگ سلولی نمی شود. با این حال، میتواند اثر محافظتی E3-14.7K بر کشتن سلولی ناشی از بیان بیش از حد دامنه درون سلولی گیرنده TNF 55 کیلو دالتونی یا RIP، یک پروتئین مرگ درگیر در مسیرهای آپوپتوز TNF-α و Fas را معکوس کند. تجزیه و تحلیل حذف نشان می دهد که اثر معکوس FIP-2 به تعامل آن با E3-14.7K بستگی دارد. سه شکل اصلی mRNA از FIP-2 در چندین بافت انسانی شناسایی شده است، و بیان رونوشت ها با درمان TNF-alpha به روشی وابسته به زمان در دو رده سلولی مختلف القا شد. FIP-2 دارای توالی اجماع برای چندین تغییر احتمالی پس از ترجمه است. این داده ها نشان می دهد که FIP-2 یکی از اهداف سلولی برای Ad E3-14.7K است و مکانیسم آن برای تأثیرگذاری بر مرگ سلولی شامل گیرنده TNF، RIP، یا یک مولکول پایین دستی است که توسط هر یک از این دو مولکول تحت تأثیر قرار می گیرد.
|
برهمکنش یک پروتئین آدنوویروس E3 14.7-kilodalton با یک پروتئین سلولی القایی آلفا با فاکتور نکروز تومور جدید حاوی دامنه های زیپ لوسین.
|
213017
|
مکانیسم جایگزینی افزایش طول تلومرها (ALT) به سلول های سرطانی اجازه می دهد تا در غیاب تلومراز فعال از پیری و آپوپتوز فرار کنند. یک ویژگی مشخصه این مسیر، تجمع اجسام هسته ای (APBs) مرتبط با لوسمی پرومیلوسیتیک (PML) در تلومرها است. در اینجا، ما نقش APB ها را در رده سلولی ALT انسانی با انجام یک صفحه تداخل RNA با استفاده از یک پلت فرم میکروسکوپ فلورسانس خودکار سه بعدی و تجزیه و تحلیل تصویر سه بعدی پیشرفته تشریح کردیم. ما 29 پروتئین را شناسایی کردیم که بر تشکیل APB تأثیر گذاشتند که شامل پروتئینهای دخیل در سازماندهی تلومر و کروماتین، سومولاسیون پروتئین و ترمیم DNA بود. با ادغام و گسترش این یافتهها، دریافتیم که تشکیل APB باعث ایجاد خوشهبندی تکرارهای تلومر، فشردگی تلومر و کاهش همزمان پروتئین پناهگاه TRF2 (همچنین به عنوان TERF2) میشود. این تغییرات وابسته به APB با القای یک پاسخ آسیب DNA در تلومرها در APB ها مرتبط است که با غنی سازی قوی فرم فسفریله آتاکسی تلانژکتازی جهش یافته (ATM) کیناز مشهود است. بر این اساس، ما پیشنهاد میکنیم که APBها با القای پاسخ آسیب DNA در سلولهای تومور مثبت ALT از طریق تغییر حالت کروماتین تلومریک برای تحریک فسفوریلاسیون ATM، نگهداری تلومر را ارتقاء میدهند.
|
PML باعث تراکم، کاهش TRF2 و سیگنال دهی آسیب DNA در تلومرها می شود و باعث افزایش طول جایگزین آنها می شود.
|
219475
|
مکانیسم هایی که توسط آن یک تومور اولیه بر یک اندام دور انتخاب شده قبل از رسیدن سلول تومور تأثیر می گذارد هنوز مشخص نیست. این گزارش نشان میدهد که سلولهای Gr-1+CD11b+ به طور قابلتوجهی در ریههای موشهای حامل آدنوکارسینوم پستانی قبل از رسیدن سلولهای تومور افزایش یافته است. در ریه های پیش متاستاتیک، این سلول های میلوئید نابالغ به طور قابل توجهی تولید IFN-گاما را کاهش می دهند و سایتوکاین های پیش التهابی را افزایش می دهند. علاوه بر این، آنها مقادیر زیادی ماتریکس متالوپروتئیناز 9 (MMP9) تولید می کنند و بازسازی عروق را تقویت می کنند. حذف MMP9 عروق نابجا را در ریه پیش متاستاتیک عادی می کند و متاستاز ریه را کاهش می دهد. تولید و فعالیت MMP9 به طور انتخابی به ریه ها و اندام هایی با تعداد زیادی سلول Gr-1+CD11b محدود می شود. کار ما یک مکانیسم پروتومور جدید برای سلولهای Gr-1+CD11b+ را نشان میدهد که ریه پیشمتاستاتیک را به یک محیط التهابی و تکثیری تبدیل میکند، حفاظت ایمنی را کاهش میدهد و از طریق تشکیل عروق نابجا باعث متاستاز میشود. بنابراین، مهار سلول های Gr-1 + CD11b + می تواند محیط ریه پیش متاستاتیک را عادی کند، نظارت ایمنی میزبان را بهبود بخشد و متاستاز تومور را مهار کند.
|
سلول های میلوئیدی Gr-1+CD11b+ تعادل حفاظت ایمنی را به ارتقای تومور در ریه پیش متاستاتیک می رساند.
|
226488
|
فاکتورهای رشد اکتیوین/گره طیف وسیعی از فرآیندهای بیولوژیکی را کنترل می کنند، از جمله تصمیم گیری در مورد سرنوشت سلولی اولیه، اندام زایی و هموستاز بافت بالغ. در اینجا، ما یک نمای کلی از مکانیسمهایی ارائه میدهیم که توسط آن مسیر سیگنالینگ Activin/Nodal بر عملکرد سلولهای بنیادی در این مراحل مختلف توسعه نظارت میکند. ما یافتههای اخیر را توصیف میکنیم که سیگنالدهی Activin/Nodal را با شرایط پاتولوژیک مرتبط میکند و بر سلولهای بنیادی سرطانی در تومورزایی و پتانسیل آن به عنوان یک هدف برای درمان تمرکز میکند. علاوه بر این، در مورد جهتگیریها و پرسشهایی که در حال حاضر درباره نقش سیگنالدهی Activin/Nodal در خود نوسازی، تمایز و تکثیر سلولهای بنیادی بیپاسخ ماندهاند، بحث خواهیم کرد.
|
سیگنال دهی اکتیوین/گره در سلول های بنیادی.
|
236204
|
در بسیاری از یوکاریوت ها، RNA پلیمرازهای وابسته به RNA (RdRPs) نقش کلیدی در مسیر RNAi دارند. آنها در شناسایی و پردازش رونوشتهای نابجا که فرآیند را آغاز میکنند، و در تقویت پاسخ خاموشکننده نقش داشتهاند. ما عملکرد ژنهای RdRP را از پارامسیوم تترااورلیا مژگانی در مکانیسمهای تجربی القا شده و درونزا خاموش کردن ژن آزمایش کردهایم. در این ارگانیسم، RNAi میتواند توسط تراریختههای با کپی بالا و کوتاه شده یا با تغذیه مستقیم سلولها با RNA دو رشتهای (dsRNA) تحریک شود. با کمال تعجب، خاموشی ناشی از dsRNA به ژنهای عملکردی RDR1 و RDR2 بستگی دارد که برای تجمع siRNAهای اولیه و یک کلاس مجزا از RNAهای کوچک که نشاندهنده siRNAهای ثانویه هستند، مورد نیاز است. در مقابل، ژن سوم با دامنه کاتالیزوری بسیار واگرا، RDR3، برای انباشته شدن siRNA زمانی که RNAi توسط تراریختههای ترانسژن تحریک میشود، مورد نیاز است. دادههای ما بیشتر RDR3 را در تجمع siRNAهای درونزا که قبلاً توصیف شده و در تنظیم خانواده ژن آنتیژن سطحی دخیل هستند. در حالی که تنها یکی از این ژن ها به طور معمول در هر رده سلولی کلونال بیان می شود، از بین رفتن RDR3 منجر به بیان همزمان آنتی ژن های متعدد می شود. این نتایج شواهدی برای تخصص عملکردی ژنهای پارامسیوم RdRP در مسیرهای متمایز RNAi که در طول رشد رویشی کار میکنند، ارائه میکند.
|
RNA پلیمرازهای متمایز وابسته به RNA برای RNAi تحریک شده توسط RNA دو رشته ای در مقابل ژن های کوتاه شده در Paramecium tetraurelia مورد نیاز است.
|
238409
|
سابقه و هدف: سمیت کلیوی مزمن سیکلوسپورین A (CsA) یکی از علل اصلی اختلال عملکرد مزمن کلیه است و هنوز هیچ مداخله بالینی موثری ندارد. هدف: برای آشکار کردن مکانیسم های آپوپتوز سلول های کلیوی در CCN، ما تمام مطالعات آزمایشگاهی این مکانیسم ها را تجزیه و تحلیل کردیم. روشها: ما تمام مطالعات آزمایشگاهی در مورد مکانیسمهای آپوپتوز سلولهای کلیوی ناشی از CsA را در Medline (1966 تا ژوئیه 2010)، Embase (1980 تا ژوئیه 2010) و ISI (1986 تا ژوئیه 2010) جمعآوری کردیم، کیفیت آنها را بر اساس شرایط آزمایشگاهی ارزیابی کردیم. استانداردها و داده های استخراج شده با پیروی از اصول PICOS و سنتز داده ها. یافتهها: اولا، CsA میتواند بیان Fas و Fas-L را تنظیم مثبت کند، آنزیمهای FADD و آپوپتوز (کاسپاز-2، -3، -4، -7، -8، -9 و -10) را افزایش دهد و Bcl-2 و Bcl را کاهش دهد. -xL. دوم، CsA می تواند استرس اکسیداتیو را القا کند و به سیستم دفاعی آنتی اکسیدانی آسیب برساند. سوم، CsA می تواند بیان HERP، GRP78 و CHOP را افزایش دهد. چهارم، CsA می تواند آپوپتوز سلول های کلیوی را القا کند و بیان iNOS و p53 آنها را در سلول های کشت شده افزایش دهد. نتیجهگیری: حداقل چهار مسیر در آپوپتوز سلولهای کلیوی ناشی از CsA در گونههای مختلف سلولی دخیل است. کاسپازها ممکن است آخرین مسیر مشترک آنها در شرایط آزمایشگاهی باشد. همه آنها ممکن است نقاط بالقوه ای را برای مداخلات ارائه دهند، اما این موارد باید در داخل بدن تأیید شوند.
|
مکانیسم های آپوپتوز سلول های کلیوی ناشی از سیکلوسپورین A: مروری سیستماتیک مطالعات آزمایشگاهی
|
243694
|
انتوژن سلول های بنیادی خون ساز (HSCs) در طول رشد جنینی هنوز به شدت مورد بحث است، به خصوص ارتباط احتمالی اصل و نسب آنها با سلول های اندوتلیال عروقی. اولین محل تشریحی که سلولهایی با پتانسیل طولانی مدت HSC از آن جدا شدهاند، آئورت-گناد-مزونفروس (AGM) است، به طور خاص در مجاورت کف آئورت پشتی. اما اگرچه برخی از نویسندگان شواهدی ارائه کردهاند که نشان میدهد HSCs ممکن است مستقیماً از کف آئورت به لومن آئورت پشتی منشعب شود، برخی دیگر از این ایده حمایت میکنند که HSCs ابتدا در مزانشیم زیرین ظاهر میشوند. در اینجا با تصویربرداری غیرتهاجمی و با وضوح بالا از جنینهای گورخرماهی زنده نشان میدهیم که HSCها مستقیماً از کف آئورت بیرون میآیند، از طریق یک فرآیند کلیشهای که شامل تقسیم سلولی نمیشود، بلکه شامل خم شدن شدید و خروج سلولهای اندوتلیال منفرد از شکم آئورت میشود. دیواره به فضای زیر آئورت، و تبدیل همزمان آنها به سلول های خونساز. این فرآیند نه تنها در قسمت پشتی-شکمی بلکه در جهت روسترو-دمی در مقابل جهت میانی جانبی قطبی شده است و به بیان Runx1 بستگی دارد: در جنین های دارای کمبود Runx1، رویدادهای خروج در ابتدا مشابه هستند، اما بسیار نادرتر هستند و به مرگ خشونت آمیز سلول در حال خروج این نتایج نشان میدهد که کف آئورت خونزا است و HSCها از آن به فضای زیر آئورت خارج میشوند، نه با تقسیم سلولی نامتقارن، بلکه از طریق نوع جدیدی از رفتار سلولی، که ما آن را انتقال خونساز اندوتلیال مینامیم.
|
سلول های بنیادی خون از اندوتلیوم آئورت با یک نوع جدید انتقال سلولی بیرون می آیند
|
253672
|
هدف تعیین اینکه آیا ویروس جدید آنفلوانزای پرندگان H7N9 می تواند از فردی به فرد دیگر منتقل شود و کارایی آن. طراحی تحقیقات اپیدمیولوژیک پس از یک دسته خانوادگی از دو بیمار مبتلا به H7N9 پرندگان در مارس 2013 انجام شد. تنظیمات Wuxi، شرق چین. شرکت کنندگان دو بیمار، مخاطبین نزدیک آنها و محیط های مربوطه. نمونههایی از بیماران و محیطها جمعآوری شد و با استفاده از واکنش زنجیرهای رونوشت معکوس پلیمراز (rRT-PCR)، کشت ویروسی و روش مهار هماگلوتیناسیون در زمان واقعی مورد آزمایش قرار گرفت. هر مخاطبی که بیمار میشد نمونههایی را برای H7N9 پرندگان توسط rRT-PCR آزمایش میکرد. نمونههای سرم جفتی از مخاطبین برای آزمایش سرولوژیکی با روشهای مهار هماگلوتیناسیون بهدست آمد. نتایج اصلی اندازه گیری داده های بالینی، سابقه مواجهه قبل از شروع بیماری ها، و نتایج آزمایش های آزمایشگاهی پاتوژن ها و تجزیه و تحلیل بیشتر توالی ها و درخت فیلوژنتیک به سویه های جدا شده. نتایج: بیمار شاخص پنج تا شش روز پس از آخرین تماس خود با طیور بیمار شد. بیمار دوم، دختر 32 سالهاش، که مراقبتهای محافظتنشده کنار بالین را در بیمارستان ارائه میکرد، هیچ تماس شناخته شدهای با طیور نداشت. او شش روز پس از آخرین تماس با پدرش علائمی را نشان داد. دو سویه با موفقیت از دو بیمار جدا شد. توالی ژنوم و تجزیه و تحلیل درختان فیلوژنتیک نشان داد که هر دو ویروس تقریباً از نظر ژنتیکی یکسان هستند. چهل و سه تماس نزدیک هر دو بیمار شناسایی شد. یکی بیماری خفیف داشت اما نتایج منفی برای H7N9 پرندگان توسط rRT-PCR داشت. همه 43 تماس نزدیک برای آنتی بادی های مهار هماگلوتیناسیون خاص برای H7N9 پرندگان منفی بودند. نتیجهگیری عفونت دختر احتمالاً ناشی از تماس با پدرش (بیمار شاخص) در طول قرار گرفتن در معرض محافظت نشده است، که نشان میدهد در این خوشه ویروس میتواند از فردی به فرد دیگر منتقل شود. قابلیت انتقال محدود و غیرپایدار بود.
|
انتقال احتمالی ویروس جدید آنفلوانزای پرندگان A (H7N9) از فرد به فرد در شرق چین، 2013: بررسی اپیدمیولوژیک
|
263364
|
پس زمینه تنوع ژنتیکی در ژن IL28B به شدت با نتایج درمان، پاکسازی خود به خود و پیشرفت عفونت ویروس هپاتیت C (HCV) مرتبط است. هدف از مطالعه حاضر بررسی نقش پلیمورفیسمها در این مکان با پیشرفت و پیامد عفونت HCV در جمعیت مراکشی بود. روشها ما گروهی متشکل از 438 نفر را از جمله 232 بیمار مبتلا به عفونت مداوم HCV، که 115 بیمار هپاتیت مزمن خفیف و 117 بیمار بیماری کبدی پیشرفته (سیروز و کارسینوم سلولهای کبدی) داشتند، 68 نفر که به طور طبیعی HCV را پاک کرده بودند و 138 فرد سالم داشتند، تجزیه و تحلیل کردیم. SNP های IL28B rs12979860 و rs8099917 با استفاده از روش تشخیص تمایز آللی TaqMan 5' ژنوتیپ شدند. نتایج آلل های محافظ rs12979860-C و rs8099917-T در افراد با کلیرانس خود به خودی شایع تر بود (به ترتیب 77.9% در مقابل 55.2%؛ 0.00001 = p و 95.6% در مقابل 83.2%؛ p = 0.00). افراد با کلیرانس 4.69 (95% CI، 1.99-11.07) برابر بیشتر احتمال داشت که ژنوتیپ C/C را برای پلی مورفیسم rs12979860 داشته باشند (0.0017 = p) و 3.55 (95% CI، 0.19-0.19 تا 66.89 T برابر بیشتر است). ژنوتیپ /T در rs8099917. بیماران مبتلا به بیماری پیشرفته کبدی ژنوتیپ rs12979860-T/T را بیشتر از بیماران مبتلا به هپاتیت C مزمن خفیف حمل میکردند (OR = 1.89؛ 95% فاصله اطمینان (CI، 0.99-3.61؛ p = 0.0532) و این خطر در مقایسه با آنها حتی بیشتر بود. با کنترل سالم (OR = 4.27؛ 95% فاصله اطمینان (CI)، 2.08-8.76؛ p = 0.0005). آلل rs8099917-G نیز با بیماری پیشرفته کبدی مرتبط بود (OR = 2.34؛ 95% فاصله اطمینان (CI)، 1.40-3.93؛ p = 0.0100). نتیجه گیری در جمعیت مراکشی، پلی مورفیسم های نزدیک به ژن IL28B هم در پاکسازی خود به خود و هم در پیشرفت عفونت HCV نقش دارند.
|
تنوع ژنتیکی در ژن اینترلوکین-28B با پاکسازی و پیشرفت خود به خودی ویروس هپاتیت C در بیماران مراکشی مرتبط است.
|
266641
|
سلول های تنظیم کننده T (T reg) تنظیم کننده های حیاتی تحمل ایمنی هستند. اکثر سلول های T reg بر اساس بیان CD4، CD25 و فاکتور رونویسی، FoxP3 تعریف می شوند. با این حال، این نشانگرها برای تعریف منحصر به فرد این زیر مجموعه سلول T تخصصی در انسان مشکل ساز هستند. ما دریافتیم که گیرنده IL-7 (CD127) روی زیرمجموعه ای از سلول های CD4+ T در خون محیطی کاهش می یابد. ما نشان میدهیم که اکثر این سلولها FoxP3+ هستند، از جمله سلولهایی که سطوح پایین یا بدون CD25 را بیان میکنند. ترکیبی از CD4، CD25، و CD127 منجر به یک جمعیت بسیار خالص از سلولهای T reg شد که سلولهای بیشتری را تشکیل میدهند که قبلاً بر اساس سایر نشانگرهای سطح سلولی شناسایی شده بودند. این سلول ها در سنجش عملکردی سرکوبگر بسیار سرکوب کننده بودند. در واقع، سلولهایی که صرفاً بر اساس بیان CD4 و CD127 جدا شدهاند، بیارژیک بودند و اگرچه حداقل سه برابر تعداد سلولها (شامل زیرمجموعههای سلول T CD25+CD4+ و CD25-CD4+) بودند، به اندازه CD4 «کلاسیک» سرکوبکننده بودند. زیر مجموعه سلول T reg +CD25hi. در نهایت، نشان میدهیم که CD127 میتواند برای کمی کردن زیر مجموعههای سلول T reg در افراد مبتلا به دیابت نوع 1 استفاده شود که از استفاده از CD127 به عنوان نشانگر زیستی برای سلولهای T reg انسانی پشتیبانی میکند.
|
بیان CD127 با FoxP3 و عملکرد سرکوبکننده سلولهای CD4+ T reg انسان همبستگی معکوس دارد.
|
275294
|
همه مهره داران، از جمله انسان، بیشتر نیاز روزانه خود به ویتامین D را از قرار گرفتن در معرض نور خورشید به دست می آورند. در طول قرار گرفتن در معرض نور خورشید، فوتون های B فرابنفش خورشیدی (290-315 نانومتر) به داخل پوست نفوذ می کنند و در آنجا باعث فوتولیز 7-دهیدروکلسترول به پره کلسیفرول می شوند. پس از تشکیل، پری کوله کلسیفرول تحت یک بازآرایی ناشی از حرارت پیوندهای دوگانه خود قرار می گیرد و کوله کلسیفرول را تشکیل می دهد. افزایش رنگدانه های پوست، افزایش سن و استفاده موضعی از ضد آفتاب باعث کاهش تولید پوستی کل کلسیفرول می شود. عرض جغرافیایی، فصل و زمان روز و همچنین آلودگی ازن در اتمسفر بر تعداد فوتون های B فرابنفش خورشیدی تأثیر می گذارد که به سطح زمین می رسند و در نتیجه تولید پوستی کل کلسیفرول را تغییر می دهند. در بوستون، قرار گرفتن در معرض نور خورشید در طول ماه های نوامبر تا فوریه، مقدار قابل توجهی کل کلسیفرول در پوست تولید نمی کند. از آنجایی که شیشه پنجره اشعه ماوراء بنفش B را جذب می کند، قرار گرفتن در معرض نور خورشید از طریق پنجره های شیشه ای منجر به تولید کوله کلسیفرول نمی شود. اکنون مشخص شده است که کمبود ویتامین D و کمبود ویتامین D در افراد مسن شایع است، به ویژه در افرادی که ناتوان هستند و در معرض نور خورشید قرار نمی گیرند یا در عرض جغرافیایی زندگی می کنند که کل کلسیفرول ناشی از نور خورشید در طول ماه های زمستان برای آنها تامین نمی شود. کمبود و کمبود ویتامین D پوکی استخوان را تشدید می کند، باعث پوکی استخوان می شود و خطر شکستگی های اسکلتی را افزایش می دهد. با تشویق قرار گرفتن در معرض نور خورشید و/یا مصرف یک قرص مولتی ویتامین حاوی 10 میکروگرم (400 IU) ویتامین D می توان از کمبود و کمبود ویتامین D جلوگیری کرد.
|
عوامل محیطی موثر بر تولید پوستی ویتامین D
|
279052
|
ژن هایی که در پستانداران تحت تأثیر ژنومی قرار می گیرند ترجیحاً از یک آلل والد منفرد بیان می شوند. این بیان حک شده تعداد کمی از ژن ها برای رشد طبیعی بسیار مهم است، زیرا این ژن ها اغلب مستقیماً رشد جنین را تنظیم می کنند. کار اخیر همچنین نقش پیچیده ای را برای ژن های حک شده در مغز نشان داده است که پیامدهای مهمی بر رفتار و عملکرد عصبی دارد. در نهایت، مطالعات جدید اهمیت بیان مناسب ژنهای حک شده خاص را در سلولهای بنیادی پرتوان القایی و در سلولهای بنیادی بالغ نشان دادهاند. همانطور که در اینجا مرور می کنیم، این یافته ها ماهیت پیچیده و اهمیت رشدی ژن های چاپ شده را برجسته می کند.
|
نقش ژنومی در رشد، رشد، رفتار و سلول های بنیادی.
|
285794
|
فناوری جدید چرخه نور برای تشخیص RNA ویروس هپاتیت C (HCV) در نمونه های بالینی اقتباس شده است. سرم های 81 بیمار توسط Light Cycler PCR، سنجش مانیتور HCV AMPLICOR و PCR داخلی مورد آزمایش قرار گرفتند. داده های ما نشان می دهد که چرخه نور یک روش سریع و قابل اعتماد برای تشخیص و اندازه گیری RNA HCV است.
|
تشخیص کمی RNA ویروس هپاتیت C با چرخه نور PCR و مقایسه با دو روش مختلف PCR
|
293661
|
تفاوت های قابل توجه در متابولیسم بین تومور و سلول های طبیعی الهام بخش توسعه درمان های ضد تومور مبتنی بر متابولیسم است. آرژنین یک آمینو اسید نیمه ضروری است زیرا سلول های طبیعی نه تنها می توانند آرژنین de novo سنتز کنند، بلکه آرژنین خارج سلولی را نیز می گیرند. انواع مختلفی از تومورها دارای ناهنجاری هایی در آنزیم های متابولیسم آرژنین هستند و به طور کامل به آرژنین خارج سلولی برای پشتیبانی از فرآیندهای بیولوژیکی ضروری متکی هستند. از این خاصیت به عنوان اکسوتروفی آرژنین یاد می شود. با بهره گیری از اکسوتروفی مشخصه آرژنین در تومورها، محرومیت از آرژنین، که به طور کلی با استفاده از آرژنین دیمیناز (ADI) و آرژیناز I ایجاد می شود، به عنوان یک استراتژی جدید برای درمان سرطان مورد بررسی قرار گرفته است. محرومیت از آرژنین اثربخشی امیدوارکنندهای را در برابر تومورهای آرژنین-اکسوتروفیک نشان داد. این مقاله با ادغام دیدگاههای انکولوژیستهای بالینی و دانشمندان آزمایشگاهی، جنبههای مهم محرومیت آرژنین را بهعنوان یک درمان ضد سرطان امیدوارکننده مرور میکند.
|
هدف گذاری مسیر متابولیسم آرژنین برای درمان سرطان های وابسته به آرژنین
|
301838
|
بصل النخاع تیموس یک ریزمحیط تخصصی برای انتخاب منفی سلول های T فراهم می کند، با حضور سلول های اپیتلیال تیموس مدولاری (mTECs) بیان کننده تنظیم کننده خود ایمنی (Aire) در طول دوره جنینی-نوزادی برای ایجاد تحمل طولانی مدت هم ضروری و هم کافی است. . در اینجا ما نشان دادیم که ظهور اولین گروههای mTECs Aire (+) در این مرحله کلیدی رشد، قبل از انتخاب مجموعه سلولهای αβ T، به طور مشترک توسط سلولهای القاکننده بافت لنفاوی Rankl(+) و Vγ5(+) دندریتی T اپیدرمی ثابت هدایت شد. پیش سازهای سلولی (DETC) که اولین تیموسیت هایی هستند که محصولات بازآرایی ژن را بیان می کنند. به نوبه خود، تولید mTECs Aire(+) سپس بلوغ اجدادی DETC وابسته به Skint-1، اما مستقل از Aire و ظهور یک مجموعه DETC ثابت را تقویت کرد. از این رو، دادههای ما اهمیت عملکردی را به توسعه زمانی سلولهای Vγ5 (+) γδ T در طول تشکیل مدولای تیموس برای القای تحمل سلولهای αβ T نسبت دادند و یک پیوند متقابل با واسطه رتبه بین بلوغ mTEC DETC و Aire (+) را نشان دادند.
|
پیوندهای سیگنالینگ رتبه توسعه اجداد سلول T ثابت γδ و اپیتلیوم مدولاری Aire+
|
301866
|
بازسازی سیستم ایمنی در 140 بیمار متوالی که 2 سال عاری از بیماری بودند و تحت پیوند آلوژنیک میلوآبلاتیو قرار گرفتند، مورد بررسی قرار گرفت. یک نقص CD4 و CD8 شامل سلولهای ساده، تمایز نهایی، حافظه و توانمند و مقادیر بالاتر از حد برای زیر مجموعههای فعال مشاهده شد. سلولهای کشنده طبیعی در شش ماهگی عادی میشوند در حالی که ما شاهد گسترش سلولهای B CD19(+)/CD5(+) بعد از سه ماه و نقص پایدار سلولهای B حافظه بودیم. بیماری مزمن پیوند در مقابل میزبان تأثیر قابلتوجهی بر آن پارامترها برای زیرمجموعههای CD8 نداشت در حالی که زیر مجموعههای CD4 ساده و شایسته به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند. اما عمیق ترین تأثیر بیماری مزمن پیوند در مقابل میزبان بر زیر مجموعه های سلول B، به ویژه بر جمعیت حافظه B بود. بروز تجمعی عفونتهای شدید دیررس کم بود (14 درصد در چهار سال). با استفاده از مدلهای کاکس، تنها تعداد کم سلولهای B در ماههای 12 (P=0.02) و 24 (P=0.001) با خطر ابتلا به عفونت دیررس مرتبط بود، بهویژه اگر بیماران مبتلا به بیماری مزمن پیوند در مقابل میزبان نباشند.
|
نقص ایمنی طولانی مدت پس از پیوند سلول های بنیادی آلوژنیک: کمبود سلول های B با عفونت های دیررس مرتبط است.
|
306006
|
فعالسازی سلولهای T در تعامل بین گیرنده سلول T و لیگاندهای سازگاری بافتی با پپتید اصلی (pMHC) پیشبینی میشود. عواملی که قدرت تحریکی یک مولکول pMHC را تعیین می کنند نامشخص هستند. ما نتایجی را توصیف میکنیم که نشان میدهد یک پپتید دارای بسیاری از نشانههای یک آگونیست ضعیف، سلولهای T را تحریک میکند تا بیشتر از لیگاند آگونیست نوع وحشی تکثیر شوند. یک رویکرد in silico نشان میدهد که ناتوانی در تشکیل خوشه مرکزی فعالسازی سوپرمولکولی (cSMAC) میتواند زمینه ساز افزایش تکثیر باشد. این نتیجهگیری توسط آزمایشهایی تأیید شد که نشان داد افزایش تشکیل cSMAC ظرفیت تحریکی پپتید ضعیف را کاهش میدهد. مطالعات ما این واقعیت را برجسته می کند که یک تعامل پیچیده از عوامل، کیفیت آنتی ژن سلول T را تعیین می کند.
|
قدرت تحریکی آنتی ژن های سلول T تحت تأثیر تشکیل سیناپس ایمونولوژیک است.
|
306311
|
تجزیه و تحلیل انتقال سیناپسی تحریکی در هسته سوپراپتیک هیپوتالاموس موش صحرایی نشان داد که ترخیص کالا از گمرک گلوتامات و در نتیجه غلظت و انتشار گلوتامات در فضای خارج سلولی با درجه پوشش آستروسیتی نورونهای آن مرتبط است. کاهش در ترخیص کالا از گمرک گلوتامات، چه از نظر دارویی ناشی شود و چه با کاهش نسبی پوشش گلیال در مجاورت سیناپسها، از طریق تعدیل گیرندههای متابوتروپیک گلوتامات پیش سیناپسی بر انتشار فرستنده تأثیر گذاشت. بنابراین، بسته بندی آستروسیتی نورون ها به تنظیم اثر سیناپسی در سیستم عصبی مرکزی کمک می کند.
|
کنترل کلیرانس گلوتامات و اثر سیناپسی با پوشش گلیال نورون ها
|
308862
|
پس زمینه ترکیب رادیوتراپی به همراه سرکوب طولانی مدت پزشکی آندروژن ها (> یا 2 سال) بقای کلی را در بیماران مبتلا به سرطان پروستات به صورت محلی پیشرفته بهبود می بخشد. ما استفاده از پرتودرمانی به همراه سرکوب کوتاه مدت آندروژن را با استفاده از رادیوتراپی به همراه سرکوب طولانی مدت آندروژن در درمان سرطان پروستات پیشرفته محلی مقایسه کردیم. روشها: ما بیماران مبتلا به سرطان پروستات پیشرفته موضعی را که پرتودرمانی خارجی به همراه 6 ماه سرکوب آندروژن دریافت کرده بودند، بهطور تصادفی به دو گروه تقسیم کردیم، یکی بدون درمان بیشتر (سرکوب کوتاهمدت) و دیگری برای دریافت 2.5 سال درمان بیشتر با یک آگونیست هورمون آزاد کننده هورمون لوتئین کننده (سرکوب طولانی مدت). نتیجه عدم حقارت سرکوب کوتاه مدت آندروژن در مقایسه با سرکوب طولانی مدت به نسبت خطر بیش از 1.35 برای بقای کلی، با سطح آلفای یک طرفه 0.05 نیاز داشت. تجزیه و تحلیل موقت بیهودگی را نشان داد و نتایج با سطح آلفای یک طرفه تعدیل شده 0.0429 ارائه شده است. ResultsA در مجموع 1113 مرد ثبت نام شد، از آنها 970 به طور تصادفی اختصاص داده شدند، 483 به سرکوب کوتاه مدت و 487 به سرکوب طولانی مدت. پس از میانگین پیگیری 6.4 سال، 132 بیمار در گروه کوتاه مدت و 98 بیمار در گروه طولانی مدت فوت کردند. تعداد مرگ و میر ناشی از سرطان پروستات در گروه کوتاه مدت 47 و در گروه طولانی مدت 29 مورد بود. مرگ و میر کلی 5 ساله برای سرکوب کوتاه مدت و بلند مدت به ترتیب 19.0٪ و 15.2٪ بود. نسبت خطر مشاهده شده 1.42 بود (95.71% حد اطمینان بالا، 1.79؛ P = 0.65 برای غیر حقارت). عوارض جانبی در هر دو گروه شامل خستگی، کاهش عملکرد جنسی و گرگرفتگی بود. نتیجهگیری ترکیب رادیوتراپی به همراه 6 ماه سرکوب آندروژن، بقای پایینتری را در مقایسه با رادیوتراپی به اضافه 3 سال سرکوب آندروژن در درمان سرطان پروستات پیشرفته ارائه میدهد. (شماره ClinicalTrials.gov، NCT00003026.)
|
مدت زمان سرکوب آندروژن در درمان سرطان پروستات.
|
313394
|
افراد نابینا اغلب تواناییهای ادراکی غیربصری را افزایش میدهند. با این حال، بستر عصبی که زیربنای این عملکرد بهبود یافته است، هنوز به طور کامل قابل درک است. یک مطالعه رفتاری قبلی نشان داد که برخی از افراد نابینای اولیه صداها را با دقت بیشتری نسبت به کنترلهای بینا با استفاده از نشانههای تک صوتی بومیسازی میکنند. به منظور بررسی اساس عصبی این تفاوتهای رفتاری در انسان، ما مطالعات تصویربرداری عملکردی را با استفاده از توموگرافی انتشار پوزیترون و یک آرایه بلندگو انجام دادیم که امکان نمایش میدان آزاد شبه را در اسکنر فراهم میکرد. در طول محلی سازی صدای دو گوش، یک گروه کنترل بینا کاهش جریان خون مغزی را در لوب پس سری نشان داد که در افراد نابینای زودرس مشاهده نشد. در طول محلی سازی صدای تک گوش (یک گوش بسته شده)، زیر گروه افراد نابینای اولیه که از نظر رفتاری در محلی سازی صدا برتر بودند، دو کانون فعال سازی در قشر پس سری نشان دادند. این اثر در افراد نابینا که توانایی محلی سازی صدای مونوال برتری نداشتند و همچنین در افراد بینا مشاهده نشد. میزان فعالسازی یکی از این کانونها به شدت با دقت محلیسازی صدا در کل گروه افراد نابینا مرتبط بود. نتایج نشان میدهد که آن دسته از افراد نابینا که عملکرد بهتری نسبت به افراد بینا دارند، نواحی پس سری را برای انجام بومیسازی شنوایی تحت شرایط مونوال به کار میگیرند. بنابراین نتیجه می گیریم که محاسبات انجام شده در قشر پس سری به طور خاص زمینه ساز ظرفیت افزایش یافته برای استفاده از نشانه های تک صوتی است. یافتههای ما نه تنها بر مکانیسمهای جبرانی بینوجهی، بلکه بر تفاوتهای فردی در این مکانیسمها و الگوهای بازدارنده که بین افراد بینا و افرادی که در اوایل زندگی از بینایی محروم هستند، روشن میسازد.
|
مطالعه تصویربرداری عصبی عملکردی محلی سازی صدا: فعالیت قشر بینایی عملکرد را در افراد نابینای اولیه پیش بینی می کند
|
313403
|
ریزمحیط تومور از سلولهای تومور، فیبروبلاستها، سلولهای اندوتلیال و سلولهای ایمنی در حال نفوذ تشکیل شده است که ممکن است رشد و پیشرفت تومور را مهار یا تقویت کنند. هدف از این مطالعه گذشته نگر، توصیف تراکم ماکروفاژهای مرتبط با تومور (TAMs) در سرطان پستان، و ارتباط تراکم TAMs با پارامترهای بالینی آسیب شناختی بود. نمونههای جاسازیشده در پارافین و دادههای آسیبشناسی بالینی، از جمله اطلاعات پیگیری تا ۵ سال، از ۱۷۲ بیمار مبتلا به سرطان پستان بهدست آمد. رنگ آمیزی ایمونوهیستوشیمی برای CD68 (نشانگر ماکروفاژها) به صورت کور انجام و ارزیابی شد. ما دریافتیم که TAMs در بیماران مبتلا به سرطان پستان درجه هیستوپاتولوژیک بالا به طور قابل توجهی فراوان بود. بیماران مبتلا به سرطان پستان با تراکم TAMهای بالا، نرخ بقای عاری از بیماری و بقای کلی 5 ساله به طور قابل توجهی کمتر از بیماران با تراکم پایین TAM داشتند. علاوه بر این، نفوذ بالای TAM ها میزان بقای بدتری را برای بیماران مبتلا به سرطان پستان گره منفی نشان داد. در نتیجه، تعداد TAM ها در استرومای تومور یک پیش بینی مستقل از زمان بقا برای بیماران مبتلا به سرطان پستان است. نفوذ بالای TAMها یک فاکتور پیش آگهی نامطلوب قابل توجه برای بیماران مبتلا به سرطان سینه مهاجم است و به این ترتیب، یک نشانگر پیش آگهی بالقوه مفید برای سرطان پستان است.
|
نفوذ زیاد ماکروفاژهای مرتبط با تومور، پیامد بالینی نامطلوب را برای سرطان پستان گره منفی پیش بینی می کند.
|
317204
|
پروتئین های ژولیده (Dvl) اجزای مهم سیگنال دهی مسیر متعارف بتا-کاتنین/Wnt هستند که تکثیر و الگوی سلولی را کنترل می کند و مسیر قطبیت سلولی مسطح (PCP) که قطبیت سلولی را در یک صفحه سلول هماهنگ می کند و همگرا را هدایت می کند. حرکات سلول گسترش (CE) که باعث باریک شدن و کشیدگی بافت می شود. سه ژن Dvl پستانداران شناسایی شده و نقش رشدی Dvl1 و Dvl2 قبلا مشخص شده است. در اینجا، ما عملکردهای Dvl3 را در توسعه شناسایی میکنیم و شواهدی از افزونگی عملکردی در بین سه Dvls موش ارائه میکنیم. موشهای Dvl3(-/-) با ناهنجاریهای مجرای خروجی قلب، از جمله بطن راست خروجی دوگانه و آرتریوز تنه پایدار، بهطور پری ناتال جان خود را از دست دادند. این جهشیافتهها همچنین یک استریوسیلیای نادرست را در اندام کورتی نشان دادند، یک فنوتیپ که با از دست دادن یک آلل واحد از جزء PCP Vangl2/Ltap (LtapLp/+) افزایش یافت. اگرچه نورولاسیون در هر دو جهش Dvl3(-/-) و LtapLp/+ طبیعی به نظر می رسد، جهش ترکیبی Dvl3(+/-)؛ LtapLp/+ بسته شدن لوله عصبی ناقص را نشان می دهد. نکته مهم، ما نشان می دهیم که بسیاری از نقش های Dvl3 نیز توسط Dvl1 و Dvl2 مشترک است. فنوتیپهای شدیدتری در جهشیافتههای Dvl3 با کمبود یک Dvl دیگر مشاهده شد و افزایش دوز Dvl از نظر ژنتیکی با تراریختههای Dvl نشاندهنده توانایی Dvls برای جبران یکدیگر برای ایجاد رشد طبیعی است. جالب توجه است که سیگنالدهی جهانی Wnt متعارف تا حد زیادی در جهشیافتههای دوگانه Dvl بیتأثیر به نظر میرسد، که نشان میدهد سطوح پایین Dvl برای سیگنالهای Wnt متعارف کاربردی کافی است. به طور خلاصه، ما نشان میدهیم که Dvl3 برای توسعه مجرای خروجی قلب مورد نیاز است و اهمیت آن را در مسیر PCP در طول نورولاسیون و رشد حلزون گوش توصیف میکنیم. در نهایت، چندین فرآیند توسعه را ایجاد می کنیم که در آنها سه Dvl از نظر عملکردی اضافی هستند.
|
3 عملکرد ژولیده موشی در مسیرهای اضافی با 1 و 2 ژولیده در مسیر خروجی طبیعی قلب، حلزون گوش و توسعه لوله عصبی
|
323030
|
کمپلکس اپیتلیال کادهرین (E-cadherin)-catenin به اجزای اسکلت سلولی و مولکول های تنظیم کننده و سیگنال دهنده متصل می شود تا یک اتصال چسبنده بالغ (AJ) ایجاد کند. این ساختار پویا به طور فیزیکی سلول های اپیتلیال همسایه را به هم متصل می کند، تماس های چسب بین سلولی را با اسکلت سلولی جفت می کند و به تعریف محور آپیکال-پایه هر سلول کمک می کند. این فعالیت ها با هم فرم، قطبیت و عملکرد تمام سلول های یک اپیتلیوم را هماهنگ می کنند. چندین مولکول تشکیل و یکپارچگی AJ را تنظیم می کنند، از جمله GTPases خانواده Rho و پروتئین های قطبی Par. با این حال، اخیراً، با توسعه تصویربرداری سلول زنده، میزانی که E-cadherin به طور فعال در محل اتصالات برگردانده می شود، مورد توجه قرار گرفته است. این چرخش به تشکیل اتصال و حفظ یکپارچگی اپیتلیال در طول هموستاز و بازسازی بافت کمک می کند.
|
دینامیک اتصالات چسبنده در استقرار، نگهداری و بازسازی اپیتلیال
|
323335
|
AIMS تجزیه و تحلیل پیامد بلندمدت بزرگترین گروه گزارش شده از بیمارانی که آسیستول را در طول تست شیب سر به بالا ارائه می کنند. روش ها و نتایج از سال 1990، 1322 بیمار مبتلا به سنکوپ با منشأ ناشناخته تحت آزمایش تیلت میز قرار گرفته اند. از این تعداد، 330 بیمار (9×24 درصد) پاسخ غیرطبیعی (سنکوپ یا پیش سنکوپ) ارائه کردند. علاوه بر این، 58 نفر از آن بیماران (17×5٪) در طول آزمایش دچار یک دوره آسیستول (> یا = 3000 میلی ثانیه) شدند. آسیستول (میانگین (محدوده بین چارکی)) 10 (4، 19 X 2) ثانیه (محدوده 3-90) طول کشید. دو پروتکل مختلف (زاویه) کج شدن (وستمینستر (60 درجه) n=1124؛ ایزوپروترنول (80 درجه) n=198)) زمان تا قسمت سنکوپال (13 (6 × 5، 20 x 5) در مقابل 2 (1) را تحت تأثیر قرار دادند. ، 6 X 5) دقیقه، P=00005) اما نه مدت زمان آسیستول. در طی این دوره، درمان آسیستول دارای سه مرحله مختلف بود: ابتدا بیماران با ضربان ساز درمان شدند. بعداً درمان دارویی (متوپرولول و/یا اتیلفرین) توصیه شد. در نهایت (از سال 1995)، هیچ درمان خاصی انجام نشد. در یک مطالعه همگروهی با سن و جنس، آن دسته از بیماران بدون آسیستول بر اساس 2:1 مقایسه شدند. در طی 7×40 ماه پیگیری (17×7، 66×8)، 12 بیمار (20×6 درصد) با آسیستول عود سنکوپال داشتند. علاوه بر این، 34 بیمار (28×8 درصد) بدون آسیستول در طی پیگیری 6×51 ماه (29×3، 73×1) اپیزودهای سنکوپال را ارائه کردند (P=ns). تجزیه و تحلیل Kaplan-Meier در بیماران با و بدون آسیستول میانگین زمان عود 92 x 6 +/- 6 ماه در مقابل 82 X 6 +/- 4 X 7 ماه را نشان داد (P = ns). تعداد سنکوپ های قبلی با عود رابطه معنی داری داشت (002×0=P) اما با درمان ارتباط معنی داری نداشت. هیچ مورد مرگ و میر ناشی از بیماری قلبی وجود نداشت. نتیجه گیری (1) آسیستول در طول تست شیب سر به بالا به معنای یک نتیجه بدخیم نیست و عود سنکوپ کم است. (2) پیس میکر یا دارو درمانی به طور قابل توجهی بر نتیجه ای که با تعداد قبلی اپیزودهای سنکوپال مرتبط است، تأثیر نمی گذارد، اما نه با جنسیت، سن، وقوع آسیستول، مدت زمان آسیستول و زمان رسیدن به آسیستول در طول تست شیب سر به بالا. (3) پروتکل کج شدن (زاویه) ممکن است بر زمان و بروز آسیستول در طول تست شیب سر به بالا تأثیر بگذارد.
|
پیامد طولانی مدت بیماران مبتلا به آسیستول ناشی از تست شیب سر به بالا.
|
327319
|
بسیاری از سؤالات در مورد فعالیت بیولوژیکی و در دسترس بودن مولکولهای کوچک برای محققینی که میتوانند بیشترین بهره را از پاسخهای آنها ببرند، غیرقابل دسترس است. برای کاهش شکاف بین شیمیانفورماتیک و زیستشناسی، مجموعهای از ابزارهای حاشیهنویسی لیگاند، قابلیت خرید، هدف و ارتباط زیستشناسی را ایجاد کردهایم که در ZINC گنجانده شدهاند و برای محققانی که متخصص کامپیوتر نیستند، طراحی شدهاند. نسخه جدید حاوی بیش از 120 میلیون ترکیب شبیه دارو قابل خرید است - به طور موثر تمام مولکول های آلی که برای فروش هستند - یک چهارم آن برای تحویل فوری در دسترس است. ZINC ترکیبات قابل خرید را به ترکیبات با ارزشی مانند متابولیت ها، داروها، محصولات طبیعی و ترکیبات حاشیه نویسی شده از ادبیات مرتبط می کند. ترکیبات ممکن است توسط ژن هایی که برای آنها حاشیه نویسی شده اند و همچنین کلاس های هدف اصلی و فرعی که آن ژن ها به آنها تعلق دارند قابل دسترسی باشند. این ابزارهای تجزیه و تحلیل جدیدی را ارائه می دهد که برای افراد غیرمتخصص آسان است و در عین حال برای متخصصان محدودیت های کمی دارد. ZINC ریشه های سه بعدی اصلی خود را حفظ می کند - همه مولکول ها در قالب های بیولوژیکی مرتبط و آماده برای بارگیری در دسترس هستند. ZINC به صورت رایگان در http://zinc15.docking.org در دسترس است.
|
ZINC 15 - کشف لیگاند برای همه
|
335029
|
ژنوم یوکاریوتی متشکل از مولکول های DNA به مراتب طولانی تر از سلول های حاوی آنها است. آنها در طول تراکم کروموزوم در میتوز به بیشترین تراکم خود می رسند. این فرآیند توسط کندانسین، یک عضو خانواده کروموزوم ها (SMC) کمک می کند. سازمان فضایی کروموزومهای میتوزی و چگونگی شکلدهی کندانسین به معماری کروماتین هنوز به طور کامل درک نشده است. در اینجا ما از جذب ساختار کروموزوم (Hi-C) برای مطالعه تراکم کروموزوم میتوزی در مخمر شکافت Schizosaccharomyces pombe استفاده می کنیم. این نشان داد که چشمانداز بین فازی که با دامنههای کروماتین کوچک مشخص میشود، با دامنههای کمتر اما بزرگتر در میتوز جایگزین میشود. Condensin با ایجاد فعل و انفعالات DNA درون کروموزومی با برد طولانی تر، که کروموزوم ها را فشرده و فردی می کند، به این امر دست می یابد. در همان زمان، تماسهای کروماتین موضعی توسط کندانسین محدود میشوند، که پیامدهای عمیقی برای عملکرد کروماتین موضعی در طول میتوز دارد. نتایج ما کندنسین را بهعنوان یک عامل تعیینکننده اصلی برجسته میکند که چشمانداز کروماتین را تغییر میدهد، زیرا سلولها ژنوم خود را برای تقسیم سلولی آماده میکنند.
|
بازسازی با واسطه کندانسین چشم انداز کروماتین میتوزی در مخمر شکافت
|
341324
|
پسزمینه تحت برنامه اصلاحشده کنترل سل در هند، بیماران مبتلا به سل ریوی اسمیر مثبت جدید با یک رژیم سه بار در هفته از داروهای ضد سل درمان میشوند (2H(3)R(3)Z(3)E(3)/4H( 3) R(3) [H isoniazid، R rifampicin، Z pyrazinamide و E ethambutol]) به مدت 6 ماه. ما یک تجزیه و تحلیل گذشته نگر از اثربخشی و تحمل این رژیم تحت شرایط کارآزمایی بالینی در بیماران HIV منفی با سل ریوی اسمیر مثبت تازه تشخیص داده شده انجام دادیم. روشها ما دادههای مربوط به بیمارانی را که به رژیم کنترل (2H (3)R(3)Z(3)E(3)/4H(3)R(3)) در دو کارآزمایی بالینی در طی سالهای 2001-2006 تخصیص داده بودند، تجزیه و تحلیل کردیم. موسسه ملی تحقیقات سل، چنای، هند. ResultsOf 268 بیمار تحت درمان با این رژیم، داده ها برای تجزیه و تحلیل اثربخشی برای 249 در دسترس بود. در پایان درمان، از 249 بیمار، 238 (96٪) وضعیت مطلوب داشتند. شکست درمان در 11: 7 باقی مانده رخ داد که در آنها ارگانیسم ها در ابتدا حساس به دارو و 4 مورد با مقاومت اولیه دارویی بودند. از 238 بیمار که در پایان درمان وضعیت مطلوبی داشتند، 14 نفر (6%) در طی 24 ماه بعد عود سل داشتند. در تجزیه و تحلیل قصد به درمان، 245 (94٪) از 262 بیمار در پایان درمان وضعیت مطلوبی داشتند. از 28 بیمار با مقاومت اولیه دارویی، 24 نفر (86%) نتیجه مطلوبی داشتند. تنها 4 نفر از این 24 بیمار در 2 سال پیگیری، عود سل داشتند. در میان 221 بیمار که ابتدا با ارگانیسم های حساس به دارو آلوده شده بودند، مقاومت دارویی در هیچ یک از 7 بیمار که درمان در آنها شکست خورده یا 10 بیمار که عود سل داشتند ایجاد نشد. علاوه بر این، 5 نفر از 7 بیمار که درمان در آنها شکست خورده بود، در 6 ماهگی به دفع باسیل های حساس به دارو ادامه دادند. عوارض جانبی دارویی در 38 (14%) از 262 بیمار مشاهده شد. فقط 3 (1.1%) نیاز به اصلاح در درمان داشتند. نتیجه گیری این رژیم 6 ماهه سه بار در هفته از داروهای ضد سل، هنگامی که تحت نظارت کامل تجویز می شود، با نرخ بالایی از نتایج درمانی مطلوب در بیماران HIV منفی با سل ریوی تازه تشخیص داده شده خلط همراه است. در این بیماران عوارض دارویی کمی وجود دارد.
|
اثربخشی رژیم 6 ماهه سه بار در هفته در درمان سل ریوی جدید با اسمیر خلط مثبت تحت شرایط کارآزمایی بالینی.
|
343052
|
کورکومین، یکی از اجزای اصلی زردچوبه، فعالیت های آنتی اکسیدانی و ضد التهابی را نشان می دهد. مطالعه حاضر برای تعیین اینکه آیا کورکومین در برابر آرتریت ناشی از کلاژن (CIA) در موشها و فعالسازی ناشی از IL-1بتا در سینوویوسیتهای شبه فیبروبلاست (FLS) مؤثر است یا خیر، انجام شد. موشهای DBA/1 با کلاژن نوع II گاوی (CII) واکسینه شدند و به مدت 2 هفته پس از ایمنسازی اولیه، یک روز در میان با کورکومین تحت درمان قرار گرفتند. برای آرتریت، ما بروز بیماری را ارزیابی کردیم و از شاخص آرتریت بر اساس ضخامت پنجه استفاده کردیم. تکثیر در شرایط آزمایشگاهی سلول های T طحال ناشی از CII- یا کانکاناوالین A با استفاده از تولید IFN-گاما مورد بررسی قرار گرفت. سیتوکین های پیش التهابی TNF-alpha و IL-1beta در مفصل مچ پا موش مورد بررسی قرار گرفتند و ایزوتیپ های IgG1 و IgG2a سرم مورد بررسی قرار گرفتند. سطح بیان پروستاگلاندین E2 (PGE2)، سیکلواکسیژناز-2 (COX-2)، و متالوپروتئینازهای ماتریکس (MMPs) در FLSهای انسانی نیز تعیین شد. نتایج نشان داد که در مقایسه با موشهای CIA درماننشده، موشهای تحت درمان با کورکومین امتیاز آرتریت بالینی، تکثیر سلولهای T طحال، سطح بیان TNF-α و IL-1بتا در مفصل مچ پا و سطح بیان IgG2a در سرم را کاهش دادند. علاوه بر این، با تغییر فعالیت رونویسی فاکتور هسته ای (NF) -kappaB در FLS ها، کورکومین تولید PGE2، بیان COX-2 و ترشح MMP را مهار کرد. این نتایج نشان می دهد که کورکومین می تواند به طور موثری پاسخ التهابی را با مهار واسطه های پیش التهابی و تنظیم پاسخ های ایمنی هومورال و سلولی سرکوب کند.
|
کورکومین پاسخ التهابی را در فیبروبلاست های سینوویال انسانی ناشی از IL-1بتا و آرتریت ناشی از کلاژن در مدل موش کاهش می دهد.
|
344240
|
اقدامات محصولات پروتئینی ناشی از پیوند جایگزین ژن Igf1 در سالهای اخیر مورد توجه فزایندهای قرار گرفته است. با این حال، اهمیت و ارتباط عملکردی این مشاهدات به خوبی تعریف نشده است. برای پرداختن به عملکرد انواع اسپلایس IGF-I، ما تأثیر از دست دادن IGF-IEa و IGF-IEb را بر تکثیر و تمایز میوبلاستهای کشتشده موش بررسی کردیم. کاهش با واسطه تداخل RNA در کل IGF-I، IGF-IEa به تنهایی، یا IGF-IEb به تنهایی هیچ تأثیری بر زنده ماندن سلول در محیط رشد نداشت. با این حال، سلولهای فاقد کل IGF-I یا IGF-IEa به تنهایی به طور قابلتوجهی کندتر از سلولهای شاهد یا سلولهای فاقد IGF-IEb در محیطهای بدون سرم تکثیر میشوند. از دست دادن همزمان هر دو یا از دست دادن خاص هر دو نوع اسپلایس به طور قابل توجهی رنگپذیری زنجیره سنگین میوزین (MyHC) را 70-80٪ (P <0.01) تحت شرایط تمایز (48 ساعت در سرم 2٪ اسب) مهار کرد که توسط ایمونوبلات وسترن تعیین شد. این از دست دادن پروتئین با کاهش mRNA های ایزوفرم MyHC همراه بود، زیرا کاهش در mRNA ژن کل IGF-I یا IGF-IEa به طور قابل توجهی mRNA های MyHC را تقریباً 50-75٪ کاهش داد (05/0 > P). از دست دادن IGF-IEb همچنین mRNA ایزوفرم MyHC را به طور قابل توجهی کاهش داد، به استثنای Myh7، اما به میزان کمتر (~20-40٪، P <0.05). ارائه IGF-I بالغ، اما نه پپتیدهای E مصنوعی، بیان Myh3 را به سطوح کنترل در سلولهای فاقد IGF-IEa یا IGF-IEb بازگرداند. در مجموع، این دادهها نشان میدهند که انواع اسپلایس IGF-I ممکن است تمایز میوبلاست را از طریق اعمال IGF-I بالغ و نه پپتیدهای E تنظیم کنند.
|
از دست دادن IGF-IEa یا IGF-IEb تمایز میوژنیک را مختل می کند.
|
350542
|
پسزمینه پلوروسیدین، یک پپتید ضد میکروبی 25 مرضی (AMP)، به عنوان فعالیت باکتریکشی شناخته شده است. با این حال، فعالیت سینرژیک و مکانیسم (های) پلوروسیدین در ترکیب با آنتی بیوتیک های معمولی و اثر آنتی بیوفیلم پپتید به خوبی شناخته شده نیست. MethodsThe تعامل بین pleurocidin و آنتی بیوتیک با استفاده از روش شطرنجی مورد بررسی قرار گرفت. برای مطالعه مکانیسم(های) دخیل در هم افزایی آنها، تشکیل رادیکال هیدروکسیل را با استفاده از فلورسین 3'-(p-hydroxyphenyl) شناسایی کردیم، نسبت NAD(+)/NADH را با سنجش دوچرخه سواری NAD(+) اندازه گیری کردیم، و تغییر در زنده ماندن باکتری مشاهده شد. با thiourea رادیکال هیدروکسیل، و آسیب غشای سیتوپلاسمی با استفاده از پروپیدیوم بررسی شد. یدید همچنین اثر آنتی بیوفیلمی پلوروسیدین با روش پلیت کشت بافت بررسی شد. نتایج همه ترکیبات پلوروسیدین و آنتی بیوتیک ها برهمکنش هم افزایی را در برابر سویه های باکتریایی نشان دادند (شاخص غلظت بازدارنده کسری (FICI)≤0.5) به جز برای Enterococcus faecium تحت درمان با ترکیبی از پپتید و آمپی سیلین (FICI = 0.75). ما مشخص کردیم که پلوروسیدین به تنهایی و در ترکیب با آنتی بیوتیک ها باعث ایجاد رادیکال های هیدروکسیل می شود. استرس اکسیداتیو توسط کاهش گذرا NADH ایجاد شد و افزودن تیوره از مرگ باکتریایی جلوگیری کرد، به خصوص در مورد درمان ترکیبی پلوروسیدین و آمپی سیلین که نشان دهنده هم افزایی است. ترکیب پلوروسیدین و اریترومایسین باعث افزایش نفوذپذیری غشای سیتوپلاسمی باکتریایی شد. علاوه بر این، پلوروسیدین یک اثر مهاری قوی بر روی بیوفیلم از پیش ساخته شده ارگانیسم های باکتریایی نشان داد. در نتیجه، پلوروسیدین از طریق تشکیل رادیکال هیدروکسیل و مکانیسم فعال غشایی با آنتی بیوتیک ها هم افزایی کرد و فعالیت آنتی بیوفیلمی را اعمال کرد. اهمیت کلی اثر هم افزایی بین پلوروسیدین و آنتی بیوتیک ها نشان می دهد که AMP یک عامل درمانی بالقوه و کمکی برای شیمی درمانی ضد میکروبی است.
|
پپتید ضد میکروبی پلوروسیدین از طریق تشکیل رادیکال هیدروکسیل و آسیب غشایی با آنتی بیوتیک ها همکاری می کند و فعالیت آنتی بیوفیلمی را اعمال می کند.
|
356218
|
پس زمینه زنان باردار با بیماری کلیوی خفیف از قبل، عوارض نسبتا کمی در بارداری دارند، اما خطرات عوارض مادری و مامایی در زنان مبتلا به نارسایی کلیوی متوسط یا شدید نامشخص است. MethodsWe فراوانی و انواع عوارض مادری و مامایی و پیامدهای بارداری را در 67 زن مبتلا به بیماری کلیوی اولیه (82 حاملگی) تعیین کردیم. تمام زنان غلظت اولیه کراتینین سرم حداقل 1.4 میلی گرم در دسی لیتر (124 مومول در لیتر) و حاملگی هایی داشتند که پس از سه ماهه اول ادامه داشت. نتایج میانگین غلظت کراتینین سرم (+/- SD) از 0.8 ± 9/1 میلی گرم در دسی لیتر (71 ± 168 مومول در لیتر) در اوایل بارداری به 3/1 ± 5/2 میلی گرم در دسی لیتر (115 +/- 221 میلی گرم در دسی لیتر) افزایش یافت. مومول در لیتر) در سه ماهه سوم. فراوانی پرفشاری خون از 28 درصد در خط پایه به 48 درصد در سه ماهه سوم و فراوانی پروتئینوری با درجه بالا (دفع پروتئین از طریق ادرار، > 3000 میلی گرم در لیتر) از 23 درصد به 41 درصد افزایش یافت. برای 70 بارداری (57 زن) که اطلاعات مربوط به آنها در دوران بارداری و بلافاصله پس از زایمان در دسترس بود، 43 درصد از دست دادن عملکرد کلیه مادر مربوط به بارداری رخ داد. هشت مورد از این حاملگی ها (10 درصد از کل) با تسریع سریع نارسایی کلیوی مادر همراه بود. عوارض مامایی شامل نرخ بالای زایمان زودرس (59 درصد) و تاخیر رشد (37 درصد) بود. میزان بقای نوزاد 93 درصد بود. نتیجهگیری در میان زنان باردار با نارسایی کلیوی متوسط یا شدید، میزان عوارض ناشی از بدتر شدن عملکرد کلیه، فشار خون بالا و عوارض مامایی افزایش مییابد، اما بقای جنین بالاست.
|
پیامد بارداری در زنان مبتلا به نارسایی کلیوی متوسط یا شدید.
|
364522
|
اهداف بیماری دریچه آئورت کلسیفیک (AV) به عنوان یک فرآیند مرتبط با التهاب شناخته شده است. پروتئین گروه با تحرک بالا (HMGB1) و گیرنده شبه Toll 4 (TLR4) در چندین بیماری التهابی شرکت دارند. هدف از مطالعه حاضر تعیین اینکه آیا محور HMGB1-TLR4 در بیماری AV کلسیفیک دخیل است یا خیر، و ارزیابی اثر HMGB1 و مکانیسمهای بالقوه آن بر تغییر فنوتیپ پروستوژنیک سلولهای بینابینی دریچهای (VICs) بود. روشها بیان HMGB1 و TLR4 در AVهای کلسیفیک انسان با استفاده از رنگآمیزی ایمونوهیستوشیمی و ایمونوبلات بررسی شد. VIC های کشت شده به عنوان یک مدل آزمایشگاهی مورد استفاده قرار گرفتند. VICها با HMGB1 برای تجزیه و تحلیل، در مقابل بدون TLR4، با مهارکنندههای اسید ریبونوکلئیک تداخلی کوچک (siRNA)، پروتئین کیناز فعال شده با میتوژن کیناز N ترمینال c-Jun (JNK MAPK) و مهارکنندههای فاکتور هستهای کاپا-B (NF-kB) تحریک شدند. . ResultsEnhanced تجمع HMGB1 و TLR4 در دریچه های کلسیفیک مشاهده شد. علاوه بر این، ما دریافتیم که HMGB1 سطوح بالایی از تولید سیتوکین های پیش التهابی را القا می کند و تمایز استئوبلاستیک و کلسیفیکاسیون VIC ها را تقویت می کند. علاوه بر این، HMGB1 فسفوریلاسیون JNK MAPK و NF-kB را القا کرد. با این حال، این اثرات به طور قابل توجهی با خاموش کردن siRNA TLR4 سرکوب شد. علاوه بر این، محاصره JNK MAPK و فسفوریلاسیون NF-kB، تولید فاکتورهای پروستوژنیک ناشی از HMGB1 و کانی سازی VICs را ممنوع کرد. نتیجه گیری پروتئین HMGB1 ممکن است تمایز استئوبلاستیک و کلسیفیکاسیون VIC ها را از طریق مسیر سیگنالینگ TLR4-JNK-NF-kB ترویج کند.
|
پروتئین باکس-1 گروه با تحرک بالا باعث ایجاد تغییرات فنوتیپ استخوانی در سلول های بینابینی دریچه آئورت می شود.
|
365896
|
ما روش هایی را برای به دست آوردن یک توصیف کمی از پردازش RNA با وضوح بالا در مخمرهای جوانه زده توصیف می کنیم. به عنوان یک سیستم بیان ژن مدل، ما tetON (برای مطالعات القایی) و tetOFF (برای مطالعات سرکوب، کاهش فشار و تخریب RNA) سویههای مخمر را با یک سری از ژنهای گزارشگر ادغام شده در ژنوم تحت کنترل یک پروموتر tetO7 ساختیم. رونویسی معکوس و روشهای Real-time-PCR کمی (RT-qPCR) برای تعیین فراوانی mRNA به عنوان میانگین تعداد کپیها در هر سلول در یک جمعیت اقتباس شدند. اندازهگیریهای فلورسانس در هیبریداسیون درجا (FISH) تعداد رونوشت در سلولهای منفرد، رویکرد RT-qPCR را برای تعیین میانگین تعداد کپی علیرغم توزیع گسترده سطوح رونوشت در یک جمعیت از سلولها تأیید کرد. علاوه بر این، از RT-qPCR برای متمایز کردن محصولات مراحل مختلف در اتصال رونوشتهای گزارشگر استفاده شد، و روشهایی برای نقشهبرداری و تعیین کمیت برش 3'-انتها و پلیآدنیلاسیون ایجاد شد. این سیستم اجازه می دهد تا تولید قبل از mRNA، پیوند، بلوغ 3'-انتها و تخریب به صورت کمی با جزئیات جنبشی بی سابقه، مناسب برای مدل سازی ریاضی، نظارت شود. با استفاده از این رویکرد، نشان میدهیم که رونوشتهای گزارشگر قبل از برش 3' انتهایی و پلیآدنیلاسیون، یعنی به صورت رونویسی، به هم متصل میشوند.
|
RiboSys، یک رویکرد کمی با وضوح بالا برای اندازهگیری سینتیک in vivo پیوند pre-mRNA و پردازش 3'-انتها در ساکارومایسس سرویزیه.
|
368506
|
گیرنده نوروتروفین p75 (NTR) در فرآیندهای بیولوژیکی و پاتولوژیک متعدد نقش دارد. در حالی که اخیراً پیشرفتهای قابل توجهی در درک نقش فیزیولوژیکی p75 (NTR) صورت گرفته است، جزئیات و جنبههای زیادی باقی مانده است که مشخص شود. این تا حدی به این دلیل است که دو مدل موس حذفی موجود (به ترتیب Exons 3 یا 4 حذف شده اند)، هر دو ویژگی هایی را نشان می دهند که نتیجه گیری قطعی را به چالش می کشد. در اینجا نسل موشهایی را توصیف میکنیم که حامل یک آلل شرطی p75(NTR) (p75(NTR-FX)) هستند که توسط اگزونهای 4-6 کناری ساخته شدهاند که غشاء و همه حوزههای سیتوپلاسمی را کدگذاری میکنند، توسط سایتهای loxP. برای اعتبارسنجی این آلل شرطی جدید، هر دو جهش جهش یافته p75 (NTR) / Wnt1-Cre خاص تاج عصبی و جهش تهی معمولی p75 (NTR) تولید شدند. هر دو جهش رفلکسهای اندام عقبی غیرطبیعی را نشان دادند، به این معنی که از دست دادن p75 (NTR) در سلولهای مشتق از تاج عصبی باعث نوروپاتی محیطی مشابه آنچه در جهشهای معمولی p75 (NTR) دیده میشود. این آلل جدید شرطی p75 (NTR) فرصت های جدیدی را برای بررسی نقش p75 (NTR) در بافت ها و سلول های خاص ارائه می دهد.
|
تولید موش با یک آلل شرطی برای ژن گیرنده نوروتروفین p75 (NTR).
|
371289
|
ارزیابی همزمان زنده ماندن پس از ذوب و یکپارچگی آکروزوم اسپرم توسط فلوسایتومتری یک ابزار آزمایش ارزشمند در هر دو تحقیق و کار معمول ارائه می کند. در مطالعه حاضر، یک ترکیب سه گانه جدید برای ارزیابی همزمان زنده ماندن و یکپارچگی آکروزوم اسپرم گاو پردازش شده در گسترش دهنده مبتنی بر زرده تخم مرغ توسط فلوسایتومتر ایجاد شد. SYBR-14 و یدید پروپیدیوم (PI) تمایز سلولهای اسپرم را از زرده تخم مرغ و ذرات باقیمانده ممکن میسازد، که برای آنالیز فلوسایتومتری اسپرم گاو منجمد-ذوب شده مفید بود، زیرا به این معنی است که مراحل شستشو برای حذف زرده تخم مرغ دیگر وجود ندارد. مورد نیاز است. علاوه بر این، آگلوتینین بادام زمینی کونژوگه با فیکواریترین (PE-PNA) برای تشخیص سلولهای اسپرم آسیبدیده/واکنششده با آکروزوم از سلولهای سالم آکروزوم استفاده شد. تکرارپذیری با استفاده از دو انزال فرآوری شده 10 گاو نر محاسبه شد. سه نی در هر دسته در اندازه گیری های تکراری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. تجزیه و تحلیل روش توافق بین SYBR-14/PE-PNA/PI و PNA کونژوگه با ایزوتیوسیانات فلورسینات (FITC) انجام شد، با رنگآمیزی FITC-PNA/PI که بر روی 14 نمونه منی منجمد منجمد بلافاصله پس از ذوب و پس از ذوب انجام شد. انکوباسیون 3 ساعته در دمای 37 درجه سانتی گراد. شاخص تکرارپذیری مؤسسه استاندارد بریتانیا در ترکیب SYBR-14/PE-PNA/PI 2.6 درصد بود. به طور متوسط، روش FITC-PNA/PI بیش از 6.3 درصد برآورد زیر جمعیت سلول های اسپرم زنده و آکروزوم سالم را نشان داد. در نتیجه، ترکیب جدید سه لکه ای بسیار تکرارپذیر و آسان برای استفاده در کاربردهای معمول است، و تخمین دقیق تری را برای میزان سلول های اسپرم با غشای سر و آکروزوم دست نخورده در مقایسه با FITC-PNA/ به طور کلی مورد استفاده و تایید شده ارائه می دهد. رنگ آمیزی PI.
|
یک روش فلوسایتومتری سه رنگ برای ارزیابی یکپارچگی غشای پلاسما و آکروزوم اسپرم گاو منجمد شده بلافاصله پس از ذوب در حضور ذرات زرده تخم مرغ
|
374902
|
پیشینه تقریباً 3 میلیون نفر در سراسر جهان در پایان سال 2007 درمان ضد رتروویروسی (ART) دریافت می کردند، اما تخمین زده می شود که 6.7 میلیون نفر هنوز نیاز به درمان داشتند و 2.7 میلیون نفر دیگر در سال 2007 به HIV آلوده شدند. تلاش های پیشگیری ممکن است بروز HIV را کاهش دهد، اما بعید است این بیماری را از بین ببرد. ما یک استراتژی نظری از آزمایش داوطلبانه جهانی اچآیوی و درمان فوری با ART را بررسی کردیم و شرایطی را بررسی کردیم که تحت آن همهگیری HIV میتواند به سمت حذف هدایت شود. روشها ما از مدلهای ریاضی برای بررسی تأثیر بر تعداد بازتولید مورد (مدل تصادفی) و پویایی طولانیمدت اپیدمی HIV (مدل انتقال قطعی) آزمایش همه افراد در جامعه آزمایشی خود (15 سال و بالاتر) استفاده کردیم. HIV هر سال و شروع به درمان ART بلافاصله پس از تشخیص HIV مثبت. ما از داده های آفریقای جنوبی به عنوان مورد آزمایشی برای یک اپیدمی عمومی استفاده کردیم و فرض کردیم که تمام انتقال HIV از طریق دگرجنس گرایی بوده است. یافتهها استراتژی مورد مطالعه میتواند انتقال از مرحله آندمیک کنونی را که در آن اکثر بزرگسالان مبتلا به HIV ART دریافت نمیکنند، به مرحله حذف که اکثر آنها ART دریافت میکنند، تا 5 سال تسریع بخشد. این امر می تواند تا سال 2016 یا در عرض 10 سال پس از اجرای کامل استراتژی، میزان بروز و مرگ و میر HIV را به کمتر از یک مورد در هر 1000 نفر در سال کاهش دهد و شیوع HIV را در 50 سال به کمتر از 1 درصد کاهش دهد. ما تخمین می زنیم که در سال 2032، هزینه سالانه استراتژی حاضر و استراتژی نظری هر دو 1.7 میلیارد دلار آمریکا خواهد بود. با این حال، پس از این زمان، هزینه استراتژی حاضر همچنان افزایش می یابد در حالی که هزینه استراتژی نظری کاهش می یابد. تفسیر آزمایش داوطلبانه جهانی اچآیوی و ART فوری، همراه با رویکردهای پیشگیرانه کنونی، میتواند تأثیر عمدهای بر اپیدمیهای شدید عمومی HIV/AIDS داشته باشد. این رویکرد مستلزم مدلسازی ریاضی، تحقیق و مشاوره گسترده است.
|
آزمایش داوطلبانه جهانی HIV با درمان فوری ضد رتروویروسی به عنوان یک استراتژی برای از بین بردن انتقال HIV: یک مدل ریاضی
|
380526
|
هیپوسپادیاس یک ناهنجاری مادرزادی شایع اندام تناسلی خارجی مردان است. ما یک مطالعه ارتباط گسترده ژنومی را با استفاده از DNA ترکیبی از 436 فرد مبتلا به هیپوسپادیاس (مورد) و 494 کنترل اروپایی تبار انجام دادیم و SNP های دارای بالاترین رتبه را برای ژنوتیپ فردی در نمونه کشف شده انتخاب کردیم، نمونه هلندی اضافی 133 مورد و والدین آنها، و یک سری سوئدی شامل 266 مورد و 402 کنترل. ژنوتیپ انفرادی دو SNP (rs1934179 و rs7063116) در DGKK، که دی اسیل گلیسرول کیناز را کد می کند، شواهد قانع کننده ای برای ارتباط با هیپوسپادیاس در نمونه کشف ایجاد کرد (نسبت شانس خاص آلل (OR) = 2.51 × OR و 0 = 2.51 × 2.5. = 2.3، P = 2.9 × 10-9، به ترتیب) و در هلندی (OR = 3.9، P = 2.4 × 10-5 و OR = 3.8، P = 3.4 × 10-5) و سوئدی (OR = 2.5، P = 2.6 × 10-8 و OR = 2.2، P = 2.7 × 10-6) نمونه های تکرار. مطالعات بیان بیان DGKK را در بافت پرپوتیال موارد و گروه شاهد نشان داد که در حاملان آلل خطر rs1934179 کمتر بود (047/0 = P). ما DGKK را به عنوان یک ژن خطر اصلی برای هیپوسپادیاس پیشنهاد می کنیم.
|
انواع رایج در DGKK به شدت با خطر هیپوسپادیاس مرتبط است
|
381602
|
سلول های ایمنی بدون برچسب انتشار متاستاتیک اولیه سلول های سرطانی از تومورهای اولیه را ترویج می کنند. برخلاف عملکردهای مطالعه شده آنها در مراحل اولیه متاستاز، نقش خاص ایمونوسیت ها در تسهیل پیشرفت در مراحل بعدی حیاتی آبشار تهاجم-متاستاز به خوبی شناخته نشده است. در اینجا، ما عملکردهای جدید نوتروفیل ها را در ارتقاء بقای داخل مجرای و برون ریزی در مکان های انتشار متاستاتیک تعریف می کنیم. ما نشان میدهیم که نوتروفیلهای CD11b(+)/Ly6G(+) تشکیل متاستاز را از طریق دو مکانیسم مجزا افزایش میدهند. اول، نوتروفیل ها عملکرد سلول های کشنده طبیعی را مهار می کنند، که منجر به افزایش قابل توجهی در زمان بقای داخل مجرای سلول های تومور می شود. پس از آن، نوتروفیل ها برای تسهیل خارج سازی سلول های تومور از طریق ترشح IL1β و متالوپروتئینازهای ماتریکس عمل می کنند. این نتایج، نوتروفیلها را بهعنوان تنظیمکنندههای کلیدی بقای داخل مجرا و برونوازاسیون از طریق گفتگوی متقابل با سلولهای میزبان و انتشار سلولهای سرطانی شناسایی میکنند. اهمیت این مطالعه با شناسایی چگونگی تسهیل نوتروفیل ها در مراحل میانی آبشار تهاجم-متاستاز، بینش های مهمی را در مورد مشارکت سیستمیک نوتروفیل ها در متاستاز سرطان ارائه می دهد. ما نشان میدهیم که نوتروفیلها فعالیت سلولهای کشنده طبیعی را سرکوب میکنند و برونسازی سلولهای تومور را افزایش میدهند. سرطان Discov; 6 (6); 630-49. ©2016 AACR. این مقاله در ویژگی In This Issue، صفحه برجسته شده است. 561.
|
نوتروفیل ها پاکسازی سلول های تومور با واسطه سلول NK داخل مجرا را سرکوب می کنند و برون ریزی سلول های سرطانی منتشر شده را افزایش می دهند.
|
393001
|
یک 5'-نوکلئوتیداز کیلومتر بالا محلول در جفت انسانی از 5'-نوکلئوتیداز کیلومتر کم و فسفاتاز غیر اختصاصی توسط کروماتوگرافی میل ترکیبی AMP-Sepharose جدا شده است. آنزیم 8000 برابر به یک فعالیت خاص 25.6 مومول در دقیقه / میلی گرم خالص شد. جرم مولکولی زیر واحد 53 کیلو دالتون و جرم مولکولی بومی 210 کیلو دالتون است که ساختار تترامری را نشان می دهد. 5'-نوکلئوتیداز با کیلومتر بالا محلول با IMP و GMP و مشتقات دی اکسیدی آنها فعال ترین است. IMP 15 برابر سریعتر از AMP هیدرولیز می شود. این آنزیم تقریباً نیاز مطلق به یون های منیزیم دارد و توسط آنها تنظیم می شود. پورین نوکلئوزید 5'-تری فسفات ها به شدت آنزیم را با درجه قدرت dATP بیشتر از ATP بیشتر از GTP فعال می کنند. 2،3-دی فسفوگلیسرات آنزیم را به همان قدرت ATP فعال می کند. سه میلی مولار ATP کیلومتر برای IMP را از 0.33 به 0.09 میلی مولار کاهش داد و Vmax را 12 برابر افزایش داد. فعال سازی ATP با غلظت IMP اصلاح شد. در 20 میکرومولار IMP منحنی فعالسازی وابسته به ATP سیگموئیدی بود، در حالی که در 2 میلیمولار IMP هذلولی بود. مقادیر A0.5 برای ATP 2.26 و 0.70 میلی مولار و حداکثر سرعت نسبی به ترتیب 32.9 و 126.0 نانومول بر دقیقه بود. فسفات معدنی رابطه سرعت بستر هذلولی را برای IMP به یک سیگموئیدی تغییر می دهد. با غلظتهای فیزیولوژیکی کوفاکتورها (3 میلیمولار ATP، 1-4 میلیمولار پی، 150 میلیمولار KCl) در pH 7.4، آنزیم 25 تا 35 برابر نسبت به 100 میکرومولار IMP فعالتر از 100 میکرومولار AMP است. این داده ها نشان می دهد که: (الف) محلول در جفت انسانی بالا کیلومتر 5'-نوکلئوتیداز همزمان در جفت انسان با آنزیم کیلومتر کم وجود دارد. (ب) تحت شرایط فیزیولوژیکی، آنزیم از هیدرولیز IMP حمایت می کند و به طور جدی توسط سطوح IMP، ATP و Pi تنظیم می شود. و (ج) خواص جنبشی ATP و IMP هر کدام توسط ترکیب دیگر اصلاح میشوند که نشاندهنده تعامل پیچیده محلهای اتصال مرتبط است.
|
5'-نوکلئوتیداز محلول با کیلومتر بالا از جفت انسان. خواص و تنظیم آلوستریک توسط IMP و ATP.
|
406733
|
در مخمر، بازسازی کروماتین پروموتر PHO5 پس از فعال شدن با هیپراستیلاسیون گذرا و دفع بعدی هیستون ها از پروموتر در ترانس همراه است. در جریان سرکوب، نوکلئوزوم ها باید دوباره روی پروموتر جمع شوند. ما تجزیه و تحلیل کردهایم که هیستونهای مونتاژ مجدد کروماتین پروموتر غیرفعال از کجا میآیند. استفاده از سویهای با دو نوع برچسبگذاریشده و تنظیمشده متفاوت هیستون H3 به ما این امکان را میدهد که بین هیستونهای منشأ گرفته از کسر کروماتین و هیستونهای ناشی از مخزن هیستون محلول تمایز قائل شویم. به این ترتیب، ما نشان میدهیم که هیستونهای ترکیب شده از منبعی در ترانس منشاء میگیرند. بسته شدن پروموتر بسیار سریع اتفاق میافتد و به نظر میرسد که هیستونهای هیستونی Asf1 و Hir1 و همچنین مجموعه بازسازی نوکلئوزوم SWI/SNF برای مونتاژ مجدد سریع نوکلئوزومها در پروموتر PHO5 مهم هستند.
|
هیستون ها در طول مونتاژ مجدد پروموتر PHO5 مخمر در ترانس گنجانده می شوند.
|
409280
|
پسزمینه دادههای کمی پایبندی پزشک به دستورالعملهای پیشگیری از بیماریهای قلبی عروقی (CVD) را با توجه به تخصص پزشک یا ویژگیهای بیمار، بهویژه جنسیت، ارزیابی کردهاند. روش ها و نتایج یک مطالعه آنلاین از 500 پزشک به طور تصادفی انتخاب شده (300 پزشک مراقبت های اولیه، 100 متخصص زنان و زایمان و 100 متخصص قلب) از یک پرسشنامه استاندارد برای ارزیابی آگاهی، پذیرش، و موانع راهنماهای ملی پیشگیری از CVD بر اساس تخصص استفاده کرد. یک طرح مطالعه موردی تجربی، دقت پزشک و عوامل تعیینکننده تخصیص سطح خطر CVD و کاربرد دستورالعملها را در میان بیماران با خطر بالا، متوسط یا کم مورد آزمایش قرار داد. زنان با خطر متوسط، همانطور که توسط امتیاز خطر فرامینگهام ارزیابی شد، به طور قابل توجهی بیشتر از مردان با پروفایل های خطر یکسان توسط پزشکان مراقبت های اولیه به یک دسته کم خطر اختصاص داده شدند (0001/0P<)، و روندها برای متخصصان زنان و زایمان مشابه بود. و متخصصین قلب و عروق تخصیص سطح خطر به طور قابل توجهی توصیه هایی را برای شیوه زندگی و دارودرمانی پیشگیرانه پیش بینی کرد. پس از تعدیل برای تخصیص خطر، تأثیر جنسیت بیمار بر مراقبت های پیشگیرانه به جز آسپرین کمتر (01/0P<) و مدیریت وزن بیشتر (04/0P<) برای زنان با خطر متوسط معنی دار نبود. پزشکان خود را در توانایی خود برای کمک به بیماران در پیشگیری از CVD بسیار موثر ارزیابی نکردند. کمتر از 1 از هر 5 پزشک می دانستند که زنان بیشتر از مردان سالانه بر اثر بیماری های قلبی عروقی جان خود را از دست می دهند. نتیجه گیری ادراک خطر عامل اولیه مرتبط با توصیه های پیشگیرانه CVD بود. تفاوت های جنسیتی در توصیه ها برای درمان پیشگیرانه عمدتاً با خطر کمتر درک شده علیرغم خطر محاسبه شده مشابه برای زنان در مقابل مردان توضیح داده شد. مداخلات آموزشی برای پزشکان برای بهبود کیفیت مراقبت های پیشگیرانه CVD و کاهش عوارض و مرگ و میر ناشی از CVD برای مردان و زنان مورد نیاز است.
|
مطالعه ملی آگاهی پزشکان و رعایت دستورالعمل های پیشگیری از بیماری های قلبی عروقی.
|
410286
|
روش نفوذ خلاء آگروباکتریوم امکان تبدیل آرابیدوپسیس تالیانا را بدون کشت بافت گیاهی و یا بازسازی ایجاد کرده است. در مطالعه حاضر، این روش مورد ارزیابی قرار گرفت و یک روش تبدیل اساساً اصلاح شده ایجاد شد. فرآیند نفوذ خلاء کار فشرده به نفع فرو بردن ساده بافتهای گل در حال رشد در محلولی حاوی Agrobacterium tumefaciens، 5% ساکارز و 500 میکرولیتر در لیتر سورفکتانت Silwet L-77 حذف شد. ساکارز و سورفکتانت برای موفقیت روش غوطه وری گل بسیار مهم بودند. گیاهان تلقیح شده زمانی که تعداد زیادی جوانه گل نابالغ و تعداد کمی سیلیکس وجود داشت، نتاج تبدیل شده را با بالاترین سرعت تولید کردند. محیط کشت بافت گیاهی، هورمون بنزیلامینو پورین و تنظیم pH غیرضروری بود و آگروباکتریوم را میتوان برای گیاهان در محدوده تراکم سلولی اعمال کرد. استفاده مکرر از Agrobacterium سرعت تبدیل و عملکرد کلی ترانسفورماتورها را تقریباً دو برابر بهبود بخشید. پوشاندن گیاهان به مدت 1 روز برای حفظ رطوبت پس از تلقیح نیز نرخ تبدیل را دو برابر افزایش داد. چندین اکوتیپ با این روش قابل تبدیل بودند. روش اصلاحشده باید تبدیل آرابیدوپسیس با توان عملیاتی بالا را برای تلاشهایی مانند برچسبگذاری ژن T-DNA، شبیهسازی موقعیتی یا تلاش برای جایگزینی ژن هدفمند تسهیل کند.
|
پیشرفت فنی غوطه وری گل: روشی ساده شده برای آگروباکتریوم با واسطه
|
418246
|
سلول های تحت فشار یک پاسخ چند وجهی را که سطوح مختلف فیزیولوژی را در بر می گیرد، هماهنگ می کنند. با این حال دانش کامل شبکه نظارتی فعال شده با استرس و همچنین اصول طراحی برای یکپارچه سازی سیگنال ناقص است. ما یک رویکرد تجربی و محاسباتی را برای ادغام دادههای تعامل پروتئین موجود با مشارکت ژن، پروفایلهای رونوشت جهش یافته، و تغییرات فسفو پروتئوم در سلولهایی که به استرس نمک پاسخ میدهند، ایجاد کردیم تا شبکه سیگنالینگ پاسخگو به نمک در مخمر را استنباط کنیم. زیرشبکه استنباطشده بسیاری از پیشبینیهای جدید را با دخالت دادن تنظیمکنندههای جدید، کشف تداخل ناشناخته بین مسیرهای شناختهشده، و اشاره به «هابهای» قبلاً ناشناخته یکپارچهسازی سیگنال ارائه کرد. ما از این پیشبینیها استفاده کردیم تا نشان دهیم که فسفاتاز Cdc14 یک مرکز مرکزی در شبکه است و اصلاح RNA پلیمراز II القای ژنهای دفاع از استرس را با کاهش رونوشتهای مربوط به رشد هماهنگ میکند. ما متوجه شدیم که شبکه انسانی ارتولوگ برای ژنهای سرطانزا غنی شده است، که بر اهمیت پیشبینیهای زیرشبکه در درک زیستشناسی استرس تاکید میکند.
|
اتصال مسیر و هماهنگی سیگنالینگ در شبکه سیگنالینگ فعال شده با استرس مخمر
|
427082
|
تاج عصبی (NC) یک جمعیت سلولی بنیادی/پیشساز جنینی است که مجموعهای متنوع از دودمان سلولی، از جمله نورونهای محیطی، سلولهای شوان میلینکننده، و ملانوسیتها را تولید میکند. با این حال، یک بحث طولانی مدت در مورد اینکه آیا این دیدگاه رشدی گسترده منعکس کننده چندتوانی در داخل بدن سلول های NC منفرد است یا اینکه آیا NC از مخلوط ناهمگنی از اجداد محدود به دودمان تشکیل شده است وجود دارد. در اینجا، ما این اختلاف را با انجام نقشهبرداری سرنوشت سلولهای NC تک تنه در مراحل مهاجرت و مهاجرت با استفاده از مدل موش R26R-Confetti در داخل بدن حل میکنیم. با ترکیب تحلیلهای کلونال کمی با نشانگرهای قطعی تمایز، نشان میدهیم که اکثریت قریب به اتفاق سلولهای NC منفرد چند توان هستند و تنها تعداد کمی از کلونها به مشتقات منفرد کمک میکنند. به طرز جالبی، چند توانی در سلولهای NC مهاجر حفظ میشود. بنابراین، یافتههای ما شواهد قطعی برای چندتوانی در داخل بدن سلولهای NC پیشمهاجرتکننده و مهاجر در موش فراهم میکند.
|
سلول های تاج عصبی مهاجر و مهاجر در داخل بدن چند توان دارند.
|
427865
|
معیارهای بولونیا برای تعریف پاسخ ضعیف تخمدان (POR) در طی IVF، الگوی مفیدی برای تحقیقات جدید در این زمینه از لقاح کمکی است. با این حال، طراحی مطالعات پیرامون معیارهای POR انجمن اروپایی تولید مثل و جنین شناسی می تواند از نظر روش شناختی چالش برانگیز باشد، زیرا تعریف جدید شامل زیرجمعیت های مختلف POR با ویژگی های پایه متنوع و پیش آگهی بالینی ناشناخته است. هنگام طراحی RCT ها، اگر زنان از هر زیرجمعیت به طور مساوی بین گروه های مداخله تخصیص داده نشوند، سوگیری نتیجه بالقوه ممکن است معرفی شود. در مورد RCT های کوچک یا متوسط، یک روش تصادفی تک دنباله ای ممکن است تخصیص متعادل بین گروه ها را تضمین نکند. روشهای تصادفیسازی طبقهای یک رویکرد روششناختی جایگزین ارائه میکنند. بسته به روش انتخابی، ویژگیها و پیامدهای بیمار در هر گروه مداخله ممکن است با توجه به زیرجمعیتهای مربوطه بهتر گزارش شود.
|
اجرای معیارهای پاسخ دهنده ضعیف ESHRE در مطالعات تحقیقاتی: مفاهیم روش شناختی
|
432261
|
تولید حیوانات اصلاحشده ژنی با استفاده از سیستم CRISPRs/Cas9 بر اساس تزریق میکرو به زیگوتها است که ناکارآمد، زمانبر و نیازمند مهارتهای فنی بالا است. ما بهینهسازی یک روش الکتروپوراسیون را برای زیگوتهای دست نخورده موش با استفاده از sgRNA و پروتئین Cas9 در ترکیب یا نه با ssODNs (~ 100 NT) گزارش میکنیم. این منجر به فرکانس بالای ناک اوت، بین 15 تا 50 درصد از حیوانات تجزیه و تحلیل شد. نکته مهم، استفاده از ssODNs به عنوان الگوی اهداکننده منجر به جهشهای دقیق ضربهای در 25 تا 100 درصد حیوانات تجزیهوتحلیلشده، قابل مقایسه با تزریق میکرونی شد. الکتروپوراسیون اهداکنندگان ssDNA یا dsDNA طولانی که در گذشته با موفقیت در میکرواینجکشن استفاده میشد، علیرغم تجسم dsDNA در زیگوتها، اجازه تولید حیوانات ویرایششده با ژنوم را نمیداد. بنابراین، الکتروپوراسیون همزمان تعداد زیادی زیگوت دست نخورده موش یک روش سریع، ساده و کارآمد برای تولید انواع موشهای اصلاحشده با ژنوم است.
|
تولید موشهای اصلاحشده با ژن با تحویل پروتئین CRISPR/Cas9 و DNA دهنده به زیگوتهای دست نخورده با استفاده از الکتروپوریشن
|
435529
|
نشان داده شده است که 2'-O-متیلاسیون با واسطه HEN1 یک مکانیسم کلیدی برای محافظت از میکروRNA های گیاهی (miRNAs) و RNA های تداخلی کوچک (siRNA) و همچنین RNA های برهمکنش با پیوی حیوانات (piRNAs) در برابر تخریب و اوریدیلاسیون انتهایی 3 است. 1-8]. با این حال، آنزیم هایی که miRNA ها، siRNA ها یا piRNA های متیله نشده را در hen1 یوریدیله می کنند ناشناخته هستند. در این مطالعه، یک غربال ژنتیکی یک جهش محل دوم hen1 suppressor1-2 (heso1-2) را شناسایی کرد که تا حدی فنوتیپهای مورفولوژیک آلل هیپومورفیک hen1-2 و آلل hen1-1 پوچ را در Arabidopsis سرکوب میکند. HESO1 یک نوکلئوتیدیل ترانسفراز پایانی را کد می کند که ترجیح می دهد یوریدین بدون الگو را به انتهای 3' RNA اضافه کند که با متیلاسیون 2'-O کاملاً از بین می رود. heso1-2 بر روی پروفایل miRNA ها و siRNA های دم u اثر می گذارد و فراوانی آن هایی با اندازه کوتاه و/یا با اندازه نرمال را در hen1 افزایش می دهد، که اغلب منجر به افزایش مقدار کل miRNA ها و siRNA ها در hen1 می شود. در مقابل، بیان بیش از حد HESO1 در hen1-2 باعث نقص مورفولوژیکی شدیدتر و تجمع کمتر miRNA ها می شود. این نتایج نشان میدهد که HESO1 آنزیمی است که miRNAها و siRNAهای متیله نشده را در hen1 یوریدیله میکند. این مشاهدات همچنین نشان میدهد که یوریدیلاسیون ممکن است miRNAهای متیله نشده را از طریق مکانیسمی ناشناخته بیثبات کند و با فعالیتهای اگزوریبونوکلئاز 3'-to-5' در hen1 رقابت کند. این مطالعه باید پیامدهایی بر uridylation piRNA در hen1 در حیوانات داشته باشد.
|
اوریدیلاسیون miRNA ها توسط HEN1 SUPPRESSOR1 در Arabidopsis
|
437924
|
از آنجایی که میزان شیوع HIV در جهان از 2 میلیون عفونت جدید در سال فراتر می رود، مداخلات موثر برای کاهش انتقال HIV مورد نیاز است. مطالعات تصادفی و کنترل شده با دارونما نشان داده است که پیشگیری روزانه خوراکی ضد رتروویروسی قبل از مواجهه (PrEP) با یک قرص ترکیبی با دوز ثابت حاوی تنوفوویر دیزوپروکسیل فومارات و امتریسیتابین می تواند به طور قابل توجهی بروز HIV را در بین جمعیت های در معرض خطر کاهش دهد. در این مطالعات، اثربخشی PrEP با سطوح پایبندی همبستگی داشت. دستورالعملهای رسمی ارائه PrEP را برای افرادی که بیشترین خطر ابتلا به HIV را دارند توصیه میکنند، و پروژههای نمایشی نشان میدهند که سطوح بالای جذب و پایبندی خارج از مطالعات کنترلشده امکانپذیر است. با این حال، چندین مانع بالقوه برای اجرای PrEP باقی مانده است. این چالش ها شامل آگاهی و استفاده کم از PrEP توسط افراد در معرض خطر، عدم اطمینان در مورد پایبندی به تنظیمات «دنیای واقعی»، آموزش ندیده بودن اکثر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی در ارائه PrEP، داده های محدود در مورد عوارض جانبی بالقوه استفاده طولانی مدت از تنوفوویر است. - امتریسیتابین، هزینه های بالای داروهای PrEP و انگ مرتبط با استفاده از PrEP و رفتارهایی که PrEP را تضمین می کند. رویکردهای شیمیپروفیلاکتیک دارویی نوآورانه میتواند راهحلهایی برای برخی از این چالشها ارائه دهد. رژیمهای دوز خوراکی کمتر از روزانه و داروهای تزریقی طولانیاثر میتوانند بار قرصها را کاهش داده و چسبندگی را تسهیل کنند، و تحویل موضعی داروهای PrEP به بخشهای تناسلی از طریق ژلها، حلقهها و فیلمها ممکن است مواجهه سیستمیک با دارو و سمیتهای احتمالی را محدود کند. از آنجایی که مجموعه عوامل شیمیپروفیلاکتیک و سیستمهای تحویل برای پاسخگویی به نیازهای مختلف سلامت جنسی و ترجیحات محصولات افرادی که ممکن است از PrEP بهرهمند شوند، گسترش مییابد، امید است که شیمیپروفیلاکسی ضد رتروویروسی بتواند افزودهای قابل قبول، عملی و بسیار مؤثر به استراتژیهای پیشگیری از HIV باشد. .
|
پیشگیری پیش از قرار گرفتن در معرض برای جلوگیری از عفونت HIV: وضعیت فعلی، فرصتها و چالشهای آینده
|
439670
|
هدف از این مطالعه ارزیابی و کمی کردن خطر ابتلا به دیابت بارداری (GDM) بر اساس شاخص توده بدنی مادر قبل از بارداری (BMI) است. این طرح یک مرور سیستماتیک از مطالعات مشاهدهای است که در 30 سال گذشته منتشر شده است. چهار پایگاه الکترونیکی برای انتشارات (1977-2007) جستجو شد. BMI به عنوان تنها معیار چاقی انتخاب شد و تمام معیارهای تشخیصی برای GDM پذیرفته شد. مطالعات با غربالگری انتخابی برای GDM حذف شدند. هیچ محدودیت زبانی وجود نداشت. کیفیت روش شناختی مطالعات اولیه مورد ارزیابی قرار گرفت. حدود 1745 استناد غربال شد، و 70 مطالعه (دو مورد منتشر نشده) شامل 671945 زن (59 گروه و 11 مورد- شاهد) وارد شدند. اکثر مطالعات از کیفیت بالا یا متوسط برخوردار بودند. در مقایسه با زنان با BMI نرمال، نسبت شانس ادغام نشده (OR) یک زن کم وزن مبتلا به GDM 0.75 بود (95% فاصله اطمینان [CI] 0.69 تا 0.82). OR برای زنان دارای اضافه وزن، چاق متوسط و چاق مرضی به ترتیب 1.97 (95% فاصله اطمینان (CI): 1.77 تا 2.19)، 3.01 (95% فاصله اطمینان (CI): 2.34 تا 3.87) و 5.55 (95% فاصله اطمینان (CI): 4.27 تا 7.21) بود. به ازای هر 1 کیلوگرم مترمربع (-2) افزایش در BMI، شیوع GDM 0.92٪ افزایش یافت (95٪ فاصله اطمینان (CI): 0.73 تا 1.10). خطر GDM به طور مثبت با BMI قبل از بارداری مرتبط است. این اطلاعات در هنگام مشاوره به زنانی که قصد بارداری دارند مهم است.
|
BMI قبل از بارداری و خطر دیابت بارداری: مروری سیستماتیک از ادبیات با متاآنالیز.
|
456304
|
پس زمینه رفتارهای ناسالم اغلب به صورت ترکیبی رخ می دهند. در این مطالعه رابطه بین آموزش و سبک زندگی، که به عنوان مجموعه ای از رفتارهای مخاطره آمیز تعریف شده است، با هدف ارزیابی تغییرات اجتماعی-اقتصادی در رفتارهای ریسک چندگانه در طول زمان تحلیل شده است. روشها دادههای مقطعی از نظرسنجیهای مصاحبه سلامت بلژیک در سالهای 1997، 2001 و 2004 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. این مطالعه به افراد بالای 15 سال با اطلاعات مربوط به آن رفتارهای بهداشتی و تحصیلات محدود میشود (به ترتیب 7431، 8142 و 7459 نفر). یک شاخص سبک زندگی بر اساس مجموع چهار رفتار ناسالم ایجاد شد: سیگاری ها در مقابل غیر سیگاری ها، مصرف مخاطره آمیز در مقابل غیرخطرناک الکل، کم تحرکی در مقابل فعالیت بدنی فعال و رژیم غذایی ضعیف در مقابل رژیم غذایی سالم. شاخص سبک زندگی کم (0-2) در مقابل زیاد (3-4) تقسیم بندی شد. برای ارزیابی نابرابریهای اجتماعی-اقتصادی در رفتارهای ریسک چندگانه، معیارهای خلاصه بهعنوان نسبت شانس (OR) و شاخص نسبی نابرابری (RII) با استفاده از رگرسیون لجستیک، طبقهبندی شده بر اساس جنسیت محاسبه شد. نتایج از جمعیت بزرگسال، 7.5٪ سه تا چهار رفتار ناسالم را ترکیب کردند. مردان با تحصیلات پایین بیشتر در معرض خطر هستند. علاوه بر این، OR در مردان به طور قابل توجهی از 1.6 در سال 2001 به 3.4 در سال 2004 افزایش یافته است (0.029 = P). افزایش OR در بین زنان کمتر مشخص بود. از سوی دیگر، RII هیچ شیبی را نشان نداد، نه برای مردان و نه برای زنان. نتیجهگیری رفتارهای پرخطر در میان افراد با تحصیلات پایینتر شایعتر است. قطبی شدن فزاینده در نابرابری های اجتماعی-اقتصادی از سال 2001 تا 2004 در میان مردان ارزیابی شده است. بنابراین، برنامههای ارتقای سلامت باید بر طبقات اجتماعی-اقتصادی پایینتر تمرکز کرده و رفتارهای پرخطر را به طور همزمان هدف قرار دهند.
|
رفتار ریسک چندگانه: افزایش شکاف اجتماعی-اقتصادی در طول زمان؟
|
457630
|
هدف ارزیابی روند جهانی بار سلامتی افراد کم بینا ناشی از آب مروارید از نظر سنوات زندگی تعدیل شده با ناتوانی (DALY) و ارتباط آن با سطوح ملی توسعه اجتماعی و اقتصادی. روشها: اعداد جهانی، منطقهای و ملی DALY، نرخ خام، و نرخ استاندارد کاهش بینایی آب مروارید بر اساس سن و جنس از پایگاه داده مطالعه جهانی بار بیماری در سال 2015 بهدست آمدند. شاخص توسعه انسانی، سرانه تولید ناخالص داخلی و سایر دادههای سطح کشور از پایگاههای اطلاعاتی باز بینالمللی مشتق شدهاند. از تحلیل رگرسیون برای ارزیابی همبستگی بین نرخ DALY استاندارد شده با سن و متغیرهای اجتماعی و اقتصادی استفاده شد. نتایج تعداد DALY جهانی از دست دادن بینایی آب مروارید 89.42 درصد افزایش یافته است. ). زنان پس از تعدیل برای سن و کشور، دارای عدد DALY بالاتر 315.83 (95% CI: 237.17-394.4) و نرخ خام 38.29 (95% CI: 35.35-41.23) بودند (همه P <0.001). نرخ DALY استاندارد شده با سن در کشورهای با شاخص توسعه انسانی پایین (HDI) بالاتر بود، با 91.03 (95% CI: 73.04-108.75) برای HDI پایین، 81.67 (95% CI: 53.24-108.82) برای HDI متوسط، 55.89 ( 95% CI: 36.87-69.63) برای HDI بالا، و 17.10 (95% CI: 13.91-26.84) به ترتیب برای کشورهای HDI بسیار بالا (P <0.01). نرخ DALY استاندارد شده ملی در سال 2015 با HDI (R2 = 0.489، P <0.001) و سرانه تولید ناخالص داخلی (R2 = 0.331، P <0.001) ارتباط منفی داشت. رگرسیون چندگانه گام به گام نشان داد که HDI پس از تعدیل سایر عوامل مخدوش کننده، به طور قابل توجهی با نرخ DALY استاندارد شده ملی در سال 2015 همبستگی داشت (001/0 > P). نتیجهگیری بار سلامت جهانی از دست دادن بینایی به دلیل آب مروارید بین سالهای 1990 و 2015 علیرغم تلاشهای قابل توجه سازمان بهداشت جهانی و طرحهای VISION 2020 افزایش یافت.
|
تغییرات و روند در بار سلامتی اختلال بینایی به دلیل آب مروارید: یک تحلیل جهانی.
|
461550
|
تبیین عملکردی انواع و عناصر ژنتیکی علّی نیازمند فناوریهای ویرایش دقیق ژنوم است. نشان داده شده است که سیستم ایمنی تطبیقی CRISPR پروکاریوتی نوع II (تکرارهای کوتاه پالیندرومیک با فاصله منظم خوشه ای)/Cas باعث تسهیل برش DNA مکان خاص با هدایت RNA می شود. ما دو سیستم مختلف CRISPR/Cas نوع II را مهندسی کردیم و نشان دادیم که نوکلئازهای Cas9 میتوانند توسط RNAهای کوتاه هدایت شوند تا برش دقیق را در مکانهای ژنومی درونزا در سلولهای انسان و موش ایجاد کنند. Cas9 همچنین می تواند به یک آنزیم nicking تبدیل شود تا ترمیم همسانی را با حداقل فعالیت جهش زا تسهیل کند. در نهایت، توالیهای راهنمای متعدد را میتوان در یک آرایه CRISPR کدگذاری کرد تا ویرایش همزمان چندین سایت در ژنوم پستانداران را امکانپذیر کند، که برنامهریزی آسان و کاربرد گسترده فناوری نوکلئاز هدایتشده با RNA را نشان میدهد.
|
مهندسی ژنوم چندگانه با استفاده از سیستمهای CRISPR/Cas.
|
463309
|
سلول های مخمر دست نخورده تیمار شده با کاتیون های قلیایی DNA پلاسمید را جذب کردند. Li+، Cs+، Rb+، K+ و Na+ در القای شایستگی مؤثر بودند. شرایط برای تبدیل ساکارومایسس سرویزیه D13-1A با پلاسمید YRp7 در جزئیات با CsCl مورد مطالعه قرار گرفت. زمان انکوباسیون بهینه 1 ساعت و غلظت بهینه سلول 5 × 10 (7) سلول در هر میلی لیتر بود. غلظت بهینه Cs + 1.0 M بود. بازده تبدیل با افزایش غلظت DNA پلاسمید افزایش یافت. پلی اتیلن گلیکول کاملا مورد نیاز بود. پالس حرارتی و پلی آمین های مختلف یا پروتئین های اساسی جذب DNA پلاسمید را تحریک کردند. علاوه بر DNA دایره ای، DNA پلاسمید خطی نیز توسط سلول های مخمر تیمار شده با Cs گرفته شد، اگرچه راندمان جذب به طور قابل توجهی کاهش یافت. راندمان تبدیل با Cs + یا Li + با روشهای پروتوپلاست معمولی برای پلاسمید حاوی ars1 قابل مقایسه بود، اگرچه برای پلاسمیدهای حاوی تکثیر منشا 2 میکرونی نیست.
|
تبدیل سلول های مخمر دست نخورده تیمار شده با کاتیون های قلیایی.
|
463533
|
مقدمه هدف از این مطالعه بررسی کیفیت زندگی مرتبط با سلامت (HRQoL) که توسط EQ-5D اندازهگیری میشود و بررسی تأثیر شرایط مزمن و سایر عوامل خطر بر HRQoL بر اساس یک نمونه توزیعشده واقع در استان Shaanxi، چین بود. روشها روش نمونهگیری خوشهای چند مرحلهای برای انتخاب افراد انجام شد. برای اندازه گیری HRQoL از EQ-5D استفاده شد. احتمال اینکه افراد مبتلا به بیماریهای مزمن منتخب هر مشکلی را در ابعاد EQ-5D گزارش کنند، نسبت به هر یک از دو گروه مرجع محاسبه و آزمایش شد. برای بررسی عوامل مرتبط با EQ VAS از مدلهای رگرسیون خطی چند متغیره استفاده شد. نتایج: بیشترین مشکلات گزارش شده شامل درد/ناراحتی (8.8%) و اضطراب/افسردگی (7.6%) بود. نزدیک به نیمی از پاسخ دهندگانی که مشکلات هر یک از پنج بعد را گزارش کردند، بیماران مزمن بودند. نمرات بالاتر EQ VAS با جنسیت مرد، سطح تحصیلات بالاتر، اشتغال، سن کمتر، منطقه شهری محل سکونت، دسترسی به خدمات پزشکی رایگان و سطوح بالاتر فعالیت بدنی مرتبط بود. به جز کم خونی، تمام بیماری های مزمن انتخاب شده نشان دهنده نمره EQ VAS منفی بود. سه عامل خطر اصلی بیماری عروق مغزی، سرطان و بیماری روانی بودند. افزایش سن، تعداد بیماریهای مزمن و دفعات فعالیت بدنی اثر شیبدار دارند. نتیجه گیری نتایج کار حاضر به حجم دانش در مورد وضعیت سلامت جمعیت در این منطقه، جدا از وضعیت سلامت شناخته شده با استفاده از داده های مرگ و میر و عوارض می افزاید. توجه پزشکی، سیاسی، اجتماعی و فردی باید به مدیریت بیماری های مزمن و بهبود HRQoL معطوف شود. مطالعات طولی باید برای نظارت بر تغییرات در HRQoL و اجازه ارزیابی نتایج برنامههای مداخله بیماری مزمن انجام شود.
|
کیفیت زندگی مرتبط با سلامت که با EQ-5D در میان جمعیتهای با و بدون شرایط مزمن خاص اندازهگیری شد: یک نظرسنجی مبتنی بر جمعیت در استان شانشی، چین
|
464511
|
سلول های ژنتیکی یکسانی که یک محیط را به اشتراک می گذارند می توانند فنوتیپ های متفاوتی را نشان دهند. اغلب مشخص نیست که چه مقدار از این تغییرات ناشی از شانس، سیگنالهای خارجی یا تلاشهای سلولهای منفرد برای اعمال برنامههای فنوتیپی مستقل است. با مشاهده هزاران سلول برای صدها نسل متوالی تحت شرایط ثابت، ما تصمیم تصادفی بین یک حالت منفرد، متحرک و یک حالت زنجیردار و بدون تحرک را در Bacillus subtilis تشریح میکنیم. ما نشان میدهیم که حالت متحرک «بدون حافظه» است و هیچ کنترل مستقلی بر زمان صرف شده در حالت نشان نمیدهد. در مقابل، زمان صرف شده به عنوان زنجیرههای متصل سلولی به شدت کنترل میشود و هماهنگی بین سلولهای مرتبط در حالت چند سلولی را تقویت میکند. ما نشان میدهیم که مدار تنظیمی سه پروتئینی حاکم بر تصمیم، مدولار است، زیرا شروع و نگهداری زنجیرهبندی توابع ژنتیکی قابل تفکیک هستند. از آنجایی که تحریک همان مسیر آغازگر باعث تشکیل بیوفیلم می شود، ما استدلال می کنیم که زمان بندی مستقل اجازه می دهد تا یک تعهد آزمایشی به چند سلولی بودن سیگنال های خارجی گسترش یابد.
|
حافظه و مدولاریت در تصمیم گیری سرنوشت سلولی
|
469066
|
در طول کورتیکوژنز، نورونهای هرمی (تقریبا 80 درصد از نورونهای قشر مغز) از ناحیه بطنی به وجود میآیند، از یک مرحله چندقطبی عبور میکنند تا دوقطبی شوند و به گلیای شعاعی متصل شوند و سپس به موقعیت مناسب خود در قشر کوچ کنند. همانطور که نورون های هرمی به صورت شعاعی مهاجرت می کنند، در حین عبور از مناطق زیر بطنی و میانی، مناطقی که سرشار از نورون های درونی و مجاری فیبر آکسون هستند، به بستر گلیال خود متصل می مانند. ما نقش lamellipodin (Lpd)، یک همولوگ از یک تنظیم کننده کلیدی مهاجرت و قطبش نورون در Caenorhabditis elegans را در کورتیکوژنز بررسی کردیم. کاهش Lpd باعث شد که نورونهای هرمی دوقطبی یک حالت مهاجرت مماس به جای شعاعی-گلیالی را بدون تأثیر بر سرنوشت سلول اتخاذ کنند. از نظر مکانیکی، کاهش Lpd فعالیت SRF را کاهش داد، یک فاکتور رونویسی که با تغییر در نسبت اکتین پلیمریزه شده به پلیمریزه نشده تنظیم می شود. بنابراین، کاهش Lpd نقش SRF را در هدایت نورونهای هرمی برای انتخاب یک مسیر مهاجرت شعاعی در امتداد گلیا به جای یک حالت مهاجرت مماسی نشان میدهد.
|
کاهش Lpd نشان می دهد که SRF مهاجرت شعاعی در مقابل مماسی نورون های هرمی را مشخص می کند.
|
470625
|
تغییرات ژنومی که منجر به فعالسازی نابجای کمپلکسهای کیناز وابسته به سیکلین/سایکلین (cdk) میشود، باعث پاتوژنز بسیاری از انواع تومورهای رایج انسانی میشود. در مورد گلیوبلاستوما مولتی فرم (GBM)، این تغییرات بیشتر به دلیل حذف هموزیگوت p16 (INK4a) و کمتر به دلیل تکثیر ژنومی ژن های فردی است که سیکلین ها یا cdks را کد می کنند. در اینجا، حذف بازدارنده cdk p18 (INK4c) را به عنوان یک تغییر ژنتیکی جدید که باعث ایجاد بیماریزایی GBM میشود، توصیف میکنیم. حذف p18 (INK4c) اغلب در تومورهایی رخ می دهد که حاوی حذف هموزیگوت p16 (INK4a) نیز می باشد. بیان p18 (INK4c) به طور کامل در 43 درصد از تومورهای اولیه GBM مورد مطالعه توسط ایمونوهیستوشیمی وجود نداشت. بازسازی لنتیویروسی بیان p18 (INK4c) در سطوح فیزیولوژیک در سلولهای GBM دارای کمبود p18 (INK4c) اما نه با p18 (INK4c) منجر به توقف چرخه سلولی G(1) مانند پیری شد. این مطالعات p18 (INK4c) را به عنوان یک ژن سرکوبگر تومور GBM شناسایی میکنند و مکانیسم دیگری را نشان میدهند که منجر به فعالسازی نابجای کمپلکسهای cyclin/cdk در این بدخیمی وحشتناک میشود.
|
شناسایی p18 INK4c به عنوان یک ژن سرکوبگر تومور در گلیوبلاستوما مولتی فرم.
|
471735
|
اشریشیا کلی به استرس ردوکس تحمیل شده توسط عوامل مولد سوپراکسید مانند پاراکوات با فعال کردن سنتز 80 پلی پپتید پاسخ می دهد. بیان یک گروه کلیدی از این پروتئین های القایی در سطح رونویسی توسط مکان soxRS (نظم soxRS) کنترل می شود. یک سیستم کنترل دو مرحله ای برای soxRS فرض شد، که در آن یک سیگنال ردوکس درون سلولی، پروتئین SoxR را به عنوان یک فعال کننده رونویسی ژن soxS فعال می کند و افزایش سطوح پروتئین SoxS منجر به رونویسی ژن های تنظیم کننده مختلف soxRS می شود (B. Demple and C.F Amábile Cuevas, Cell 67:837-839, 1990). ما ادغام اپرون ژن های E. coli lac را به پروموتر soxS برای نظارت بر رونویسی soxS ساخته ایم. بیان از پروموتر soxS به شدت توسط پاراکوات به روشی کاملاً وابسته به یک ژن عملکردی soxR القا می شود. چندین عامل دیگر مولد سوپراکسید نیز بیان soxS وابسته به soxR(+) را تحریک میکنند، و القاهای پاراکوات و فنازین متوسولفات وابسته به حضور اکسیژن بود. بسیاری از عوامل استرس اکسیداتیو دیگر (H2O2، اشعه گاما، شوک حرارتی، و غیره) نتوانستند soxS را القا کنند، در حالی که رشد هوازی باکتری های دارای کمبود سوپراکسید دیسموتاز باعث بیان soxS وابسته به soxR شد. این نتایج نشان دهنده یک سیگنال ردوکس خاص برای القای soxS است. نقش مستقیم پروتئین SoxR در فعالسازی ژن soxS توسط آزمایشهای ردیابی باند و DNase I نشان داده میشود که اتصال خاص پروتئین SoxR در عصارههای سلولی را به پروموتر soxS نشان میدهد. به نظر می رسد حالت اتصال SoxR به DNA شبیه به همولوگ MerR آن است زیرا ردپای SoxR از ناحیه -10 تا -35 پروموتر soxS می گذرد.
|
کنترل دو مرحلهای تنظیم کننده استرس اکسیداتیو: پروتئین اشریشیا کلی SoxR بیان ژن تنظیمکننده soxS را تحریک میکند.
|
471921
|
آلودگی هوا ترکیبی ناهمگن و پیچیده از گازها، مایعات و ذرات معلق است. مطالعات اپیدمیولوژیکی افزایش مستمر خطر حوادث قلبی عروقی را در رابطه با قرار گرفتن در معرض کوتاه مدت و بلندمدت با غلظتهای امروزی ذرات معلق در محیط نشان دادهاند. چندین مسیر مکانیکی قابل قبول توصیف شده است، از جمله افزایش انعقاد/ترومبوز، تمایل به آریتمی، انقباض عروق شریانی حاد، پاسخ های التهابی سیستمیک، و ارتقای مزمن آترواسکلروز. هدف از این بیانیه این است که به متخصصان مراقبت های بهداشتی و آژانس های نظارتی یک بررسی جامع از ادبیات آلودگی هوا و بیماری های قلبی عروقی ارائه دهد. علاوه بر این، پیامدهای این یافته ها در رابطه با سلامت عمومی و سیاست های نظارتی مورد توجه قرار می گیرد. توصیه های عملی برای ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی و بیماران آنها تشریح شده است. در بخش پایانی، پیشنهاداتی برای تحقیقات آتی برای رسیدگی به تعدادی از سؤالات علمی باقی مانده ارائه شده است.
|
آلودگی هوا و بیماری های قلبی عروقی: بیانیه ای برای متخصصان مراقبت های بهداشتی از پانل متخصص در علوم جمعیت و پیشگیری انجمن قلب آمریکا.
|
474325
|
کلاه یک رابط جدید با پتانسیل افزایش میزان موفقیت تهویه غیرتهاجمی با بهبود تحمل است. برای انجام یک مقایسه فیزیولوژیکی بین کلاه ایمنی و ماسک صورت معمولی در ارائه تهویه غیرتهاجمی در بیماران هیپرکاپنیک مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه. مطالعه آینده نگر، کنترل شده، تصادفی با طرح متقاطع. در 10 بیمار، تبادل گاز، تلاش دمی، هماهنگی بیمار و تهویه و تحمل بیمار را پس از 30 دقیقه تهویه غیرتهاجمی که با کلاه ایمنی یا ماسک صورت تحویل داده شد، ارزیابی کردیم. هر دو کارآزمایی با دورههایی از تنفس بدون کمک خود به خودی انجام شد. گازهای خون شریانی، تلاش دمی، مدت زمان انقباض دیافراگم و کمک ونتیلاتور، تلاش برای پشتیبانی (در ابتدا و در پایان دم)، تعداد تلاشهای بیاثر، و راحتی بیمار. تهویه غیر تهاجمی تبادل گاز (05/0p<) و تلاش دمی (01/0p<) را با هر دو رابط بهبود بخشید. با این حال، کلاه ایمنی کمتر از ماسک در کاهش تلاش دمی (p<0.05) کارآمد بود و همزمانی بیمار و تهویه را بدتر کرد، همانطور که با تأخیرهای طولانی تر برای روشن کردن (p<0.05) و چرخه خاموش (p<0.05) مشخص شد. کمک های مکانیکی و تعداد تلاش های بی اثر (005/0p<). راحتی بیمار با این دو رابط تفاوتی نداشت. کلاه و ماسک صورت به یک اندازه تحمل شدند و هر دو در بهبود تبادل گاز و کاهش تلاش دمی مؤثر بودند. با این حال، کلاه ایمنی در کاهش تلاش دمی کارایی کمتری داشت و تعامل بیمار و ونتیلاتور را بدتر کرد.
|
تهویه غیر تهاجمی در بیماران مبتلا به بیماری انسدادی مزمن ریه: کلاه ایمنی در مقابل ماسک صورت
|
485020
|
هدف اصلی مدیریت پرونده، هماهنگ کردن خدمات در سراسر محیطهای درمانی و ادغام خدمات سوء مصرف مواد با انواع دیگر خدمات ارائه شده در جامعه، از جمله مسکن، سلامت روان، خدمات پزشکی و اجتماعی است. با این حال، مدیریت پرونده یک ساختار جهانی است که از چندین بعد کلیدی تشکیل شده است که شامل وسعت پوشش مدیریت پرونده، درجه مدیریت فرآیند ارجاع، و محل فعالیت مدیریت پرونده (در محل، خارج از محل یا هر دو) است. ). این مطالعه به بررسی رابطه بین ابعاد خاص مدیریت پرونده و استفاده از خدمات بهداشتی و اجتماعی جانبی در درمان سرپایی سوء مصرف مواد میپردازد. به طور کلی، نتایج نشان میدهد که مدیریت فعالتر پرونده در طول فرآیند ارجاع و ارائه مدیریت پرونده در محل و خارج از سایت با پیشبینیهای ما در مورد استفاده بیشتر از خدمات بهداشتی و اجتماعی جانبی توسط مشتریان سوء مصرف مواد سازگار است. با این حال، این اثرات مختص مراقبت های بهداشتی عمومی و خدمات سلامت روان است. به نظر می رسد مدیریت پرونده تأثیر کمی بر استفاده از خدمات اجتماعی یا برنامه های مراقبت پس از آن داشته باشد.
|
مدیریت پرونده و دسترسی مشتری به خدمات بهداشتی و اجتماعی در درمان سوء مصرف مواد سرپایی
|
493346
|
نحوه اتصال کینتوکورهای خواهر به میکروتوبولها از قطبهای دوک مخالف در طول میتوز (دو جهتگیری) هنوز به درستی شناخته نشده است. در مخمر، ارتولوگ کمپلکس پروتئین کیناز Aurora B-INCENP (Ipl1-Sli15) ممکن است در این فرآیند حیاتی نقش داشته باشد، زیرا لازم است از اتصال کینتوکورهای خواهر به میکروتوبول ها از همان قطب دوکی جلوگیری شود. ما عملکرد IPL1 را در سلولهایی بررسی کردیم که نمیتوانند کروموزومهای خود را تکرار کنند، اما با این وجود، بدنههای قطب دوکی خود را تکرار میکنند. کینتوکورها از SPB های قدیمی جدا می شوند و دوباره به SPB های قدیمی و جدید با فرکانس مساوی در سلول های IPL1+ متصل می شوند، اما در جهش یافته های ipl1 به SPB های قدیمی متصل می مانند. این احتمال را افزایش میدهد که Ipl1-Sli15 با افزایش گردش اتصالات کینتوکور-SPB، دو جهتگیری را تسهیل میکند تا زمانی که کشش کینتوکورهای خواهر به سمت قطبهای دوک مخالف، کشش را در کروماتین اطراف ایجاد کند.
|
شواهدی مبنی بر اینکه کمپلکس Ipl1-Sli15 (Aurora Kinase-INCENP) جهت گیری کروموزوم دو طرفه را با تغییر اتصالات کینتوکور-قطب اسپیندل ارتقا می دهد.
|
496873
|
واسکولیت، التهاب دیواره رگ، می تواند منجر به تخریب دیواری با خونریزی، تشکیل آنوریسم و انفارکتوس، یا هیپرپلازی انتیما- داخلی و تنگی متعاقب آن منجر به ایسکمی بافت شود. پوست، تا حدی به دلیل بستر عروقی بزرگ، قرار گرفتن در معرض دمای سرد و وجود مکرر استاز، در بسیاری از سندرمهای واسکولیتی مشخص و نامشخص که از موضعی و خود محدود شده تا عمومی و تهدید کننده زندگی متفاوت است، درگیر است. با بیماری چند عضوی برای حذف تقلید واسکولیت، تشخیص واسکولیت پوستی نیاز به تایید بیوپسی دارد که در آن علائم حاد آن (نکروز فیبرینوئید)، علائم مزمن (اندارتریت انسدادی)، یا علائم گذشته (اسکار بدون سلولی آرتریت التیام یافته) باید تشخیص داده شود و وجود یافته های خارج عروقی مانند طرح دار وجود داشته باشد. فیبروز یا گرانولوم های کلاژنولیتیک ذکر شده است. اگرچه واسکولیت را می توان بر اساس علت طبقه بندی کرد، بسیاری از موارد هیچ علت قابل شناسایی ندارند و یک عامل اتیولوژیک می تواند چندین عبارات بالینی آسیب شناسی مجزا از واسکولیت را ایجاد کند. بنابراین، طبقه بندی واسکولیت پوستی از نظر مورفولوژیکی با تعیین اندازه عروق و پاسخ التهابی اصلی به بهترین وجه انجام می شود. این الگوهای بافتشناسی تقریباً با مکانیسمهای بیماریزایی مرتبط هستند که وقتی با معاینه مستقیم ایمونوفلورسانس، وضعیت آنتیبادی سیتوپلاسمی ضد نوتروفیل (ANCA) و یافتههای حاصل از کار برای بیماری سیستمیک همراه شوند، امکان تشخیص خاص و در نهایت درمان مؤثرتر را فراهم میکنند. در اینجا، ما واسکولیت پوستی را با تمرکز بر معیارهای تشخیصی، طبقهبندی، اپیدمیولوژی، علت، پاتوژنز و ارزیابی بیمار واسکولیت پوستی مرور میکنیم.
|
بررسی بحرانی واسکولیت جلدی به روز رسانی: معیارهای تشخیصی،
|
502591
|
پروتئین های E2F می توانند رونویسی را فعال یا سرکوب کنند. به دنبال تحریک میتوژنیک، کمپلکسهای سرکوبکننده E2F4-p130-histone deacetylase جدا میشوند، در حالی که گونههای فعال (E2F1، -2، و -3) با پروموتورهای هدف مرتبط میشوند. هیستون های H3 و H4 به طور همزمان هیپراستیله می شوند، اما مشخص نیست که آیا این یک پیش نیاز است یا نتیجه اتصال E2F است. در اینجا، ما نشان میدهیم که گونههای فعال E2F برای هیپراستیلاسیون کروماتین هدف در سلولهای انسانی مورد نیاز است. بیان بیش از حد یک جهش E2F1 غالب منفی (DN) در سلول های T98G تحریک شده با سرم، تمام اتصال E2F، استیلاسیون H4 و، البته تا حدی، استیلاسیون H3 را مسدود کرد. فعال سازی ژن هدف و ورود فاز S نیز توسط DN E2F1 مسدود شد. برعکس، فعال سازی نابجای E2F1 به سرعت استیلاسیون H3 و H4 را القا کرد و نقش مستقیم E2F را در این رویدادها نشان داد. E2F1 قبلا نشان داده شده بود که هیستون استیل ترانسفرازها (HATs) p300/CBP و PCAF/GCN5 را متصل می کند. در دست ما، E2F1 نابجا بیان شده همچنین HAT Tip60 نامرتبط را محدود کرده و باعث استخدام پنج زیرواحد از مجموعه Tip60 (Tip60، TRRAP، p400، Tip48 و Tip49) برای هدف قرار دادن پروموترها در داخل بدن میشود. علاوه بر این، استخدام وابسته به E2F از Tip60 به کروماتین در اواخر G1 به دنبال تحریک سرم رخ داد. ما حدس می زنیم که فعالیت های چند مجتمع HAT استیلاسیون، رونویسی و ورود فاز S وابسته به E2F را به حساب می آورند.
|
استیلاسیون هیستون وابسته به E2F و استخدام کمپلکس استیل ترانسفراز Tip60 به کروماتین در اواخر G1.
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.