Interactions between Non-Physician Clinicians and Industry: A Systematic Review

## Arka Plan
Doktor-endüstri etkileşimleri üzerindeki artan kısıtlamalar, endüstri pazarlama hedeflerini diğer sağlık uzmanlarına yönlendirebilir. Son sağlık politikası gelişmeleri, karar verme sürecinde olmayan doktor olmayan klinisyenlere bile daha fazla önem kazandırıyor. Bu sistematik incelemenin amacı, klinik uygulamada doktor olmayan klinisyen-endüstri etkileşimleri türlerini ve sonuçlarını incelemektir.

## Yöntem ve Bulgular
PRISMA kılavuzlarına göre, MEDLINE ve Web of Science'ı 1 Ocak 1946'dan 24 Haziran 2013'e kadar aradık. Dahil edilmeye uygun doktor olmayan klinisyenler şunlardı: Kayıtlı Hemşireler, hemşire reçete verenler, Tıbbi Yardımcılar, eczacılar, diyetisyenler ve fizyoterapistler veya meslek terapistleri; eğitimli örnekler dışlandı. On beş çalışma dahil etme kriterlerini karşıladı. Veriler, sekiz sonuç alanına nitel olarak sentezlendi: Endüstri etkileşimleri doğası ve sıklığı; endüstriye karşı tutumlar; etkileşimlerle ilgili algılanan etik kabul edilebilirlik; pazarlama etkisi algısı; endüstri bilgilerinin güvenilirliği; endüstri etkileşimleri için hazırlık; endüstri ilişkileri politikasına tepkiler; ve endüstri etkileşimleri yönetimi.

Doktor olmayan klinisyenler, ilaç ve bebek formülü endüstrileriyle etkileşimde bulundular. Farklı disiplinlerden klinisyenler, ilaç temsilcileriyle düzenli olarak buluşuyor ve uygulamalarıyla ilgili bilgi için onlara güveniyorlardı. Klinisyenler sık sık "bilgi" alır, sponsorlu "eğitim"e katılır ve hastalara yönelik benzer materyalleri dağıtırlardı. Klinisyenler, bu endüstri kaynaklarının etik bir şekilde kullanıldığını ve "tanıtım"ı algılarken "bilgi"den faydalandıklarını hissettiler. Ücretsiz örnekler, en onaylanan ve yaygın etkileşim yollarından biriydi. Dahil edilen çalışmalar gözlemciydi ve çeşitli metodolojik sağlamlığa sahipti; bu nedenle bulgular genelleştirilemeyebilir. Ancak, bu literatürü tanımlayıcı bir analiz sağlayan ilk inceleme olduğumuzu biliyoruz.

## Sonuç
Doktor olmayan klinisyenlerin endüstri etkileşimleriyle ilgili genellikle olumlu tutumları, yanlışlarla ilgili farkındalıklarına rağmen, bu etkileşimlerin klinik uygulamada doktor olmayan


Emtricitabine-tenofovir concentrations and pre-exposure prophylaxis efficacy in men who have sex with men.

HIV-1'e karşı koruma ile ilişkili ilaç konsantrasyonları belirlenmemiştir. iPrEx denemeinin alt çalışmasında (1), erkeklerin cinsel ilişkileri olan bireylerde ilaç konsantrasyonlarını değerlendirdik. Bu rastgele, plasebo kontrollü deneme, erkeklerin cinsel ilişkileri olan bireylerde günlük ağız yoluyla emtricitabine/tenofovir disoproxil fumarat dozlarını HIV önleme tedavisinde (PrEP) kullandı. HIV'li vakalarda kan plazmasında ve canlı dondurulmuş periferik kan mononükleositleri (PBMC'ler) içinde ilaç, HIV'in ilk keşfedildiği ziyarette kontrol grubuna kıyasla daha az sıklıkta tespit edildi (8% karşı 44%; P < 0.001) ve bu ziyaretten 90 gün önce (11% karşı 51%; P < 0.001). Aktif formda tenofovir, tenofovir-diphosfat (TFV-DP) konsantrasyonunun 16 fmol/milyon PBMC'ye sahip olması, plasebo koluna kıyasla HIV edinimi riskini %90 azaltmakla ilişkilendirildi. Ayrı bir çalışma olan STRAND denemeinde doğrudan gözlemlenen dozlama, iPrEx modeline göre analiz edildiğinde, haftada iki doz için %76, haftada dört doz için %96 ve haftada yedi doz için %99 HIV-1 risk azaltımı ile karşılık gelen TFV-DP konsantrasyonları verdi. Önleyici faydalar, doz ve ilaç konsantrasyonlarının bir yelpazesinde gözlemlendi, bu da bu nüfusta PrEP rejimlerini optimize etmek için yollar önerdi.


Clinical outcomes following institution of the Canadian universal leukoreduction program for red blood cell transfusions.

Birkaç ülke kan tedariklerinde evrensel lükoredüksiyon politikası uyguladı, ancak lükoredüksiyonun postoperatif mortalite ve enfeksiyonu azaltmadaki potansiyel rolü net değil.

Amaç: Ulusal evrensel ön depolama lükoredüksiyon programının kan transfüzyonlarına uygulanmasının klinik sonuçlarını değerlendirmek.

Tasarım, Yer ve Nüfus: 1998 Ağustos'undan 2000 Ağustos'una kadar Kanada'daki 23 akademik ve topluluk hastanesinde gerçekleştirilen geriye dönük öncesi-sonrası kohort çalışması. Kalp cerrahisi veya kalça kırığı onarımı sonrası kan hücre transfüzyonu alan veya cerrahi müdahale veya çoklu travma sonrası yoğun bakım gerektiren 14.786 hasta dahil edildi.

Intervansiyon: 2 Kanada kan kurumu tarafından uygulanan evrensel ön depolama lükoredüksiyon programı. Kontrol döneminde 6982 hasta ve lükoredüksiyon sonrası 7804 hasta dahil edildi.

Ana Sonuç Ölçümleri: İlk transfüzyondan sonra ve en az 2 gün sonra indeks prosedür veya yoğun bakım birimi kabulünden sonra ortaya çıkan tüm nedenlerle hastane içi ölüm ve ciddi nosokomiyal enfeksiyonlar (pneumoni, bakteremi, şok, tüm cerrahi site enfeksiyonları). İkincil sonuçlar arasında posttransfüzyon ateşi ve antibiyotik kullanımı oranları yer aldı.

Sonuçlar: Kontrol dönemine kıyasla lükoredüksiyonun uygulanmasından sonra unutulsun olmayan hastane içi ölüm oranları önemli ölçüde düştü (6.19% vs 7.03%, P =.04). Kontrol dönemine kıyasla lükoredüksiyon sonrası ölüm olasılığı (odans oranı [OR], 0.87; 95% güven aralığı [CI], 0.75-0.99) azaldı, ancak ciddi nosokomiyal enfeksiyonlar düşmedi (ayarlanmış OR, 0.97; 95% CI, 0.87-1.09). Posttransfüzyon ateşi sıklığı (ayarlanmış OR, 0.86; 95% CI, 0.79-0.94) ve antibiyotik kullanımı (ayarlan


Failure of continuous venovenous hemofiltration to prevent death in paraquat poisoning.

Paraquat zehirlenmesi çok organ yetmezliği ve akciğer fibrozisi ile solunum yetmezliği ile karakterizedir. Çok organ yetmezliği ve dolaşım çöküntüsü, paraquat alımından sonraki 3 gün içinde erken ölümün önemli bir nedenidir. Son araştırmalar, sürekli ven-ven hemodiyaliz (CVVH) ile çok organ yetmezliğinin tedavisinde rol oynadığını, hemodinamik istikrarı teşvik ederek önerdi. Bu nedenle, Ağustos 1996 ile Şubat 1999 tarihleri arasında 80 paraquat zehirlenmesi hastasında önleyici CVVH'nin etkisini değerlendirdik. Alınan miktar 2.1 ± 1.0 bardak (20% konsantre) idi. Tüm hastalar, alımından sonraki 24 saat içinde hemoperfüzyon (HP; süre, 6.4 ± 3.0 saat) ile tedavi edildi ve daha sonra HP tek başına veya HP-CVVH grubuna rastgele atandılar. 44 hasta sadece HP, 36 hasta ise HP'den sonra CVVH (süre, 57.4 ± 31.3 saat; ultrafiltrasyon hacmi, 40.2 ± 4.8 L/gün) aldı. HP-CVVH grubunda, alımdan sonraki ölüm zamanı HP grubuna göre anlamlı olarak daha uzundu (5.0 ± 5.0 gün karşı 2.5 ± 2.1 gün; P < 0.05), ancak iki grup arasında ölüm oranlarında bir fark yoktu (66.7% karşı 63.6%; P = 0.82). HP grubunda erken dolaşım çöküntüsü, HP-CVVH grubunda geç solunum yetmezliği ile karşılaştırıldığında ölümün önemli bir nedenidir. Sonuç olarak, HP'den sonra önleyici CVVH, dolaşım çöküntüsü nedeniyle erken ölümleri önledi ve hayatta kalma süresini uzattı. Bununla birlikte, solunum yetmezliği nedeniyle geç ölümleri önleyemedi ve akut paraquat zehirlenmesinde hayatta kalma yararı sağlamadı.


The antidiabetic effect of mesenchymal stem cells is unrelated to their transdifferentiation potential but to their capability to restore Th1/Th2 balance and to modify the pancreatic microenvironment.

Tip 1 diyabet melitüsü (T1DM), insülin üreten hücrelerin hücre içi otoimmün yıkım sonucu ortaya çıkan kronik bir metabolik hastalıktır. T1DM hayvan modellerinde, çok yönlü mezenkimal stromal hücrelerin (MSCs), yani mezenkimal kök hücrelerin sistemik uygulamasının, pankreas ilaclarının yenilenmesine yol açtığı gösterilmiştir. Bu etkinin altında yatan mekanizmalar hala iyi anlaşılmamıştır. Amacımız, donör MSC'lerin (a) pankreas β hücrelerine farklılaşıp farklılaşmadığını ve (b) T1DM'nin sistemik ve pankreas patofizyolojik işaretçilerini nasıl değiştirdiğini değerlendirmekti. 5 x 10(5) sinerjik MSC'nin intravenöz uygulamasından sonra, T1DM'li farelerde hiperglisemi geri döndü ve donörden kaynaklanan insülin üreten hücreler görülmedi. Buna karşılık, 7 ve 65 gün sonra, MSC'ler ikincil lenf organlarına nakledildi. Bu, otoagresif T hücrelerinin bolluğunda sistemik ve yerel bir azalma ve düzenleyici T hücrelerinin bir artışıyla korelasyon gösterdi. Ayrıca, T1DM'li farelerin pankreasında, proenflamatuardan antenflamatuara bir sitokin profili kayması da gözlemlendi. MSC nakli, pankreas hücre apoptozunu azaltmadı ancak yerel ifadeyi geri kazandırdı ve dolaşımdaki epidermal büyüme faktörünün seviyelerini artırdı, bu da pankreas besleyici bir faktördür. Dolayısıyla, MSC'lerin intravenöz uygulamasının antidiabetik etkisi, transdiferansiyasyon potansiyellerinden ziyade, Th1 ve Th2 immünolojik yanıtlar arasındaki dengeyi geri kazanma ve pankreas mikro ortamını değiştirme yeteneklerine bağlıdır. Verilerimiz, T1DM hastalarında MSC nakli klinik denemeleri tasarlarken dikkate alınmalıdır, çünkü endojen öncüllerin varlığı, glikemik kontrolü geri kazanmak için kritik gibi görünmektedir.


Tmem27: a cleaved and shed plasma membrane protein that stimulates pancreatic beta cell proliferation.

Terminal olarak farklılaşmış beta hücrelerinin çoğalmasını düzenleyen sinyaller ve moleküler mekanizmalar bilinmemektedir. Burada, pankreas beta hücrelerinde transmembran protein 27'nin (Tmem27, collectrin) tanımlanması ve karakterizasyonu rapor ediyoruz. Tcf1(-/-) farelerinde Tmem27 ifadesi azalır ve endokrin pankreasın hiperplazisi olan farelerde izletlerde Tmem27 ifadesi artar. Tmem27 dimerler oluşturur ve dış hücre duvarı beta hücrelerinin glikozilasyonu, kesilmesi ve atılması ile dış hücre duvarından ayrılır. Bu kesme süreci beta hücreseldir ve diğer hücre tiplerinde meydana gelmez. Tam uzunluklu Tmem27'nin aşırı ifadesi, ancak kesik veya çözünür protein değil, sodyum urasil entegrasyonunu artırırken, Tmem27'nin RNAi ile susturulması hücre çoğalmasını azaltır. Ayrıca, pankreas beta hücrelerinde artan Tmem27 ifadesi ile transgenik fareler, pankreas izletlerinin hücre büyümesini gösterir. Sonuçlarımız, pankreas beta hücrelerinde hücre büyümesini düzenleyen bir pankreas beta hücre transmembran proteini tanımlamaktadır.


The ATM missense mutation p.Ser49Cys (c.146C>G) and the risk of breast cancer.

Homozigot ATM geninde meydana gelen mutasyon ataksia telangiektaziya neden olur ve heterozigot mutasyon taşıyıcıları meme kanseri riskinde artmış olabilir. Toplam 22 ATM varyantını inceledik; 18 varyant, ABD ve Polonya'da iki büyük nüfus tabanlı çalışmanın birinde analiz edildi ve dört varyant, iki çalışmanın 2.856 meme kanseri vakası ve 3.344 kontrol üzerinde analiz edildi. Yaklaşık %2 oranında serin 49 sistein (c.146C>G, p. S49C) mutasyonu, her iki çalışma popülasyonunda vakalarda kontrol gruplarına göre daha sık görüldü, birleştirilmiş oran riski (OR) 1.69 (95% güven aralığı, 1.19-2.40; P=0.004). Yaklaşık %2 oranında bir başka serin mutasyon, fenil 858 leu (c.2572T>C, p. F858L), ABD çalışmasında önemli bir artmış riskle ilişkiliydi ancak Polonya'da değil ve birleştirilmiş OR 1.44 (95% güven aralığı, 0.98-2.11; P=0.06) idi. Bu analizler, özellikle p. S49C, ATM'deki serin mutasyonların meme kanseri susuzluluk alelleri olabileceği konusunda şimdiye kadarki en ikna edici kanıtları sağlamaktadır. Düşük frekansları nedeniyle, bu ilişkileri daha sağlam bir şekilde kanıtlamak için daha büyük örnek boyutlarına ihtiyaç vardır.


A diffusion tensor magnetic resonance imaging study of corpus callosum from adult patients with migraine complicated with depressive/anxious disorder.

## Amaç
Bu çalışmanın amacı, migren olmadan aura olan yetişkin hastalarda depresif/kaygı bozukluğu ile komplikasyon gösteren koru geçidi (CC) olası mikroskobik anormalliklerini araştırmaktı.

## Arka Plan
Özellikle depresyon ve kaygı gibi duygusal bozukluklar, migren popülasyonunda nispeten daha yüksek oranda görülür. Ancak, migren ile depresif/kaygı bozukluğu komplikasyonu olan mekanizma hala net değildir.

## Yöntemler
Yayılım tensör manyetik rezonans görüntüleme (DT-MRI), basit migren (aura olmadan ve depresif/kaygı bozukluğu olmadan) olan 12 yetişkin hastada (S-M grubu), migren komplikasyonu (aura olmadan ancak depresif/kaygı bozukluğu ile) olan 12 yetişkin hastada (Co-M grubu) ve yaş ve cinsiyet eşleştirilmiş 12 sağlıklı bireyde (Kontrol grubu) gerçekleştirildi. Koru geçidi (CC) geni, gövde ve splenium bölgelerinde fraksiyonel anizotropi (FA) ve görünen difüzyon katsayısı ölçüldü.

## Bulgular
CC'nin tüm bölgelerinde 3 grup arasında FA değerlerinde anlamlı farklılıklar bulundu. Hem S-M hem de Co-M gruplarının FA değerleri kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha düşüktü (P < .05 ve P < .01, sırasıyla). Co-M grubunun FA değerleri, S-M grubuna göre anlamlı olarak daha düşüktü (P < .01). Yukarıdaki bölgelerde görünen difüzyon katsayısı değerleri bu gruplar arasında anlamlı farklılık göstermedi (P > .05). CC geni FA değerinin hastalık süresi ile ve CC geni ve gövdesi FA değerinin baş ağrısı sıklığı ile negatif korelasyonları bulundu (her ikisi de P < .05). CC'nin tüm bölgelerinde FA değerleri ile Hamilton kaygı ve Hamilton depresyon puanları arasında da negatif korelasyonlar tespit edildi (her ikisi de P < .05).

## Sonuç
Migren hastalarında depresif/kaygı bozukluğu ile komplikasyon gösteren koru geçidi (CC) nörofibrotik mikro yapılar bütünlüğünde bir değişiklik olabileceğini, bu da olası nöroanatomik bir temel olarak var olabileceğini düşündürmektedir.


Peroxisome proliferator-activated receptor gamma agonists for the Prevention of Adverse events following percutaneous coronary Revascularization--results of the PPAR study.

ARKA PLAN: Metabolik sendromlu hastalar kardiyovasküler komplikasyonlara karşı artmış risk altındadır. Percutaneous koroner müdahale (PCI) geçiren metabolik sendromlu hastalarda peroksizom proliferatör-aktif reseptör gama agonistlerinin herhangi bir yararlı etkisi olup olmadığını belirlemek istedik. YÖNTEM: Toplam 200 metabolik sendromlu hasta PCI için rastgele rosiglitazon veya plasebo grubuna ayrıldı ve 1 yıl boyunca takip edildi. Karotid intima-medial kalınlığı (CIMT), inflamatuar işaretçiler, lipid seviyeleri, beyin natriuretik peptid ve klinik olaylar, temel, 6. ay ve 12. ay ölçümlerinde değerlendirildi. SONUÇLAR: İki grup arasında CIMT'de anlamlı bir fark yoktu. 12 aylık ölüm, miokard enfarktüsü (MI), felç veya herhangi bir tekrarlayan iskemik olay (31.4% vs 30.2%, P = .99) için bileşik son nokta arasında bir fark yoktu. 12. ayda ölüm, MI veya felç oranı, rosiglitazon grubunda (11.9% vs 6.4%, P = .19) sayısal olarak daha düşüktü. Yüksek duyarlılıkli C-reaktif protein değerleri, 6. ayda (-35.4% vs -15.8%, P = .059) ve 12. ayda (-40.0% vs -20.9%, P = .089) bazına göre zaman içinde daha fazla azalma eğilimi, rosiglitazon ile rastgeleleştirilen gruba karşı plasebo grubunda görüldü ve rosiglitazon kolunda yüksek yoğunluklu lipoprotein (+15.5% vs +4.1%, P = .05) ve trigliseridlerde (-13.9% vs +14.9%, P = .004) daha yüksek değişim görüldü. Rosiglitazon grubunda yeni başlayan diyabetin eğilimi (0% vs 3.3%, P = .081) düşüktü ve semptomatik hipoglisemi vakası yoktu. Rosiglitazon grubunda yeni başlayan klinik kalp yetmezliği vak


Accumulation of hydroxyethyl starch in human and animal tissues: a systematic review

Hidroksietil nişastanın (HES) klinik ve ön klinik verilerinin sistematik incelemesi. MEDLINE (PubMed) araması yapıldı ve tanımlanmış kriterlere göre özetleri incelenen makaleler, HES doku birikimi hakkında orijinal veriler içeren makaleleri belirlemek için kullanıldı. 48 çalışma dahil edildi: 37 insan çalışması ve toplamda 635 hasta ile 11 hayvan çalışması. Sıvı infüzyonu için en sık kullanılan gösterge cerrahiydi ve 282 hasta (45,9%)'ı kapsıyordu. HES'in cilde yerleşimi 17 çalışma tarafından gösterildi, böbrekte 12, karaciğerde 8 ve kemik iliğinde 5. Ek HES birikim yerleri lenf düğümleri, dalak, akciğer, pankreas, bağırsak, kas, trofoblast ve plasental stroma idi. Ana organlar arasında, HES'in en yüksek ölçülen doku konsantrasyonu böbrekteydi. HES'in hücre içi vakolara alınması, infüzyondan 30 dakika sonra gözlemlendi. Depolama kumulatifti ve doz orantılı olarak artıyordu, ancak hastaların %15'inde depolama ve ilişkili semptomlar, en düşük kumulatif dozlarda (kg-1 başına 0,4 g) gözlemlendi. Bazı HES depoları son derece uzun sürdü, cilde 8 yıl veya daha uzun ve böbrekte 10 yıl sürdü. HES depolamasıyla ilişkili kaşıntı, 17 çalışma tarafından tanımlandı ve 10 çalışma böbrek disfonksiyonu tanımladı. Dahil edilen bir rastgele deneme çalışmasında, HES infüzyonu, HES depolamasına işaret eden osmotik nefroza benzeri lezyonlara (p = 0,01) ve ayrıca böbrek değiştirme terapisi ihtiyacını artırdı (odds oranı, 9,50; %95 güven aralığı, 1,09-82,7; p = 0,02). HES'in doku dağılımı, genellikle hayvanlarda ve insanlarda benzer oldu. HES doku depolaması yaygın, hızlı, kumulatif, sıklıkla uzun süreli ve potansiyel olarak zararlıdır.


Cationic host defense (antimicrobial) peptides.

Kationik ev sahibi savunma (antimikrobiyal) peptid ailesinin üyeleri doğada yaygın olarak bulunur, böceklerden bitkilere, memelilerden ve memeli olmayan omurgalılardan organizmalar içinde var olurlar. Çoğu bakteri, mantar, eukariotik parazitler ve/veya virüsler karşı doğrudan antimikrobiyal aktivite gösterir, ancak kationik peptidin ev sahibi bağışıklık tepkisinde düzenleyici bir rol oynadığı kanıtlanmıştır. Daha yeni kanıtlar, ev sahibi savunma peptidlerinin etkili yardımcı maddeler olduğunu, diğer bağışıklık etkili faktörlerle sinerjik olduklarını, adaptif yanıtı polarize ettiklerini ve yaralanma iyileşmesini desteklediklerini göstermektedir. Ayrıca, eylem mekanizmaları açığa çıkarılıyor, bu da bu yerli peptitlerin türevlerinin daha etkili bir şekilde uygulanmasını destekliyor.


A mental health intervention for schoolchildren exposed to violence: a randomized controlled trial.

KAYNAK Bugüne kadar kişisel olarak şiddetle tanıklık eden veya bu şiddete maruz kalan çocuklarda posttravmatik stres bozukluğu (PTSD) semptomlarının etkililiğini değerlendirmek için herhangi bir rastgele kontrollü çalışma yapılmadı.

HEDEF Çocukların şiddetle ilişkili PTSD ve depresyon semptomlarını azaltmak için işbirliğiyle tasarlanmış okul temelli bir müdahalenin etkililiğini değerlendirmek.

YÖNTEM 2001-2002 akademik yılında yapılan bir rastgele kontrollü deneme.

KAYNAK VE KATILIMCILER Los Angeles'taki iki büyük ortaokulda 6. sınıf öğrencileri, şiddetle ilişkili klinik seviyede PTSD semptomlarına sahip olan ve kişisel olarak şiddetle tanıklık ettiklerini bildirenler.

MÜDAHALE Öğrenciler, eğitimli okul ruh sağlığı klinisyenleri tarafından uygulanan standartlaştırılmış bilişsel davranışçı terapi (Okullarda Travma için Bilişsel Davranışçı Müdahale) erken müdahale grubuna (n = 61) veya bekleme listesi gecikmiş müdahale karşılaştırma grubuna (n = 65) rastgele atandı.

ANA ÇIKAR MAKELER Öğrenciler, müdahale öncesi ve müdahale sonrası 3 ay sonra PTSD (Çocuk PTSD Semptom Ölçeği; 0-51 puan aralığı) ve depresyon (Çocuk Depresyon Envanteri; 0-52 puan aralığı) çocuk raporlu semptomları, ebeveyn raporlu psiko-sosyal işlev bozukluğu (Pediatrik Belirtiler Kontrol Listesi; 0-70 puan aralığı) ve öğretmen raporlu sınıf problemleri (Öğretmen-Çocuk Değerlendirme Ölçeği; dışavurum, utangaçlık/kaygı ve öğrenme problemleri; alt ölçekler 6-30 puan aralığı) ölçümleriyle değerlendirildi.

SONUÇLAR Bekleme listesi gecikmiş müdahale grubuna (hiçbir müdahale) kıyasla, 3 ay sonra erken müdahale grubuna rastgele atanan öğrenciler, PTSD (8.9 vs 15.5, ayarlanmış ortalama fark -7.0; %95 güven aralığı [CI], -10.8 ila -3.2), depresyon (


Knowledge gaps and misconceptions about coronary heart disease among U.S. South Asians.

# Arka Plan
Güney Asyalılar, ABD'deki diğer ırksal/etnik gruplara kıyasla koroner kalp hastalığı (KKD) açısından daha yüksek bir riske sahip olmalarına rağmen, bu eşitsizliği ele alan çok az araştırma yapılmıştır.

# Amaç
Bu topluluk için kültürel açıdan hedeflenmiş KKD önleme mesajları geliştirmeye yönelik ilk adım olarak, bu çalışma Güney Asyalıların KKD hakkındaki bilgi ve inançlarını inceledi.

# Yöntemler
2009'da yapılan analizler, 2008 yılının Ocak'tan Temmuz'a kadar toplanan verilere dayanmaktadır. Çalışma, Illinois'te 270 Güney Asya yetişkininden oluşan kesitsel bir nüfus üzerinde gerçekleştirilmiştir. Görüşmeler, İngilizce, Hintçe veya Urduca dillerinde standartlaştırılmış bir anket kullanılarak yapılmıştır. Çoklu değişkenli regresyon modelleri, sosyo-demografik faktörlerin KKD bilgisi ve tutumları üzerindeki ilişkilerini incelemek için kullanılmıştır.

# Sonuçlar
Yanıtlayanların %81'i bir veya daha fazla KKD risk faktörüne sahipti. Katılımcıların çoğu (%89), KKD hakkında çok az veya hiçbir şey bilmediklerini belirtmiştir. Stres, en sık bahsedilen risk faktörü (%44) olmuştur. Kan basıncını (%11), kolesterolü (%10) ve diyabeti (%5) kontrol etmek için önleyici önlemler olarak az sayıda kişi bahsetmiştir. Yanıtlayanların %53'ü, kalp krizlerinin önlenemeyeceğini düşünmektedir. Düşük eğitim düzeyi, Urduca veya Hintçe olarak röportaj yapılması ve düşük akulturasyon düzeyi, daha az bilgi ve KKD'nin önlenemeyeceği inancıyla ilişkilendirilmiştir.

# Sonuç
Bu çalışmada incelenen Güney Asya'lıların çoğunluğu, KKD'nin önlenemeyeceğini düşünmekte ve değiştirilebilir risk faktörleri hakkında düşük farkındalığa sahiptir. İlk adım olarak, KKD eğitimi, risk faktörü kontrolü ve davranış değişikliği üzerinde etkili olabilecek bilgi boşluklarını hedeflemelidir. Eğitim mesajları, en etkili olabilmek için alt gruplar arasında (örneğin, eğitim ve dil açısından) biraz farklı olabilir.


Innate host defense requires TFEB-mediated transcription of cytoprotective and antimicrobial genes.

Hayvanın enfeksiyona karşı savunması, savunma genlerinin doğru yerde ve doğru zamanda ifade edilmesini gerektirir. Bu tür sıkı kontrol edilen hayvan savunmasının anlaşılması, dahil olan transkripsiyon faktörlerinin açıklanmasını gerektirir. Model organizma Caenorhabditis elegans'ta tarafsız bir yaklaşım kullanarak, HLH-30'un (memelilerde TFEB olarak bilinir) hayvan savunması için anahtar bir transkripsiyon faktörü olduğunu keşfettik. HLH-30, Staphylococcus aureus enfeksiyonundan kısa bir süre sonra etkinleştirildi ve hayvan yanıtının neredeyse %80'ini, enfeksiyon toleransını sağlamak için gerekli olan antimikrobiyal ve otofaji genlerinin ifade edilmesini sağladı. TFEB ayrıca S. aureus enfeksiyonu üzerine hızla murin makrofajlarda da etkinleştirildi ve birkaç pro-enflamatuar sitokin ve kemokinin uygun transkripsiyonel indüklenmesinde gereklidir. Bu nedenle verilerimiz, enfeksiyona karşı hayvan yanıtında daha önce takdir edilmeyen, evrimsel olarak eski bir transkripsiyon faktörü olan TFEB'nin varlığını öne sürmektedir.


DAP kinase regulates JNK signaling by binding and activating protein kinase D under oxidative stress

Oksidatif stresin ana hücresel yanıtlarını araştıran stres aktivasyonlu kinaz JNK. Burada, oksidatif stresin tetiklediği JNK sinyalleşmesinde ana bir rol oynayan DAP kinaz (DAPk), bir hücre ölümü teşvik eden Ser/Thr protein kinazın önemli bir rol oynadığını gösteriyoruz. DAPk'ın yeni bir substratı olarak protein kinaz D'yi (PKD) tanımladık ve oksidatif stresle karşılıklı olarak DAPk'ın fiziksel olarak PKD ile etkileşime girdiğini kanıtladık. Ayrıca, DAPk'ın hücrelerde PKD'yi aktivasyonunu ve ektopik olarak ifade edilen DAPk tarafından tetiklenen JNK fosforilasyonunun, PKD'nin ifade düzeyinin düşürülmesi veya katalitik aktivitesinin inhibisyonu ile azaltılabileceğini gösterdik. Dahası, DAPk'ın ifade düzeyinin düşürülmesi, oksidatif stres altında JNK'nin aktivasyonunda belirgin bir azalma gösterdi, bu da bu koşullarda JNK sinyalleşmesinin aktivasyonu için DAPk'ın vazgeçilmez olduğunu gösteriyor. Son olarak, DAPk'ın oksidatif stres altında hücre ölümünü gerektirdiği, bu sürecin kaspas bağımsız nekrotik hücre ölümü özelliklerini sergilediği gösterildi. Bu bulgular, oksidatif stres altında JNK sinyalleşme ağını düzenlemede DAPk ve PKD arasındaki özel etkileşimin önemli bir rol oynadığını ortaya koyuyor.


The changes of antioxidant defense system caused by quercetin administration do not lead to DNA damage and apoptosis in the spleen and bone marrow cells of rats.

Kwerzetin, antioksidan ve/veya prooksidan etkilerin tersi olan bir etki yaratabilir. Bu çalışmanın amacı, ratların kemik iliği ve dalak hücrelerinde kwerzetinin antioksidan ve/veya prooksidan aktivitesini değerlendirmekti. Deneysel ratlar, 40 gün boyunca gavaj yoluyla günlük olarak 8 veya 80 mg/kg vücut ağırlığı (bw) dozunda kwerzetin ile tedavi edildi. Hücrelerdeki redoks durumu, ferrik iyon azaltıcı antioksidan gücü (FRAP) seviyesi ve malondialdehit konsantrasyonu ölçülerek değerlendirildi. HO-1 mRNA ifadesi gerçek zamanlı PCR ile incelendi. DNA hasarının derecesi, alkali duyarlı komet testi ile belirlendi. Potansiyel proapoptotik kwerzetin etkisi, FITC-Annexin V kit kullanılarak tespit edildi. Serumdeki kwerzetin ve isorhamnetin konsantrasyonları HPLC-ECD ile analiz edildi. MDA konsantrasyonu ve FRAP değerleri, kontrol ratlara kıyasla 80 mg/kg bw dozunda kwerzetin ile tedavi edilen ratların kemik iliği ve dalak hücrelerinde anlamlı şekilde azaldı; daha düşük dozda kwerzetin uygulandığında ise önemli değişiklikler gözlemlenmedi. Kwerzetin tedavisi, kemik iliği hücrelerinde HO-1 mRNA ifadesini doz bağımlı olarak artırdı. Kwerzetin, incelenen hücrelerde ne DNA hasarına neden oldu ne de apoptozu tetikledi. Çalışmamızın sonuçları, kwerzetin tarafından oluşturulan antioksidan durum değişikliklerinin DNA hasarına veya in vivo'da proapoptotik aktiviteye yol açmadığını kanıtlamaktadır.


Mutated KRAS results in overexpression of DUSP4, a MAP-kinase phosphatase, and SMYD3, a histone methyltransferase, in rectal carcinomas.

KRAS onkogenindeki mutasyonlar, kolon kanseri hastalarında epitel büyüme faktörü reseptörüne karşı antikor tedavisine direnç öngörmektedir. Bu terapötik ikilemden kurtulmak, KRAS mutasyonları tarafından etkinleştirilen sinyal yollarını engelleyen ilaçların tanıtımı ile potansiyel olarak elde edilebilir. Bu sinyal yollarını kapsamlı bir şekilde belirlemek için, 65 yerel olarak gelişmiş rektal kanser hastasının ön tedavi biyopsileri ve normal mukozalarından global gen ifadesi mikroarray'leri kullanarak bir profil oluşturduk. Tüm tümör dokularını yalnızca eşleşen normal mukozalara karşı karşılaştırarak, duyarlılığı artırabildik ve normal mukozadan kanser arasında 22.297 farklı ifade edilen özellik (düzenlenmiş P-değeri <0.05) belirledik, bunlardan bazıları yeni potansiyel rektal kanser genleridir. Daha sonra, bu rektal kanser transkriptomunun kapsamlı bir açıklamasını, KRAS bağımlı değişiklikleri belirlemek için bir temel olarak kullandık. Etkileyici KRAS mutasyonlarının varlığı, DUSP4 (MAP-kinaz fosfataz) ve SMYD3 (histon metiltransferaz) gibi 13 genin (düzenlenmiş P-değeri <0.05) yükseltilmesiyle güçlü bir şekilde ilişkilidir. Her iki genin ifadesinin inhibisyonu, MEK1 inhibitörü PD98059 ve antibiyotik bileşik Novobiocin kullanılarak daha önce gösterilmiştir. Bu bulgular, KRAS mutant rektal karsinomlarda antikor tedavisine karşı direnci aşmak için potansiyel bir yaklaşım önermektedir.


Clinicopathological and prognostic significance of Bmi-1 expression in human cervical cancer.

**Amaç**: Boyun kanseri hastalarında Bmi-1 ifadesinin klinik önemi olarak bir prognostik işaretçi olarak araştırmak. Tasarım: Bir nüfus tabanlı kohorttan retrospektif olarak toplanan veriler. Yer: Jiangsu Eyalet Hastanesi. Nüfus: 2000-2003 yılları arasında teşhis edilen 88 boyun kanseri hastası kadın. Yöntemler: 18 boyun kanseri ve normal dokuda Bmi-1 mRNA ifadesini belirlemek için RT-PCR testi yapıldı ve 88 boyun kanseri örneğinde Bmi-1 proteini ifadesini tespit etmek için immünohistokimya kullanıldı. Bmi-1 ifadesi ve klinik patolojik faktörler arasındaki ilişki analiz edildi. Ayrıca, prognostik ilişkilere test etmek için istatistiksel analizler uygulandı. RNA müdahalesi, boyun kanseri hücre hattında (HeLa) Bmi-1 ifadesini düşürmek için kullanıldı. In vitro sitotoksisite, metiltiozol ve kolon oluşum testleri ile ölçüldü. Bmi-1 inhibisyonunun kanser hücrelerinin in vivo büyümesi üzerindeki etkileri, tümörjeniklik testi ile tespit edildi. Hücre döngüsü dağılımı ve hücre apoptozu, akış sitometresi ile ölçüldü.

**Ana Sonuç Ölçümleri**: Dokularındaki Bmi-1 mRNA ve protein seviyeleri, RT-PCR ve Batı Blot testleri ile değerlendirildi.

**Sonuçlar**: Boyun kanseri dokularındaki Bmi-1 mRNA ifadesi, karşılık gelen normal dokulardaki seviyelerden anlamlı olarak daha yüksekti. Yüksek Bmi-1 ifadesi, kötü tümör farklılaşması, gelişmiş Uluslararası Jinekoloji ve Obstetrik Federasyonu evresi ve pozitif lenf düğümü metastazı ile anlamlı bir şekilde ilişkiliydi. Yüksek Bmi-1 ifadesine sahip hastalar, düşük ifade edenlere kıyasla daha kısa genel hayatta kaldı. Tek değişkenli ve çok değişkenli analizler, yüksek Bmi-1 ifadesinin bağımsız bir prognostik faktör olduğunu gösterdi.

**Sonuçlar**: RNA müdahalesi ile Bmi-1 inhibisyonu, in vitro ve in vivo büyümeyi, apoptozu artırabilir ve hücre döngüsünü durdurabilir. Bmi-1, boyun kanseri hastaları için bağımsız bir prognostik işaretçi olabilir.


Dexamethasone decreases vomiting by children after tonsillectomy.

Deksametazonun, 2-12 yaş arası 133 sağlıklı çocukta seçmeli tonsillektomi sonrası kusma etkisini değerlendirdik. Rastgele, katmanlı, engelli, çift kör, plasebo kontrollü bir çalışmada genel anestezi, N2O ve halotanın solunması veya propofolun intravenöz (IV) kullanımı ile sağlandı. Anestezi, N2O ve halotan ile devam etti. Cerrahi öncesi IV yolla 150 mikrogram/kg'a kadar bir maksimum dozda 8 mg deksametazon veya plasebo verildi. Tüm hastalar cerrahi sırasında 1.5 mg/kg kodin intramusküler (IM) olarak aldılar. Perioperatif IV sıvılar, kusma yönetimi, postoperatif ağrı ve hastaneden çıkış kriterleri standartlaştırıldı. Gruplar, sayı, yaş, ağırlık, cerrahi süresi ve tahmini intraoperatif kan kaybı açısından benzerlik gösterdi. Deksametazon, genel kusma oranını plaseboydan 72%'den 40%'a (P < 0.001) düşürdü. Hem hastanede hem de hastaneden sonra kusma, deksametazonun önleyici kullanımı ile azaldı. Hastanede her kusma olayı, ortalama 13 ± 2 dakika (P < 0.001) boyunca hastaneden çıkışı geciktirdi. Sonuç olarak, deksametazon, sağlıklı çocuklarda seçmeli tonsillektomi sonrası ambulatuvar bir hastanede kusmayı önemli ölçüde azalttı.


A Conserved Histidine in the RNA Sensor RIG-I Controls Immune Tolerance to N1-2'O-Methylated Self RNA.

Sitoplazmik helikaz retinoik asit indüklenebilir gen-I (RIG-I), çoğu RNA virüsüne karşı bağışıklık tepkilerini başlatır, viral 5'-trifosforlu RNA (pppRNA) algılayarak. Endojen mRNA da 5'-trifosforlu olsa da, sırt modifikasyonları ve 5'-ppp bağlantılı metilguanosin (m7)G kapağı, bağışıklık algılamasını engeller. Burada, endojen kapağı olan mRNA'nın 5' uç nükleotidin (N1) metil durumunun, RIG-I'nin etkinleşmesini önlemede kritik olduğunu gösteriyoruz. Ayrıca, RIG-I RNA bağlama cebinde bulunan tek korunmuş amino asit (H830) olarak, N1-2'O-metil edilmiş RNA'nın stereik dışlanmasında aracılık ettiğini belirledik. H830A değişikliği (RIG-I(H830A)), N1-2'O-metil edilmiş pppRNA'nın bağlanmasını geri kazandırdı. Sonuç olarak, endojen mRNA, RIG-I(H830A) mutasyonunu etkinleştirirken, tipik RIG-I'yi etkinleştirmedi. Benzer şekilde, endojen N1-2'O-metil transferazın indirgenmesi, dış etkenler olmadan RIG-I'nin önemli ölçüde uyarılmasına neden oldu. Sarıhumma virüsü tarafından kodlanan 2'O-metil transferaz ve RIG-I(H830A) içeren çalışmalar, virüslerin bu mekanizmayı kullanarak RIG-I'den kaçışını ortaya koydu. Verilerimiz, kapağın N1-2'O-metilasyonunun, RIG-I'nin kendi RNA'ya toleransında yeni bir rol oynadığını ortaya koyuyor.


lumi: a pipeline for processing Illumina microarray.

Illumina mikroarray, popüler bir mikroarray platformu haline geliyor. Illumina'nın BeadArray teknolojisi, diğer mikroarray teknolojilerinden farklı bir ön işleme ve kalite kontrol süreci sunuyor. Ne yazık ki, çoğu diğer analiz, BeadArray sisteminin benzersiz özelliklerinden yararlanmadı ve sadece Affymetrix mikroarray'ler için orijinal olarak tasarlanmış ön işleme yöntemlerini entegre etti. lumi, Illumina mikroarray verilerini işlemek için özel olarak tasarlanmış bir Bioconductor paketidir. Paket, veri girişi, kalite kontrolü, varyans stabilizasyonu, normalizasyon ve gen anotasyonu bölümlerini içerir. Özellikle, lumi paketi, her Illumina mikroarray'de mevcut olan teknik replikaları kullanan bir varyans stabilizasyon dönüşümü (VST) algoritması içerir. Paket, farklı normalizasyon yöntemi seçenekleri ve çoklu kalite kontrol grafikleri sağlar. Illumina verilerini daha iyi anotasyonlamak için, satıcı bağımsız bir nükleotit evrensel tanımlayıcı (nuID) geliştirildi ve Illumina mikroarray'in sondalarını tanımlamak için kullanıldı. lumi işlenmiş sonuçların anotasyon paketleri ve çıktıları, diğer Bioconductor paketleriyle kolayca entegre edilebilir ve Illumina verileri için istatistiksel veri analizi boru hattı oluşturmak için kullanılabilir.

# Availability
lumi Bioconductor paketi, www.bioconductor.org adresinde mevcuttur.


Large scale replication and meta-analysis of variants on chromosome 4q25 associated with atrial fibrillation.

AMAÇ: Son bir genom genişlikli ilişkili çalışma, atriyal fibrilasyon (AF) ile ilişkili bir haplotip bloğu kromozom 4q25'de tanımladı. Dört bağımsız kohortta bu ilişkili çalışmayı tekrarlamayı amaçladık. YÖNTEMLER VE SONUÇLAR: Framingham Kalp Çalışması ve Rotterdam Çalışması toplum temelli uzun süreli çalışmalar. Vanderbilt AF Kayıt ve Alman AF Ağı (AFNet) vaka-kontrol çalışmalarıdır. AF'de (n = 3508) erkek olma olasılığı daha yüksek ve referans katılımcılardan (n = 12 173; Framingham 82 +/- 10 vs. 71 +/- 13 yaş; Rotterdam 73 +/- 8 vs. 69 +/- 9 yaş; Vanderbilt 54 +/- 14 vs. 57 +/- 14 yaş; AFNet 62 +/- 12 vs. 49 +/- 14 yaş) daha yaşlılardı. Tek nükleotid polimorfizmi (SNP) rs2200733, tüm dört kohortta AF ile ilişkiliydi, oranlar (OR'lar) 1.37'den (Rotterdam'da 95% güven aralığı (CI) 1.18-1.59; P = 3.1 x 10(-5)) 2.52'ye (AFNet'te 95% CI 2.22-2.8; P = 1.8 x 10(-49)) kadar değişiyordu. Ayrıca, Framingham'da (OR 1.34; 95% CI 1.03-1.75; P = 0.031) ve AFNet'te (OR 1.30; 95% CI 1.13-1.51; P = 0.0002) AF ile rs10033464 arasında anlamlı bir ilişki vardı, ancak Vanderbilt'da (OR 1.16; 95% CI 0.86-1.56; P = 0.33) yoktu. Mevcut ve önceki AF çalışmalarının meta analizi, rs2200733 için OR'u 1.


Ecological analysis of ethnic differences in relation between tuberculosis and poverty.

# Amaç: Etnik kökenin tüberküloz ve yoksulluk arasındaki ilişki üzerindeki etkisini incelemek.

# Yöntem: Birmingham'da 1989-1993 yılları arasında 39 seçim mahallesinde beyaz ve Güney Asya sakinleri arasında tüberküloz vakalarının incelendiği geriye dönük ekolojik çalışma.

# Katılımcılar: 1516 bildirilen tüberküloz vakası.

# Ana Çıktı Ölçümleri: Tüberküloz oranları ve yoksulluk ölçümleri.

# Sonuçlar: Tek değişkenli analiz, tüm nüfus için tüberküloz oranlarının birkaç yoksulluk endeksiyle (P < 0,01) ve Güney Asya kökenli nüfusun yüzdesi (P < 0,01) arasında önemli ilişkilere sahip olduğunu gösterdi. Tüm yoksulluk değişkenleri birbirleriyle pozitif olarak ilişkiliydi, ancak çoklu regresyonda, daha yüksek düzeyde aşırı kalabalık, tüberküloz oranlarıyla bağımsız olarak ilişkiliydi. Beyaz nüfus için, aşırı kalabalık, diğer değişkenlerden bağımsız olarak tüberküloz oranlarıyla ilişkiliydi (P = 0,0036). Güney Asya nüfusunda, tek veya çoklu değişken analizlerinde yoksullukla hiçbir ilişki bulunmadı.

# Sonuç: Yoksulluk, beyaz nüfusta tüberkülozla önemli bir şekilde ilişkilidir, ancak Güney Asya etnik kökeni olan kişilerde böyle bir ilişki yoktur. Bu bulgular, nedenli faktörlerin ve dolayısıyla potansiyel müdahalelerin etnik gruba göre farklı olacağını düşündürmektedir.


Reduced expression of oestrogen receptor beta in invasive breast cancer and its re-expression using DNA methyl transferase inhibitors in a cell line model.

Memelinin olası rolünü anlamak için, meme kanseri patogenezi üzerine östrojen reseptörü beta (ER beta) üzerine immünohistokimyasal analiz yapıldı. 512 meme örneği, normal (n = 138), saf duktal karsinom in situ (n = 16), invazif kanserler (n = 319), lenf düğümü metastazları (n = 31) ve tekrarlamalar (n = 8) dahil olmak üzere incelendi. SkBr3 ve MDA-MB-435 gibi ER beta negatif meme kanseri hücre hatlarında ER beta geninin metilasyon durumunu araştırmak için gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) kullanıldı. Normal ve ön invazif lezyonlardan invazif kansere geçiş sırasında ER beta ifadesinde yavaş bir azalma, ancak tam bir kayıp gözlemlendi. Bu durum, invazif duktal karsinomlarda lobüler karsinomlara kıyasla daha belirgin bir şekilde görüldü, lobüler karsinomların %74'ü ER beta pozitifken, invazif duktal karsinomların %91'i ER beta pozitifti (p = 0.0004). Eşleştirilmiş birincil kanserler ve lenf düğümü metastazları arasındaki incelemede, birincil tümörde ER beta mevcutsa, metastazda da varlığını sürdürdü. ER beta negatif hücre hatlarına DNA metil transferaz inhibitörleri ile tedavi uygulandığında ER beta ifadesi geri kazanıldı, bu da ER beta'nın meme kanserlerinde susturulmasının promotör hipermetilasyon nedeniyle olabileceğini deneysel olarak kanıtladı. Bu sonuçlar, ER beta ifadesinin kaybının meme kanseri patogenezi için bir belirti olduğunu ve bu sürecin metilasyonla ilişkili olabileceğini öne sürmektedir.


Atopy risk in infants and children in relation to early exposure to fish, oily fish, or long-chain omega-3 fatty acids: a systematic review.

İki ana poliunsaturlu yağ asitleri (PUFA) ailesi vardır: n-6 ve n-3 aileleri. n-6 PUFA alımının alerjik hastalıklarla ilişkili olduğu ve bu ilişkiyi açıklayabilecek biyolojik olarak mümkün mekanizmaların, n-6 PUFA'nın araşidonik asit olan eikosanoid aracılarının dahil olduğu, olduğu öne sürülmüştür. Balık ve balık yağları uzun zincirli n-3 PUFA'ların kaynaklarıdır ve bu yağ asitleri n-6 PUFA'ların etkilerine karşı çalışır. Bu nedenle, n-3 PUFA'ların atopik hassasiyete ve atopinin klinik belirtilerine karşı koruyucu olduğu düşünülmektedir. Bu konuyu incelemek için epidemiyolojik çalışmalar ve müdahale çalışmaları elde edilmiştir. Epidemiyolojik çalışmalar, hamilelik, emzirme, bebeklik ve çocukluk dönemlerinde balık tüketimi ile bebek ve çocuklarda atopik sonuçların ilişkili olup olmadığını araştırmıştır. Müdahale çalışmaları, hamilelik, emzirme, bebeklik ve çocukluk dönemlerinde balık yağı takviyeleri ile bebek ve çocuklarda atopik sonuçların ilişkili olup olmadığını incelemiştir. Beş epidemiyolojik çalışma, hamilelik sırasında annenin balık tüketiminin bebek/çocuklarda atopik veya alerjik sonuçlara karşı koruyucu etkiler gösterdiğini araştırmıştır. Bir çalışma, emzirme sırasında annenin balık tüketiminin herhangi bir önemli ilişki göstermediğini gözlemlemiştir. Bebeklik ve çocukluk dönemlerinde balık tüketiminin atopik sonuçlara karşı etkilerini araştıran epidemiyolojik çalışmaların kanıtları tutarsız olsa da, bu çalışmaların çoğu (14 çalışmadan 9'u), bebeklik veya çocukluk dönemlerinde balık tüketiminin bebek/çocuklarda atopik sonuçlara karşı koruyucu etkiler gösterdiğini ortaya koymuştur. Hamilelik ve emzirme veya bebeklik ve çocukluk dönemlerinde balık yağı takviyesi, bebek ve çocuklarda n-3 PUFA durumunu artırır. Hamile kadınlara balık yağı sağlanması, kan damarındaki bağışıklık değişiklikleriyle ilişkilidir ve bu değişiklikler devam edebilir. Bugüne kadar yapılan çalışmalar, hamilelik sırasında balık yağı sağlanmasının yaygın gıda alerjenlerine karşı hassasiyetin azaltılmasına ve ilk yaşam yılı boyunca atopik dermatitin önlenmesine ve belki de ergenliğe kadar devam etmesine yardımcı olabileceğini göstermektedir. Bebeklere veya çocuklara balık yağı sağlanması


Dietary quality among men and women in 187 countries in 1990 and 2010: a systematic assessment

## Arka Plan
Sağlıklı beslenme kalıpları, bulaşıcı olmayan hastalıkları azaltmak için küresel bir önceliktir. Ancak dünya çapında beslenme kalıplarının ne olduğu veya zaman içinde nasıl değiştiği iyi belirlenmemiştir. Amacımız, küresel beslenme kalıplarındaki (veya eğilimlerindeki) değişiklikleri ulusal ve bölgesel olarak karakterize etmek ve yaş, cinsiyet, ulusal gelir ve beslenme kalıbı türüne göre heterojenliği değerlendirmekti.

## Yöntem
Bu sistematik değerlendirmede, 1990 ve 2010 yıllarında bölge, ülke, yaş ve cinsiyet bazında temel beslenme öğelerinin (gıdalar ve besinler) küresel tüketimini değerlendirdik. Tüketim verileri, 88,7% küresel yetişkin nüfusunu kapsayan 325 anketten (yüzde 71,7 ulusal temsiliyetli) elde edildi. İki tür beslenme kalıbı değerlendirildi: biri on sağlıklı beslenme öğesinin daha fazla tüketimini yansıtan ve diğeri yedi sağlıksız beslenme öğesinin daha az tüketimini temel alan. Her beslenme faktörünün ortalama alımları onlu aralıklara bölündü ve her onlu aralık bir sıralı puanla işaretlendi, daha yüksek puanlar daha sağlıklı diyetlere eşdeğerdir (0-100 aralığı). Beslenme kalıpları, ülke, yaş, cinsiyet, ulusal gelir ve zaman dahil olmak üzere keşif değişkenleri olarak ülke, yaş, cinsiyet, ulusal gelir ve zaman içeren hiyerarşik doğrusal regresyonla değerlendirildi.

## Bulgular
1990'dan 2010'a kadar, sağlıklı öğelere dayalı diyetler küresel olarak (2,2 puan, %95 güven aralığı (GA) 0,9-3,5) iyileşirken, sağlıksız öğelere dayalı diyetler kötüleşti (-2,5, -3,3 ila -1,7). 2010'da küresel ortalama puanlar 44,0 (SD 10,5) sağlıklı kalıp ve 52,1 (18,6) sağlıksız kalıp için idi, ülkeler arasında zayıf bir korelasyon (r=-0,08) vardı. Yaşlı yetişkinler, genç yetişkinlere kıyasla ve kadınlar erkeklere kıyasla daha iyi di


The epidemiology of major depressive disorder: results from the National Comorbidity Survey Replication (NCS-R).

# Belirsizlikler, majör depresif bozukluğun (MDD) yaygınlığı ve ilişkili faktörleri hakkında vardır.

# Amaç: DSM-IV kriterlerine göre MDD'nin ulusal temsili verilerini sunmak ve NCS-R'nin (Ulusal Komorbite Anketi Tekrarı) tamamlanmasıyla elde edilen MDD'nin yaygınlığı ve tedavi ve tedavi yeterliliği ile ilgili çalışma kalıpları ve ilişkili faktörler hakkında bilgiler sağlamak.

# Yöntem: 2001 Şubat'tan 2002 Aralık'a kadar evlere yapılan yüz yüze anket.

# Yer: Amerika Birleşik Devletleri'nin 48 eyaleti.

# Katılımcılar: 18 yaş ve üstü ev sakinleri (N = 9090), NCS-R anketine yanıt verenler.

# Ana Çıktı Ölçütleri: WHO'nun (Dünya Sağlık Örgütü) Kompozit Uluslararası Tanı Görüşmesi (CIDI) ile MDD'nin yaşam boyu ve 12 ay yaygınlığı, QIDS-SR ile 12 ay şiddetinin ölçülmesi, Sheehan Engelleme Ölçeği (SDS) ve WHO Engelleme Değerlendirme Ölçeği (WHO-DAS). Klinik yeniden görüşmeler için Yapılandırılmış Klinik Görüşme için DSM-IV kullanıldı.

# Bulgular: CIDI ile yaşam boyu MDD'nin yaygınlığı %16.2 (güven aralığı [GR], %15.1-17.3) (32.6-35.1 milyon ABD yetişkin) ve 12 ay için %6.6 (GR, %5.9-7.3) (13.1-14.2 milyon ABD yetişkin) idi. CIDI 12 ay vakalarının neredeyse tamamı, QIDS-SR ile klinik olarak anlamlı olarak bağımsız olarak sınıflandırıldı, bunların %10.4'ü hafif, %38.6'sı orta, %38'i şiddetli ve %12.9'u çok şiddetliydi. Ortalama epizod süresi 16 hafta (GR, %15.1-17.3) idi. SDS ile ölçülen rol engeli önemliydi, 12 ay vakalarının %59.3'ü şiddetli veya çok şiddetli rol engeli gösterdi. Yaşam boyu (7


The Pain Catastrophizing Scale: Further Psychometric Evaluation with Adult Samples

Önceki üniversite öğrencileriyle yapılan çalışmalar, yeni bir ölçek olan Acı Katastrofizasyon Ölçeği'nin (PCS) güvenilirliğini ve yanlı üç faktör yapısını destekledi. Yetişkin topluluk ve ağrı poliklinik örneklerinde PCS'nin güvenilirliği ve geçerliliğini inceledik. PCS, her iki grupta yüksek iç tutarlılık gösterdi. Topluluk örneği verileri kullanılarak yapılan teyit edici faktör analizleri, PCS'nin üç ilişkili boyutla karakterize edilen tek bir yapıya işaret etti. Topluluk ve poliklinik örneklerinde PCS toplam puanında cinsiyet farklılıkları elde edildi. Analizler ayrıca topluluk ve poliklinik örnekleri arasında PCS toplamı ve alt ölçeklerde anlamlı farklılıklar olduğunu gösterdi. Genel olarak, sonuçlar, topluluk örneğinde PCS'nin ölçümle ilgili, eşzamanlı ve ayrımcı geçerliliği için güçlü kanıtlar sağladı. Bu çalışmanın sınırlamaları tartışılmaktadır.


Temsirolimus, interferon alfa, or both for advanced renal-cell carcinoma.

ARKA PLAN Interferon alfa, metastatik renal hücre kanseri tedavisinde yaygın olarak kullanılır, ancak etkinliği ve toleransı sınırlıdır. Temsirolimus, memelilerin rapamisin kinaz inhibitörü olarak bilinen spesifik bir madde, bu hastalığa sahip hastalara fayda sağlayabilir. YÖNTEMLER Bu çok merkezli, faz 3 denemesinde, 626 metastatik renal hücre kanseri hastası, önceden tedavi edilmemiş ve kötü prognozlu, rastgele temsirolimus 25 mg'lık haftalık intravenöz dozda, alt ekstremiteye 3 milyon U interferon alfa (18 milyon U'ya çıkarılabilir) üç haftada bir subkütan enjeksiyonla veya temsirolimus 15 mg'lık haftalık dozda ve interferon alfa 6 milyon U'luk üç haftada bir kombinasyon tedavisiyle tedavi edildi. Ölümde birincil son nokta, temsirolimus grubunu ve kombinasyon tedavisi grubunu interferon grubuyla karşılaştırarak genel hayatta kalmaydı. SONUÇLAR Sadece interferon alan hastalara kıyasla, temsirolimus alan hastalarda daha uzun genel hayatta kalma (ölüm için risk oranı, 0.73; %95 güven aralığı [CI], 0.58-0.92; P=0.008) ve progresyon-serbest hayatta kalma (P<0.001) görüldü. Kombinasyon tedavisi grubundaki genel hayatta kalma, interferon grubuyla karşılaştırıldığında önemli ölçüde farklı değildi (risk oranı 0.96; %95 CI, 0.76-1.20; P=0.70). Interferon grubu, temsirolimus grubu ve kombinasyon tedavisi grubu için orta genel hayatta kalma süreleri sırasıyla 7.3, 10.9 ve 8.4 ay idi. Cilt döküntüsü, periferik ödem, hiperglisemi ve hiperlipidemi temsirolimus grubunda daha sık görülürken, asthenia interferon grubunda daha sık görülürdü. Ciddi yan etkiler açısından temsirolimus grubunda interferon grubuna kıyasla daha az hasta vardı (P=0.02). SONUÇ Temsirolimus, kötü prognozlu metastatik renal hücre kanseri hastalarında, interferon alfa'ya kıyasla


Macrophage Diversity Enhances Tumor Progression and Metastasis

Makrofajlar kanser başlatma ve kötücül ilerlemenin teşvik edilmesinde ikna edici klinik ve deneysel kanıtlar vardır. Tümör başlatma sırasında, onlar mutajenik ve büyüme teşvik eden bir enflamatuar ortam yaratırlar. Tümörler kötücül hale geldikçe, makrofajlar anjiyojenezi uyarır, tümör hücrelerinin göçünü ve istilasını artırır ve antitümör bağışıklığını baskılar. Metastatik yerlerde, makrofajlar hedef dokuyu tümör hücrelerinin gelişi için hazırlar ve daha sonra farklı bir makrofaj alt popülasyonu tümör hücrelerinin ekstravasasyonunu, hayatta kalmasını ve sonraki büyümesini teşvik eder. Özelleştirilmiş makrofaj alt popülasyonları yeni önemli terapötik hedefler olarak temsil edebilir.


Ankle brachial index as a predictor of cognitive impairment in the general population: ten-year follow-up of the Edinburgh Artery Study.

## Amaçlar
10 yıl sonra yaşlı bireylerde genel ateroskleroz işaretçisi olan ayak bilek-kol indeksi (ABI) ile bilişsel bozulma arasında ilişki olup olmadığını belirlemek.

## Tasarım
Edinburgh Artery Çalışması için kohort çalışması.

## Çalışma Alanı
İskoçya, Edinburgh'da on bir genel uygulama.

## Katılımcılar
55-74 yaşları arasındaki 717 erkek ve kadın, genel nüfustan 10 yıl boyunca takip edildi.

## Ölçümler
Temel seviyede ABI ölçümü ve 10 yıl sonra büyük bilişsel fonksiyonlar (önemli fonksiyonu ölçmek için Ulusal Yetişkin Okuma Testi, NART dahil) test edildi.

## Sonuçlar
Yaş ve cinsiyetten ayarlamadan sonra, düşük ABI, Raven Matrisleri (OR = 1.6, %95 güven aralığı = 1.0-2.6), Sözsel Akıcılık (OR = 1.8, %95 güven aralığı = 1.1-3.0) ve Dijit Sembol Testi (OR = 2.3, %95 güven aralığı = 1.3-4.2) daha düşük puanlarla ilişkilendirildi, bu da ABI'nin olmayan sözlü akıl yürütme, sözsel akıcılık ve bilgi işleme hızında daha kötü performansın tahminçisi olduğunu göstermektedir. ABI ve Dijit Sembol Testi arasındaki ilişki, önemli bilişsel fonksiyonu test etmek için NART kullanılarak önemli bilişsel fonksiyonu ayarlamadan sonra da anlamlı kaldı, bu da ABI'nin bilgi işleme hızındaki düşüşü (önemli yeteneğinden bu yaşta ölçülen yeteneğine) tahmin ettiğini göstermektedir.

## Sonuç
ABI, bilişsel bozulma riski daha yüksek olan yaşlı bireyleri belirlemede yararlı olabilir. Gelecekte, ABI'nin düşük olan bireyleri hedefleyen önleyici önlemler geliştirilirken, hem damar ile ilişkili bilişsel düşüş hem de kardiyovasküler olayların azaltılmasına yönelik önlemler de dikkate alınmalıdır, bu da sonraki bilişsel bozulma ve demansın oluşma ve sonuçlarının azaltılmasına yönelik bir çaba olacaktır.


PTEN Regulates PI(3,4)P2 Signaling Downstream of Class I PI3K

PI3K sinyal yolu, hücre büyümesi ve hareketini düzenler ve kanserlerde sıkça mutasyona uğrar. Sınıf I PI3K'lar, lipid mesajcısı PI(3,4,5)P3'ü sentezler. PI(3,4,5)P3, 3- veya 5-fosfatazlar tarafından defosforile edilebilir, sonuncusu PI(3,4)P2 üretir. PTEN tümör baskılayıcısı, öncelikle PI(3,4,5)P3'ün 3-fosfataz olarak işlev gördüğü düşünülür, bu yolun etkinliğini sınırlar. Burada, PTEN'in aynı zamanda in vitro ve in vivo PI(3,4)P2'nin 3-fosfataz olarak da işlev gördüğünü gösteriyoruz. PTEN, Mcf10a sitoplazmasında PI(3,4)P2'nin ana fosfatazıdır ve PTEN ve INPP4B'nin (bilinen PI(3,4)P2'nin 4-fosfatazı) kaybı, EGF uyaran hücrelerde invadopodların artmasıyla ilişkili sinerjik PI(3,4)P2 birikimine yol açar. PTEN silinmesi, bir faren prostat kanseri modelinde PI(3,4)P2 seviyelerini artırır ve bu, birkaç EGF uyaran prostat ve meme kanseri hattında PI(3,4)P2 seviyeleriyle ters orantılıdır. Bu sonuçlar, PTEN'de işlev kaybı veya silinmeleriyle ilişkili fenotipte PI(3,4)P2'nin bir rolüne işaret eder.


Genetic analysis of an ARS element from the fission yeast Schizosaccharomyces pombe.

ARS (otonom olarak çoğalabilen dizi) elemanları, mayada DNA çoğalmasının başlangıç noktası olarak işlev görebilen DNA parçacıklarıdır. Fisyon mayası Schizosaccharomyces pombe'deki ars1 adlı bir ARS elemanı hakkında ilk ayrıntılı yapı analizi raporunu sunuyoruz. Bir dizi iç içe kesme mutasyonunun karakterizasyonu, ars1'i çevreleyen en küçük DNA parçasının beklenenden daha büyük olduğunu gösterdi. 650 bp'den küçük hiçbir parça önemli ARS aktivitesi tutmadı. Tüm ars1'i tarayan kesme ve değiştirme mutasyonlarının analizi, tek bir hayati 50 bp parçayı (segment 1) tanımladı. Sadece tek bir 50 bp mutasyonu aktiviteyi 5 kat kadar azalttı ve çoğu silinme etkisi göstermedi. Bu nedenle, ars1'in en küçük parçası, verimli ARS aktivitesi için kesinlikle gerekli olan küçük bir segment ve iç yapısal değişikliklere karşı daha hoşgörülü olan çok daha büyük bir bölgeden oluşur. Segment 1'in daha yüksek çözünürlüklü analizi, 30 bp'lik kritik A/T zengin bir segmenti tanımladı, bu segmentin içinde yedek genetik elemanlar bulunuyor gibi görünüyor. Schizosaccharomyces pombe ars1, budding mayası S.cerevisiae'de yüksek sıklıkta dönüşümü teşvik etti ancak bu heterolog aktivite segment 1'e bağlı değildi. Analizimiz, S.pombe ve S.cerevisiae'de ARS işlevi için gerekli işlevsel elemanların açıkça farklı olduğunu gösteriyor.


N terminus of Swr1 binds to histone H2AZ and provides a platform for subunit assembly in the chromatin remodeling complex.

Varyant histon H2AZ içeren nükleozomlar gen ifadesinin düzenlenmesinde rol oynar. Saccharomyces cerevisiae'de, histon H2AZ'ın kromatin deposisyonu, on dört alt birimden oluşan SWR1 kompleksi tarafından aracılık edilir, bu kompleks ATP bağımlı olarak nükleozomik histon H2A'yı H2AZ ile değiştirir. Önceki çalışmalar, SWR1 kompleksinin bütünlüğünü korumak ve H2AZ histon değiştirme aktivitesini sürdürmek için yedi SWR1 alt biriminin (SWR1 ATPaz, Swc2, Swc3, Arp6, Swc5, Yaf9 ve Swc6) rolünü tanımladı. Burada, üç ek SWR1 alt biriminin işlevini, mutlu SWR1 komplekslerini afinite saflaştırarak analiz ederek inceledik. Arp4'ün (arp4-td) yokluğunun Bdf1, Yaf9 ve Swc4'ün SWR1 kompleksine bağlanmasını önemli ölçüde engellediğini gözlemledik. Buna karşılık, Bdf1 veya Swc7'nin kaybının genel kompleks bütünlüğüne minimum etkisi oldu. Ayrıca, SWR1'in temel H2AZ histon değiştirme aktivitesi in vitro, Arp4'e, ancak Bdf1 veya Swc7'ye ihtiyaç duymadı. Bu nedenle, on dört SWR1 alt biriminden üçü, Bdf1, Swc7 ve daha önce belirtilen Swc3, temel histon değiştirme aktivitesine yardımcı roller gibi görünüyor. SWR1 ATPaz alt biriminin N-terminal bölgesi, Bdf1 ve Swc7'nin yanı sıra Arp4, Act1, Yaf9 ve Swc4'ün bağlanmasını yönlendirmek için gerekli ve yeterli olan bir H2AZ-H2B özel bağlanma sitesine sahiptir. Bu aynı bölge, daha önce tanımlanan Swc2 alt birimine ait ayrı bir H2AZ-H2B bağlanma sitesini de içerir. Bu bulgular, bir SWR1 enziminin iki H2AZ-H2B dimeriyle bağlanabileceğini ve SWR1 kompleksindeki moleküler etkileşimlerin hiyerarşisi ve bağımlılığı hakkında daha fazla içgörü sağladığını göstermektedir.


Role of the cytoskeleton during leukocyte responses

Hücre iskeleti, yapısal, adaptör ve sinyal moleküllerinden oluşan bir hücre ağıdır ve bağışıklık tepkisiyle ilişkili çoğu hücre fonksiyonunu düzenler. Bu fonksiyonlar göç, ekstravasasyon, antijen tanıma, aktivasyon ve farklı lenfosit alt kümeleri tarafından fagositoz içerir. Son zamanlarda, lenfosit hücre iskeletinin düzenleyici unsurları ve yapısal bileşenlerinin birçoğu belirlenmiştir. Bu incelemede, farklı hücre iskeletinin bileşimi ve düzenlenmesini tartışıyoruz ve bağışıklık tepkilerinde oynadığı rolü inceliyoruz.


Integration of mental health into primary healthcare in low-income countries: avoiding medicalization.

2008 yılından beri Dünya Sağlık Örgütü (DSÖ), zihinsel sağlık boşluğunu kapatma programı aracılığıyla, zihinsel sağlığı genel (örneğin birincil) sağlık hizmetlerine entegre etme çabalarını canlandırmaya çalıştı. Bu, zihinsel sağlık hizmet sunumunda bu potansiyel yöntemi yeniden ilgi görmesine neden oldu, ancak aynı zamanda eleştirilere de yol açtı. Yükseltilen bazı endişeler, bunun sosyal ve psikolojik sorunların tıbbileştirilmesine katkıda bulunacağı ve yalnızca birincil bakıma odaklanarak diğer sağlık sistemi seviyelerine yeterli dikkat gösterilmediği için dar bir biyomedikal yaklaşımı sıkılaştıracağı yönündeydi. Bu makale, zihinsel sağlığı genel sağlık hizmetlerine entegre ederken, dar bir biyomedikal yaklaşımı artırmaktan kaçınmak için kritik olabilecek yedi öğeyi tartışmaktadır: (1) adım adım bakım sisteminde görev devretme yaklaşımlarını kullanmak, (2) birincil zihinsel sağlık hizmetlerinin de kısa psikoterapi müdahalelerini içermesini sağlamak, (3) kronik engelli zihinsel bozuklukları olan kişiler için topluma dayalı iyileşme yönelimli müdahaleleri teşvik etmek, (4) eğitimi, denetim yoluyla klinik yetkinlikleri güçlendirme sürecinin sürekli bir parçası olarak kavramak, (5) psikososyal müdahalelerde toplulukları ortaklar olarak dahil etmek, (6) birincil zihinsel sağlığa geçişlerin daha geniş sağlık politikası reformları içinde yer almasını sağlamak ve (7) sosyal belirleyicileri ele almak için çok sektörlü yaklaşımları teşvik etmek.


Comparison of clomiphene citrate, metformin, or the combination of both for first-line ovulation induction and achievement of pregnancy in 154 women with polycystic ovary syndrome.

# Amaç
Polikistik over sendromlu (PCOS) hastalarda ovülasyon indüksiyonu ve gebelik başarısını sağlamak için hangi ilk basamak ilacın daha etkili olduğunu belirlemek ve herhangi bir hasta özelliğinin tedaviye daha iyi yanıtla ilişkili olup olmadığını doğrulamaktır.

# Tasarım
Gözlemsel karşılaştırmalı çalışma.

# Ortam
Doğurganlık kliniği.

# Hastalar
154 infertil kadın, oligomenorrhea ve hiperandrojenizm ile.

# Müdahale(ler)
Grup 1 (56 hasta): Döngünün 5-9. günlerinde 50 mg klomifen sitrat (CC) aldı.
Grup 2 (57 hasta): Günlük 3 kez 500 mg metformin aldı.
Grup 3 (41 hasta): Her iki ilacı da aldı.

# Ana Sonuç Ölçümleri
Ovülasyon ve gebelik.

# Sonuçlar
Sadece metformin alan hastalarda, sadece CC alanlara kıyasla daha yüksek bir ovülasyon oranı gözlemlendi (75.4% vs. 50%). Metformin alan hastalar, kombinasyon grubundaki hastalara kıyasla benzer ovülasyon oranlarına sahipti (75.4% vs. 63.4%). Üç grupta gebelik oranları eşitti. Metformine yanıt, vücut ağırlığı ve dozla bağımsızdı. Son olarak, sigara içmeyenlik, genel olarak daha iyi ovulatory yanıtı ve CC için daha düşük oruç glikozu ile ilişkiliydi, metformin için ise daha düşük androjenler.

# Sonuç(lar)
Metformin, CC'ye kıyasla tek başına ovülasyon indüksiyonu için daha etkilidir ve gebelik başarısında eşittir. PCOS'lu hastalarda ovülasyon indüksiyonu için metformini ilk olarak kullanmayı öneriyoruz, çünkü etkinliği ve bilinen güvenlik profili nedeniyle, hastaların vücut ağırlığı ve insülin seviyeleri ne olursa olsun.


Pulmonologist involvement, stage-specific treatment, and survival in adults with non-small cell lung cancer and chronic obstructive pulmonary disease.

## Mantık
Akciğer kanseri olan hastaların %80'i kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) ile birlikte vardır. Bunların birçoğu, solunum fonksiyonu ve işlevsel durumlarının azalması nedeniyle belirli aşamalara özgü akciğer kanseri tedavisine uygun değildir ve birçok kişi tedaviyi reddeder. KOAH'ın olumsuz etkisi, akciğer hastalıkları uzmanının rehberliğiyle yönetilirse hafifletilebilir.

## Amaçlar
Bu çalışma, KOAH'ı önceden teşhis edilmiş olan non-küçük hücreli akciğer kanseri (NSCLC) hastalarında, önerilen aşamalara özgü tedavi modu alma olasılığı ve genel hayatta kalma ile ilgili akciğer hastalıkları uzmanının yönetiminin ilişkisini inceledi.

## Yöntemler
2002-2005 yılları arasında, KOAH teşhisi (NSCLC teşhisi tarihinden 3-24 ay önce) olan erken ve ileri evre NSCLC vakaları, Surveillance, Epidemiyoloji ve Sonuçları (SEER) tümör kayıt verileri ile Medicare talepleri arasında bağlantılı olarak belirlendi. Çalışma sonuçları, önerilen aşamalara özgü tedavinin alınması (erken evre NSCLC için cerrahi reseksiyon ve ileri evre NSCLC için kemoterapi [İleri NSCLC]) ve genel hayatta kalma dahil olmak üzere çeşitli sonuçlardı. Akciğer hastalıkları uzmanının yönetimi, NSCLC teşhisi tarihinden 6 ay içinde bir veya daha fazla değerlendirme ve yönetim ziyaret talebiyle akciğer hastalıkları uzmanlığı içeren bir veya daha fazla talep gözlemlendiğinde mevcut olarak kabul edildi. Aşamalara özgü çoklu lojistik regresyon, akciğer hastalıkları uzmanının yönetimi ve alınan tedavi arasındaki ilişkiyi test etti. Cox orantılı tehlike modelleri, akciğer hastalıkları uzmanının bakımı ve ölüm arasındaki bağımsız ilişkiyi inceledi. İki aşamalı kalıntı dahil enstrümantal değişken (2SRI-IV) analizleri, potansiyel karıştırıcı faktörlere veya ölçüm hatasına dayalı olarak düzeltmek ve ayarlamak için test edildi.

## Ölçümler ve Ana Bulgular
KOAH'ı önceden teşhis edilmiş olan 5.488 erken evre NSCLC ve 6.426 İleri NSCLC hastası içeren iki kohort vardı. Erken evre NSCLC hastalarının %54,9'unda ve İleri NSCLC


Divalent cations differentially regulate integrin alphaIIb cytoplasmic tail binding to beta3 and to calcium- and integrin-binding protein.

Recombine veya sentetik alfaIIb ve beta3 integrin sitoplazmik peptitlerini kullanarak, yüzey plasmon rezonansı ile in vitro kompleksasyonlarını ve ligandı bağlama kapasitelerini incelemiş olduk. Alfa.beta heterodimerizasyonu, 1:1 stoikiometride meydana geldi ve mikromolar aralıktaki zayıf bir KD ile gerçekleşti. Bu ilişkilendirme için divalant katyonlara ihtiyaç duyulmadı, ancak alfa.beta kompleksini, ayrışma oranını azaltarak kararlılığını sağladı. Alfa.beta kompleksasyonu, alfaIIb'deki R995A değişimi veya KVGFFKR silinimi ile engellendi ancak beta3 S752P değişimi ile engellenmedi. Recombine kalsiyum ve integrin bağlama proteini (CIB), alfaIIb'ye özgü bir ligand, alfaIIb sitoplazmik peptideye, kalsiyum veya manganez2 bağımsız olarak, 1:1 reaksiyonla bağlandı ve 12 mikroM'lik bir KD değeri gösterdi. Buna karşılık, in vitro sıvı fazında CIB'nin intact alfaIIbbeta3'e bağlanması, manganez2 ile etkinleştirilmiş alfaIIbbeta3 konformerleri tercih etti, bu da PAC-1 ile yakalanan manganez2 ile etkinleştirilmiş alfaIIbbeta3'ün artmış coimmunopresipitasyonu ile gösterildi. Bu, intact alfaIIbbeta3'ün manganez2 etkinleştirilmesiyle, CIB bağlama sitesinin maruz kalmasının, serbest alfaIIb peptidi tarafından spontan olarak maruz bırakıldığına işaret ediyor. CIB, PAC-1'in inaktif alfaIIbbeta3'e bağlanmasını teşvik etmedi veya etkinleştirilmiş alfaIIbbeta3'ün PAC-1 tarafından işgalini önlemediğinden, CIB'nin alfaIIbbeta3'ün içten dışa sinyalleşmesini düzenlemediğini, ancak alfaIIbbeta3'ün post-receptor işgal olayına dahil olduğunu sonuçlandırıyoruz.


Lethal autoimmune myocarditis in interferon-gamma receptor-deficient mice: enhanced disease severity by impaired inducible nitric oxide synthase induction.

ARKA PLAN Interferon-gamma (IFN-gamma), otoimmün hastalıklarda enflamatuar yanıtların düzenlenmesinde önemli bir sitokin olarak bilinir. Enflamatuar kalp hastalığı konusunda çok az bilgi vardır. YÖNTEM VE SONUÇLAR IFN-gamma reseptörü eksik (IFN-gammaR(-/-)) fareler, BALB/c arka planında kardiyak alfa-myosin ağır zincirinden türetilen bir peptit ile aşılandığında, yüksek ölüm oranları ile şiddetli miokardit geliştirirler. Miokardit, 3 hafta sonra sağlıklı farelerde azaldı, ancak IFN-gammaR(-/-) farelerde hastalık devam etti. Sürekli enflamasyon, IFN-gammaR(-/-) farelerde güçlü in vitro CD4 T hücre yanıtları ve bozulmuş indüklenebilir nitrik oksit sintaz (iNOS) ifadesi ile birlikte görüldü. Ayrıca, IFN-gammaR(-/-) kalplerinde nitrik oksit üretiminin bozulduğu kanıtlandı. Sağlıklı farelerde nitrik oksit sintaz inhibitörü N-nitro-L-arginin metil ester (L-NAME) tedavisi, in vitro CD4 T hücre proliferasyonunu artırdı ve miokardit iyileşmesini önledi. SONUÇLAR Verilerimiz, IFN-gamma'nın, T hücre yanıtlarını indükleyerek ve daha sonra indirgeyerek ölümcül otoimmün miokarditi önlediğini göstermektedir.


Association between CYP2D6 polymorphisms and outcomes among women with early stage breast cancer treated with tamoxifen.

Büyüme baskılayıcı etkisi, hormon reseptörü pozitif meme kanseri tedavisinde kullanılan tamoksifen ile sağlanan, metabolitleri 4-hidroksitamoksifen ve endoksin'dir. Aktif metabolitlerin oluşumu, polimorfik sitokrom P450 2D6 (CYP2D6) enzimi tarafından katalize edilir.

Amaç: Hormon reseptörü pozitif kadınlarda adjuvant tamoksifen tedavisi alan hastalarda klinik sonuçlarla CYP2D6 varyasyonu arasındaki ilişkiyi belirlemek.

Tasarım, Ayar ve Hastalar: Alman ve ABD'den erken evre meme kanseri için adjuvant tamoksifen tedavisi alan hasta kohortlarının retrospektif analizi. 1325 hasta, 1986-2005 yılları arasında evre I-III meme kanseri tanısı konmuş ve çoğunlukla menopoz sonrası (95.4%) olan hastalardı. Son takip Aralık 2008'de yapıldı; dahil etme kriterleri hormon reseptörü pozitifliği, tanıda metastatik hastalık olmaması, adjuvant tamoksifen tedavisi ve kemoterapi olmamasıydı. Tumor dokusundan veya kanından DNA, CYP2D6 ile ilişkili az (*10, *41) veya yok (*3, *4, *5) enzim aktivitesi gösteren varyantlar için genotiplendirildi. Kadınlar, geniş (n=609), heterozigot geniş/orta (n=637) veya kötü (n=79) CYP2D6 metabolizması olan olarak sınıflandırıldı.

Ana Sonuç Ölçümleri: Yeniden ortaya çıkma süresi, olay serbest hayatta kalma, hastalık serbest hayatta kalma ve tüm nedenlerle hayatta kalma.

Sonuçlar: Ortalama takip süresi 6.3 yıl. 9 yıllık takipte, geniş metabolizmacılar arasında yeniden ortaya çıkma oranları %14.9, heterozigot geniş/orta metabolizmacılar arasında %20.9 ve kötü metabolizmacılar arasında %29.0 idi ve tüm nedenlerle ölüm oranları sırasıyla %16.7, %18.0 ve %22.8 idi. Geniş metabolizmacılara kıyasla, heterozigot geniş/orta metabolizmacılar arasında (yeniden ortaya çıkma süresine göre ayarlanmış risk oranı [HR


Long-term, nightly benzodiazepine treatment of injurious parasomnias and other disorders of disrupted nocturnal sleep in 170 adults.

AMAÇ: Kronik uyku bozukluklarının tedavisi için uzun süreli, gecelik benzodiazepin tedavisinin etkinliğini, doz istikrarını, güvenliğini ve kötüye kullanım potansiyelini değerlendirmek.

HASTALAR VE YÖNTEMLER: Bir yazar, 12 yıllık bir dönemde, uzun süreli uyku bozucu bozukluklar için gecelik benzodiazepin tedavisiyle 170 yetişkin hastayı değerlendirdi ve tedavi etti: zararlı uyku yürüyüşü ve uyku terörleri (69); REM uyku davranış bozukluğu (52); kronik, şiddetli uykusuzluk (25); ve huzursuz bacak sendromu/dönemsel bacak hareket bozukluğu (24).

SONUÇLAR: Uyku bozukluklarının tam veya önemli ölçüde kontrolü, 146 hastada (86%) sağlandı; %8'inde yan etkiler nedeniyle ilaç değişiklikleri gerekti; %2'sinde alkol veya madde kötüye kullanımı nedeniyle hastaneye yatırma gerekti; başka %2'si zaman zaman ilaçlarını kötüye kullandı. Toplamda 136 hasta, ortalama 3.5 (+/- 2.4) yıl boyunca her gece klonazepam aldı, başlangıç ve son ortalama dozda anlamlı bir fark yoktu: 0.77 mg (+/- 0.46) ve 1.10 mg (+/- 0.96). Kronik alprazolam tedavisi ve diğer benzodiazepin tedavileriyle benzer sonuçlar elde edildi.

SONUÇ: Zararlı parasomniler ve diğer uyku bozukluklarının gecelik uzun süreli benzodiazepin tedavisi, çoğu vakada sürdürülebilir etkinliğe yol açtı, doz toleransı, yan etkiler veya kötüye kullanım riski düşük. Bu çalışmanın kronik, şiddetli uykusuzluk (tüm uykusuzluk hastalarının küçük bir alt grubu) tedavisi hakkındaki verileri, tipik uykusuzluk hastalarına genelleştirilemez.


Decreased proteasomal activity causes age-related phenotypes and promotes the development of metabolic abnormalities.

Proteazom, hem normal hem de hasar görmüş proteinlerin parçalanması için sorumlu çok katalitik bir enzim kompleksi. Yaşa bağlı proteazomal aktivitedeki düşüş, çeşitli yaşa bağlı patolojilere dahil edilmiştir. Azalmış proteazomal aktivitenin yaşlanma ve yaşa bağlı hastalıklara ilgisi hala belirsizdir, çünkü uygun hayvan modelleri mevcut değildir. Bu çalışmada, azalan proteazomal kymotrypsin benzeri aktiviteye sahip bir transgenik (Tg) fare modeli oluşturduk. Tg fareler, kısaltılmış bir ömür ve yaşa bağlı fenotipler geliştirdi. Tg farelerde, polyubikuitinlenmiş ve oksitlenmiş proteinler birikti ve Bcl-xL ve RNase L gibi hücresel proteinlerin ifade seviyeleri değişti. Tg farelere yüksek yağlı diyet verildiğinde, normal tip farelere kıyasla daha belirgin obezite ve karaciğer yağlanması geliştirdiler. Lipid damlacığı oluşumuyla tutarlı olarak, Tg farelerin karaciğerlerinde adipoz diferansiyasyonla ilişkili protein (ADRP) ifadesi yükseldi. Önemli olan, yüksek yağlı diyetle tetiklenen obezite ve karaciğer yağlanmasının yaşlı farelerde genç farelerden daha belirgin olduğu ve yaşlı normal farelerin ADRP seviyelerinin yükseldiği, bu da Tg farelerin metabolik bozukluklarını yaşlı farelerin metabolik bozukluklarını taklit ettiğini göstermektedir. Sonuçlarımız, azalmış proteazomal kymotrypsin benzeri aktivitenin ömürü etkilediğini ve yaşa bağlı metabolik bozuklukları, örneğin obezite ve karaciğer yağlanmasını kötüleştirdiğini gösteren ilk in vivo kanıtları sağlar.


Orai1/CRACM1 overexpression suppresses cell proliferation via attenuation of the store-operated calcium influx-mediated signalling pathway in A549 lung cancer cells.

ARKA PLAN Orai1/CRACM1, depolarizasyonlu kalsiyum kanallarının ana bileşenidir. Depolarizasyonlu kalsiyum akımı, enflamatuar reaksiyonlar, immünolojik düzenleme ve hücre proliferasyonu ile güçlü bir şekilde ilişkilidir. Hücre proliferasyonunu düzenlemede önemli bir rol oynayan epidermal büyüme faktörü (EGF), depolarizasyonlu kalsiyum kanallarını aktive edebilir. Ancak, EGF ile ilişkili akciğer kanseri hücrelerinin büyümesinde Orai1/CRACM1 aşırı ifadesinin sonuçları bilinmemektedir. YÖNTEMLER Orai1/CRACM1'in EGF ile ilişkili akciğer kanseri hücre proliferasyonundaki rolünü araştırmak için, hücrelere lipofeksiyon yoluyla Orai1/CRACM1 plazmidleri aktarıldı. Hücre proliferasyonunu izlemek için hücre proliferasyon testi, immünofluoresan boyama, akış sitometri ve gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu kullanıldı. Kalsiyum akışı sinyalleri, floresan tabanlı bir kalsiyum testi ile incelendi. SONUÇLAR Orai1/CRACM1 plazmidlerinin aktarılması, EGF ile ilişkili hücre proliferasyonunu inhibe etti. ERK1/2 ve Akt fosforilasyonu, Orai1/CRACM1 aşırı ifadesi ile inhibe edildi. Hücre döngüsü düzenleyicisi p21'in ifadesi, Orai1/CRACM1'i aşırı ifade eden hücrelerde uyarılırken, siklin D3'ün ifadesi azaltıldı. Akış sitometresi, Orai1/CRACM1 aşırı ifadesinin G0/G1 hücre döngüsü tutuklamasına yol açtığını gösterdi. Önemli olan, Orai1/CRACM1 aşırı ifadesinin EGF ile ilişkili depolarizasyonlu kalsiyum akışı üzerinde önemli bir azaltma yaptığıdır. Ayrıca, depolarizasyonlu kalsiyum kanalı inhibitörü 2-APB'nin uygulanması, EGF ile ilişkili kanser hücrelerinin proliferasyonunu inhibe etti. SONUÇ Orai1/CRACM1 aşırı ifadesi, depolarizasyonlu kalsiyum akışını azaltarak, EGF ile ilişkili proliferatif sinyali engeller ve hücre döngüsü tutuklamasına neden olur.


Oxidative stress in cancer associated fibroblasts drives tumor-stroma co-evolution: A new paradigm for understanding tumor metabolism, the field effect and genomic instability in cancer cells.

Stromal fibroblastlarda Cav-1'in (Caveolin-1) kaybı, insan meme kanseri hastalarında kötü prognozun güçlü tek bağımsız tahmincisidir ve erken tümör tekrarı, lenf düğümü metastazı ve tamoksifen direnci ile ilişkilidir. Bu, "lethal tümör mikro ortamı" oluşturma mekanizmalarını anlamak için yeni bir ko-kültür sistemi geliştirdik. Burada, stromal Cav-1'in güçlü prognozik değerini açıklayan yeni bir paradigma öneriyoruz. Bu modelde, kanser hücreleri kanser ilişkili fibroblastlarda oksidatif strese neden olur, bu da daha sonra tümör-stroma ko-evrimi, kanser hücrelerindeki DNA hasarı ve aneuploidiyi tetikleyen "metabolik" ve "mutajenik" bir motor olarak hareket eder. Daha spesifik olarak, akut Cav-1 ifadesinin kaybının kanser ilişkili fibroblastlarda mitokondriyal disfonksiyon, oksidatif stres ve aerobik glikolizye yol açtığını gösteriyoruz. Ayrıca, bozuk mitokondrilerin oksidatif stres tarafından tetiklenen otofaji/mitofaji yoluyla kanser ilişkili fibroblastlardan çıkarıldığını öneriyoruz. Sonuç olarak, kanser ilişkili fibroblastlar, komşu kanser hücrelerini (Reverse Warburg Etkisi olarak da bilinen) beslemek için laktoz gibi besin maddelerini sağlar. Kanşer ilişkili fibroblastlardaki oksidatif stresin komşu kanser hücrelerinde genomik istikrarsızlığa neden olduğunu, dolaylı etki yoluyla potansiyel olarak daha saldırgan davranışlarını artırabileceğini kanıtlıyoruz. Son olarak, Cav-1 kaybından kaynaklanan azot oksit (NO) aşırı üretiminin kanser ilişkili fibroblastlardaki mitokondriyal disfonksiyonun temel nedeni olduğunu doğrudan gösteriyoruz. Bu fikri desteklemek için, antioksidanlar (N-asetil-cistein, metformin ve kuercetin gibi) veya NO inhibitörleri (L-NAME) ile tedavi, kanser ilişkili fibroblastların açıkladığımız birçok fenotipini tersine çevirmeye yetecek kadar etkilidir. Bu nedenle, kanser hücreleri, komşu fibroblastlardaki oksidatif stresi (i) kendi hayatta kalmalarını sağlamak için stromal besin maddelerinin üretimi yoluyla bir "motor" olarak kullanır ve (ii) daha saldırgan bir fenotip geliştirmek için kendi mutajen


Telomeres and telomerase: more than the end of the line

Erken telomeraz araştırmaları, telomerlerin bir telomeraz tarafından desteklenen çoğaltma yoluyla korunduğunu düşündüren zarif ama nispeten basit ve yüksek derecede korunmuş bir mekanizma tarafından korunduğunu öne sürmüştür. Öğrenmeye devam ettikçe, mekanizmanın zarif olduğu ancak başlangıçta düşünüldüğü kadar basit olmadığı açıkça ortaya çıkmıştır. Ayrıca, birçok türün telomerler için benzer, bazen aynı DNA dizilerini kullandıkları, ancak bu türlerin bu dizileri düzenlemede kendi özgünlüklerini sergiledikleri ve belki de ek görevler yükledikleri de anlaşılmıştır. Farklı türlerde telomerler arasındaki çarpıcı benzerlikler, kromozom uçları hakkında çok şey ortaya çıkarmıştır; farklılıklar da eşit derecede bilgilendiricidir. Telomeraz kullanan türler arasında farklılıkların yanı sıra, telomeraz aktivitesi tespit edilmeyen birkaç istisnai organizma da vardır. Bu inceleme, son araştırmalara, bunlardan elde edilen içgörülere ve belki de daha önemli olarak ortaya çıkan sorulara değinmektedir.


Reduced osteoblastic population and defective mineralization in osteopetrotic (op/op) mice.

Osteopetrotik (op/op) fareler, makrofaj kolonisi faktörünün eksikliği nedeniyle osteosit oluşumunda kusur nedeniyle kemik yeniden düzenlemede başarısız olurlar. Bu çalışmada, op/op farelerin femoralarını inceleyerek osteosit popülasyonu ve kemik mineralizasyonu, osteositler veya kemik erimesi ile ilişkili olup olmadığını araştırdık. Op/op fareler, kondro-kemik birleşiminden diafizal bölgeye kadar trabeküler kemiklerin ağını uzattılar. Op/op farelerin femoral metafizlerinde, büyüme plakalarının erime bölgesinde yakınlarda metafizik kemikte yoğun alkaline fosfataz (ALP) pozitif osteositler gözlemlendi. Von Kossa boyaması, mineralize olmuş nodüllerin dağınık dağılımını ve mineralize olmuş kemik matrislerinin ince ağını ortaya çıkardı, oysa normal fareler paralel olarak uzun eksene uzanan iyi mineralize olmuş trabeküller geliştirdiler. Metafizize karşı, bazı op/op diafizlerinde zayıf ALP pozitifliği olan düzgünleşmiş osteositler ve diğer diafizlerde osteositler tarafından kaplanmayan kemik yüzeyleri görüldü. Bu nedenle, op/op diafizlerinde osteosit popülasyonu ve aktivitesi muhtemelen daha azdı. Osteopetrotik modeline rağmen, von Kossa boyaması, op/op diafizlerinde parçalı mineralize edilmemiş alanları gösterdi, bu da daha az osteosit popülasyonu ve/veya aktivitesinin kemikte kusurlu mineralizasyona neden olduğunu işaret ediyor. Transmisyon elektron mikroskobu, diafizal kemiklerde az sayıda osteosit ortaya çıkardı ve bunun yerine mineralize edilmemiş kemiye sık sık bağlanmış kemik maruziyeti hücreleri ve vasküler endotel hücreleri vardı. Osteositler, mineralize edilmemiş kemik matrisinde gömülüydü. Bu nedenle, osteosit popülasyonu ve aktivitesi, sonraki kemik mineralizasyonu da dahil olmak üzere osteositler tarafından dahil olan gibi görünüyor.


Interleukin 18 function in atherosclerosis is mediated by the interleukin 18 receptor and the Na-Cl co-transporter

Interleukin-18 (IL18), çeşitli olası mekanizmalar aracılığıyla aterosklerozun oluşumuna katılır. IL18'in etkisinin engellenmesi, farelerde aterosklerozu azaltır. Burada, IL18 reseptörü (IL18r)'nin yokluğunun, apolipoprotein E eksik (Apoe−/−) farelerde aterosklerozu etkilemediğini ve ayrıca endotel hücrelerinde IL18'in yüzeyine bağlanmasını veya sinyalleşmesini etkilemediğini gösteriyoruz. Başlangıçta IL18 ile birlikte immünopresipitasyonla tespit edilen şekilde, IL18, sodyum-klorür ko-transporter (NCC; ayrıca SLC12A3 olarak da bilinir), 12 membran alanlı iyon taşıyıcı proteinle etkileşime girdiğini bulduk. NCC, aterosklerotik lezyonlarda ifade edilir ve IL18r ile kolokalezler. Apoe−/− farelerinde, IL18r ve NCC'nin birlikte eksikliği, ancak tek tek herhangi bir proteinin eksikliği, fareleri aterosklerozdan korur. Apoe−/− farelerinin peritoneal makrofajları veya IL18r veya NCC eksikliği olan Apoe−/− farelerinin makrofajları, IL18 bağlama ve hücre sinyalleşmesi ve sitokin ve kemokin ifadesi indükleme gösterir, ancak Apoe−/− farelerinin NCC ve IL18r'nin birlikte eksikliği olan makrofajları, yanıtlarını azaltır. Makrofajlarda NCC ve IL18r arasındaki etkileşim, immünopresipitasyonla tespit edildi. IL18, IL18r'yi ifade etmeyen NCC-transfect edilmiş COS-7 hücrelerinin yüzeyine bağlanır ve hücre sinyalleşmesi ve sitokin ifadesini indükler. Bu çalışma, NCC'yi, hücre sinyalleşmesinde, inflamatuar molekül ifadesinde ve deneysel aterosklerozda IL18 ile işbirliği yapan bir bağlanma proteini olarak tanımlıyor.


Notch promotes survival of pre–T cells at the β-selection checkpoint by regulating cellular metabolism

Notch sinyalleri, T hücre reseptörü β-seçimi işlevsel sonuçlarının yanı sıra, farklılaşma, proliferasyon ve apoptozdan kurtuluş için gereklidir. T hücre gelişimi için bu gerekliliğin altında yatan mekanizma bilinmemektedir. Burada, Notch reseptörü ve Delta-like 1 ligandı etkileşimlerinin, hücre boyutunu, glikoz alımını ve metabolizmasını koruyarak CD4−CD8− ön T hücrelerinin hayatta kalmasını teşvik ettiğini gösteriyoruz. Ayrıca, Notch sinyalizasyonunun trofik etkileri, fosfatidylinositol-3-OH kinaz ve kinaz Akt yoluyla bir yolla aracılık edildi, bu nedenle aktif Akt ifadesi, β-seçimi için Notch gerekliliğini aşar. Toplu olarak, sonuçlarımız, Notch reseptörü-ligand etkileşimlerinin, ön T hücre reseptör kompleksinin özerk sinyalleme kapasitesini sağlayarak hücre metabolizmasının düzenlenmesinde rol oynadığını göstermektedir.


Blood pressure, salivary cortisol, and inflammatory cytokine outcomes in senior female cancer survivors enrolled in a tai chi chih randomized controlled trial

Yaşlı kanser hayatta kalanları, kronik hastalıklara (örneğin, kardiyovasküler hastalık) artan riskleri ve tedavi sonrası etkilerin yanı sıra fiziksel işlevdeki düşüşler nedeniyle savunmasız bir nüfustur. Bu nedenle, kronik hastalık risk faktörlerini (yani, kan basıncı, kronik enflamasyon ve kortizol) azaltan müdahaleler bu nüfusta önemlidir. Tai chi chih (TCC), kronik hastalık risk faktörlerinde azalmalarla ilişkili olan zihin-beden egzersizi, ancak yaşlı kanser hayatta kalanları üzerinde henüz incelenmemiştir. Bir TCC'nin uygulanabilirliği için rastgele kontrollü deneme çalışmasında, kronik hastalıklar üzerindeki etkileri nedeniyle ikincil sonuçlara kan basıncı, salya kortizol ve inflamatuar sitokinler (interleukin (IL)-6, IL-12, tumor nekroz faktörü-α, IL-10, IL-4) baktık. 63 yaşlı kadın kanser hayatta kalanı (M yaş = 67 yıl, SD = 7.15), fiziksel işlev kısıtlamaları (SF-12 fiziksel işlev ≤80 veya rol-fiziksel ≤72) ile, 12 hafta (her hafta 60 dakika, üç kez) TCC veya Sağlık Eğitimi kontrol (HEC) sınıflarına rastgele atandı. Dinlenme kan basıncı, 1 günlük salya kortizol örnekleri ve sitokin çoklu analizleri için oruçlu plazma örnekleri, temel ve 1 haftalık müdahale sonrası dönemde toplandı. Temel değerleri kontrol ederek, TCC grubu, HEC grubuna kıyasla, müdahale sonrası sistolik kan basıncında (SBP, p = 0.002) ve kortizol alan-altında (AUC, p = 0.02) anlamlı düşüşler gösterdi. Enflamatuar sitokinler üzerinde müdahale etkisi (p'ler > 0.05) olmadı. Bu TCC uygulanabilirliği deneyi, yaşlı kadın kanser hayatta kalanlarında SBP ve kortizol AUC'de anlamlı düşüşlerle sonuçlandı. Bu bulguları doğrulamak için daha büyük, kesin denemelere ihtiyaç vardır. Yaşlı hayatta kalanlar kronik hastalıklara daha yatkın; ancak TCC müdahaleleri ilişkili risk faktörlerini azaltmaya yardımcı olabilir.


Heart failure admissions in adults with congenital heart disease; risk factors and prognosis.

ARKA PLAN Kalp yetmezliği (KY), kongenital kalp hastalığı (KKD) olan yetişkinlerde ciddi bir komplikasyon ve sıklıkla ölüm nedenidir. Bu nedenle, amaçlarımız; KY girişlerinin sıklığını belirlemek ve ilk KY girişinin ve ilk KY girişinden sonraki ölümün risk faktörlerini değerlendirmekti. YÖNTEMler Hollanda CONCOR kayıtları, Hastane Taburcu Kayıtları ve Ulusal Ölüm Kayıtları'na bağlanarak KY girişleri ve ölüm verileri elde edildi. Hem KY girişi hem de ölüm için risk faktörleri Cox regresyon modelleri kullanılarak değerlendirildi. SONUÇlar 10.808 yetişkin hastadan (yüzde 49'u erkek), 274'ü (yüzde 2,5'i) orta takip süresi 21 yıl boyunca KY için yatırıldı. İlk KY girişinin incidansı 1.000 hasta-yıl başına 1,2 idi, ancak KY'nin kendisi daha yüksek bir incidansa sahip olacaktır. Ana kusur, çoklu kusurlar ve çocukluk döneminde yapılan cerrahi müdahaleler, KY girişinin bağımsız risk faktörleri olarak belirlendi. KY için yatırılan hastalar, KY'ye yatırılmayan hastalara kıyasla beş kat daha yüksek ölüm riski taşıyordu (tehlike oranı (HR) = 5,3; %95 güven aralığı 4,2-6,9). İlk KY girişinden sonraki 1 ve 3 yıllık ölüm oranları sırasıyla %24 ve %35 idi. İlk KY girişinden sonraki 3 yıllık ölümün bağımsız risk faktörleri erkek cinsiyeti, pacemaker implantasyonu, yatırılma süresi, non-kardiyak ilaç kullanımı ve yüksek serum kreatinin idi. SONUÇlar KKD olan yetişkinlerde KY girişi incidansı 1.000 hasta-yıl başına 1,2'dir. KY girişinden sonraki ölüm riski önemli ölçüde artmaktadır, bu da KY girişi riski yüksek olan hastaları belirlemenin önemini vurgulamaktadır. Bu hastalar daha yakından takip ve daha erken tıbbi müdahalelerden yararlanabilir. Sunulan risk faktörleri gözetimi kolaylaştırabilir.


New pathologic classification of lung cancer: relevance for clinical practice and clinical trials.

2011 yılında Uluslararası Akciğer Kanseri Araştırmaları Derneği/Amerikan Akciğer Derneği/Avrupa Akciğer Derneği (IASLC/ATS/ERS) tarafından yapılan akciğer adenokarsinomu sınıflandırması üzerine önemli değişiklikleri özetliyoruz. Sınıflandırma, IASLC, ATS ve ERS'yi temsil eden uluslararası bir çekirdek panel tarafından geliştirildi ve bu panelde onkologlar/akciğer uzmanları, patologlar, radyologlar, moleküler biyologlar ve göğüs cerrahları yer aldı. Akciğer kanseri hastalarının %70'inin ileri evrelerde tanılandığı göz önüne alındığında, küçük biyopsiler ve sitolojiye yönelik yeni bir yaklaşım, spesifik terminoloji ve kriterler, squamsal hücre kanseri ile adenokarsinomun ayırt edilmesi ihtiyacına ve EGFR mutasyonları ile ALK yeniden düzenlemesi için moleküler testlere odaklandı. Daha önce, net squamsal veya adenokarsinom morfolojisi olmaması nedeniyle "akciğer kanseri, tür belirlenmemiş" olarak sınıflandırılan tümörler, moleküler testler için dokuyu korumak amacıyla sınırlı immünohistokimyasal testlerle daha ileri sınıflandırmaya tabi tutulmalıdır. "Bronkioloalveolar karsinom" ve "karışım alt türü adenokarsinom" terimleri kullanımdan kaldırılmıştır. Rezide adenokarsinomlar için, adenokarsinom in situ ve en az invaziv adenokarsinom kavramları, tam rezeksiyonu uygulanan hastalarda %100 hastalık serbest kalma oranına sahip hastaları tanımlar. İnvaziv adenokarsinomlar, kapsamlı histolojik alt tiplendirme kullanılarak, lepidik, akinar, papiller ve katı desenler ile sınıflandırılır; mikropapiller, kötü prognozlu yeni bir histolojik alt tip olarak eklenmiştir. Daha önce "müküslü bronkioloalveolar karsinom" olarak adlandırılanlar şimdi "invaziv müküslü adenokarsinom" olarak adlandırılmaktadır. Akciğer kanseri alanı, özellikle moleküler alanda yeni gelişmelerle hızla değiştiği için, bu sınıflandırma hem hasta bakımı hem de klinik denemeler ve TNM sınıflandırması için çok ihtiyaç duyulan bir patolojik tanı standardı sağlamaktadır.


Polymorphisms in EGFR and IL28B are associated with spontaneous clearance in an HCV-infected iranian population

Hepatit C virüsü (HCV) ile enfekte olmuş bireylerin çoğu kronik enfeksiyon geliştirir, ancak yaklaşık %25'i herhangi bir terapötik müdahale olmadan virüsü kendiliğinden temizleyebilir. Bu çalışmanın amacı, İranlı hastalarda kendiliğinden HCV temizlenmesiyle ilişkili genleri belirlemekti. 107 HCV'li katılımcının kendiliğinden enfeksiyonu temizlediği ve 176 katılımcının enfeksiyonunun devam ettiği bir kohortta 59 seçilmiş aday genin 110 tek nükleotit polimorfizmini (SNP) genotipledik. 110 SNP'den 3'ü HCV sonucu ile ilişkili bulundu (P-değerleri<0.03). EGFR (epitelyal büyüme faktörü reseptörü geni) genindeki rs11506105, ve IL28B (interferon-λ3 geni) genindeki rs11881222 ve rs12979860. Üç işaretçinin çoklu lojistik regresyon analizi, hem rs11506105 (EGFR) ve rs11881222 (IL28B) hem de rs12979860 (IL28B) genlerinde A/A genotiplerinin ve rs12979860 (IL28B) geninde C/C genotipinin HCV temizlenmesiyle ilişkili olduğunu gösterdi (rekesif model: oran riski (OR)=2.06, %95 güven aralığı (95% CI)=1.09–3.88, P=0.025; OR=2.09, %95 CI=1.23–3.60, P=0.007; ve OR=1.95, %95 CI=1.15–3.35, P=0.014 için rs11506105, rs12979860 ve rs11881222, sırasıyla). Sonuç olarak, EGFR ve IL28B SNP'leri kendiliğinden viral temizlenmeyi tahmin etmek için güçlü bağımsız işaretçiler olarak kalır.


Cardiopulmonary exercise testing variables reflect the degree of diastolic dysfunction in patients with heart failure-normal ejection fraction.

AMAÇ Önceki araştırmalar, ekokardiyografi ile dokular Doppler görüntüleme (TDI) ve kardiyopulmoner egzersiz testi (CPX) arasındaki ilişkiyi, sistolik kalp yetmezliği (HF) kohortlarında bildirmiştir. Bu araştırmanın amacı, HF ve normal ejeksiyon fraksiyonu (NEF) olan hastalarda ekokardiyografi ile TDI ve CPX arasında karşılaştırmalı bir analiz yapmak idi. YÖNTEMLER HF-NEF (N = 32) olan hastalar, aşağıdaki değişkenleri belirlemek için ekokardiyografi ile TDI ve CPX'e tabi tutuldu: (1) mitral erken hız (E) ve mitral halkası hızı (E') arasındaki oran, (2) ejeksiyon fraksiyonu, (3) sol ventrikül (LV) kütlesi, (4) sol ventrikül son sistolik hacim, (5) zirve oksijen alımı (.VO2), (6) solunum verimliliği, (7) end-tidal karbondioksit (P(ET)CO2) dinlenme ve zirve egzersiz basıncı ve (8) 1 dakikalık kalp atış hızı geri dönüşü (HRR1). SONUÇLAR Pearson korelasyon, E/E'nin zirve oksijen alımı (r = -0.55, p = .001), solunum verimliliği eğrisi (r = 0.60, p < .001), dinlenme P(ET)CO2 (r = -0.39, p = .03), zirve P(ET)CO2 (r = -0.50, p = .004) ve HRR1 (r = -0.63, p < .001) ile anlamlı bir şekilde ilişkili olduğunu ortaya koydu. Sol ventrikül kütlesi ve sol ventrikül son sistolik hacmi, herhangi bir CPX değişkeni ile ilişkili değildi. Ejeksiyon fraksiyonu, HRR1 ile ilişkiliydi (r = -0.55, p = .001). E/E' > 10 (pozitif olasılık oranı: 13:2) olan hastaları tanımlamak için HRR1 eşiği 16'dan az ve/veya 16 veya daha fazla atım/dakika (daha yüksek değer pozitif)


Radical prostatectomy for pathological Gleason 8 or greater prostate cancer: influence of concomitant pathological variables.

AMAÇ: Patolojik Gleason skoru 8 veya daha yüksek olan prostat kanseri için radikal prostatektominin uzun vadeli sonuçlarını değerlendirdik ve diğer patolojik değişkenlerin prognostik önemini karakterleştirdik.

MATERYAL VE YÖNTEM: 1987-1996 yılları arasında toplam 6.419 hasta radikal prostatektomi geçirdi. 407 hasta patolojik olarak Gleason 8 veya daha yüksek kategoriye girdi, bunlardan 8'i %48, 9'u %49 ve 10'u %3'tü. Destekleyici tedavi 45% hastada uygulandı ve 155 (38%) hastaya adjuvant hormonal terapi uygulandı. Progresyon-serbest, yerel veya sistemik ve/veya prostat spesifik antijen (PSA) 0,4 ng/ml veya daha yüksek ve kanser spesifik hayatta kalma, Kaplan-Meier yöntemiyle belirlendi. Patolojik derece ve evre, ön operatif PSA, DNA ploidi, kenarlık durumu, tümör boyutu, seminal vesikül istilası ve adjuvant tedavi, tek değişkenli ve çok değişkenli analizlerle değerlendirildi.

SONUÇLAR: Patolojik evre dağılımında hastaların %26'sı pT2, %48'i pT3 ve %27'si pTxN+ idi. 10 yıllık genel ve progresyon-serbest hayatta kalma oranları sırasıyla %67 ve %36 idi, kanser spesifik hayatta kalma ise %85 idi. Adjuvant tedavi, patolojik evre, ön operatif PSA ve patolojik derece, tek değişkenli analizlerde progresyon-serbest hayatta kalmayla anlamlı (0,05'ten az) ilişkiliydi. Patolojik evre, kenarlık durumu ve ploidi, tek değişkenli analizlerde kanser spesifik hayatta kalmayla ilişkiliydi. Adjuvant tedavi alan hastalarda 10 yıllık progresyon-serbest hayatta kalma oranı, tedavi almayanlara göre %52 ve %23 idi. Çok değişkenli analizde patolojik derece (p=0,02), ön operatif PSA (p<0,0001), adjuvant tedavi (p<0,0001) ve patolojik evre (p=0,03


Successful establishment of long-term bone marrow cultures in 103 patients with myelodysplastic syndromes.

Biz, 103 hasta için uzun süreli kültürleri korumak amacıyla, mononükleer hücreler yerine kemik iliği biyopsilerini kullandık. Bu hastalar, mielodispastik sendromların (MDS) tüm beş alt kategorisine ve 12 normal kontrolüne aitti. 4. hafta itibariyle, %30-%50 örtüntü elde edildi ve %100 örtüntüyle 12 hafta boyunca korunabildi. Dört baskın hücre, fibroblastlar, makrofajlar, endotel hücreleri ve adipositlerdi. İmmunohistokimik ve elektron mikroskobik çalışmalar, kök hücre doğrulamasını sağladı. MDS stroma, normal hematopoezis için iyi destek sağladı. FAB veya sitogenetik, büyüme potansiyeliyle ilişkili değildi. MDS stroma, hem morfolojik hem de işlevsel olarak normal görünüyor.


[Acupuncture combined with auricular point sticking therapy for post stroke depression:a randomized controlled trial].

## Amaç
Post-inme depresyon (PSD) tedavisinde batı ilaçlarına dayalı akupunktur ve kulak noktaları uygulaması kombinasyonunun klinik etkilerini gözlemlemek.

## Yöntemler
60 PSD hastası rastgele iki gruba ayrıldı: akupunktur ve kulak noktaları uygulaması kombinasyon grubu (kombinasyon grubu) ve ilaç grubu, her grupta 30 hasta. İlaç grubunda 8 hafta boyunca günde bir kez 20 mg paroksetin hidroklorid ağız yoluyla reçete edildi. Yukarıdaki tedaviye dayanarak, kombinasyon grubunda 8 hafta boyunca Baihui (GV 20), Sishencong (EX-HN 1), Shenting (GV 24), Yintang (GV 29), Shenmen (HT 7), Neiguan (PC 6), Taichong (LR 3), Hegu (LI 4), Zusanli (ST 36), Sanyinjiao (SP 6) ve Fenglong (ST 40) noktalarında günde bir kez, haftada üç kez 30 dakikalık akupunktur uygulandı. 8 hafta boyunca shenmen (TF4), pizhixia (AT4), xin (CO15) ve gan (CO12) noktalarında kulak noktaları uygulaması terapisi uygulandı, günde üç kez ve 3-5 günde bir kez basıldı. Hamilton Depresyon Ölçeği (HAMD) toplam puanı ve her faktör puanları iki grupta tedavi öncesi ve sonrası gözlemlendi ve Asberg Antidepresan Yan Etki Derecelendirme Ölçeği (SERS) ve klinik etki değerlendirildi.

## Sonuçlar
Tedavi sonrası, iki grubun HAMD toplam puanları tedavi öncesiyle karşılaştırıldığında (her ikisi de P<0.05) azaldı, kombinasyon grubunda daha iyi etki görüldü (P<0.05). Kombinasyon grubundaki tedavi sonrası puanlar ilaç grubundan daha düşüktü, bu da kaygı/somatizasyon faktörü, uyku bozukluğu faktörü ve umutsuzluk faktörü (hepsi P<0.05) içerdi. Kombinasyon grubunun toplam etkili oranı %86.7 (26/30) idi, bu da ilaç grubunun %66.7 (


Selective enhancement of endothelial BMPR-II with BMP9 reverses pulmonary arterial hypertension

Genetik kanıtlar, endoteliyumda kemik morfogenetik protein tip II reseptörü (BMPR-II) sinyalizasyonunun kaybının, akciğer arteriyel hipertansiyonun (PAH) başlatıcı faktörü olduğunu ima eder. Bununla birlikte, bu sinyalizasyon yolunu seçici olarak hedefleyen BMP ligandlarının terapötik strateji olarak araştırılması henüz gerçekleştirilmemiştir. Burada, PAH'li bireylerde BMPR-II geninin BMPR2 kodlayan mutasyonu taşıyan akciğer arteriyel endotel hücreleri ve kan çıkışı endotel hücrelerinde apoptozu önleme ve monolayer bütünlüğünü artırmada tercih edilen ligandı olarak BMP9'u tanımlıyoruz. R899X insan BMPR2 mutasyonunun homozigot bir knock-in aleli taşıyan fareler, BMPR-II eksikliğinden kaynaklanan PAH'in bir hayvan modeli olarak ürettik. Bu farelerde, BMP9'un yönetimi, hem bu farelerde hem de iki diğer deneysel PAH modelinde, ya monocrotaline ya da VEGF reseptörü inhibisyonu ile kronik hipoksinin birleşmesiyle gelişen PAH'i tersine çevirdi. Bu sonuçlar, doğrudan endotel BMP sinyalizasyonunun güçlendirilmesinin, PAH için yeni bir terapötik strateji olarak büyük vaatler taşıdığını göstermektedir.


Coordinated actions of SLX1-SLX4 and MUS81-EME1 for Holliday junction resolution in human cells.

Holliday birleşimleri (HJs), homologik rekombinasyon sırasında oluşan dört yollu DNA ara ürünleri olup kromozom ayrışması için verimli çözülmeleri esastır. Burada, insan hücrelerinde iki Holliday birleşimi çözme yolunu tanımladığımızı gösteriyoruz. Bir yol, GEN1 tarafından aracılık edilirken, SLX1-SLX4 ve MUS81-EME1 ikinci ve genetik olarak farklı bir yol (SLX-MUS) sağlar. SLX-MUS veya GEN1 yolunun proteinlerini tüketilen hücreler, kromozom ayrışmasında ciddi kusurlar ve azaltılmış hayatta kalma gösterir. CDK tarafından fosforileme yanıtı olarak, SLX1-SLX4 ve MUS81-EME1 G2/M geçişinde bir araya gelerek istikrarlı bir SLX-MUS holoenzim oluşturur, bu da in vitro yeniden yapılandırılabilir. Biyokimyasal çalışmalar, SLX-MUS'un bir Holliday birleşimi çözücü olduğunu ve Holliday birleşimi çözümü sırasında iki farklı endonükleazın aktif sitelerini koordine ettiğini gösterir. Bu kesme reaksiyonu, SLX1-SLX4'ün tek başına aracılık ettiği reaksiyonun daha verimli ve düzenlenmiş olduğu için daha etkilidir. SLX1-SLX4, DNA ikincil yapılara karşı güçlü bir nükleaz aktivitesi sergileyen, DNA'ya karşı seçici olmayan bir aktivite gösteren bir nükleazdır.


Prevalence of frequent headache in a population sample.

AMAÇ: Günlük veya neredeyse günlük baş ağrıları, nöroloji uygulamalarında ve baş ağrısı alt uzmanlık merkezlerinde yaygın olarak görülen hastalardır, ancak genel nüfusta bu durumun yaygınlığı hakkında çok az bilgi vardır. Genel nüfusta sık baş ağrısının yaygınlığını ve özelliklerini tanımlayan ABD'nin ilk çalışmasını sunuyoruz. YÖNTEMLER: Maryland, Baltimore County'de, 18-65 yaşları arasındaki 13.343 kişi, baş ağrıları hakkında telefonla anket yapmak için rastgele telefon numarasıyla seçildi. Yıllık 180 veya daha fazla baş ağrısı bildiren hastalar sık baş ağrısı olan olarak sınıflandırıldı. Sık baş ağrısının üç ayrı ve birbirinden bağımsız alt türü belirlendi: migren özellikli sık baş ağrısı, kronik gerilim tipi baş ağrısı ve sınıflandırılmamış sık baş ağrısı. SONUÇLAR: Genel sık baş ağrısı yaygınlığı %4.1'di (kadınlarda %5.0, erkeklerde %2.8; kadınlarda erkeklere göre 1.8:1 oran). Sık baş ağrısı, Afrikalı Amerikalılardan (%3.3) daha sık olarak Beyazlarda (%4.4) görülüyordu. Hem erkeklerde hem de kadınlarda, en yüksek yaygınlık en düşük eğitim kategorisindeydi. Sık baş ağrısı olan hastaların yarısından fazlası (kadınlarda %52, erkeklerde %56) kronik gerilim tipi baş ağrısı kriterlerini karşılarken, neredeyse üçte biri (kadınlarda %33, erkeklerde %25) migren özellikli sık baş ağrısı kriterlerini karşıladı ve geri kalan (kadınlarda %15, erkeklerde %19) sınıflandırılmamışdı. Genel olarak, kadın ve erkek sık baş ağrısı hastalarının %30'u ve %25'i sırasıyla Uluslararası Baş Ağrısı Derneği (IHS) migren kriterlerini (aura ile veya olmadan) karşıladı. SONUÇ: Sık baş ağrısı genel nüfusta yaygındır ve Beyazlarda ve lise diplomasından az olanlarda daha yaygındır. Kronik gerilim tipi baş ağrısı, migren özellikli sık baş ağrısından daha yaygındır, ancak sonuncusu daha engellidir. Kadınlarda erkeklerden daha yaygındır, ancak


HTLV-I/II associated disease in England and Wales, 1993-7: retrospective review of serology requests.

HIV'in yanı sıra iki eksojen retrovirüs (insan T hücre lösemi virüsü türü I (HTLV-I) ve türü II (HTLV-II)) insanlarda enfekte olur. HTLV-I enfeksiyonu Japonya, Karayipler, Afrika ve Melanesya'da endemiktir ve bu bölgelerden göçmenlerin Avrupa'da da bulunduğu gözlemlenmiştir. HTLV-I enfeksiyonu, yetişkin T hücre lösemi/limfoma riskini yaşam boyunca 1-5%, HTLV-I ilişkili mielopati riskini 0.25-1% ve diğer enflamatuar durumları (uveit, alveolit ve artrit) ile ilişkilendirir.1 HTLV-II enfeksiyonu bazı yerli Amerikan ve Afrika halklarında ve enjekte eden uyuşturucu kullanıcılarında endemiktir ve nörolojik hastalıklarla ilişkilendirilmiştir.1 1986-1992 yılları arasında Birleşik Krallık'ta 100 HTLV-I ilişkili mielopati ve 44 yetişkin T hücre lösemi/limfoma tanısı konmuştur.3 Yetişkin T hücre lösemi/limfoma 1977'de ilk kez tanımlanmıştır ve bu hastalığa sahip hastaların ortalama yaşam beklentisi sadece altı aydır, bu nedenle 44 vakadan çoğu muhtemelen akut vakalardır. ...


Lentiviral vector design and imaging approaches to visualize the early stages of cellular reprogramming.

İndüklenmiş çoklu potansiyel kök hücreler (iPSCs), yeniden programlama transkripsiyon faktörlerinin gen transferi yoluyla somatik hücrelerden elde edilebilir. Bu faktörlerin ifade seviyeleri, iPSC kolonilerinin genel etkinliğini güçlü bir şekilde etkiler, ancak ekstra katkının rastgele hücre içi faktörlerden geldiği önerilmiştir. Burada, iPSC'lere dönüştürülmüş fibroblastları görüntülemek için kodon optimize edilmiş yeniden programlama faktörlerini güçlü bir retroviral promotörle birlikte ifade eden mühendislik yapılmış renkli lentiviral vektörler sunuyoruz. Fluoresan mikroskopiyi uzun süreli tek hücre izleme ile birleştirdik ve canlı hücre görüntülemesi ile erken iPSC kümelerinin ortaya çıkışını ve kompozisyonunu analiz ettik. Mühendislik yapılmış lentiviral vektörlerimizi uygulayarak, vektör susturmanın genellikle Oct4-EGFP pluripotanslık işaretçisinin indüklenmesiyle aynı anda veya öncesinde meydana geldiğini gösteriyoruz. Yaklaşık 7 gün sonra transdüksiyon (pt), kolonilerin alt grubunda Oct4-EGFP ifade eden ve hızla büyüyen hücreler vardı. Tek hücre türetilmiş iPSC kolonilerinin izlenmesi, yeniden programlamada rastgele epigenetik değişikliklerin gerekli olduğu kavramını destekliyor. Ayrıca, iPSC kolonilerinin farklı kümelerden genetik mozaik olarak ortaya çıkabileceğini bulduk. Geliştirilmiş vektör tasarımı ile sürekli hücre izleme, erken yeniden programlama olaylarının gibi biyolojik süreçlerin ince dinamiklerini araştırmak için güçlü bir sistem oluşturur.


EIF2AK3, encoding translation initiation factor 2-α kinase 3, is mutated in patients with Wolcott-Rallison syndrome

Wolcott-Rallison sendromu (WRS), nadir görülen, otozomal resesif bir bozukluktur ve kalıcı neonatal veya erken çocukluk dönemi insülin bağımlı diyabeti karakterize eder. Epifiz displazisi, osteoporoz ve büyüme geriliği daha sonraki yaşlarda ortaya çıkar. Diğer sık görülen çok sistemik manifestasyonlar karaciğer ve böbrek disfonksiyonu, zihinsel gerilik ve kardiyovasküler anormallikler içerir. İki kan bağı olan aileler üzerine yapılan çalışmayla, WRS'yi kromozom 2p12'de 3 cm'den az bir bölgeye haritaladık, en güçlü bağlantı ve homozigotluk kanıtları 4 mikrosatelit işaretçisi içinde yaklaşık 1 cm aralıkta bulundu. Eukaryotik çeviri başlatma faktörü 2-α kinaz 3 (EIF2AK3) geni bu aralıkta yer alır; bu nedenle onu bir aday olarak araştırdık. Her iki ailenin de bozuklukla ilişkili olduğunu belirten EIF2AK3'te farklı mutasyonlar tespit ettik. İlk mutasyon, tüm katalitik alanı eksik olan bir protein üreten bir kesintiye neden olur. Diğer değişiklik, aynı alt ailenin kinazlarında yüksek derecede korunan, proteinin katalitik alanındaki bir amino asidi değiştirir. Sonuçlarımız, EIF2AK3'ün WRS'deki rolünü desteklemektedir. Bu genin tanımlanması, daha yaygın diyabet formlarının ve WRS'nin diğer patolojik manifestasyonlarının anlaşılmasına ışık tutabilir.


Beta oscillations in a large-scale sensorimotor cortical network: directional influences revealed by Granger causality.

Önceki çalışmalar, senkronize beta frekans (14-30 Hz) osilasyonlarının, kontralateral kol ve el kaslarının sabit kasılmalarının sağlanmasında birincil motor korteksin rol oynadığını göstermiştir. Bununla birlikte, motor bakımda postcentral korteks alanlarının rolü ve motor korteksle etkileşim desenleri hakkında çok az bilgi vardır. İki maymunun el levhası basma davranışları sırasında görsel ayrım görevi bekleme döneminde pre- ve postcentral alanlarda beta senkronize nöronal toplulukların işlevsel ilişkilerini araştırdık. Güç ve koherans spektrum analizi kullanarak, pre- ve postcentral alanlarda beta senkronize büyük ölçekli bir ağın varlığını belirledik. Daha sonra, kayıt noktaları arasındaki yönlü etkileri ölçmek için Granger nedensellik spektrumlarını kullandık. Her iki maymunda da birincil somatosensory korteksin hem motor korteks hem de inferior posterior parietal kortekse güçlü Granger nedensellik etkileri gözlemlendi, bu son alan da motor kortekse Granger nedensellik etkileri uyguladı. Bununla birlikte, motor korteksin postcentral noktalara Granger nedensellik etkileri, bir maymunda zayıf ve diğerinde gözlemlenmedi. Bu sonuçlar, senkronize beta osilasyonlarının motor bakımda birden fazla sensorimotor alanı bir büyük ölçekli ağa bağladığını ve birincil somatosensory ve inferior posterior parietal kortekslerden motor kortekse Granger nedensellik etkilerini taşıdığını, uyanık maymunlarda ilk kez gösterdiğimize inanıyoruz.