Aggregation of vascular risk factors and risk of incident Alzheimer disease.

ARKA PLAN Alzheimer hastalığı (AD) yaşlılarda yaygınlığı artmakta ve vasküler risk faktörleri bu riski artırabilir.

HEDEF Amacımız, vasküler risk faktörlerinin birikiminin AD ile ilişkisini araştırmaktır.

YÖNTEM Yazarlar, 1.138'i başlangıçtaki demans olmayan bireyleri (ortalama yaş 76.2) takip ettiler ve ortalama 5.5 yıl boyunca izlediler. Vasküler risk faktörlerinin varlığı, olası ve olası olmayan AD'nin gelişimiyle ilişkiliydi.

SONUÇlar Dört risk faktörü (diyabet, hipertansiyon, kalp hastalığı ve mevcut sigara içme), bireysel olarak analiz edildiğinde AD riskiyle ilişkiliydi (p < 0.10). AD riski, risk faktörlerinin sayısıyla arttı (diyabet + hipertansiyon + kalp hastalığı + mevcut sigara içme). Üç veya daha fazla risk faktörü olanların olası AD için ayarlanmış risk oranı 3.4'tü (95% güven aralığı: 1.8, 6.3; p eğilimi için < 0.0001) risk faktörü olmayanlara kıyasla. Diyabet ve mevcut sigara içme, tek başına veya kümelerde en güçlü risk faktörleriydi, ancak hipertansiyon ve kalp hastalığı da diyabet, sigara içme veya birbirleriyle kümelendiklerinde AD riskiyle ilişkiliydi.

SONUÇlar Vasküler risk faktörlerinin sayısı arttıkça Alzheimer hastalığı (AD) riski de artmaktadır. En güçlü risk faktörleri diyabet ve mevcut sigara içme olsa da, hipertansiyon ve kalp hastalığı içeren kümeler de AD riskini artırmaktadır. Bu ilişkilere, yalnızca olası AD'yi dikkate aldığımızda sonuçların yanlış sınıflandırılmasından kaynaklanmadığı düşünülebilir.


Hotspot mutations in H3F3A and IDH1 define distinct epigenetic and biological subgroups of glioblastoma.

Glioblastoma (GBM), beynin umutsuz bir tahmini olan ve önemli ölçüde heterojenliği olan bir tümördür. Son zamanlarda, çocukluk çağı GBM'lerin üçte birinde iki kritik amino asit (K27 ve G34) üzerinde etki eden tekrarlayan H3F3A mutasyonlarını tanımladık, bu mutasyonlar histon H3.3'ün bir parçasıdır. Burada, her H3F3A mutasyonunun, farklı küresel metilasyon desenlerine sahip bir GBM epigenetik alt grubunu tanımladığını ve IDH1 mutasyonlarıyla karşılıklı olarak dışlandığını gösteriyoruz, bu mutasyonlar bir üçüncü, mutasyonla tanımlanan alt grubu karakterize eder. Ayrıca, üç ek epigenetik alt grup, yetişkin GBM'nin temel genetik olaylarıyla ve/veya bilinen transkriptomik imzalarla zenginleştirilmiştir. Ayrıca, bu iki H3F3A mutasyonunun, farklı anatomik kompartmanlarda GBM'lere yol açtığını ve OLIG1, OLIG2 ve FOXG1 transkripsiyon faktörlerinin farklı düzenlenmesini sağladığını gösteriyoruz, bu da farklı hücre kökenlerini yansıtabilir.


Glucocorticoid with cyclophosphamide for paraquat-induced lung fibrosis.

## Arka Plan
Paraquat, etkili ve yaygın olarak kullanılan bir ot öldürücüdür, ancak aynı zamanda ölümcül bir zehirdir. Birçok gelişmekte olan ülkede paraquat, ucuz ve kolayca erişilebilir olduğundan, zehirlenmeyi önlemek zordur. Bununla birlikte, paraquat zehirlenmesine uğrayan kişilerin çoğu intihar yöntemi olarak paraquat alır. Standart paraquat zehirlenmesi tedavisi, daha fazla emilimini önler ve kan içindeki paraquat yükünü azaltmak için hemoperfüzyon veya hemodiyaliz kullanır. Standart tedavilerin etkinliği son derece sınırlıdır. Bağışıklık sistemi, paraquat ile ilişkili akciğer fibrozisinin şiddetlenmesinde önemli bir rol oynar. Glukokortikoid ve siklofosfamid kombinasyonunda immünosupresif tedavi geliştirilmekte ve araştırılmaktadır.

## Amaçlar
Paraquat ile ilişkili akciğer fibrozisi olan hastalarda glukokortikoid ile siklofosfamidin ölüm oranları üzerindeki etkilerini değerlendirmek.

## Arama Yöntemleri
Bu konuyla ilgili rastgele kontrollü denemeleri (RKT) belirlemek için Cochrane Yaralanmalar Grubu'nun Özel Kayıtlarını (arama 1 Şubat 2012'de gerçekleştirildi), Cochrane Merkezi Kayıtları (CENTRAL) (Cochrane Kütüphanesi 2012, Cilt 1), MEDLINE (Ovid SP) (1946 Ocak Haftası 3'e kadar), EMBASE (Ovid SP) (1947'ye kadar 4'üncü Hafta 2012), ISI Web of Science: Genişletilmiş Bilimsel Alıntı Endeksi (SCI-Genişletilmiş) (1970'e kadar Ocak 2012), ISI Web of Science: Bilimsel Konferans Alıntıları Endeksi (CPCI-B) (1990'a kadar Ocak 2012), Çin Biyomedikal Literatür ve Arama Sistemi (CBM) (1978'e kadar Nisan 2012), Çin Tıbbi Güncel İçerik (CMCC) (1995'e kadar Nisan 2012) ve Çin Tıbbi Akademik Konferans (CMAC) (1994'e kadar Nisan 2012) veritabanlarını aradık. İngilizce dilindeki verit


Hydroxyethyl starch (HES) versus other fluid therapies: effects on kidney function.

ARKA PLAN Hidroksietil nişastalar (HES), sıvı yeniden kanallaştırma için yaygın olarak kullanılan sentetik kolloidlerdir, ancak böbrek fonksiyonu üzerindeki etkileri konusunda bir tartışma vardır.

HEDEFLER HES'in farklı hasta popülasyonlarında diğer sıvı yeniden kanallaştırma terapilerine kıyasla böbrek fonksiyonu üzerindeki etkilerini incelemek.

ARAMA STRATEJİSİ Cochrane Böbrek Grubu'nun uzman kayıtlarını, Cochrane Merkezi Deneyler Kayıtları (CENTRAL, Cochrane Kütüphanesinde), MEDLINE, EMBASE, MetaRegister ve makalelerin referans listelerini aradık.

SEÇİM KRİTERLERİ Yeniden kanallaştırma için HES'i alternatif bir sıvı terapisiyle karşılaştırılan rastgele kontrollü denemeler (RKT'ler) ve neredeyse RKT'ler. Ana sonuçlar, RRT, yazar tarafından tanımlanan böbrek yetmezliği ve RIFLE kriterlerine göre tanımlanan akut böbrek yetmezliği (AKY) idi. İkincil sonuçlar, serum kreatinin ve kreatinin atılımı içeriyordu.

Veri Toplama ve Analiz İki yazar, standartlaştırılmış formlar kullanarak her bir alıntılanan makalenin tarama, seçim, veri çıkarma ve kalite değerlendirmelerini gerçekleştirdi. Yayınlanan veriler eksikse, yazarlar ile iletişime geçildi. Önceden planlanan duyarlılık ve alt grup analizleri, verilerin rastgele etkiler modeliyle analizinden sonra gerçekleştirildi.

ANA SONUÇLAR İnceleme, 34 çalışmayı (2607 hasta) içeriyordu. Genel olarak, yazar tarafından tanımlanan böbrek yetmezliği için HES ile tedavi edilen bireylerde RR 1.50 (güven aralığı 1.20-1.87; n = 1199) ve RRT için 1.38 (güven aralığı 0.89-2.16; n = 1236) idi. Alt grup analizleri, septik hastalarda değil, cerrahi/trauma hastalarında riskin arttığını gösterdi. Septik olmayan hasta çalışmaları daha küçük ve daha düşük olay oranlarına sahipti, bu nedenle bu çalışmalarda alt grup farklılıkları, bu çalışmalarda istatistiksel güce eksiklikten kaynaklanmış olabilir. RIFLE kriterlerine göre böbrek sonuç


Dietary fat and obesity: evidence from epidemiology.

Epidemiyolojik veriler, yüksek yağlı diyetin obezitenin gelişimini teşvik ettiğine dair ikna edici ancak kesin olmayan kanıtlar sunmaktadır. Bu makalenin amacı, bu konuya yaklaşmak için kullanılan çeşitli epidemiyolojik yöntemleri gözden geçirmek ve mevcut kanıtların güncel bir özetini sunmaktır. Halk düzeyinde diyet yağ alımı ve obeziteyi açıklayan ekolojik çalışmalar karışık sonuçlar vermektedir ve muhtemelen hem kafa karıştırıcı hem de bilinmeyen veri kalitesi faktörleri nedeniyle sistematik olarak incelenen nüfuslar arasında farklılık göstermektedir. Kesitsel çalışmalar, diyetteki yağ konsantrasyonunun göreli ağırlık ile pozitif bir ilişki içinde olduğunu genel olarak kabul etmektedir. Sonraki ağırlık değişikliği ile ilişkili diyet üzerine yapılan ileri çalışmalar tutarsız sonuçlar vermektedir. Bu, ağırlık kazanımına yanıt olarak diyet yapma gibi davranışsal faktörlerden kaynaklanabilir; ayrıca, bu tür çalışmalar genellikle genetik yatkınlık ve diyet yağının ağırlık kazanımına teşvik etmesindeki olası etkileşimi hesaba katmaz. Son olarak, serbest yaşayan bireyler üzerinde yapılan müdahale çalışmaları, düşük yağlı diyetlerde aktif ve kısa süreli bir ağırlık kaybı dönemi olduğunu kanıtlamaktadır. Bu ilişkinin deneysel kanıtları, epidemiyolojik kanıtlardan daha kesin olsa da, biyolojik mekanizmalar tartışmalıdır. Gelecekteki epidemiyolojik araştırmanın odaklanabileceği bazı alanlar şunlardır: çocuklarda diyet yağ alımının büyüme tahminçisi olarak uzun süreli çalışmalar; toplam diyet yağının ve belirli yağ türlerinin genel ve bölgesel adipoziteye ilişkisini inceleyen gözlem çalışmaları; ve özellikle obeziteye yatkınlık ve diğer olası değiştirici faktörlere vurgu yapan düşük yağlı diyetlerin etkisini inceleyen rastgele müdahale çalışmaları.


Uncoupling of leading- and lagging-strand DNA replication during lesion bypass in vivo.

DNA'ya birçok ajan saldırır, normal çoğalmasını engelleyen lezyonlar oluşturur. Özel DNA polimerazları, çoğaltıcı polimerazın yerini geçici olarak alır ve lezyonları kopyalar, böylece mutasyonlar meydana gelir, kanser oluşumunun ana tetikleyicisi. Escherichia coli'de, hem önde hem de geride zincirli DNA moleküllerinde tek bir çoğaltma engeli içeren çoğaltma kinetiğini izledik. Öncü zincirde bir engel olmasına rağmen, geride zincirli sentez daha ileri gitti, bu da eşzamanlı zincir sentezinin geçici olarak ayrıştığını ima eder. Lezyona karşı çoğaltma, özel DNA polimerazları gerektirir ve her iki zincirde de benzer kinetik ve verimlilikte gerçekleştirilir.


Phosphoinositide 3-kinase signalling--which way to target?

Özet Fosfinoizitid 3-kinazlar (PI3K'lar), hücre büyümesi, çoğalması ve hayatta kalması üzerinde merkezi bir rol oynar ve tümörlerin ilerlemesini, fosfoizitid bağımlı kinaz, protein kinaz B ve rapamisin hedefini etkinleştirerek sürükler. Diğer aşağı akış etkinleştiriciler, PI3K'yı hücre hareketliliği ve kardiyovasküler parametrelerin kontrolüne bağlar. Mevcut bilgiler, PI3K'ların kanser, kronik enflamasyon, alerji ve kardiyovasküler başarısızlık tedavisinde ilaç hedefleri olarak nitelendirilebileceğini göstermektedir. Bununla birlikte, PI3K'lar aynı zamanda metabolik kontrol ve besin alımını düzenleyen hayati süreçleri de modüle eder. Burada, mekanistik veriler ve fare fenotipik analizleri özetlenir ve farklı PI3K izolarının terapötik inhibisyonunun olası başarısı tartışılır.


Determination of the time course of capacitation in mouse spermatozoa using a chlortetracycline fluorescence assay.

5 dakika sonra kasık epididimislerden çıkarıldıktan sonra elde edilen farenin sperm başları, klorotetracyklin (CTC) adlı bir floresan boya varlığında karakteristik bir floresan deseni gösterdi. Başın tamamında eşit bir floresan vardı ve sperm popülasyonunun yaklaşık yarısı ekvatoral segment boyunca daha parlak bir floresan çizgisi gösteriyordu; bu floresan deseni "F" olarak adlandırıldı. 90 dakika boyunca kültür ortamı (CM) içinde 2% (w/v) inek serum albuminiyle incelendikten sonra, çoğu sperm başı ekvator ve post-ekvator segmentlerde koyu bir floresanssız bantla kaplıydı, ancak başın ön kısmı parlak floresan gösteriyordu. Bu floresan deseni "B" olarak adlandırıldı. Desen F'nin kaybolma zamanı, desen B'nin ortaya çıkış zamanıyla eşleşti ve yarı ömür 30 dakika idi. Dönüşüm 90 dakika içinde tamamlandı. CM içinde daha uzun süre incelendikçe, desen B'yi gösteren spermatozoidlerin yüzdesi azaldı; başın tamamında floresan kayboldu, bu da acrosom reaksiyonu geçirmiş spermler için karakteristik bir desendir (P. M. Saling ve B. T. Storey (1979). J. Cell Biol. 83, 544-555). Desen B'yi gösteren farenin spermleri, ya kendiliğinden ya da asit çözünebilir farenin yumurta zarlarından (H.M. Florman ve B. T. Storey (1982). Dev. Biol. 91, 121-130) indüklenen acrosom reaksiyonuna girebiliyordu. Sonuncusu, spesifik inhibitörü 3-quinuclidinyl benzilate (QNB) ile engellendi. Desen F'yi gösteren farenin spermleri, çözünmüş zonae'ye maruz bırakılarak acrosom reaksiyonuna indirgenemiyordu. Bu, floresan deseni F'den B'ye değişimin, spermlerin acrosom reaksiyonuna yatkın hale gelmesiyle ilişkili olduğunu ima eder. Bu değişim, daha önce farenin spermlerinin in vitro CM'de kapasite kazanması için gereken zaman aralığı olarak belirlenen (M. Inoue ve D. P. Wolf (1975). Biol.


[Detection of CRISPR and its relationship to drug resistance in Shigella].

HEDEF Shigella'da kümelenmiş düzenli aralıklı kısa palindromik tekrarlar (CRISPR) tespit etmek ve ilaç direnciyle ilişkisini analiz etmektir. YÖNTEMLER 60 Shigella suşunda CRISPR-S2 ve CRISPR-S4 için ikna edici CRISPR yapılarını ve CRISPR-S1 ve CRISPR-S3 için şüpheli CRISPR yapılarını tespit etmek için dört çift primer kullanıldı. Tüm primerler CRISPR veritabanındaki diziler kullanılarak tasarlandı. CRISPR Finder, CRISPR'ı analiz etmek için kullanıldı ve Shigella suşlarının duyarlılıkları difüzyon yöntemiyle test edildi. Ayrıca, CRISPR-S4 ile ilaç direnci arasındaki ilişki analiz edildi. SONUÇLAR İkna edici CRISPR yapılarının pozitif oranı %95 idi. Dört CRISPR lokusu 12 spektral desene (A-L) oluşturdu, bunların hepsi ikna edici CRISPR yapılarını içeriyordu, sadece tip K hariç. Bir yeni tekrar ve 12 yeni boşluk bulundu. Çok ilaç direnci oranı %53,33 idi. CRISPR-S4 ile ilaç direnci arasında anlamlı bir fark bulunmadı. Bununla birlikte, çok veya TE direnci suşlarındaki CRISPR-S4 tekrar dizisi esasen R4.1 idi ve 3' uçta AC silmeleri vardı ve çok ilaç direnci suşlarındaki CRISPR-S4 boşluk dizileri esasen Sp5.1, Sp6.1 ve Sp7 idi. SONUÇ CRISPR, Shigella'da yaygındı. Tekrar dizilerindeki varyasyonlar ve boşluk dizilerindeki çeşitlilik, Shigella'da ilaç direnciyle ilişkili olabilir.


The helicase DDX41 senses intracellular DNA mediated by the adaptor STING in dendritic cells

Patogenik DNA'nın tanınması, antiviral yanıtların başlatılmasında önemlidir. Burada, myeloid dendritik hücreler (mDC'ler) içinde bir DNA sensörü olarak DDX41'in, DEXDc ailesine ait bir helikazın üyeliğini bildirdik. DDX41'in kısa saçlı RNA ile ifade düzeyinin indirilmesi, mDC'lerin DNA ve DNA virüslerine karşı tip I interferon ve sitokin yanıtlarını göstermesini engelledi. Hem DDX41 hem de membran ilişkili adaptör STING'in birlikte aşırı ifadesi, Ifnb promotör aktivitesini teşvik etmede sinergik bir etkiye sahipti. DDX41 hem DNA'ya hem de STING'e bağlandı ve STING ile birlikte sitoplazmada yer aldı. DDX41'in ifade düzeyinin indirilmesi, B-form DNA tarafından tetiklenen mitogen aktivasyonlu protein kinaz TBK1 ve transkripsiyon faktörleri NF-κB ve IRF3'ün aktivitesini engelledi. Sonuçlarımız, DDX41'in patogenik DNA'yı algılamak için STING'e bağımlı ek bir DNA sensörü olduğunu göstermektedir.


Radiotherapy plus concomitant and adjuvant temozolomide for glioblastoma.

ARKA PLAN Glioblastoma, yetişkinlerde en sık görülen birincil beyin tümörü, genellikle hızlı bir şekilde ölümcül olur. Mevcut standart tedavi, yeni teşhis edilmiş glioblastoma için mümkün olan en fazla cerrahi rezeksiyonu, ardından adjuvant radyoterapi uygulamayı içerir. Bu çalışmada, radyoterapi tek başına ile radyoterapi ve temozolomid kombinasyonunun etkinliği ve güvenliği açısından karşılaştırmasını gerçekleştirdik. YÖNTEMLER Yeni teşhis edilmiş, histolojik olarak doğrulanmış glioblastoma hastaları, radyoterapi tek başına alacak veya radyoterapi ve sürekli günlük temozolomid kombinasyonunu alacak şekilde rastgele dağıtıldılar. Radyoterapi tek başına, haftada 5 gün, günde 2 Gy'lık parçalı odaklı radyasyon şeklinde 6 hafta boyunca uygulanacak ve toplamda 60 Gy'lık doz sağlanacaktır. Radyoterapi ve temozolomid kombinasyonu grubunda, radyoterapi süresince ve sonrasında günde 75 mg/m2 vücut yüzey alanına temozolomid verilecektir. Bu, radyoterapi süresince 6 döngü boyunca, her döngüde 5 gün boyunca 150-200 mg/m2 dozda adjuvant temozolomid ile takip edilecektir. Ana son nokta genel hayatta kalmaydı. SONUÇLAR 85 merkezden 573 hasta rastgele dağıtıldı. Ortalama yaş 56 yaş ve hastaların %84'ü debulking cerrahisi geçirmişti. 28 ay ortalama takip süresinde, radyoterapi ve temozolomid kombinasyonu ile ortalama hayatta kalma süresi 14.6 ay iken, radyoterapi tek başına ile 12.1 ay oldu. Radyoterapi ve temozolomid kombinasyonu grubunda ölüm için risk oranının (hazırlanmamış) oranı 0.63 (güvenlik aralığı 0.52-0.75; P<0.001 log-rank testi ile) idi. Radyoterapi ve temozolomid kombinasyonu ile 2 yıllık hayatta kalma oranı %26.5 iken, radyoterapi tek başına ile %10.4 oldu. Radyoterapi ve temozolomid ile eş zamanlı tedavi, hastaların %7'sinde 3. veya 4. dere


Drug interactions between oral contraceptives and antibiotics.

## Amaç:
Antibiyotikler ve ağız içi kontraseptifler (AK) arasında olası ilaç etkileşimlerini değerlendirerek, bu etkileşimlerin AK başarısızlığına yol açabileceği kanıtları incelemektir.

## Veri Kaynakları:
1966-1999 yılları arasında MEDLINE ve Lexis/Nexis Tıbbi Kütüphane veritabanlarında "ağz içi kontraseptifler" anahtar kelimesi ile "antibiyotikler", "zarar verici etkiler" ve "gebelik" terimleri kullanılarak yapılan aramalar. Ayrıca, "ilaç etkileşimleri" ek MeSH terimi ile MEDLINE'da ek arama yapıldı. Dil kısıtlaması uygulanmadı.

## Çalışma Seçimi Yöntemleri:
Toplam 167 makale analiz için alındı. Bu yayınların referanslarında yer alan 32 ek makale de incelendi. Seçilen makaleler, uyumlu kullanıcılar (planlanmamış gebelikleri bildiren ve AK rejimlerine uyduklarını bildiren kadınlar) üzerinde antibiyotik tedavisinin AK etkinliği üzerindeki ilişkisini sağlayabilen makalelerdi. Ayrıca, antibiyotiklerin AK bileşenlerinin farmakokinetiği üzerindeki etkilerini doğrudan ölçen çalışmalar veya antibiyotiklerin AK kullananlarda ovülasyon üzerindeki etkilerini analiz eden çalışmalar kabul edildi.

## Tablolama, Entegrasyon ve Sonuçlar:
En az 30 vaka, AK'ları alan ve antibiyotikler kullanan kadınlar arasında meydana gelen gebeliklerle ilgili raporlar olmuştur, özellikle rifampin ile. Yaklaşık %20'si aile planlaması veya kürtaj kliniklerine başvuran gebe kadınlar, aynı anda AK ve antibiyotik kullanmaktadır. Genel olarak, bu tür vaka raporları ve klinik anketlerden elde edilen bilgiler, rapor edilen vakaların yaklaşık üçte birini oluşturmaktadır. Dermatoloji tabanlı uygulamalardan elde edilen geriye dönük anketler de, antibiyotik tedavisi alan AK kullanıcıları arasında 24 gebelik bildirmiştir, en yaygın olarak tetrasiklinler ve penisilinler kullanılmıştır. Klinik anketlerde görülen AK başarısızlık oranları, tipik kullanım kalıplarına göre beklenen aralıktaydı. Küçük nüfuslara ait elde edilen birleştirilmiş sonuçlara göre, rifampin hariç, ağız içi antibiyotikler etinil estradiol, levonorgestrel ve norethindrone'un


Male Japanese quails with female brains do not show male sexual behaviors.

Embriyonik gelişim sırasında, gonadal steroid hormonları (androjenler ve estrojenler), daha yüksek omurgalıların cinsel farklılaşmasını düzenlemek için (memelilerde erkeklerde, kuşlarda dişilerde) düşünülür. Homogametik cinslerin beyin farklılaşması, cinsel özelliklere özgü organizasyona ihtiyaç duymadan varsayılan olarak ilerlediği düşünülür. Japon tavuğu gibi gallinacean kuşlarda, dişi beyin organizasyonu, varsayılan erkek beyin fenotipinin estrojen bağımlı de-erkileştirilmesiyle geliştiği düşünülür. Japon tavuğu embriyolarında, gonadal farklılaşma gerçekleşmeden önce, ön beyin primordiunun erkek bağışçıdan dişi konakçıya (MF), dişi bağışçıdan erkek konakçıya (FM), erkek bağışçıdan erkek konakçıya (MM) ve dişi bağışçıdan dişi konakçıya (FF) izotopik, eş zamanlı nakil yaptık; beyin kimerasının ön beyni (hipotalamus dahil) tamamen bağışçı hücrelerden oluşuyordu. MM, FF, MF ve FM kimerasında, genetik cinslerine göre davranışlar gösteren cinsel davranışlar gözlemlendi. Buna karşılık, FM kimerasında (genetik olarak dişi ön beyin, diğer tüm dokular genetik olarak erkek) hiçbir montaj ve sadece temel kükreme davranışı gözlemlenmedi. MM, FF, MF ve FM kimerasında, embriyonik yaşam boyunca konakçı tipinde steroid hormon üretimi gözlemlense de, sadece FM kimerasında hipogonadizm vardı, yetişkinlikte dolaşımda düşük testosteron seviyeleri ve üreme davranışlarında (kükreme) azalma veya (montaj) yokluk gözlemlendi. Medial preoptik çekirdek (seksüel olarak farklılaşan beyin bölgesi) morfolojik özellikleri de FM erkeklerinde erkeksi gibi değildi. Bu veriler, yetişkinlikte gonadal hormonların cinsel tipli üretimini düzenleyen beyin içsel, genetik olarak belirlenmiş bir bileşen olduğunu gösterir ve diğer daha yüksek omurgalı türlerdeki beyin cinsel farklılaşmasını destekleyen mekanizmaları yeniden değerlendirmeyi gerektirir.


DNA joint dependence of pol X family polymerase action in nonhomologous end joining.

DNA çift sarmal kırıkları (DSK), onhomolog olmayan uç birleştirme (NHEJ) yolu ile doğrudan yeniden birleştirilebilir. Nukleazlar ve polimerazlar, DSK'nin son bazlarının hasar gördüğü durumlarda doğru NHEJ'i teşvik etmek için gereklidir. Aynı enzimler, aynı zamanda imkansız yeniden birleştirme ve uyumsuz uçların birleştirilmesine de katılır, önemli mutajenik olaylar. Önceki çalışmalar, Pol X ailesi polimeraz Pol4'ün, Saccharomyces cerevisiae'de bazı ancak tüm NHEJ olaylarını gerektiren boşluk doldurma için gerekli olduğunu göstermiştir. Burada, DSK uç yapılandırmalarını sistematik olarak analiz ettik ve bir birleşmenin Pol4 gerektip gerektirmemesinin ana faktörlerin, her iki iplikte de boşluklar ve overhang polaritesi olduğunu bulduk. 3'-overhang'lara ve her iki iplikte de bir boşluğa sahip DSK'ler, onarım için Pol4'e güçlü bir şekilde bağımlıdır, aynı dizideki 5'-overhang'lara sahip DSK'ler bunu yapmaz. Pol4, sadece bir iplikte 3'-overhang'larda bir boşluk varsa gerekmez, ancak 3'-overhang'ların tüm uzunlukları, NHEJ'e bağımlı aralıkta Pol4'e eşit derecede bağımlıdır, ancak bu aralığın dışında Pol4 gereksizdir, bu da Pol4'ün NHEJ'e özgü olduğunu gösterir. Pol4'ün kaybı, mikrohomolojiyi kullanan DSK'lerin yeniden birleştirilmesini etkilemez veya 5'-hidroksil'lere sahip ancak boşluğu olmayan DSK'ler. Son olarak, memelilerdeki Pol X polimerazları, DSK'lerin yapısına bağlı olarak pol4 mutasyonunu farklı şekilde tamamlayabilir, bu da bu polimerazların maya NHEJ'ine katılabileceğini ancak farklı özelliklere sahip olduğunu gösterir.


ABC of burns. Introduction.

Yanıklar tıp alanında karşılaşılan en yıkıcı koşullardan biridir. Yaralanma, hastanın fiziksel ve psikolojik tüm yönlerini etkileyen bir saldırı gibidir. Tüm yaş gruplarını etkiler, bebeklerden yaşlı insanlara kadar uzanır ve hem gelişmiş hem de gelişmekte olan ülkelerde bir sorundur. Hepimiz bile küçük bir yanığın getirebileceği şiddetli ağrıyı yaşadık. Ancak büyük yanıkların neden olduğu acı ve sıkıntı yalnızca anlık bir olayla sınırlı değildir. Görünür fiziksel izler ve görünmez psikolojik izler uzun sürer ve sıklıkla kronik sakatlığa yol açar. Yanık yaralanmaları, tıbbi ve para-tıbbi personelin karşısına çıkan çeşitli ve farklı bir zorluktur. Doğru yönetim, tüm yanık hastalarının karşılaştığı sorunları ele alan becerikli çok disiplinli bir yaklaşım gerektirir. Bu seriler, hastane ve hastanede olmayan sağlık çalışanları için yanık yaralanmalarının en önemli yönlerini genel bir bakış açısıyla sunar.çalışanlar. Şekil 1    Üst: %70 tam katman yanıkları olan bir çocuk, canlandırma, yoğun bakım desteği ve kapsamlı debridman ve deri greftlemesi gerektiren. Sol: Aynı çocuk bir yıl sonra yanık kampında, iyi bir iyileşme geçirmiş. Makul bir sonuç mümkün...


DNA methylation is a critical cell-intrinsic determinant of astrocyte differentiation in the fetal brain.

Astrocyte farklılaşması, beyin gelişiminin sonlarında büyük ölçüde bir transkripsiyon faktörü olan STAT3'ün etkinleşmesine bağlıdır. Gösteriyoruz ki, glial fibriller asitik protein (GFAP) ifadesi ile belirlenen astrositler, E11.5'de (embriyonik gün) asla nöroepitelyal hücrelerden ortaya çıkmaz, hatta STAT3 etkinleştirildiğinde bile, E14.5 nöroepitelyal hücrelerle karşılaştırıldığında. E11.5 nöroepitelyal hücrelerdeki bir CpG dinükleotidi, GFAP promotöründeki STAT3 bağlanma elemanında yüksek derecede metilasyona uğramıştır, ancak STAT3 etkinleştirme sinyalini alan ve GFAP ifade eden hücrelerde demetilasyona uğramıştır. Bu CpG metilasyonu, STAT3'ün bağlanma elemanına erişimini engeller. Öneriyoruz ki, bir hücre tipi spesifik gen promotörünün metilasyonu, gelişmekte olan beynin lininj belirlemede kritik bir olaydır.


DNMT1 Inhibition Reprograms Pancreatic Cancer Stem Cells via Upregulation of the miR-17-92 Cluster.

Pankreas duktal adenokarsinom (PDAC) ve diğer karcinomlar hiyerarşik bir şekilde düzenlenir, kanser kök hücreleri (KKH) hiyerarşinin zirvesinde bulunur ve tümör ilerlemesi, metastaz ve kemoterapi direncini yönlendirir. KKH ve KKH olmayan hücreler genetik açıdan aynı arka plana sahip olduğundan, bu iki hücre popülasyon arasındaki çarpıcı işlevsel farklılıkların epigenetik farklılıklardan kaynaklandığını varsayıyoruz. DNA metilasyonu gibi epigenetik mekanizmalar, kök hücrelerin pluripotansiyel durumunu korumada ve farklılaşmalarını düzenlemede önemli bir rol oynar, ancak pankreas KKH'lerdeki DNA metilasyonunun rolü belirsizdir. Bu çalışmada, PDAC KKH'lerinin genomu çapında DNA metilasyon profilini inceledik ve DNA metiltransferazların (DNMT) KKH'lerin korunması ve tümörjenikliği için önemini belirledik. Yüksek verimli metilasyon analizi kullanarak, ayrıştırılmış KKH'lerin, analiz edilen tümörlerdeki KKH popülasyonlarının heterojenliği veya çoklu klonluluğu ne olursa olsun, daha yüksek düzeyde DNA metilasyonu olduğunu keşfettik. Mekanik olarak, KKH'ler, KKH olmayan hücrelere kıyasla daha yüksek DNMT1 seviyeleri ifade etti. Farmakolojik veya genetik DNMT1'e yönelik KKH'lerde kendi yenilenme ve in vivo tümörjenik potansiyelini azaltan hedefleme, DNMT1'i KKH terapötik hedefi olarak tanımladı. Gözlemlenen inhibisyon etkisi, özellikle miR-17-92 kümesi gibi daha önce susturulmuş mikroRNA'ların epigenetik yeniden etkinleşmesiyle kısmen aracılanıyordu. Birlikte, bulgularımız, KKH biyolojisinde DNA metilasyonun önemli bir rol oynadığını ve PDAC hastalarının kötü sonuçlarını iyileştirmek için KKH esnekliğini hedeflemek için epigenetik düzenleyiciler geliştirmeye bir gerekçe sağladığını göstermektedir. Cancer Res; 76(15); 4546-58. ©2016 AACR.


Mutation spectrum in the nephrin gene (NPHS1) in congenital nephrotic syndrome.

Kongenital Nefrotik Sendrom, Fin Tipi (CNF veya NPHS1), otozomal resesif bir hastalık olup, doğumdan kısa bir süre sonra büyük proteinüri ve nefrotik sendromun gelişimi ile karakterizedir. Hastalık, en çok Finlandiya'da yaygındır, ancak diğer popülasyonlarda da birçok hasta tespit edilmiştir. Hastalık, glomerüler ultrafiltrasyonun ana bileşeni olan nefrin genindeki mutasyonlar nedeniyle oluşur, podosit slit diyaframı. Dünya çapında kongenital nefrotik sendromlu hastalarda 30'un üzerinde nefrin genindeki mutasyon rapor edilmiştir. Finlandiya popülasyonu içinde, iki ana mutasyon bulunmuştur. Bu iki nokta mutasyonu, Finlandiya'daki tüm mutasyonların %94'ten fazlasını oluşturur. Non-Finlandiya hastalarda bulunan çoğu mutasyon, sensiz mutasyonlardır, ancak aynı zamanda nokta mutasyonları, ekleme ve silme mutasyonları da içerir. Bu mutasyon güncellemesi, daha önce rapor edilen tüm nefrin mutasyonlarının doğasını özetler ve ek olarak, laboratuvarımızda son zamanlarda tespit edilen 20 yeni mutasyonu da tanımlar.


The HSA domain binds nuclear actin-related proteins to regulate chromatin-remodeling ATPases

Helikaz-SANT ilişkili (HSA) etki alanını, nükleer aktin ilişkili proteinler (ARPs) ve aktinin birincil bağlanma platformu olarak tanımlıyoruz. Kromatin yeniden düzenleyicilerinden (RSC, maya SWI-SNF, insan SWI-SNF, SWR1 ve INO80) veya düzenleyicilerinden (NuA4) bireysel HSA etki alanları, ilgili ARP-ARP veya ARP-aktin modüllerini yeniden oluşturur. RSC'de, HSA etki alanı, katalitik ATPaz alt biriminde, Sth1'de bulunur. Sth1'deki HSA, canlı organizmada hayati önem taşır ve onun eksikliği, ARPlerin özel kaybına ve ATPaz aktivitesinde hafif bir azalmaya neden olur. ARP baskılayıcıları için genetik seçimler, RSC işlevi için hayati olan ancak ARP bağlanmasında rol oynamayan iki yeni etki alanında, post-HSA etki alanı ve çıkıntı 1'de, özel kazanım mutasyonları ortaya çıkardı. Birlikte, HSA etki alanının rolünü tanımlıyoruz ve ARP-HSA modülü ile iki yeni işlevsel etki alanının düzenleyici bir ilişki olduğunu kanıtlıyoruz, bu etki alanları, ARP'leri içeren yeniden düzenleyici ATPazlarda korunur.


Increased dendritic complexity and axonal length in cultured mouse cortical neurons overexpressing methyl-CpG-binding protein MeCP2

Rett sendromu, metil DNA bağlayıcı faktör MeCP2'yi kodlayan genin işlevsiz mutasyonları nedeniyle ortaya çıkar. Beyin kütlesi ve nöronal karmaşıklığın genellikle Rett hastalarında azaldığı göz önüne alındığında, gelişen nöronların morfolojik karmaşıklığını doğrudan etkileyen MeCP2'nin rolünü test ettik. Sonuçlarımız, kültürlenmiş fare nöronlarının MeCP2beta (MECP2A) aşırı ifadesiyle daha karmaşık morfolojiler geliştirdiğini, daha uzun akson ve dendrit süreçleri ve artan akson ve dendrit son uçlarının sayısına sahip olduğunu göstermektedir. Ardından, karboksil sonunu eksik bir mutant formunun aşırı ifadesinin aynı etkileri uyandırıp uyandırmayacağını test ettik. İlginç bir şekilde, bu mutantan aşırı ifade edilen nöronlar akson ve dendrit süreç uzamasını artıramazken, akson ve dendrit süreçlerinin karmaşıklığı hala anlamlı ölçüde daha yüksekti. Bu veriler birlikte, MeCP2'nin nöral olgunlaşma ve/veya sinaptogenez üzerinde doğrudan düzenlediğini destekleyen hipotezi ve MeCP2'nin neuritik uzama ve süreç dallanmasını farklı mekanizmalar aracılığıyla etkileyebileceğini kanıtlamaktadır.


Folate affects apoptosis in human trophoblastic cells.

Folat eksikliğinin insan sitotrofoblastik hücrelerdeki apoptoz oranına etkileri araştırıldı. Apoptoz, kontrol ortamı, 2. folat içermeyen ortam ve 3. folat içermeyen ortama ek olarak %10 inek yavrusu serumuyla kültürlenen sitotrofoblastik hücrelerde belirlendi. Ortam 2 ve 3'de kültürlenen hücrelerdeki apoptoz oranları, kontrol ortamında kültürlenen hücrelere göre anlamlı olarak daha yüksekti (P<0.02 ve P<0.03, sırasıyla). Sonuç olarak, insan sitotrofoblastik hücreler, folat içermeyen ortamda in vitro kültürlendiklerinde apoptoz oranlarında anlamlı bir artış gösterir. Folat eksikliği ve gebelik komplikasyonları arasındaki ilişkiyi açıklayabilecek olası açıklamalar önerilmektedir.


Role of KRAS and EGFR as biomarkers of response to erlotinib in National Cancer Institute of Canada Clinical Trials Group Study BR.21.

AMAÇ: KRAS ve epidermal büyüme faktörü reseptörü (EGFR) genotipinin BR.21 deneme kontrol grubunda erlotinib tedavisine yanıt üzerindeki etkisini değerlendirmek.

HASTALAR VE YÖNTEMLER: 206 tümörde KRAS mutasyonu, 204 tümörde EGFR mutasyonu ve 159 tümörde EGFR geni kopyasını floresan in situ hibridizasyon (FISH) ile analiz ettik. Örneklerdeki 5-10% tümör hücreliliği ile anormaliteleri tespit eden iki yüksek hassas tekniği kullanarak EGFR silinmesi/mutasyonu yeniden analiz ettik. KRAS mutasyonu doğrudan sekanslama ile analiz edildi.

SONUÇLAR: 30 hasta (15%) KRAS mutasyonu, 34 (17%) EGFR 19. eksen silinmesi veya 21. eksen L858R mutasyonu ve 61 (38%) yüksek EGFR geni kopyası (FISH pozitif) gösterdi. Yanıt oranları, wild-tip ve mutan KRAS arasında %10 ve %5 (P = .69), wild-tip ve mutan EGFR arasında %7 ve %27 (P = .03) ve EGFR FISH negatif ve FISH pozitif hastalar arasında %5 ve %21 (P = .02) idi. Erlotinib tedavisinden önemli bir hayatta kalma yararı, KRAS'ın wild-tipli hastalarda (risk oranı [HR] = 0.69, P = .03) ve EGFR FISH pozitif hastalarda (HR = 0.43, P = .004) ancak mutan KRAS (HR = 1.67, P = .31), wild-tipli EGFR (HR = 0.74, P = .09), mutan EGFR (HR = 0.55, P = .12) ve EGFR FISH negatif hastalarda (HR = 0.80, P = .35) gözlemlenmedi. Çoklu analizde, sadece EGFR FISH pozitif durumu daha kötü hayatta kalma (P = .025) ve erlotinib'den farklı hayatta kalma yararı için öngörücü (P = .005


Immune dysregulation in major depression: a critical review of existing evidence.

Şu anda depresyonun bağışıklık sistemi düzenlenmesinde bozulmayla ilişkili olduğu iyi belgelenmiştir. Bununla birlikte, bu bağışıklık sistemi düzenlenmesinin majör depresyonun patofizyolojisinde bir rol oynayıp oynamadığı veya depresif hastanın bağışıklık ile ilişkili bozukluklara karşı duyarlılığını artırdığının bilinmediği durumdadır. Bu makale, majör depresyonda mevcut olan bağışıklık sistemi düzenlenmesiyle ilgili kanıtların eleştirel bir incelemesini sunmaktadır, bu da leukoit trafiğindeki değişiklikler, lenfosit fonksiyonu ve bağışıklık aktivitesinin işaretçileri içerir. Majör depresyonda bağışıklık sistemi düzenlenmesinin olası aracıları kısa bir şekilde tartışılmaktadır. Son olarak, majör depresyon ve enfeksiyon, alerji ve otoimmün bozukluklar, kardiyovasküler hastalıklar, kanser ve HIV gibi çeşitli tıbbi durumlar arasındaki ilişki eleştirel bir şekilde incelenmektedir.


Regulation of E2Fs and senescence by PML nuclear bodies.

Tumor baskılayıcı PML (promiyelositik lösemi proteini), hücre yaşlanması ve sonlu farklılaşma gibi iki süreci düzenler, bu süreçler hücre döngüsünden kalıcı bir çıkışla ilgilidir. Burada, PML'nin, p53'ü ve yaşlanmayı etkinleştiren ve kalıcı hücre döngüsü çıkışını tetikleyen mekanizmasını gösteriyoruz. Bu mekanizma, E2F transkripsiyon faktörlerinin promotörlerine bağlanmasını ve retinoblastoma (Rb) proteinlerinin PML nükleer cisimlere, heterokromatin proteinleri ve protein fosfataz 1α'ya zengin olan PML nükleer cisimlere rekrut edilmesini içerir. Rb proteini ailesinin işlevlerini engellemek veya PML ifade eden hücrelere E2F'leri geri eklemek, E2F bağımlı gen ifadesindeki ve hücre çoğalmasındaki kusurları kurtarabilir, yaşlanma fenotipini engelleyebilir. İyi huylu prostat hiperplazisi, yaşlanma özelliklerini gösteren bir neoplazi hastalığı, PML'nin artmış olduğu ve nükleer cisimlerin oluştuğu bulunmuştur. Buna karşılık, prostat kanserlerinde PML cisimleri nadiren gözlemlenmiştir. Yeni tanımlanan PML/Rb/E2F yolu, iyi huylu tümörlerden kanserleri ayırt etmeye yardımcı olabilir ve E2F hedef genlerini potansiyel olarak insan tümörlerinde yaşlanmayı tetiklemek için hedefler olarak önerebilir.


The International Classification of Headache Disorders.

Bir dizi ilişkili tıbbi bozukluk, uygun bir sınıflandırma sistemi ve tanı kriterlerinden yoksun olmak, kanunsuz bir toplum gibidir. En iyi durumda tutarsızlık, en kötü durumda ise kaosun sonucu olur. Bu nedenle, Uluslararası Baş Ağrısı Bozuklukları Sınıflandırması (ICHD), son 50 yılda baş ağrısı tıbbında tek başına en önemli gelişme olarak kabul edilebilir. ICHD, mantıksal ve hiyerarşik bir sistemde yüzden fazla farklı baş ağrısı türünü tanımlar ve sınıflandırır. Daha da önemlisi, tüm listelenen baş ağrısı bozuklukları için açık tanı kriterleri sağlamıştır. ICHD hızla evrensel kabul gördü ve sınıflandırmaya yönelik eleştiriler, diğer hastalık sınıflandırma sistemlerine yönelik eleştirilere kıyasla çok daha az oldu. ICHD'nin ilk baskısının yayınlanmasından sonraki 20 yıl içinde, baş ağrısı araştırması, kaynakların seyrek ayrılmasına rağmen hızla hızlandı. Özetle, ICHD uluslararası düzeyde yaygın kabul gördü ve baş ağrısı tıbbı alanında hem klinik araştırmaları hem de klinik bakımı büyük ölçüde kolaylaştırdı.


Call to Develop a Standard Acquisition Charge Model for Kidney Paired Donation

Önerilen bir Medicare Deneme Projesi, böbrek çift bağışı için standart bir edinim ücreti geliştirmeyi amaçlamaktadır. Medicare ve ticari sigorta şirketleri, farklı bir sigorta sağlayıcısının yararı için nakil amacıyla yaşayan bağışçı maliyetlerini doğrudan ödemeyebilir, bu nedenle yeni bir ödeme stratejisine ihtiyaç vardır. 1970'lere kadar, organ satın alma kuruluşlarının, alıcının kimliğini bilmeden önce, ölü bağışçı böbrekleri için ön ödemeli kurtarma masraflarını ödemek için finansal aracılar olarak güçlendirildiği zaman, ölü bağışçı organlarının kurtarma ve yerleştirilmesinde benzer sınırlamalar vardı. Ölü bağışçı böbreklerinin kurtarmasına benzer şekilde, böbrek çift bağışı, alıcının kimliğini belirlemeden önce yaşayan bağışçıların değerlendirilmesini gerektirir. Doku tiplemesi, çapraz eşleştirme ve yaşayan bağışçılar veya böbreklerinin nakli, ek finansal engeller oluşturur. Son olarak, böbrek çift bağışı tespit eden ve koordine eden kuruluşların idari giderleri, organ satın alma kuruluşları için gerekli olan ödeme ile benzer şekilde geri ödenmelidir. Daha fazla hastaya böbrek çift bağışı erişimini genişletmek için, kanıtlanmış bir stratejiyi, 30 yıldan fazla bir süredir ölü bağışçı katı organ nakli için kullanılan ödeme modeline benzer şekilde, çift bağışı masrafları için ödeme öneriyoruz.


Oxidant stress promotes disease by activating CaMKII.

CaMKII, düzenleyici alanda bulunan metiyonin kalıntılarının oksidasyonu ile etkinleştirilir. Oksitlenmiş CaMKII (ox-CaMKII), kardiyovasküler ve solunum hastalıkları ile kanserde rol oynadığı düşünülmektedir. Bu davetli inceleme, ox-CaMKII'nin hastalıktaki rolüne dair mevcut kanıtları özetler, kritik bilgi boşluklarını değerlendirir ve araştırılması gereken yeni alanları önerir.


Genetic diagnosis and prognosis of Alzheimer's disease: challenges and opportunities.

Alzheimer Hastalığı (AD), batı toplumlarında en yaygın görülen demans türü, patolojik ve klinik açıdan heterojen bir hastalıktır ve güçlü bir genetik bileşene sahiptir. Son yıllarda yüksek verimli genom teknolojilerindeki ilerlemeler, binlerce hastada milyonlarca polimorfizmın hızlı analizini mümkün kıldı ve bu da Alzheimer hastalığına yatkınlık için genomik temellerin anlaşılmasında önemli bir ilerleme sağladı. Son 5 yılda, genom-genel ilişkilendirme ve tam eksom ve tam genom dizileme çalışmaları, AD ile ilişkili daha fazla hastalığa neden olan lokları haritaladı, bu da AD patogenezi ile ilgili moleküler yollar hakkında içgörüler sağladı ve potansiyel yeni tedavi hedefleri hakkında ipuçları verdi. Bu inceleme makalesi, AD tanısı ve tahmini için genomik bilgilerin kullanımındaki zorlukları ve fırsatları özetlemektedir.


WNT5A regulates adipose tissue angiogenesis via antiangiogenic VEGF-A165b in obese humans.

Deneysel çalışmalar, Wingless-ilişkili entegrasyon sitesi 5A'nın (WNT5A) metabolik işlev bozukluğu ile ilişkili bir proenflamatuar sekresyon proteini olduğunu öne sürmüştür. Yağ dokularında bozulmuş anjiyogenez, adipoz doku kılcal damar nadirleşmesi, hipoksiye, enflamasyona ve metabolik işlev bozukluğuna yol açtığı düşünülmektedir. Son zamanlarda, bozulmuş adipoz doku anjiyogenezinin insan yağında ve sistemik dolaşımında anti-anjiyojenik faktör VEGF-A165b'nin aşırı ifadesi ile ilişkili olduğunu gösterdik. Bu çalışmada, WNT5A'nın anjiyojenik işlev bozukluğu ile ilişkili olduğunu ve obeziteye bağlı olarak VEGF-A165b ifadesini düzenlemedeki rolünü araştırdık. 38 obez bireyden (vücut kitle indeksi: 44 ± 7 kg/m2, yaş: 37 ± 11 yaş) planlanan bariatrik cerrahi sırasında alt kalça ve karın yağ dokusu biyopsileri aldık ve depo-özgü protein ifadesini karakterize etmek için Batı blot analizi kullandık. Hem alt kalça hem de karın yağında, VEGF-A165b ifadesi WNT5A proteini ile güçlü bir şekilde korelasyon gösterdi (r = 0,9, P < 0,001). Alt kalça adipoz dokusu, anjiyojenik kapasitesi karın deposundan daha yüksek olduğu için, exogen insan rekombinant WNT5A, hem bütün adipoz dokuda hem de izole edilmiş vasküler endotel hücre fraksiyonlarında VEGF-A165b ifadesini artırdı (P < 0,01 ve P < 0,05, sırasıyla). Bu, insan yağ kesesinde anjiyojenik kılcal damar filiz oluşumunun belirgin şekilde baskılanmasıyla ilişkiliydi. Ayrıca, rekombinant WNT5A, filiz ortamında negatif anjiyojenik düzenleyici olan çözünen fms-like tirozin kinaz-1'in (sFlt-1) sekresyonunu artırdı (P < 0,01). Hem VEGF-A165b nötral


At least 1400 base pairs of 5'-flanking DNA is required for the correct expression of the HO gene in yeast.

Homotetik maya hücreleri, HO geni tarafından kodlanan bir endonükleaz tarafından başlatılan belirli bir eşleşme tipi değiştirme deseni izler. HO transkripsiyonu, hücre tipi (a, alfa ve a/alfa), hücre yaşı (anne veya kız) ve hücre döngüsü tarafından etkilenir. Bu makale, genomik DNA'yı in vitro'da mutasyona uğratılmış kopyalarla değiştirerek HO transkripsiyonunda yer alan dizileri araştırmaktadır. -1000 ve 1400 arasında bir bölge (URS1 olarak adlandırılır) transkripsiyon için gerekli olan ve -90'da bir "TATA" benzeri bölgeye ek olarak. URS1'den "TATA" kutusuna kadar ayıran 900 bp'lik DNA, transkripsiyon için gerekli değildir veya a/alfa baskılaması ve bazı anne/kız kontrolü, ancak doğru hücre döngüsü kontrolü için gereklidir.


Inflammation and its role in neuroprotection, axonal regeneration and functional recovery after spinal cord injury.

Merkezi sinir sistemi (CNS) travması, intraparankimal iltihaplanmaya ve sistemik bağışıklık sisteminin etkinleşmesine neden olur, bu da nöropatolojinin kötüleşmesine ve doku onarım mekanizmalarının uyanmasına katkıda bulunur. Bu farklı işlevleri kontrol eden mekanizmalar hakkında anlayışımız henüz tam olmasa da, bağışıklık temelli terapiler tedavi odak noktası haline gelmektedir. Bu inceleme, özellikle omurilikte görülen, post-travmatik nöroiltihaplanmanın karmaşıklıklarını ve tartışmaları ele alacaktır. Ayrıca, nöroenflamatuar kaskadları hedefleyen mevcut terapiler de tartışılacaktır.


Order of intron removal influences multiple splice outcomes, including a two-exon skip, in a COL5A1 acceptor-site mutation that results in abnormal pro-alpha1(V) N-propeptides and Ehlers-Danlos syndrome type I.

Ehlers-Danlos sendromu (EDS) tipi I (klasik varyant), genetik olarak heterojen bir bağ dokusu bozukluğudur. Tip V kolajen kodlayan COL5A1 ve COL5A2 genlerindeki mutasyonlar, birkaç bireyde tespit edilmiştir. Çoğu mutasyon, proteinin üçlü sarmal alanını etkiler veya COL5A1'in tek bir alelinin ifadelerini bozar. Bir EDS tipi I hastasında, COL5A1'in N-propeptid kodlayan bölgesinde yeni bir splice kabul mutasyonu (IVS4-2A-->G) tanımladık. Bu mutasyonun sonucu karmaşıkti: Ana ürünte, exon 5 ve 6 atlandı; diğer ürünler arasında sadece exonu 5 atlanan ve daha küçük miktarda, exonu 5 içindeki gizli kabul siteleri kullanılan ürünler de vardı. Tüm ürünler çerçeve içindeydi. Anormal N-propeptid'lere sahip pro-alfa1(V) zincirleri, dış matris içine entegre edilerek salgılanmıştı ve mutasyon, kolajen fibril yapısında dramatik değişikliklere neden olmuştu. İki eksen atlaması, intron 5'in hızlıca çıkarıldığı transkriptlerde meydana geldi ve bu, intron 4 ve 6'ya kıyasla büyük bir (270 nt) bileşik eksen bıraktı ve bu eksen tamamen atlanabilir. Sadece exonu 5 atlanan transkriptler, intron 6'nın çıkarılmasından sonra intron 5'in çıkarıldığı transkriptlerden türetildi. Exonu 5 içindeki gizli kabul sitelerinin kullanımı, intron 4'ün çıkarılmasının ardından intron 5 ve 6'nın çıkarıldığı transkriptlerde meydana geldi. Bu bulgular, intron çıkarma sırasının splice sit mutasyonlarının sonucunu önemli ölçüde etkilediğini ve tek bir splice sitesinde bir mutasyona bağlı olarak birden fazla ürünün nasıl ortaya çıktığını açıklayan bir model sunmaktadır.


Kruppel-like factor KLF10 targets transforming growth factor-beta1 to regulate CD4(+)CD25(-) T cells and T regulatory cells.

CD4(+)CD25(+) düzenleyici T hücreleri (T reg hücreleri), otoimmün toleransın korunmasında ve bağışıklık baskılamasında önemli bir rol oynar, ancak T reg hücresi gelişimini ve baskılayıcı işlevini kontrol eden mekanizmalar hala tam olarak anlaşılmamıştır. Burada, T düzenleyici hücre baskılayıcı işlevi ve CD4(+)CD25(-) T hücre aktivasyonu üzerinde farklı mekanizmalarla Kruppel-benzer faktör 10 (KLF10/TIEG1) önemli bir düzenleyici olduğunu kanıtladık. KLF10 aşırı ifade eden CD4(+)CD25(-) T hücreleri hem TGF-beta1 hem de Foxp3 ifadelerini indükledi, bu etki T-Bet (Th1 işaretçisi) ve Gata3 (Th2 işaretçisi) mRNA ifadelerinin azalmasıyla ilişkiliydi. Tutarlı bir şekilde, KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) T hücreleri hem Th1 hem de Th2 yolaklarında daha fazla farklılaşır ve Th1 ve Th2 sitokinlerinin daha yüksek seviyelerini salgılar. Ayrıca, KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) T hücre etkinleştiricileri, tipik T reg hücreleri tarafından uygun şekilde baskılanamaz. Şaşırtıcı bir şekilde, KLF10(-/-) T reg hücreleri, Foxp3 ifadesinden bağımsız olarak baskılayıcı işlevini azaltır, TGF-beta1 ifadesinin ve salgılanmasının azalmasıyla, bu etki tamamen endojen TGF-beta1 tedavisiyle kurtarılır. Mekanistik çalışmalar, TGF-beta1'e yanıt olarak, KLF10'un hem TGF-beta1 hem de Foxp3 promotörlerini transaktif edebileceğini gösterir, bu da KLF10'un hücre içi T hücre aktivitesini kontrol eden pozitif geri besleme döngüsüne dahil olduğunu ima eder. Son olarak, KLF10(-/-) CD4(+)CD25(-) T hücreleri, ApoE(-/-)/scid/scid farelerinde aterosklerozu yaklaşık 2 kat artırır, bu da artmış lökosit birikimi ve periferik pro-enflamatuar sitokinlerle ilişkilidir. Bu nedenle, KLF10, hem CD4(+)CD25(-)


Synchrotron radiation solution X-ray scattering study of the pH dependence of the quaternary structure of yeast pyruvate decarboxylase.

Yağ asitinin (pH) bağımlılığı, maya piruvat dekarboksilazın (PDH) dörtlü yapısının incelenmesi için 6,2'den 8,4'e kadar olan aralıkta yapıldı. Tetramerler ve dimerler arasında bir denge, pH 7,5 civarında bir orta noktada var ve enzimin katalitik aktivitesi, tetramer hacim fraksiyonuna bağlıdır. Bu denge, piruvat birikiminin pH'ı düşürdüğü ve bu nedenle katalitik olarak aktif tetramer konsantrasyonunu artırdığından, substrat etkinleştirmenin yanı sıra ek bir düzenleyici mekanizma sağlayabilir. X-ışını saçılma deneyleri sırasında radyasyon hasarı, bu dengeyi değiştirir ve oktamerlerin oluşumuna neden olur. Bu etkiler, diğer radyasyon duyarlı sistemlere kolayca uygulanabilen deneysel ve veri işleme yöntemleriyle ele alınabilir ve analiz edilebilir. Dimerler ve tetramerlerin düşük çözünürlüklü şekilleri, saçılma eğrileri kullanılarak küresel harmoniklerle belirlendi. Sonuçlar, tetramerlerin oluşumu sırasında dimerlerde bir yapı değişikliği olması gerektiğini, daha önce yapılan kiral dikroizm ölçümleriyle uyumlu olarak gösterir.


Enhancement of anxiety-like responsiveness to the cannabinoid CB(1) receptor agonist HU-210 following chronic stress.

Kronik öngörülemeyen stresin, cannabinoid reseptörü agonisti HU-210 (3-(1,1-dimetilheptil)-(-)-11-hidroksi-delta 8-tetrahidrokannabinol) tarafından tetiklenen kaygı benzeri tepkinin etkisini araştırdık. Erkek Long-Evans sıçanları ya stres altında değillerdi ya da 21 gün boyunca kronik öngörülemeyen stres rejimine tabi tutuldular ve daha sonra üç test grubuna (arac, 10 ve 50 mikrogram/kg HU-210) ayrıldılar ve yükseltilmiş plus labirentte test edildiler. Sonuçlar, stres altında olmayan hayvanlarda düşük doz HU-210'un bir kaygı azaltıcı tepki indüklediğini, yüksek dozun ise bir kaygı oluşturucu tepki indüklediğini gösterdi. Ayrıca, stresli hayvanlarda hem düşük hem de yüksek dozlarda HU-210 kaygı oluşturucu tepkiler indükledi. Bu bulgular, kronik stresin cannabinoid reseptörü duyarlılığını veya duygusal durumlarla ilişkili etkileşim sistemlerinden birinin artmasını sağladığını öne sürüyor.


Cardiac glycosides inhibit TNF-α/NF-κB signaling by blocking recruitment of TNF receptor-associated death domain to the TNF receptor

Digitoksin ve yapısal olarak ilişkili kardiyak glikozid ilaçları güçlü bir şekilde TNF-α/NF-κB sinyal yolunun etkinleştirilmesini engeller. Bu yolun tamamında seçici inhibisyon eylemi arayarak mekanizmanın keşfedilebileceğini varsaydık. Rapor ettiğimiz gibi, bu ilaçların ortak eylemi, TNF-α'ya bağlı olarak TNF reseptörü 1'in TNF reseptörü ilişkili ölüm alanına bağlanmasını engellemektir. Bu ilaç eylemi, HeLa gibi doğal hücrelerde ve HEK293 hücrelerinde hazırlanmış yeniden yapılandırılmış sistemlerde gözlemlenebilir. Tüm diğer digitoksinin NF-κB ve c-Jun N-terminal kinaz yolları üzerindeki anti-enflamatuar etkileri, bu ilk üst akış sinyal olayının engellenmesinden kaynaklanıyor gibi görünüyor.


Zinc supplementation during lactation: effects on maternal status and milk zinc concentrations.

Zinc takviyesinin 7 ayın üzerindeki emzirme süresince annenin zink durumu ve süt zink konsantrasyonları üzerindeki etkileri incelendi. Yedi bir emziren kadın, doğumdan sonraki 2 hafta içinde günlük 15 mg zink takviyesi (ZS, n = 40) veya plasebo (NZS, n = 31) alan çift kör, rastgele bir tasarımda yer aldı. Genel ortalama zink alımları, NZS grubunda 13,0 ± 3,4 mg/gün ve ZS grubunda (takviye dahil) 25,7 ± 3,9 mg/gün idi. ZS grubunun plazma zink konsantrasyonları, NZS grubuna göre anlamlı olarak daha yüksekti (P = 0,05). Süt zink konsantrasyonları, tüm katılımcılar için çalışma süresince anlamlı bir şekilde azaldı, ancak zink takviyesi tarafından etkilenmedi. Non-takviye grubunda gözlemlenen ortalama diyet zink alımı, 7 ayın üzerindeki emzirme süresince normal annenin zink durumu ve süt zink konsantrasyonlarını korumak için yeterliydi. Daha az beslenen nüfuslar üzerinde benzer kontrol edilmiş müdahale denemeleri, süt zink konsantrasyonlarını etkileyen daha düşük zink alımlarının etkisini değerlendirmek için gereklidir.


DMSO as a vehicle for central injections: tests with feeding elicited by norepinephrine injected into the paraventricular nucleus.

Dimetil sülfoksit (DMSO), merkezi enjeksiyon çalışmaları için taşıma maddesi olarak giderek daha popüler hale geliyor. Bu çalışmanın amacı, merkezi enjeksiyon için çözücü olarak kullanılan madde (75% DMSO ve 25% sentetik serebrospinal sıvı (aCSF))in, kısa süreli besin alımını etkileyen iyi karakterize edilmiş noradrenalin (NE) yanıtını değiştirdiğini belirlemektir. Uygunluğunu değerlendirmek için, her 48 saatte bir ayrı gruplar halinde hayvanlara iki farklı taşıma maddesi (100% aCSF veya 75% DMSO, 25% aCSF) içinde çözülmüş NE tekrarlı yanal enjeksiyonlar yaptık ve bu süreci 30 gün boyunca sürdürdük. NE (40 nmol), tek başına herhangi bir taşıma maddesi ile karşılaştırıldığında besin alımını yaklaşık yedi kat artırdı ve uyarıcı etki aCSF veya 75% DMSO kullanıldığında benzer oldu. Ayrıca, NE ile tetiklenen beslenme, 13 test serisinde büyüklük açısından değişmedi. Bu sonuçlar, 75% DMSO'nun, 0.3 mikrol'luk küçük hacimlerde belirli beyin bölgelerine NE (ve muhtemelen diğer su çözünmez maddeler) uygulamak için uygun bir taşıma maddesi olduğunu göstermektedir.


Dodecameric structure and ATPase activity of the human TIP48/TIP49 complex.

TIP48 ve TIP49, kanserle yakından ilişkili olan ve kritik bir biyolojik işlevi olan, iki ilişkili ve yüksek derecede korunmuş eukariotik AAA(+) proteinleridir. Bu proteinler, birkaç yüksek derecede korunmuş kromatin değiştirme kompleksinin bileşenleri olarak birlikte bulunurlar. Her iki protein de bakteriyel RuvB'ye dizisel benzerliğe sahiptir, ancak biyokimyasal rollerinin doğası ve mekanizması bilinmemektedir. Rekombine insan TIP48 ve TIP49, in vitro aktivite testi için istikrarlı ve yüksek moleküler kütleye sahip eşit molar bir kompleks halinde birleştirildi. TIP48/TIP49 kompleksinin oluşumu, ATPaz aktivitesinde sinergik bir artışa neden oldu, ancak tek iplikli, çift iplikli veya dört yollu kavşak DNA'sının varlığı ATP hidrolizini teşvik etmedi ve hiçbir DNA helikazası veya dalma aktivitesi tespit edilemedi. Her iki TIP48 veya TIP49'da katalitik kusurları olan kompleksler, ATPaz aktivitesi göstermedi, bu da TIP48/TIP49 kompleksinde her iki proteininin de ATP hidrolizi için gerekli olduğunu gösterdi. TIP48/TIP49 kompleksinin yapısı, negatif boyama elektron mikroskobisi ile incelendi. 20 A çözünürlükte 3 boyutlu yeniden yapılandırma, TIP48/TIP49 kompleksinin iki yığınlı heksamerik halkalardan oluştuğunu ortaya koydu, C6 simetrisine sahipti. Üst ve alt halkalar, önemli yapısal farklılıklar gösterdi. İlginç bir şekilde, TIP48, adenin nükleotitlerinin varlığında oligomerler oluşturdu, ancak TIP49 bunu yapmadı. Sonuçlar, TIP48 ve TIP49 arasında biyokimyasal farklılıklara işaret ediyor, bu da iki heksamerik halkalar arasındaki yapısal farklılıkları açıklayabilir ve bu proteinlerin bireysel olarak gerçekleştirdiği özel işlevler için önemli olabilir.


Associations between work-related factors and specific disorders of the shoulder--a systematic review of the literature.

HEDEFİM İşle ilgili fiziksel ve psikososyal faktörler ile belirli omuz bozukluklarının ortaya çıkması arasındaki maruz kalma-yanıt ilişkilerini nicel olarak değerlendirmekti. YÖNTEM İşle ilgili fiziksel yük faktörleri ve psikososyal yönler ile tendinit, rotatör kufte yırtıkları, altakromial sıkışan sendrom (SIS) ve üstskapüler sinir sıkışması gibi omuz bozukluklarının ortaya çıkması arasındaki ilişkileri incelemek amacıyla literatürde sistematik bir inceleme yapıldı. İş faktörleri ile omuz bozuklukları arasındaki ilişkiler, maksimum gönüllü kasılmanın %10'undan fazlasını gerektiren kuvvet gereksinimleri, günde 20 kg'ı 10'dan fazla kez kaldıran ve günde 1 saatten fazla yüksek el kuvveti uygulayan gibi nicel ölçütler olarak olasılık oranı (OR) veya göreli risk (RR) olarak ifade edildi. SONUÇLAR SIS'in ortaya çıkması, %10'undan fazla maksimum gönüllü kasılma (MVC) gerektiren kuvvet gereksinimleri, günde 20 kg'ı 10'dan fazla kez kaldıran ve günde 1 saatten fazla yüksek el kuvveti uygulayan ile ilişkilendirildi (OR 2.8-4.2). Omuzun tekrarlanan hareketleri, günde 2 saatten fazla el/bilek tekrarlanan hareketi, el-kol titreşimi ve elin omuz seviyesinin üzerinde çalışması SIS ile ilişkiliydi (OR 1.04-4.7). Üst kol fleksiyonu %45'in üzerinde veya %15'in üzerinde zaman (OR 2.43) ve zorlayıcı hareketlerin görev döngüsünün %9'undan fazlası veya zorlayıcı sıkıştırma görev döngüsünün %0'ından fazlası (OR 2.66) da SIS ile ilişkiliydi. Yüksek psikososyal iş talebi de SIS ile ilişkiliydi (OR 1.5-3.19). Balık işleme endüstrisi, hem biceps tendinit hem de SIS için en yüksek riske sahipti (OR 2.28 ve 3.38, sırasıyla). Et işleme ve betel kabuğu yaprağı toplayıcısı olarak çalışma, sadece SIS'in ortaya çıkmasıyla ilişkiliydi (OR 5.27 ve 4.68, sırasıyla). Dahil edilen makal


Altered TCR signaling from geometrically repatterned immunological synapses.

İmmünolojik sinaps, reseptörler ve sinyal moleküllerinin büyük ölçekli mekansal desenleriyle tanımlanmış, ancak oluşumu ve işlevi bakımından büyük ölçüde gizemli bir hücre-hücre birleşimidir. Destekli çift katmanlı membranlar ve alt yapıya nanometre ölçeğinde yapılandırılmış yapılar kullanarak, immunolojik sinaps oluşumuna geometrik kısıtlamalar getirdik. Elde edilen alternatif desenli sinapsların analizi, T hücre reseptörlerinin (TCR'ler) radyal konumunun sinyal etkinliğiyle doğrudan ilişkili olduğunu ortaya koydu. Mekanik olarak sinapsın çevre bölgelerine hapsolmuş TCR mikro kümelerinin uzun süreli sinyali, bu sonuçların bir modeliyle tutarlıdır, bu modelde TCR'lerin mekansal translokasyonu, sinyalin düzenlenmesinde doğrudan bir mekanizmayı temsil eder.


Molecular regulation of histone H3 trimethylation by COMPASS and the regulation of gene expression.

Set1'in bulunduğu karmaşık COMPASS, insan MLL kompleksinin maya homologu, histon H3'ün lisin 4'ünün monometilasyonu, dimetilasyonu ve trimetilasyonu için gereklidir. Histon trimetilasyonunda COMPASS'ın rolünü daha iyi tanımlamak için kapsamlı bir küresel proteomik taraması gerçekleştirdik. Rapor ettiğimiz gibi, COMPASS'ın Cps60 ve Cps40 bileşenleri, uygun histon H3 trimetilasyonu için gereklidir, ancak uygun şekilde telomere ilişkili gen susturuculuğunu düzenlemek için değildir. Saflaştırılmış ve Cps60 eksikliği olan COMPASS, monometilasyon ve dimetilasyon yapabilir, ancak H3(K4) trimetilasyonu yapamaz. Kromatin immünopresipitasyon (ChIP) çalışmaları, histon trimetilasyonu için gerekli olan COMPASS'ın kayıp alt birimlerinin, test edilen genler için kromatin üzerindeki Set1'in lokalizasyonunu etkilemediğini göstermektedir. Toplu olarak, sonuçlarımız, birkaç COMPASS bileşeninin uygun histon H3 trimetilasyonu ve telomere ilişkili gen ifadesinin düzenlemesi için moleküler bir gereklilik olduğunu, bu da COMPASS'ın farklı histon metilasyon biçimlerinde birden fazla rol oynadığını göstermektedir.


Mitosis-specific anchoring of gamma tubulin complexes by pericentrin controls spindle organization and mitotic entry.

Mikrotübül nükleasyonu, merkezozomların en iyi bilinen işlevidir. Merkezozom mikrotübül nükleasyonu, öncelikle gamma tubulin halkası kompleksleri (gamma TuRC) tarafından aracılık edilir. Bununla birlikte, bu kompleksleri merkezozomlara tutan moleküller hakkında çok az bilgi vardır. Bu çalışmada, gamma TuRC'leri spindle kutuplarına bağlayan merkezozomal kıvrımlı protein pericentrin'in, GCP2/3 proteinleri ile etkileşimi yoluyla bu kompleksleri tuttuğunu gösteriyoruz. Pericentrin'in küçük müdahale RNA'ları ile somatik hücrelerde susturulması, mitozis sırasında gamma tubulin'in yerleşimi ve spindle organizasyonu bozulmasına neden oldu ancak interfaze hücrelerinde gamma tubulin'in yerleşimi veya mikrotübül organizasyonu üzerinde hiçbir etkisi olmadı. Benzer şekilde, pericentrin'in GCP2/3 bağlanma alanının aşırı ifadesi, doğal pericentrin-gamma TuRC etkileşimini bozdu ve astral mikrotübüller ve spindle bipolaritesini etkiledi. Bu alan, Xenopus mitotik ekstraktlarına eklendiğinde, gamma TuRC'leri merkezozomlardan ayırdı, mikrotübül aster oluşumunu engelledi ve önceden toplanmış asterlerin hızlı çözülmesine neden oldu. Tüm fenotipler, GCP2/3 bağlanma yeteneğinin azaltıldığı pericentrin mutasyonunda önemli ölçüde azaldı ve mitotik merkezozom asterlerine özgüdür, çünkü interfaze asterleri veya Ran tarafından aracılık edilen merkezozom bağımsız yolu ile toplanan asterler üzerinde çok az etkisi gözlemlendi. Ayrıca, pericentrin susturulması veya aşırı ifadesi, birçok ancak tüm hücre tiplerinde G2/antefaz tutuklanmasına ve ardından apoptoz hücre ölümüne neden oldu. Sonuç olarak, mitotik hücrelerdeki gamma tubulin komplekslerini merkezozomlara bağlayan pericentrin'in, düzgün spindle organizasyonu için gerekli olduğunu ve bu bağlanma mekanizmasının kaybının, mitotik girişi önleyen ve apoptoz hücre ölümüne neden olan kontrol noktasını tetiklediğini düşünüyoruz.


High levels of viral replication contrast with only transient changes in CD4(+) and CD8(+) cell numbers during the early phase of experimental infection with simian immunodeficiency virus SIVmnd-1 in Mandrillus sphinx.

İnsan bağışıklık eksikliği virüsü (HIV) enfeksiyonlarının erken olayları, evrenin enfeksiyonu kontrol etme kapasitesini yansıtan olarak kabul edilir. Mandrillus sphinx'in doğal ev sahibi üzerinde simyan bağışıklık eksikliği virüsü (SIVmnd-1) nonpatogenik enfeksiyonun erken aşamasını incelemiş olduk. Dört mandril, doğal olarak enfekte bir mandrilden türetilen bir birincil SIVmnd-1 suşuyla deneysel olarak enfekte edildi. İki enfeksiyonsuz kontrol hayvanı paralel olarak izlendi. Kan ve lenf düğümleri, enfeksiyon öncesi üç zaman noktasında, ilk ayda her hafta iki kez ve enfeksiyon sonrası (e.p.) 60, 180 ve 360 günde toplandı. SIVmnd-1'e karşı antikorlar, 28-32 g.e.p. arasında tespit edildi. Ne yüksek ateş ne de artmış lenf düğümü büyüklüğü gözlemlendi. Kan içindeki virüs yükü, 7-10 g.e.p. arasında zirveye ulaştı (2 x 10(6) - 2 x 10(8) RNA eşdeğerleri/ml). Ardından viremia 10-1.000 kat azaldı ve 30-60 g.e.p. arasında virüs set noktasına ulaştı. Kronik enfeksiyon aşamasındaki seviyeler, doğal olarak enfekte olan bağışçı mandrilden benzer (2 x 10(5) RNA eşdeğerleri/ml) idi. Kan ve lenf düğümlerinde CD4(+) hücre sayıları ve yüzdeleri, birincil enfeksiyon sırasında hafif (<10%) azaldı ve CD8(+) hücre sayıları geçici olarak arttı. Tüm değerler, 30 g.e.p.'ye kadar enfeksiyon öncesi seviyelerine geri döndü. Kan ve lenf düğümlerinde CD8(+) hücre sayıları veya yüzdeleri, bir yıllık takip süresince artmadı. Sonuç olarak, SIVmnd-1, mandrillerde hızlı ve kapsamlı çoğalım kapasitesine sahiptir. Yüksek viremia seviyelerine rağmen, CD4(+) ve CD8(+) hücre sayıları, enfeksiyonun akut aşamasından sonra istikrarlı kaldı, mandril T hücrelerinin SIVmnd-1


Vascular endothelial growth factor stimulates bone repair by promoting angiogenesis and bone turnover.

Çeşitli büyüme faktörleri, kırık onarımı sırasında farklı zaman ve uzay kalıplarında ifade edilir. Bu faktörlerden, kan damar uç büyüme faktörü (VEGF), kan damar oluşumu (angiogenez) indükleme yeteneği nedeniyle özel ilgiyi çekmektedir. Kemik onarımı için VEGF'in gerekli olup olmadığını belirlemek için, yeni bir fare modelinde ikincil kemik iyileşmesi sırasında bir kartilaj ara katman (endoşondral osteifikasyon) ve doğrudan kemik onarımı (intramembranöz osteifikasyon) yoluyla VEGF aktivitesini inhibe ettik. Solüble, nötralize edici VEGF reseptörü ile tedavi edilen farelerde, femur kırıklarında kan damarı oluşumu, kemik oluşumu ve kallüs mineralizasyonu azalmıştır. VEGF'in inhibisyonu, bir tavşan radius segmental boşluk kusurunun iyileşmesini de dramatik şekilde inhibe etmiştir, bu da osteoblast farklılaşmasında doğrudan bir otokrin rolümüzün keşfetmemize uygundur. Farklı deneylerde, eksojenik VEGF, fare femur kırıklarında kan damarı oluşumu, osteifikasyon ve yeni kemik (kallüs) olgunlaşmasını artırmıştır ve bir tavşan radius segmental boşluk kusurunun kemik köprülemesini teşvik etmiştir. Onarımın belirli zaman noktalarında elde ettiğimiz sonuçlar, endochondral ve intramembranöz osteifikasyon arasındaki VEGF'in rolünü, ayrıca kemik gelişimi ve kemik onarımı arasındaki rolünü vurgulamaktadır. İki farklı model sisteminde ve türde gözlemlenen eksojenik VEGF'e yanıtlar, kemik hasarının yerine yerel olarak uygulanacak yavaş salınım formülasyonlu VEGF'in insan kemik onarımını teşvik eden etkili bir tedavi olabileceğini göstermektedir.


Psychiatric comorbidity in chronic daily headache.

Klinik kanıtlar, kronik günlük baş ağrısının (CDH) psikopatolojilerle ilişkili olduğunu göstermektedir: önceki çalışmalar özellikle migren üzerine yoğunlaşmıştır. Bu ilişkiyi değerlendirmek için, DSM-IIIR kriterlerini kullanarak 88 hastayı (18 erkek, 70 kadın) incelemişiz (ortalama süre 7.4 +/- 8.7 yıl). Bu popülasyonda %90'ında bir ruhsal rahatsızlığın varlığını belgelemişiz. En sık tanıyı, kaygı ve ruh hali bozukluklarının birlikte görülmesi oluşturmuştur. Ruhsal bozukluklar ve baş ağrısının birlikte görülmesi, tedavi açısından önemli sonuçlar doğurmaktadır.


An Expanded Oct4 Interaction Network: Implications for Stem Cell Biology, Development, and Disease

Oct4 transkripsiyon faktörü, embriyonik kök hücre kimliği ve yeniden programlamada kritik öneme sahiptir. Oct4'ün ortakları hakkında içgörü, pluripotent durumun nasıl kurulup düzenlendiğini aydınlatmalıdır. Burada, fareli embriyonik kök hücrelerde önemli ölçüde genişlemiş bir Oct4 bağlama proteini kümesi tanımladık. Oct4'ün, gen ifadesini düzenleyen ve Oct4 işlevini modüle eden çeşitli proteinlerle ilişkili olduğunu bulduk. Ortakların yarısı, Oct4'ün kendisi veya diğer kök hücre transkripsiyon faktörleri tarafından transkripsiyonel olarak düzenlenirken, üçte biri hücre farklılaşması sırasında önemli ölçüde ifade değişikliği gösterir. Bugüne kadar incelenen Oct4 ilişkili proteinlerin çoğu, mutasyona uğradıklarında erken ölümlü fenotip sergiler. İnsan ortologlarının bir kısmı, kalıtsal gelişim bozukluklarına veya kansere neden olur. Oct4 etkileşim ağı, Oct4 işlevi mekanizmalarını ortaya çıkarmak için bir kaynak sağlar, pluripotansı ve gelişimin temelini aydınlatır ve potansiyel ek yeniden programlama faktörlerini belirler.


Reproductive and lifestyle determinants of anti-Müllerian hormone in a large population-based study.

Anti-müllerian hormon (AMH), klinik uygulamada giderek artan oryantasyon ve tanı aracı olarak kullanılan, yumurtalık rezervi işaretçisidir. Klinik uygulamada AMH kullanımının artmasına rağmen, olası belirleyicilerin AMH seviyeleri üzerindeki etkisini ele alan büyük ölçekli çalışmalar nadirdir.

Amaç, kadın üreme ve yaşam tarzı belirleyicilerinin AMH üzerindeki rolünü, geniş tabanlı bir nüfus tabanlı kohort çalışması içinde kadınlarda incelemektir.

Bu çapraz kesitli çalışmada, genel doğrusal modelleme ile CG-LMS (Cole ve Green, Lambda, Mu ve Sigma modeli, çocuklar için büyüme eğrileri hesaplamak için kullanılan kanıtlanmış bir yöntem) kullanılarak yaşa özgü AMH percentilleri hesaplandı.

Katılımcılar, Doetinchem Kohort Çalışması'na katılan genel toplumdan kadınlardı.

Katılımcı Profili: 2.320 premenopozal kadın dahil edildi.

Ana Çıktı Ölçümü: Kadın üreme ve yaşam tarzı faktörlerinin yaşa özgü AMH percentillerindeki değişimlere etkisi incelendi.

Sonuçlar: Düzenli adet döngüsüne sahip kadınlara kıyasla, mevcut oral kontraseptif (OK) kullanıcıları, adet döngüsü düzensizliği olan kadınlar ve hamile kadınlar, yaşa özgü AMH percentillerinde anlamlı olarak daha düşük değerlere sahipti (OK kullanımı için 11 percentil daha düşük; döngü düzensizliği için 11 percentil daha düşük; ve hamilelik için 17 percentil daha düşük [tümü için P değeri <.0001]). Menarşe yaşı ve ilk doğum yaşı ile yaşa özgü AMH percentili arasında ilişki bulunmadı. Daha yüksek gebelik sayısı, yaşa özgü AMH'de 2 percentil artışla ilişkiliydi (P = .02). İncelenen yaşam tarzı faktörlerinden, mevcut sigara kullanımı, yaşa özgü AMH'de 4 percentil düşüşle ilişkiliydi (P = .02), sigara dozundan bağımsız olarak. Vücut kitle indeksi, bel çevresi, alkol tüketimi, fiziksel egzersiz ve sosyoekonomik durum, yaşa özgü AMH percentillerinde anlamlı bir şekilde ilişkili değildi.

Sonuç: Bu çalışma, birkaç üreme ve yaşam tarzı faktörünün yaşa özgü AM


Primary care and health insurance among women released from New York City jails.

1997-2001 yılları arasında New York şehrindeki hapishaneden ayrılan 511 kadın üzerinde birincil bakım kullanımı ve sağlık sigortası kapsamı ile ilişkili faktörler incelendi. Serbest bırakılmalarının bir yıl sonra, örnekte yaklaşık yarısı birincil bakım kullanımını (47%) ve sağlık sigortası kapsamını (56%) bildirdi. Hiçbir sonuç, diyabet, astım veya depresyon bildirenler arasında daha olası değildi. Birincil bakım kullanımı, kamu yardımları alma, sağlık sigortası kapsamı, orta düzeyde sosyal destek, yasadışı faaliyeti kaçınmak ve HIV pozitifliği bildirenler arasında daha olasıydı. Sağlık sigortası kapsamı, kamu yardımları alma, hastaneye yatış, birincil bakım ve yeniden tutuklanmayı önleme ile ilişkiliydi. Bu çalışma, hapishaneden ayrılan kadınların çoğunluğunun, kronik hastalıkları olanları da dahil olmak üzere, birincil bakım eksikliği olduğunu gösterdi. Bu veriler, hapishaneden topluma bakım devamlılığını planlama ihtiyacını vurguluyor ve sağlıklı faydalar ve sosyal destek sağlayarak bu sürecin kolaylaştırılabileceğini öneriyor.


The effects of prion protein proteolysis and disaggregation on the strain properties of hamster scrapie.

Yerel memeli prionlar, kendine yayılan sargılar içinde var olurlar ve belirgin klinik, patolojik ve biyokimyasal özellikler sergilerler. Prion sargı çeşitliliği, PrP(Sc) konformasyonundaki değişikliklerle ilişkilidir, ancak memeli prion sargı fenotiplerini kodlayan PrP(Sc) moleküllerinin tam olarak hangi fiziksel özellikleri gerektiği bilinmemektedir. Bu çalışmada, üç farklı hamster scrapie sargısından elde edilen prion enfekte beyin homojenizlerini (i) proteinaz K sindirimi veya (ii) ultrasonikasyon ile işledik ve değiştirilmiş örnekleri sağlıklı hamsterlara aşıladık. Sonuçlar, aşılanan hayvanlarda sargı özgü klinik özellikler ve nöropatolojik profillerin her iki tedavi ile de etkilenmediğini göstermektedir. Benzer şekilde, enfekte hayvanlarda sargıya bağlı PrP(Sc) moleküllerinin biyokimyasal özellikleri (elektroforesiz hareketlilik, glikofor kompozisyonu, konformasyonel kararlılık ve proteaz sindirime duyarlılık) de orijinal aşılamaların proteoliz veya ultrasonikasyona maruz kalması ile etkilenmemiştir. Bu sonuçlar, yerel prionların bulaşıcı sargı özelliklerinin PrP(Sc) disaggregasyonu ile değişmediğini ve bu özelliklerin korunması için N-alanının (yaklaşık 23-90 kalıntıları) proteaz direnci PrP(Sc) moleküllerinin veya proteaz duyarlı PrP(Sc) moleküllerinin gerekliliğinin olmadığını göstermektedir.


Methylation of histone H3 lysine-79 by Dot1p plays multiple roles in the response to UV damage in Saccharomyces cerevisiae.

Farklı proteinler, maymun hücreleri Saccharomyces cerevisiae'de UV hasarlı DNA onarımı ve heterokromatin tarafından sağlanan susturma arasında roller oynadıkları bulunmuştur. Özellikle, Dot1p tarafından histon H3'ün lisin-79'unun metilasyonuna dahil olan faktörler, bu iki süreçte de rol oynadığı için, bu modifikasyonun iki yönlü bir işlevi olduğunu düşündürmektedir. Bir dot1 geni silinmesi ve histon H3'ün lisin-79'unda bir nokta mutasyonu, UV radyasyonuna karşı artan duyarlılık gösterdiği için, lisin-79 metilasyonunun UV hasarının verimli onarımı için önemli olduğunu bulduk. Dot1 ve çeşitli UV onarım genleri arasındaki epistasis analizi, lisin-79 metilasyonunun nükleotit çıkarma, post-replikasyon ve rekombinasyon onarım yolları ile RAD9 tarafından sağlanan kontrol işlevi içinde örtüşen roller oynadığını göstermektedir. Buna karşılık, H3 lisin-79 nokta mutasyonu ile yapılan epistasis analizi, lisin-79'dan glutamik asit'e dönüşümün, nükleotit çıkarma onarım ve post-replikasyon onarım yollarında özel etkiler gösterdiğini, bu alelin sadece lisin-79 metilasyonunun işlevlerinin bir alt kümesini bozduğunu göstermektedir. Genel sonuçlar, histon H3 lisin-79 metilasyonunun UV hasarına yanıt olarak farklı ve ayrı roller olduğunu, potansiyel olarak çeşitli onarım süreçlerini koordine etmek için hizmet ettiğini göstermektedir.


Unmet need for personal assistance with activities of daily living among older adults.

AMAÇ Bu çalışma, günlük yaşam aktivitelerinde (GDA) kişisel yardım ihtiyacının karşılanmaması konusunun yaygınlığını, ilişkili faktörleri ve olumsuz sonuçlarını inceledi. YÖNTEM VE YÖNTEMLER Yazarlar, 1994 Ulusal Sağlık Görüşme Anketinin Yaşlılık Üzerine Ekini analiz etti. Veriler, 70 yaş ve üstü, kurumsal olmayan nüfusa temsilci olmak üzere ağırlıklandırıldı. SONUÇLAR Genel olarak, 1 veya daha fazla GDA'da yardım alması gerekenlerin %20,7'si (yaklaşık 629.000 kişi) yetersiz yardım aldığını bildirdi; bireysel GDA'lar için karşılanmayan ihtiyaçların yaygınlığı, 10,2% (yemek yeme) ile 20,1% (taşıma) arasında değişti. Birden fazla GDA zorluğu ve yalnız yaşamak gibi faktörler, 1 veya daha fazla karşılanmayan ihtiyaca sahip olma olasılığıyla ilişkiliydi. Karşılanmayan ihtiyaçları olanların neredeyse yarısı, aç kaldıklarında yiyememe gibi bir olumsuz sonuç yaşadıklarını bildirdiler.

# Additional Notes
- Ensure the translation is grammatically correct and flows naturally in Turkish.
- Maintain the academic tone of the original text.


Multi-stage chemical carcinogenesis in mouse skin: Fundamentals and applications

60 yıldan fazla bir süredir, farelerdeki deri karsinogenezinin mekanizmalarını incelemek ve değiştirici faktörleri değerlendirmek için kimyasal indüksiyonu kullanıyoruz. Geleneksel iki aşamalı deri karsinogenezisi modeli, başlangıç aşamasını, karsinojenin alt karsinogenik dozunun uygulanmasıyla tamamlar. Daha sonra, tümör gelişimi, tekrarlanan tümör teşvik edici ajan tedavisiyle tetiklenir. Başlatma protokolü, kullanılan fare sayısına bağlı olarak 1-3 saat içinde tamamlanabilir; ancak teşvik aşaması, 1-2 saatlik tedaviler ve 1-2 saatlik haftalık tümör palpasyonu gerektiren 2-4 haftalık bir süre boyunca devam eder. Burada açıklanan protokole göre, 10-20 hafta içinde yüksek derecede tekrarlanabilir bir papilloma yükü bekleniyor ve bir kısmının 20-50 hafta içinde squamöz hücre karsinomalarına ilerlemesi bekleniyor. Tam deri karsinogenezinden farklı olarak, iki aşamalı model, önmalignant lezyonların daha yüksek verimi ve başlangıç ve teşvik aşamalarının ayrılması sağlar.


Preventing deaths by drowning in children in the United Kingdom: have we made progress in 10 years? Population based incidence study.

Çocuklarda boğulma hakkında ayrıntılı bilgi, ulusal istatistik ofisleri tarafından rutin olarak toplanmamaktadır. Birleşik Krallık'ta yapılan az sayıda çalışma vardır ve İngiliz çocuklarının yurt dışında yapılan hiçbiri yoktur. 1988-9 yıllarında, yazarların ikisi (AMK ve JRS), ulusal istatistik ofislerinden, polis güçlerinden (Kraliyet Yaşam Kurtarma Derneği) ve bir basın kesme hizmetinden (Kraliyet Kaza Önleme Derneği) alınan bilgileri bir araya getirerek, çocuklarda boğulma ölümleri hakkında ayrıntılı bir analiz yaptı.1, 2, 3 Bu analiz, 1998-9 yıllarında Birleşik Krallık'ta 149 çocuğun boğularak öldüğünü buldu. Ayrıca, bahçedeki göletler ve havuzlarda küçük çocuklara ve gözetimsiz yüzme yapan daha yaşlı çocuklara odaklanan bir güvenlik gündemi belirledi. Son 10 yılda, özellikle yüzmede çocukların su güvenliği konusunda girişimler olmuştur. 1998-9 için benzer bilgiler elde ettik ve …


Hypoxic heterogeneity in human tumors: EF5 binding, vasculature, necrosis, and proliferation.

31 insan tümöründe 2-nitroimidazol EF5'in bağlanma yeteneğinin floresan immünohistokimyasal tespitini kullanarak hipoksinin seviyelerini ve dağılımını değerlendirdik. Hipoksinin insan tümörlerinin heterojen bir özelliği olduğu tespit edildi. Nekroz genellikle bir hastanın tümöründe en yüksek bağlanma seviyesinin yakınında bulunurdu. Bununla birlikte, hipoksinin nekroz olmadan da meydana geldiği gözlemlendi. İncelenen tümör grubu içinde, kan damarları (PECAM/CD31) ve EF5 boyaması arasındaki en yaygın ilişki, sınırlı yayılma hipoksisiyle tutarlıydı; akut hipoksisi nadiren görülürdü. Bir hastanın tümöründe, proliferasyon (Ki-67) bölgelerinin hipoksisi bölgelerine karşı ters bir korelasyon vardı. Yine de, bu parametreler bir grup hastada incelendiğinde, proliferasyonun yokluğu hipoksinin varlığını tahmin etmiyordu. Hipoksinin diğer biyolojik bitişik noktalarıyla olan ilişkileri karmaşıktır, ancak bir tümörün mekansal ilişkileri, bilinen fizyolojik ilkelerle uyumludur. Bu nedenle, verilerimiz, hipoksinin diğer biyolojik parametrelerle olan ilişkilerinin hastalar arasında değiştiğini vurgular. Nekroz, proliferasyon ve kan damarı dağılımı, bir hastanın tümöründe hipoksinin seviyesini veya varlığını tahmin edemez.


The Sp1-like protein BTEB3 inhibits transcription via the basic transcription element box by interacting with mSin3A and HDAC-1 co-repressors and competing with Sp1.

Sp1 benzeri proteinler, mamali hücre homeostazisi için önemli olan birçok genin promotörlerinde bulunan GC zengin dizilere bağlanan üç korunmuş C-sonlu zinc parmak motifleriyle karakterize edilir. Bu proteinler, transkripsiyonel aktivatörler veya baskılayıcılar olarak davranır. Sp1 benzeri aktivatörlerin moleküler mekanizmalarıyla ilgili önemli bilgiler rapor edilmiş olsa da, baskılayıcı proteinlerin mekanizmaları hakkında nispeten az bilgi vardır. Burada, yaygın olarak ifade edilen transkripsiyonel baskılayıcı BTEB3'ün işlevsel karakterizasyonunu rapor ediyoruz. GAL4 testleri, BTEB3'ün N sonunun doğrudan baskılayıcı alanlarını içerebilen bölgeleri gösterdiğini ortaya koyuyor. Bağışıklık önleme testleri, BTEB3'ün ko-represör mSin3A ve histon deasetilaz protein HDAC-1 ile etkileşim kurduğunu ortaya koyuyor. Gel kaydırma testleri, BTEB3'ün iyi karakterize edilmiş GC zengin DNA öğesi olan BTE sitesine Sp1'e benzer bir bağlılıkla özel olarak bağlandığını gösteriyor. Çin hamster ovary hücrelerinde raporör ve gel kaydırma testleri, BTEB3'ün Sp1 ile rekabet ederek BTE bağlanmasına müdahale ederek baskılamayı da medyate edebileceğini gösteriyor. Bu nedenle, bu proteinin karakterizasyonu, transkripsiyonel baskılamada rol oynayan BTEB benzeri Sp1 ailesinin üyelerinin repertuarını genişletiyor. Ayrıca, sonuçlarımız, BTEB3'ün doğrudan baskılamayı N sonu aracılığıyla mSin3A ve HDAC-1 ile etkileşimi ve DNA bağlama alanıyla Sp1'e rekabet yoluyla medyate ettiği bir baskılama mekanizması önermektedir.


Perceptual limits in a simulated "Cocktail party".

Çoklu konuşmacıların sayısal değerlendirmeleri incelendi. Dinleyicilerden, bu sayının (1 ile 13 arasında) değiştiği durumlarda duydukları konuşmacı sayısını bildirmeleri istendi. Konuşmacıların mekansal konumu (1 veya 6 konum), konuşmacı seslerinin süresi (0.8 saniye, 5.0 saniye ve 15.0 saniye) ve konuşmacıların cinsiyet düzenlemesi de dört deneyde manipüle edildi. Tüm deneylerde, konuşmacı sayısının artmasıyla sayısal değerlendirme doğru orantılı olarak azaldığı gözlemlendi. Algısal sınırlar, yani doğru puanların %0.5 olduğu konuşmacı sayıları, dinleme koşullarına bağlı olarak ortalama olarak 3 ile 5 konuşmacı arasında değişti ve mekansal olarak ayrılmış konuşmacılar, daha uzun sesler ve karışık cinsiyet sesleri için daha yüksekti (Deneyler 1, 2 ve 3). Ayrıca, Deney 4, ortalama sayısal yanıt sürelerinin bir konuşmacı sayısının 1 ile 4 arasında değiştiği durumlarda monotonik olarak arttığını buldu. Bu sonuçlar, dinleyicilerin sayısal değerlendirmeler yapmadan önce konuşmacıları algısal olarak ayırdıklarını desteklemektedir. Ayrıca, eşzamanlı sesler için işlevsel işitme dünyamızın, dinleme durumlarına bağlı olarak en fazla üç ila beş konuşmacı içerebileceğini de ima etmektedir. Bu sonuçlara dayanarak, bu algısal sınırların olası nedenleri tartışılmaktadır.


The MOS social support survey.

Bu makale, Medical Outcomes Study (MOS) kapsamında kronik hastalıkları olan hastalar için geliştirilen ve değerlendirilen kısa, çok boyutlu, kendiliğinden uygulanan sosyal destek anketinin gelişimini ve değerlendirilmesini açıklar. Bu anket, sosyal desteğin çeşitli boyutları hakkında son düşünceleri kapsamlı bir şekilde ele almak için tasarlanmıştır. Ayrıca, diğer ilgili ölçümlerden farklı olması için tasarlanmıştır. Ana kavramsal sorunların özetini sunarız, öğeleri açıklarız ve 2987 hastadan (18 yaş ve üstü) elde edilen verilere dayalı bulguları sunarız. Çok yönlü ölçek analizleri, dört işlevsel destek ölçeğinin (duygusal/bilgilendirme, somut, sevgi dolu ve pozitif sosyal etkileşim) boyutluluğunu destekledi ve genel işlevsel sosyal destek endeksinin oluşturulmasını sağladı. Bu destek ölçümleri, sosyal desteğin yapısal ölçümlerinden ve ilgili sağlık ölçümlerinden farklıdır. Güvenilirlerdir (tüm Alphas 0.91'den fazla) ve zaman içinde oldukça kararlıdırlar. Seçilen yapı geçerliliği hipotezleri desteklenmiştir.


Can hematological parameters discriminate malaria from nonmalarious acute febrile illness in the tropics?

## Arka Plan
Sıtma, tropik bölgelerde akut ateşli hastalığın ana farklı tanı olarak kabul edilir ve sıtma hastalarında çeşitli kan parametrelerinde değişiklikler gözlemlenmiştir.

## Amaç
Akut ateşli hastalıkları olan hastalarda belirli kan parametrelerinin sıtma olasılığını artırdığını belirlemek.

## Çalışma Yöntemi ve Tasarımı
Hastane temelli, ileri gözetimli kohort çalışması.

## Yöntemler ve Malzemeler
Ateşi 7 günden az süren tüm ardışık hastalar çalışma kapsamına alındı. Ateşin nedenini belirleyebilen hastalar dışlandı. Kan parametreleri (hemoglobin, kırmızı kan hücresi dağılım genişliği (RDW), beyaz kan hücresi sayımı ve trombosit sayımı) otomatik sayıcı kullanılarak belirlendi ve periferik kan smeri, sıtma paraziti için tanının altın standartı olarak alındı.

## İstatistiksel Analiz
Tanısal doğruluk, duyarlılık, özgüllük, tahmin değerleri ve olasılık oranları hesaplanarak ölçüldü. Bu tahminlerin güvenilirliği 95% güven aralıkları ile değerlendirildi.

## Sonuçlar ve Sonuç
Çalışmaya 184 hasta dahil edildi ve 70'i (38%) periferik kan smerinde sıtma paraziti pozitif çıktı. Tek başına trombositopeni (trombosit sayısı 150.000/mm3'ten az) sıtma için bir tahmin faktörüydü (duyarlılık 60%, özgüllük 88%, pozitiflik oranı 5.04) ve anemi (hemoglobin < 10 g/dl) ile birlikte kullanıldığında en iyi ikinci parametreydi (duyarlılık 69%, özgüllük 74%, pozitiflik oranı 2.77). RDW ve beyaz kan hücresi sayımı tahmin edici değildi. Bu çalışmanın sonucu, akut ateşli hastalığa sahip bir hastada trombositopeninin sıtma enfeksiyonu olasılığını artırdığını göstermektedir.


14q deletions are associated with trisomy 12, NOTCH1 mutations and unmutated IGHV genes in chronic lymphocytic leukemia and small lymphocytic lymphoma.

Chromosom 14'ün uzun kolunun (del(14q)) silinmeleri nadirdir ancak olgun B hücre lenfomalarında, özellikle kronik lenfositik lösemi (CLL) içinde tekrarlanan bir şekilde gözlemlenir. Bu anormalliği daha da karakterize etmek için, bugüne kadar rapor edilen en büyük seriyi içeren 81 del(14q) vakasını inceledik: 54'ü CLL ve 27'si küçük lenfositik lösemi (SLL). Karyotip ve floresan in situ hibridizasyon (FISH) kullanarak, en sık görülen ek anormallik trisomi 12 (tri12) idi, 28/79 (35%) vakada gözlemlendi, ardından del13q14 (12/79, 15%), delTP53 (11/80, 14%), delATM (5/79, 6%) ve del6q21 (3/76, 4%) geldi. IGHV genleri 41/53 (77%) hastada mutasyonsuzdu, yüksek bir sıklıkta IGHV1-69 (21/52, 40%) gözlemlendi. NOTCH1 geni 14/45 (31%) hastada mutasyona uğramıştı. CLL ve SLL arasında sitogenetik ve moleküler anormallikler açısından anlamlı bir fark yoktu. FISH ve SNP dizisi kullanarak yapılan araştırmalar, 14q silinmelerinin farklı boyutlarda olduğunu gösterdi. Bununla birlikte, aynı del(14)(q24.1q32.33) silinmesine sahip bir grup, vakaların %48'inde tespit edildi. Bu grupta, tri12 (P = 0.004) ve NOTCH1 mutasyonları (P = 0.02), diğer hastalara kıyasla daha sık gözlemlendi. CLL hastalarında del(14q) ile, tedavi-serbest hayatta kalma (TFS) orta değeri 27 ay idi. Sonuç olarak, del(14q), tri12 ile ilişkilidir ve olumsuz prognostik faktörleri içerir: mutasyonsuz IGHV genleri (IGHV1-69 repertuarının aşırı temsili), NOTCH1 mutasyonları


Rapid DNA methylation changes after exposure to traffic particles.

# Neden:
Havada parçacık kirliliğine maruz kalma, özellikle kardiyovasküler hastalıklardan kaynaklanan artan hastaneye yatış ve ölümlerle ilişkilendirilmiştir. Kardiyovasküler sonuçlarla ilişkili süreçlerde, oksidatif stres, yaşlanma ve ateroskleroz gibi daha düşük kan DNA metilasyon içeriği bulunmuştur.

# Amaçlar:
Parçacık kirliliğinin, insan genomunda yüksek temsiliyet gösteren yoğun metil edilmiş dizilerdeki DNA metilasyonunu değiştirdiğini değerlendirdik.

# Yöntemler:
Uzun aralıklı nükleotit öğesi (LINE)-1 ve Alu tekrarlayan öğelerinin DNA metilasyonunu, Boston bölgesindeki 718 yaşlı katılımcılardan alınan 1.097 kan numunesi ile nicel polimeraz zincir reaksiyonu-piroreseqans analizleri ile ölçtük. İçerikteki korelasyonu hesaba katan karışık modeller kullanarak, tekrarlanan ölçümler arasında korelasyonu dikkate aldık. Çevresel parçacık kirliliğinin (karbon siyahı, partikül madde aerodinamik çapı ≤ 2,5 mikron [PM2,5] veya sülfat) çeşitli zaman pencerelerinde (4 saatten 7 güne kadar) ölçümden önceki etkilerini tahmin ettik. Standartlaştırılmış regresyon katsayıları (beta) olarak ifade edilen, maruz kalma düzeyinde bir standart sapma artışı ile DNA metilasyonunda bir standart sapma değişikliği arasındaki ilişkiyi tahmin ettik.

# Ölçümler ve Ana Bulgular:
Tekrarlayan öğe DNA metilasyonu, günün haftalık değişkenliği ve mevsimsel değişkenlik gibi zamanla ilişkili değişkenlerle değişti. LINE-1 metilasyonu, daha yüksek karbon siyahına (beta = -0,11; 95% güven aralığı [GA], -0,18 ile -0,04; P = 0,002) ve PM2,5'e (beta = -0,13; 95% GA, -0,19 ile -0,06; P < 0,001, 7 günlük hareketli ortalama için) kısa süreli maruz kalmanın ardından azaldı. İki kirlilik modeli içinde, sadece trafik parçacıklarının işaretçisi olan karbon siyahı, LINE-1 metilasyonu ile


Incidence of adverse drug events and potential adverse drug events. Implications for prevention. ADE Prevention Study Group.

## Amaçlar
Zararlı ilaç olaylarının (ZİO'lar) ve potansiyel zararlı ilaç olaylarının (PZİO'lar) sıklığını ve önlenebilirliğini değerlendirmek ve önlenebilir olayları analiz ederek önleme stratejileri geliştirmektir.

## Çalışma Tasarımı
Önsel kohort çalışması.

## Katılımcılar
İki üçüncül bakım hastanesinde, 11 tıbbi ve cerrahi birimden oluşan, 4031 yetişkin hasta, 6 aylık bir dönemde rastgele ve katmanlı bir örneklemden alınmıştır. Birimler, iki tıbbi ve üç cerrahi yoğun bakım birimi ve dört tıbbi ve iki cerrahi genel bakım birimini içermektedir.

## Ana Çıktı Ölçümleri
Zararlı ilaç olayları ve potansiyel zararlı ilaç olayları.

## Yöntemler
Olaylar, hem hemşireler ve eczacılar tarafından uyarılmış öz raporlama hem de tüm kayıtların günlük incelemesi yoluyla hemşire araştırmacılar tarafından tespit edilmiştir. Olaylar daha sonra, ADE'ler veya PZİO'lar olup olmadıklarına, ciddiyetlerine ve önlenebilirliğine göre iki bağımsız inceleyici tarafından sınıflandırılmıştır.

## Sonuçlar
6 aylık dönemde, 247 ZİO ve 194 potansiyel ZİO tespit edilmiştir. Tahmini olay oranları, ortalama her hastanede yılda yaklaşık 1900 ZİO ve 1600 potansiyel ZİO ile 100 non-obstetrik giriş için 6,5 ZİO ve 5,5 potansiyel ZİO'dur. Tüm ZİO'ların %1'i ölümcül (önlenemez) idi, %12 hayatı tehdit ediyordu, %30 ciddi ve %57 önemliydi. Olayların %28'i önlenebilir olarak değerlendirildi. Hayati ve ciddi ZİO'ların %42'si önlenebilirken, önemli ZİO'ların %18'i önlenebilir olarak kabul edildi. Önlenebilir ZİO'lara neden olan hatalar en sık sipariş verme (56%) ve uygulama (34%) aşamalarında meydana geldi; transkripsiyon (6%) ve dağıtım hataları (4%) daha az yaygındı. Hata daha erken bir aşamada meydana gelirse (sipariş verme aşamasında %48'e kıyasla uygulama aşamasında %0), daha fazla


Induction of galactokinase in Saccharomyces cerevisiae: kinetics of induction and glucose effects.

Galaktokinazın indüklenmiş sentezi ve bu sentezi glikozun baskılayıcı etkilerinin araştırılması, dimetil süloksit ile geçirgenleştirilmiş bütün maya hücrelerinde gerçekleştirildi. Çalışma sonucunda, galaktoza maruz kalmadan önce kültürün glikoz gibi karbon kaynağında yetiştirilmesinin doğasına bağlı olarak, galaktoza maruz kalan hücrelerin indüklenme yanıtının net bir şekilde değiştiği belirlendi. Glikozla yetiştirilen hücreler, indüklenmeden önce uzun bir gecikme dönemi gösterdi, oysa laktozla yetiştirilen hücreler 8 dakika içinde indüklenmiş sentez sergiledi. 0.5% galaktoz konsantrasyonu, indükleme için en uygun düzey olarak bulundu. Maya kültürlerinin galaktozda büyümesi sırasında glikozun eklenmesi, sentezin ciddi bir geçici baskılanmasına neden oldu, ardından daha zayıf kalıcı katabolit baskılamasına özgü bir sentez hızı ile devam etti. 2-deoksigalaktoz veya fukoz, yolun gereksiz indükleyicileri olarak hareket etmedi ve galaktokinaz için substrat olarak da hizmet etmedi.


Gene--nutrition interactions in coronary artery disease: correlation between the MTHFR C677T polymorphism and folate and homocysteine status in a Korean population.

# Giriş
Yükseltilmiş plazma toplam homocistein, koroner arter hastalığı (KAH) için önemli bir risk faktörüdür. Metiltetrahidrofolat redüktaz (MTHFR), homocistein metabolizmasında ana düzenleyici enzimdir; yaygın C677T mutasyonu, MTHFR geninde azalan enzim aktivitesine neden olur ve homocistein seviyelerinin artmasına ve folat seviyelerinin düşmesine katkıda bulunur. Bir Kore nüfusunda MTHFR C677T alellerinin sıklığını araştırdık, genotiplere özgü folat veya vitamin B12 eşik seviyelerini belirledik ve TT genotipinin KAH riskindeki ilişkisini inceledik.

# Malzemeler ve Yöntemler
163 KAH hastası ve 50 kontrol konusu içeren bir çalışma nüfusu işe aldık ve gerçek zamanlı PCR ile erime noktası analizi kullanılarak MTHFR C677T polimorfizmini taradık. Plazma homocistein, folat ve vitamin B12 seviyeleri de belirlendi. Ardından, her MTHFR C677T genotipindeki bireylerin homocistein seviyelerini normal aralıkta tutmak için genotiplere özgü folat ve vitamin B12 eşik değerlerini tanımladık.

# Sonuçlar
Kontrol konularında TT genotipinin sıklığı %18 iken, hastalarda %26'dı (P>0.05). TT genotipine sahip bireyler, homocistein seviyelerinde anlamlı olarak daha yüksek değerlere sahipti (P<0.05). Genotiplere özgü folat eşik seviyesi, TT bireylerinde CC veya CT genotiplerine kıyasla anlamlı olarak daha yüksekti. KAH'nın göreceli riskini tahmin etmek için düşük folat durumuna sahip TT genotipine sahip bireylerin oransal riski 2.2, yüksek folat durumuna sahip TT genotipine sahip bireylerin oransal riski ise 1.5 (95% güven aralığı, 0.5-9.6 ve 0.7-3.2, sırasıyla) olarak bulundu.

# Sonuç
Farklı MTHFR C677T genotiplerine özgü folat seviyelerinin gerekliliğini gösteren bir gen-besin etkileşimi tanımlayabildik ve


Human bone marrow adipocytes block granulopoiesis through neuropilin-1-induced granulocyte colony-stimulating factor inhibition.

Adipositler kan hücreleri mikro ortamının bir parçasıdır, ancak insanlarda kan oluşumu üzerindeki rolleri hala tartışılmaktadır. Daha önce, femoral kemik iliği (BM) içinde yağ hücrelerinin birikimi, nöropilin-1 (NP-1) ifadesinin artmasıyla eşleştiğini, ancak iliyak kemik iliği BM'de zayıf olarak ifade edildiğini gösterdik. Bu gözlemden yola çıkarak, adipositlerin NP-1 aracılığıyla kan oluşumu üzerinde olumsuz bir etkiye sahip olabileceğini öne sürdük. Bu hipotezi test etmek için, deneysel bir model olarak, ana özelliklerini ilkel tek odacıklı yağ hücrelerine sahip fibroblast benzeri yağ hücreleri (FLFC) kullanmaya karar verdik. Beklendiği gibi, FLFC'ler sürekli olarak makrofaj kolonisi uyarıcı faktör (M-CSF) üretir ve hücre teması bağımsız olarak CD34(+) hücrelerin makrofajlara farklılaşmasını tetikler. Buna karşılık, granülopoezis hücre teması tarafından engellenir, ancak transwell kültür koşullarında geri getirilebilir, birlikte granülosit kolonisi uyarıcı faktör (G-CSF) üretimi de geri kazanılır. Her iki işlev de NP-1'i nötralize eden bir antikorla tedavi edildiğinde, hücre teması ile inhibisyonun kritik rolünü kanıtlamak için FLFC'ler ile CD34(+) hücreler arasında kültürlendiğinde geri kazanılır. İltihapçı bir sitokin, örneğin interleukin-1 beta veya dexamethasone, FLFC özelliklerini geri getirerek granülopoezisi yeniden başlatır. Verilerimiz, birincil adipositlerin kan oluşumu sırasında düzenleyici işlevlere sahip olduğunu ve bazı patolojik süreçlerde rol oynayabileceğini gösteren ilk kanıtları sunmaktadır. Potansiyel çıkar çatışmaları açıklaması makalenin sonunda yer almaktadır.


The transcriptome profile of human embryonic stem cells as defined by SAGE.

İnsan embriyofik kök (ES) hücre hatları, kendi kendini yenileyebilme ve belirli hücre tiplerine farklılaşabilme yeteneğine sahip olanlar geliştirilmiştir. Ancak, kendi kendini yenileme ve farklılaşma için moleküler mekanizmaların anlaşılması yetersizdir. İki özel insan ES hücre hattı (HES3 ve HES4, ES Hücre Uluslararası) için transkriptom profillerini belirledik ve bunları fare ES hücreleri ve diğer insan dokularıyla karşılaştırdık. İnsan ve fare ES hücreleri, POU5F1 ve SOX2 gibi birkaç önemli genin yüksek baskınlığı da dahil olmak üzere, ifade edilen gen ürünlerinde bir dizi benzerlik paylaşmaktadır, ancak birçok dikkat çekici fark vardır, örneğin, inaktif lenfosit inhibisyon faktörü yolu ve insan ES hücrelerinde. Biz, insan ES hücrelerini işaretlemek için kullanılabilecek bilinen ES-özgü genler ve yeni adaylar içeren bir gen listesi belirledik ve bu da "köklük" fenotipine de katkıda bulunabilir. Özellikle ilgi çekici olan, ES hücre farklılaşması sırasında DNMT3B ve LIN28 mRNA'larının indirgenmesidir. İnsan ve fare ES hücrelerinin gen ifade profillerindeki örtüşen benzerlikler ve farklılıklar, onların çoklu potansiyellerini, belirli hücre tiplerine yönlendirilmiş farklılaşmalarını ve uzanmış kendi kendini yenileme yeteneklerini düzenleyen moleküler ve hücre mekanizmalarını ayrıntılı ve birlikte incelemek için bir temel sağlamaktadır.


Small-molecule antagonists of p53-MDM2 binding: research tools and potential therapeutics.

p53, normal dokuları çeşitli stres biçimlerinden kaynaklanabilecek tümör gelişimi karşısında koruyan bir ana yolun düzenleyicisidir. Stres yokken, p53'ün büyüme baskılayıcı ve proapoptotik aktivitesi, p53'ü bağlayan ve aktivitesini ve istikrarını negatif olarak düzenleyen MDM2 tarafından engellenir. MDM2 antagonistleri p53'ü aktifleştirebilir ve kanser tedavisi için yeni bir yaklaşım sunabilir. Son zamanlarda, ilk güçlü ve seçici düşük moleküler ağırlık MDM2-p53 bağlanma inhibitörleri olan Nutlins'i tanımladık. Bu moleküller p53 yolunu aktive eder ve in vitro ve in vivo tümör büyümesini baskılar. Kanserde p53 yolunun ve kusurlarının incelenmesi için değerli yeni araçlar temsil ederler. Nutlins, insan kanser hücrelerinde p53 bağımlı apoptozu tetikler ancak çoğalmakta olan normal hücrelerde sitostatik görünmektedir. Osteosarcoma xenograft'lara karşı güçlü aktiviteleri, MDM2 antagonistlerinin, p53 tipinin normal olan tümörlerin tedavisinde klinik yarar sağlayabileceğini düşündürmektedir.


Slipped (CTG)•(CAG) repeats can be correctly repaired, escape repair or undergo error-prone repair

(CTG)•(CAG) tekrallerinin genişlemesi, 14 veya daha fazla hastalığın nedeni, kaçak DNA onarımı yoluyla ortaya çıktığı varsayılmaktadır. İnsan hücre özütleri ve (CAG)20 veya (CTG)20 kaymaları olan DNA'lar kullanılarak kayma DNA onarımının sadakati hakkında rapor veriyoruz. Üç sonuç ortaya çıktı: doğru onarım, kaçak onarım ve hatalı onarım. Onarım yolu, nükleotit konumuna ve kayma bileşimine (CAG veya CTG) bağlı olarak değişti. Aşırı tekrallerin kısmen çıkarılmasıyla yeni bir hatalı onarım biçimi tespit edildi, bu da genişlemeleri ancak silinmeleri oluşturmayan daha önce bilinmeyen bir yola işaret ediyor. Sinir benzeri hücre özütleri, her üç onarım sonucunu üretti, bu da bu süreçlerin hastaların post-mitotik beyin hücrelerindeki (CTG)•(CAG) istikrarsızlığında rol oynayabileceğini destekliyor. Eşleşmez onarım (MMR) ve nükleotit çıkarma onarımı (NER) proteinleri hMSH2, hMSH3, hMLH1, XPF, XPG veya polimeraz β gereksizdi - bu da bu proteinlerin istikrarsızlık rolünün kayma işleme öncesi olabileceğini gösteriyor. Kayma tekrarlarının farklı işlenmesi, çeşitli hastalık lokusları veya dokular arasındaki mutasyon desenlerindeki farklılıkları açıklayabilir.


High Dub3 expression in mouse ESCs couples the G1/S checkpoint to pluripotency.

G1/S kontrol noktasının atlanmasındaki moleküler mekanizma, fareli embriyojenik kök hücrelerde (ESCs) hala bilinmemektedir. DNA hasarı, S fazına girişi engelleyerek CDK2 kinazını inhibe eder, bu da aktivatörü olan Cdc25A fosfatazın yok edilmesinden kaynaklanır. Fareli ESC'lerde G1'de yüksek Cdc25A seviyeleri gözlemledik ve bu seviyeler, DNA hasarına rağmen bile devam etti. Ayrıca, Cdc25A protein konsantrasyonunu kontrol eden bir deubikuitaz olan Dub3'ün daha yüksek ifadesini de bulduk. Ayrıca, Dub3 geninin, öz yenileme makinesinin ana transkripsiyon faktörü olan Esrrb'nin doğrudan hedefi olduğunu gösterdik. Dub3 ifadesinin, nöral dönüşüm sırasında güçlü bir şekilde indirgentiğini ve Cdc25A istikrarsızlaşmasından önce geldiğini gösterdik. Ayrıca, ESC'lerde zorla Dub3 ifadesini sağladığımızda, hücre döngüsü yeniden düzenlemesi ve soy bağlılığı ile birlikte ölümcül hale geldi. Son olarak, ya Dub3 ya da Cdc25A'nın indirgenmesi, ESC'lerin kendiliğinden farklılaşmasına neden oldu. Bu bulgular, öz yenileme makinesini hücre döngüsü kontrolüne bağlayan bir deubikuitazın, ESC'lerde bulunduğunu ortaya koymaktadır.


Paracrine effects of direct intramyocardial implantation of bone marrow derived cells to enhance neovascularization in chronic ischaemic myocardium.

## Amaç
Kronik iskemik miokardda neovaskülarizasyon için en uygun kemik iliği (KM) hücre tiplerini ve potansiyel mekanizmalarını belirlemek.

## Yöntem ve Bulgular
Bir domuz modeli kronik iskemik miokardda doğrudan intramyokardiyal implantasyon yoluyla otolog kemik iliği CD31 pozitif endoteliyel öncül hücreler (EPC, n=9), kemik iliği mononükleer hücreler (MNC, n=9) ve sodyum (n=9) ile işlevsel etkiler, angiogenik potansiyel ve sitokin ifadeleri karşılaştırıldı. Otolog KM hücreleri alındı ve elektromekanik haritalama rehberliğinde kateter tabanlı doğrudan intramyokardiyal enjeksiyon, iskemik miokardı hedeflemek için yapıldı. 12 hafta sonra, KM-MNC enjeksiyonu, sol ventrikül dP/dt'de (+21+/-8%, P=0.032), sol ventrikül basıncında (+17+/-4%, P=0.048) ve iskemik endokardiyum ve epikardiyum üzerindeki bölgesel mikrospherik miokard perfüzyonunda (+74+/-28%, P<0.05 ve +73+/-29%, P<0.05) önemli iyileştirmeler sağladı. BM-EPC veya sodyum enjeksiyonundan sonra önemli etkiler gözlemlenmedi. İskemik miokarddaki kılcal damar yoğunluğu (1132+/-69 versus 903+/-44/mm(2), P=0.047) ve VEGF (32.3+/-5.6 versus 13.1+/-3.7, P<0.05) ve angiopoietin-2 (23.9+/-3.6 versus 13.7+/-3.1, P<0.05) mRNA ifadeleri, BM-MNC grubunda sodyum grubuna kıyasla önemli ölçüde daha yüksekti. İskemik miokarddaki kılcal damar yoğunluğu, VEGF ifadesi ile önemli bir pozitif korelasyon gösterdi (r=0.61, P<0.001).

## Sonuç


Endogenous miRNA sponge lincRNA-RoR regulates Oct4, Nanog, and Sox2 in human embryonic stem cell self-renewal.

Embriyonik kök hücre (EKK) transkripsiyonel ve epigenetik ağları, çekirdek transkripsiyon faktörleri (TF), posttranskripsiyonel düzenleyici mikroRNA (miRNA) ve diğer bazı düzenleyiciler dahil olmak üzere çok katmanlı bir düzenleyici devre tarafından kontrol edilir. Bununla birlikte, bu düzenleyici devredeki büyük iç gen olmayan RNA'lar (lincRNA) ve alt mekanizmaların rolü net olarak tanımlanmamıştır. Burada, linc-RoR adlı bir lincRNA'nın, miRNA'lar ve çekirdek TF'ler ağına (örneğin, Oct4, Sox2 ve Nanog) bağlamak için anahtar bir rekabete uğrayan RNA olarak işlev görebileceğini gösteriyoruz. Gösteriyoruz ki linc-RoR, bu çekirdek TF'lerle miRNA yanıt öğelerini paylaşır ve linc-RoR, kendini yenileyen insan EKK'lerde bu çekirdek TF'leri miRNA'lar tarafından yapılan baskılamadan korur. Öneriyoruz ki linc-RoR, çekirdek TF'ler ve miRNA'lar arasında geri besleme döngüsü oluşturarak EKK bakımı ve farklılaşmasını düzenler. Bu sonuçlar, gelişim sırasında genetik ağ bileşenleri arasındaki işlevsel etkileşimler hakkında içgörüler sağlayabilir ve birçok hastalığın tedavisi için yeni yollar açabilir.


Foxp3(+) T cells regulate immunoglobulin a selection and facilitate diversification of bacterial species responsible for immune homeostasis.

Foxp3(+) T hücreleri, bağışıklık toleransının sağlanmasında kritik bir rol oynar. Burada, farelerde Foxp3(+) T hücrelerinin, özellikle Firmicutes grubuna ait türlerin çeşitliliğine katkıda bulunduğunu gösteriyoruz. Yerli bakterileri Foxp3(+) T hücreleri tarafından kontrol etme, hem dış hem de iç germinal merkezlerde (GC) düzenleyici işlevler içerir; sırasıyla iltihap baskılaması ve Peyer parmaklıklarında immunoglobulin A (IgA) seçiminin düzenlenmesi. Çeşitlendirilmiş ve seçilen IgA'lar, çeşitlendirilmiş ve dengeli mikrobiota'nın korunmasına katkıda bulunur, bu da, bağırsakta Foxp3(+) T hücrelerinin genişlemesini, GC'lerin indüklenmesini ve IgA yanıtlarını kolaylaştıran bir simbiotik düzenleyici döngü oluşturur. Bu nedenle, adaptif bağışıklık sistemi, bağışıklık toleransı için gerekli olan hücresel ve moleküler bileşenleri ve aynı zamanda antikor repertuarının çeşitlendirilmesi ve seçilmesi yoluyla, evre için gerekli olan bakteriyel toplulukların zenginliği ve dengesi üzerinde kontrol ederek, ev sahibi-mikrobiyal simbiozu aracılık eder.


The isolation and characterization of a cDNA encoding phospholipid-specific inositol polyphosphate 5-phosphatase.

Yeni insan inositol polifosfat 5-fosfataz (5-fosfataz) cDNA'nın klonlanmasını ve karakterizasyonunu rapor ediyoruz. Bu yeni üye, daha önce açıklanan bu büyük gen ailesinin diğer üyelerinin aksine, farklı bir substrat özgüllüğe sahiptir. Daha önce açıklanan tüm üyeler su çözünülebilir inositol fosfatları hidrolize eder. Bu enzim sadece lipid substratları, fosfatidilinositol 3,4,5-trisfosfat ve fosfatidilinositol 4,5-bisfosfat hidrolize eder. İzole edilen cDNA 3110 baz çiftinden oluşur ve 644 amino asitlik bir protein ürünü öngörür ve M(r) = 70.023'dür. Bu 5-fosfatazı tip IV olarak adlandırıyoruz. Yüksek bazik bir proteindir (pI = 8.8) ve bilinen 5-fosfatazlar arasında fosfatidilinositol 3,4,5-trisfosfata en yüksek bağlılığına sahiptir. K(m) 0.65 mikromol/L'dir, bu da SHIP (5.95 mikromol/L) adlı başka bir 5-fosfatazın fosfatidilinositol 3,4,5-trisfosfat hidroliz etmesinden 1/10'a eşittir. 5-fosfataz tip IV'ün aktivitesi, in vitro testte deterjanların varlığına duyarlıdır. Bu nedenle enzim, n-oktil beta-glikopiranozid veya Triton X-100 gibi deterjanların yokluğunda veya varlığında lipid substratları hidrolize eder, ancak cetiltrietilamonyum bromür, diğer fosfatidilinositol 4,5-bisfosfat hidroliz çalışmalarında kullanılan deterjanın varlığında hidroliz etmez. İlginç bir şekilde, daha önce sadece d-3 fosfatlı substratları hidrolize eden olarak karakterize edilen SHIP, n-oktil beta-glikopiranozid varlığında fosfatidilinositol 4,5-bisfosfat'ı da kolayca hidrolize eder, ancak cetiltrietilamonyum bromür varlığında hidrolize etmez. cDNA'dan tahmin edilen bir peptide karşı hazırlanmış antikorları kullanarak, insan