Increased Adipocyte O2 Consumption Triggers HIF-1α, Causing Inflammation and Insulin Resistance in Obesity

Yağ dokusu hipoksisi ve iltihap, obezite ile ilişkili insülin direncinin nedensel olarak dahil olduğu bulunmuştur. Burada, yüksek yağlı diyet (YHD) beslenmesinin ve obezitenin erken aşamalarında, adiposit solunumunun kopuk hale geldiğini, bu da artan oksijen tüketimine ve adipositlerin göreceli hipoksisine yol açtığını bildiriyoruz. Bu olaylar, obezitede karakteristik olan kronik yağ dokusu iltihaplı yanıtı tetiklemek için yeterli. Moleküler düzeyde, bu olaylar, doymuş yağ asitlerinin adenin nükleotit taşıyıcısı 2 (ANT2), iç mitokondriyal membran proteini, üzerinde uyarıcı etkisine dayanır, bu da kopuk solunum durumuna yol açar. ANT2 veya HIF-1α'nın genetik veya farmakolojik inhibisyonu, bu patolojik olayları önleyebilir veya tersine çevirebilir, insülin duyarlılığını ve glikoz toleransını geri getirir. Bu sonuçlar, obezite ile ilişkili iltihap ve insülin direncinin tetiklenen ardışık olay dizisini ortaya koymaktadır.


Lpcat3-dependent production of arachidonoyl phospholipids is a key determinant of triglyceride secretion

Spesifik fosfolipidlerin (PL'ler) yağ taşıma rolünün değerlendirilmesi, in vivo membran kompozisyonunu seçici olarak manipüle etme imkansızlığı nedeniyle zor olmuştur. Burada, fosfolipid yeniden düzenleme enzimi lizofosfatidilkolin asiltransferaz 3 (Lpcat3) ile trigliserit (TG) sekresyonunun kritik belirleyicisi olduğunu gösteriyoruz. Lpcat3'ün, membranlara araşidonatın dahil edilmesini katalize etme benzersiz yeteneği nedeniyle bu görevi yaptığı belirtilmelidir. İntestinlerinde Lpcat3 eksikliği olan fareler, weaning sırasında gelişemiyor ve enterositlerde yağ birikimi ile karakterize ediliyorlar. Karaciğerde Lpcat3 eksikliği olan fareler, plazma TG'lerinde azalma, hepatosteatoz ve araşidonatlı PL'lerden yoksun, yağ azı çok düşük yoğunluklu lipoprotein (VLDL) sekresyonu gösteriyor. Mekanistik çalışmalar, Lpcat3 aktivitesinin canlı hücrelerdeki membran yağlı moleküllerin hareketini etkilediğini gösteriyor, bu da lipoprotein parçacıklarının yağlama için araşidonatlı PL'lere ihtiyacı olan biyofiziksel bir temele işaret ediyor. Bu veriler, Lpcat3'ü lipoprotein üretiminin anahtar faktörü olarak tanımlıyor ve membran kompozisyonunu manipüle etmenin metabolik yolları kontrol etmek için bir düzenleyici mekanizma olarak nasıl kullanılabileceğini gösteriyor.


Characterization of a single-stranded DNA-binding protein from Pseudomonas aeruginosa PAO1.

Tek iplikli DNA bağlayıcı protein (SSB), DNA metabolizmasında, örneğin DNA replikasyonu, onarımı ve rekombinasyonunda önemli bir rol oynar ve hücre hayatta kalması için esastır. Pseudomonas aeruginosa PAO1 SSB'nin (PaSSB) tek iplikli DNA (ssDNA) bağlama özelliklerini, floresan sönümleme ölçümleri ve elektroforesiz hareket kayması analizi (EMSA) kullanarak karakterize ettik. Saflaştırılmış PaSSB'nin gel filtreleme kromatografisi analizi, çözeltide kararlı bir tetramer olduğunu ortaya koydu. Floresan titrasyonlarda, PaSSB, tuz konsantrasyonuna bağlı olarak tetramer başına 22-32 nükleotit (nt) bağladı. EMSA ile, bir dizi tek iplikli DNA homopolimerleriyle kompleksleşmiş PaSSB'nin stoikiyometrisini karakterize ettik ve bağlanma sitesinin boyutunun 29 ± 1 nt olduğu belirlendi. Ayrıca, EMSA sonuçları, PaSSB'nin ilk tetramerin ikinci tetramere göre daha düşük ayrışma sabitlerine sahip olduğunu gösterdi. Bu biyofiziksel analizlere dayanarak, PaSSB'nin ssDNA bağlama modu, kooperatif olmayan olarak bekleniyor.


Primary cilia and coordination of receptor tyrosine kinase (RTK) signalling.

Ana kıllar, mikrotüplere dayalı duyusal organellerdir ve hücre döngüsü kontrolü, göç, farklılaşma ve gelişim ve dokusal homeostaz için kritik olan diğer hücresel süreçleri koordine eden sinyal yollarını düzenlerler. Bu nedenle, ana kılların montajı veya işlevindeki kusurlar, şimdi kiliopatiler olarak bilinen çeşitli gelişimsel bozukluklar ve patolojik durumlara neden olur. Bu incelemede, ana kılların reseptör tirozin kinaz (RTK) sinyal yollarını koordine etme rolünün mevcut durumunu özetliyoruz. Ayrıca, ana kılımda sinyal çapraz konuşmanın ve ağ oluşturmanın potansiyel mekanizmalarını sunuyoruz ve ciliary RTK sinyalindeki kusurların insan hastalıkları ve bozukluklarla nasıl ilişkili olduğunu tartışıyoruz.


Detecting and targeting tumor relapse by its resistance to innate effectors at early recurrence

Tumor tekrarı, klinik açıdan önemli bir zorluktur. Verilerimiz, ortaya çıkan tekrarlayan tümörlerin, köken alan birincil tümörlerden radikal olarak farklı bir fenotip kazandığını göstermektedir. Bu fenotip, onları, minimal kalıntı hastalığı (MRD) ile aktif büyüyen tekrara ilerlerken evrilen bir ev sahibi tarafından kaynaklanan doğuştan gelen bağışıklık yanıtından kaçmayı sağlar. Bu doğuştan gelen yanıtın taraması, tekrarlamanın hangi farelerde meydana geleceğini doğru bir şekilde tahmin etti. Erken indüklenen tekrarlamanın MRD'yi birincil tedaviye karşı duyarlı hale getirmesi, mevcut bekleyici yaklaşımın, kaçış fenotipinin tamamen gelişmeden önce MRD'yi ortaya çıkarmak için aktif girişimlerle değiştirilebileceğini düşündürmektedir. Tarama ile birlikte, doğuştan gelen direnci hedefleyen ikinci hat tedavileri birleştirerek, diğer şekilde tekrarlayacak olan tüm farelerin %100'ü iyileştirildi. Bu veriler, tümör tekrarı için erken tespit ve uygun zamanlamalı, yüksek hedefli tedavinin yeni yollarını açabilir, tümör türü veya ilk tedavi ne olursa olsun.


Forces in Tissue Morphogenesis and Patterning

Geliştirme sırasında mekanik kuvvetler, hücrelerin boyutunda, şekilinde, sayısında, konumunda ve gen ifadelerinde değişikliklere neden olur. Bu nedenle, herhangi bir morfogenetik süreçte hayati öneme sahiptirler. Aktin-myosin ağları tarafından kuvvet üretimi ve yapışkan kompleksler aracılığıyla kuvvet iletimi, dokuların morfojenizi yönlendiren kendi kendine düzenleyen iki olgudur. Dokulardaki hücreler arasındaki uzun menzilli kuvvet iletimi ve mekanik algılama, büyük ölçekli doku şekil değişikliklerine neden olur. Dışsal mekanik kuvvetler, hücre kader belirleme ve farklılaşmayı düzenleyerek doku desenlemesini de kontrol eder. Bu nedenle, doku mekaniği ve biyokimyasal sinyaller arasındaki etkileşim, doku morfojenizi ve desenlemesini gelişimde senkronize eder.


CD169+ MACROPHAGES PRESENT LIPID ANTIGENS TO MEDIATE EARLY ACTIVATION OF INVARIANT NKT CELLS IN LYMPH NODES

Sabit doğal öldürücü T hücreleri (iNKT hücreleri), mikroorganizma enfeksiyonuna karşı ev sahibi savunmasında rol oynar. iNKT hücrelerinin CD1d tarafından sunulan glikolipitleri tanıdığı bilinmektedir, ancak bunları in vivo nerede ve nasıl karşılaştıkları belirsizdir. Burada, çoklu foton mikroskopisi kullanarak, lenf nodlarında iNKT hücrelerinin dinamiklerini ve aktivasyonunu görselleştirdik. Antijen uygulandıktan sonra, iNKT hücreleri, CD1d bağımlı bir şekilde, alt kabuk sinüs CD169(+) makrofajların yakınında hapsoldu. Bu makrofajlar, lipid antijeni korudu, içerdi ve sundu ve iNKT hücrelerinin aktivasyonu, sitokin üretimi ve nüfus genişlemesi için gereklidir. Bu nedenle, CD169(+) makrofajlar, erken iNKT hücre aktivasyonunu kontrol eden ve hızlı bir şekilde bağışıklık yanıtlarının başlatılmasını destekleyen gerçek antijen sunan hücreler olarak hareket edebilir.


Oxygen Metabolism Causes Chromosome Breaks and Is Associated with the Neuronal Apoptosis Observed in DNA Double-Strand Break Repair Mutants

NHEJ (nonhomologous DNA uç birleştirme) yoluyla DNA çift iplik kırık onarımı eksik hücreler, kendiliğinden kromozom kırıkları oranında artışı gösterir; ancak bu kromozom kırıklarının kaynağı belirsiz kalmıştır. Burada, gözlemlenen kendiliğinden kromozom kırıklarının, hücresel oksijen geriliminin azaltılmasıyla kısmen bastırıldığını gösteriyoruz. Aksine, SOD1 (süperoksit dismutaz 1) enziminin aşırı ifadesiyle, transjenik bir farede, kromozom kırıkları artar. SOD1'in etkisi, hücresel oksijen gerilimiyle de düzenlenebilir. Artan kromozom kırıkları, Ku86(-/-) SOD1 transjenik embriyolarda, Ku86(-/-) embriyolarda görülenlerden önemli ölçüde daha fazla nöronal hücre ölümü ile histolojik olarak korelasyon gösterir. Bu nedenle, oksijen metabolizması, NHEJ eksik hücrelerde ve muhtemelen tüm hücrelerde gözlemlenen genomik istikrarsızlığın ana kaynağıdır.


Insertional mutagenesis in gene therapy and stem cell biology.

DEĞERLENDİRME Son ön klinik ve klinik çalışmalar, kan hücrelerinin kromozomal DNA'ya yarı rastgele yerleştirilen transjenlerin klonal rekabeti tetikleyebileceğini, hatta lejyoner veya sarkom gelişimine yol açabileceğini ortaya koydu. Gen vektörleri tarafından neden olan eklemeli mutasyon, ileri kan hücre terapileri geliştiren kişilerde büyük belirsizlik yarattı. Bu inceleme, alt mekanizmalar üzerine yeni çalışmaları özetler; bu çalışmalar, gen vektörlerinin biyogüvenliğini geliştirme olasılığını ve kök hücre biyolojisi üzerine yeni içgörüler sağladılar. SON BULGULAR Çeşitli retroviral gen vektör sistemlerinin karakteristik yerleştirme deseni, viral entegrasyon enzimi ve ilişkili hücresel ko faktörlerin özelliklerinden açıklanabilir. Hücre kültürü testleri ve hayvan modelleri, hastalık spesifik ve kanser eğilimli fare modelleri de dahil olmak üzere, vektör özelliklerinin ve sistemik faktörlerin klonal dengesizliğe neden olma katkılarını ortaya çıkarmaktadır. Dominant kan hücre klonlarında vektör yerleştirme sitelerini özetleyen veritabanları, klonal homeostazı düzenleyen genleri belirlemek için yeni araçlar olarak gelişmektedir. ÖZET Rastgele gen vektör yerleştirme yoluyla eklemeli mutagenez üzerine mekanizmik çalışmalar, ileri kan hücre terapisi için daha iyi araçlara yol açacaktır. Aynı zamanda, hücre fitness'ı düzenleyen gen ağları üzerine heyecan verici içgörüler de sağlanacak, bu da kanoloji, onkoloji ve yenilenebilir tıp alanlarında önemli sonuçlara sahip olacaktır.


Markets, voucher subsidies and free nets combine to achieve high bed net coverage in rural Tanzania

# Arka Plan
Tanzanya'da ticari ITN (İnsektisitli Ağ) satıcıları için iyi gelişmiş bir ağ vardır. 2004 yılında hükümet, hamile kadınlar için bir kupon sübvansiyonu tanıttı ve 2005'in ortalarında, Rufiji'nin güney kıyısındaki birkaç ilçede, çocuk sağlığı kampanyası sırasında beş yaşın altındaki çocuklara ücretsiz ağlar dağıtmaya yardımcı oldu. Bu birden fazla insektisitli ağ dağıtım stratejisinin aynı anda ve aynı yerde mevcut olmasının, yoksul bir kırsal topluluktaki kapsama üzerine etkisini değerlendirdiler.

# Yöntemler
2006 yılında, Rufiji ilçesinin güney Tanzanya'daki Demografik İzleme Sistemi'nin 31 kırsal köyindeki 1752 rastgele seçilen evin 6331 üyesi üzerinde çapraz kesitli bir ev araştırması yapıldı. Her gönüllü katılımcıya, ağ kullanımı, tedavi durumu ve dağıtım mekanizması hakkında bir anket uygulandı.

# Bulgular
Ağ kullanımı genel olarak %62,7, bebekler (0-1 yaş) arasında %87,2, genç çocuklar (1-5 yaş) arasında %81,8, daha yaşlı çocuklar (6-15 yaş) arasında %54,5 ve yetişkinler (15 yaş ve üstü) arasında %59,6 idi. Tüm ağların %30,2'si röportajdan altı ay önce tedavi edilmişti. Bebekler için kullanılan ağların en büyük kaynağı, kupon sübvansiyonu ile özel sektörden satın alma (%41,8) idi. Genç çocuklar için kullanılan ağların yarısı (50,0%) ve daha yaşlı çocuklar için kullanılan ağların üçte birinden fazlası (37,2%) ücretsiz aşı kampanyası aracılığıyla elde edildi. Tüm nüfusta kullanılan ağların en büyük kaynağı, ticari satın alma (%45,1 kullanımı) idi ve yetişkinleri korumak için birincil yöntemdi (%60,2 kullanımı). Tüm dağıtım mekanizmaları, özellikle tam piyasa fiyatında satılan ağlar, en yoksulları yeterince hizmet vermedi, ancak kupon sübvansiyonlu ve ücretsiz olarak dağıtılan ağlar arasında eşitlik farkı gözlemlenmedi.

# Sonuç
Üç dağıtım stratejisi, yoksul bir kırsal topluluğun tüm nüfus için hem kişisel


Human chorionic gonadotropin levels in maternal blood in late pregnancy: relation to birthweight, sex and condition of the infant at birth.

Toplam 527 kan örneği, 36 ile 40. haftalar arasında hamilelik dönemindeki seçilmemiş bir kadın popülasyonundan alındı. Serum insan korionik gonadotropin (hCG) seviyeleri, hCG beta 1-alt biriminin spesifik bir radyoimmunoassay kullanılarak ölçüldü. Serum hCG seviyeleri, ilk gebelikte ve kız bebek taşıyan kadınlarda daha yüksekti. Ayrıca, çocuğun doğum ağırlığı ve fetüsün stres geçirmesi olasılığı ile de ilişkiliydi.


Brain-Specific Phosphorylation of MeCP2 Regulates Activity-Dependent Bdnf Transcription, Dendritic Growth, and Spine Maturation

MECP2 mutasyonları veya çoğaltmaları Rett ve Rett benzeri sendromlara neden olur, zihinsel gerilik, motor işlev bozukluğu ve otistik davranışlarla karakterize edilen nörogelişimsel bozukluklar. MeCP2 birçok memeli dokusunda ifade edilir ve genel bir transkripsiyon baskılayıcısı olarak işlev görür; ancak, MeCP2 işlev bozukluğunun RTT'nin nörospesifik fenotiplerine nasıl yol açtığına dair moleküler mekanizmaların anlaşılması hala yetersizdir. Burada, nöronal aktivite ve sonraki kalsiyum akışı, CaMKII bağımlı bir mekanizma yoluyla MeCP2'nin serin 421 (S421) konumunda de novo fosforilasyonunu tetiklediğimizi gösteriyoruz. MeCP2 S421 fosforilasyonu, fizyolojik uyaranlara yanıt olarak beyin içinde seçici olarak tetiklenir. Önemli olarak, S421 fosforilasyonunun, MeCP2'nin dendritik düzenlemenin, spine morfojenizminin ve aktiviteye bağlı Bdnf transkripsiyonunun düzenlenmesinde rol oynadığını bulduk. Bu bulgular, nöronal aktivitenin MeCP2 fosforilasyonunu tetikleyerek, sinir sisteminin olgunlaşmasını medyeden geçen bir gen ifadesi programını düzenlediğini ve MeCP2 mutasyonları olan bireylerde bu sürecin bozulmasının RTT'nin nörospesifik patolojisine yol açabileceğini öne sürüyor.


A Candidate Gene Approach Identifies the TRAF1/C5 Region as a Risk Factor for Rheumatoid Arthritis

Düzenleme için:    Kurreeman FAS, Padyukov L, Marques RB, Schrodi SJ, Seddighzadeh M, vb. (2007) Bir Aday Gen Yaklaşımı, Romatoid Artrit Risk Faktörü Olarak TRAF1/C5 Bölgesini Tanımlıyor. PLoS Med 4(9): e278. doi:10.1371/journal.pmed.0040278    Tablo 1'de, sütun sekizinde (Allele Oranlarıb: Vaka, Kontrol) belirtilen oran, A aleli: B aleli ve değil, alel 1: alel 2 olarak açıklandığı notun aksine, A aleli B aleline karşı vaka ve kontrollerde karşılaştırılır. A aleli, sütun yediinde belirtilen hassasiyet alellerine atıfta bulunur. Not:    bVaka ve kontrollerde alel sayıları karşılaştırıldı: A aleli: B aleli vaka, A aleli: B aleli kontrol. A aleli, sütun yediinde belirtilen hassasiyet alellerine atıfta bulunur.


Potential use of γ-secretase modulators in the treatment of Alzheimer disease.

Son 20 yılda Alzheimer hastalığı patogenezinin anlaşılmasındaki önemli gelişmelere rağmen, bu yaygın nörodejeneratif hastalığın klinik seyrini önemli ölçüde değiştirebilen hastalık değiştirici terapötik ajanları henüz tanımlayamadık. Bu kısa incelemede, şu anda klinik olarak test edilen 2 yaklaşımı (γ-secretase inhibisyonu ve γ-secretase modülasyonu) tartışıyoruz ve bu 2 terapötik yaklaşım arasındaki önemli farklılıklara vurgu yapıyoruz. Ayrıca, yararlı bir terapötik ajan geliştirmeye yardımcı olabilecek genetik ve biyomarker tabanlı çeviri ve klinik deneme paradigmalarını da ele alıyoruz.


Rational design of a flavivirus vaccine by abolishing viral RNA 2'-O methylation.

Sitoplazmada çoğalan virüsler, ev sahibi nükleer kaplama makinesine erişemez. Bu virüsler, RNA'larının N-7 ve 2'-O kaplamasını metilate etmek için viral metiltransferaz(lar) geliştirmiştir; alternatif olarak, ev sahibi mRNA kaplamasını "çalarak" viral RNA'nın 5' ucunu oluştururlar. Viral RNA kaplamasının 2'-O metilasyonu, hücresel mRNA'yı taklit etmek ve ev sahibi doğal bağışıklık kısıtlamasını atlatmak için işlev görür. 2'-O metilasyonunda kusurlu bir sitoplazmik virüs, çoğalabilir, ancak viral RNA'sı 2'-O metilasyonu eksik ve ev sahibi bağışıklık tepkisi tarafından tanınıp ortadan kaldırılır. Bu tür bir mutasyonlu virüs, canlı zayıflatılmış bir aşı olarak akılcı bir şekilde tasarlanabilir. Burada, önemli bir sivri sinek tarafından taşınan flavivirus olan Japon ensefalit virüsü (JEV) kullanarak bu yeni aşı kavramını kanıtlıyoruz. JEV metiltransferazının hem N-7 hem de 2'-O kaplamasını metilasyonu ve ev sahibi doğal bağışıklık tepkisine karşı kaçınma sorumluluğunu gösteriyoruz. Tamamen 2'-O metilasyonunda kusurlu rekombine virüs, hücre kültüründe 30 günden fazla geçirildikten sonra kararlıydı. Mutasyonlu virüs, farelerde zayıflatılmıştı, güçlü humoral ve hücresel bağışıklık tepkileri uyandırıyordu ve yaşamda mühendislik yoluyla elde edilen mutasyonu koruyordu. Tek doz aşı, farelerde JEV suşlarına karşı ölümcül meydan okumaya karşı tam koruma sağladı. Mekanik olarak, zayıflama fenotipine, antiviral etkilerin artması nedeniyle mutasyonlu virüsün interferon ve IFIT proteinlerine karşı daha duyarlı olmasıyla atfedildi. Toplu olarak, sonuçlar, 2'-O metilasyonunda kusurlu virüsün aşı yaklaşımı olarak kullanılmasının uygulanabilirliğini göstermektedir; bu aşı yaklaşımı, kendi viral 2'-O metiltransferazlarını kodlayan diğer flaviviruslara ve non-flaviviruslara da uygulanabilir.


Fruit consumption and risk of type 2 diabetes: results from three prospective longitudinal cohort studies

**Amaç**: Bireysel meyvelerin tip 2 diyabet riskiyle ilişkili olup olmadığını belirlemek.

**Tasarım**: Prospektif uzun süreli kohort çalışması.

**Çalışma Alanı**: Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sağlık profesyonelleri.

**Katılımcılar**:

* **Nurses' Health Study (1984-2008)**: 66.105 kadın
* **Nurses' Health Study II (1991-2009)**: 85.104 kadın
* **Health Professionals Follow-up Study (1986-2008)**: 36.173 erkek

(Temel kronik hastalıklardan arınmış olan bu çalışmaların başlangıçtaki katılımcıları)

**Ana Çıktı Ölçümü**: Kendiliğinden bildirim ve ek anketlerle doğrulanmış tip 2 diyabetin olay sayısı.

**Sonuçlar**: 3.464.641 kişi-yıl takip süresi boyunca 12.198 katılımcı tip 2 diyabet geliştirdi. Diyabetin kişisel, yaşam tarzı ve diyet risk faktörleri göz önünde bulundurularak, toplam bütün meyve tüketiminin her hafta üç porsiyonu için tip 2 diyabetin risk oranının havuzlanmış değeri 0,98 (0,97 [düzeltilmiş] - 0,99) idi.

Bireysel meyvelere karşılıklı olarak ayarlandığında, her hafta üç porsiyon için tip 2 diyabetin risk oranlarının havuzlanmış değerleri şunlardı:

* Çilek: 0,74 (0,66 - 0,83)
* Üzüm ve kuru üzüm: 0,88 (0,83 - 0,93)
* Kuru incir: 0,89 (0,79 - 1,01)
* Elma ve armut: 0,93 (0,90 - 0,96)
* Muz: 0,95 (0,91 - 0,98)
* Greyfurt: 0,95 (0,91 - 0,99)
* Şeftali, vişne ve akçaağaç:


OncomiR-196 promotes an invasive phenotype in oral cancer through the NME4-JNK-TIMP1-MMP signaling pathway

# Arka Plan
MikroRNA-196 (miR-196), ağız kanseri hücrelerinde yüksek düzeyde ifade edilen ve çeşitli kanserlerde anormal olarak ifade edildiği bildirilen bir mikroRNA'dır; ancak ağız kanseri açısından miR-196'nın önemi henüz araştırılmamıştır.

# Yöntemler
miR-196 modülasyonu sonrası hücresel işlevler, hücre büyümesi, göçü, istilası ve radyasyon/kimyoterapi duyarlılığı dahil olmak üzere incelenmiştir. Algoritma tabanlı çalışmalar, miR-196'nın düzenleyici hedefini belirlemek için kullanılmıştır. miR-196 hedef geni ve alt akış moleküler mekanizmalar, RT-qPCR, batı blot, luciferaz raporörü ve konfokal mikroskop analizleri ile doğrulanmıştır. Ağız kanseri hastalarında eşleşen kanser ve komşu normal dokulardan miR-196 ifadesi belirlenmiştir.

# Sonuçlar
Hem miR-196a hem de miR-196b, kanser dokusunda yüksek düzeyde ifade edilmiş ve lenf düğümü metastazı ile ilişkili bulunmuştur (P = 0.001 ve P = 0.006, sırasıyla). Fonksiyonel olarak, miR-196, hücre göçünü ve istilasını teşvik ederek hücre büyümesini etkilemeden aktif bir rol oynamıştır. Mekanizmal olarak, miR-196, NME4 ifadesini inhibe ederek ve p-JNK'yi aktive ederek, TIMP1'i baskılayarak ve MMP1/9'u artırarak işlevini gerçekleştirmiştir.

# Sonuç
miR-196, ağız kanseri gelişimine göç ve istilayı teşvik ederek katkıda bulunur. Klinik olarak, miR-196a/b, kanser dokularında önemli ölçüde yüksek düzeyde ifade edilmiş ve lenf düğümü metastazı ile ilişkili bulunmuştur. Bu nedenle, bulgularımız, kanser metastazının alttaki mekanizması hakkında yeni bilgiler sağlamaktadır. miR-196, ağız kanseri yönetimi için daha iyi bir işaretçi olarak hizmet edebilir.


Reverse engineering of TLX oncogenic transcriptional networks identifies RUNX1 as tumor suppressor in T-ALL

TLX1 ve TLX3 transkripsiyon faktörü onkogenleri, T hücre akut lenfositik lösemi (T-ALL) patogenezinde kritik bir rol oynar. Burada, küresel transkripsiyonal ağların ters mühendislikini kullanarak TLX1 ve TLX3 tarafından kontrol edilen onkogenik düzenleyici devreyi çözmeye çalıştık. Bu sistem biyolojisi analizi, T hücre lösemi homeobox 1 (TLX1) ve TLX3'ü T-ALL'yi yöneten onkogenik transkripsiyonal devrelerin ana düzenleyicileri olarak tanımladı. Önemli bir şekilde, bu hiyerarşik ağın ağ yapısı analizi, TLX1 ve TLX3 tarafından tetiklenen T-ALL'nin ana aracısı olarak RUNX1'i belirledi ve RUNX1'in T hücre dönüşümünde bir tümör baskılayıcı rol öngördü. Bu sonuçlara uygun olarak, insan T-ALL'de tekrarlayan somatik işlev kaybı mutasyonlarını tanımladık. Genel olarak, bu sonuçlar TLX1 ve TLX3'ü, lenfoma gelişimini kontrol eden onkogenik transkripsiyonal ağın zirvesinde konumlandırır, ağ analizlerinin insan kanserinin düzenleyici devrelerindeki anahtar öğeleri belirlemedeki gücünü gösterir ve T-ALL'de bir tümör baskılayıcı gen olarak RUNX1'i tanımlar.


The Impact of the New WHO Antiretroviral Treatment Guidelines on HIV Epidemic Dynamics and Cost in South Africa

Arka plan: 2009 Kasım'dan beri, WHO, HIV ile enfekte yetişkinlerin CD4+ hücre sayıları ≤350 hücre/µl olduğunda antiretroviral terapi (ART) başlatmalarını önermektedir, bunun yerine ≤200 hücre/µl olduğunda. Güney Afrika, sadece hamile ve TB ko-enfekte hastalar için bu stratejiyi benimseme kararı aldı. Yeni WHO yönergelerinin tam olarak uygulanmasının HIV epidemisi dinamikleri ve ilişkili maliyetler üzerindeki etkisini tahmin ettik. Yöntem ve Bulgular: HIV'in belirli cinsel ağlarda ve sağlık ortamlarında yayılması ve kontrolü için bilinen bir modeli kullandık. Modeli, Güney Afrika'daki KwaZulu-Natal eyaletindeki Hlabisa alt bölgesinde temsil etmek için nicelleştirdik. Yeni yönergelere göre HIV epidemisi dinamiklerini, ART'da olan hastaların sayısını ve program maliyetlerini önümüzdeki 30 yıl boyunca tahmin ettik. İlk beş yılda, yeni WHO tedavi yönergeleri yaklaşık %7'lik ek yıllık yatırımlar gerektirirken, %28 daha fazla hasta tedavi görüyor. Ayrıca, HIV vakası sayısında daha derin bir etki olacak ve bu da yedi yıldan sonra daha az yıllık maliyetlere yol açacak. Sonuç olarak elde edilen net maliyetler, ortalama 16 yıl sonra bir kırılma noktasına ulaşıyor. Sonuç: Çalışmamız, WHO'nun tüm HIV'li hastalar için ART'ı ≤350 hücre/µl'de başlatma önerisini güçlendiriyor. Birçok yaşam yılı kurtarılmasıyla ilişkili faydaların yanı sıra, küçük bir ön yükleme, sınırlı bir zaman diliminde net tasarruflara yol açıyor gibi görünüyor. Bu sonuç, alternatif varsayımlara ve ART fiyatları ve etkinliğinde beklenen değişikliklere dayanmaktadır. Bu nedenle, Güney Afrika, yeni WHO yönergelerini tam olarak benimsemek için sağlık altyapısını hızla genişletmeyi hedeflemelidir.


ER-associated mitochondrial division links the distribution of mitochondria and mitochondrial DNA in yeast

Mitokondriyal bölünme, mitokondri dağılım ve işlevi için önemlidir. Son veriler, ER-mitokondri temaslarının mitokondri bölünme sitelerini işaret ettiğini göstermiştir, ancak bu temaların moleküler temeli ve işlevleri anlaşılmamıştır. Burada, maya organizmasında ER-mitokondri bağlama kompleksi ERMES ve yüksek derecede korunmuş Miro GTPazı Gem1'in, ER ile ilişkili mitokondri bölünmesi için mekansal ve işlevsel olarak bağlantılı olduğunu gösteriyoruz. Gem1, ER-mitokondri temaslarını düzenleyen negatif bir düzenleyici olarak işlev görür, bu aktivite, bölünme sonrası yeni oluşturulan mitokondri uçlarına dağıtılan yeni oluşturulan mitokondri uçlarının mekansal çözünürlüğü ve dağılımı için gereklidir. Önceki çalışmalar, ERMES'in aktif olarak çoğalan mitokondri nükleoidlerinin bir alt kümesinde lokalize olduğunu göstermiştir. Gösteriyoruz ki mitokondri bölünmesi, nükleoidlerle mekansal olarak bağlantılıdır ve bu nükleoidlerin çoğunluğu bölünmeden önce ayrışır, bu da onları mitokondri ağında yeni oluşturulan uçlara dağıtır. Bu nedenle, ER ile ilişkili bölünmenin, mitokondri ve mitokondri nükleoidlerinin hücrelerde dağılımını birbirine bağladığını varsayıyoruz. DOI: http://dx.doi.org/10.7554/eLife.00422.001


BMI-1 Autoantibody as a New Potential Biomarker for Cervical Carcinoma

BMI-1, çeşitli kanserlerde aşırı ifade edilir ve bu da bağışıklık tepkisine yol açabilir ve otoantikorların indüklenmesine neden olabilir. Bununla birlikte, BMI-1 otoantikorunun biyomarkeri olarak araştırılması nadiren yapılmıştır, istisna olarak nazofarenks kanseri için. Boyun kanseri için BMI-1 otoantikorlarının bir biyomarker olarak kullanılabilirliği belirsizdir. Bu çalışmada, karma boyun kanseri dokularından T7 faj cDNA kütüphanesi taraması ile BMI-1 proteinleri izole edildi. 67 boyun kanseri hastası ve 65 kontrol örneği için serum örneklerinde BMI-1 otoantikor seviyelerini ELISA ve immuno-blot kullanarak analiz ettik. BMI-1 mRNA veya protein seviyeleri boyun kanseri hücre hatlarında aşırı ifade edildi. Immuno-blot sonuçları, hasta serumlarında normal serumlara kıyasla artan BMI-1 otoantikor seviyelerini gösterdi. Ayrıca, antikor bağlılığı testi sonuçları, boyun polipleri ve normal serumlarda BMI-1 otoantikor seviyeleri arasında bir fark olmadığını, ancak hasta serumlarında normal kontrol serumlarına kıyasla önemli ölçüde daha yüksek olduğunu gösterdi (hasta 0.827±0.043 ve normal 0.445±0.023; P<0.001). Dahası, BMI-1 otoantikor seviyeleri, normal serumlara kıyasla (P<0.001) aşama I'de (0.672±0.019) önemli ölçüde arttı ve tümör ilerlemesi sırasında kademeli olarak arttı (aşama I 0.672±0.019; aşama II 0.775±0.019; aşama III 0.890±0.027; aşama IV 1.043±0.041). Bu seviyeler, boyun kanseri hastalığının ilerlemesiyle de önemli ölçüde ilişkiliydi (P<0.001). İstatistiksel analizler, lojistik regresyon ve alıcı işletme karakteristikleri (ROC) eğrileri kullanarak BMI-1 otoantikor seviyesinin boyun kanseri için bir biyomarker olarak kullanılabileceğini gösterdi ( duyarlılık 0.78 ve özgüllük 0.76; AUC = 0


MicroRNAs can generate thresholds in target gene expression

MikroRNA'lar (miRNA'lar), gen ifadesini dizinlere bağlı olarak baskılayan, kısa ve yüksek derecede korunmuş, kodlamayan RNA molekülleridir. Tek hücre ölçümleri yapmak için nicel floresan mikroskopisi ve akış sitometri kullandık ve miRNA ile düzenlenmeyen bir hedef genin protein ifadesini izledik. Bulgularımıza göre, ortalama baskılama düzeyi, önceki nüfus temelli ölçümlerle uyumlu olarak mütevazı olsa da, bireysel hücreler arasında baskılama dramatik şekilde değişir. Özellikle, miRNA'lar tarafından yapılan düzenlemenin, hedef mRNA'nın bir eşik seviyesinin altında protein üretimi yüksek derecede baskılanmasını sağladığını gösteriyoruz. Bu eşik seviyesine yakın, protein ifadesi, hedef mRNA girdisine duyarlı bir şekilde tepki verir, bu da moleküler titrasyon matematiksel modeline uygundur. Bu sonuçlar, miRNA'ların hem bir anahtar hem de gen ifadesinin hassas ayarlayıcısı olarak işlev görebileceğini göstermektedir.


Oncogenic mTOR signaling recruits myeloid-derived suppressor cells to promote tumor initiation

Myeloid kökenli baskılayıcı hücreler (MDSC'ler), birincil ve metastatik kanser ilerlemesinde kritik roller oynar. MDSC düzenlemesi, aynı türdeki malignansten muzdarip olan hastalar arasında bile büyük ölçüde değişkenlik gösterir ve bu heterojenliği yöneten mekanizmalar büyük ölçüde bilinmez. Burada, insan tümör genomik verilerini ve sincenik memeli tümör modellerini bütünleştirerek, kanser hücrelerindeki mTOR sinyalizasyonunun, memeli tümörün MDSC birikimini uyarmak için G-CSF'yi nasıl düzenlediğini gösteriyoruz. Bu yolu veya aktivatörlerini (örneğin, FGFR) engelleyen, tümör ilerlemesini bozar, bu da MDSC'leri veya G-CSF'yi geri getirerek kısmen kurtarılır. Tümör başlatıcı hücreler (TIC'ler) yüksek G-CSF seviyelerine sahiptir. MDSC'ler, tümör hücrelerinde Notch'u etkinleştirerek, geri beslemeli bir döngü oluşturarak TIC sıklığını karşılıklı olarak artırır. İlkel meme kanserleri ve hasta türemiş xenograft'ların analizleri, bu mekanizmaları hastalarda doğrular. Bu bulgular, mTOR sinyalizasyonunun pro-tumorjenik MDSC'leri işe almak için non-kanonik bir onkogenik rolü olduğunu ve belirli kanser alt gruplarının farklı bir bağışıklık mikro ortamı teşvik etmek ve buna bağımlı olduğunu gösterir.


Management of women who have a genetic predisposition for breast cancer.

Kadınlarda meme kanseri için genetik yatkınlık olan kadınların yönetimi dikkatli planlama gerektirir. BRCA 1 ve BRCA 2 mutasyonlarına sahip kadınlar meme kanseri ve diğer kanserler için artmış riske sahiptir, özellikle de yumurtalık kanseri. Tarama, koruyucu cerrahi ve kimyasallarla önleme, bu hastaların yönetiminde yaygın olarak kullanılan stratejilerdir ve kadınlar bu stratejilerden birini veya daha fazlasını seçebilir. Bu stratejilerin özellikle mutasyon taşıyıcılarında etkisini değerlendirmek için herhangi bir rastgele ön prospektif deneme yapılmamıştır. Tüm hastalara tarama, koruyucu cerrahi ve kimyasallarla önlemenin hem fayda hem de zarar potansiyeli olduğunu bildirmeleri gerekir.


Astrocytes from Familial and Sporadic ALS Patients are Toxic to Motor Neurons

Amyotrofik lateral skleroz (ALS), ölümcül bir motor nöron hastalığıdır ve ailevi (F)ALS'de motor nöron ölümüne önemli ölçüde katkıda bulunan astrositlerle ilişkilendirilmiştir. Ancak, ALS'nin patolojisinde astrositlerin önerilen rolü, FALS için dominant SOD1 genindeki mutasyonlara dayanan fareler üzerinde yapılan çalışmalardan kısmen türetilmiştir, bu mutasyonlar tüm ALS vakalarının %2'den azını oluşturur. Sporadik (S)ALS'deki rolleri, %90'dan fazla ALS hastasını etkileyen bu durumun %90'ından fazlasını oluşturur. Hem FALS hem de SALS hastalarından alınan postmortem dokulardan oluşturulan astrositleri kullanarak, hem iki hasta grubundan elde edilen astrositlerin motor nöronlara benzer şekilde toksik olduğunu gösteriyoruz. Ayrıca, SOD1'in SALS için uygulanabilir bir hedef olduğunu da gösteriyoruz, çünkü motor nöronlara karşı astrosit medyasyonlu toksisiteyi önemli ölçüde azaltan bir şekilde indirgenmesi. Verilerimiz, SALS'de astrositleri, hücre özerk olmayan bir bileşen olarak vurgular ve SALS ve FALS için ortak hastalık mekanizmalarını araştırmak ve potansiyel terapileri değerlendirmek için bir in vitro model sistemi sağlar.


High-intensity functional exercise program and protein-enriched energy supplement for older persons dependent in activities of daily living: a randomised controlled trial.

Bu rastgele kontrollü denemenin amaçları, yüksek yoğunluklu işlevsel egzersiz programının günlük yaşam aktivitelerine bağımlı yaşlı kişilerde denge, yürüyüş yeteneği ve alt ekstremite gücünü iyileştirip iyileştirmediğini ve egzersizlerden hemen sonra protein zenginleştirilmiş enerji takviyesinin eğitim etkilerini artırdığını belirlemekti. Günlük yaşam aktivitelerine bağımlı, bakım evlerinde yaşayan ve Mini-Mental Durum Muayenesi (MMSE) puanı 10'dan az olan 191 yaşlı kişi katıldı. Onlar, yüksek yoğunluklu işlevsel egzersiz programına veya kontrol aktivitesine, 3 ay boyunca 29 oturum içeren ve protein zenginleştirilmiş enerji takviyesine veya plasebo'ya rastgele atandı. Berg Denge Ölçeği, kendi hızında ve maksimum yürüyüş hızı ve alt ekstremite gücünün tek tekrar maksimumu 3 ve 6 ay takip edildi ve niyetli tedavi ilkesi kullanılarak 2x2 faktörlü ANCOVA ile analiz edildi. 3 ay sonra, egzersiz grubu, kontrol grubuna kıyasla kendi hızında yürüyüş hızında önemli bir iyileşme gösterdi (ortalama fark 0.04 m/s, p = 0.02). 6 ay sonra, egzersiz grubu için Berg Denge Ölçeği (1.9 puan, p = 0.05), kendi hızında yürüyüş hızı (0.05 m/s, p = 0.009) ve alt ekstremite gücü (10.8 kg, p = 0.03) açısından önemli iyileşmeler görüldü. Egzersiz ve beslenme müdahaleleri arasında etkileşim etkileri gözlenmedi. Sonuç olarak, yüksek yoğunluklu işlevsel egzersiz programı, günlük yaşam aktivitelerine bağımlı yaşlı kişilerde denge, yürüyüş yeteneği ve alt ekstremite gücü üzerinde uzun vadeli olumlu etkilere sahiptir. Egzersizlerden hemen sonra protein zenginleştirilmiş enerji takviyesi, eğitimin etkilerini artırmadığı görülüyor.


Inhibition of fatty acid oxidation modulates immunosuppressive functions of myeloid-derived suppressor cells and enhances cancer therapies

Myeloid kökenli baskılayıcı hücreler (MDSC), T hücre bağışıklığını inhibe ederek ve kötü niyetli hücre proliferasyonunu ve göçünü teşvik ederek tümör büyümesini teşvik eder. Tümörlerdeki MDSC'yi engelleme terapötik potansiyeli, heterojenlikleri, plastisiteleri ve çeşitli kemoterapi ajanlarına dirençleri nedeniyle sınırlı kalmıştır. Son araştırmalar, bağışıklık hücrelerinin farklılaşması ve işlevinde enerji metabolik yolaklarının rolünü vurgulamıştır; ancak MDSC'yi düzenleyen metabolik özellikler hala belirsizdir. Amacımız, MDSC'nin kullandığı enerji metabolik yol(lar)ı belirlemek, bu yolların MDSC'nin baskılayıcı işlevi üzerindeki etkisini tespit etmek ve bu inhibisyonun MDSC'yi engellediğini ve antitümor terapilerini artırdığını test etmektir. Birkaç fare tümör modeli kullanarak, tümör içinde MDSC'lerin (T-MDSC) yağ asidi alımını artırdığını ve yağ asidi oksidasyonunu (FAO) etkinleştirdiğini bulduk. Bu, artan mitokondri kütlesi, anahtar FAO enzimlerinin upregülasyonuna ve artan oksijen tüketim oranına eşlik etti. FAO'nun farmakolojik inhibisyonu, T-MDSC'de bağışıklık baskılayıcı yolları ve işlevleri engelledi ve baskılayıcı sitokin üretimini azalttı. FAO inhibisyonu tek başına, T hücre bağımlı bir şekilde tümör büyümesini önemli ölçüde geciktirdi ve adaptif T hücre terapisinin antitümor etkisini artırdı. Ayrıca, FAO inhibisyonu ve düşük doz kemoterapi kombinasyonu, T-MDSC'nin baskılayıcı etkilerini tamamen engelledi ve önemli bir antitümor etkisi indükledi. İlginç bir şekilde, insan MDSC'lerde periferik kan ve tümörlerde yağ asidi alımında ve FAO ile ilişkili enzimlerin ifadelerinde benzer bir artış gözlemlendi. Bu sonuçlar, FAO inhibisyonunun MDSC'yi engellemek ve çeşitli kanser terapilerini geliştirmek için yeni bir yaklaşım olarak test edilmesinin mümkün olduğunu desteklemektedir.


Predicting mortality of patients hospitalized for acutely exacerbated chronic obstructive pulmonary disease.

AMAÇ: Akut olarak kötüleşen kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) hastalarının kısa vadeli prognozunu etkileyen faktörleri belirlemek.

HASTALAR VE YÖNTEMLER: 1981-1990 yılları arasında bir üniversite hastanesinin pnömoni servisinde birincil hastalık olarak KOAH olan 590 hasta incelendi. Tüm hastalar için akut KOAH'ın tedavisinde standart bir protokol uygulandı. Hastalık kayıtları iki gözlemci tarafından geriye dönük olarak analiz edildi ve hastaların girişte tanımlayan 23 klinik ve laboratuvar değişkeni toplandı. Yaş ve arteriyel gaz verileri de dikkate alındı ve sonuç olarak ölüm kaydı yapıldı. Gözlemciler arasındaki tekrarlanabilirlik, kappa katsayısı ve Spearman rho sırasıyla ikili ve sürekli değişkenler için hesaplanarak test edildi. Klinik ve laboratuvar faktörlerinin sonuçla ilişkisi, önce tek değişkenli analizle ve ardından önceden ölümle tek değişkenli olarak ilişkili değişkenlerin bağımsız tahmin edici rolünü değerlendiren bir lojistik regresyon analiziyle değerlendirildi.

SONUÇLAR: Ölüm oranı %14.4'tü. Lojistik regresyon analizi, ölümde dört bağımsız belirleyiciyi ortaya çıkardı: Yaş (odds oranı [OR] 1.07; %95 güven aralığı [CI] 1.04-1.11), alveol-arteriyel oksijen gradyanı 41 mm Hg'den fazla (OR 2.33; %95 CI 1.39-3.90), ventriküler aritmi (OR 1.91; %95 CI 1.10-3.31) ve atriyal fibrilasyon (OR 2.27; %95 CI 1.14-4.51).

SONUÇLAR: Akut olarak kötüleşen KOAH hastalarının ölüm riski yüksek olanları girişte belirlenebilir. Kalp disfonksiyonunu yansıtan değişkenler bu riski belirlemede önemlidir. Akciğer fonksiyon verileri arasında sadece alveol-arteriyel oksijen gradyanı tahmin modeline katkıda bulunur.


Clathrin is required for the function of the mitotic spindle

Clathrin, hücre içinde membran ve proteinlerin taşınması için vesiküllerin oluşumunda belirlenmiş bir işlevi vardır. Clathrin-kaplı vesiküllerin oluşumu, bölünmeyen hücrelerde sürekli olarak gerçekleşir, ancak mitoz sırasında, clathrin spindle aparatı üzerine yoğunlaştığında durdurulur. Burada, clathrin'in mitotik spindle'ı istikrarlı hale getirerek kromozomların kongreye (metafaz plakasına toplanması) yardım ettiğini gösteriyoruz. Spindle'a bağlanan clathrin, clathrin ağır zincirin amino-terminal alanına doğrudan bağlanır. RNA müdahalesi ile clathrin ağır zincirin depolanması, mitozun uzamasına neden olur; kinetokor lifleri istikrarsızlaşır, bu da kromozomların metafaz plakasına kongreye defalarca başarısız olmasına ve spindle kontrol noktasının sürekli aktif kalmasına yol açar. Normal mitoz, clathrin triskeliyalar tarafından kurtarılır, ancak clathrin ağır zincirin N-terminal alanı değil, bu da kinetokor liflerinin istikrarının clathrin'in benzersiz yapısına bağlı olduğunu gösterir. Clathrin'in normal mitoz için önemi, clathrin ağır zinciri gen füzyonları içeren insan kanserlerinin anlaşılması açısından alakalı olabilir.


The origin and neuronal function of in vivo nonsynaptic glutamate.

Vücuttaki bazal dış hücre içi glutamat, sinaptik çıkıntının dışındaki dış hücre boşluğunda mikromolar konsantrasyonlarda bulunur ve bu glutamatın kaynağı veya işlevi bilinmemektedir. Bu rapor, sitin-glutamat antiportöründen glutamat salınımının engellenmesinin, rat striatum'da extrasinaptik glutamat seviyelerinde önemli bir azalma (yüzde 60) yarattığını, ancak voltaj bağımlı sodyum ve kalsiyum kanallarının engellenmesinin nispeten az değişikliklere (0-30%) neden olduğunu ortaya koymaktadır. Bu, striatum'daki vücuttaki extrasinaptik glutamatın birincil kaynağının, sitin-glutamat antiportöründen non-vesiküler glutamat salınımı olduğu anlamına gelmektedir. [35S]sitin alımını ölçerek, vesiküler salınımla benzer şekilde, sitin-glutamat antiportörünün aktivitesinin, cAMP bağımlı protein kinaz mekanizması yoluyla grup II metabotik glutamat reseptörleri (mGluR2/3) tarafından negatif olarak düzenlendiği gösterilmiştir. Antiportörden kaynaklanan dış hücre içi glutamat, dış hücre içi glutamat ve dopamin seviyelerini düzenlemiştir. mGluR2/3 antagonist'i (RS)-1-amino-5-fosfonindan-1-karboksilik asit (APICA) infüzyonu, dış hücre içi glutamat seviyelerini artırdı ve antiportörün önceden engellenmesi, APICA ile tetiklenen dış hücre içi glutamat artışını önledi. Bu, antiportörden salınan glutamatın, mGluR2/3'ün endojen tonunun kaynağı olduğunu göstermektedir. Antiportörün engellenmesi ayrıca, dış hücre içi dopamin seviyelerinde bir artışa neden oldu ve bu artış, mGluR2/3 agonisti (2R,4R)-4-aminopirrolidin-2,4-dikarboksilat'ın infüzyonu ile tersine çevrildi, bu da antiportörden kaynaklanan glutamatın, dopamin iletimini mGluR2/3 heteroreceptorlar aracılığıyla modüle edebileceğini göstermektedir. Bu sonuçlar, sitin-glutamat antiportöründen non-vesiküler salınımın, vücuttaki dış hücre içi glutamatın birincil kaynağı olduğunu ve


Disease-associated functions of IL-33: the new kid in the IL-1 family

Interleukin-33 (IL-33), IL-1 ailesinde yeni tanımlanan bir üye, pro-enflamatuar uyarımdan sonra birçok hücre tipi tarafından ifade edilir ve hücre lizisinde serbest bırakıldığı düşünülür. IL-33 reseptörü, ST2 ve IL-1 reseptör aksesuar proteini'nden oluşur ve özellikle T yardımcı 2 (TH2) hücreleri ve mast hücreleri tarafından yaygın olarak ifade edilir. IL-33, solucan enfeksiyonuna karşı ev sahibi koruyucudur ve TH2 tipi bağışıklık yanıtlarını teşvik ederek aterosklerozu azaltır. Bununla birlikte, IL-33 aynı zamanda astımın patogenezini astım hücrelerinin genişlemesini teşvik ederek ve mast hücre aktivitesini aracılık ederek destekleyebilir. Bu nedenle, IL-33 çeşitli hastalıklar için yeni bir tedavi hedefi olabilir.


Interferon alpha therapy for hepatitis C: treatment completion and response rates among patients with substance use disorders

Arka PlanUyuşturucu kullanım bozukluğu (SUD) olan bireyler, Hepatit C virüsü enfeksiyonu (HCV) açısından daha yüksek risk altındadır ve bu hastaların tedavi yanıtlarını deneysel olarak inceleyen az sayıda çalışma vardır. Bu çalışmanın amacı, HCV'ye karşı interferon alfa tedavisi (IFN) tamamlama ve yanıt oranlarını, komorbid SUD geçmişi olan HCV hastalarında değerlendirmekti. Bu hastalar için tedavi stratejilerini ve kılavuzları bilgilendirmek için daha fazla veriye ihtiyaç vardır. Tıbbi kayıt veritabanı kullanılarak, 1998-2003 yılları arasında Veterans Healthcare Administration (VHA) Veterans Integrated Service Network 20 (VISN 20) kapsamında 307.437 vakanın retrospektif verileri toplandı. Genotipleri bilinen ve herhangi bir türde IFN (normal veya pegilasyonlu IFN) veya kombinasyon tedavisi (IFN ve ribavirin) ile tedavi edilen tüm hastalar arasında, SUD geçmişi olan hastalar (SUD+ Grup) ve SUD geçmişi olmayan hastalar (SUD- Grup) arasında IFN tamamlama ve yanıt oranları karşılaştırıldı.SonuçlarOdds oran analizleri, SUD+ Grup'un genotip 2 ve 3 için (73.1% vs. 68.0%) ve genotip 1 ve 4 için (39.5% vs. 39.9%) SUD- Grup'a kıyasla IFN tedavisini tamamlama olasılığının eşit olduğunu ortaya koydu. Tüm IFN tedavisine başlayan hastaların örnekleminde, SUD- ve SUD+ Grup'lar, genotip 2 ve 3 için (52.8% vs. 54.3%) ve genotip 1 ve 4 için (24.5% vs. 24.8%) son tedavi yanıtına ve genotip 2 ve 3 için (42.6% vs. 41.1%) ve genotip 1 ve 4 için (16.0% vs. 22.3%) sürdürülebilir viral yanıtına eşit derecede ulaşma olasılığına sahipti.SonuçBireyler, SUD geçmişi olup olmamasına bakılmaksızın, HCV'ye karşı antiviral tedaviye benzer yanıtlar


Association between infection with Helicobacter pylori and risk of gastric cancer: evidence from a prospective investigation.

AMAÇ: Helikobakter pylori'ye (H. pylori) önceki enfeksiyonun gastrik kanserle olan ilişkisini araştırmak.

YÖNTEM: Gastrik kanser tanısı konmadan önce toplanan kan örneklerinde H. pylori'ye karşı IgG antikorlarının yaygınlığını karşılaştırmak için vaka-kontrol analizi. H. pylori antikorunun varlığı (10 mikrogram/ml'den fazla IgG/ml) enzimatik bağlanmış immün emici test (ELISA) ile belirlendi.

KİŞİLER: 29 gastrik kanser tanısı konan erkek ve 116 yaş eşleştirilmiş kontrol. 22.000'den fazla orta yaşlı erkeğin kan örneklerini 1975-1982 yılları arasında toplayan iki devam eden kohort çalışmasından (İngiliz Birleşik Provident Birliği çalışması ve Caerphilly İşbirliği Kalp Hastalığı Çalışması) seçildi.

SONUÇLAR: 29 vakanın 20'si (69%) ve 116 kontrolün 54'ü (47%) H. pylori'ye özgü antikorlara pozitifti. Belirli IgG konsantrasyonu vaka grubunda kontrol grubuna göre önemli ölçüde daha yüksekti (90 mikrogram/ml vs. 3.6 mikrogram/ml, p < 0.01). H. pylori enfeksiyonu öyküsünün gastrik kanser riskini tahmin edilen oranları 2.77 (güven aralığı %95 1.04-7.97, 2p = 0.039) idi.

SONUÇLAR: H. pylori enfeksiyonu gastrik kanserin önemli bir nedeni olabilir; tüm vakaların %35-%55'i böyle bir enfeksiyona bağlı olabilir.


Oncostatin M and leukemia inhibitory factor do not use the same functional receptor in mice.

Onkostatin M (OSM) ve akut lenfositik faktör (LIF), il-6 alt ailesine ait sitokinlerin ortak sinyal transdüser gp130'u kullanan üyelerdir. İnsan OSM (hOSM) ve LIF, işlevsel yüksek afiniteli bir reseptör paylaşır, bu reseptör gp130 ve LIF reseptörü beta alt birimi (LIFRbeta)'den oluşur. Son zamanlarda, hOSM için ikinci yüksek afiniteli bir reseptörün, gp130 ve hOSM reseptörü beta alt birimi tarafından oluşturulduğuna dair bir keşif yapıldı. Bununla birlikte, murin OSM (mOSM) ve reseptörlerinin doğası bilinmiyordu. Son zamanlarda klonlanan mOSM cDNA'sını kullanarak, mOSM'i ürettik ve biyolojik aktivitesini ve reseptör yapısını inceledik. Murin hematopoetik hücre hatları M1 ve DA1.a, bir embriyojenik kök hücre hattı CCE ve Ba/F3 transfektantları, gp130 ve LIFRbeta'yı ifade eden, murin LIF (mLIF) ve insan OSM (hOSM)'e eşit derecede iyi yanıt verirken, bu hücreler mOSM'e sadece mLIF ve hOSM'in konsantrasyonlarının 30-100 kat daha yüksekinde yanıt verdi. Buna karşılık, NIH3T3 hücreleri mOSM'e yanıt verdi, ancak mLIF ve hOSM'e yanıt vermedi. Scatchard grafik analizi, mOSM'in gp130'a düşük afiniteli (kd = 2.8-4.2 nmol/L) bağlandığını ve LIFRbeta'nın varlığında bağlanma afinitesinin artmadığını gösterdi. Bununla birlikte, mOSM, NIH3T3 hücrelerine yüksek afiniteli (kd = 660 pmol/L) bağlandı, oysa mLIF NIH3T3 hücrelerine hiç bağlanmadı. Bu sonuçlar, hOSM'e aksine, mOSM ve mLIF'in aynı işlevsel reseptörü paylaşmadığını ve mOSM'in sadece özel reseptör kompleksi aracılığıyla sinyaller ilettiğini göstermektedir. Gelecekteki fareler üzerine yapılan çalışmalar, OSM'in fizyolojik rollerini tanımlayacaktır.


Multifunctional in vivo vascular imaging using near-infrared II fluorescence

Vücut içinde gerçek zamanlı epifluoresans görüntüleme, farenin arka bacak damarlarını ikinci yakın kızılötesi bölge (NIR-II) kullanarak tek duvarlı karbon nanotüpleri fluorofor olarak gerçekleştirilir. 1-3 mm derinlikte arka bacakta küçük damar görüntüleme için hem yüksek mekansal (yaklaşık 30 μm) hem de zaman çözünürlüğü (<200 ms/kare) elde edilir. Bu, yararlı NIR-II optik penceresi sayesinde derin anatomik nüfuz ve düşük saçılma sağlar. Bu mekansal çözünürlük, geleneksel NIR görüntüleme (NIR-I) veya mikroskopik bilgisayarlı tomografiden elde edilemez ve zaman çözünürlüğü tarama mikroskopisi görüntüleme tekniklerinden çok daha yüksektir. Arter ve ven damarları, hemodinamiklerinin belirgin farklılıklarına dayanarak dinamik kontrast artırılmış NIR-II görüntüleme tekniği kullanılarak açık bir şekilde ayırt edilir. Ayrıca, NIR-II görüntülemenin derin doku nüfuz etme ve yüksek mekansal ve zaman çözünürlüğü, normal ve iskemik femoral arterlerde kan hızının hassas ölçümünü sağlar, bu da daha düşük kan hızlarında ultrasonografiden daha fazlasını sağlar.


Colorectal cancer survival in socioeconomic groups in England: variation is mainly in the short term after diagnosis.

Bu çalışmanın amacı, İngiltere'de kanser hayatta kalma oranlarında sosyoekonomik gruplar arasındaki farklılıkları incelemek ve özellikle kısa takip dönemindeki hayatta kalma oranlarına odaklanmaktı.

PATIENLER VE YÖNTEMLER:
İngiltere'de 1996-2004 yılları arasında kolon kanseri teşhisi konan bireylerin kayıtları, kanser kayıtları aracılığıyla belirlendi. Beş yıllık birikimli göreli hayatta kalma ve fazla ölüm oranları hesaplandı.

SONUÇLAR:
Kolon kanseri için, takip döneminin ilk ayında çok yüksek bir fazla ölüm oranı gözlemlendi ve sosyoekonomik olarak dezavantajlı gruplar arasında bu oran en yüksekti. Sonraki dönemlerde fazla ölüm oranları çok daha düşüktü ve sosyoekonomik farklılıklar azaldı. Fazla ölüm oranlarındaki değişim kalıbı genel olarak rektal kanserde benzer olsa da, sosyoekonomik farklar birkaç yıl daha devam etti. Eğer tüm kolon kanseri hastalarının fazla ölüm oranları en zengin sosyoekonomik beşincil içinde gözlemlenen oranlarla aynı olsaydı, her yıl kolon kanseri hastalarında 360 ölüm ve rektal kanserde 336 ölüm azalması olurdu. Bu ölümler neredeyse tamamen teşhisin ilk ayı ve ilk yılında meydana geldi.

SONUÇ:
Son yıllarda ulusal kanser kontrol gündeminde gelişmeler, sonuç ölçümlerine artan bir vurgu içeriyor ve kanser hayatta kalma oranları, kanser kontrolündeki değişim ve ilerlemenin bir operasyonel ölçüsü olarak hizmet ediyor. Sosyoekonomik gruplar arasındaki hayatta kalma farklılıklarının doğasını ortaya çıkaran bu çalışmanın sonuçları, bu stratejiye güçlü bir destek sağlıyor.


Cardiac myocyte remodeling mediated by N-cadherin-dependent mechanosensing.

Hücre-hücre bağları, kardiyak hücrelerin yapısal ve işlevsel bütünlüğünü korumak için kritik öneme sahiptir. Hücre-dış hücre matrisi (ECM) etkileşimlerine odaklanan kardiyak mekanotransduksiyon ve myofibril oluşumu üzerine yapılan çoğu çalışmanın dışında, hücre-hücre etkileşimleri hakkında çok az şey bilinmektedir. Bu çalışma, özellikle N-kadherin ile aracılanan mekanotransduksiyonun, yeni doğan ventriküler kardiyak myositlerin morfolojisi ve iç organizasyonuna doğrudan rolünü değerlendirir. Sonuçlar, kadherin ile aracılanan hücre bağlarının, integrin ile aracılanan kuvvet tepkisi ve iletimine benzer bir sitoskelet ağı tepkisine neden olabileceğini gösterir ve bu da myofibril organizasyonu, myosit şekli ve kortikal sertliği etkiler. N-kadherin ile aracılanan çekme kuvvetleri, ECM ile desteklenen kuvvetlerle karşılaştırılabilir bulunmuştur. Yükler (jel sertliği) olarak uygulanan yüklere bağlı olarak tahmin edilen çekme kuvvetlerindeki yönsel değişiklikler, N-kadherin'in mekanik duyarlı bir bağ reseptörü olduğunu kanıtlamak için ek kanıt sağlar. Öte yandan, ölçülen hücre yayılma alanı, uygulanan yük (bağlı substrat sertliği) olarak bir fonksiyon olarak mekanik duyarlılık tepkisi (kazanç) sürekli olarak N-kadherin kaplı yüzeylerle karşılaştırıldığında ECM proteini kaplı yüzeylerde daha yüksek bulunmuştur. Ayrıca, N-kadherin bağlı bir mikroortamda myositlerin sitoskelet mimarisi, ECM ortamında olduğundan farklı olarak karakterize edilmiştir, bu da iki mekanotransdüktif hücre bağ sisteminin hem bağımsız hem de tamamlayıcı roller oynayabileceğini düşündürmektedir. Bu sonuçlar, hücre-hücre ile aracılanan kuvvet algısı ve iletiminin kardiyak yapının ve işlevinin organizasyonu ve gelişimiyle ilişkili olduğunu göstermektedir.


NEAT1: A novel cancer‐related long non‐coding RNA

Anormal derecede yüksek NEAT1 (nükleer paraspekül montaj transkripti 1) uzun olmayan kodlamayan RNA'nın (lncRNA) aşırı ifadesi, akciğer kanseri, özofagus kanseri, kolon kanseri ve hepatoselüler karcinoma gibi farklı katı tümör türlerinde kaydedilmiştir. Bu yüksek seviyeler, kötü prognozla ilişkilendirilmiştir. Buna karşılık, akut promyelositik lösemi (APL) gibi hastalıklarda NEAT1 baskılanmıştır ve bu durum, lökosit farklılaşmasını teşvik eder. Bu incelemede, NEAT1'in onkogenik rolü ve potansiyel klinik faydaları hakkında mevcut kanıtlara genel bir bakış sunuyoruz. NEAT1 aşırı ifadesinin üst ve alt akış mekanizmalarını aydınlatmak için daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.


The Function and Therapeutic Potential of Long Non-coding RNAs in Cardiovascular Development and Disease

Genom çapında analizlerin ve RNA dizilemenin popülerleşmesi, insan genomunun büyük bir kısmının, etkili bir şekilde transkripsiyonu olmasına rağmen, protein kodlamadığı keşfine yol açtı. Uzun olmayan kodlamayan RNA'lar, hem normal hem de hastalık durumlarında gen ifadesinin kritik düzenleyicileri olarak ortaya çıktı. Kalp içinde ifade edilen uzun olmayan kodlamayan RNA'ların çalışmaları, kardiyovasküler gelişim ve hastalıkla birlikte gen ilişkilendirme çalışmaları, bu moleküllerin kardiyovasküler gelişim ve hastalık sırasında düzenlendiğini ortaya koydu. Bazı uzun olmayan kodlamayan RNA'lar, kardiyak patolojiyi işlevsel olarak ima etti ve potansiyel terapötik hedefler olarak kabul edildi. Burada, kardiyovasküler sistemde uzun olmayan kodlamayan RNA'ların mevcut bilgilerini inceliyoruz, özellikle kardiyovasküler gelişim ve biyolojiye odaklanarak, hipertansiyon, koroner arter hastalığı, miokard enfarktüsü, iskemiye ve kalp yetmezliği üzerine. Potansiyel terapötik sonuçları ve uzun olmayan kodlamayan RNA araştırmasındaki zorlukları tartışıyoruz, gelecekteki araştırma ve çeviri odakları için yönler sunuyoruz.


Oct4 links multiple epigenetic pathways to the pluripotency network

Oct4, iyi bilinen bir transkripsiyon faktörü, kök hücre kendi yenilenmesi, çoklu potansiyellik ve somatik hücre yeniden programlamada temel roller oynar. Bununla birlikte, Oct4'ün kritik düzenleyici faaliyetlerini belirleyen Oct4 ile ilişkili protein kompleksleri ve içsel protein-protein etkileşimleri hakkında sınırlı bilgi mevcuttur. Burada, fare embriyosel kök hücrelerde (mESCs) Oct4 protein komplekslerini saflaştırmak için geliştirilmiş bir bağlılık saflaştırma yaklaşımı ve kütle spektrometresi kullandık ve mESCs'nin kendi yenilenmesi ve çoklu potansiyelliği için önemli birçok yeni Oct4 ortağı keşfettik. Önemli olan, Oct4'ün çoklu kromatin değiştirme kompleksleriyle ilişkili olduğunu bulmak, bu komplekslerin kök hücre bakımı ve somatik hücre yeniden programlamada bilinen ve yeni kanıtlanmış işlevsel önemi vardır. Çalışmamız, genetik ve epigenetik düzenlemenin kök hücre çoklu potansiyelliği üzerindeki sağlam bir biyokimyasal temel oluşturur ve alternatif faktör temelli yeniden programlama stratejilerini keşfetmek için bir çerçeve sağlar.


Tet1 is dispensable for maintaining pluripotency and its loss is compatible with embryonic and postnatal development.

Tet ailesine ait enzimler (Tet1/2/3), 5-metil sitosin (5mC)'i 5-hidroksimetil sitosine (5hmC)'e dönüştürür. Fareli embriyone kök hücreleri (mESCs), Tet1'i yüksek oranda ifade eder ve 5hmC seviyesi yüksektir. Tet1, ESC'lerin in vitro bakımı ve hücre çizgisi belirlenmesinde rol oynadığına dair kanıtlar sunmuştur, ancak gelişimin tam işlevi iyi tanımlanmamıştır. Tet1'in pluripotansı ve gelişimi üzerindeki rolünü belirlemek için, Tet1 mutlu mESCs ve fareleri oluşturduk. Tet1(-/-) ESC'ler, 5hmC seviyelerinde azalma ve genel gen ifadesinde ince değişiklikler gösterir ve pluripotandır, canlı doğumlu farelerin gelişimini destekleyen tetraploid tamamlayıcı deneme ile, ancak in vitro trophektoderm yöneliminde sapmaya eğilimlidir. Tet1 mutlu fareler sağlıklı, verimli ve genel olarak normaldir, ancak bazı mutlu fareler doğumda biraz daha küçük vücut boyutuna sahiptir. Verilerimiz, 5hmC seviyelerindeki kısmi azalmaya neden olan Tet1 kaybının, ESC'lerdeki pluripotansı etkilemediğini ve embriyonik ve doğum sonrası gelişimi desteklediğini göstermektedir.


LDL-cholesterol concentrations: a genome-wide association study

Arka plan LDL kolesterol, kardiyovasküler hastalığın gelişmesinde nedenli bir rol oynar. LDL kolesterolün metabolizması ve düzenlenmesinde yatan biyolojik mekanizmaların daha iyi anlaşılması, yeni tedavi hedeflerinin belirlenmesine yardımcı olabilir. Bu nedenle, LDL-kolesterol konsantrasyonları için bir genom genişleme ilişkili çalışma gerçekleştirdik. YÖNTEMLER, 11.685 katılımcıdan oluşan verileri, dolaşım LDL-kolesterol konsantrasyonlarını ölçmek için beş çalışmada, 293.461 otozomal tek nükleotit polimorfizmleri (SNPs) içeren genom genişleme ilişkili verileri kullandık. Ayrıca, bu beş çalışmadan üçünde 4337 katılımcıyı içeren ikinci bir genom genişleme dizisinin verilerini kullandık ve 290.140 SNP verileri elde ettik. İki bağımsız popülasyonda, 4979 katılımcıyı içeren doğrulama çalışmaları gerçekleştirdik. Meta-analiz ve bağlantı dengesi grafikleri gibi istatistiksel yaklaşımlar, ilişkili sinyalleri iyileştirmek için kullanıldı; tüm yedi popülasyonun birleştirilmiş verilerini analiz ederek, her SNP'nin dolaşım LDL-kolesterol konsantrasyonlarındaki varyasyonlara etkisini belirledik. BULGULAR, ilk tarama çalışmalarımızda, 1p13.3 kromozomunda iki SNP (rs599839 [p=1.7x10(-15)] ve rs4970834 [p=3.0x10(-11)]) LDL kolesterol ile genom çapında istatistiksel ilişkili olduğunu gösterdi. İkinci genom tarama çalışması, aynı lokusta üçüncü bir istatistiksel ilişkili SNP (rs646776 [p=4.3x10(-9)]) buldu. Tüm çalışmaların verilerinin meta-analizi, rs599839 (toplam p=1.2x10(-33)) ve rs646776 (p=4.8x10(-20)) SNP'lerinin LDL-kolesterol konsantrasyonlarıyla ilişkili olduğunu gösterdi. rs599839 ve rs646776 SNP'leri, dolaşım LDL-kolesterol konsantrasyonlarındaki varyasyonun yaklaşık %1'ini açıklıyor ve her


Population Density, Water Supply, and the Risk of Dengue Fever in Vietnam: Cohort Study and Spatial Analysis

## Arka Plan
Aedes aegypti, dengue virüslerinin ana taşıyıcısı, genellikle evlerde kullanılan su depolama kaplarında çoğalır ve yoğun kentsel alanlarda bile yüksek sayılarda bulunur. Dengue ateşinin patlak vermesinin insan nüfus yoğunluğu ve musluk suyu eksikliği arasındaki etkileşimi analiz ettik ve en yüksek risk altındaki coğrafi alanları belirlemek amacıyla çalışmamızı yönlendirdik.

## Yöntem ve Bulgular
Vietnam'da 75.000 coğrafi referanslı hanenin bir nüfusunda, iki epidemide, dengue hastane kabullerine dayalı birey düzeyinde bir kohort çalışması gerçekleştirdik (n = 3.013). Bulgularımızı doğrulamak için mekansal-zaman taraması istatistikleri ve matematiksel modeller uyguladık. Dengue patlaklarına yatkın kritik insan nüfus yoğunluğu aralığını, yaklaşık 3.000 ila 7.000 kişi/km² olarak belirledik. Çalışma alanımızda bu nüfus yoğunluğu, köyler ve bazı yarı kentsel alanlar için tipikti. Taraması istatistikleri, yüksek nüfus yoğunluğu veya yeterli su tedariki olan alanların ciddi patlaklar yaşamadığını gösterdi. Dengue riski, kırsal alanlarda kentsel alanlardan daha yüksekti ve büyük ölçüde musluk suyu eksikliğiyle açıklanıyordu, ve insan nüfus yoğunluğu daha sık kritik aralıkta bulunuyordu. Matematiksel modelleme, alan düzeyindeki vektör/konak oranları hakkındaki basit varsayımların patlakların oluşmasını açıklayabileceğini öne sürüyor.

## Sonuç
Kırsal alanlar, en azından şehirlerden aynı ölçüde dengue ateşinin yayılmasına katkıda bulunabilir. Dengue bulaşımını kritik derecede etkileyen insan nüfus yoğunluğundaki alanlarda su tedarikini ve vektör kontrolünü iyileştirmek, kontrol çabalarının verimliliğini artırabilir. Lütfen makalenin sonundaki Editörlerin Özeti'ne bakın.


Helicobacter pylori induces AGS cell motility and elongation via independent signaling pathways.

Helikobakter pylori, gastrik epitel hücrelerinde motojenik ve sitoplazmik yanıtlar tetikler. Bu yanıtların, genellikle paralel olarak gerçekleşen bağımsız sinyal yolları aracılığıyla tetiklenebileceğini gösteriyoruz. Cag patogenlik adası, hareketliliğin tetiklenmesinde gereksiz görünüyor, ancak uzama fenotipinin CagA'nın translokasyonu ve fosforilasyonu bağımlıdır.


The Sequence Alignment/Map format and SAMtools

ÖZET Sekans Eşleme/Harita (SAM) biçimi, referans dizilere karşı ok eşlemelerini depolamak için genel bir biçimdir ve farklı sıralama platformları tarafından üretilen kısa ve uzun oklar (128 Mbp'ye kadar) destekler. Stil açısından esnektir, boyutu küçüktür, rastgele erişimi verimlidir ve 1000 Genomlar Projesi'nden alınan eşlemelerin formatıdır. SAMtools, indeksleme, varyant çağırıcı ve eşleme görüntüleyici gibi ok eşlemelerini SAM formatında işlemek için çeşitli yardımcı programlar uygular ve bu nedenle ok eşlemelerini işlemek için evrensel araçlar sağlar.

UYGUNLULUK: http://samtools.sourceforge.net.


Characterization of two classes of small molecule inhibitors of Arp2/3 complex

Aktin ipliklerinin Arp (Aktin İlgili Protein) 2/3 kompleksi tarafından yönlendirilen polimerizasyonu, birçok tür hücresel hareketleri destekler. Ancak, nöronal büyüme konlarının yol bulma gibi süreçlerde Arp2/3 kompleksi ile diğer aktin iplikçiği nükleasyon mekanizmaları arasındaki göreceli katkılar konusunda hala sorular vardır; bu, canlı hücrelerde Arp2/3 kompleksi'ni geri dönüşümlü olarak inhibe etmek için basit yöntemlerin olmamasından kaynaklanmaktadır. Burada, Arp2/3 kompleksi'nin nükleasyon yeteneğini inhibe eden iki sınıf küçük molekül tanımlıyoruz. CK-0944636, Arp2 ve Arp3 arasında bağlanarak, Arp2 ve Arp3'ün aktif konuma hareketini engelleyen gibi görünüyor. CK-0993548, Arp3'ün hidrofobik çekirdeğine girerek ve onun yapısını değiştirerek konumu alır. Her iki bileşik sınıfı da Listeria tarafından aktin iplikçiği kuyruklarını ve monositler tarafından podozomları oluşturmayı engeller. Farklı mekanizmalarla çalışan iki inhibitör, canlı hücrelerde Arp2/3 kompleksi'ni incelemek için güçlü bir yaklaşım sağlar.


Stresses at the cell-to-substrate interface during locomotion of fibroblasts

Son teknoloji geliştirmeleri, elastik substrat yöntemini kullanarak tek hareketli hücrelerin uyguladığı gerilimleri uzamsal olarak çözümlenmesini mümkün kılar. Bu çalışmada, bu gelişmeleri kullanarak, 3T3 fibroblastlarının sabit hareket halinde uyguladığı gerilimleri haritalamak için uyguladık. Elde edilen görüntüler yaklaşık 5 mikrometre uzamsal çözünürlük ve yaklaşık 10(2) kdyn/cm2 (10(4) pN/mikrometre2) maksimum yoğunluğa sahiptir. Yaklaşık 0.2 dyn'lik fibroblast hareketinin itici itici kuvveti, önde gelen kenardan 15 mikrometre içinde substrat üzerine aktarılır. Bu gözlemler, fibroblastın lamellipodunun yoğun gerilme stresi üretebildiğini gösterir. Hücre gövdesi ve arka kısım, bu eylemin tamamen tarafından çekilerek mekanik olarak pasif yapılar gibi görünüyor.


Cancer-associated adipocytes exhibit an activated phenotype and contribute to breast cancer invasion.

Erken yerel tümör istilası, meme kanserinde kanser hücreleri ve olgun adipositler arasında olası bir karşılaşmaya yol açar, ancak bu yağ hücrelerinin tümör ilerlemesindeki rolü net değildir. Biz, murin ve insan tümör hücrelerinin olgun adipositlerle birlikte in vitro ve in vivo olarak artan istila kapasitelerine sahip olduğunu gösteriyoruz, orijinal iki boyutlu bir birlikte kültür sistemi kullanarak. Benzer şekilde, kanser hücreleriyle birlikte yetiştirilen adipositler de lipidazma ve tümör oluşumu ile ilişkili olgun adiposit işaretçilerinin azalması gibi değiştirilmiş bir fenotip sergiliyor, bu da proteazların (örneğin, matris metaloproteinaz-11) ve pro-enflamatuar sitokinlerin (interleukin [IL]-6, IL-1β) aşırı ifadesi ile karakterize edilen etkinleştirilmiş bir duruma sahip olduklarını gösteriyor. IL-6 için, bu pro-istila etkisini edinmede kritik bir rol oynadığını gösteriyoruz. Ayrıca, insan meme tümörlerinde bu değiştirilmiş adipositlerin varlığını immünohistokimya ve nicel PCR ile doğruluyoruz. İlginç bir şekilde, daha büyük boyutlarda ve/veya lenf düğümleri dahilinde tümörler, tümör çevresindeki adipositlerde daha yüksek IL-6 seviyeleri sergiliyor. Tüm verilerimiz, (i) istila eden kanser hücrelerinin çevresindeki adipositleri dramatik olarak etkilediğini; (ii) peritumoral adipositlerin değiştirilmiş bir fenotip ve tümör hücrelerinin özelliklerini/fenotipini değiştiren ve daha agresif davranışa yol açan belirli biyolojik özelliklere sahip olduğunu; ve (iii) kanser ilişkili adipositlerin (CAA) tümör hücrelerinin özelliklerini/fenotipini değiştirerek daha agresif davranışa yol açtığını güçlü bir şekilde destekliyor. Sonuçlarımız, kanser hücreleri tarafından düzenlenen ve tümör ilerlemesini teşvik eden son derece karmaşık bir kötü döngüyü destekleyen yenilikçi bir kavramı güçlü bir şekilde destekliyor, bu da obez hastalarda artabilir.


Prevalence of cardiovascular disease risk factor in the Chinese population: the 2007-2008 China National Diabetes and Metabolic Disorders Study.

## Amaçlar
Kardiyovasküler hastalık (KVD), Çin nüfusunda en yaygın ve en çok sakatlığa neden olan hastalıktır. Bu çalışmanın amacı, 2007-2008 Çin Ulusal Diyabet ve Metabolik Bozukluklar Çalışması'ndan elde edilen verileri analiz ederek kardiyovasküler risk faktörleri ve ölümcül olmayan KVD'lerin yaygınlığını incelemektir.

## Yöntem ve Bulgular
46.239 yetişkin (20 yaş ve üstü) bireyden oluşan ulusal bir örneklem, çok aşamalı stratifiye yöntemle rastgele seçildi. Katılımcıların yaşam tarzı faktörleri, KVD tanısı, felç, diyabet ve aile öyküsü kaydedildi ve ağız glikoz toleransı testi veya standart bir öğün testi yapıldı. Konular, çeşitli ölümcül olmayan KVD'leri bildirdi. SUDAAN yazılımı, tüm ağırlıklandırılmış istatistiksel analizler için kullanıldı ve P < 0,05 istatistiksel olarak anlamlı olarak kabul edildi. Erkeklerde koroner kalp hastalığı, felç ve KVD'lerin yaygınlığı sırasıyla %0,74, %1,07 ve %1,78 idi; kadınlarda ise %0,51, %0,60 ve %1,10 idi. KVD'lerin varlığı, hem erkeklerde hem de kadınlarda yaşla birlikte artıyordu. Erkeklerde ve kadınlarda aşırı kilo veya obezite, hipertansiyon, dislipidemi ve hiperglisemi yaygınlığı sırasıyla %36,67, %30,09, %67,43 ve %26,69; %29,77, %24,79, %63,98 ve %23,62 idi. Toplam 46.239 hasta örnekleminde, 1, 2, 3 veya ≥4 tanımlanmış risk faktöründen (yani sigara içmek, aşırı kilo veya obezite, hipertansiyon, dislipidemi veya hiperglisemi) etkilenen hastaların yaygınlığı sırasıyla %31,17, %27,38, %17,76 ve %10,19 idi. Cinsiyet ve yaşa göre ayarlamadan sonra, 1, 2, 3 veya ≥4 risk faktörüne sahip hastalarda K


Microvascular and Macrovascular Complications of Diabetes

Diyabet, hiperglisemi ile karakterize edilen kronik bir hastalık grubudur. Modern tıbbi bakım, hiperglisemiyi önlemek ve kontrol altına almak için yaşam tarzı ve farmasötik müdahalelerin geniş bir yelpazesini kullanır. Vücudun dokularına yeterli glikoz tedariki sağlanması dışında, diyabet tedavisinin amacı, dokuların hiperglisemiden zarar görme olasılığını azaltmaktır. Vücudun hiperglisemiden korunmasının önemi yadsınamaz; insan vasküler ağacına doğrudan ve dolaylı etkileri, hem tip 1 hem de tip 2 diyabette morbidite ve mortalitenin ana kaynağıdır. Genel olarak, hiperglisemin zararlı etkileri makrovasküler komplikasyonlar (koroner arter hastalığı, periferik arter hastalığı ve felç) ve mikrovasküler komplikasyonlar (diyabetik nefropati, nöropati ve retinopati) olarak ayrılır. Doktorların diyabet ve vasküler hastalık arasındaki ilişkiyi anlaması önemlidir, çünkü diyabetin yaygınlığı Amerika Birleşik Devletleri'nde artmaya devam ediyor ve bu komplikasyonların birincil ve ikincil önlenmesi için klinik araçlar da genişliyor. ### Diyabetik Retinopati Diyabetik retinopati, diyabetin en yaygın mikrovasküler komplikasyonu olabilir. Her yıl sadece Amerika Birleşik Devletleri'nde yaklaşık 10.000 yeni körlük vakasına neden oluyor.1 Diyabetik retinopati veya diyabetin diğer mikrovasküler komplikasyonlarının gelişme riski, hem hipergliseminin süresi hem de şiddetiyle ilgilidir. Tip 2 diyabetli hastalarda diyabetik retinopati gelişimi, hem hipergliseminin şiddeti hem de hipertansiyonun varlığıyla ilişkili bulunmuştur, UKPDS (Birleşik Krallık Diyabet Çalışması) ve çoğu tip 1 diyabetli hasta 20 yıl içinde tanı konduktan sonra retinopati belirtileri gösterir.2,3 Retinopati, tip 2 diyabetli hastalarda tanının konulmasından 7 yıl önce bile gelişebilir.1 Diyabetin retinopatiye nasıl yol açtığına dair birkaç önerilen patolojik mekanizma vardır…


Involvement of S-nitrosylation of actin in inhibition of neurotransmitter release by nitric oxide

ARKA PLAN Nitrik oksit (NO) ile ağrı iletiminin düzenlenmesindeki rolü hala tartışmalı bir konudur, pro-nociceptif ve/veya anti-nociceptif. Seçici cistein kalıntılarının proteinlerde geri dönüşümlü post-translasyonel modifikasyonu olan S-nitrosilasyon, NO'nun bir sinyal molekülü olarak işlev görmesinde önemli bir mekanizma olarak ortaya çıkmıştır. Omurilikte S-nitrosilasyonun oluşması ve ağrı iletimini modüle edebilecek hedefleri netleşmemiştir. "Biotin-switch" yöntemi ve matris destekli lazer desorpsiyon/iyonizasyon zaman uçuşu kütle spektrometresi, S-nitrosilasyonlu proteinleri tanımlamak için kullanılmıştır. SONUÇLAR Burada, omuriliğin ana S-nitrosilasyonlu proteini olarak aktini, S-nitroso-N-asetil-L-penisilinamin (SNAP) adlı NO bağışçısı ile nitrosile ettiğimizi gösteriyoruz. İlginç bir şekilde, aktin, omurilik homojenatının S2 fraksiyonunda, P2 fraksiyonundan daha fazla nitrosilasyona uğramıştır. PC12 hücrelerine SNAP ile tedavi, aktinin hızlı S-nitrosilasyonuna ve hücrelerden dopamin salınımının inhibisyonuna neden oldu. Cytochalasin B gibi, aktini depolymerize eden bir madde, SNAP, zarın hemen altındaki filamanlı aktin sitoplazmik iskeletinin miktarını azalttı. Dopamin salınımının inhibisyonu, sodyum guanyl siklası ve cGMP bağımlı protein kinaz inhibitörleri ile de azaltılmadı. SONUÇ Bu çalışma, omuriliğin ana S-nitrosilasyonlu proteini olarak aktinin gösterilmesini ve NO'nun, cGMP bağımlı protein kinaz tarafından bilinen fosforilasyona ek olarak, nörotransmitter salınımını doğrudan düzenlemek için S-nitrosilasyonu kullandığını öne sürmektedir.


Independent Association of Lobular Involution and Mammographic Breast Density With Breast Cancer Risk

ARKA PLAN Lobüler atrofiye, ya da meme lobüllerinin yaşa bağlı olarak küçülmesi, meme kanseri riskinin tersine ilişkili olup, meme grafik yoğunluğu (MGY) meme kanseri riskinin pozitif olarak ilişkili olduğu gözlemlenmiştir. YÖNTEMLER Benign meme hastalığı olan kadınlarda (n = 2666) lobüler atrofiye ve meme grafik yoğunluğu (MGY) ile meme kanseri riski arasındaki bağımsız ilişkiyi değerlendirmek için, 1 Ocak 1985 ile 31 Aralık 1991 tarihleri arasında Mayo Klinik'de teşhis edilen ve teşhisinden 6 ay içinde bir meme grafiği bulunan benign meme hastalığı olan kadınlarda iç içe bir kohort çalışması gerçekleştirdik. Kadınları ortalama 13,3 yıl boyunca takip ederek herhangi bir meme kanseri vakasının ortaya çıkmasını belgelendirdik. Lobüler atrofiye, hiç, kısmi veya tam olarak sınıflandırıldı; parankim deseni, Wolfe sınıflandırması kullanılarak N1 (yoğun olmayan), P1, P2 (meme dokusunun %25'inden azı veya %25'den fazlası tarafından işgal edilen) veya DY (çok yoğun) olarak sınıflandırıldı. Lobüler atrofiye ve MGY'nin meme kanseri riski üzerindeki ilişkilerini değerlendirmek için, MGY'yi ayarlamış ayarlanmış Cox orantılı risk modeli kullanılarak risk oranları (HR) ve %95 güven aralıkları (CI) hesaplandı. Tüm istatistiksel anlamlılık testleri iki taraflıydı. SONUÇLAR MGY'yi ayarladıktan sonra, hiç veya kısmi lobüler atrofiye sahip olmak, tam atrofiye sahip olmaktan daha yüksek bir meme kanseri riskiyle ilişkilidir (hiç: meme kanseri oluşma riski için HR = 2,62, %95 CI = 1,39-4,94; kısmi: meme kanseri oluşma riski için HR = 1,61, %95 CI = 1,03-2,53; P(trend) = .002). Benzer şekilde, atrofiyi ayarladıktan sonra, yoğun meme dokusu olanların, yoğun olmayanlara kıyasla daha yüksek bir meme kanseri riskiyle karşı karşıya olduğu gözlemlendi (DY için: meme kanseri oluşma riski için HR


Pleiotropy as a mechanism to stabilize cooperation

Çoğu gen birçok özelliğe etki eder. Bu fenomen, pleiotropi olarak bilinir ve evrim üzerinde önemli bir kısıtlama oluşturur, çünkü bir özelliğin adaptif değişimi, aynı genler tarafından etkilenen diğer özelliklerin bozulmasına neden olabilir. Burada, pleiotropinin beklenmedik bir etkisi ve en gizemli adaptasyonlardan biri olan işbirliği yararına olabileceğini gösteriyoruz. Sosyal amöba Dictyostelium discoideum'da (D. discoideum) muhteşem bir işbirliği eylemi gerçekleşir; bazı hücreler, diğer hücreleri yukarı tutan bir sap oluşturmak için ölür ve üreme sporları olarak işlev görür. D. discoideum'da bir gen, dimA'yı tanımladık, bu genin iki zıt etkisi vardır. Bu gen, sap hücrelerine dönüşen prestalk hücrelerinin farklılaşmasını tetikleyen sinyal molekülü DIF-1'i almak için gereklidir. DIF-1'i görmezden gelmek ve prestalk hücre olmamak, hücrelerin sap oluşturmaktan kaçınarak hile yapmasına izin vermelidir. Ancak, doğal tip hücreleri içeren kümelerde, dimA geninin eksikliği, sporlardan dışlanmaya neden olur. Bu, sap ve spor oluşumunun pleiotropik bağlantısı, D. discoideum'da hile yapma potansiyelini sınırlar, çünkü prestalk hücre üretimini ihmal etmek, spor sayısında daha da büyük bir azalmaya neden olur. Biz, hile ve kişisel maliyetler arasında pleiotropik bağlantıların evriminin, işbirliği adaptasyonlarını istikrara kavuşturabileceğini öne sürüyoruz.


The homeobox gene goosecoid controls cell migration in Xenopus embryos.

Goosecoid (gsc), Xenopus embriyosunda gastrula aşamasının dorsal blastopore lipinde özel olarak ifade edilen bir homeobox geni olarak kabul edilir ve Spemann organizatör fenomeni için önemli bir rol oynadığı düşünülür. Vücuttaki hücrelerin kaderini takip etmek ve zaman içinde mikroskop kullanarak, gsc mRNA'yı mikro enjekte edilen embriyosal hücrelerin kaderini izlemek için lineage tracing ve zaman atlamalı mikroskopik teknikler kullanılmıştır. Mikro enjekte edilen gsc, komşu enjekte edilmemiş hücreleri ikiz dorsal eksene çekmek gibi, hücre özerk olmayan etkilere sahiptir. Ventral blastomere hücrelerine ektope gsc mRNA ifadesi ve dorsal blastomere hücrelerinde gsc'nin aşırı ifadesi, embriyonun ön kısmına doğru hücre hareketini tetikler. Sonuçlar, gsc'nin gruptaki hücrelerin gastrülasyon hareketlerini kontrol etmede bir işlevi olduğunu, ancak ayrılmış hücrelerde değil, ve bir omurgalı homeobox geninin bölge özgül hücre göçünü düzenleyebileceğini göstermektedir.


Epigenetic switch involved in activation of pioneer factor FOXA1-dependent enhancers.

Transkripsiyon faktörleri (TF'ler), memelilerin genomlarında bulunan cis-düzenleyici öğelere (CDÖ'ler) özel olarak bağlanır. Bu CDÖ'ler arasında, gelişim ve farklılaşma sırasında gen ifadesinin düzenlenmesinde anahtar roller oynayan güçlendiriciler bulunur. Kromatinin TF işlevlerini kontrol etmedeki merkezi düzenleyici rolü tanınmasına rağmen, bu güçlendiricilerin kromatin yapısı ve nasıl kurulduğu konusunda öğrenilecek çok şey vardır. Burada, FOXA1 adlı bir öncü transkripsiyon faktörünün bu cis-düzenleyici noktalara transkripsiyon yetkinliğini tetiklediğini analiz ettik. Önemli olan, FOXA1'ın lokal DNA hipometilasyon gösteren genomik bölgelere bağlandığını ve hücre tipi spesifik kromatin rekrutasyonunun bu bağlanma sitelerinin DNA metilasyon düzeylerindeki farklılıklarla ilişkili olduğunu bulduk. Sinir farklılaşmasını bir model olarak kullanarak, FOXA1 ifadesinin indüklenmesi ve daha sonra güçlendiricilere rekrutasyonunun DNA demetilasyonu ile ilişkili olduğunu gösterdik. Eş zamanlı olarak, bu güçlendiricilerde histon H3 lisin 4 metilasyonu da indi. Bu epigenetik değişiklikler hem FOXA1 bağlanmasını stabilize edebilir hem de sonraki transkripsiyonel düzenleyici etkicilerin rekrutasyonuna izin verebilir. İlginç bir şekilde, FOXA1'a bağlı güçlendiriciler, raporör yapıları içine klonlandıklarında, hücre tipi spesifikliklerini tekrarlayabildi. Ancak, DNA metilasyonu bu aktiviteleri engelledi. Bu nedenle, bu güçlendiriciler, aktivitelerinin FOXA1 tarafından indüklenen bir epigenetik anahtarla güçlendirilmesi gereken, içsel hücre tipi spesifik düzenleyici bölgelerdir.


Leptin treatment ameliorates anxiety in ob/ob obese mice.

Ob/ob farecilerin leptin alımının kaygı benzeri davranışları etkilediğini araştırdık. 5 gün boyunca tekrarlanan intraperitoneal leptin uygulamaları yapıldı. Kaygı, standart yükseltilmiş artı labirentte değerlendirildi. Günlük olarak vücut ağırlığı ölçüldü. Tekrarlanan leptin uygulamaları, açık kolların toplam girişlerinin yüzdesinde ve toplam giriş sayısında anlamlı bir artışa neden oldu. Tedavi sonrası vücut ağırlığı %13,2 oranında anlamlı şekilde azaldı. Leptin tedavisi, ob/ob farelerde hem obeziteyi hem de kaygıyı iyileştirdi. Sonuçlarımız, obezite tedavisinin psikolojik problemlerin çözümüne yol açabileceğini göstermektedir.


Predicting new molecular targets for known drugs

İlaçlar seçici olarak tasarlanmış olsa da, en azından bazıları birkaç fizyolojik hedefe bağlanır, yan etkiler ve etkinliği açıklar. Çünkü birçok ilaç-hedef kombinasyonu var, bunları hesaplamalı olarak keşfetmek faydalı olur. Burada, 3.665 ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA) onaylı ve araştırma ilaçlarını yüzlerce hedefe karşı karşılaştırdık, her hedefi bağlayıcıları ile tanımladık. İlaçlar ve bağlayıcı kümeleri arasındaki kimyasal benzerlikler, binlerce beklenmedik ilişkiyi öngördü. Otuz tanesi deneysel olarak test edildi, bunlara Prozac'ın beta(1) reseptörünü inhibe eden taşıyıcı inhibitörü, Vadilex'in iyon kanalı ilacı olarak 5-hidroksitriptamin (5-HT) taşıyıcısını inhibe etmesi ve Rescriptor'un histamin H(4) reseptörünü enzim inhibitörü olarak antagonize etmesi dahildir. Genel olarak, 23 yeni ilaç-hedef ilişkisi onaylandı, bunlardan beş tanesi güçlü (<100 nM) idi. Fizyolojik önemi doğrulanmış bir ilişki, DMT (N,N-dimetiltryptamin) ilacının serotoninik reseptörlere etkisiydi, bu da bir farede knockout mouse ile teyit edildi. Kimyasal benzerlik yaklaşımı sistematik ve kapsamlı bir yaklaşımdır ve birçok ilacın yan etkileri ve yeni göstergeleri hakkında fikir verebilir.


Bone loss and vascular calcification: A bi-directional interplay?

Vasküler kalsifikasyon (VC), kardiyovasküler morbidite ve mortalite için tanınan olumsuz bir tahmin faktörü olarak kabul edilir. Daha önce pasif ve dejeneratif olarak düşünülen VC, şimdi kemik oluşumu gibi bir aktif süreç olarak tanınmaktadır ve kemik gelişimi ve metabolizması ile ortak bir dizi histopatolojik özellik, mineral bileşimi ve başlatma mekanizmaları paylaşmaktadır. Oksidatif stres ve iltihap, hem VC hem de osteoporoz (OP) için temel faktörlerdir. Sağlıklı kemik metabolizmasında öncelikle dahil olan biyokimyasal faktörler, VC'yi de düzenler. Bu biyomarkörler arasında D vitamini, osteoprotegerin, osteopontin, matris Gla proteini, katepsin K, fibroblast büyüme faktörü-23 ve fetuin-A bulunur. Bu çok kontrol edilen düzenleyici ağa, birden fazla iç içe geri besleme döngüsü ve organlar arası iletişimle daha iyi bir anlayış, yaşlanan nüfusta kalsifikasyon hastalığı ve OP'nin artan yaygınlığını azaltmaya yardımcı olabilir ve her iki duruma yönelik ortak önleyici ve terapötik müdahalelerin ilerlemesine katkıda bulunabilir.


Immobilized chemokine fields and soluble chemokine gradients cooperatively shape migration patterns of dendritic cells.

Kimyokinler, bağışıklık hücrelerinin göçünü düzenleyerek, ya yönlendirilmiş ya da rastgele göçü tetikleyerek ve hücre yapışmasını indüklemek için integrinleri etkinleştirerek çalışır. Dendritik hücre (DC) göçünü analiz ederek, bu farklı hücresel yanıtların dokular içinde sunulan kimyokinin moduna bağlı olduğunu gösterdik. Yüzeyde sabitlenmiş kimyokin CCL21, CC-kimyokin reseptörü 7 (CCR7) için heparan sülfat bağlayıcı ligandı, DC'lerin rastgele hareketini tetikledi ve bu hareket, kimyokini sunan yüzeye bağlı kaldı çünkü integrin yoluyla yapışmayı tetikledi. CCL21'e doğrudan temas ettiğinde, DC'ler, CCL21'in yapışmasını sağlayan kalıntıları kesti, böylece onu katı fazdan serbest bıraktı. Çözünür CCL21, ikinci CCR7 liganı olan CCL19'un işlevini taklit eder, bu da yapışmasını sağlayan kalıntılardan yoksun ve çözünür gradyanlar oluşturur. Her iki çözünür CCR7 liganı da chemotaktik hareket tetikledi, ancak yüzey yapışması tetiklemedi. Yapışkan rastgele göç ve yönlendirilmiş yönlendirme, ikincil lenfatik organlarda gözlemlenen hücresel dinamiklere benzer dinamik ancak mekansal olarak kısıtlı hareket kalıpları üretmek için birlikte çalışır.


Local proliferation dominates lesional macrophage accumulation in atherosclerosis

Aterojeneseyi tetikleyen iltihaplı yanıt sırasında, makrofajlar giderek genişleyen arter duvarında birikir. Dolaşan monositlerin lesyonel makrofajlara neden olduğu gözlemlenmesi, monosit infiltrasyonunun makrofaj birikimi üzerinde hakim olduğunu gösteren kavramı güçlendirdi. Ancak son çalışmalar, bazı iltihaplı bağlamlarda makrofaj birikiminin monosit rekrutmanına bağlı olmadığını gösterdi. Bu nedenle, aterosklerozda makrofaj birikiminin arkasındaki mekanizmaya yeniden baktık. Fareli aterosklerotik lezyonlarda, makrofajların 4 hafta sonra hızlı bir şekilde yenilentiğini bulduk. Bu deneysel aterosklerozlarda makrofajların yenilenmesi, büyük ölçüde yerel makrofaj proliferasyonuna bağlıdır, monosit akımına değil. Mikro ortam, SR-A (Scavenger Receptor A) aracılığıyla makrofaj proliferasyonunu düzenler. Çalışmamız, aterosklerozda makrofaj proliferasyonunu bir anahtar olay olarak ortaya koyar ve makrofaj kendi yenilenmesini kardiyovasküler hastalık için bir tedavi hedefi olarak belirler.


Enzymatically active lysosomal proteases are associated with amyloid deposits in Alzheimer brain.

Alzheimer hastalığı olan bireylerin beyinlerinde beta-amyloid oluşumunun oluşması, bir membranla ilişkili öncü proteinin proteolitik parçalanmasını gerektirir. Bu süreçte rol alabilecek proteazlar henüz belirlenmemiştir. Katapsinler normalde içsel proteolitik enzimler olup lizozomlarla ilişkilidir; ancak Alzheimer beyinlerinden alınan kesitlerde katapsin D ve katapsin B'ye karşı antiserumla boyandıktan sonra, senil plakalarda da yüksek düzeyde immünoreaktivite tespit edildi. Kontrol beyinlerinde veya nörolojik hastalığı olmayan yaşıt bireylerin beyinlerinde veya Huntington hastalığı veya Parkinson hastalığı olan hastaların beyinlerinde dışsal katapsin immünoreaktivite siteleri görülmedi. Neokorteks kesitlerinde katapsin D ve katapsin B'nin in situ enzim histokimyası, sentetik peptidler ve protein substratları kullanılarak gösterildi ki, senil plakalar en yüksek düzeyde enzim olarak aktif katapsin seviyelerine sahipti. Mikroskobik düzeyde, senil plakalardaki katapsin immünoreaktivitesi öncelikle lizosomal yoğun cisimcikler ve lipofuskin granülleri gibi dışsal yapılara lokalize edildi. Benzer yapılar Alzheimer neokorteksindeki dejenerasyona uğrayan nöronlarda bol miktarda bulundu ve bazı senil plakalar içinde parçalanma aşamalarında çeşitli seviyelerde katapsin yüklü nöron perikaryaları görülebildi. Senil plakalarda anormal şekilde konumlanmış enzim olarak aktif lizosomal proteazların yüksek seviyeleri, beta-amyloid oluşumunu medyate edebilecek aday enzimler için kanıt sağlar. Öneriyoruz ki, senil plakalardaki amyloid öncü protein, öncelikle dejenerasyona uğrayan nöronlardan kaynaklanan lizosomal proteazlar tarafından işlenir. Katapsinlerin sıkıca düzenlenmiş içsel ortamdan kaçması, birikmekte olan amyloid öncü proteinin anormal bir dizi proteolitik parçalanması için bir temel sağlar.


Gastric juice miR-129 as a potential biomarker for screening gastric cancer

MikroRNA'lar (miRNA'lar), mide kanseri oluşumu ve gelişimi sırasında kritik roller oynar. Geleneksel serolojik testler mide kanseri taraması için hassasiyet ve özgüllük sınırlamalarına sahiptir. Mide kanseri biyomarker'ı olarak kullanılmak üzere periferik kan içinde birkaç miRNA kullanılmıştır. Bununla birlikte, bu miRNA'ların çoğu çeşitli kanser türlerinde paylaşılır. Mide suyu dokusal özgüllüğü sayesinde, burada mide kanseri taraması için mide suyu miR-129-1/2'yi kullanmanın uygulanabilirliğini inceledik. Toplamda, mide kanseri, mide ülseri, atrofik gastrit, minimal gastrit hastaları veya normal mukozaya sahip bireylerden 141 mide suyu örneği gastroskopi ile toplandı. Mide suyu miR-129-1/2 seviyeleri nicel ters transkripsiyon-polimeraz zincir reaksiyonu ile tespit edildi. Mide kanseri hastalarını iyi mide hastalıkları olan hastalardan ayırmak için bir alıcı işletme karakteristik (ROC) eğrisi çizildi. Mide kanseri olan hastaların, iyi mide hastalıkları olan hastalara kıyasla mide suyu miR-129-1-3p ve miR-129-2-3p seviyelerinin önemli ölçüde daha düşük olduğunu gösterdik. ROC eğrisi altındaki alanlar (AUC) miR-129-1-3p ve miR-129-2-3p için sırasıyla 0.639 ve 0.651 idi. Paralel kombinasyon testi ile AUC 0.656'ya kadar çıktı. Özetle, sonuçlarımız mide suyu miR-129-1-3p ve miR-129-2-3p'nin mide kanseri taraması için potansiyel biyomarker'lar olduğunu ve mide suyu miRNA'larının teşhisinde mide kanseri için uygun, istismari olmayan bir yöntem olduğunu göstermektedir.


Epidemiological expansion, structural studies, and clinical challenges of new β-lactamases from gram-negative bacteria.

β-Laktaz evrimi, çok ilaç direnci olan gram negatif bakterilerin neden olduğu enfeksiyonların tedavisinde bulaşıcı hastalık topluluğuna önemli bir zorluk sunmaktadır. 1000'den fazla doğal olarak oluşan β-laktazın varlığı nedeniyle, yapı ve işlevi ilişkilendirmeye yönelik çabalar zorlu hale gelmiştir. Yeni enzimler genellikle genişletilmiş spektrum β-laktazası (ESBL) ailelerine ait olarak tanımlanırken, daha eski CTX-M-14 ve CTX-M-15 enzimler küresel gözetimde en yaygın ESBL'ler haline gelmiştir. Serin bazlı veya çinko ile kolaylaştırılmış hidroliz mekanizmalarına sahip karbapenemazlar, en kritik sorunları oluşturmaktadır. Çoğu coğrafi bölge şimdi KPC serin karbapenemazlarını ve VIM, IMP ve NDM-1 metalo-β-laktazaları rapor etmektedir, hatta NDM-1 sadece son zamanlarda tanımlanmıştır. Bu yeni enzimlerin hızlı ortaya çıkışı, tek bir organizmada birden fazla β-laktazın görünmesi, yeni β-laktaz inaktivasyoncularının veya β-laktamların β-laktaz istikrarlı olmasının tasarımını daha da zorlaştırmaktadır. Kombinasyon tedavisi, bu aldatıcı enzimlerin sürekli evrimine karşı koymak için muhtemelen gerekecektir.


Robust synchronization of coupled circadian and cell cycle oscillators in single mammalian cells

Günlük döngüler ve hücre döngüleri, 1 günlük bir aralıkta bulunan iki temel periyodik süreçtir. Bu nedenle, bu tür döngüler arasındaki bağlantı senkronizasyona yol açabilir. Burada, birkaç gün boyunca tek memelili NIH3T3 fibroblastlarını zaman atlamalı görüntüleme ile iki osilatör arasındaki karşılıklı etkileşimleri tahmin ettik. Binlerce hücre bölünmesi sırasında circadian Rev-Erbα-YFP raporör ifadesinin zirvesinden 5 saat önce gerçekleşen hücre bölünmelerinin analizi, her iki osilatörün 1:1 mod kilitli durumda çalıştığını açıkça gösterdi. İlk olarak, bu senkronizasyon ya tek yönlü ya da çift yönlü bağlanmaya neden olabilir. Hücre bölünmesinin circadian döngü tarafından kontrol edilmesi en çok incelenen konudur, ancak verilerimiz ve rastgele modelleme, NIH3T3 hücrelerinde ters bağlanmanın baskın olduğunu kesin olarak gösteriyor. Ayrıca, sıcaklık, genetik ve farmakolojik bozulmalar, iki etkileşimli hücresel osilatörün geniş bir parametre aralığında yüksek derecede sağlam bir senkronize duruma adapte olduğunu gösterdi. Bu bulgular, proliferatif dokularda, örneğin deri, bağışıklık hücreleri ve kanser için circadian işlevle ilgili sonuçları içerir.


Identification of a Brainstem Circuit Controlling Feeding

Açlık, negatif enerji dengesi tarafından tetiklenen, yiyecek aramayı ve tüketimi tetikler. Bu tepki kısmen hipotalamuslardaki nöronlar tarafından aracılık edilse de, diğer beyin bölgelerindeki belirli hücre tiplerinin rolü daha az iyi tanımlanmıştır. Burada, dorsal rafe çekirdeğindeki (DRN) GABA veya glutamat için vesiküler taşıyıcılar ifade eden nöronların (DRNVgat ve DRNVGLUT3 nöronları), enerji dengesindeki değişiklikler tarafından karşılıklı olarak uyarıldığını gösteriyoruz. Bu nöronların aktivitesinin düzenlenmesi, beslenme üzerinde ters etkilere sahiptir - DRNVgat nöronları besin alımını artırırken, DRNVGLUT3 nöronları azaltır. Ayrıca, obez (ob/ob) farelerde bu nöronların düzenlenmesi, besin alımını ve vücut ağırlığını azaltır ve hareketliliğin normalleşmesini sağlar. Son olarak, moleküler profilleme kullanarak bu nöronlarda bulunabilen ilaçlanabilir hedefleri belirledik ve bu nöronlardaki belirli reseptörlere agonistlerin yerel enjekte edilmesinin beslenmeye güçlü etkileri olduğunu gösterdik. Bu veriler, enerji dengesini kontrol eden önemli bir düğüm olarak DRN'yi ortaya koymaktadır. KİLİT KAPAK.


Infection-induced NETosis is a dynamic process involving neutrophil multitasking in vivo

Dış hücre zarları (NET'ler) nötrofilin in vitro ölmesi sırasında saatler süren bir süreçte serbest bırakılır, bu da istilacı mikroorganizmaların yararlanabileceği bir zaman aralığı bırakır. NETozis sırasında göç edebilen ve fagositoz yapabilen nötrofilin varlığı henüz belgelenmemiştir. Gram-pozitif cilt enfeksiyonları sırasında, canlı polimorfonüler hücreleri (PMN'ler) doğrudan in vivo hızla NET'ler serbest bırakırken gözlemledik, bu da sistemik bakteriyel yayılımın önlenmesine yardımcı oldu. NETozis, sürünme sırasında meydana geldi ve bu da geniş alanlara NET'lerin yayılmasına neden oldu. NET serbest bırakan PMN'ler, sonunda DNA'sız hale gelen dağınık çekirdekler geliştirdi. Anormallik gösteren çekirdekleri olan hücreler, sürünme davranışında alışılmadık özelliklere sahipti, bunlar arasında düzensiz psedopodlar ve hiperpolarizasyon yer alıyordu, bu da çekirdeğin sürünme için bir destek noktası olduğunu gösteriyordu. Hem Toll-like reseptör 2'nin hem de kompleman tarafından medyasyona bağlı opsonizasyon, NET salınımını sıkı bir şekilde düzenledi. Ayrıca, canlı insan PMN'leri fare cildine enjekte edildiğinde, in vivo dağınık çekirdekler geliştirdiler ve NET'ler oluşturdular, ve Gram-pozitif insan abseslerinde bütün çekirdekleri olmayan nötrofil bolca bulundu. Bu nedenle enfeksiyonun başlarında, NETozis, lizis geçirmeyen ve çoklu görev yapabilme yeteneğini koruyan nötrofileri içerir.


Swim training suppresses tumor growth in mice.

Bu çalışma, Ehrlich tümör hücrelerinin enjekte edilmesiyle farelerde kanser gelişiminin etkilerini belirlemek amacıyla tasarlandı. Erkek İsviçre fareleri, 6 hafta boyunca haftada 5 gün, 1 saat (eğitimli gruplar için maksimum kapasitenin %50'si) yüzme eğitim protokolüne tabi tutuldu veya kafeslerinde oturmaya devam etti (oturma grupları). Dördüncü haftanın sonunda Ehrlich tümör hücreleri enjekte edildi ve hayvanlar 6 hafta eğitimden sonra öldürüldü. Kalp ve katı tümör ağırlıkları kaydedildi ve tümör hacimleri hesaplandı. Tümör dokusundaki makrofaj ve nötrofil birikimi veya nötral 10% tamponlu formalin ile sabitlenip histolojik analiz için kesitleri kullanıldı. Oturma farelerinde eğitimli farelere göre yaklaşık %270 ve %280 daha büyük tümör hacmi ve ağırlığı vardı. Eğitimli farelerde tümör dokusundaki makrofaj iltihabı (0.65 +/- 0.16 vs. 1.78 +/- 0.43 makrofaj x 10(3) oturma grubunda) önemli ölçüde daha düşüktü. Ayrıca, egzersiz sonrası tümörlerde nötrofil birikimi biraz azaldı ve eğitimli farelerde tümör hücreleri miktarı azaldı. Egzersiz kapasitesi, 50% maksimum kapasitede egzersiz süresinde %440'lık bir artışla eğitimli farelerde önemli ölçüde arttı. Özetle, yüzme eğitimi, farelerde Ehrlich tümörlerinin gelişimini geciktirdi, bu da makrofaj iltihabı ve nötrofil birikiminin azalmasıyla birlikte gerçekleşti. Bu bulgular, kontrollü fiziksel aktivitelerin kanser ilerlemesini önlemede terapötik açıdan önemli bir yaklaşım olabileceği ve kanser tedavisinin sonuçlarını iyileştirebileceği klinik gözlemleri kavramsal olarak desteklemektedir.


Lung dendritic cells imprint T cell lung homing and promote lung immunity through the chemokine receptor CCR4

Akciğerlerdeki T hücrelerinin dolaşımı, akciğer bağışıklığı için kritik öneme sahiptir, ancak T hücrelerinin akciğerlere yerleşmesini sağlayan mekanizmalar iyi anlaşılmamıştır. Burada, akciğer dendritik hücrelerin (DC'ler) T hücrelerinin akciğerlere yerleşmesini sağladığını gösteriyoruz. Akciğer DC'leri tarafından etkinleştirilen T hücreleri, solunan antijene yanıt olarak veya homeostazda, diğer dokulardaki DC'ler tarafından etkinleştirilen T hücrelerine kıyasla akciğere daha verimli bir şekilde dolaşırlar. Sonuç olarak, akciğer DC'leri tarafından işaretlenmiş T hücreleri, bağırsak ve cilt DC'leri tarafından işaretlenmiş T hücrelerinden daha etkili bir şekilde gripten korur. Akciğer DC'leri, T hücrelerinde CCR4'ün ifadesini işaretler ve CCR4, T hücrelerinin akciğerlere yerleşmesinde rol oynar. Akciğer DC'leri tarafından etkinleştirilen, CCR4 eksik T hücreleri, CCR4 yeterli T hücrelerine kıyasla akciğere o kadar verimli dolaşmaz ve gripte o kadar etkili koruma sağlamaz. Bu nedenle, akciğer DC'leri T hücrelerinin akciğerlere yerleşmesini işaretler ve akciğer bağışıklığını kısmen CCR4 aracılığıyla teşvik eder.


microRNAs: A Safeguard against Turmoil?

Yeni veriler, mikroRNA'ların (miRNA'lar) gelişimden daha çok tanındıkları rolün ötesinde çeşitli stres yanıtlarında kritik bir rol oynadıklarını göstermektedir. Şaşırtıcı bir şekilde, normalde hedef transkriptlerin ifadelerini baskılayan miRNA'lar, stres sırasında ifade aktivatörleri haline gelebilirler. Bu, miRNA/Argonaute komplekslerinin stres sırasında farklı subselerel bölümlere taşınan RNA bağlayıcı proteinlerle yeni etkileşimlerine kısmen açıklanabilir.


Vascular smooth muscle cell calcification is mediated by regulated exosome secretion.

## Neden
Damar düz kas hücreleri (VSMC) tarafından salgılanan matris vesikülleri (MV), mineralizasyonun ilk yuvası oluşturur ve fetuin-A, güçlü bir kalsifikasyon inhibitörü, özellikle MV'lere yüklenir. Ancak, fetuin-A'nın hücre içi trafiği ve MV biyojeni süreçleri iyi anlaşılmamıştır.

## Amaç
Bu çalışmanın amacı, VSMC kalsifikasyonunda MV biyojeni düzenlenmesini ve rolünü araştırmaktır.

## Yöntem ve Bulgular
Alexa488 ile işaretlenmiş fetuin-A, insan VSMC'ler tarafından içe aktarıldı, endozom sistemi aracılığıyla trafiğe alındı ve çoklu vesiküler organellerden exozomlar aracılığıyla dışa atıldı. VSMC'lerden kaynaklanan exozomlar, CD9, CD63 ve CD81 tetraspaninleri ile zenginleştirildi ve sphingomyelin fosfat diesteraz 3 (SMPD3) düzenlemesiyle serbest bırakımları kontrol edildi. Karşılaştırmalı proteomik, VSMC'lerden kaynaklanan exozomların diğer hücre kaynaklı exozomlara benzer bileşenler içerdiğini, ancak aynı zamanda osteoblastlardan kaynaklanan MV'lerle paylaşılan kalsiyum bağlayıcı ve dış matris proteinleri de içerdiğini gösterdi. Artan dış kalsiyum, VSMC'lerde in vitro'da SMPD3 ifadesini ve kalsifiye eden exozomların salınımını tetikledi ve SMPD3'ün kimyasal inhibisyonu VSMC kalsifikasyonunu önledi. Hayatta, kronik böbrek hastalığı hastalarında diyalizden geçen damarlarda multivesiküler organellerde exozomlar gözlemlendi ve CD63, kalsifikasyonda kolokalize edildi. Önemli olarak, faktörler gibi tumor nekroz faktörü-α ve plaket türetilmiş büyüme faktörü-BB, exozom üretimini artırdı ve bu da kalsifiye koşullara yanıt olarak VSMC'lerin kalsifikasyonunu artırdı.

## Sonuç
Bu çalışma, MV'leri exozom olarak tanımladı ve faktörlerin VSMC'lerin çevresel kalsiyum stresine yanıt olarak kalsifikasyona katkıda bulunabileceğini gösterdi. Exozom salım yolu modülasyonu, önleme için yeni bir hedef olabilir.


Vaccines against malaria

İnsan parazitik hastalıklara veya Plasmodium falciparum sıtmasına karşı lisanslı bir aşı bulunmamaktadır ve bu, bulaşıcı ölümün önemli bir nedeni olan sıtma, aşı geliştiricileri için büyük bir zorluk sunmaktadır. Bu durum, sıtma aşısı tasarımı ve geliştirilmesi için çeşitli yaklaşımların değerlendirilmesine yol açtı ve küçük ölçekli etkinlik testleri için güvenli bir zorlama modeli mevcut olduğundan bu süreç desteklendi. Sıtma aşısı geliştirme, yeni aşılama teknolojilerinin değerlendirilmesinde ön saflarda yer aldı, bunlar arasında yenilikçi adjuvanlar, vektörleştirilmiş prime-boost rejimleri ve topluluk aşılama kavramı, sıtma bulaşımını engellemek için. Güncel çoğu aşılama adayı, parazitin yaşam döngüsünün tek bir evresine hedeflenir ve erken pre-erythrocytic aşılar en çok başarı gösterenlerdir. Adjuvant aşıda bir protein, sporozitlere karşı antikorlar aracılığıyla etki gösterirken, viral vektör aşıları, hücre bağışıklığı ile içsel karaciğer aşaması paraziti hedefler ve bu aşılar insanlarda kısmen etkilidir. Sporozit aşısı şu anda 3. aşamada deneme aşamasındadır. Bununla birlikte, daha etkili bir sıtma aşısı, yaygın ve ekonomik olarak uygun dağıtım için muhtemelen birden fazla yaşam döngüsü evresine hedefleyen çok bileşenli bir aşı gerektirecektir. Bu ürünü geliştirmek için en çekici yakın dönem yaklaşımı, mevcut kısmen etkili pre-erythrocytic aşılama adaylarını birleştirmektir.


MicroRNA-21 is Induced by Rapamycin in a Model of Tuberous Sclerosis (TSC) and Lymphangioleiomyomatosis (LAM)

Lymphangioleiomyomatoz (LAM), kadınlarda görülen çok sistemli bir hastalık, akciğerde düz kas benzeri hücrelerin çoğalması sonucu oluşan kistik akciğer tahribatıyla kendini gösterir. LAM'li kadınlar aynı zamanda böbrek angiomyolipomları da geliştirebilir. LAM, tuberöz skleroz kompleksi genleri (TSC1 veya TSC2) üzerindeki mutasyonlar nedeniyle hiperaktif memeliye özgü mTOR (mTOR) sinyalizasyonundan kaynaklanır. mTOR inhibitörü, rapamisin, LAM'de akciğer fonksiyonunu istikrara kavuşturur ve böbrek angiomyolipomlarının hacmini azaltır, ancak tedavi kesildiğinde akciğer fonksiyonu düşer ve angiomyolipomlar yeniden büyür, bu da mTORC1 inhibisyonu ile tetiklenen faktörlerin TSC2 eksik hücrelerin hayatta kalmasını teşvik edebileceğini gösterir. LAM'in mTORC1 inhibisyonu yanıtına mikroRNA (miRNA, miR) sinyalizasyonunun dahil olup olmadığı bilinmemektedir. İki ayrı ekranda, LAM hastası angiomyolipoma hücrelerinden Rapamisin bağımlı miRNA'yı belirledik. İlk olarak, tümör biyolojisi üzerinde bilinen önemi olan 132 miRNA'yı test ettik. 1.5 kat daha fazla değişim için bir kesme noktası kullanarak, 48 miRNA Rapamisin ile indüklenirken, 4 miR indi. İkinci ekranda, 946 miRNA'yı kapsayan bir ekranda, 18 miR Rapamisin ile artarken, 8'i indi. miR-29b, 21, 24, 221, 106a ve 199a'nın her iki platformda da düzenlenmesinin ortak olduğu ve "Rapamisin miRNA'ları" olarak sınıflandırıldığı tespit edildi. Bu miRNA'ların artışı doğrulamak için qRT-PCR ile doğrulama yapıldı. miR-21, en önemli şekilde mTOR inhibisyonu ile artan pro-hayatta kalma miRNA'ydı (p<0.01). Rapamisin'in miR-21 üzerindeki düzenlemesi hücre tipi bağımsızdır. mTOR inhibisyonu, miR-21 transkriptinin (pri-miR-21) olgunlaşmamış bir


Reduced NF1 expression confers resistance to EGFR inhibition in lung cancer.

EGFR'ye (EGF reseptörü) aktifleştiren mutasyonlar, erlotinib ve gefitinib gibi EGFR tirosin kinaz inhibitörlerine (TKI) klinik duyarlılığı ile ilişkilidir. Ancak, direnç sonunda ortaya çıkar, genellikle ikinci bir EGFR mutasyonu nedeniyle, en yaygın olarak T790M. Bir insan akciğer kanseri hücre hattında gen genişliği siRNA taraması ve murin mutasyona sahip EGFR ile sürülen akciğer adenokarsinomlarının analizleri yoluyla, erlotinib direncinin nörofibrominin (NF1 geni tarafından kodlanan RAS GTPaz aktivasyon proteini) azaltılmış ifadesi ile ilişkili olduğunu bulduk. Erlotinib, nörofibromin seviyeleri azaltıldığında RAS-ERK sinyalleşmesini tamamen inhibe edemedi. Neurofibromin-eksik akciğer kanserlerine MEK inhibitörü ile tedavi uygulandığında, erlotinib duyarlılığı geri kazanıldı. Düşük NF1 ifadesi, akciğer adenokarsinomlarında EGFR TKI'larına karşı birincil ve edinilmiş direnci hastalarda ile ilişkiliydi. Bu bulgular, EGFR mutant akciğer adenokarsinomları olan bir alt grup hastanın, EGFR ve MEK inhibitörleri kombinasyon tedavisinden yararlanabileceğini ortaya koymaktadır.


Human IRGM induces autophagy to eliminate intracellular mycobacteria.

İmmünite ile ilişkili p47 guanosin trifosfatazları (IRG), içsel patojenlere karşı savunma mekanizmasında rol oynar. Araştırmamızda, fareli Irgm1 (LRG-47) guanosin trifosfatazının, Mycobacterium tuberculosis gibi içsel patojenleri ortadan kaldırmak için otofaji ve büyük oto-lisosomal organellerin oluşumunu tetiklediği sonucuna vardık. Ayrıca, insan IRG proteininin içsel patojenlerin kontrolünde bir işlevi olduğunu belirledik ve insan Irgm1'in ortologu olan IRGM'nin otofajide ve içsel bakteriyel yükün azaltılmasında rol oynadığını bildirdik.


Implementation of a Clinical Pharmacy Education Program in a Teaching Hospital: Resident Oriented Documentation and Intervention

Bu çalışmanın amacı, İran'ın Tahran'da bulunan Masih Daneshvari Hastanesi'nde bir klinik eczacılık eğitimi programı sunmaktı. Bu amaçla, eczacılık öğrencileri ve stajyerleri için potansiyel eğitim alanlarında en yaygın eczacı dahil müdahaleler ve yönler ilk olarak belirlendi. Çalışma dönemi boyunca, 2006 Ocak'tan 2007 Ocak'a kadar klinik eczacılık müdahaleleri ve ilaç bilgileri formları dolduruldu. Çalışmanın sonuçlarına göre, çalışma yılında toplam 772 müdahale gerçekleştirildi. İlaç bilgileri, tüm müdahaleler arasında en yüksek oran olan %22.30'u oluşturdu, ardından dozaj ayarlaması ve terapötik azaltma veya ekleme geldi. Hastalar başına ortalama ilaç sayısı 8.62 ± 7.54 idi. Sonuç olarak, ülkemizde eczacılığın mesleki zorluklarının gelişmiş ülkelere kıyasla başlangıç aşamasında olduğu söylenebilir, ancak bu çalışmanın sonuçları sağlık hizmeti sağlayıcıları arasında bu hizmet için yüksek bir talep olduğunu ortaya koymaktadır.