Vascular heterogeneity and specialization in development and disease

Kan ve lenfatik damarlar neredeyse tüm vücut dokularını kaplar ve fizyoloji ve hastalıkta çok önemli roller oynar. Bu ağların iç yüzeyi, ihtiyaçlarına göre uzmanlaşan tek bir endotel hücre tabakasından oluşur. Genel kan ve lenfatik damar gelişim mekanizmalarının moleküler hassasiyetle tanımlanmasına rağmen, endotel uzmanlaşma süreçleri çoğunlukla betimsel çalışmalarla sınırlıdır. Son genetik hayvan modellerinden elde edilen bilgiler, endotel hücrelerinin birbirleriyle ve dokularının ortamıyla nasıl etkileşimde bulunduğunu aydınlatmaktadır, bu da damar türü ve organa özgü endotel farklılaşmasının paradigmalarını sağlar. Bu yöneten ilkelerin belirlenmesi, dokuların gelişimi ve korunması ve hastalıkta işlevlerinin nasıl anormal hale geldiğinin anlaşılması açısından kritik öneme sahip olacaktır.


Association of Intracerebral Hemorrhage Among Patients Taking Non–Vitamin K Antagonist vs Vitamin K Antagonist Oral Anticoagulants With In-Hospital Mortality

## Önemi

Non-vitamin K antagonist oral antikoagülanlar (NOAC'lar), tromboembolik hastalık önleme amacıyla giderek daha fazla kullanılsa da, NOAC'larla ilişkili intraserebral kanama (ICH) hakkında sınırlı veri vardır.

## Amaç

ICH'de antikoagülasyon tedavisi almış (warfarin, NOAC'lar ve antikoagülanlar almayan [OAK'lar]) hastalarda hastanede ölümle olan ilişkiyi değerlendirmek.

## Yöntem, Ortam ve Katılımcılar

Retrospektif kohort çalışması, Ekim 2013 - Aralık 2016 tarihleri arasında 1662 Get With The Guidelines–Stroke hastanelerine kabul edilen 141 311 ICH hastası.

## Maruz Kalma

ICH'den önce antikoagülasyon tedavisi, herhangi bir OAK'ın hastaneye varıştan 7 gün öncesine kadar kullanımını tanımladı.

## Ana Çıktılar ve Ölçümler

Hastanede ölüm.

## Sonuçlar

ICH'de 141 311 hasta (ortalama [SD] yaş, 68.3 [15.3] yıl; %48.1 kadın) arasından, 15 036 (%10.6) warfarin alıyordu ve 4918 (%3.5) NOAC'lar alıyordu, ayrıca 39 585 (%28.0%) tek ve 5783 (%4.1%) çift antiplatelet ajanı alıyordu. Önceki warfarin veya NOAC kullanımı olan hastalar daha yaşlıydı ve atriyal fibrilasyon ve önceki inme öyküsü daha yüksekti. Acil ICH inme şiddeti (Ulusal Sağlık Enstitüleri Inme Ölçeği ile ölçülmüş) üç grup arasında (warfarin için 9 [2-21 aralık], NOAC'lar için 8 [2-20] ve OAK'lar almayanlar için 8 [2-19]) anlamlı bir fark göstermedi. Düzeltilmemiş hastanede ölüm oranları sırasıyla %32.6 (warfarin), %26.5 (NOAC'lar) ve %22.5 (OAK'lar


Elevated red blood cell distribution width contributes to poor prognosis in patients undergoing resection for nonmetastatic rectal cancer

Birkaç çalışma, farklı kanser türlerinde kötü prognozla ilişkili olan artmış kırmızı kan hücreleri dağılım genişliği (RDW) rapor etti. Bu çalışmanın amacı, nonmetastatik rektal kanserli hastalarda RDW'nin prognoz edici rolünü araştırmaktı. 2009 Ocak'tan 2014 Aralık'a kadar kurumumuzda tedavi edici reksiyonu olan 625 akut rektal kanserli hastanın verilerini geriye dönük olarak inceledik. RDW'nin kesme değeri, alıcı-işlem karakteristik eğrisi kullanılarak hesaplandı. Sonuçlar, yüksek RDW-cv grubundaki hastalarda daha düşük genel hayatta kalma (OS) (P = .018) ve hastalık-özgür hayatta kalma (P = .004) olduğunu gösterdi. Ayrıca, yüksek RDW-sd grubundaki hastaların önemli ölçüde daha düşük OS'ye (P = .033) sahip olduğunu, ancak hastalık-özgür hayatta kalma (DFS) açısından anlamlı bir fark olmadığını (P = .179) gözlemledik. Çoklu analizde, artmış RDW-cv'nin kötü DFS ile ilişkili olduğunu (tehlike oranı [HR] = 1.56, P = .010) ve RDW-sd'nin daha kötü OS'yi tahmin edebileceğini (HR = 1.70, P = .009) bulduk. Artmış RDW'nin, nonmetastatik rektal kanserli hastalarda bağımsız bir prognoz edici faktör olduğunu doğruladık. Bu nedenle, gelecekte nonmetastatik rektal kanserli hastalarla yüksek RDW değerlerine sahip olanlara daha fazla müdahale veya gözetim yapılması gerekebilir.


Health workers cohort study: methods and study design.

Amaç: Belirli yaşam tarzı ve genetik faktörlerle ilişkili farklı sağlık sonuçlarını incelemek. Malzemeler ve Yöntemler: 2004 Mart'tan 2006 Nisan'a kadar, üç farklı sağlık ve akademik kurumdan çalışanlar ve aile üyeleri, bilgilendirilmiş onay verdikten sonra araştırmaya dahil edildi. Temel ve takip (2010-2013) aşamalarında, katılımcılar bir anket, fiziksel muayene ve kan örnekleri vermeyi tamamladılar. Sonuçlar: 6 ila 94 yaşları arasında 10.729 katılımcı, temel aşamada işe alındı. Bu katılımcıların %70'i kadın, %50'si Meksika Sosyal Güvenlik Enstitüsü'nden idi. Örnekteki yetişkinlerin neredeyse %42'si aşırı kilolu, %20'si ise obez idi. Sonuç: Çalışmamız, büyük bir Meksikalı örnekte risk faktörü bilgisi analizi yoluyla hastalık mekanizmalarıyla ve önlemiyle ilgili yeni içgörüler sunabilir.


Aberrant pro-atrial natriuretic peptide/corin/natriuretic peptide receptor signaling is present in maternal vascular endothelium in preeclampsia.

## Amaç
Corin, bir serin proteazdır ve pro-atrial natriuretik peptid (pro-ANP)'i atriyal natriuretik peptid (ANP)'e dönüştürür, bu da kardiyak bir hormondur ve tuz-su dengesini ve kan basıncını düzenler. ANP, natriuretik peptid reseptörü (NPR) tarafından parçalanır. Bu çalışmanın amacı, preeklampsi'de anormallik gösteren pro-ANP/corin/NPR sinyalizasyonunun annenin damar sisteminde var olup olmadığını belirlemektir.

## Çalışma Tasarımı
197 hamile kadından (84 normotensif, 16 kronik hipertansiyon (CHT) ile komplikasyon yaşamış, 11 hafif ve 86 şiddetli preeklampsi) annenin venöz kanı alındı. Plasma corin ve pro-ANP konsantrasyonları, bağlayıcı enzim immünosorbent testi (ELISA) ile ölçüldü. 12 hamile kadından (6 normotensif ve 6 preeklampsi) sezaryen ile doğum yapan annenin alt deri yağ dokusu alındı. Vasküler ANP ve reseptörleri NPR-A, NPR-B ve NPR-C'nin ifadesi, parafin gömülü alt deri dokusu kesitlerinin immünostain ile incelendi.

## Sonuçlar
Corin konsantrasyonları, hafif (2.78 ± 0.67 ng/ml, p < .05) ve şiddetli (2.53 ± 0.18 ng/ml, p < .01) preeklampsi'de normotensif (1.58 ± 0.08 ng/ml) ve CHT (1.55 ± 0.20 ng/ml) gruplarına göre anlamlı olarak daha yüksekti. Pro-ANP konsantrasyonları, CHT (1.59 ± 0.53 ng/ml, p < .05) ve şiddetli preeklampsi (1.42 ± 0.24 ng/ml, p < .01) gruplarında normotensif (0.48 ± 0.06 ng/ml) ve hafif preeklampsi (0.52 ± 0.09


Optimising Strategies for Plasmodium falciparum Malaria Elimination in Cambodia: Primaquine, Mass Drug Administration and Artemisinin Resistance

## Arka Plan
Malaria'nın ortadan kaldırılması, farklı bulaşma ortamlarına göre optimize edilmiş çeşitli yaklaşımların bir kombinasyonunu gerektirir. Güneybatı Kamboçya'da düşük mevsimsel bulaşma olan bir alanda yapılan son saha çalışması, hem toplu ilaç yönetimi (MDA) hem de artemisin-piperaquin plus primaquin ile semptomatik hastaların yüksek tedavi kapsamı sonucunda sıtma paraziti prevalansında dramatik düşüşler gösterdi. Bu çalışma, birden fazla kombine stratejiyi kullandı ve sıtmanın azalmasında her bir stratejinin katkısının belirsizliği vardı.

## Yöntem ve Bulgular
Deney sonuçlarına uyan bir matematiksel model, bu müdahalelerin çeşitli bileşenlerinin etkilerini değerlendirmek, optimal ortadan kaldırma stratejileri tasarlamak ve artemisin direnci ile etkileşimlerini keşfetmek için kullanıldı (son zamanlarda Batı Kamboçya'da keşfedildi). Modelleme, P. falciparum sıtmasının ilk azalmasının büyük ölçüde artemisin-piperaquin ile toplu ilaç yönetimi sayesinde olduğunu gösterdi. Sonraki devam eden düşüş ve neredeyse ortadan kaldırılma, öncelikle artemisin-piperaquin tedavisinin yüksek kapsamı sayesinde gerçekleşti. Bu iki strateji, primaquin eklenmesiyle daha etkiliydi. Artemisin kombinasyon terapisi (ACT) ile toplu ilaç yönetimi, ACT tedavisinde semptomatik vakaların tedavisine kıyasla çok daha az artemisin direnci enfeksiyonlarının oranını artırdı, ancak bu artış primaquin eklenmesiyle yavaşlatıldı. Artemisin direnci, çok yüksek direnç oranlarında ACT kullanan müdahalelerin etkisini azalttı. Ana sonuçlar, primaquin eylemi ve bağışıklık hakkındaki varsayımlara bağlı olarak sağlamdı.

## Sonuç
Bu modelleme sonuçlarının politika yapıcılara ana mesajları şunlardı: ACT tedavisinin yüksek kapsamı, uzun vadeli bir sıtma azalması sağlayabilirken, MDA'nın etkisi genellikle sadece kısa vadeli; primaquin, ACT'nin etkisini ortadan kaldırmada güçlendirir ve artemisin direnci enfeksiyonlarının oranındaki artışı azaltır; parazit prevalansı, ortadan kaldırma programları için sayısal semptomatik vakalara kıyasla daha iyi bir izleme ölçüsüdür; müdahalelerin kombinasyonu en etkilidir ve başarılı ortadan kaldırma için uzun süreli çaba kritik öneme sahiptir.


Role of the Parasite-Derived Prostaglandin D2 in the Inhibition of Epidermal Langerhans Cell Migration during Schistosomiasis Infection

Deri Langerhan hücreleri (LC'ler), bağışıklık savunma mekanizmalarında ve birçok bağışıklık bozukluğunda kritik bir rol oynar. Bu raporda, C57BL/6 fareye Schistosoma mansoni parazitiyle percutan enfeksiyonun, LC'lerin aktivasyonuna ancak şaşırtıcı bir şekilde deride tutulmalarına yol açtığını gösteriyoruz. Ayrıca, TNF-α ile tetiklenen LC göçü deneysel bir modelini kullanarak, parazitlerin LC'lerin deriden ayrılmasını ve daha sonra drenajlı lenf düğümlerinde dendritik hücreler olarak birikimini geçici olarak engellediklerini gösteriyoruz. Inhibitör etki, parazitlerden salınan lipofilik çözünen faktörler tarafından, konak kaynaklı anti-enflamatuar sitokinler, örneğin interleukin-10'dan değil, medyedir. Prostaglandin (PG)D2'yi, diğer ana eikosanoidler tarafından üretilen parazitlerden, özellikle TNF-α ile tetiklenen LC göçünü engelleyen adenilat siklasin ile bağlantılı PG D2 reseptörü (DP reseptörü) tarafından engellediğimizi bulduk. Ayrıca, güçlü DP reseptörü antagonisti BW A868C, enfekte farelerde LC göçünü geri kazanır. Son olarak, bir kontakt alerjen ile tetiklenen LC göçü modelinde, DP reseptörünün aktivasyonunun sadece LC göçünü inhibe etmediğini, aynı zamanda zorlama sonrası kontakt hipersensitivite yanıtlarını dramatik olarak azalttığını gösteriyoruz. Birlikte, schistosomların ev sahibi bağışıklık sisteminden kaçmak için ek bir strateji olarak LC göçünün inhibisyonunu önerdiğimizi ve PG D2'nin deri bağışıklık yanıtlarının kontrolünde kritik bir rol oynayabileceğini söylüyoruz.


Axicabtagene Ciloleucel CAR T‐Cell Therapy in Refractory Large B‐Cell Lymphoma

Arka Plan Aşama 1 denemesinde, axicabtagene ciloleucel (axi-cel), otolog anti-CD19 chimerik antijen reseptörü (CAR) T hücre terapisi, konvansiyonel tedavinin başarısızlığına rağmen büyük B hücre lenfomasında dirençli hastalarda etkinliğini gösterdi. Yöntemler Bu çok merkezli, aşama 2 denemesinde, önerilen önceki tedaviyi uyguladıktan sonra dirençli hastalıklara sahip 111 diffuse büyük B hücre lenfoma, birincil mediastinal B hücre lenfoma veya dönüşmüş foliküler lenfoma hastası dahil ettik. Hastalar, vücut ağırlığına göre hedeflenen 2×106 anti-CD19 CAR T hücre dozunu aldıktan sonra, düşük dozda siklofosfamid ve fludarabin içeren bir hazırlama rejimi aldı. Birincil son nokta, tam yanıt ve kısmi yanıt kombinasyon oranları olarak hesaplanan objektif yanıt oranıydı. İkincil son noktalar genel hayatta kalma, güvenlik ve biyomarker değerlendirmelerini içeriyordu. Sonuçlar 111 hastadan 110'u (99%) başarılı bir şekilde axicabtagene ciloleucel üretildi ve 101'ine (91%) uygulandı. Objektif yanıt oranı %82 ve tam yanıt oranı %54'tü. Ortalama takip süresi 15.4 ay olduğunda, hastaların %42'si hala yanıt veriyordu ve bunlardan %40'ı hala tam yanıt veriyordu. 18. ay genel hayatta kalma oranı %52 idi. Tedavinin sırasında en sık görülen en az 3. dereceden yan etkiler nötrojenimide (%78 hastada), anemi (%43) ve trombositopeni (%38) idi. En az 3. dereceden sitokin salınım sendromu ve nörolojik olaylar sırasıyla hastaların %13 ve %28'inde görüldü. Tedavinin sırasında 3 hasta öldü. Kan'da daha yüksek CAR T hücre seviyeleri yanıtla ilişkiliydi. Sonuçlarımız Bu çok merkezli çalışmada, axicabtagene ciloleucel ile tedavi edilen dirençli büyük B hücre lenfoması hastaları, myelosupresyon, sitokin salınım sendromu ve nörolojik olaylar da dahil olmak üzere


Beta adrenergic blockade decreases the immunomodulatory effects of social disruption stress

Fizyolojik veya psikolojik stres sırasında, sempatik sinir sistemi (SNS) tarafından üretilen katekolaminler bağışıklık sistemini düzenler. Önceki çalışmalar, β-adrenerjik reseptörlerin (βAR'lar) katekolaminlerin etkilerini aracılık ettiğini ve çeşitli hücre tiplerinde pro-enflamatuar sitokin üretimini artırdığını bildirmiştir. Sosyal yenilgi üzerindeki SNS'nin bağışıklık modülasyonu üzerindeki etkisi incelenmemiştir. Aşağıdaki çalışmalar, sosyal bozulma stresi (SDR) sırasında SNS aktivitesinin kaygı benzeri davranışları ve sosyal strese maruz kaldıktan sonra splenositlerin aktivasyonu, hazırlanması ve kortikosteroid direncini etkilediğini belirlemek için tasarlanmıştır. CD-1 fareleri, bir, üç veya altı SDR döngüsüne maruz bırakıldı ve plazma ve dalakta katekolamin artışı HPLC analizi ile belirlendi. Altı SDR döngüsünden sonra açık alan testi, sosyal yenilgi ile ilişkili kaygı benzeri davranışları ölçmek için kullanıldı ve sosyal yenilgi ile indüklenen kaygı benzeri davranışlardaki artış, β-adrenerjik antagonist propranolol ile ön tedavi ile engellendi. β-adrenerjik antagonist propranolol, kortikosteron seviyelerini önemli ölçüde değiştirmedi, bu da hipotalamus-hipofiz-adrenal ekseninin aktivitesinde bir fark olmadığını gösterir. Kaygı benzeri davranışın yanı sıra, SDR indüklenen dalak büyümesi ve plazmadaki IL-6, TNFα ve MCP-1 artışları, her biri propranolol ile ön tedavi ile tersine çevrildi. Ayrıca, propranolol ile ön tedavi edilen farelerin hücrelerinden elde edilen akış sitometrik analizi, SDR ile indüklenen CD11b(+) dalak makrofajlarının yüzdesindeki artışı azalttı ve bu hücrelerin yüzeyinde TLR2, TLR4 ve CD86 ifadesini önemli ölçüde azalttı. Ayrıca, 18 saatlik LPS ile uyaran ex vivo kültürlerinden elde edilen splenosit süpernatantları, propranolol ile tedavi edilen SDR farelerinden daha az IL-6 içeriyordu. Benzer şekilde, propranolol ön tedavisi, SDR farelerinin splenositlerinden karşılaştırıldığında SDR aracılı farelerin splenositlerinden daha az kortikosteroid direnci gösterdi. Birlikte, bu çalışma, SDR'nin bağışıklık aktivasyonu ve hazırlama


Stereotactic radiosurgery plus whole-brain radiation therapy vs stereotactic radiosurgery alone for treatment of brain metastases: a randomized controlled trial.

BAŞLIK Beyin metastazları olan hastalarda, öncelikle tüm beyin radyoterapisi (WBRT) ekleyerek stereotaktik radyocirurji (SRS) uygulamanın ölüm oranları veya nörolojik fonksiyonlar üzerindeki faydalı etkileri olup olmadığı belirsizdir.

HEDEF Beyin tümörü kontrolü, işlevsel koruma oranı ve nörolojik ölüm sıklığı açısından WBRT ile SRS'nin kombinasyonunun hayatta kalma üzerinde iyileştirme olup olmadığını belirlemek.

YÖNTEM, AYAK VE HASTALAR Rastgele kontrol edilen bir çalışma, 1999 Ekim'den 2003 Aralık'a kadar Japonya'daki 11 hastanede 1 ila 4 beyin metastazı (her biri 3 cm'in altında) olan 132 hasta dahil edilmiştir.

BİLGİLER Hastalar, WBRT ile SRS'yi (65 hasta) veya sadece SRS'yi (67 hasta) almaları açısından rastgele atanmıştır.

ANA SONUÇ DEĞERLERİ Ana sonuç noktası genel hayatta kalma; ikincil sonuç noktaları ise beyin tümörü tekrarı, kurtarma beyin tedavisi, işlevsel koruma, radyasyonun toksik etkileri ve ölüm nedenidir.

SONUÇLAR WBRT + SRS grubunda orta hayatta kalma süresi ve 1 yıllık aktüel hayatta kalma oranı 7.5 ay ve %38.5 (güven aralığı %26.7-50.3) iken, sadece SRS grubunda 8.0 ay ve %28.4 (güven aralığı %17.6-39.2) idi (P = .42). 12. ay beyin tümörü tekrarı oranı WBRT + SRS grubunda %46.8 ve sadece SRS grubunda %76.4 idi (P < .001). Kurtarma beyin tedavisi, WBRT + SRS grubunda (n = 10) SRS'yi tek başına alanlara (n = 29) göre daha az sıklıkta gereklidir (P < .001). Ölüm, WBRT + SRS grubunda %22.8 ve sadece SRS grubunda %19.3 oranında nörolojik nedenlere bağlanmıştır (P = .64). Sistemik ve nörolojik işlevsel koruma ve


RANK signals from CD4+3− inducer cells regulate development of Aire-expressing epithelial cells in the thymic medulla

Aire'den ifade eden medullary timik epitel hücreleri (mTEC'ler), otoimmüniteyi önlemede kritik bir rol oynar, dokusal kısıtlı antijenleri ifade ederek, ortaya çıkan T hücre reseptör rekonfigürasyonundan oto-reaktif spesifiklikleri arındırmaya yardımcı olurlar. Burada, Aire'nin organize sekonder lenfatik yapılar gelişimi ve T hücre hafızasının korunmasında rol oynayan bir CD4+3− inducer hücre popülasyonunun yeni bir işlevini gösteriyoruz. CD4+3− hücreler, yetişkin timikte mTEC'lerle yakın bir şekilde ilişkilidir ve fetüs timiklerinde, Aire+ mTEC'lerin ortaya çıkışıyla zamanlama olarak bağlantılıdırlar. RANKL sinyalleri bu hücreden, RANK'ı ifade eden CD80−Aire− mTEC öncüllerinin CD80+Aire+ mTEC'lere olgunlaşmasına yol açar ve RANK eksikliği olan timik stromanın bağışıklık eksikliği olan konaklara nakledilmesi otoimmüniteyi tetikler. Toplu olarak, verilerimiz Aire+ mTEC'lerin oluşumuna yol açan hücresel ve moleküler mekanizmaları ortaya koyar ve CD4+3−RANKL+ inducer hücrelerinin intrathymik oto-toleransta daha önce tanınmayan bir rolüne dikkat çeker.


Proteomic approach to characterize biochemistry of meat quality defects.

Proteomik, pal, yumuşak ve süzülmüş (PSE) et (domuz ve tavuk), ahşap ızgara göğüs eti, kırmızı levrek filetoları, et sertliği ve sığır myoglobin oksidasyonu gibi kalite kusurlarını karakterize etmek için kullanılabilir. PSE ızgara eti, normal ızgara göğüs etinden farklı bollukta 15 proteinle karakterize edildi ve ahşap göğüs etinde normal göğüs etinden farklı olarak sekiz protein ifade edildi. Hemoglobin, kırmızı ve normal levrek filetoları arasında farklı ifade edilen tek proteindi. Bununla birlikte, levrek filetolarına düşük oksijen ve/veya ısı stresi koşulları uygulanması, kırmızı filetoların oluşumuna yol açmadı. Proteomik verileri, et kalite kusurlarında var olan protein farklılıkları hakkında bilgi sağladı. Ancak, bu veriler, genetik, beslenme, canlı hayvanın ortamı, kas-et dönüşümü, et kalite analizleri ve duyusal özellikler hakkında bilgilerle birlikte değerlendirilmelidir, böylece nedensellik, protein biyomarker'ları ve nihayetinde kalite kusurlarını nasıl önleyeceğimizi anlamak mümkündür.


Phosphorylation of Janus kinase 1 (JAK1) by AMP-activated protein kinase (AMPK) links energy sensing to anti-inflammatory signaling

Adenozin trifosfat (ATP) ile aktifleştirilen protein kinaz (AMPK), hücre ve organizma düzeylerinde metabolizmanın düzenlenmesinde kritik bir rol oynar. AMPK aynı zamanda iltihabı da baskılar. Çeşitli hücrelerde Janus kinaz (JAK) - sinyal transdüksiyonu ve aktivatörü transkripsiyon (STAT) yolunu hızlı bir şekilde inhibe ettiğimizi bulduk. In vitro kinaz testleri, AMPK'nın JAK1'in Src homoloji 2 (SH2) alanındaki Ser515 ve Ser518 kalıntılarını doğrudan fosforile ettiğini ortaya koydu. AMPK aktivitesi, kültürlenmiş vasküler endotel hücreleri ve fibroblastlarda JAK1 ve 14-3-3 proteinleri arasındaki etkileşimi artırdı, bu etki Ser515 ve Ser518 kalıntılarının varlığına ve AMPK katalitik alt birimlerinin yokluğunda ortadan kalktı. Ser515 ve Ser518'in mutasyonu, insan fibrosarcoma hücrelerinde sIL-6Rα/IL-6 kompleksi veya konstitütif olarak aktif V658F-mutant JAK1 ifadesinden kaynaklanan JAK-STAT sinyal iletiminin AMPK ile inhibisyonunu ortadan kaldırdı. Klinik olarak kullanılan AMPK aktivatörleri metformin ve salisilat, birincil vasküler endotel hücrelerinde endojen JAK1'in inhibe edici fosforilasyonunu ve STAT3 fosforilasyonunu engelledi. Bu nedenle bulgularımız, JAK1 işlevi ve iltihaplı sinyal iletiminin metabolik strese yanıt olarak baskılanması için bir mekanizma ortaya koymaktadır ve JAK-STAT yolunun aşırı etkinliği ile ilişkili çeşitli hastalıklarda AMPK aktivatörlerinin araştırılması için mekanik bir mantık sağlamaktadır.


IAP antagonists induce anti-tumor immunity in multiple myeloma

Hücresel apoptoz inhibitörleri (cIAP) 1 ve 2, yaklaşık %3'lük bir oranla kanserlerde amplifiye edilir ve apoptozdan kaçınma rollerinden dolayı çoklu malignanlerde potansiyel terapötik hedefler olarak belirlenmiştir. Sonuç olarak, küçük moleküllü IAP antagonistleri, örneğin LCL161, kanser hücrelerinin TNF ile medyasyon edilen apoptozunu tetikleme yetenekleri nedeniyle klinik denemelere girmiştir. Bununla birlikte, cIAP1 ve cIAP2, çoklu mielom (MM) hastalarında tekrarlayan homozigot silinmelerine neden olur ve bu da nonkanonik nükleer faktör (NF)-κB yolunun sürekli etkinleşmesine yol açar. Şaşırtıcı bir şekilde, transjenik mielom fare modeli ve tekrarlayan-dirençli MM hastalarında LCL161'in güçlü in vivo anti-mielom etkinliği gözlemledik, burada siklofosfamid eklenmesi 10 ay orta ilerleme-serbest hayatta kalmaya neden oldu. Bu etki, doğrudan tümör hücre ölümünün indüklenmesiyle değil, aksine tümör hücre otonomi tip I interferon (IFN) sinyalizasyonunun artmasıyla ve güçlü bir enflamatuar yanıtla sonuçlandı, bu da makrofaj ve dendritik hücrelerin etkinleşmesine ve tümör hücrelerinin fagositozuna yol açtı. LCL161 ile tedavi edilen bir MM fare modeli, uzun süreli anti-tumor koruması sağladı ve bir kısmındaki farelerde regresyon tetikledi. Önemli olan, LCL161'in anti-PD1 immün kontrol inhibitörü ile kombinasyonunun tüm tedavi edilen farelerde iyileştirici olduğu.


Psychobiological Protective Factors Modifying the Association Between Age and Sexual Health in Men: Findings From the Men’s Health 40+ Study

Yaşla birlikte cinsel sağlık ciddi şekilde azalır. 40 yaşın üzerindeki erkeklerde erektil disfonksiyon (ED), en yaygın cinsel bozukluktur. Fiziksel ve psikolojik ED risk faktörleri belirlenmiş olsa da, koruyucu faktörler henüz belirlenmemiştir. Bugüne kadar, yaşla ilişkili ED artışını etkileyen endokrin ve psikososyal faktörleri paralel olarak inceleyen hiçbir çalışma yapılmamıştır. 40 ile 75 yaşları arasında 271 sağlıklı erkek, cinsel işlevle ilgili psikometrik veriler ve potansiyel psikososyal koruyucu faktörlerin bir seti ile birlikte, steroid hormonları ve pro-enflamatuar sitokinler için salya örnekleri sağladı. Katılımcıların yaklaşık %35'i en az hafif bir ED bildirmiştir. ED ile doğrudan ilişkili olanlar, genel sağlık algısı, duygusal destek, ilişki kalitesi ve yakınlık motivasyonu olarak belirlenmiştir, ancak steroid hormonları veya pro-enflamatuar işaretçiler değil. Yaş ve ED arasındaki ilişkiyi düzenleyen analizler, testosteron (T), dehidroepiandrosteron (DHEA), genel sağlık algısı, duygusal destek, yakınlık motivasyonu için pozitif etkiler ve interleukin-6 (tüm p < .05; f2 > .17) için negatif bir etki göstermiştir. Yaşlı ED'li ve ED'li olmayan erkekler arasında T, DHEA ve psikometrik ölçümler gibi genel sağlık algısı, duygusal destek, yaşam tatmini ve yakınlık motivasyonu (tüm p < .05; d > .3) için grup farklılıkları ortaya çıkmıştır. Hem psikososyal hem de endokrin parametreler, yaş ve cinsel sağlık arasındaki ilişkiyi düzenlemiştir. Genel sağlık algısı, duygusal destek, yakınlık motivasyonu ve ilişki kalitesi, ED'ye karşı psikososyal koruyucu faktörler olarak ortaya çıkmıştır. Daha yüksek T ve DHEA seviyeleri ve daha düşük interleukin-6 seviyeleri, yaşla ilişkili ED artışına karşı bir tampon görevi görmüştür.


Patient-derived induced pluripotent stem cells in cancer research and precision oncology

Son yıllarda insan dokusunun işlenmesi ve kültürü, biyo mühendislik, xenotransplantasyon ve genom düzenleme alanındaki gelişmelerle birlikte, İndüklenmiş çoklu potansiyel kök hücreler (iPSCs), insan kanseri çalışmalarında yeni bir dizi fırsat sunmaktadır. Burada, iPSC modellemesinin ana avantajlarını ve sınırlamalarını tartışıyoruz ve bu yöntemin organoidler, organlar üzerine çipler ve hastadan türetilmiş xenograftlar (PDXs) gibi diğer kanser hastası türetilmiş modellerle nasıl kesiştiğini inceliyoruz. iPSC modellerinin mevcut sistemlere ve hayvan modellerine sunmadığı fırsatları vurguluyoruz ve bu teknolojinin daha geniş bir benimseme için mevcut zorlukları ve kritik iyileştirme alanlarını sunuyoruz.


Structural basis for sequence-specific recognition of DNA by TAL effectors.

TAL (transkripsiyon aktivasyon benzeri) düzenleyicileri, bitki patojenik bakteriler tarafından salgılanan, merkezi tekrarlanan diziler aracılığıyla ev sahibi DNA dizilerini tanır. Her tekrar, 33 ila 35 korunmuş amino asitlerden oluşur ve 12. ve 13. pozisyonlardaki iki hiper değişken kalıntı (RVD) kullanarak belirli bir baz çiftini hedefler. Burada, hem DNA içermeyen hem de DNA bağlı durumlardaki 11.5 tekrarlı bir TAL düzenleyicisinin kristal yapılarını rapor ediyoruz. Her TAL tekrarı, RVD içeren kısa bir döngü ile iki heliks arasında bağlanır. 11.5 tekrarlar, RVD'ler DNA çiftinin ana yarıkla temas ettiğinde, DNA çiftinin duyarlı ucuna uyan sağ eli, süperheliksal bir yapı oluşturur. 12. kalıntı, RVD döngüsünü stabilize ederken, 13. kalıntı baz spesifik bir temasa sahiptir. TAL düzenleyicileri tarafından DNA'nın tanınması, biyoteknolojik uygulamalar için DNA bağlayıcı proteinlerin mantıksal tasarımını kolaylaştırabilir.


Caveolin-1 deletion exacerbates cardiac interstitial fibrosis by promoting M2 macrophage activation in mice after myocardial infarction.

Kalp krizi (MI) sonrası olumsuz yeniden şekillenme, kalp yetmezliğine yol açan dengesiz iltihap çözünümüyle tetiklenir. Makrofaj hücresi, MI sonrası iltihabın kontrolünde önemli bir rol oynar, çünkü makrofaj alt tipleri ya iltihabı teşvik ederek yaralanmayı uzatan (M1 fenotip) ya da iltihabı bastırarak yara oluşumunu teşvik eden (M2 fenotip) aracılar salgılar. Daha önce, farelerde kalp kası yeniden şekillenmesinde olumsuz rol oynayan caveolin-1 (Cav1) eksikliğinin olduğunu gösterdik, ancak sorumluların mekanizmaları henüz açıklanmamıştır. Burada, Cav1'in makrofajların aktivasyonundaki rolünü araştırıyoruz. C57BL6/J (WT) ve Cav1(tm1Mls/J) (Cav1(-/-)) fareleri kullanılarak, WT ve Cav1(-/-) fareler arasında 3 gün sonrası MI'de kardiyak fonksiyon benzerydi. Cav1 eksikliğinde, yaralı bölgede arginaz-1 pozitif M2 makrofajların daha yüksek bir yüzdesi tespit edildi. Öte yandan, MI sonrası WT farelerinde Cav1 işlevini geri kazandırmak, Cav1 sarkomerik alanını ekleyerek, M2 aktivasyon profilini azalttı. Ayrıca, Cav1 null makrofajların 3 gün sonrası MI'de WT farelerine adaptif transferi, 14 gün sonrası kalp kası yeniden şekillenmesini kötüleştirdi. In vitro çalışmalar, Cav1 null makrofajların IL-4 uyaranına yanıt olarak daha belirgin bir M2 profil aktivasyonuna sahip olduğunu ortaya koydu. Sonuç olarak, Cav1 silinmesi, MI sonrası maladaptif onarım süreçlerini teşvik eder, bunlar arasında TGF-β sinyalizasyonunun artması, M2 makrofajların artması ve M1/M2 dengesinin düzenlenmesinde bozulma bulunur. Verilerimiz ayrıca, kardiyak yeniden şekillenmenin iyileştirilebileceğini, iltihap yanıtı aşamasında Cav1 işlevini düzenleyen terapötik müdahalelerle gösteriyor.


Lipid hydroperoxide measurement by oxidation of Fe2+ in the presence of xylenol orange. Comparison with the TBA assay and an iodometric method

Hidroperoksitlerin ve lipit peroksidasyonun hastalıklardaki rolünün incelenmesi, doğrudan hidroperoksit ölçümü için basit ve hassas yöntemlere ihtiyaç duyar. Hızlı bir hidroperoksit-araştırılan Fe2+ oksidasyon tekniği rapor ediyoruz, asitli koşullarda. Fe3+, xylenol turuncu ile bir kromofor oluşturur, bu da 560 nm'de güçlü emilim sağlar, bu da H2O2, butil hidroperoksit ve kumene hidroperoksit için görünen E560'ı 4.3×10^4 M^-1 cm^-1 olarak verir. Liposomal lipit peroksidasyonun bir çalışmasında doğrulama yapıldı ve iodometrik yöntem veya konjuge dienler ölçümü ile elde edilen sonuçlarla karşılaştırılabilir sonuçlar verdi. Thiobarbiturik asit içeren testle karşılaştırıldığında, peroksitleri kendi başına ölçmeyen ve lipit peroksidasyonunu abartan bir yöntemdir.


Roles of exosomes in cardioprotection.

Exosomlar, endosomik kökenli dış hücre zarlarıdır ve hücreler arası iletişimin ana aracıları olarak ortaya çıkmıştır. Tüm ana kalp hücre tipleri - kardiyomiyositler, endotel hücreleri ve fibroblastlar - hücre fonksiyonlarını düzenleyen exosomlar salarlar. İnsan kalp kök hücrelerinden (CPC) salınan exosomlar, kalp yetmezliği sonrası kardiyak fonksiyonu iyileştiren kardiyoprotektiflerdir ve ebeveyn hücrelerine kıyasla bu etkiyi benzer ölçüde sağlar. Kalp kök hücreleri tarafından salınan exosomlar, özellikle miR-146a-3p olarak bilinen kardiyoprotektif mikroRNA'larla zengindir. Kan dolaşımı içinde exosomlar, uzaktan izchemik önkoşullandırmayı medyatize eder. Ayrıca, şu anda teşhis işaretçileri olarak araştırılmaktadırlar. Hücrelerden kaynaklanan dış sinyal organellerinin kök hücrelerin parakrin etkilerini medyatize ettiği keşfi, hücre nakli yerine geçebilecek hücre dışı stratejilerin ortaya çıkmasını ima eder. Bu inceleme, kardiyovasküler fizyolojideki exosomların yeni rollerini, özellikle CPC'lerden kaynaklanan kardiyoprotektif aktiviteleri tartışmaktadır.


The rate of change in declining steroid hormones: a new parameter of healthy aging in men?

Erkeklerde sağlıklı yaşlanmaya yönelik araştırmalar, yaşa bağlı hormonal değişikliklere odaklanarak giderek daha fazla ilgi görmektedir. Öncelikle testosteron (T) düşüşü araştırılırken, diğer cinsiyet steroidlerindeki (dehidroepiandrosteron [DHEA], estradiol [E2], progesteron [P]) yaşa bağlı değişiklikler çoğunlukla göz ardı edilmektedir. Yaşlanma süreçlerini yansıtan entegre bir hormon parametresi henüz belirlenmemiştir. 40 ile 75 yaşları arasında 271 sağlıklı erkek, hem psikometrik veriler hem de salya örnekleri için hormon analizi sağlamak amacıyla gönüllü olarak katıldı. Yaş ve cinsiyet steroidleri arasındaki korelasyon analizi, dört cinsiyet steroidi (T, DHEA, E2, P) için olumsuz ilişkilere işaret etti. On salya analitiğinin dahil edildiği ana bileşen analizi, dört cinsiyet steroid hormonunun varyansını birleştiren ana bileşeni belirledi. Daha sonra dört cinsiyet steroidinin dahil edildiği ana bileşen analizi, düşüş gösteren steroid hormonlarının (DSH) ana bileşenini çıkardı. Yaş ve DSH arasındaki ilişkiyi düzenleyen faktörler hakkında yapılan moderasyon analizi, depresyon, kronik stres ve genel sağlık algısı gibi psikososyal faktörlerin önemli düzenleyici etkilerine işaret etti. Sonuç olarak, bu sonuçlar, yaşlanan erkeklerde cinsiyet steroidlerinin düşüşüne dair daha fazla kanıt sağlamakta ve entegre hormon parametresi DSH ile değişiminin hızı, erkeklerde sağlıklı yaşlanmanın biyomarkerleri olarak kullanılabilir. Ayrıca, yaş ve DSH arasındaki olumsuz ilişki, psikososyal faktörler tarafından düzenlenmektedir.


Development of a novel helper-dependent adenovirus-Epstein-Barr virus hybrid system for the stable transformation of mammalian cells.

Epstein-Barr virüsü (EBV) episomları, EBV nükleik asit 1 (EBNA-1) proteini tarafından desteklenen çoğalma ve ayrışma nedeniyle, izinli çoğalan hücre hatlarında kararlı bir şekilde korunur. Önceki çalışmalar, EBV episomlarının uzun süreli transgen ifadesini ve eksik hücrelerde genetik kusurları düzeltme yeteneğini gösterdi. In vitro ve in vivo'da EBV episomlarının nicel teslimini elde etmek için, bir yardımcı bağımlı adenovirus (HDA)-EBV hibrit sistemi geliştirdik. Bu sistem, bir HDA vektörü ile Cre rekombinasazının ifadesi ve ikinci bir HDA vektörü ile EBV episomunun tüm dizilerinin loxP siteleriyle çevrili olduğu içerir. Hücrelere eşzamanlı enfeksiyonde, ilk vektördan ifade edilen Cre, ikinci vektördeki loxP sitelerini rekombine eder. Sonuçta oluşan dairesel EBV episomları, bir transgen ve EBV'ye özgü bir tekrar ailesi, EBNA-1 ifade kaseti ve memelilerde çoğalma için işlev gören 19 kb insan DNA'sını ifade eder. Bu HDA-EBV hibrit sistemi, kültürlenmiş hücrelerin %40'ını dönüştürdü. Çoğalan hücrelerde transgen ifadesi, seçme koşulları altında 20 haftadan fazla gözlemlendi. Seçme olmaması durumunda, EBV episomları hücre bölünmesi başına %8-10 oranında kayboldu. Bu yeni gen transfer sistemi, uzun süreli episomik transgen ifadesi sağlayarak ve vektörle ilişkili toksisiteyi azaltarak ve insertiyonel mutagenez olmadan genetik kusurları düzeltme potansiyeline sahiptir.


Spliceosome assembly pathways for different types of alternative splicing converge during commitment to splice site pairing in the A complex.

Farklı splice site eşleşmesi, alternatif splice desenleri oluşturarak çoklu mRNA izoforlarının oluşumuna yol açar. Bu süreç, beş çekirdek snRNP'lerinin (spliceozomun) bir dizi ardışık yapısal yeniden düzenlenmesiyle etkinleştirilir. Splice sitelerinin işlevsel eşleşmesini belirlemek için, alternatif 5' splice site seçimi veya alternatif eksen dahil etme yapan pre-mRNA'lar üzerinde bir dizi kinetik tuzak deneyi gerçekleştirdik. Gösteriyoruz ki her iki durumda da splice site eşleşmesine taahhüt, A kompleksinde gerçekleşir, ki bu kompleks, ATP bağımlı olarak U2 snRNP'nin dal noktasını içeren şube ile ilişkilendirilir. İlginç bir şekilde, splice site eşleşmesinin zamanlaması, intron veya eksen tanımı modları aracılığıyla splice site tanıma şekillerinden bağımsızdır. ATP'nin analogu ATPgammaS kullanarak, ATP hidrolizinin, U2 snRNP'nin pre-mRNA'ya bağlanmasından bağımsız olarak splice site eşleşmesi için gerekli olduğunu gösterdik. Bu sonuçlar, splice site eşleşmesine adanmış bir spliceosomal montaj adımı olarak A kompleksini tanımlar ve ATP hidrolizinin, kararlı U2 snRNP'nin dal noktasına bağlandıktan sonra splice sitelerini bir splice deseni içinde kilitlemek için gerekli olduğunu ima eder.


Transcripts of the MHM region on the chicken Z chromosome accumulate as non-coding RNA in the nucleus of female cells adjacent to the DMRT1 locus

Erkek hipermetilasyonlu (MHM) bölge, tavuklarda Z kromozomunun kısa kolunun ortasına yakın bir yerde yer alır ve yaklaşık 210 tane BamHI'nin 2.2-kb sekans biriminden oluşan tekrarlardan oluşur. Bu bölgenin CpG dinükleotidlerindeki sitosinler, erkekte iki Z kromozomunda yoğun bir şekilde metil edilirken, dişide tek Z kromozomunda çok daha az metil edilir. MHM bölgesinin metilasyon durumu, yaklaşık 1 günlük embriyonik aşamada döllenmeden sonra kurulur. MHM bölgesi, sadece dişide belirli bir iplikten transkripsiyon yoluyla heterojen, yüksek moleküler kütleye sahip, kodlamayan RNA'ya dönüştürülür ve bu RNA, transkripsiyonun gerçekleştiği yere yakın, DMRT1 lokusunun yanında çekirdeğin içinde birikir. Erkekte MHM bölgesinin transkripsiyon sessizliği, en muhtemel olarak CpG metilasyonundan kaynaklanır, çünkü erkek embriyofibroblastlarına 5-azasitidin tedavisi uygulanması, bu bölgenin hipometilasyonuna ve aktif transkripsiyonuna yol açar. ZZW triploid tavuklarda, MHM bölgeleri iki Z kromozomunda hipometilasyonlu ve transkripsiyonlu olurken, ZZZ triploid tavuklarda, MHM bölgeleri üç Z kromozomunda hipermetilasyonlu ve transkripsiyonu pasif olur, bu da W kromozomunun MHM bölgesinin durumunu etkileyebileceğini düşündürmektedir.


Macropinocytosis of protein is an amino acid supply route in Ras-transformed cells

Makropinositoz, hücre içine dış ortam sıvısı ve içeriği büyük, heterojen veziküller olarak bilinen makropinosomlar aracılığıyla alınan yüksek derecede korunmuş bir endositik süreçtir. Onkogenik Ras proteinleri, makropinositozun uyarıldığını göstermiştir, ancak bu alım mekanizmasının dönüştürülmüş fenotipteki işlevsel katkısı bilinmemektedir. Burada, Ras dönüştürülmüş hücrelerin dış proteinleri hücre içine taşımak için makropinositoz kullandığını gösteriyoruz. İçeriye alınan protein, proteolitik parçalanmaya uğrar ve glutamin gibi amino asitlere dönüşür, bu da merkezi karbon metabolizmasına girebilir. Bu nedenle, Ras dönüştürülmüş hücrelerin büyümesi için serbest dış glutamin bağımlılığı, proteinin makropinositik alımıyla bastırılabilir. Makropinositozun, tümörlerde besin alımının önemli bir yolu olduğu tutarlı bir şekilde, farmakolojik engellenmesi, Ras dönüştürülmüş pankreas tümörünün xenograftlarının büyümesini zayıflatır. Bu sonuçlar, kanser hücrelerinin benzersiz metabolik ihtiyaçlarını destekleyen makropinositoz mekanizmasını tanımlar ve bu sürecin olası istismarını antikanser terapilerinin tasarımına işaret eder.


Linking Splicing to Pol II Transcription Stabilizes Pre-mRNAs and Influences Splicing Patterns

RNA işleme, transkripsiyonun gerçekleştiği yere yakın bir mesafede gerçekleştirilir, bu da transkripsiyon ve pre-mRNA splisleme arasında düzenleyici bir bağlantı olduğunu gösterir. In vitro transkripsiyon/splisleme testi kullanarak, Pol II transkripsiyonu ve pre-mRNA splislemesinin verimli gen ifadesi için gerekli olduğunu kanıtladık. Pol II tarafından sentezlenen ve işlevsel splisleme sitelerine sahip RNA'lar, muhtemelen yerel splisleme makinesinin konsantrasyonunun yüksek olması nedeniyle nükleer bozulmadan korunur, bu da makinenin nukleazlarla etkileşimlerini garanti eder. Ayrıca, yeni sentezlenen pre-mRNA'ların alternatif splislemesini etkileyen transkripsiyon süreci. Diğer RNA polimerazları bu korumayı sağlamaz ve RNA ürünleri farklı splisleme desenlerine sahiptir, bu nedenle transkripsiyon ve RNA işleme arasındaki bağlantı RNA Pol II'ye özgüdür. Öneriyoruz ki Pol II tarafından yapılan transkripsiyon ve pre-mRNA splislemesinin bağlantısı, yeni oluşan pre-mRNA'ların daha uzun ömürlü olmasını ve doğru işlenmesini garanti eder.


The emerging role of skeletal muscle extracellular matrix remodelling in obesity and exercise.

Kemik iliği dış matrisin yeniden düzenlenmesi, obezite ve metabolik disfonksiyonla ilişkili yeni bir özellik olarak önerilmiştir. Egzersiz eğitimi, obezitede kas fonksiyonunu iyileştirir ve bu, kas dış matrisinde düzenleyici etkilere aracılık edebilir. Bu inceleme, obezitede kemik iliği dış matrisin yeniden düzenlenmesi ve egzersizin etkileri üzerine mevcut literatürü inceledi. 1970 ile 2015 yılları arasında PubMed'de yayınlanan makaleleri içeren bir literatür incelemesi gerçekleştirildi. Toplamda 37 insan ve hayvan çalışması seçildi. Çalışmalar, obezitede farklı tiplerde kolajen, büyüme faktörleri ve kas dış matrisinin enzimatik düzenleyicilerinin gen ve protein ifade düzeylerinde genel artışları bildirdi. Sadece iki çalışma, obezitede kemik iliği dış matrisini etkileyen egzersizin etkilerini inceledi ve her ikisi de egzersizin düzenleyici bir etki gösterdiğini önerdi. Egzersizin kas dış matrisine etkileri, egzersiz eğitiminin süresi ve türüne bağlı olarak değişir ve tek bir oturumla karşılaştırıldığında daha uzun süreli egzersizin değişken etkileri vardır. Obezitede kemik iliği dış matrisinin yeniden düzenlenmesinin ve egzersizin etkileri üzerine daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.


Effect of specific exercise strategy on need for surgery in patients with subacromial impingement syndrome: randomised controlled study

## Amaç
Belirli bir egzersiz stratejisinin, rotatör kuf ve skapula stabilizatörleri üzerinde odaklanarak, alt akromiyal sıkışan sendromlu hastalarda omuz fonksiyonunu ve ağrıyı iyileştirip iyileştirmeyeceğini, bu sayede alt akromiyal dekompresyon ameliyatının ihtiyacını azaltıp azaltmadığını değerlendirmek.

## Tasarım
Kapatılmış, katılımcı ve tek değerlendirici kör, kontrollü çalışma.

## Yer
İsveç'teki bir üniversite hastanesinin ortopedi bölümü.

## Katılımcılar
Daha önce konservatif tedavi başarısız olmuştu ve altı aydan uzun süredir devam eden alt akromiyal sıkışan sendromlu 102 hasta, ortopedi uzmanları aracılığıyla işe alındı.

## Müdahaleler
Belirli egzersiz stratejisi, rotatör kuf için eksenel güçlendirme egzersizleri ve skapula stabilizatörleri için konsantrik/eksenel egzersizlerin bir kombinasyonunu içeriyordu. Kontrol egzersiz programı ise boyun ve omuz için spesifik hareket egzersizlerinden oluşuyordu. Her iki grubun hastaları da 12 hafta boyunca beş ila altı bireysel rehberli tedavi seansı aldı. Bu denetlenen seanslar arasında, katılımcılar 12 hafta boyunca günde bir veya iki kez ev egzersizleri yaptı.

## Ana Sonuç Ölçümleri
Ana sonuç, omuz fonksiyonunu ve ağrıyı değerlendiren Constant-Murley omuz değerlendirme puanıydı. İkincil sonuçlar, tedaviden kaynaklanan büyük bir iyileşme veya iyileşme olarak tanımlanan hastaların genel algısı ve ameliyat kararıydı.

## Sonuçlar
Çoğu (97, 95%) katılımcı, 12 haftalık çalışmayı tamamladı. Belirli egzersiz grubunda, Constant-Murley puanında kontrol egzersiz grubuna kıyasla önemli ölçüde daha fazla iyileşme görüldü (24 puan (güven aralığı 19-28,0) v 9 puan (5-13); grup arasındaki ortalama fark: 15 puan (8,5-20,6)). Genel olarak hastaların tedaviden kaynaklanan değişiklik algısında başarılı sonuç (büyük iyileşme veya iyileşme) bildiren belirli egzersiz grubundaki hastaların oranı, kontrol egzersiz grubuna kıyasla önemli ölçüde


Nucleotide sequence of an avian sarcoma virus oncogene (src) and proposed amino acid sequence for gene product

Avian sarcoma virüsünün (ASV) dönüşüm geni (src) ve viral genomun bitişik bölgeleri, viral DNA'nın moleküler klonlamasıyla izole edilmiştir. Nükleotit dizisi, src'nin tamamını ve viral zarın kodladığı gp 37 adlı iki glikoprotein arasında bulunan gen env'in bir bölümünü kapsamaktadır. Src, yapısal özelliklere sahip tek bir hidrofobik protein kodlar, bu özellikler daha önce gen ürünü (pp60src) olarak tanımlananlarla uyumludur. Görünüşe göre, tek bir viral protein, avian sarcoma virüsünün neoplazik dönüşümünün hem başlatılması hem de sürdürülmesi sorumludur. Ne src ne de ürünü, birkaç diğer viral onkogen ve kodladıkları proteinlerle açık bir yapısal ilişki göstermemektedir. Src, viral genomdan sık sık genin çıkarılmasını kolaylaştırabilecek tekrarlanan bir nükleotit dizisiyle çevrilidir.


Issues in design and interpretation of MDR-TB clinical trials: report of the first Global MDR-TB Clinical Trials Landscape Meeting

MDR-TB'nin (Çoklu İlaç Dirençli Tüberküloz) mevcut rejiminin suboptimal olduğu ve düşük kaliteli kanıtlara dayandığı tanınmaktadır. Bu hastalığın her yıl dünya çapında milyonlarca insanı etkilediği göz önüne alındığında, 2014 Aralık'ta Küresel MDR-TB Klinik Deneyler Manzarası Toplantısı, bu hastalık için yeni tedavi rejimlerinin araştırılması ve geliştirilmesi konusunda stratejiler belirlemek amacıyla düzenlendi. 60 uluslararası MDR-TB uzmanı, Washington D.C. ve Güney Afrika'nın Cape Town şehrinde toplandı ve MDR-TB deneyiyle ilgili temel konuları ele aldı: tanımların standartlaştırılması; klinik deneme kapasitesinin geliştirilmesi ve; uyumluluğu teşvik etmek, direnci ortaya çıkarmayı önlemek ve çocuklar ve HIV ile eşzamanlı enfekte olanlar gibi özel nüfuslar için klinik öneme sahip rejimlerin optimize edilmesi. Tüm bunların altında yatan, düzenleyici onayını kolaylaştıracak ve iyileştirilmiş normatif rehberlik sağlayacak yeterli kanıt tabanının oluşturulmasıdır. Katılımcılar, şu anda 2B ve 3. aşama denemelerinde incelenen tedavi kombinasyonları ve yakın gelecekte değerlendirilebilecek diğer umut verici yeni rejimler ve kombinasyonlar hakkında tartıştı. Bunlar, daha uzun süreli ve tüm ağızdan tedavi imkanı sunmak amacıyla özel olarak tasarlanmış rejimleri içerir. Bu zorlukların net bir tanımı, programatik olarak uygulanabilir etkili ve toksik olmayan tedaviler elde etmek için ilerlemeyi hızlandıracak çözümler belirlemeye yardımcı olmayı umulmaktadır.


Para-aortic splanchnopleura from early mouse embryos contains B1a cell progenitors

Kuşlarda kesin kırmızı kan hücresi oluşumu, embriyonik aortun yakınındaki splanchnopleural mesodermden ortaya çıkan kök hücrelerden kaynaklanır1-4. Yolk sac, memelilerin ontogeni boyunca kan hücreleri üreten tek kaynak olarak hala yaygın olarak kabul edilir5, ancak fare fetüsünde alternatif bir intraembriyik kök hücre kaynağı olabileceği düşünülmektedir6,7. Burada, 10-18 somitlikli fare embriyolarından alınan intraembriyik splanchnopleura'yı yetişkin bağışıklık eksikliği SCID farelerine nakleterek olası bir kök hücre kaynağı arıyoruz. 3-6 aylık nakil sonrası, donörden türetilen serum IgM'nin önemli miktarlarını, normal sayıda IgM salgılayan plazma hücrelerini ve Bla (IgMa parlak B220 soluk CD5+) hücre alt kümesini bulduk. Deneylerimizde ortaya çıkan kan oluşturma kapasitesi, fetüs karaciğeri kolonizasyonu 12 saat önce, embriyoda daha önce tanımadığımız bir sitede mevcuttur.


Establishment in culture of pluripotential cells from mouse embryos

Çoklu potansiyelli hücreler, en azından erken post-implantasyon aşamasına kadar, bu hücrelerin kimaerik hayvanların oluşumuna katılma yetenekleri1 ve teratokarsinomların2 oluşumu ile gösterildiği gibi, fare embriyosunda bulunur. Şimdiye kadar, bu hücrelerin in vitro giderek büyüyen kültürlerini kurmak mümkün olmamıştır ve hücre hatları sadece in vivo teratokarsinoma oluşumu sonrasında elde edilmiştir. Burada, fare blastosit kültürlerinden doğrudan izole edilen çoklu potansiyelli hücre hatlarının doku kültüründe kurulmasını bildiriyoruz. Bu hücreler, ya in vitro ya da fareye nakledildikten sonra in vivo bir tümör olarak farklılaşabilirler. Normal bir kromozom yapısına sahiptirler.


MHC class II interaction with CD4 mediated by a region analogous to the MHC class I binding site for CD8

MHC molekülleri ile CD4 veya CDS ko-receptorler arasındaki etkileşimler, intrathymik T hücre seçimi için önemli bir rol oynar1. Olgun T hücrelerinde, bu iki glikoproteinin her biri, T hücre reseptörünün MHC molekülü tanımasında sınıf-özgü bir önyargıya sahiptir. CD4+ T hücreleri, MHC sınıf II molekülleri ile ilişkili olarak antijene yanıt verirken, CD8+ T hücreleri, MHC sınıf I molekülleri ile ilişkili olarak antijene yanıt verir. CD4/MHC sınıf II molekülleri ve CD8/MHC sınıf I molekülleri arasındaki fiziksel etkileşim, hücre yapışma testi ile kanıtlanmıştır2-5 ve sınıf I için bir CDS bağlanma sitesi belirlenmiştir6,7. Burada, MHC sınıf IIβ zincirinin β2 alanının, MHC sınıf I α3 alanındaki CDS bağlanma döngüsüne benzer bir yapıya sahip olduğu ve hem fare hem de insan CD4 ile işlevi için kritik olduğu gösterilmektedir.


Instability and decay of the primary structure of DNA

DNA genetik bilgi taşıyıcısı olsa da, kimyasal kararlılığı sınırlıdır. DNA'nın hidrolizi, oksidasyonu ve enzimsiz metilasyonu in vivo önemli oranlarda gerçekleşir ve bu süreçler spesifik DNA onarım mekanizmaları tarafından dengelenir. DNA'nın kendiliğinden bozulması mutasyon, karsinojenik ve yaşlanma süreçlerinde büyük bir faktör olabilir ve ayrıca fosillerden DNA parçalarının kurtarılmasında sınırlar koyabilir.


Single-cell proteomic analysis of S. cerevisiae reveals the architecture of biological noise

Biyolojinin temel hedeflerinden biri, hücresel davranışın nicel bir açıklamasını sağlamaktır. Ancak, protein bolluklarının ve değişimlerinin ölçülmesinde karşılaşılan zorluklar, bu görevi engellemiştir. Burada, yüksek verimli akış sitometri ve GFP etiketli mayalı bir kütüphane ile protein seviyelerinin tek hücre çözünürlüğünde hızlı ve kesin bir şekilde izlenmesini sağlayan bir strateji sunuyoruz. Zengin ve minimal ortamlarda 2500'den fazla proteinin kitlesel bolluk ölçümleri, bu koşullara karşı hücresel yanıtın ayrıntılı bir görünümünü sağlar ve DNA mikroarray analizlerinde gözlemlenmeyen birçok değişikliği yakalar. Tek hücre verilerimiz, protein ifadesindeki gürültünün çoğunlukla mesajcı RNA'ların üretim/bozunumunun rastgeleliğinden kaynaklandığını savunuyor. Bu genel eğilimin ötesinde, proteinlere özgü dramatik gürültü farklılıkları vardır ve bunlar bir proteinin transkripsiyon modu ve işlevi ile güçlü bir şekilde korelasyon gösterir. Örneğin, çevresel değişikliklere yanıt veren proteinler gürültülüdür, ancak protein senteziyle ilişkili olanlar sessizdir. Bu çalışmalar, biyolojik gürültünün çarpıcı bir yapısını ortaya koyar ve bu değişimin maliyetleri ve potansiyel faydaları yansıtmak için protein gürültü seviyelerinin seçilmiş olabileceğini öne sürer.


Direct conversion of fibroblasts to functional neurons by defined factors

Hücre farklılaşması ve hücre hattı taahhüdü, gelişim sırasında sağlam ve geri dönüşü olmayan süreçler olarak kabul edilir. Son çalışmalar, fare ve insan fibroblastlarının dört transkripsiyon faktörü kombinasyonu ile çoklu potansiyeli bir duruma yeniden programlanabileceğini göstermiştir. Bu, transkripsiyon faktörlerinin sadece undiferente bir durum değil, diğer tanımlanmış somatik hücre kaderlerini doğrudan tetikleyebileceği sorusunu doğurdu. Hipotezimiz, sinir hattı spesifik transkripsiyon faktörlerinin kombinasyonunun fibroblastları doğrudan nöronlara dönüştürebileceğiydi. On dokuz aday gen havuzundan başlayarak, sadece Ascl1, Brn2 (aynı zamanda Pou3f2 olarak da bilinir) ve Myt1l faktörlerinin kombinasyonunun, fare ve yenidoğan fibroblastlarını hızlı ve verimli bir şekilde işlevsel nöronlara dönüştürmek için yeterli olduğunu belirledik. Bu indüklenmiş nöron (iN) hücreleri, çoklu nöron spesifik proteinleri ifade eder, aksiyon potansiyelleri oluşturur ve işlevsel sinapslar oluşturur. Non-nöral hatlardan iN hücrelerinin üretimi, sinir gelişimi çalışmaları, nörolojik hastalık modellemesi ve rejeneratif tıp için önemli sonuçlar doğurabilir.


Inflammasome-mediated dysbiosis regulates progression of NAFLD and obesity

Alkolüksüz yağlı karaciğer hastalığı (NAFLD), metabolik sendromun karaciğer manifestasyonu ve Batı dünyasında kronik karaciğer hastalığının önde gelen nedenidir. NAFLD'li bireylerin yüzde 20'si, karaciğer iltihabı ile ilişkili (alkolüksüz steatohepatit, NASH) kronik karaciğer hastalığı geliştirir, bu da siroz, portal hipertansiyon ve hepatoselüler karcinom ile ilişkilidir, ancak NAFLD'den NASH'a ilerlemenin nedenleri hala belirsizdir. Burada, NLRP6 ve NLRP3 inflammasomları ve etkili protein IL-18'in, NAFLD/NASH ilerlemesini ve metabolik sendromun birden fazla yönünü düzenleyerek bağırsak mikrobiotası modülasyonu yoluyla olumsuz etkilediğini gösteriyoruz. Farklı fare modelleri, inflammasom eksikliği ile ilişkili bağırsak mikrobiotasının yapılandırmasındaki değişikliklerin, TLR4 ve TLR9 agonistlerinin portal dolaşımına akmasıyla ilişkili, karaciğerde yağ birikimi ve iltihabın artmasına yol açtığını ortaya koyuyor, bu da NASH ilerlemesini tetikleyen artmış karaciğer TNF-α ifadesine yol açıyor. Ayrıca, inflammasom eksik farelerin sağlıklı farelerle birlikte yaşaması, karaciğer yağlanması ve obezitenin artmasına neden oluyor. Bu nedenle, bağırsak mikrobiotası ve ev sahibi arasındaki bozulmuş etkileşimler, NLRP3 ve NLRP6 inflammasomlarının bozuk algılamasıyla üretilir ve metabolik sendromla ilişkili birden fazla anormalitenin ilerleme oranını yönetebilir, bu da bağırsak mikrobiotasının, daha önce birbirleriyle ilişkili olmayan sistemik oto-enflamatuar ve metabolik bozuklukların patogenezi için merkezi bir rol oynadığını vurgulamaktadır.


Chromatin remodelling at promoters suppresses antisense transcription

Kromatin, eukariotik hücrelerin DNA'yı verimli bir şekilde paketlemesine olanak tanır. Saccharomyces cerevisiae genomunda kromatin yapısının nasıl kontrol edildiğini anlamak için, genik ve interjenik diziler arasındaki sınırda nükleozomların konumlandırılmasında rol oynayan ATP bağımlı kromatin yeniden düzenleme kompleksi Isw2'nin işlevini araştırdık. Bulgularımız, Isw2'nin promotör bölgelerinin yakınında işlev gördüğünü ve genik ve interjenik diziler arasındaki arayüzde nükleozomları yeniden konumlandırdığını gösteriyor. Isw2 tarafından yapılan nükleozom yeniden konumlandırması yönlüdür ve interjenik bölgenin nükleozom yoğunluğunu artırır. Isw2 aktivitesinin kaybı, hem kodlayan hem de kodlamayan transkripsiyonların oluşmasına neden olan uygunsuz transkripsiyonu tetikler. Burada, Isw2'nin nükleozomları yeniden konumlandırarak transkripsiyona yönlilik sağladığını ve gizli başlangıç sitelerinden transkripsiyon başlatılmasını önlediğini gösteriyoruz. Analizlerimiz, kromatinin küresel ölçekte nasıl düzenlendiğini ve transkripsiyonun nasıl düzenlendiğini anlamamıza katkıda bulunuyor.


The Human Mitochondrial DEAD-Box Protein DDX28 Resides in RNA Granules and Functions in Mitoribosome Assembly.

İnsan mitokondriyal ribozomlar, oksidatif fosforlasyon sisteminin temel bileşenleri olan 13 proteinin sentezinde uzmanlaşmıştır. Mitokondriyal ribozom biyogenezinin yolu, sürecin bölümlenmesi ve dahil olan faktörler büyük ölçüde bilinmemektedir. Burada, mitoribozom büyük alt birim (mt-LSU) biyogenezinde hayati bir rol oynayan RNA granülü bileşeni DEAD-box protein DDX28'i tanımladık. DDX28, 16S rRNA ve mt-LSU ile etkileşime girer. HEK293T hücrelerinde RNAi ile DDX28'in susturulması, mitokondriyal mRNA kararlılığını veya 16S rRNA işleme veya modifikasyonunu etkilemez. Bununla birlikte, bu, 16S rRNA ve mt-LSU proteinlerinin azaltılmasına, mt-LSU montajının bozulmasına, derinlemesine azaltılmış mitokondriyal protein sentezine ve sonuç olarak oksidatif fosforlasyon komplekslerinin montajının başarısızlığına yol açar. Bulgularımız, mitoribozom mt-LSU biyogenezinin erken aşamalarında DDX28'in hayati önemini ortaya koymaktadır, bu süreç çoğunlukla mitokondriyal nükleoidlerin yakınında, RNA granülleri tarafından tanımlanan bölüme gerçekleşir.


Conversion of Adult Pancreatic α-cells to β-cells After Extreme β-cell Loss

Pankreasın insülin üreten beta hücreleri uzun bir ömre sahiptir, bu nedenle sağlıklı koşullarda ömür boyu çok az çoğalırlar. Bununla birlikte, artan metabolik talep veya yaralanma (yani beta hücre kaybı) sonrasında kendileriyle çoğalma eğiliminde olurlar. Yetişkin memelilerin, diyabet gibi aşırı toplam beta hücre kaybı sonrasında yeni beta hücreleri farklılaştırabileceği (yeniden üretebileceği) bilinmemektedir. Bu, öncül hücrelerden veya başka heterolog (beta hücre olmayan) bir kaynaktan farklılaşmayı gösterecektir. Burada, difteri toksini ile tetiklenen akut seçici neredeyse toplam beta hücre kaybına neden olan bir transgenik modelde beta hücre yenilenmesini gösteriyoruz. Eğer insülin verilirse, fareler hayatta kalır ve zaman içinde beta hücre kütlesinde artış gösterir. Linaj izleme, beta hücre kaybından önce glukagon üreten alfa hücreleri etiketlemek için kullanılır ve yenilenen beta hücrelerinin büyük bir kısmının alfa hücrelerinden geldiğini ortaya koyar, bu da pankreas hücrelerinin daha önce göz ardı edilen bir dereceye kadar plastisitesini gösterir. Bu tür interendokrin spontan yetişkin hücre dönüşümü, diyabet terapileri için beta hücreleri üretmek amacıyla hem in vitro farklılaşma ayarlarında hem de indüklenen yenilenmede kullanılabilir.


Driver mutations in histone H3.3 and chromatin remodelling genes in paediatric glioblastoma

Glioblastoma çok biçimli (GBM), yetişkinler ve çocuklarda ölümcül bir beyin tümörüdür. Bununla birlikte, DNA kopya sayısı ve gen ifadesi imzaları, yetişkin ve çocuk vakaları arasında farklılıklar olduğunu gösterir. Bu ayrımın genetik olaylarını araştırmak için, 48 çocuk GBM numunesinin exomlarını dizileme yaptık. H3.3-ATRX-DAXX kromatin yeniden düzenleme yolunda somatik mutasyonlar, tümörlerin %44'ünde (21/48) tespit edildi. H3F3A'ya (çoğaltma bağımsız histon 3 varyantı H3.3'ü kodlayan) tekrarlayan mutasyonlar, tümörlerin %31'inde (15/48) gözlemlendi ve iki kritik konumdaki amino asit değişimlerine (K27M, G34R/G34V) yol açtı, bunlar histon kuyruğunun önemli düzenleyici post-translasyonel modifikasyonlarına dahil. ATRX (α-talasemi/zeka geriliği sendromu X bağlantılı) ve DAXX (ölüm alan ilişkili protein), kromatin yeniden düzenleme kompleksinin iki alt birimini kodlayan ve H3.3'ün perisentrik heterokromatin ve telomerlere dahil edilmesini gerektiren, %31'inde (17/48) mutasyonlar tespit edildi. Tüm vakaların %54'ünde (27/48) somatik TP53 mutasyonları tespit edildi ve H3F3A ve/veya ATRX mutasyonlarına sahip örneklerin %86'sında (14/17) görüldü. Çeşitli derecelerde ve histolojilerde glioblastomların geniş bir kohortu (n = 784) taranması, H3F3A mutasyonlarının sadece GBM'ye özgü olduğunu ve çocuklar ve genç yetişkinlerde yüksek oranda yaygın olduğunu gösterdi. Ayrıca, H3F3A/ATRX-DAXX/TP53 mutasyonlarının varlığı, alternatif telomer uzaması ve belirli gen ifade profillerine güçlü bir şekilde ilişkiliydi. Bu, insanlarda tekrarlayan bir düzenleyici histon mutasyonu hakkında bilinen ilk rapor ve verilerimiz, çocuk ve genç yetişkin GBM patogenezi için kromatin mimarisindeki kusurların altını çizmektedir.


Translational control of intron splicing in eukaryotes

Çoğu eukariotik gen, mesajcı RNA'lardan doğru şekilde çıkarılması gereken, kodlamayan intronlar tarafından kesintiye uğrar. Kesme işlemi, kısa korunmuş diziler tarafından yerel olarak yönlendirilir, ancak genler genellikle birçok potansiyel kesme yeri içerir ve doğru yerlerin belirlenmesini açıklayan mekanizmalar hala iyi anlaşılmamıştır. Çoğu organizmada, kısa intronlar, intron tanımlama mekanizması tarafından tanındığında, yalnızca dizi motiflerine dayanarak verimli bir şekilde tahmin edilemez. Çok hücreli eukariotlarda, uzun intronlar, ekson tanımlama yoluyla tanınır ve çoğu gen alternatif kesme yoluyla birden fazla mesajcı RNA varyantı üretir. Nonsens kodlayan mRNA bozulması (NMD) yolu, gözlemlenen varyant kümelerini şekillendirmede daha da rol oynayabilir, çünkü prematür sonlandırma kodlarını içeren mRNA'ları seçici olarak parçalar, bu kodlar memelilerde sıkça üretilir. Burada, Paramecium tetraurelia'daki küçük intronların, intron tutma durumunda mRNA çevirisini erken sonlandırmaya neden olan güçlü bir seçilim baskısı altında olduğunu ve bitkiler, mantarlar ve hayvanlardaki kısa intronlarda aynı eğilimin gözlemlendiğini gösteriyoruz. P. tetraurelia'daki UPF1'i kodlayan iki genin baskılanması yoluyla, kesme işleminin içsel verimliliğinin intronlara göre değiştiğini ve NMD aktivitesinin unsplice edilmiş mRNA'ların oranını önemli ölçüde azaltabileceğini gösteriyoruz. Sonuçlar, alternatif kesme bağımsız olarak, büyük intron sayısına sahip türlerin, altoptimal kesme verimliliği ve doğruluğuna karşı dengelemek için NMD'ye güventiğini düşündürmektedir.


Alternatively activated macrophages produce catecholamines to sustain adaptive thermogenesis

Tüm homeotermler, vücut çekirdek sıcaklıklarını korumak için termogenezden yararlanır, böylece hücre fonksiyonları ve fizyolojik süreçler soğuk ortamlarda devam edebilir. Mevcut termogenez modeli doğrultusunda, hipotalamus soğuk sıcaklıkları algıladığında sempatik salınımı tetikler, bu da kahverengi yağ dokusu ve beyaz yağ dokusunda noradrenalinin salınımına yol açar. β(3)-adrenergik reseptörler aracılığıyla, noradrenalin beyaz adipositlerde lipolizi tetikler, aynı zamanda kahverengi adipositlerde termojenik genlerin ifadesini, örneğin PPAR-γ koaktivatör 1a (Ppargc1a), dekuplaj proteini 1 (Ucp1) ve acil-CoA sentetaz uzun zincir ailesi üyesi 1 (Acsl1) uyarır. Bununla birlikte, bu efferent döngüsüne dahil olan tüm hücre tiplerinin kesin doğası iyi belirlenmemiştir. Burada, farelerde adaptif termogenezde beklenmedik bir gereklilik olarak, il-4 (IL-4) tarafından uyarılan alternatif makrofaj aktivite programını rapor ediyoruz. Soğuk sıcaklığa maruz kalma, hızlı bir şekilde adipoz dokuda alternatif aktiviteyi teşvik eder, bu da kahverengi adipoz dokuda termojenik gen ifadesini ve beyaz adipoz dokuda lipolizi tetikleyen katabolik aminyleri salgılar. Alternatif aktiviteye sahip olmayan makrofajların yokluğu, soğuklara karşı metabolik adaptasyonları engellerken, IL-4'ün uygulanması termojenik gen ifadesini, yağ asitlerinin mobilizasyonunu ve enerji harcamasını, hepsi makrofajlara bağımlı bir şekilde artırır. Bu nedenle, soğuklara karşı önemli bir memeliye stres yanıtının düzenlenmesinde alternatif aktiviteye sahip makrofajların bir rolünü keşfettik.


Alternative Lengthening of Telomeres Mediated by Mitotic DNA Synthesis Engages Break-Induced Replication Processes.

Alternatif telomere uzatma (ALT) mekanizması, telomeraz bağımlı olmayan bir telomere bakım mekanizmasıdır ve bir alt kanser alt kümesinde görülür. Telomeraz pozitif hücreleri ve insan TERC knockout'undan türetilen insan ALT hücre hatlarını analiz ederek, ALT hücrelerinin daha kırılgan telomerlere sahip olduğunu, bu da telomere replikasyon problemlerini temsil ettiğini gösteriyoruz. ALT ile ilişkili replikasyon bozuklukları, RAD52 bağımlı ancak RAD51 bağımsız bir şekilde telomerlerde mitotik DNA sentezi (MiDAS) tetiklemektedir. Telomerik MiDAS, potansiyel olarak break-induced replikasyon yoluyla, Saccharomyces cerevisiae'deki tip II ALT hayatta kalanlarında olduğu gibi, koruyucu bir DNA sentezi sürecidir. Ekotik onkogenik cyclin E ifadesi, G-quadruplexler veya R-loop oluşumu gibi replikasyon stresleri, ALT yolunu kolaylaştırır ve telomere kümelenmesine yol açar, bu da ALT kanserlerinin bir özelliğidir. TIMELESS/TIPIN kompleksi telomere kümelenmesini ve telomerik MiDAS'ı baskılar, ancak SMC5/6 kompleksi onları teşvik eder. Özetle, ALT hücreleri, telomere replikasyon bozukluklarını daha fazla sergiler ve bu da telomerlerde kalıcı DNA hasar yanıtlarına yol açar, bu da DNA replikasyon stresi tarafından tetiklenen telomerik MiDAS'a (spontan mitotik telomere sentezi) yol açar, bu da kanserde genomik duplikasyonların potansiyel bir sürücüsüdür.


Light acts directly on organs and cells in culture to set the vertebrate circadian clock.

Saat genlerinin omurgalılarda ifadesi yaygın ve klasik saat yapılarından kısıtlı değildir. Zebrafish'te Clock geninin ifadesi, birçok dokuda canlı ve kültürde güçlü bir sirkadiyen osilasyon gösterir, bu da periferik organlarda endojen osilatörlerin varlığını gösterir. Sirkadiyen saatlerin tanımlayıcı bir özelliği, genellikle çevredeki ışık-karanlık döngüsü tarafından yerel zamana ayarlanabilmeleridir. Önemli bir soru, periferik osilatörlerin merkezi zamanlayıcıları, örneğin gözler tarafından sinyallerle yerel zamana ayarlanıp ayarlanmadıkları ya da kendilerinin doğrudan ışığa duyarlı olup olmadıklarıdır. Burada, zebrafish'in periferik organ saatlerinin kültürde ışık-karanlık döngüleri tarafından ayarlandığını gösteriyoruz. Ayrıca, bir zebrafish türevi hücre hattının da bir sirkadiyen osilatörü olduğunu ve doğrudan ışığa ayarlandığını gösteriyoruz.


Small molecule inhibition of the KRAS–PDEδ interaction impairs oncogenic KRAS signalling

KRAS onkogen ürünü, antikanser ilaç keşfi için önemli bir hedef olarak kabul edilir. Ancak, doğrudan KRAS sinyalleşmesine müdahale etmek, klinik olarak yararlı ilaçlara henüz yol açmamıştır. Farnesil edilmiş KRAS'ın doğru konumlandırılması ve sinyalleşmesi, prenil bağlama proteini PDEδ tarafından düzenlenir, bu da KRAS'ın sitoplazmada yayılımını kolaylaştırarak mekansal organizasyonunu sağlar. Burada, memelilerin PDEδ'nin KRAS'a bağlanmasını engellemek için küçük moleküllerle müdahale etmenin, endomembranlara KRAS'ın konumunu değiştirerek onkogenik RAS sinyalleşmesini baskılamak için yeni bir fırsat sunduğunu bildiriyoruz. Biyokimyasal tarama ve daha sonra yapı temelli hit optimizasyonu, PDEδ ile KRAS etkileşiminin inhibitörleri verdi, bunlar nanomolar bağlılıkla PDEδ'nin prenil bağlama ceplerine seçici olarak bağlanır, onkogenik RAS sinyalleşmesini engeller ve insan pankreas duktal adenokarsinom hücrelerinin in vitro ve in vivo çoğalmasını baskılar, bunlar onkogenik KRAS'a bağımlıdır. Bulgularımız, onkogenik RAS'a yönelik ilaç keşfi çabalarına ilham verebilir.


Evolution of novel cooperative swarming in the bacterium Myxococcus xanthus

Bireyler arasındaki işbirliği, evrimsel geçişlerin daha yüksek biyolojik organizasyon seviyelerine ulaşması için gereklidir. Bu geçişlerde, bir seviyedeki (örneğin tek hücreler) gruplar, daha yüksek bir seviyede (örneğin çok hücreli organizmalar) seçici birimler oluşturmak için işbirliği yapar. Daha yüksek ökaryotlarda işbirliği evrimini doğrudan gözlemlemek zor olsa da, mikroorganizmalar bu fırsatı sunar. Burada, Myxococcus xanthus deneysel soyağaklarında yeni bir işbirliği davranışının evrimini rapor ediyoruz. M. xanthus'un doğal tipleri, bilinen 'S-motilite' mekanizması gerektiren, dış ortamda tip IV pili varlığına bağlı olarak yumuşak yüzeylerde sosyal bağımlı sürüş sergiler. Pili üretemeyen M. xanthus soyağaklarında, işbirliği sürüşünün yeni bir mekanizması evrimleşti. Evrilmiş sürüş, en azından bir kısmıyla, hücreleri ve evrimsel çıkarlarını birbirine bağlayan bir dış fibril matrisinin artmış üretimine aracılık eder. Bireyler için maliyetli olmasına rağmen, fibril üretimi, birbirine bağlı hücre gruplarında nüfus genişlemesini büyük ölçüde artırdı. Bu sonuçlar, temel işbirliği geçişlerinin bakterilerde kolayca meydana gelebileceğini gösterir.


Exon duplication and divergence in the human preproglucagon gene

Glukagon, pankreasın 29 amino asitli bir hormonu olup, insülinin kan glikozunu düşürme etkisine karşıt olarak, karaciğerdeki glikojenoliz ve glukonogenetiği uyarıp kan glikozunu yükseltir1. Hamster pankreas glukagon öncüsünün yapısı, klonlanmış bir cDNA dizisinden elde edilen sıralama verileriyle son zamanlarda belirlenmiştir2. Hamster preproglukagon, 180 amino asitli bir proteindir ve beş işlevsel bölgeye sahiptir; bir sinyal veya öncül peptid, NH2-terminal peptid (aynı zamanda glikentin ilişkili pankreas peptidi, GRPP olarak da bilinir), glukagon ve iki karboksi-terminal glukagon benzeri peptid (GLP-1 ve GLP-2). İki farklı türde balık pankreas glukagon öncüsünün dizileri de belirlenmiştir3-5 ve bu proteinlerin organizasyonu benzer ancak tamamen aynı değildir; hamster GLP-2'ye karşılık gelen polipeptid segmenti eksik. Proglukagon içinde glukagon, GLP-1 ve GLP-2'nin üç iç homoloji bölgesi bulunması ve balık öncüllerinde GLP-2'nin olmaması, bu çok proteinin yapısının preproglukagon geninin evrimini açıklayabileceğini düşündürmektedir. İnsan preproglukagon genini izole edip sıraladık ve burada, insan öncüsünün organizasyonu, hamster proteiniyle tamamen aynı olduğunu bildiriyoruz. Gen, protein kodlayan kısmının dört bölgeye bölünmesini sağlayan en az üç ara diziye sahiptir ve bunlar sinyal peptid ve NH2-terminal peptidin bir kısmını, glukagonun ve GLP-1 ve GLP-2'nin geri kalanını içerir. Veriler, glukagon veya glukagon benzeri bir peptid kodlayan bir eksonun üçlü çoğalması ve sonraki sıralama farklılıklarının bu çok proteinin öncüsünü ürettiğini öne sürmektedir.


BH1 and BH2 domains of Bcl-2 are required for inhibition of apoptosis and heterodimerization with Bax

BCL-2, foliküler B hücre lenfomasında (14;18) kromozomal kırılma noktasında izole edildi1-3. Bcl-2, çeşitli apoptotik ölümleri inhibe ederek hücre hayatta kalmasını uzatan benzersiz bir onkogenik rol oynar4-13. Bcl-2 ile ilişkili yeni ortaya çıkan bir protein ailesi, burada Bcl-2 homoloji 1 ve 2 (BH1 ve BH2) olarak adlandırılan iki yüksek derecede korunmuş bölgeye sahiptir14-20 (Şekil 1). Bu, Bax'ı içerir, Bcl-2 ile heterodimerize olur ve aşırı ifade edildiğinde Bcl-2'nin etkisine karşı çıkar14. Burada, Bcl-2'nin spesifik sitelerdeki mutasyonlarının, bu iki alanın yeni dimerizasyon motifleri olduğunu bildiriyoruz. BH1 alanındaki Gly 145 veya BH2 alanındaki Trp 188'in değiştirilmesi, interleukin-3 yoksunluğu, γ-ışınlaması ve glukokortikoid ile indüklenen apoptozda Bcl-2'nin ölüm önleyici aktivitesini tamamen ortadan kaldırdı. Bcl-2'nin işlevini etkileyen mutasyonlar, Bax ile heterodimerizasyonunu bozdu, ancak hala Bcl-2 homodimerizasyonuna izin verdi. Bu sonuçlar, BH1 ve BH2 alanlarının işlevsel bir rol oynadığını ve Bcl-2'nin etkisinin Bax ile heterodimerizasyon yoluyla gerçekleştiğini gösterir.


KAP1 controls endogenous retroviruses in embryonic stem cells

Memelilerin genomunun %40'ından fazlası retroelemanlardan türetilmiştir, bunlardan yaklaşık dörtte biri endojen retrovirüslerdir (ERV). Bunların bir kısmı hala aktiftir, özellikle farelerde yüksek polimorfik erken transpozon (ETn)/MusD ve intracisternal A-tipi parçacıklar (IAP). ERV'ler erken embriyonik gelişim sırasında transkripsiyonel olarak susturulur, histon ve DNA metilasyonu (ve referans 7'de incelenmiştir), ancak bu süreci korumak için genom bütünlüğünü koruyan bu sürecin başlatıcıları büyük ölçüde bilinmemektedir. KAP1 (KRAB ilişkili protein 1, ayrıca tripartit motif içeren protein 28, TRIM28 olarak da bilinir) genleri baskılamak için histon metiltransferaz SETDB1, heterokromatin proteini 1 (HP1) ve NuRD histon deasetilaz kompleksi ile birlikte çalışır, ancak fizyolojik hedeflerinin çoğu bilinmemektedir. İki kanıt, KAP1 ile sağlanan baskılamanın ERV'lerin kontrolüne katkıda bulunabileceğini düşündürmektedir: ilk olarak, KAP1 erken embriyonik gelişim sırasında kalıcı gen susturma tetikleyebilir ve ikinci olarak, bir KAP1 kompleksi embriyomik hücrelerde murin lenfoma virüsünü susturur. Bu hipoteze uygun olarak, burada KAP1'in silinmesinin, özellikle IAP elemanlarında, fareli embriyonik kök hücrelerde ve erken embriyolarda bir dizi ERV'nin belirgin bir şekilde artmasına neden olduğunu gösteriyoruz. Ayrıca, KAP1'in IAP elemanlarını susturmak için DNA metilasyonu ile sinerjik olarak çalıştığını ve KAP1'in IAP genomlarının 5' n-ter (5'UTR) bölgesinde zenginleştiğini gösteriyoruz, burada KAP1'in silinmesi histon 3 lisin 9 trimetilasyonu (H3K9me3) kaybına neden olur, bu da KAP1 ile sağlanan baskılamanın bir işaretidir. Buna karşılık, IAP 5'UTR dizileri, ES hücrelerinde bir heterolog promotöre KAP1 bağımlı in cis baskılama dayatabilir. Sonuçlarımız, KAP1'in erken embriyonik gelişim sırasında endojen retroelemanları kontrol ettiğini ortaya koymaktadır.


The TOR signalling pathway controls nuclear localization of nutrient-regulated transcription factors.

Rapamisin duyarlı TOR sinyalleme yolu, Saccharomyces cerevisiae'de azot ve karbon gibi besinlere yanıt olarak bir hücre büyüme programı etkinleştirir. TOR1 ve TOR2 kinazları (TOR), TAP42 protein aracılığıyla sitoplazmik protein sentezi ve parçalanmasını düzenler. TOR tarafından fosforileştirildikten sonra, TAP42, tip 2A ve tip 2A ile ilişkili fosfatazları bağlayabilir ve muhtemelen inhibe edebilir; ancak TOR'un nükleer olayları nasıl kontrol ettiği, örneğin açlık spesifik transkripsiyonun küresel baskılanması, bilinmemektedir. Burada, TOR'un azot kısıtlamasına bağlı olarak ifade edilen genlerin transkripsiyonunu önlediğini gösteriyoruz. Bu, GATA transkripsiyon faktörü GLN3'ün sitoplazmik protein URE2 ile etkileşime girmesini teşvik ederek gerçekleşir. GLN3'ün URE2'ye bağlanması, TOR'a bağımlı olarak GLN3'ün fosforileşmesine bağlıdır. GLN3'ün fosforileşmesi ve sitoplazmik tutulumu, TOR etkörü TAP42 ve tip 2A ile ilişkili fosfataz SIT4 tarafından da bağımlıdır ve bunlar karşıtlaşır. TOR, karbon kaynağı düzenlenmiş genlerin ifadelerini, MSN2 ve MSN4 transkripsiyon aktivatörlerinin BMH2 sitoplazmik 14-3-3 proteiniyle etkileşime girmesini teşvik ederek inhibe eder. Bu nedenle, TOR sinyalleme yolu, besin metabolizmasını geniş ölçüde kontrol ederek sitoplazmada birkaç transkripsiyon faktörünü yakalar.


Inhibition of pluripotential embryonic stem cell differentiation by purified polypeptides

Farma farı embriyomik (ES) hücreleri, erken embriyodan doğrudan kurulan çoklu potansiyelli hücre hatlarıdır1,2 ve normal embriyoya yeniden dahil edildiklerinde tüm yetişkin dokularına farklılaşmış projenleri katkıda bulunabilirler, örneğin germ hücre hattı3. Hem transgenik hayvanların oluşturulması için bir hücre vektörü4 hem de erken gelişimdeki farklılaşma süreçlerini kontrol eden polipeptit faktörlerin tanımlanması için yararlı bir sistem5 sağlarlar. Özellikle, Buffalo fare karaciğeri hücreleri tarafından koşullu orta, ES hücrelerinin in vitro kendiliğinden farklılaşmasını özellikle baskılayan bir polipeptit faktör, ES hücre farklılaşma inhibitörü (DIA) içerir, bu da heterolog besleyici hücreler olmadan homojen kök hücre popülasyonları olarak büyümelerini sağlar6. ES hücre çoklu potansiyelliği, işlevsel gametlerin oluşma yeteneği dahil, Buffalo fare karaciğeri medyasında uzun süreli kültürden sonra DIA kaynağı olarak korunur7. Burada, saflaştırılmış DIA'nın insan DA hücreleri8,9 ve lösemi inhibisyon faktörü10 olarak son zamanlarda tanımlanan kan hücreleri düzenleyici faktörleriyle yapı ve işlev açısından ilişkili olduğunu bildiriyoruz. Bu nedenle, DIA ve insan DA/leükemi inhibisyon faktörü, erken embriyofik ve kan hücreleri kök hücre sistemlerinde farklı biyolojik aktiviteler gösteren ilişkili çok işlevli düzenleyici faktörler olarak tanımlanmıştır.


Pancreatic cancer genomes reveal aberrations in axon guidance pathway genes

Pankreas kanseri, az etkili terapilere sahip yüksek ölümcül bir malignite. Erken (1. ve 2. aşamalar) sporadik pankreas duktal adenokarsinomu hastalarından oluşan klinik bir kohort (n = 142) üzerinde exom dizileme ve kopya sayı analizi gerçekleştirdik. 99 bilgilendirici tümörün ayrıntılı analizi, 2.016 sessiz olmayan mutasyon ve 1.628 kopya sayı değişiklikleri de dahil olmak üzere önemli heterojenlik ortaya koydu. 16 önemli mutasyona sahip genleri tanımladık, bilinen mutasyonları (KRAS, TP53, CDKN2A, SMAD4, MLL3, TGFBR2, ARID1A ve SF3B1) doğruladık ve yeni mutasyona sahip genler de dahil olmak üzere ek kromatin modifikasyonu (EPC1 ve ARID2), DNA hasarı onarımı (ATM) ve diğer mekanizmalar (ZIM2, MAP2K4, NALCN, SLC16A4 ve MAGEA6) ile ilişkili genler keşfettik. In vitro işlevsel veriler ve hayvan modelleriyle entegre analiz, bu genetik aberrasyonların karcinogenezdeki potansiyel rollerine ilişkin destekleyici kanıtlar sağladı. Yol tabanlı analiz, pankreas duktal adenokarsinomunda tekrarlanan mutasyona sahip genler, çekirdek sinyal yollarında kümelenmeyi yeniden ortaya koydu ve her yol için yeni mutasyona sahip genler tanımladı. Ayrıca, geleneksel olarak embriyonik düzenleyiciler olarak tanımlanan genlerde sık ve çeşitli somatik aberrasyonlar da tespit ettik, özellikle SLIT/ROBO sinyalizasyonu, bu da pankreas kanseri için Sleeping Beauty transpozonlu somatik mutagenez modellerinde de gözlemlendi ve pankreas karcinogenezindeki potansiyel katılımları için ek destekleyici kanıtlar sağladı.


Rejuvenation of aged progenitor cells by exposure to a young systemic environment

Doku yenileme potansiyeli azalması yaşlanma işaretidir ve dokuya özgü kök hücrelerdeki yaşa bağlı değişikliklere bağlı olabilir. Notch sinyalizasyonunun kaybı nedeniyle kas dokusu kök hücresi (uyluk hücresi) aktivitesinin azalması, yaşlı kasın yenilenmesini engeller. Karaciğer öncüsü hücrelerin proliferasyonunun, cEBP-α ve kromatin yeniden düzenleme faktörü brahma (Brm) içeren bir kompleksin oluşması nedeniyle azalması, yaşlı karaciğerin yenileme kapasitesini engeller. Bu dokulardaki yaşlı öncüsü hücrelerin sistemik faktörlerden etkilenmesini incelemek için, genç ve yaşlı fareler arasında dolaşım sistemini paylaşan parabiotik çiftler (heterokronik parabiozlar) oluşturduk ve yaşlı farelere genç serumdaki faktörleri maruz bıraktık. Önemli olan, heterokronik parabiozların Notch sinyalizasyonunun etkinleşmesini, yaşlı uyluk hücresinin proliferasyonunu ve yenileme kapasitesini geri kazandırmasıdır. Yaşlı farelerin uyluk hücrelerine genç serumda maruz bırakılması, Notch ligandı (Delta) ifadelerini artırdı, Notch etkinleşmesini ve in vitro proliferasyonu artırdı. Ayrıca, heterokronik parabiozlar yaşlı karaciğer hücre proliferasyonunu artırdı ve cEBP-α kompleksini genç hayvanlarda görülen seviyelere geri getirdi. Bu sonuçlar, yaşa bağlı olarak kök hücre aktivitesinin azalmasının sistemik faktörler tarafından düzenlenebileceğini göstermektedir.


Continuous single-cell imaging of blood generation from haemogenic endothelium

Yüzlerce yıldır süren araştırmalara rağmen, memelilerin embriyolarında ilk hematopoetik hücreleri üreten hücrelerin kimliği bilinmiyor. Aslında, kan hücrelerinin mesodermal hücrelerden, mezenkimal öncüllerden, endotel-hematopoetik ikili öncüllerden veya hemajenik endotel hücrelerinden kaynaklandığı konusunda bir tartışma sürüyor. Embriyotik hematopoezis yerlerinde endotel ve kan hücrelerinin yakınlığı ve benzer gen ifadelerine dayanarak, endotel hücrelerinin kan ürettiği hipotezi ortaya atıldı. Ancak, tek hücre düzeyinde kan hücresi ortaya çıkışını sürekli gözlemlemek için gerekli olmayan teknoloji nedeniyle, hemajenik endotel hücrelerinin varlığı öne sürülmesi tartışmalı olmaya devam ediyor. Burada, yeni görüntüleme ve hücre izleme yöntemleri kullanarak, embriyonik endotel hücrelerinin hemajenik olabileceğini gösteriyoruz. Sürekli uzun süreli tek hücre gözlemleri sayesinde, fare mesodermal hücrelerinin endotel ve kan kolonileri ürettiği gözlemlendi. Canlı endotel ve hematopoetik hücreler, morfoloji ve çoklu moleküler ve işlevsel işaretçilerle aynı anda tespit edilerek belirlendi. Yeni oluşan kan hücrelerinin endotelden ayrılması doğrudan eşsiz hücre bölünmesiyle ilişkili değil ve hemajenik endotel hücreleri, zaten endotel işaretçileri ifade eden hücrelerden belirleniyor. Bu sonuçlar, memelilerin kanının gelişimsel kökenini anlamamızı ve embriyonik kök hücrelerden hematopoetik kök hücrelerin potansiyel üretimini iyileştiriyor.


Formation of germ-line chimaeras from embryo-derived teratocarcinoma cell lines

Son zamanlarda, normal bir kromozom yapısına ve yüksek bir farklılaşma yeteneğine sahip embriyodan türetilen çoklu potansiyelli hücrelerin kültürdeki mevcut olmasıyla, bu hücrelerin chimaerik farelere entegre edildikten sonra işlevsel germ hücreleri oluşturma potansiyeli değerlendirildi. Burada, bu üç bağımsız olarak izole edilmiş XY embriyodan türetilen hücre hatları (EK.CP1, EK.CC1.1 ve EKCC1.2) ile yapılan blastosit enjekte etme çalışmalarının sonuçlarını sunuyoruz. Bu hatlardan elde edilen canlı doğan hayvanların %50'den fazlası açık bir şekilde chimaerik. Bu üç hattan türetilen yedi chimaerik erkek fare, şimdiye kadar işlevsel germ hatı chimaeraları olarak kanıtlandı.


Chloroquine resistance not linked to mdr-like genes in a Plasmodium falciparum cross

Klorokin, sıtmanın falciparum türüne karşı etkisinin, parazitin asitli veziküllerinde birikerek ve işlevlerini bozarak çalıştığı düşünülür1-4. Klorokine dirençli parazitler, ilacı değiştirilmeden hızlı bir şekilde atar, bu da veziküllerdeki birikim seviyelerini azaltır5. Verapamilin, in vitro'da klorokin direncini kısmen tersine çevirdiği keşfi6, P-glikoprotein pompasının ATP ile çalıştığını ve memelilerin çoklu ilaç direncili (mdr) tümör hücre hatlarında bulunan benzer bir pompa olduğunu öne sürmesine yol açtı. Aslında, Plasmodium falciparum en az iki mdr benzeri gen içerir7,8, bunlardan biri klorokin direncini (CQR) sağlayan fenotiple ilişkilendirilmiştir7,9,10. Klorokine direnci belirlemek için, klorokin direncili (CQR) ve klorokine duyarlı (CQS) P. falciparum klonları arasında bir genetik çaprazlama yaptık. 16 bağımsız rekomben projenin incelenmesi, hızlı atma fenotipinin tek bir gen veya yakın bağlantılı bir gen grubu tarafından kontrol edildiğini gösterdi. Ancak, hızlı atma, CQR fenotip ve bilinen mdr benzeri P. falciparum genleri arasında veya bu genlerin çoğalması arasında bir bağlantı yoktu. Bu veriler, klorokin atımı ve direncini kontrol eden genetik lokusun bilinen mdr benzeri genlerden bağımsız olduğunu göstermektedir.


Identification of a cold receptor reveals a general role for TRP channels in thermosensation

Soğuk algılama için bize olanak tanıyan hücresel ve moleküler mekanizmalar tam olarak anlaşılmamıştır. Bu süreç hakkında bilgiler, mentol gibi soğuk hissi uyandıran farmakolojik ajanların kullanımından elde edilmiştir. Burada, soğuk ve mentol duyarlı bir reseptör olan CMR1'i, trigeminal duyusal nöronlardan klonladık ve bu reseptör, soğuk ile soğuk aralığındaki termal uyaranları da etkinleştirir. Bu soğuk ve mentol duyarlı reseptör, TRP ailesine ait uyarıcı iyon kanallarıdır ve soğuk uyaranlarının somatosensory sistemde bir transdüktör olarak işlev gördüğünü öneriyoruz. Bu bulgular, daha önce tanımladığımız ısı duyarlı kanallar VR1 ve VRL-1 ile birlikte, TRP kanallarının geniş bir sıcaklıkta sıcaklık algıladığını ve memelilerin periferik sinir sisteminde termal uyaranların ana sensörleri olduğunu göstermektedir.


Surface mechanics mediate pattern formation in the developing retina

Biyolojik yapıların kalıp oluşturma süreci, farklı tipteki hücreleri belirli bir uzay düzeninde organize etmeyi içerir. Bu çalışmada, Drosophila retinası üzerinde in vivo biyolojik kalıp oluşturmanın fiziksel temelini araştırıyoruz. Kanıtlıyoruz ki E- ve N-kadherinler, retina epitel hücreleri arasında apikal yapışmayı aracılık eder. N-kadherinin alt gruptaki retinal hücreler (kon hücreleri) içinde farklı ifadesi, bu hücrelerin yüzey temasını çevredeki hücrelerle en aza indirecek şekilde genel bir şekil oluşturmasına neden olur. Bu grubun içindeki hücreler, normal ve deneysel olarak manipüle edilmiş koşullarda, sabun köpükleri gibi bir araya gelir. Kon hücre grubunun şekillenmesi ve bileşenlerinin paketlenmesi, yüzeylerin en aza indirgenme fiziksel eğilimiyle hassas bir şekilde uyumludur. Bu nedenle, basit desenli N-kadherin ifadesi, hücre yüzey mekaniği nedeniyle karmaşık bir hücre uzay deseni oluşturur.


Role of inscuteable in orienting asymmetric cell divisions in Drosophila

Drosophila'nın prosefalik nörojenik bölgede bulunan nöroblastlar ve epitel hücreleri, yüzeyine dikey olarak bölünür ve Numb ve Prospero proteinlerini bazal kız kardeş hücreye ayırır. Burada, mitotik spindelin yönelimi ve bu hücrelerde Numb ve Prospero'nun doğru lokalizasyonu için inscuteable geninin gerekli olduğunu gösteriyoruz. Ayrıca, diğer epitel hücrelerinde inscuteable'in ektopik ifadesi, spindelin yeniden yönlendirilmesine neden olur. Inscuteable proteini, mitozdan önce apikal hücre kabuğuna lokalize olur, bu da Inscuteable'in asimetrik hücre bölünmesi için polariteyi kurmak için işlev gördüğünü öne sürmektedir.


Specific interference by ingested dsRNA.

Caenorhabditis elegans'te (C. elegans) gözlemlenen genetik müdahale fenomeni, tek bir genin ifadesinin, çift iplikli (ds) RNA'nın mikro enjekte edilmesiyle özel olarak azaltılabildiği bir süreçtir. Bu sürecin dikkat çekici bir özelliği, yayılma etkisidir: dış vücut boşluğuna dsRNA enjekte edildikten sonra, hayvanın geniş bir bölgesinde müdahale gözlemlenir. Burada, C. elegans'ın çevrede karşılaştığı dsRNA'ya gen özgülü bir şekilde yanıt verebildiğini gösteriyoruz. Normalde, C. elegans bakterileri yiyerek beslenir, bakterileri farenksinde yutar ve daha sonra bağırsaklarında bakterilerin içeriğini emerek sindirir. Bulgularımıza göre, E. coli bakterileri dsRNA'lar ifade ettiğinde, bu bakterileri yiyen nematod larvalarında gen özgülü müdahale etkileri yaratabilir.


Bacterial RNA and small antiviral compounds activate caspase-1 through cryopyrin/Nalp3

CIAS1 genindeki sensizleştirici mutasyonlar, üç otoenflamatuar bozukluğa neden olur: ailevi soğuk otoenflamatuar sendrom, Muckle-Wells sendromu ve yenidoğan başlangıçlı çoklu sistem enflamatuar hastalığı. Cryopyrin (aynı zamanda Nalp3 olarak da bilinir), CIAS1'in ürünü, bağışıklık savunma yollarını etkinleştiren bir NOD-LRR proteini ailesidir. Cryopyrin, ASC (apoptozla ilişkili nokta benzeri protein) ve caspase-1 içeren çok proteini bir kompleks olan 'inflammasom'u oluşturur ve caspase-1'in etkinleşmesini ve pro-interleukin (IL)-1β'nin işlenmesini teşvik eder (referans 4). Burada, cryopyrin eksikliğinin inflammasom fonksiyonu ve bağışıklık yanıtları üzerindeki etkisini gösteriyoruz. Cryopyrin ve ASC, bakteriyel RNA ve imidazoquinolin bileşikleri R837 ve R848'e yanıt olarak caspase-1'in etkinleşmesi ve IL-1β ve IL-18'in üretimini sağlar. Buna karşılık, TNF-α ve IL-6'nın sekresyonu, NF-κB ve mitogen aktive edilmiş protein kinazlarının (MAPK'lar) etkinleşmesi etkilenmez. Ayrıca, Toll-like reseptörleri ve cryopyrin, IL-1β ve IL-18'in sekresyonunu farklı iç yollar aracılığıyla kontrol ettiğini gösteriyoruz. Bu sonuçlar, bakteriyel RNA ile caspase-1'in etkinleştirilmesinde kritik bir rol oynayan cryopyrin'in bağışıklık savunmasındaki önemini ortaya koyuyor ve otoenflamatuar sendromların patogenezine dair içgörüler sağlıyor.


Control of cortical GABA circuitry development by Nrg1 and ErbB4 signalling

Şizofreni, biliş ve normal sosyal davranış için gerekli olan birkaç beyin sisteminin işlevini bozan karmaşık bir bozukluktur. Hastalığın en belirgin klinik yönleri sadece geç ergenlik veya erken yetişkinlikte ortaya çıksa da, birçok kanıt, şizofreninin güçlü bir genetik bileşene sahip nörogelişimsel bir bozukluk olduğunu göstermektedir. Birkaç bağımsız çalışma, neuregulin 1 (NRG1) ve reseptörü ERBB4'ü, şizofreni için önemli risk genleri olarak tanımlamıştır, ancak bu genlerin hastalık mekanizmasındaki kesin rolü hala bilinmemektedir. Burada, Nrg1 ve ErbB4 sinyalizasyonunun, memelilerin korteksinde inhibe edici devrelerin gelişimini kontrol ettiğini, belirli GABA (γ-aminobütirik asit) içeren nöronların bağlantısını hücre özerk olarak düzenleyerek gösterdiğimizde, bu hastalık sürecindeki rolüne dair yeni bir bakış açısı sunuyoruz. Yaygın görüşe karşı, bu genlerin piramidal hücreler arasındaki uyarıcı sinapsların oluşumu ve işleviyle ilişkili olduğu destekleniyor, ancak ErbB4'ün fare neokorteks ve hipokampüste ifadesi, çoğunlukla belirli nöron sınıflarında sınırlıdır. Özellikle, ErbB4, birçok parvalbumin ifade eden şamdan ve sepet hücrelerinde ifade edilir ve glutamatik giriş alanını alan akson uçları ve postsinaptik yoğunluklarda lokalize olur. Hem in vitro hem de in vivo kazanç ve kayıp fonksiyon deneyleri, ErbB4'ün hücre özerk olarak piramidal hücrelere karşı axo-axonik inhibe edici sinapsların oluşumunu teşvik ettiğini ve bu işlevin muhtemelen Nrg1 tarafından medyalandığını göstermektedir. Ayrıca, ErbB4'ün GABA içeren nöronlarda, bu hücrelerin dendritlerine yapılan uyarıcı sinapsların oluşumunu düzenlediğini, ancak piramidal nöronlar arasındaki uyarıcı iletim için gereksiz olduğunu belirtmek gerekir. Sonuç olarak, bulgularımız, Nrg1 ve ErbB4 sinyalizasyonunun, postnatal kortekste GABA ile ilişkili devrelerin bağlantılarını gerektirdiğini ve bu genlerin şizofreninin etiolojisindeki rolüne dair yeni bir bakış açısı sunduğunu göstermektedir.


Obesity as a medical problem.

Şu anda dünya nüfusunun içinde obezite o kadar yaygın hale geldi ki, yetersiz beslenme ve bulaşıcı hastalıkları en önemli sağlık sorunlarından biri olarak geçirmeye başlıyor. Özellikle, obezite diyabet melitüsü, koroner kalp hastalığı, bazı kanser türleri ve uyku solunum bozuklukları ile ilişkilidir. Obezite, vücut kütlesi endeksi (ağırlık, yüksekliğin karesine bölünmüş) 30 kg/m(2) veya daha fazlası ile tanımlanır, ancak bu daha ılımlı derecelerdeki aşırı kilolardan kaynaklanan morbidite ve mortaliteyi veya intra-abdominal yağın zararlı etkisini hesaba katmaz. Küresel obezite salgını, genetik yatkınlık, yüksek enerjili gıdaların artan mevcudiyeti ve modern toplumda fiziksel aktivite ihtiyacının azalması gibi faktörlerin bir kombinasyonundan kaynaklanmaktadır. Obezite artık sadece belirli bireyleri etkileyen kozmetik bir sorun olarak görülmemeli, küresel refahı tehdit eden bir salgın olarak kabul edilmelidir.


Nonlinear Elasticity in Biological Gels

Biyolojik malzemeler, çoğu sentetik malzeme gibi değil, şekil değiştirdikçe genellikle sertleşir. Bu doğrusal olmayan elastik yanıt, bazı dokuların fizyolojik işlevi için kritik öneme sahip, en az 19. yüzyıldan beri belgelenmiştir, ancak bu yanıtı sağlayan moleküler yapı ve tasarım ilkeleri bilinmemektedir. Mevcut modeller bu yanıt için geometrik olarak karmaşık, her malzeme için benzersiz düzenli yapılar gerektirir. Bu makalede, çok daha basit bir moleküler teori, saflaştırılmış sitoplazmik ve ekstraselüler proteinlerden oluşan, moleküler olarak farklı bir dizi biyopolimer jelinde gerilme sertleşmesini açıkladığımızı gösteriyoruz. Bu teori, yarı esnek zincir sistemlerinin, örneğin, açık çapraz bağlantılı bir ağda düzenlenmiş filamanlı proteinler, düşük gerilmelerde sertleştiğini ve belirli bir mimariye veya farklı iç esnekliklere sahip birden fazla öğeye ihtiyaç duymadan bu sertleşmeyi gösterdiğini ortaya koyuyor.


Live-cell delamination counterbalances epithelial growth to limit tissue overcrowding

Epitelin gelişimi ve bakımı, büyüme ve hücre ölümü oranlarının hassas bir şekilde dengelenmesini gerektirir. Ancak, dokunun büyümesini doğru bir şekilde geri bildirim kontrolü sağlayan mekanik ve biyokimyasal mekanizmalar, bu mekanizmaların düzenlenmemesi kanser oluşumuna katkıda bulunurken, iyi anlaşılmamıştır. Burada, böcek notumunu bir model sistemi olarak kullanarak, büyüme dengesi sağlamak için iyi düzenlenmiş hücre paketlemesinin gelişimini sağlayan yeni bir hücre dışlama sürecini tanımlıyoruz. Dokunun kalabalık bölgelerinde, hücrelerin bir kısmı hücre-hücre birleşimlerini sıralı olarak kaybeder ve apikal alanı kademeli olarak kaybeder, daha sonra komşuları tarafından sıkıştırılır. Bu dışlama yolu, epitel mekaniği üzerine basit bir hesaplama modeli tarafından yeniden canlandırılır, burada rastgele hücre kaybı, sistemin dengeye doğru eğiliminde aşırı kalabalığın hafifletilmesine neden olur. Gösteriyoruz ki bu dışlama süreci, apoptoz yoluyla hücre dışlamasından mekanik olarak farklıdır ve hücre ölümünün ilk işaretlerinden önce gerçekleşir. Genel olarak, bu analiz, epitelleri büyümedeki değişikliklere karşı koruyan basit bir mekanizma ortaya koymaktadır. Canlı hücre dışlaması, epitel hiperplazisi ve hücre istilası arasındaki mekanik bir bağlantı olduğu için, kanser gelişiminin erken aşamalarının anlaşılmasında önemli sonuçlar doğurabilir.


Broad antiretroviral defence by human APOBEC3G through lethal editing of nascent reverse transcripts

Viral çoğaltma genellikle içsel doğal savunma hatlarını aşmayı gerektirir, bu görev genellikle özel viral gen ürünleri tarafından yerine getirilir. İnsan bağışıklık yetmezliği virüsü (HIV) viriyon enfeksiyon faktörü (Vif) proteini, viral üretimin son aşamalarında antiviral aktiviteyi karşı koymak için APOBEC3G (apolipoprotein B mRNA düzenleme enzimi, katalitik polipeptit benzeri 3G; ayrıca CEM15 olarak da bilinir) adlı bir proteinin varlığında üretilmelidir, bu protein özellikle insan T lenfositlerinde ifade edilir. APOBEC3G'nin varlığında üretilen vif-eksik virüs enfeksiyonsuzdur. APOBEC3G, APOBEC1'e çok yakından ilişkilidir, RNA düzenleme kompleksinin merkezi bileşeni, apoB mesajcı RNA'da bir sitosin kalıntısını deaminasyona uğratır. APOBEC ailesi üyeleri ayrıca dC deaminasyonu yoluyla güçlü bir DNA mutatör aktivitesi de sergiler; ancak APOBEC3G'nin düzenleme potansiyeli HIV inhibisyonuyla ilgili olup olmadığı bilinmemektedir. Burada, bu potansiyelinin etkili olduğunu gösteriyoruz, çünkü APOBEC3G, yeni retroviral DNA'ya G-to-A hipermutasyonunu tetikleyerek ters transkripsiyon sırasında antiviral etkisini gösterir. Ayrıca, APOBEC3G'nin HIV'e ek olarak birçok retrovirüs üzerinde de etki edebileceğini bulduk, bu da düzenleme yoluyla hipermutasyonun bu önemli patojen grubuna karşı genel bir doğal savunma mekanizması olabileceğini düşündürmektedir.


Generation of cell polarity in plants links endocytosis, auxin distribution and cell fate decisions

Dinamik olarak polarize olmuş zar proteinleri farklı hücre sınırlarını tanımlar ve çok hücreli gelişimin kritik bir özelliği olan hücreler arası iletişimin önemli bir rolüne sahiptir. PIN ailesinden sinyal molekülü auxin için efluks taşıyıcılar, bitkilerde hücre polaritesinin işaret taşlarıdır ve auxin dağılımına bağlı gelişimin, embriyo kalıplandırması, organojeni ve tropizmlerin dahilinde kritik bir rol oynar. Polar PIN lokalizasyonu, hücreler arası auxin akışının yönünü belirler, ancak PIN polaritesini oluşturan mekanizmalar hala belirsizdir. Burada, PIN polaritesini oluşturan endositik bağımlı bir mekanizma tanımlıyoruz ve gelişimin sonuçları üzerinde analizini yapıyoruz. Gerçek zamanlı PIN takibi, sentezlendikten sonra PIN'lerin başlangıçta polar olmayan bir şekilde plazma zarına teslim edildiğini ve sonraki endositik geri dönüşümle polaritesinin belirlendiğini gösterdi. PIN endositisine müdahale, ya auxin ile ya da Arabidopsis Rab5 GTPaz yolu manipülasyonu ile, PIN polarizasyonunu engeller. PIN polarizasyonunun başarısızlığı, embriyo gelişimi sırasında asimetrik auxin dağılımını geçici olarak değiştirir ve apikal embriyo bölgelerinde yerel auxin yanıtını artırır. Bu, embriyo yapraklarında auxin yolu ile ilişkili kök oluşumu usta düzenleyicilerinin ektopik ifadesine ve yaprakların köklerine dönüşmesine yol açar. Sonuçlarımız, PIN polar lokalizasyonunun oluşumu için iki aşamalı bir mekanizma ve bu sürecin endositik bağımlılığının kritik rolünü gösterir. Ayrıca, bireysel hücrelerin endositik bağımlı polaritesinin, çok hücreli kalıplandırma için hücre kaderinin kurulmasında auxin dağılımına bağlı olduğunu vurgular.


Congenital leptin deficiency is associated with severe early-onset obesity in humans.

Obez (ob/ob) farein aşırı obezitesi, leptin genindeki mutasyonlara atfedilebilir, bu da adipositlere özgü bir sekresyon proteini olan leptinin iştah ve enerji harcamasında derin etkileri vardır. İnsanlarda leptinin yağ kütlesinin kontrolündeki rolüne dair eşdeğer kanıtlar bilmiyoruz. Aynı yüksek derecede kan bağı olan soydan gelen iki ciddi şekilde obez çocuk inceledik. Serum leptin seviyeleri onların belirgin şekilde artan yağ kütlesine rağmen çok düşüktü ve her ikisinde de leptin geninin 133. kodonunda tek bir guanin nükleotidi silinen homozigot bir çerçeve kayması mutasyonu bulundu. Bu doğuştan leptin eksikliği olan konuların ciddi obezitesi, insanlarda enerji dengesinin önemli bir düzenleyici olarak leptinin ilk genetik kanıtını sağlar.


Targeting of cell-surface β-amyloid precursor protein to lysosomes: alternative processing into amyloid-bearing fragments

Alzheimer hastalığının erken ve değişmez bir özelliği, beyinde progresif amiloid β-peptidi birikimidir. β-peptid, β-amiloid öncül proteini (βAPP)1'den proteolitik parçalanmalardan salınır. βAPP, çoğu memeli hücresinde ifade edilen bir membran-geçen glikoproteindir. Normal βAPP sekresyonu, β-peptid bölgesinde bir parçalanma ile gerçekleşir2-3, çözünür dış membran kısmını salar4-5 ve membrandaki 10K C-sonlu parçayı korur6. Bu sekresyon yolu, β-amiloid oluşumunu engellediği için, tam uzunlukta βAPP'den β-peptid içeren parçalar üretebilen alternatif bir proteolitik işleme yolu aradık. Canlı insan endotel hücrelerine βAPP antikoruyla incelme, olgun βAPP'nin hücre yüzeyinden yeniden içe alınmasını ve endozom/lisozomlara hedeflenmesini ortaya çıkardı. Hücre yüzeyinin biyotinlenmesinden sonra, tam uzunlukta biyotinli βAPP, hücre içinde kurtarıldı. Lisozomların doğrudan saflaştırılması, olgun βAPP ve β-peptid içeren geniş bir dizi proteolitik ürününün varlığını kanıtladı. Sonuçlarımız, βAPP için ikinci bir işleme yolu tanımlar ve bu yolun, Alzheimer hastalığında amiloid içeren parçalar üretebileceğini öne sürer.


A keratin cytoskeletal protein regulates protein synthesis and epithelial cell growth

Hücre büyümesi, kütle ve boyut açısından artış, yüksek derecede düzenlenmiş bir hücre olayıdır. Akt/mTOR (mammal hedefi rapamisin) sinyalleşme yolu, protein sentezinin kontrolü ve dolayısıyla hücre, doku ve organ büyümesinin düzenlenmesinde merkezi bir rol oynar. Yaralanmaya yanıt olarak doku onarımı gibi fizyolojik bir bağlamda hızlı hücre büyümesi gerektiren çarpıcı bir örnektir. Burada, keratin 17'nin, yaralanmış stratifiye epitellerde hızla indüklenen bir ara filaman proteini olduğunu ve 14-3-3σ adaptör proteiniyle bağlanarak hücre büyümesini düzenlediğini gösteriyoruz. Keratin 17 eksikliği olan fare deri keratinositleri (referans 4), depresif protein çevirisi ve daha küçük boyutla birlikte, azaltılmış Akt/mTOR sinyalleşme aktivitesi gösterir. Diğer sinyalleşme kinazları normal aktiviteye sahiptir, bu da bu kusurun özelleşmiş olduğunu gösterir. Keratin 17'nin amino-terminal baş alanındaki iki amino asit kalıntısı, serum bağımlı olarak 14-3-3σ'nin çekirdekten sitoplazmaya yeniden konumlanmasını ve buna paralel olarak mTOR aktivitesinin ve hücre büyümesinin uyarılmasını gerektirir. Bu bulgular, protein sentezini düzenleyerek hücre büyümesi ve boyutunu etkileyen ara filaman sitoplazmasının yeni ve beklenmedik bir rolünü ortaya koymaktadır.


Co-crystal structure of the HNF-3/fork head DNA-recognition motif resembles histone H5

2.5 Å çözünürlükte X-ışını kristalografisi ile HNF-3/fork baş DNA tanıma motifi, DNA ile komplekslenmiş üç boyutlu yapısı belirlenmiştir. Bu α/β proteini, B-DNA'ya bir monomer olarak bağlanır, DNA arka planı ile etkileşimler ve hem doğrudan hem de su aracılı ana ve yan alçaltma baz teması yoluyla, 13° eğrilik indükleyerek. Transkripsiyon faktörü katmanı, histon H5'in yapısına çok benzer. Amino asitlerin terminal yarısı, ana alçaltmaya üçüncü heliksini sunan sıkı bir yapıya sahip üç α-heliks içerir. Proteinin geri kalanı, yan alçaltmayla etkileşime giren kıvırcık ve antiparalel β-yapı ve rastgele bir kıvırcık içerir.


A Mechanism Linking Extra Centrosomes to Chromosomal Instability

Kromozomal istikrarsızlık (CIN), birçok tümörün ayırt edici bir özelliğidir ve ek merkezozomların varlığıyla ilişkilidir. Bununla birlikte, ek merkezozomlar ve CIN arasındaki doğrudan mekanik bir bağlantı kurulmamıştır. Ek merkezozomların, çok kutuplu anafaz teşvik ederek CIN'a neden olduğu önerilmiştir, bu da üç veya daha fazla aneuploid kız hücre üreten oldukça anormal bir bölünmedir. Burada, uzun süreli canlı hücre görüntülemesi kullanarak, çok merkezli hücrelerin çok kutuplu hücre bölünmelerine nadiren girdiğini ve bu bölünmelerin projenlerinin genellikle ölü olduğunu gösteriyoruz. Bu nedenle, çok kutuplu bölünmeler, gözlemlenen CIN oranlarını açıklayamaz. Aksine, ek merkezozomlu CIN hücrelerinin düzenli olarak bipolar hücre bölünmeleri yaptığını, ancak anafaz sırasında kromozomların gecikme sıklığının önemli ölçüde arttığını gözlemliyoruz. Bu mitotik kusurun arkasındaki mekanizmayı tanımlamak için, sadece merkezsomen sayısında farklılık gösteren hücreler oluşturduk. Ek merkezozomların tek başına bipolar hücre bölünmesi sırasında kromozom yanlış dağıtımını teşvik ettiğini gösteriyoruz. Bu hatalar, hücrelerin 'çok kutuplu halat ara ürünü' geçmesinden kaynaklanmaktadır, bu da merotelik kinetokor-mikrotubül bağlama hatalarının birikmesine neden olur, merkezsomen kümelenmeden önce ve anafazdan önce. Bu bulgular, ek merkezozomlar ve CIN arasındaki doğrudan mekanik bir bağlantı sağlar, her ikisi de katı tümörlerin yaygın özellikleri. Bu mekanizmanın, insan kanserinde CIN'ın ortak alt neden olabileceğini öneriyoruz.


Haematopoietic stem cells and early lymphoid progenitors occupy distinct bone marrow niches

Haematopoetik kök hücreler (HSC'ler), genellikle özel bir mikroortamda, yani nişte yer aldıkları varsayılır, ancak çoğu yayınlanan HSC niş manipülasyonu deneyleri, çeşitli kısıtlı projenlerin işlevini etkiledi. Bu, HSC'ler ve kısıtlı projenlerin ayrı, özel nişlerde mi yoksa ortak bir nişte mi yaşadıklarına dair temel bir soruyu gündeme getirir. Burada, HSC ve kısıtlı projenin bakımı için fizyolojik CXCL12 kaynaklarını değerlendiriyoruz. Cxcl12(DsRed) knock-in fareleri (DsRed-Express2, Cxcl12 genine yeniden birleştirilmiş), Cxcl12'nin öncelikle perivasküler stromal hücreler tarafından ve daha düşük seviyelerde endotel hücreleri, osteoblastlar ve bazı haematopoetik hücreler tarafından ifade edildiğini gösterdi. Haematopoetik hücrelerden veya nestin-cre ifade eden hücrelerden koşullu Cxcl12 silinimi, HSC'ler veya kısıtlı projenler üzerinde az veya hiç etkiye sahip değildi. Endotel hücrelerinden Cxcl12 silinimi, HSC'leri ama myeloerytroit veya lenfosit projenlerini tüketmedi. Perivasküler stromal hücrelerden Cxcl12 silinimi, HSC'leri ve bazı kısıtlı projenleri tüketti ve bu hücreleri dolaşıma mobilize etti. Osteoblastlardan Cxcl12 silinimi, bazı erken lenfosit projenlerini tüketti ama HSC'leri veya myeloerytroit projenlerini etkilemedi ve bu hücreleri dolaşıma mobilize etmedi. Farklı kök ve proje hücreleri, kemik iliğinde farklı hücre nişlerinde yaşar: HSC'ler perivasküler nişte ve erken lenfosit projenleri endosteal nişte yer alır.