Increased resting energy expenditure and weight loss are related to a systemic inflammatory response in lung cancer patients.

AMAÇ: Solunum kanseri hastalarında artan dinlenme enerji harcaması (REE) ve kilo kaybının sistemik iltihaplanma yanıtıyla ilişkili olup olmadığını belirlemek. MALZEMELER VE YÖNTEMLER: REE, havalandırmalı kapak sistemiyle kullanılan dolaylı kalorimetre ile ölçüldü. Solunabilir tümör nekroz faktörü reseptörü 55 (sTNF-R55) ve sTNF-R75, solunabilir hücre içi yapışkan molekül-1 (sICAM)-1, solunabilir E (sE)-selektin, lipopolisakkarit (LPS) bağlayıcı protein (LBP), interleukin (IL)-6 ve TNF-alfa, emici bağlayıcı immünosandviç (ELISA) yöntemiyle ölçüldü ve C-reaktif protein (CRP), turbidimetre ile ölçüldü. Hipermetabolik (REE/Harris Benedict [HB] denklemi >= veya = 110%) ve normometabolik (REE/HB < 110%) hastalar arasında ve kilo kaybeden (ön hastalık ağırlığından %10'dan fazla kayıp) ve kilo sabit tutan hastalar arasında iltihaplayıcı aracıların karşılaştırılması için bir kesitsel çalışma yapıldı. SONUÇLAR: 87 adet birincil olmayan küçük hücreli akciğer kanseri hastası, ardışık olarak çalışmaya dahil edildi. Ortalama REE, HB referans değerleri olarak ifade edildi ve %118 +/- 12 olarak bulundu; 67 hasta hipermetabolik olarak değerlendirildi. 26 hasta, ön hastalık ağırlığından %10'dan fazla kayıp verdi. Hipermetabolik hastalarda, normometabolik hastalara kıyasla sTNF-R55, sE-selektin, LBP ve CRP'nin önemli ölçüde daha yüksek seviyeleri bulundu. Kilo kaybı, sTNF-Rs, sICAM-1, IL-6, LBP ve CRP seviyelerinin artmasıyla ilişkiliydi. SONUŞ: Hipermetabolizm ve kilo kaybı, birincil olmayan küçük hücreli akciğer kanseri hastalarında sistemik iltihaplanma yanıtının varlığını, iltihaplayıcı aracıların ve akut faz proteinlerinin artmış seviyeleriyle yansıtır.


Exercise capacity and body mass as predictors of mortality among male veterans with type 2 diabetes.

# Amaç: Tip 2 diyabetli erkek veteranlar popülasyonunda egzersiz kapasitesi ve BMI'nın ölümle ilişkisini göstermek.

# Araştırma Tasarımı ve Yöntemleri:

İki düşük kilolu hastayı (BMI < 18.5 kg/m²) dışladıktan sonra, çalışma popülasyonu 1995-2006 yılları arasında klinik nedenlerle egzersiz testi için yönlendirilen 831 ardışık tip 2 diyabetli hasta (ortalama yaş 61 ± 9 yaş) oluşturdu. Egzersiz kapasitesi, maksimum egzersiz testinden elde edilen verilere dayanarak ve metabolik eşdeğerler (MET'ler) olarak ölçüldü. Hastalar, hem BMI kategorilerine (18.5-24.9, 25.0-29.9 ve ≥ 30 kg/m²) hem de maksimum MET'ler açısından egzersiz kapasitelerine göre sınıflandırıldı (< 5.0 veya ≥ 5.0). Egzersiz kapasitesi, BMI, diğer klinik değişkenler ve tüm nedenli ölüm arasındaki ilişki, Cox orantılı risk analizi ile değerlendirildi. Çalışma katılımcıları, 30 Haziran 2006'ya kadar ölüm izlenimi için takip edildi.

# Sonuçlar:

Ortalama 4.8 ± 3.0 yıllık takip süresince, 112 hasta öldü, bu da yıllık ortalama ölüm oranının %2.2 olduğunu gösterdi. Egzersiz kapasitesinde 1 MET artış, %10'luk bir hayatta kalma yararı sağladı (tehlike oranı 0.90 [0.82-0.98]; P = 0.01), ancak BMI ölümle anlamlı bir şekilde ilişkili değildi. Yaş, etnik köken, muayene yılı, BMI, kardiyovasküler hastalık (KVD) varlığı ve KVD risk faktörleri gibi değişkenlere ayarlamadan sonra, diyabetli hastalar maksimum 5 MET'e ulaşamayanlar, ≥ 5 maksimum MET'e ulaşanlara göre %70 daha fazla ölüm riskiyle karşı karşıya kaldılar (1.70 [1.13-2.54]).

# Sonuç:

Bu diyabetli erkek hasta grubunda, egzersiz kapasitesi ve ölüm arasında güçlü bir ters ilişki


Impaired awareness of hypoglycaemia: a review.

Hipoglisemi farkındalığının bozulması (IAH), insülin tedavisinin edindiği bir komplikasyondur ve tip 1 ve tip 2 diyabet melitüsü, insülin tedavisi gören kişilerde etkisini gösterir. Bu durumda, hipogliseminin başlangıcını algılama yeteneği azalır veya tamamen kaybolur. Hipoglisemiye karşı düzenleyici hormonal yanıtların eksikliği genellikle birlikte görülür. IAH'nin gelişimi ve düzenleyici başarısızlık, şiddetli hipoglisemiye maruz kalma riskini önemli ölçüde artırır. Klinik ortamda kullanılabilen puanlama sistemleri geliştirilmiştir ve bu sistemler, şiddetli hipoglisemiye maruz kalma riski taşıyan bu grubu tanımlamada yardımcı olur. IAH'nin tedavisi, hipoglisemiden dikkatli bir şekilde kaçınmayı içerir.


A chikungunya fever vaccine utilizing an insect-specific virus platform

Geleneksel olarak, aşı geliştirme, immünogeniklik ve güvenlik arasında bir denge kurmayı içerir. Canlı zayıflatılmış aşılar genellikle hızlı ve kalıcı bağışıklık sağlar ancak inaktif aşılara kıyasla daha az güvenlidir. Buna karşılık, inaktif aşıların çoğalamaması, bağışıklık sağlamada güvenlik getirir ancak immünogenikliği azaltır, genellikle çoklu dozlar ve takviyeler gerektirir. Bu dengeyi aşmak için, böcek-özgü alfa virüsü, Eilat virüsü (EILV) olarak bilinen bir aşı platformu geliştirdik. Chikungunya ateşi (CHIKF) pandemisine yanıt olarak, CHIKV yapısal proteinlerini içeren bir kimerik virüs tasarlamak için EILV cDNA klonunu kullandık. Rekombine EILV/CHIKV, tek parçacık kriyoelectron mikroskopisi ile belirlenen 10 Å'luk yapısal olarak vahşi tip CHIKV'ye eşitti ve omurgalı hücrelerde CHIKV'nin erken çoğalma aşamalarını taklit etti, bunlara bağlanma ve girişten viral RNA'nın teslimine kadar. Ancak rekombine virüs, verimli çoğalma için tamamen işlevsiz kaldı, bu da yüksek düzeyde güvenlik sağladı. Sinek hücrelerinde üretilen tek doz EILV/CHIKV, 4 gün içinde (4 gün içinde) ve 290 günden fazla (290 günden fazla) nötralize edici antikorlar üretti ve iki farklı fare modelinde tam koruma sağladı. Non-insan primatlarında, EILV/CHIKV hızlı ve güçlü bir bağışıklık uyandırdı ve viremiyi ve telemetrik olarak izlenen ateşi korudu. EILV platformumuz, yapısal olarak yerli bir böcek-özgü virüsün ön klinik aşı geliştirme uygulaması olarak ilk kez kullanılır ve böcek-özgü virüslerin bu tür uygulamalarda potansiyel kullanımını vurgular.


Molecular elements of low-oxygen signaling in plants.

Oksijen ve sınırlamaları, bitkilerin sağlığı, büyümesi ve gelişimi açısından kritik bir faktör olarak ortaya çıkmaktadır. Son araştırmalar, bitkisel hücreler tarafından oksijenin algılanma mekanizmalarını ortaya çıkardı. Bu duyusal sistem, N-son kural yolunun oksijen ile ilişkili bir dalı aracılığıyla protein parçalanması üzerinde kısmen dayanmaktadır ve bu yol, etilen yanıtı gösteren belirli bir transkripsiyon faktörü klanını (ERF-VII) etkiler. Aerobik bir şekilde bir ERF-VII proteininin plazma zarında toplanması ve hipoksinin meydana gelmesi durumunda zamanında serbest bırakılması, tamamlayıcı bir düzenleyici adım sağlar. Tam oksijen eksikliği, reaktif hidrojen peroksidin geçici birikimine ve oksidatif strese hem sinyal vermeye hem de azaltmaya yardımcı olan ek bir dizi reaktif oksijen türleri ile ilişkili genlerin indüklenmesine neden olur. Ayrıca, yoğun hücre paketlemesinin bir sonucu olarak oluşan geçici hipoksik ortamlar, mısır anterlerinde hücre kaderinin belirlenmesini tetiklediği gösterilmiştir. Benzer şekilde, aerobik koşullarda büyüyen kalın meyve veya tuberdeki sınırlı oksijen teslimi, anaerobik benzeri yanıtları uyandırmıştır. Bu düşük oksijen sinyalizasyonu ve hücre gelişimi üzerindeki etkileriyle ilgili gelişmeler, agronomik uygulamalarda ve yetiştirme programlarında hipoksiyi göz önünde bulundurmanın önemini vurgulamaktadır.


Purification, characterization, and sequence analysis of a potential virulence factor from Porphyromonas gingivalis, peptidylarginine deiminase.

Yetişkin başlangıç dönem periodontitinin başlatılması ve ilerlemesi, Porphyromonas gingivalis'in gingival sulkusunun enfeksiyonuyla ilişkilendirilmiştir. Bu organizma, periodontal ceplerde baskın patojenlerden biri olarak kendini kurarken, çok sayıda virülans faktörünü kullanarak ev sahibi savunma mekanizmalarını atlatır. Diğer birçok ağız patojeninde ortak olan bir özellik, ağızda asidik temizleme döngüleri sırasında koruyucu bir etki yaratan amonyak üretimidir. Ayrıca, P. gingivalis tarafından üretilen amonyak, nötrofil fonksiyonunu olumsuz etkilediği için virülans faktörü olarak önerilmiştir. Bu çalışmada, ilk kez bir prokaryotadan peptidilarginin deiminaz (PAD) saflaştırdığımızı açıklıyoruz. PAD, virülans ajanı olabileceği düşünülen biyokimyasal özelliklere ve özelliklere sahiptir. PAD, çeşitli peptitlere, bunlardan biri de kan damar düzenleyici peptid-hormon bradykinin, karboksil terminal arginin kalıntılarının guanidino grubunu deiminize ederek amonyak ve sitrullin kalıntısı üretir. Çözünür protein yaklaşık 46 kDa'lık bir kütleye sahiptir, oysa DNA dizisi 61,7 kDa'lık tam uzunlukta bir protein öngörmektedir. PAD, 55 °C'de en yüksek aktiviteye sahiptir, düşük pH'da kararlıdır ve pH 9,0'ın üzerinde en yüksek aktiviteyi gösterir. İlginç bir şekilde, istikrarlılık faktörleri varlığında, PAD sınırlı proteolize karşı dirençli olur ve kısa süreli kaynatmadan sonra önemli aktiviteyi korur. Önerimiz, PAD'in, P. gingivalis'in arginine-özgü proteinazlarıyla birlikte çalışarak, başlangıçta hayatta kalmasını artırarak ve daha sonra ev sahibi humoral savunma mekanizmalarını atlatmasına yardımcı olarak, periodontal ceplerde patojenin büyümesini teşvik etmesidir.


Traumatic encephalopathy: review and provisional research diagnostic criteria.

## Amaçlar
Travmatik ensefalopati vakalarında rapor edilen nöro-davranışsal işaret ve semptomların sıklığını belirlemek ve öngörülebilir geçerliliğe sahip klinik tanı kriterleri geliştirmek.

## Giriş
Bir veya daha fazla baş yaralanmasına maruz kalmanın ardından kalıcı veya ilerleyici nörolojik veya nöro-davranışsal değişikliklere neden olduğu vakalar 1928'den beri rapor edilmektedir. Bu durum genellikle travmatik ensefalopati (TE) olarak adlandırılır. Ancak, TE'nin klinik tanısı için şimdiye kadar kabul görmüş veya önerilen tanı kriterleri yoktur. Anlamlı bir tanı ve TE'nin epidemiyolojisi, etiolojisi, seyri, prognozu, görüntüleme ve biyomarkerleri, nöropatolojik özellikleri ve potansiyel olarak etkili tedavileri hakkında araştırmaları kolaylaştırmak için geçici araştırma tanı kriterlerine ihtiyaç vardır.

## Yöntemler
Tüm dillerde yayınlanan 436 TE vakası incelendi. Bu vakalarda rapor edilen tüm semptom ve işaretler sınıflandırıldı ve sayıldı.

## Sonuçlar
Tarih ve nöro-davranışsal muayene ile ilgili yeterli belgelere sahip 97 vaka dahil kriterlere uydu. Klinik olarak olası ve klinik olarak muhtemel TE için geçici araştırma tanı kriterleri, en sık rapor edilen klinik özelliklere dayanarak geliştirildi.

## Sonuç
Burada sunulan TE için geçici tanı kriterleri, bu duruma ilişkin sistematik bir analiz temelinde yayınlanan ilk kriterlerdir. Bu, bilimsel olarak türetilmiş konsensüs kriterlerine doğru atılan ilk adımdır, bu kriterler bu önemli durumun araştırılmasında ilerlemeyi hızlandırmak için esastır.


Hepatitis C and human immunodeficiency virus infection.

Amerika Birleşik Devletleri'nde, yaklaşık 200.000 kişi hem hepatit C virüsü (HCV) hem de insan bağışıklık yetmezliği virüsü (HIV) ile enfekte olduğu tahmin edilmektedir. HIV'li kişilerin yaşam süreleri yüksek etkin antiretroviral terapi (HAART) kullanımı sayesinde uzadıkça, karaciğer hastalığı önemli ve bazı ortamlarda önde gelen morbidite ve mortalite nedeni olarak ortaya çıkmıştır. HIV enfeksiyonu, hepatit C enfeksiyonunun tüm aşamalarını olumsuz etkiler, bu da virüsün daha uzun süre kalıcı olmasına ve HCV ile ilişkili karaciğer hastalığının daha hızlı ilerlemesine neden olur. Öte yandan, hepatit C, HIV enfeksiyonunun yönetimini etkileyebilir, antiretroviral ilaçlara bağlı karaciğer toksisitesinin oranını artırabilir. HIV'li kişilerde hepatit C'nin tıbbi yönetimi tartışmalı olmaya devam etmektedir, bu da her iki enfeksiyonun da karmaşıklığı ve potansiyel ilaç etkileşimlerinden kaynaklanmaktadır, ancak öncelikle, bu konuda çok az yayınlanmış bilgilere sahip olmaktan kaynaklanmaktadır. Bununla birlikte, karaciğer hastalığının yükü çok yüksek olduğundan, HIV/HCV çift enfekte olmuş kişilerin yönetimini, daha iyi veriler beklerken ertelemek uygun değildir. Bunun yerine, bugün hepatit C'nin yönetimi, HIV olmayan kişilerde oluşturulan verilere ve her iki enfeksiyonun da anlaşılmasına dayanmalıdır. HIV/HCV çift enfekte olmuş kişilerde terapi üzerine iyi tasarlanmış çalışmalar, bu hastaların gelecekteki yönetimini yönlendirmeye yardımcı olacaktır.


Role of the vascular endothelial growth factor pathway in tumor growth and angiogenesis.

Yeni kan damarı oluşumu (angiogenez), tümör büyümesi ve metastatik yayılma sürecinde temel bir olaydır. Bu nedenle, tümör angiogenezinin moleküler temeli, kanser araştırmaları alanında büyük ilgi görmüştür. Kan damarı uç büyümesini düzenleyen ana faktörlerden biri olarak bilinen vasküler uç büyüme faktörü (VEGF) yolu iyi kurulmuştur. VEGF/VEGF reseptörü ekseni, birden fazla ligandı ve reseptörü, çakışan ve farklı ligan-receptor bağlanma özelleştirmeleri, hücre tipi ifadesi ve işlevi ile oluşan bir eksendir. VEGF reseptörü yolunun etkinleştirilmesi, pre-var olan damarlardan gelen endotel hücrelerinin büyümesi, göçü ve hayatta kalmasını teşvik eden bir sinyal ağının tetiklenmesine neden olur. Ayrıca, VEGF damar geçirgenliğini aracılık eder ve kötücül efüzyonlarla ilişkilendirilmiştir. Daha yakın zamanda, kemik iliğinden uzak noktalardaki neovaskülarizasyona mobilize olan endotel öncüsü hücrelerin toplanmasında VEGF'in önemli bir rolü ortaya çıkmıştır. İyi bilinen VEGF'in tümör angiogeneziyi teşvik etme ve insan kanserlerinin patogenezindeki rolü, bu yola seçici olarak hedefleyen ajanların akılcı tasarımı ve geliştirilmesine yol açmıştır. Çeşitli anti-VEGF/VEGF reseptörü terapilerine yapılan çalışmalar, bu ajanların ön klinik modellerde güçlü bir şekilde angiogenezi ve tümör büyümesini inhibe edebileceğini göstermiştir. Son zamanlarda, bir anti-VEGF antikor (bevacizumab), kemoterapiyi birleştirildiğinde, metastatik kolon kanseri olan hastalarda hayatta kalma ve yanıt oranlarını önemli ölçüde artırdı ve bu da VEGF yolu inhibitörlerinin kanser tedavisinde yeni ve önemli bir tedavi modu olarak doğrulanmasını sağladı.


Frozen robust multiarray analysis (fRMA).

Robust Çok Dizili Analiz (RDA), Affymetrix ve Nimblegen gen ifadesi mikroarray'leri için en yaygın kullanılan ön işleme algoritmasıdır. RDA, arka plan düzeltmesi, normalizasyon ve özetleme gibi adımları modüler bir şekilde gerçekleştirir. Son iki adım, birden fazla dizi aynı anda analiz edilmesini gerektirir. Örnekler arasında bilgi paylaşımı, RDA'ya çeşitli avantajlar sağlar. Örneğin, özetleme adımı, dizi etkilerini hesaba katan parametrik bir model uydurur, bu etkiler dizi boyunca sabit kabul edilir ve dışlayıcı tespitin iyileştirilmesine yardımcı olur. Modelden elde edilen kalıntılar, yararlı kalite ölçümlerinin oluşturulmasına olanak tanır. Ancak, birden fazla dizi bağımlılığı iki dezavantajı beraberinde getirir: (1) RDA, klinik ortamlarda kullanılamaz, çünkü örnekler bireysel olarak veya küçük gruplar halinde işlenmelidir ve (2) ayrı ayrı ön işleme yapılmış veri kümeleri karşılaştırılamaz.

Biz, bireysel olarak veya küçük gruplar halinde mikroarray'leri analiz etmeye izin veren ve daha sonra verileri birleştirmek için bir ön işleme algoritması olan dondurulmuş RDA (fRDA) önermekteyiz. Bu, büyük halka açık mikroarray veritabanlarından elde edilen bilgilerle gerçekleştirilir. Özellikle, dizi spesifik etkiler ve varyanslar önceden hesaplanır ve dondurulur. Yeni veri kümeleriyle birlikte, bu bilgiler yeni dizilerden elde edilen bilgilerle birleştirilerek verilerin normalizasyonu ve özetlenmesi sağlanır.

fRDA'nın, veri tek bir parti olarak analiz edildiğinde RDA ile karşılaştırılabilir olduğunu ve birden fazla parti analiz edildiğinde RDA'dan daha iyi performans gösterdiğini bulduk. Bu yöntemler, R paketi fRDA'da uygulanmıştır ve şu anda http://rafalab.jhsph.edu'daki yazılım bölümünden indirilebilir.


Hypoxia in relation to vasculature and proliferation in liver metastases in patients with colorectal cancer.

AMAÇ: Kolorektal kanserli karaciğer metastazlarında pimonidazol bağlanması, glikoz taşıyıcısı 1 (GLUT1) ve karbondioksit dehidrojenaz IX (CA-IX) ifadesi, proliferasyon ve vaskülerliği araştırmak ve karşılıklı tümörlerde GLUT1 ve CA-IX ifadesini karşılaştırmak. YÖNTEM VE MALZEMELER: Kolorektal kanserli karaciğer metastazları için metastazektomi planlanan 25 hasta dahil edildi. Hipoksinin işaretçisi pimonidazol ve proliferasyon işaretçisi iyododeoksiurin ameliyat öncesi uygulanmıştı. Donmuş metastazlar üzerinde immifluoresan boyama yapıldıktan sonra, pimonidazol bağlanması, vaskülerlik ve proliferasyon nicel olarak analiz edildi. 13 parafin gömülü birincil tümörler GLUT1 ve CA-IX ifadesi için immuhistokimyasal boyama yapıldı ve birincil tümörlerde ve karşılıklı karaciğer metastazlarında semikantitatif analiz yapıldı. SONUÇLAR: Karaciğer metastazlarında, pimonidazol bağlanması difüzyon sınırlı hipoksi deseni gösterdi. Ortalama pimonidazol pozitif fraksiyon 0,146; damarlardan pimonidazol pozitif alanlara ortalama mesafe 80 mikron idi. İfade edildiğinde, pimonidazol bağlanması ve GLUT1 veya CA-IX ifadesi arasında sık sık ko-lokalizasyon gözlemlendi, ancak mikroregional eşleşmeme alanları da gözlemlendi. Pimonidazol bağlanması ile GLUT1 veya CA-IX ifadesi arasında hiçbir korelasyon gözlemlenmedi. Bazı hastalarda, pimonidazol boyanmış alanlarda (en fazla %30) büyük bir proliferatif hücre fraksiyonu mevcuttu. Birincil tümörlerde ve metastazlarda CA-IX ifadesi arasında anlamlı bir korelasyon vardı, bu GLUT1 ifadesi için mevcut değildi. SONUÇ: Diğer tümör türlerine kıyasla, kolorektal kanserli karaciğer metastazları büyük miktarda hipoksik hücre içerir. Pimonidazol bağlanması ile korelasyonun olmaması, GLUT1 ve CA-IX'in endojen hipoksia işaretçileri olarak değerini sorgular.


Unmet needs mediate the relationship between symptoms and quality of life in breast cancer survivors

Bu çalışma, meme kanseri tedavisi sonrası 6 aydan 2 yıla ve 2 ila 5 yıla kadar geçen sürelerde kadınlarda görülen semptomlar, karşılanmayan ihtiyaçlar ve yaşam kalitesinin karşılaştırılmasını amaçladı. Ayrıca, semptomlar, karşılanmayan ihtiyaçlar ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkileri yapısal denklem modellemesi ile değerlendirdi. Çalışmada, meme kanseri tedavisi sonrası 6 aydan 2 yıla ve 2 ila 5 yıla kadar geçen sürelerde 113 ve 137 hayatta kalan kişi, sırasıyla 6 aydan 2 yıla ve 2 ila 5 yıla kadar geçen sürelerde tıbbi takipleri sırasında Memorial Semptom Değerlendirme Ölçeği, Destekleyici Bakım İhtiyaçları Anket-34 ve Medical Outcomes Study 12 öğeli Kısa Form Sağlık Anketinin 2.0 versiyonunu doldurdu. Tedavi sonrası 6 aydan 2 yıla kadar geçen sürelerde hayatta kalanların ortalama semptom ve karşılanmayan ihtiyaç sayıları sırasıyla 5.43 ve 3.0 idi. 2 ila 5 yıla kadar geçen sürelerde hayatta kalanların ortalama semptom ve karşılanmayan ihtiyaç sayıları sırasıyla 5.24 ve 2.42 idi. Rapor edilen en yaygın semptomlar öncelikle fiziksel alanlarla ilgiliydi. İki hayatta kalan grubu arasında MSAS puanlarında anlamlı bir fark bulunmadı. Tedavi sonrası 6 aydan 2 yıla kadar geçen sürelerde hayatta kalanlar, 2 ila 5 yıla kadar geçen sürelerde hayatta kalanlara kıyasla psikolojik ve sağlık sistemi/bilgi ihtiyaçlarında anlamlı olarak daha yüksek puanlar (p < 0.01) bildirdi ve fiziksel ve zihinsel yaşam kalitesinin bileşik puanları daha düşük (p < 0.05) idi. Semptom yükünün karşılanmayan ihtiyaçlar aracılığıyla hayatta kalanların fiziksel ve zihinsel yaşam kalitesi üzerindeki doğrudan ve dolaylı etkileri, hayatta kalma süresini ayarladıktan sonra anlamlı bulundu ve modeller iyi uyum sağladı. Sonuçlar, meme kanseri hayatta kalanlarının, hayatta kalma süresi ne olursa olsun birçok semptomu yaşadıklarını göstermektedir. Karşılanmayan ihtiyaçlar, semptom yükü ile hayatta kalanların yaşam kalitesi arasındaki ilişkiyi aracılık etmektedir.


Phagocytosis and deposition of vascular beta-amyloid in rat brains injected with Alzheimer beta-amyloid.

Beyin dokusunda beta-amyloid proteinin dışkıdaki birikimi, Alzheimer hastalığının (AD) bir belirti işaretidir. Amyloidin etkisini belirlemek amacıyla, yazarlar, AD beyinlerinden izole edilmiş amiloid çekirdeklerini farelerin korteks ve hipokampüsüne enjekte ettiler. Lipofuscin, plak çekirdeği hazırlamasının ana kirletici maddesi, karşıt tarafa enjekte edildi ve benzer bir fagositik hücre yanıtını indüklemek için kontrol olarak kullanıldı. Fareler, enjekte edildikten 2 gün, 7 gün ve 1 ay sonra kurban edildi ve amiloid, dört histokimyasal teknikle belirlendi. Amiloid ve lipofuscin, enjekte edilen bölgeden, hasar görmemiş sinir dokusuna doğru hareket eder, en az 1 ay boyunca kalır ve her ikisi de glial fibriller asitik protein ve mikroglia (OX-42) boyamasıyla ilişkili artışları gösterir. 1 hafta içinde, birçok amiloid çekirdeği fagositler tarafından yutulur. Bazı beta-amyloid içeren fagositler, damarlara ve ventriküllere göç eder ve 1 ay içinde, amiloid'in önemli bir miktarı doğrudan damarlarla ilişkilendirilir. Bu, fagositik hücrelerin dış kaynaklı amiloid'i içselleştirebileceğini ve merkezi sinir sisteminden (CNS) temizlemeye çalışabileceğini gösterir. Bu nedenle, gözlemlenen amiloid dağılımı mutlaka ilk birikim yeri değildir.


Specific sites in the C terminus of CTCF interact with the SA2 subunit of the cohesin complex and are required for cohesin-dependent insulation activity.

Son araştırmalar, çekirdekteki eukariotik kromatinin yalıtımı ve büyük ölçekli organizasyonu konusunda önemli bir rol oynayan protein CTCF'nin her iki aktivite için de kohezin kompleksinin işe alınmasına bağımlı olduğunu göstermiştir. Burada, CTCF'nin kohezin kompleksiyle etkileşiminin, kohezin alt birimi SA2'nin CTCF'nin C-son ucunun belirli bölgelerine doğrudan temas kurmasıyla gerçekleştiğini gösteriyoruz. Tüm diğer kohezin bileşenleri, SA2 ile etkileşimleri yoluyla işe alınır. SA2'de bağlanma için gerekli olan C-son ucundaki mutasyonlar içeren CTCF mutantlarının in vivo ifadesi, normal olarak ifade edilen imprinted genler IGF2-H19'un ifade profilini bozar ve aynı zamanda yalıtım aktivitesinin kaybına da neden olur. Birlikte, sonuçlarımız, CTCF'nin C-son ucundaki belirli sitelerin kohezin bağlanması ve yalıtım fonksiyonu için hayati olduğunu göstermektedir. CTCF ve kohezin arasındaki tek doğrudan etkileşim, SA2 ile temas kurmaktır, bu da kohezin halkasının dışındadır. Bu, kohezin'i CTCF'ye işe almak için SA2'nin önce bağlanabileceği ve halkanın daha sonra toplanabileceği anlamına gelir.


Interleukin 6 plays a key role in the development of antigen-induced arthritis.

Rheumatik artrit gelişiminin doğrudan rolünü araştırmak için, interleukin (IL) 6 eksikliği olan (IL-6 -/-) fareler, antigen indüklenmiş artrit (AIA) için genetik yatkınlığı olan C57BL/6 fareleriyle sekiz nesil boyunca geri çaprazlandı. Hem histolojik hem de immünolojik karşılaştırmalar, AIA indüklendikten sonra IL-6 eksikliği olan (IL-6 -/-) fareler ve vahsi tip (IL-6 +/+) yavrular arasında yapıldı. Tüm IL-6 +/+ fareler şiddetli artrit geliştirdi, ancak sadece hafif artrit IL-6 -/-) farelerde gözlemlendi. Safranin O boyaması, IL-6 -/-) farelerde eklem kıkırdağının iyi korunduğunu, ancak IL-6 +/+ farelerde tamamen tahrip olduğunu gösterdi. Ayrıca, IL-6 -/-) farelerin iltihaplı eklemlerinde hem IL-1beta hem de tumor nekroz faktörü alfa için benzer mRNA ifadesi, ancak IL-6 için değil, tespit edildi, bu da IL-6'nın kıkırdak tahribatı için daha kritik bir rol oynayabileceğini düşündürmektedir. İmmünolojik karşılaştırmalarda, hem antijen spesifik in vitro proliferatif yanıt hem de IL-6 -/-) farelerde in vivo antikor üretimi, IL-6 +/+ farelere kıyasla yarıdan az düzeyde gerçekleşti. IL-6 -/-) farelerin lenf düğümü hücreleri, hem antijen spesifik hem de spesifik olmayan uyarımda Th2 sitokinleri üretmek için çok daha fazla üretti. Bu sonuçlar birlikte, IL-6'nın AIA'nın indüktif ve etkili aşamalarında kritik bir rol oynayabileceğini ve IL-6'nın engellenmesinin romatoid artritin tedavisinde faydalı olabileceğini göstermektedir.


Relation between renal function within the normal range and central and peripheral arterial stiffness in hypertension.

Kronik böbrek hastalığı, büyük arterlerin sertleşmesiyle ilişkilidir, ancak glomerüler filtreleme hızı referans aralığında iken merkezi veya periferik arter sertleşmesi arasındaki ilişki yeterince araştırılmamıştır. Böbrek fonksiyonu ve arter sertleşmesi arasındaki bağlantı, açık kardiyovasküler hastalığı olmayan ve serum kreatinin değerleri 1.4 mg/dL (erkekler için) ve 1.2 mg/dL (kadınlar için) altında olan 305 tedavi edilmemiş esansiyel hipertansiyonlu hastada (erkekler: %58; yaş: 48 +/- 11 yaş, kan basıncı: 151/95 +/- 20/11 mm Hg) değerlendirildi. Aortik PWV, yaşla güçlü bir ilişki gösterdi (r=0.55; P<0.001), ancak üst ekstremite PWV yaşla daha zayıf bir doğrusal ilişki (beta=1.392; P<0.001 için yaş; beta=-1.312; P<0.001 için yaş karesi) ve aortik PWV ile zayıf bir ilişki (r=0.22; P<0.001) sergiledi. Glomerüler filtreleme hızı (GFR), Mayo klinik eşitliği sağlıklı bireyler için hesaplanarak, aortik PWV ile (r=-0.34; P<0.001) ve üst ekstremite PWV ile (r=-0.25; P<0.001) büyük arter sertleşmesi arasında ters bir korelasyon gösterdi. Çoklu doğrusal regresyon analizinde, aortik PWV, yaş (beta=0.48; P<0.001), ortalama arteriyel basınç (beta=0.14; P=0.013) ve GFR (beta=-0.13, P=0.029) tarafından bağımsız olarak tahmin edildi. Üst ekstremite PWV, GFR (beta=-0.24; P<0.001) ve ortalama arteriyel basınç (beta=0.20; P<0.001) tarafından tahmin edildi. Sonuç olarak, hipertansiyonlu hastalarda normal böbrek fonksiyonuna sahip olanlar arasında, GFR ve hem merkezi elastik hem de periferik


Comparative gene expression profiling of in vitro differentiated megakaryocytes and erythroblasts identifies novel activatory and inhibitory platelet membrane proteins.

Daha önce bilinmeyen plazma tüpü reseptörlerini tanımlamak için, in vitro olarak farklılaşmış megakaryositler (MK) ve eritroblastlar (EB) arasındaki transkriptomları karşılaştırdık. Saflaştırılmış, biyolojik olarak eşleştirilmiş MK ve EB kültürlerinden RNA elde edip cDNA mikroarray'leri kullanarak karşılaştırdık. MK'da ifade edilen genlerin biyoinformatik analizi, 151 transkripti kodlayan transmembran alan içeren proteinleri belirledi. Bu transkriptlerin çoğu bilinen plazma tüpü genleri olsa da, daha önce tanımlanmamış veya kötü karakterize edilmiş transkriptler de tespit edildi. Bu transkriptlerin birçoğu, G6b, G6f, LRRC32, LAT2 ve G protein bağlantılı reseptör SUCNR1 gibi, plazma tüpü işlevini düzenleyebilecekleri düşünülen yapısal özellikler veya işlevlere sahip proteinleri kodlar. Plazma tüpü üzerindeki proteinlerin varlığı, immuno-blot analizi ile teyit edildi ve G6b, G6f ve LRRC32'nin plazma tüpü yüzeyinde ifade edildiğini doğrulamak için akış sitometri analizi yapıldı. Plazma tüpü ve diğer kan hücreleri arasındaki ifade karşılaştırması ile, G6b, G6f ve LRRC32'nin sadece plazma tüpü hattında bulunduğunu, LAT2 ve SUCNR1'in ise diğer kan hücrelerinde de tespit edildiğini gösterdik. Plazma tüpü içinde SUCNR1 reseptörünün bulunması özellikle ilgi çekicidir, çünkü fizyolojik olarak anlamlı konsantrasyonlarda succinatın, çeşitli plazma tüpü agonistlerinin düşük dozlarının etkisini artırdığını göstermiştir.


Topographic mapping of VMH → arcuate nucleus microcircuits and their reorganization by fasting

Hipotalamik arcuat çekirdek (ARC) içinde, pro-opiomelanokortin (POMC) nöronları beslenmeyi baskılar ve nöropeptit Y (NPY) nöronları beslenmeyi uyarır. VMH (ventromedial hipotalamus) çekirdeği, bilinen doyuma merkez, ARC'deki anoreksijenik nöron yollarını aktive edip etmediğini test ettik, bu da ya POMC nöronlarına uyarıcı sinaptik girdiler sağlayarak ya da NPY nöronlarına baskılayıcı girdiler göndererek gerçekleşir. Transgenik farelerdeki beyin dilimlerinde lazer tarama fotostimülasyonu kullanarak, ARC içinde yer alan ve birbirlerine karışan POMC ve NPY nöronlarının anatomik olarak farklı sinaptik girdilerle düzenlendiğini bulduk. POMC nöronları, orta VMH'den (mVMH) güçlü uyarıcı girdi alırken, NPY nöronları bu girdiyi almaz ve sadece ARC içinde zayıf baskılayıcı girdi alır. Açlık durumunun POMC nöronlarına mVMH'den gelen uyarıcı girdinin gücünü azalttığı görüldü. Bu veriler, beslenme durumuna dinamik olarak düzenlenen, moleküler olarak tanımlanmış yeni bir devre tanımlar ve VMH'nin bilinen doyuma merkezi rolünü destekler.


The human immunodeficiency virus type 1 nonnucleoside reverse transcriptase inhibitor resistance mutation I132M confers hypersensitivity to nucleoside analogs.

Daha önce, insan bağışıklık yetmezliği virüsü tip 1 (HIV-1) ters transkriptaz (RT) enziminin nadir bir mutasyonu olan I132M'yi tanımladık, bu mutasyon nevirapin ve delavirdin gibi NNRTI'lere (nonnükleozid RT inhibitörleri) yüksek düzeyde direnç sağlar. Bu çalışmada, viral replikasyon kapasitesi ve diğer RT inhibitörlerine dirençteki rolünü daha da karakterize ettik. Şaşırtıcı bir şekilde, verilerimiz I132M'nin hem virüs hem de enzim düzeylerinde lamivudin (3TC) ve tenofovir gibi nükleozid analoglarına karşı belirgin hipersensibilite gösterdiğini ortaya koyuyor. Alt birim seçici mutajenizma çalışmaları, RT'nin p51 alt birimindeki mutasyonun ilaçlara duyarlılığı artırdığını ortaya koydu ve geçici kinetik analizleri, bu hipersensibilitenin I132M'nin doğal dCTP substratına olan enzim afinitesini azalttığı ve 3TC-trifosfatına olan afinitesini artırdığından kaynaklandığını gösterdi. Ayrıca, I132M içeren HIV-1'in replikasyon kapasitesi ciddi şekilde bozulmuştur. Bu viral replikasyon kapasitesindeki azalma, A62V veya L214I mutasyonları ile kısmen veya tamamen telafi edilebilir. Bu sonuçlar, NNRTI rejimlerinin başarısız olduğu hastalarda I132M'nin nadiren seçilmesinin nedenini açıklamaya yardımcı olur ve aynı zamanda bir tek mutasyonun, polimeraz aktif sitesinin dışında ve p51 alt biriminde RT'nin nükleotit seçiciliğini önemli ölçüde etkileyebileceğini gösterir.


AFF1 and AFF4 differentially regulate the osteogenic differentiation of human MSCs

AFF1 ve AFF4, AF4/FMR2 ailesine ait proteinlerdir, bu proteinler iki farklı transkripsiyon uzatma faktörü olan P-TEFb ve ELL1/2'yi bağlayarak süper uzatma komplekslerinde (SEC'ler) işlev görür. Hem AFF1 hem de AFF4, uzatma ve kromatin yeniden düzenlemesi yoluyla gen transkripsiyonunu düzenler. Bununla birlikte, insan mezenkimal kök hücrelerinin (MSCs) osteojenik farklılasyonundaki işlevleri bilinmemektedir. Bu çalışmada, insan MSC'lerde siRNA ile AFF1'in baskılanmasının alkaline fosfataz (ALP) aktivitesini artırdığını, mineralizasyonu geliştirdiğini ve osteojenik ile ilişkili genlerin ifadelerini artırdığını gösteriyoruz. Öte yandan, MSC'lerin osteojenik potansiyelini önemli ölçüde baskılayan AFF4'ün baskılanması. Ayrıca, AFF1 ve AFF4'ün in vitro osteojenik farklılasyonu ve MSC'ler tarafından medyada kemik oluşumu üzerinde farklı etkileri olduğunu doğruluyoruz. Mekanik olarak, AFF1'in DKK1'in ifadeyi düzenlediğini, promotör bölgesine bağlanarak bulduğumuzu belirtiyoruz. DKK1'in HA-AFF1-aşırı ifade eden MSC'lerde baskılanması, osteojenik farklılasyonun bozulmasını ortadan kaldırıyor. Ayrıca, AFF4'ün ID1 promotör bölgesinde zenginleştiğini tespit ediyoruz. AFF4'ün baskılanması, BMP2 tedavisinden kaynaklanan BRE luciferaz aktivitesini, SP7 ifadeyi ve ALP aktivitesini engelliyor. Sonuç olarak, verilerimiz, insan MSC'lerin osteojenik farklılasyonunu farklı şekillerde düzenleyen AFF1 ve AFF4'ün işaret ettiğini gösteriyor.


Markers of myocardial damage and inflammation in relation to long-term mortality in unstable coronary artery disease. FRISC Study Group. Fragmin during Instability in Coronary Artery Disease.

## Arka Plan
Koronary arter hastalığı (KAH) hastalarında, kısa vadeli ölüm riski ile troponin T (miyokard hasarının bir işaretçisi) ve C-reaktif protein ile fibrinogen (enflamasyonun işaretçileri) kan seviyeleri arasında bir ilişki vardır. Fragmin during Instability in Coronary Artery Disease (FICAD) deneme süresinin uzaması sırasında elde edilen bilgilerden yararlanarak, kardiyovasküler nedenlerden kaynaklanan uzun vadeli ölüm riski için troponin T, C-reaktif protein ve fibrinogen seviyeleri ve diğer risk göstergelerinin yararlılığını değerlendirdik.

## Yöntemler
917 hastanın kan C-reaktif protein ve fibrinogen seviyeleri ve ilk 24 saat içinde maksimum troponin T seviyesi, istikrarsız KAH için düşük molekül ağırlığına heparin denemesinde dahil edildi. Hastalar ortalama 37.0 ay (1.6 ile 50.6 arasında) takip edildi.

## Sonuçlar
Takip sırasında, maksimum kan troponin T seviyeleri 0.06 mikrogram/litre altında olan 173 hastadan 1.2'si kardiyovasküler nedenlerden öldü, 0.06 ile 0.59 mikrogram/litre arasında seviyelere sahip 367 hastadan %8.7'si ve 0.60 mikrogram/litre ve üzeri seviyelere sahip 377 hastadan %15.4'ü (P=0.007 ve P=0.001, sırasıyla). Kardiyovasküler nedenlerden ölüm oranları, kan C-reaktif protein seviyeleri 2 mg/litre altında olan 314 hastada %5.7, 2 ile 10 mg/litre arasında seviyelere sahip 294 hastada %7.8 ve 10 mg/litre'den fazla seviyelere sahip 309 hastada %16.5 (P=0.29 ve P=0.001, sırasıyla) idi. Kardiyovasküler nedenlerden ölüm oranları, kan fibrinogen seviyeleri 3.4 gram/litre altında olan 314 hastada %5.4, 3.4 ile 3.9


Loss of lamin B1 results in prolongation of S phase and decondensation of chromosome territories.

Nükleer lamin B1 (LMNB1), lamina ızgarasının ana yapısal proteinlerinden biridir. DLD-1 kolon kanseri hücre hattında RNA müdahalesi ile LMNB1'in ifadesini susturduk ve H3K27me3'ün çevreden daha homojen bir nükleer dağılıma doğru dramatik bir yeniden dağıtımını gösterdik. Ayrıca, telomere aşınmasını ve mikronükleusların ve nükleer kabarcıkların artmış sıklığını gözlemledik. 3D-FISH analizleri ile, LMNB1'in eksik hücrelerde kromozom bölgelerinin hacmi ve yüzeyinin önemli ölçüde daha büyük olduğunu kanıtladık, bu da LMNB1'in ara fazda kromatin kondansyonunu korumak için gerekli olduğunu düşündürmektedir. Bu değişiklikler, Chk1'in etkinleşmesi nedeniyle S fazının uzamasına yol açtı. Son olarak, LMNB1'in susturulması, çok sayıda genin alternatif splice'inin kapsamlı değişikliklerine ve daha fazla genişlemiş nükleer lekelerin sayısına neden oldu. Birlikte, sonuçlarımız, kromozom bölgelerinin organizasyonu, genom bütünlüğünün korunması ve uygun gen splice'i için nükleer laminin mekanik bir rol oynadığını öne sürmektedir.


Human artificial chromosomes with alpha satellite-based de novo centromeres show increased frequency of nondisjunction and anaphase lag.

İnsan yapay kromozomları, insan kromozom ayrışmasının gerekliliklerini modellemek ve sentromer işlevi için yetkin dizilerin doğasını araştırmak için kullanılmıştır. Normal insan sentromerleri, alfa sentromer DNA'sı ile karmaşıklaşmış, epigenetik olarak değiştirilmiş histonlar ve sentromer spesifik proteinler içeren özel kromatin gerektirir. Yapay kromozom deneylerinde de novo sentromerlerin montajında çeşitli alfa sentromer DNA türleri kullanılmıştır, ancak normal sentromer işlevini tam olarak yeniden yarattıklarına dair bir araştırma yapılmamıştır. Burada, insan yapay kromozomları oluşturmak için DXZ1 (X kromozomundan) ve D17Z1 (17. kromozomdan) olmak üzere iki tür alfa sentromer DNA'sı kullandık. Yapay kromozomlar, kültürde birçok ay boyunca mitotik istikrarlı olmasına rağmen, bireysel hücre bölünmelerinde anafaz testi ile incelendiğinde, yapay kromozomlar normal insan kromozomlarından daha fazla ayrışma hataları göstermiştir (P < 0.001). Doğal, ancak anormal küçük halkalı kromozomlar, 17. kromozom ve X kromozomundan türetilmiş ve normal kromozomlardan daha fazla yanlış ayrışma eğilimindedir, bu da genel kromozom boyutunun ve/veya yapısının kromozom ayrışmasının doğruluğunda rol oynadığını ima eder. Farklı yapay kromozomların, beş katlık bir aralıkta yanlış ayrışma eğilimleri gösterdiği veriler, değişken sentromer DNA içeriği ve/veya epigenetik montajın yapay kromozomların mitotik davranışını etkileyebileceğini öne sürmektedir.


Identification of a human HLA-E-restricted CD8+ T cell subset in volunteers immunized with Salmonella enterica serovar Typhi strain Ty21a typhoid vaccine.

Önceki çalışmalarımız, Salmonella enterica serovari Typhi (S. Typhi) ile aşılanan gönüllülere yönelik olarak, CD8+ T hücrelerinin ev sahibi savunmada önemli bir rol oynadığını göstermiştir. Bu çalışmada, Ty21a tifoid aşısı alıcılarından elde edilen PBMC'lerden türetilen, yeni bir alt küme insan HLA-E kısıtlı S. Typhi-özgü CD8+ T hücrelerini tanımlıyoruz. CD3+CD8+CD4-CD56- T hücreleri, klasik HLA sınıf I molekülleri paylaşıp paylaşmadıklarına bakılmaksızın, S. Typhi ile enfekte hedefleri etkili bir şekilde öldürüyor, bu da FAS'a bağımlı olmayan, granül bağımlı bir mekanizma tarafından kanıtlanmaktadır. Granizim B salınımının indüklenmesi ve konsantreman ve stronsiyum iyonlarının engelleyici etkileri, bu mekanizmanın bir parçası olarak gösterilmektedir. S. Typhi ile enfekte hedeflerin zarında HLA-E antijenlerinin ifadesi, ancak CD1-a, -b veya -c'nin ifadesi, onları lizise karşı duyarlı hale getirmektedir. Ayrıca, anti-HLA-E antikorları bu yanıtları kısmen engellemektedir. Ayrıca, S. Typhi antijenlerinin HLA-E aracılığıyla sunulmasının, IFN-gamma üretimini uyarabildiğini de gösterdik. Hedeflerin, S. Typhi GroEL HLA-E bağlanma motifleri içeren peptitlerle kaplanması durumunda, IFN-gamma spot-forman hücrelerin net sıklığındaki artışlar gözlemlenmiştir. Bu sonuçlar, HLA-E'nin bakteriyel proteinlerden türetilen nonamer peptitlerine bağlandığını ve enfekte hedeflere maruz kaldıklarında, CD8+ medyasyona bağlı lizis ve IFN-gamma üretimini tetiklediğini göstermektedir, bu da bu yeni etkili mekanizmanın, içsel bakteriyel enfeksiyonlara karşı ev sahibi savunmada katkıda bulunabileceğini öne sürmektedir.


Costs and cost-effectiveness of alternative tuberculosis management strategies in South Africa--implications for policy.

# Amaç
Hlabisa topluluğuna dayalı doğrudan gözlemlenen terapi yönetim stratejisinin tüberküloz için ekonomik analizini yapmak ve üç alternatif stratejinin maliyetlerini tahmin etmek.

# Çalışma Ayarı
Güney Afrika'daki KwaZulu-Natal'daki Hlabisa sağlık bölgesi.

# Yöntemler
Hlabisa'daki mevcut tüberküloz yönetim stratejisini, (1991'den önce Hlabisa stratejisi - hastaneye yatışa dayalı, ulusal strateji ve sanatoryum bakımı) üç alternatif stratejiyle maliyet açısından ve maliyet etkinliği açısından karşılaştıran bir ekonomik analiz.

# Sonuçlar
Mevcut Hlabisa stratejisi, R3799'a (hasta iyileştirildiğinde) kıyasla 1991'den önceki strateji için R98307, ulusal strateji için R9940 ve sanatoryum bakımı için R11145 en maliyet etkin stratejiydi. Tedavi maliyetlerinin %71'i ila %88'i sağlık hizmetine düşüyor ve hastanede yatış (günlük R119) en pahalı öğe. Uzun süreli hastanede yatış çok pahalı, ancak topluluk bakımı daha ucuz (topluluk kliniği ziyareti, R28; topluluk sağlık çalışanı ziyareti, R7). Mevcut Hlabisa stratejisi altında bir hastayı topluluğunda izlemenin toplam maliyeti R503, bu da hastanede 4.2 günle eşdeğerdi. İlaç maliyetleri (R157) sadece hastanede 1.3 günle eşdeğerdi.

# Sonuç
Tüberküloz için topluluk tabanlı doğrudan gözlemlenen terapi kullanmak, hem sağlık hizmetine hem de hastaya önemli ölçüde maliyet tasarrufu sağlayabilir, bu da Hlabisa'da ucuz ve maliyet etkin bir stratejidir. Bu bulgular, yeni tüberküloz kontrol programının hedeflerini destekleyen ulusal önem taşımaktadır.


Interleukin-18 null mutation increases weight and food intake and reduces energy expenditure and lipid substrate utilization in high-fat diet fed mice

## Amaç
Enflamatuar sitokin interleukin-18 (IL-18), besin alımını ve enerji metabolizmasını düzenlediği düşünülmektedir, ancak yüksek yağlı diyetle beslenen hayvanlarda IL-18'in etkileri bilinmemektedir. IL-18'in temel metabolik hızı veya canlıların metabolik süreçlerini değiştirdiğinin olup olmadığı bilinmemektedir. Burada, yüksek yağlı diyetle beslenen farelerde IL-18'in kilo alımını, enerji alımını, tüm vücut enerji harcamasını ve lipit yakıt alt yapısının kullanımını modüle ettiğinin hipotezini test ettik.

## Yöntemler
IL-18 eksikliği olan farelerin besin alımı, tüm vücut metabolizması ve hareketliliği, vahşi tip yavrularıyla karşılaştırıldı; intraventriküler IL-18 uygulaması, IL-18 reseptörü eksikliği, IL-18/IL-18R eksikliği ve vahşi tip fareler arasında anoreksi etkilerini karşılaştırdık.

## Sonuçlar
6 aylık yaşta besinle beslenen IL-18 eksikliği olan fareler aşırı kiloluydu ve daha sonra hem düşük yağlı hem de yüksek yağlı diyetlerde fazla kilo aldı, yüksek yağlı diyeti daha fazla yedi ve tüm vücut enerji harcamasını azalttı ve solunum değişim oranlarını artırdı. IL-18 eksikliği olan farelerde enerji harcamasındaki azalmalar, oruç vs. beslenme koşulları, düşük vs. yüksek yağlı diyetler, yüksek vs. düşük fiziksel aktivite seviyeleri ve günün saatleri arasında görüldü, bu da temel metabolik hızda etkiler olduğunu düşündürmektedir. Enerji harcamasının sirkadiyen genliği, ancak solunum değişim oranı, besin alımı veya hareketlilik değil, IL-18 eksikliği olan farelerde de bloke edildi. Merkezi IL-18 uygulaması, vahşi tip farelerde yüksek yağlı diyet alımını azalttı, ancak IL-18 reseptörü eksikliği olan farelerde bu etki görülmedi.

## Sonuç
Fonksiyonel eksiklik sonuçları, endojen IL-18'in sadece hastalık sırasında değil, aynı zamanda yüksek yağlı diyet tüketen sağlıklı yetişkinlerde iştahı baskıladığı ve enerji harcamasını ve lipit yakıt alt yapısının kullanımını teşvik ettiği hip


Notch activation promotes cell proliferation and the formation of neural stem cell-like colonies in human glioma cells

Notch sinyalizasyonu, kök hücreler ve onkogenezde kritik bir rol oynadığı için, bu sinyalizasyonun kanser kök hücreleri ve kanser hücrelerinde, kök hücre fenotipine sahip olabilecekleri hipotezini geliştirdik. Bu çalışmada, insan glioblastomlarda kanser kök hücrelerinin oluşumu için Notch yolunun potansiyel işlevlerini incelemek için insan glioblastomları kullandık. RT-PCR ile, farklı derecelerdeki çoğu insan astrogliomun orta ila yüksek seviyelerde Notch reseptörleri ve liganları ifade ettiğini bulduk. Hem Hes5 hem de Notch yolunun ana aşağı akış molekülleri olan Hes1'in mRNA'sı da tespit edildi. İnsan glioblastom hücre hatları BT325, U251, SHG-44 ve U87'de, farklı türlerde Notch reseptörlerini kodlayan mRNA'lar tespit edildi, ancak aktif Notch1 (NIC) sadece SHG-44 ve U87'de Western blot ile tespit edildi. İlginç bir şekilde, bu iki glioblastom hücre hattının proliferasyonu, NIC tespit edilmeyen diğer iki hattınkinden daha hızlı görünüyordu. SHG-44 hücrelerinde Notch1'in NIC'ini sürekli transfeksiyonla aşırı ifade ederek, glioblastom hücreleri üzerindeki Notch sinyalizasyonunun etkilerini değerlendirdik. Sonuçlar, SHG-44 hücrelerinde NIC'in aşırı ifadesinin hücre büyümesini ve kolon oluşturma aktivitesini teşvik ettiğini gösterdi. İlginç bir şekilde, NIC'in aşırı ifadesi, büyüme faktörleri varlığında nörospere benzeri kolonilerin oluşumunu artırdı. Bu koloniler nestin ifade ediyordu ve nöron, astrosit veya oligodendrocit spesifik işaretçilere indirgenebiliyordu, bu da nöral kök hücre fenotipleriyle tutarlıydı. Bu veriler, Notch sinyalizasyonunun insan glioblastomlarında kanser kök hücre benzeri hücrelerin oluşumunu teşvik ettiğini öne sürüyor.


Rodent models in bone-related research: the relevance of calvarial defects in the assessment of bone regeneration strategies.

Hayat içinde hayvan modellerinde yapılan araştırmalar, kemik ile ilgili biyomedikal araştırmalarda tercih edilen deneysel sistem olmuştur, çünkü yaklaşık olarak, fizyolojik ve patolojik koşullarla ilgili ilgili verilerin toplanmasını sağlar, bu da daha etkili klinik müdahalelerin kurulmasına yararlı olabilir. Hayvan modelleri ve daha spesifik olarak kemirgen modelleri, kemik dokusunun rejenerasyonunu amaçlayan geniş bir çeviri yaklaşımının geliştirilmesinde ve kurulmasında büyük katkı sağlamıştır. Bu bağlamda, kafatası defekt modeli, temel ve uygulamalı araştırmalarda büyük uygulama alanı bulmuştur, ancak kritik boyut defektlerinin - kendiliğinden iyileşemeyen defektler - veya alt kritik boyut defektlerinin önerilen uygulamalarda kullanılması için tartışmalı bir mantıklama vardır. Bu nedenle, bu çalışma, kemik ile ilgili biyomedikal araştırmalarda kemirgen modellerinin avantajlarını ve sınırlamalarını gözden geçirmeyi, kafatası kritik ve alt kritik boyut defektlerinin kullanımıyla ilgili sorunlu konuları vurgulamayı amaçlamaktadır. Ayrıca, sıçan kafatası kemiklerinde her iki defektin kurulması için cerrahi protokoller ve kemik dokusu onarımı erişimi için en sık kullanılan tekniklerin tasviri ve örneklenmesi de sunulmaktadır.


The transcriptional responses of Mycobacterium tuberculosis to inhibitors of metabolism: novel insights into drug mechanisms of action.

Mycobacterium tuberculosis'in ilaçlara ve büyüme baskılayıcı koşullara karşı farklı transkripsiyonel yanıtı izlenerek 430 mikroarray profili içeren bir veri seti oluşturuldu. Bu profillerin önyargısız gruplandırılması, bilinen mekanizma eylemine sahip ajanları doğru bir şekilde bağımsız olarak kümeledi ve birkaç bilinmeyen ajanın mekanizma eylemini tahmin etmede başarılı oldu. Bu tahminler, iki önceden sınıflandırılmamış mekanizmaya sahip ajan için biyokimyasal doğrulama ile desteklendi: pyridoacridonlar ve fenotiyazinler. Bu veri setinin analizi, 150 temel, koordineli olarak düzenlenmiş gen kümesi ortaya çıkardı, bu da bu organizmanın tam metabolik potansiyelinin ilk görünümünü sunuyor. Bu gen kümelerinin alt imzası, tüm bilinen ajanların mekanizma eylemini sınıflandırmak için yeterliydi. Hem ham hem de saflaştırılmış doğal ürünlerin transkripsiyonel profilleri, hem mekanizma hem de saflaştırmadan önce detoksifikasyon hakkında kritik bilgiler sağlayabilir ve bu bilgiler, ilaç keşfi sürecini yönlendirmek için kullanılabilir. Bu nedenle, bir ham deniz doğal ürününün transkripsiyonel profili, saf aktif bileşenin mekanistik tahminini tekrarladı. Alt gen kümeleri, bakterilerin ilaçla ilişkili strese karşı metabolik yanıtı hakkında temel içgörüler de sağlar ve bu önemli insan patojenine karşı daha iyi aktivite gösteren yeni ajanların seçilmesi için mantıklı bir temel oluşturur.


Electron microscopic studies of macrophages in early human yolk sacs.

Makrofajların dağılım ve ince yapıları, 5,5 ile 12 mm arasında bir kabuk-kalça uzunluğuna sahip 10 insan embriyosunda, 6. ve 7. haftada gebelikte incelendi. Yolk sac makrofajları, embriyoların ilk kemik iliği ve lenfatik dokuların görünmesinden çok önce, ekstravasküler mezenşim dokularında ve intravasküler boşluklarda bulundu. Makrofajların yanı sıra, fibroblastik hücreler ve eritropoetik serideki hücreler de ekstravasküler alanda mevcuttu. Makrofajlar, heterofagolizozomları olmayan olgun olmayan hücre tipinden olgun hücre tipine geçişe işaret eden çeşitli hücre yapılarını gösteriyordu. Olgun makrofajlar, ilkel eritroblastları ve nadiren pıhtıları yoğun bir şekilde fagosite ediyordu. Onlar, lizosomal enzimler için pozitif boyanıyordu ve çeşitli aşamalarda fagosite edilmiş kan hücrelerinin sindirimini gösteren birçok polimorfik heterofagolizozomla karakterize ediliyordu. Intravasküler makrofajların kökeni, ya göç etmiş ekstravasküler makrofajlardan ya da fagositik endotel hücrelerinden olabilir. Eritroblastların fagosite edilmesi ve parçalanması, yolk sac makrofajlarının ana işlevlerinden biri gibi görünüyor. Makrofajların mitozda bulunması, onların yerinde çoğalmasını gösterir.


Urban malaria and anaemia in children: a cross-sectional survey in two cities of Ghana.

AMAÇ: Alt Sahra Afrika'da ortaya çıkan bir sorun olan kentsel sıtmanın epidemiyolojisini tanımlamak. YÖNTEM: Accra ve Kumasi, Gana'daki topluluklarda çapraz kesit anketleri, 6-60 aylık çocuklarda sıtma enfeksiyonu ve anemi risk faktörlerini belirlemek için. SONUÇLAR: Kentsel topluluklar arasında sıtma yaygınlık oranları %2 ile %33 arasında değişti. Çocukların %47,1'i anemikti (Hb<11,0 g/dl). Sıtma yaygınlığıyla ilişkili faktörler düşük sosyoekonomik durum, yaş ve anemidir. Aneminin ve şiddetli aneminin (Hb<8,0 g/dl) neden olduğu atfedilebilir riskler sırasıyla %5 ve %23'tür. SONUÇLAR: Kentsel alanlarda sıtma, kırsal ortama kıyasla heterojenlik ve karmaşıklık gösterdiğini kanıtladı, bu da sıtma kontrolü için önemli sonuçlar doğurmaktadır. Şehir içindeki belirgin farklılıklar, belirli alanlara veya ilçelere odaklanmanın önemini vurgulamaktadır. En savunmasız grup, kentsel yoksullar, kontrol önlemleri tasarlarken önceliklendirilmelidir. Bu, herhangi bir şehirde sıtma risk desenini dikkatlice değerlendirmeyi gerektirecek, bu da entegre bir kontrol programını yönlendirecektir.


Nitrite infusions to prevent delayed cerebral vasospasm in a primate model of subarachnoid hemorrhage.

Gecikmiş beyin damar sıkışması, içsel anevrizma tedavisi başarılı olsa bile en az %15 hastada kalıcı nörolojik defisitlere veya ölüme neden olur. Azalmış nitrik oksit biyoyararlılığı, beyin damar sıkışmasının gelişimi ile ilişkilendirilmiştir.

**Amaç**: Nitrit infüzyonlarının gecikmiş beyin damar sıkışmasını önleyip önlemediğini belirlemek.

**Tasarım, Yer ve Katılımcılar**: Toplamda 14 uyuşuk maymun, kendi kan pıhtısını sağ orta serebral arterin etrafına yerleştirdi. Beyin arteriografisi, pıhtı yerleştirilmeden önce ve 7. ve 14. günlerde sıkışmanın değerlendirilmesi için yapıldı. Çalışma, Ağustos 2003 ile Şubat 2004 tarihleri arasında gerçekleştirildi.

** Müdahaleler **: 90 mg sodyum nitrit intravenöz çözeltisi 24 saat boyunca damar içi verilmesi ve günlük 45 mg sodyum nitrit bolusu (n=3); 180 mg sodyum nitrit intravenöz çözeltisi 24 saat boyunca damar içi verilmesi (n=3); veya kontrol tuzlu su çözeltisi infüzyonu (n=8). Her biri 14 gün boyunca sürekli olarak verildi.

**Ana Sonuç Ölçümleri**: Kan ve omurilik sıvısında nitrit, S-nitrosotiol ve methemoglobin seviyeleri ve arteriografik sıkışmanın derecesi.

**Sonuçlar**: Kontrol maymunlarda, kan omurilik sıvısı nitrit ortalama (SD) seviyeleri, 7. günde 3.1 (1.5) mikromol/L'den 0.4 (0.1) mikromol/L'ye ve 14. günde 0.4 (0.4) mikromol/L'ye düştü (P=0.03). 8 kontrol maymunun hepsi sağ orta serebral arterde önemli sıkışmaya gelişti, bu da 1 maymunda felç ve ölüme neden oldu. Sodyum nitrit infüzyonları, kan ve omurilik sıvısında nitrit ve methemoglobin seviyelerini (toplam hemoglobinın %2.1'inden az


Developmental gene networks: a triathlon on the course to T cell identity

Hücreler, uygun hücre tipi spesifik genlerin ifadesini başlatıp sürdürmek için bir dizi transkripsiyon faktörünü etkinleştirerek nihai kimliklerini kazanırlar. T hücre gelişimi, progenitör hücrelerin üç ana aşamada ilerlemesine bağlıdır; her biri farklı transkripsiyon faktör kümeleriyle ilişkilidir ve bu hücrelerin timusa yerleştirilmesini, çoğalmasını, linye bağlılığını ve T hücre reseptörü sinyallerine yanıtını kontrol eder. Bu üç aşama da doğru T hücre gelişimi için gereklidir, aynı şekilde her aşama arasındaki sınırları belirleyen mekanizmalar da önemlidir. Bir sonraki gen ağı aşamasını etkinleştirmeden önce bir önceki düzenleyiciyi kapatmayan hücreler, lösemi dönüşümüne yatkın olma eğilimindedir.


A tumor necrosis factor-α–mediated pathway promoting autosomal dominant polycystic kidney disease

Otozomal baskın çok keseli böbrek hastalığı (ADPKD), PKD1 veya PKD2 genlerinde homozigot olmayan mutasyonlar nedeniyle ortaya çıkar, bu genler sırasıyla çok keseli 1 ve çok keseli 2 proteinlerini kodlar. Burada, ADPKD'de insanlarda cystik sıvıda bulunan iltihaplı sitokin olan TNF-α'nın, bir sarkoz protein olan FIP2 aracılığıyla, çok keseli 2'nin plazma zarına ve birincil kılcal tüplere lokalizasyonunu bozduğunu gösteriyoruz. TNF-α ile tedavi edilen fare embriyel böbrek organ kültürlerinde cyst oluşumuna neden oldu ve bu etki, Pkd2+/− böbreklerde daha da kötüleşti. TNF-α ayrıca Pkd2+/− farelerinde canlıda cyst oluşumunu da uyardı. Buna karşılık, Pkd2+/− farelerine etanercept (TNF-α inhibitörü) uygulanması, cyst oluşumunu önledi. Bu veriler, TNF-α sinyalizasyonu, çok keseliler ve cystogenezin bir yolunu ortaya koyuyor, bu yolun etkinleştirilmesi, ADPKD hücresel fenotipini tetikleyebilecek çok keseli 2'nin işlevselliğini kritik bir eşik altında bırakabilir.


Inappropriate inhaler use: assessment of use and patient preference of seven inhalation devices. EDICI.

Verimsiz inhaler tekniği, yetersiz ilaç dağıtımı, kötü hastalık kontrolü ve artan inhaler kullanımıyla sonuçlanan yaygın bir sorundur. Bu çalışmanın amacı, hastaların farklı inhaler cihazlarını kullanımlarını değerlendirmek ve hastaların tercihinin kullanım kolaylığı ile ilişkili olup olmadığını ve mevcut inhaler kullanımının tekniği veya tercihi üzerinde herhangi bir etkisi olup olmadığını belirlemekti. Ayrıca, gözlemlenen tekniğe ve cihaz maliyetine göre bir hastaya en uygun inhaler seçme yöntemini tanımlamayı da amaçladık. Yüz hastaya, rastgele olarak yedi farklı inhaler cihazının kullanımını öğrettik. Öğretimden sonra, önceden belirlenmiş kriterlere göre inhaler tekniklerini değerlendirdik. Değerlendirme sonrasında hastalardan en çok hangi üç inhaleri tercih ettiklerini ve mevcut olarak kullandıkları herhangi bir inhaleri sorduğumuzda, en iyi teknik, solunum tetikli inhalerlerde (Easi-Breathe ve Autohaler) görüldü; bu cihazları kullanan 91% hastada iyi teknik gözlemlendi. Basınçlı ölçülü doz inhaleri (pMDI), son sırada yer aldı; sadece %79'u iyi teknik sergiledi, ancak en yaygın olarak reçete edilen cihazdı. Easi-Breathe, hastalar arasında en popüler cihazdı. Autohaler ikinci sırada, yakından takip eden Clickhaler ve Accuhaler. Mevcut olarak pMDI kullanan hastaların çoğunluğu (55%) olmasına rağmen, pMDI hem tercihte yüksek puan almadı hem de diğer cihazlardan daha iyi derecelendirmeler elde edemedi. Sadece %79'u test edilen hastalar etkili bir şekilde pMDI kullanabildi, ancak yine de yaygın olarak reçete ediliyor. Bu, ilaç dağıtımı ve dolayısıyla hastalık kontrolü açısından önemli sonuçları vardır. Hastanın tercih ettiği cihazı reçete etmek maliyetleri artırır, ancak verimliliği artırabilir ve uzun vadede maliyet etkin olabilir. İyi teknikte ucuz bir cihaz (pMDI) kullanmak ve hastanın tercih ettiği inhaler cihazını kullanmamak, dağıtımı optimize etmek ve hatta maliyetleri azaltmak için bir yol olabilir.


Hemoperfusion-hemodialysis ineffective for paraquat removal in life-threatening poisoning?

Bir paraquat zehirlenmesi vakasında hemoperfüzyon-hemodiyaliz (HP-HD) tedavisi uyguladığımızı bildiriyoruz. Bu yöntem, adsorpsiyon ve diyalizin birleşiminin genel ilaç uzaklaştırmayı iyileştirebileceği düşüncesiyle benimsenmiştir. Girişte kan paraquat seviyesi 15,8 mikrogram/ml idi. Konvansiyonel tedavi ve HP-HD'nin birleşimi, kimyasalın alımından 3 saat sonra ve 5 saat boyunca başladı. HP-HD sırasında ve sonrasında kan örnekleri alındı. HP-HD sırasında alınan örnekler, kömür sütunu öncesinde, kömür sütunu ve yapay böbrek arasında ve yapay böbrek sonrasında alındı. Paraquat'ın kan temizleme oranları, kömür sütunu (HP) için 116 +/- 32 ml/dakika (n=6), yapay böbrek (HD) için 90 +/- 54 ml/dakika (n=6) ve birleştirilmiş sistemler (HP-HD) için 151 +/- 37 ml/dakika (n=6) olarak ölçüldü. HP-HD sonrası kan paraquat seviyesinde sınırlı bir geri dönüş görüldü. Girişten bir gün sonra, böbrek ve karaciğer yetmezliği gelişti ve hasta 5 gün sonra öldü. Doku paraquat seviyeleri (g ıslak doku/mikrogram) şu şekildeydi: kas 9,4, pankreas 6,0, prostat 5,6, tiroid 4,2, akciğer 4,0, kemik iliği 4,0, böbrek 3,1, dalak 2,9, adrenal 2,9, kalp 2,8, karaciğer 2,3, mide ve testis 1,0'dan azdı. Kan seviyelerinin ölçümleri, HP-HD'nin merkezi (plazma) kompartmandan paraquat'ın verimli uzaklaştırılmasını gösterdi. Bununla birlikte, mevcut sonuçlar daha önce rapor edilenleri doğruladı ve bu da şiddetli paraquat zehirlenmesinde kısa süreli HP-HD'nin verimliliğinin sorgulanmasına neden oluyor, çünkü periferik (doku) kompartmanda paraquat seviyeleri hala yüksektir.


Cancer treatment and survivorship statistics, 2014.

Kanser hayatta kalanlarının sayısı, nüfus yaşlanması ve büyümesi ile erken teşhis ve tedavi yöntemlerindeki gelişmeler nedeniyle artmaya devam ediyor. Bu hayatta kalanlara daha iyi hizmet etmek için Amerikan Kanser Derneği ve Ulusal Kanser Enstitüsü, SEER (İzleme, Epidemiyoloji ve Sonuçları) programı kayıtlarından elde edilen verileri kullanarak mevcut ve gelecekteki kanser hayatta kalanlarının sayısını tahmin etmek için işbirliği yaptı. Ayrıca, en yaygın kanser türlerine ait mevcut tedavi kalıpları, Ulusal Kanser Veri Tabanı ve SEER ve SEER-Medicare bağlantılı veritabanlarından elde edilen bilgilere dayanarak açıklanmaktadır; tedavi ile ilişkili yan etkiler de kısa bir şekilde anlatılmaktadır. 1 Ocak 2014'te neredeyse 14,5 milyon Amerikalı kanser geçmişi olan kişi hayatta idi; 1 Ocak 2024'e gelindiğinde bu sayı neredeyse 19 milyona çıkacak. Erkeklerde en yaygın 3 kanser türü, prostat kanseri (43%), kolon kanseri (9%) ve melanom (8%), kadınlarda ise meme kanseri (41%), rahim gövdesi kanseri (8%) ve kolon ve rektum kanseri (8%)'dir. Hayatta kalanların yaş dağılımı, kanser türüne göre önemli ölçüde değişmektedir. Örneğin, prostat kanseri hayatta kalanlarının çoğunluğu (62%) 70 yaş ve üstüdür, oysa melanom hayatta kalanlarının sadece üçte biri (32%) bu daha yaşlı yaş grubunda yer almaktadır. Klinikçiler, kanser hayatta kalanlarının benzersiz tıbbi ve psikososyal ihtiyaçlarını anlamalı ve bu konuları proaktif olarak değerlendirmeli ve yönetmelidir. Kanser hayatta kalma aşamalarının navigasyonunda hastalara, bakıcılara ve sağlık hizmeti sağlayıcılara yardımcı olabilecek giderek artan sayıda kaynak bulunmaktadır.


Massive activation of archaeal defense genes during viral infection.

Arkeal virüsler, genetik ve morfolojik açıdan alışılmadık derecede yüksek çeşitlilik gösterirler. Bu virüslerin araştırmaları, viral çeşitlilik ve evrim hakkında bilgi birikiminin genişlemesinde kritik bir rol oynadı. Sulfolobus islandicus rod-şekilli virüs 2 (SIRV2), Archaea'da virüs-ev sahibi etkileşimlerini incelemek için bir model virüstür. Bu, ev sahibi hücre zarında dikkat çekici piramit yapılar oluşturarak benzersiz bir çıkış mekanizması kullanan litik bir virüstür. Tam transkriptom dizileme kullanarak, SIRV2'nin S. islandicus LAL14/1 ev sahibi hücresinde enfeksiyon döngüsünün sırasında ev sahibi ve viral gen ifadesini tanımlayan küresel bir harita sunuyoruz. Bu bilgi, SIRV2 protein etkileşimlerinin bir mayalı iki hibrit analiziyle birleştirilerek, viral gen işlevleri hakkında mevcut anlayışın ilerletilmesine yardımcı oldu. SIRV2 enfeksiyonunun bir sonucu olarak, S. islandicus genlerinin üçte birinden fazlası farklı şekilde düzenlendi. Hücre bölünmesi ile ilişkili genlerin ifadesi azaldı, ancak antiviral savunma ile ilişkili genler büyük ölçekte etkinleştirildi. Toksin-antitoksin ve düzenli aralıklarla kısa palindromik tekrar (CRISPR)-Cas sistemlerine ait genlerin ifadesi özellikle belirgin şekilde yükseldi. Gözlenen çeşitli CRISPR-Cas sistemlerinin farklı aktivite dereceleri, bu sistemlerin uzman işlevlerini vurgulamaktadır. Bireysel gen ifadesi ve antiviral savunma sistemlerinin aktivitesi hakkında bilgi, bu sistemlerin in vivo işlevlerini ve etkileşimlerini ayrıntılı olarak anlamaya yönelik gelecekteki araştırmalara yardımcı olması beklenmektedir.


Impact of human immunodeficiency virus infection on the histological features of chronic hepatitis C: a case-control study. The MULTIVIRC group.

Hepatit C virüsü (HCV), insan bağışıklık eksikliği virüsü (HIV) ile enfekte olmuş hastalarda sıkça görülür, çünkü bulaşma yolları ortaktır. Önceki çalışmalar, HIV enfeksiyonunun kronik hepatit C'nin doğal sürecini bozduğunu, özellikle sirozun daha hızlı ilerlemesine yol açtığını öne sürmüştür. Ancak bu çalışmalar, karaciğer fibrozisinin ilerlemesini etkileyen risk faktörlerini (alkol, cinsel ilişki, enfeksiyon yaşı ve HCV enfeksiyonu süresi) dikkate almadan HIV enfeksiyonunun kronik hepatit C üzerindeki etkisini değerlendirmemiştir. Biz, hem HCV ve HIV'e hem de sadece HCV'ye enfekte olmuş 58'er hasta grubundan karaciğer biyopsi örneklerini inceledik. İki grup, bu risk faktörlerine göre eşleştirildi ve karaciğer biyopsi yanıtları METAVIR öğeleri ile değerlendirildi. METAVIR aktivitesi, HIV pozitif hastalarda HIV negatif hastalara kıyasla daha yüksekti. Siroz, (1) CD4 < veya = 200 hücre/mikrol olan HIV pozitif hastalarda (45%) HIV negatif hastalara (10%) (P = .003) ve (2) CD4 < veya = 200 hücre/mikrol olan HIV pozitif hastalarda (45%) CD4 > 200 hücre/mikrol olan HIV pozitif hastalara (17%) (P = .04) daha sık görüldü. Bu HIV durumuyla ilişkili farklılıklar, HIV enfeksiyonu sırasında HCV'nin artmış çoğalmasıyla veya diğer bağışıklık mekanizmalarıyla ilişkili olabilir ve daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyar.


Relation of plasma leptin concentrations to sex, body fat, dietary intake, and peak oxygen uptake in young adult women and men.

Bu çalışmanın amacı, kolej çağındaki yetişkinlerde leptin ile metabolik ve diyet faktörlerinin ilişkisini incelemekti. Genç yetişkin kadınlar ve erkekler (n = 32) işe alındı ve vücut kitle indeksi, vücut kompozisyonu, zirve oksijen tüketimi (VO2peak), diyet alımı ve plazma leptin ve insülin seviyeleri için testler yapıldı. Ln leptin, kadınlarda erkeklerden anlamlı olarak daha yüksekti (2.1 vs 1.2 ng/mL, sırasıyla). Bu fark, yağ kütlesi ve yağsız kütlenin kovaryatları olarak ayarlanan ayrı analizlerde kadınlarda ve erkeklerde anlamlı olmaya devam etti. VO2peak, erkeklerde kadınlardan daha yüksekti ve bu, yağsız kütlenin ve toplam vücut kütlesinin farklılıkları için ayarlandıktan sonra anlamlı olmaya devam etti. Ln leptin ve yağ kütlesi göstergeleri arasında kadınlarda ve erkeklerde anlamlı korelasyonlar bulundu, erkeklerde benzer değişkenler için daha yüksek korelasyonlar gözlemlendi (kadınlarda vücut kitle indeksi, vücut yağ yüzdesi ve yağ kütlesi için sırasıyla r = 0.548, 0.674 ve 0.732, erkeklerde vücut kitle indeksi, vücut yağ yüzdesi ve yağ kütlesi için sırasıyla r = 0.740, 0.888 ve 0.858). Ln leptin, sadece erkeklerde VO2peak ile anlamlı bir ters ilişki gösterdi (r = -0.751). Ln leptin'i vücut yağ kütlesiyle kısmi korelasyonlar kullanarak ayarladıktan sonra, ln leptin, ölçülen değişkenlerle anlamlı bir ilişki göstermedi. Alternatif olarak, ln leptin'i yağ kütlesiyle bölerek normalleştirdikten sonra, erkeklerde diyet alımı ve VO2peak ile anlamlı korelasyonlar görüldü. Plazma leptin değerleri kadınlarda daha yüksek olsa da, erkeklerde leptin ve metabolik ve diyet faktörleri arasındaki daha güçlü ilişkilere tanık olundu.


Expression of a human cytomegalovirus latency-associated homolog of interleukin-10 during the productive phase of infection.

İnsan sitomegalovirüs (CMV) UL111A bölgesi, hem üretken hem de latent enfeksiyon aşamalarında aktif olur. Üretken enfeksiyon sırasında virüs, onkogenik özelliklere sahip bir protein olan ORF79'u ifade eder ve insan IL-10'un işlevsel bir homologu olan cmvIL-10'u. Latent enfeksiyon sırasında myeloid öncül hücrelerde, daha önce latency ilişkili (LA) cmvIL-10 olarak adlandırılan alternatif bir cmvIL-10 varyantı tespit edilmiştir. Üretken enfeksiyon sırasında LAcmvIL-10 transkripsiyonunun olup olmadığını belirlemek için, insan foreskin fibroblastları (HFF'ler) gibi üretken enfekte olmuş hücrelerde UL111A bölgesi transkriptlerini haritalamak için 5' ve 3' RACE yaptık. Bu analiz, tekli spliced UL111A bölgesi transkriptinin varlığını ortaya koydu ve bu transkriptin LAcmvIL-10'u kodladığı öngörülüyor. Bu transkript, erken (beta) kinetiklerle ifade edilen HFF'lerde bulunur, bu da ORF79'un (alfa kinetik) ve cmvIL-10'un (gamma kinetik) zamanlamasından farklıdır. Bu veriler, enfeksiyonun üretken aşamasında virüs tarafından ifade edilen, latency ilişkili bir IL-10 homologunu tanımlayıp haritalamaktadır.


Kruppel-like factor 4 is essential for inflammatory monocyte differentiation in vivo.

Kruppel benzeri faktör (KLF) ailesindeki birkaç transkripsiyon faktörü, kan ve bağışıklık hücre tiplerinin farklılaşması, hayatta kalması ve trafik edilmesi konusunda önemli roller oynar. Bu çalışmada, KLF4(-/-) fetüs karaciğerlerinden (FK) gelen hematopoietik hücrelerin normal sayıda işlevsel hematopoietik öncül hücreler içerdiğini, radyoprotektif olduğunu ve rekabetçi yeniden kolonizasyon testlerinde KLF4(+/+) hücreleriyle aynı performansı sergilediğini gösteriyoruz. Bununla birlikte, hematopoetik "KLF4(-/-) kimeralar"i, KLF4(-/-) fetüs karaciğer hücrelerinin ölümcül radyasyona maruz kalmış sağlıklı fareler üzerine nakledilmesiyle oluşturulmuştur ve dolaşım içinde (CD115(+)Gr1(+) ) iltihaplı monositler tamamen eksikti ve ikamet eden (CD115(+)Gr1(-)) monositlerin sayısı azalmıştı. Peritonal makrofajların sayıları ve işlevleri KLF4(-/-) kimeralarında normal olsa da, kemik iliği monositik hücreleri, KLF4(-/-) kimeralarından daha az anahtar trafik molekülleri ifade etti ve daha fazla apoptoz gösterdi. Bu nedenle, in vivo işlev kaybı çalışmalarımız, daha önce insan makrofajlarında in vitro pro-iltihaplı sinyalleşmeyi aracılık eden KLF4'ün, farenin iltihaplı monositlerinin farklılaşmasında hayati olduğunu ve ikamet eden monositlerin farklılaşmasında da rol oynadığını göstermektedir. Ayrıca, HL60 insan akut myeloid lösemi hücre hattında indüklenebilir KLF4 ifadesi, monositik farklılaşmayı uyarıp 12-O-tetradecanoylphorbol 13-asetat (TPA) ile tetiklenen makrofaj farklılaşmasını artırdı, ancak HL60 hücrelerinin tüm-trans-retinoik asit (tRA) ile tetiklenen granülositik farklılaşmasını engelledi. Kaybın iltihap seçici etkileri ve HL60 hücrelerinde KLF4'ün kazanımıyla tetiklenen monositik farklılaşma, KLF4'ü monositik farklılaşmanın ana düzenleyicisi ve potansiyel çeviri bağışıklık modülasyonu hedefi olarak tanıml


A population-based, case–control study of green tea consumption and leukemia risk in southwestern Taiwan

Bu çalışma, yeşil çay tüketimi ile lenfoma arasındaki ilişkiyi inceledi. Toplamda 252 vaka (yanıt oranının %90.3'ü) ve 637 kontrol (yanıt oranının %53.4'ü) dahil edildi. Kontroller, yaş ve cinsiyet açısından vakalara eşleştirildi. Katılımcıların yaşam alışkanlıkları hakkında bilgi toplandı, bunlara çay tüketimi de dahildir. Yeşil çay, bireyin kateşin tüketim miktarını tahmin etmek için standart olarak kullanıldı. Bireysel kateşin tüketimini dört seviyeye ayırdık. 0-15 ve 16-29 yaş grupları için koşullu lojistik regresyon modelleri, lenfoma ile kateşin tüketimi arasındaki ayrı ilişkileri değerlendirmek için uygulandı. 16-29 yaş grubunda yeşil çay tüketimi ile lenfoma riski arasında anlamlı bir ters ilişki bulundu, ancak daha genç yaş grupları arasında anlamlı bir ilişki bulunmadı. Daha yüksek çay tüketimi (>550 kateşin birimi) olan daha yaşlı grubun ayarlanmış olasılık oranı (OR), çay tüketimi olmayan gruba kıyasla 0.47'dir (95% güven aralığı = 0.23-0.97). Sigara durumu ve tıbbi radyasyon maruziyeti ayarlamalarından sonra, tüm katılımcılar için genel OR 0.49'dur (95% güven aralığı = 0.27-0.91), bu da yüksek kateşin miktarları ile lenfoma arasında ters bir ilişki olduğunu göstermektedir. Yeterli miktarda çay içmek, özellikle yeşil çay, oolong çayı ve siyah çaydan daha fazla kateşin içeren, lenfoma riskini azaltabilir.


Specific HDV RNA-templated transcription by pol II in vitro.

RNA polimerazı II, viroitlerin ve Hepatit Delta Virüsünün (HDV) RNA şablonlu RNA sentezi sırasında replikasyonda rol oynamaktadır; ancak bu süreç için RNA şablonu ve protein faktör gereksinimleri iyi tanımlanmamıştır. Biz, HeLa hücre çekirdeği izolatı (NE) temelinde bir in vitro transkripsiyon sistemi geliştirdik. Bu sistemde, HDV çubuk benzeri yapının sol ucu bölgesine karşılık gelen antigenomik RNA'nın bir segmenti, verimli ve yüksek özgüllükte RNA sentezi için şablon olarak hizmet eder. Benzersiz RNA ürününün birikimi, HeLa NE'de alfa-amanitin'e oldukça duyarlıdır ve sadece bu ilacın kısmen duyarlı olduğu PMG hücrelerinin NE'sinde kısmen duyarlıdır. Bu, pol II'nin bu reaksiyonda yer aldığını güçlü bir şekilde öne sürmektedir. RNA ürününün ayrıntılı analizi, bu molekülün yeni sentezlenmiş bir transkriptin, 5' yarısının RNA şablonuna kovalent olarak bağlandığı bir kimerik molekül olduğunu ortaya koymaktadır. Transkripsiyon başlangıç noktasının seçimi, RNA şablonunun ikincil yapısına bağlı olarak oldukça özgüdür ve birincil dizisine değil. Bu reaksiyondaki bazı özellikler, pol II'nin in vitro'da durdurulan komplekslerde gözlemlenen RNA kesme-uzatma sürecine benzer. HDV replikasyonunda bu reaksiyonun olası katılımı tartışılmaktadır.


Pulmonary vascular lesions in end-stage idiopathic pulmonary fibrosis: Histopathologic study on lung explant specimens and correlations with pulmonary hemodynamics.

İdiopatik akciğer fibrozisi (İAF) ile sunulan hastalarda, fibrotik alanlarda akciğer damarlarının değişiklikleri iyi tanımlanmış olsa da, korunan akciğer parçasındaki geçiş bölgeleri doğru bir şekilde değerlendirilmemiştir. Ayrıca, akciğer damar lezyonları ve akciğer hemodinami arasındaki ilişki iyi bilinmemektedir. Bu nedenle, 26 tanesi kesin olarak İAF tanısı konulan ve akciğer nakli geçirmiş hastalardan alınan akciğer eksplant örnekleri üzerine geriye dönük bir çalışma tasarladık. Amacımız, (1) özellikle korunan akciğer bölgelerinde damar lezyonlarını tanımlamak ve (2) bunları akciğer hemodinami ile ilişkilendirmekti. Yoğun fibrotik bölgelerde, her hastada arter ve ven duvarının kalınlaşması ile ciddi lumen daralması gözlemlendi. Mimari olarak korunan akciğer bölgelerinde, 65% hastada küçük akciğer damarları ve venüllerin tıkanması görüldü, ancak sadece hafif değişiklikler muscular akciğer arterlerinde gözlemlendi. Makroskopik akciğer fibrozisinin yaygınlığı ile ortalama akciğer arter basıncı arasında anlamlı bir pozitif korelasyon bulduk, ancak fibrotik olmayan bölgelerde ortalama akciğer arter basıncı ve ven/venüler lezyonlar arasında bir ilişki bulamadık. Çalışmamız, birçok İAF hastasında, fibrotik olmayan akciğer bölgelerinde tıkanma damar hastalığı olduğunu, bunun anlamının ise belirsiz kaldığını göstermektedir.


Maternal and perinatal outcome in severe pregnancy-related liver disease.

Hamilelik sırasında akut yağlı karaciğer (AFLP) ve hemoliz, karaciğer enzimleri yükselmiş, trombosit sayısı düşük (HELLP) sendromu, nadir ancak hamileliğin üçüncü trimesterinde önemli bozukluklardır. 10 yıllık bir dönemde, karaciğer yetmezliği kadar şiddetli olabilecek karaciğer disfonksiyonu nedeniyle 46 kadın (ortalama yaş 30; 17-41 yaş aralığı) birimimize nakledildi. Kadınların üçte ikisi çocuk doğurmamış (nulliparous) idi ve 5'i ikiz gebelikleri vardı; ortalama gebelik haftası 35 (24-40 haftalık aralık) idi. Girişte, 32 hasta (yüzde 70) preeklampsiye sahipti ve 21'i (yüzde 46) ensefalopati ve/veya solunum desteği alıyordu. 32 hasta (yüzde 70), klinik özellikler ve laboratuvar değerleri AFLP ile tutarlıydı ve 7'si (yüzde 15) HELLP sendromuna sahipti. Bir hasta, preeklampsiye bağlı karaciğer yırtılması nedeniyle karaciğer nakli gerektirdi. Diğer 6 hastada, hamilelikten bağımsız şiddetli karaciğer disfonksiyonuna neden olan faktörler tespit edildi. Enfeksiyöz komplikasyonlar, AFLP'deki 17 hastadan (yüzde 53) ve HELLP sendromundaki 2 hastadan (yüzde 29) ortaya çıktı. 12 kadında (10 AFLP ile) önemli intraabdominal kanama meydana geldi ve bunlardan 9'u pıhtı boşaltımı için laparotomi gerektiriyordu. AFLP'deki 4 hasta (yüzde 12.5) ölümcül sonuçlara sahipti ve buna karşılık perinatal ölüm oranı yüzde 9 idi. HELLP sendromuyla ilişkili hiçbir anne veya perinatal ölüm kaydedilmedi. Birçok önceki çalışmanın sonuçlarına tersine, bu büyük serinin sonuçları, şiddetli AFLP ve HELLP sendromunda nispeten olumlu anne ve perinatal sonuçlara işaret ediyor. Bu bozukluklarla ilişkili kanama ve enfeksiyöz komplikasyonların önlenmesiyle sonuçlarda daha fazla iyileşme sağlanması muhtemeldir.


Circadian rhythms and the regulation of metabolic tissue function and energy homeostasis.

Saatlik osilatörler, fiziksel çevredeki döngüsel değişikliklerle uyumlu fizyolojik süreçlerin koordinasyonunda vazgeçilmez bir rol oynar. Son klinik ve moleküler çalışmaların önemli bir kısmı, sirkadiyen biyolojinin yağ dokusu ve diğer metabolik dokuların işlevlerinin düzenlenmesinde önemli bir rol oynayabileceğini öne sürmektedir. Bu tartışmada, obezite, tip 2 diyabet ve metabolik sendromun patogenezinde sirkadiyen disfonksiyonun dahil olabileceği hipotezi sunuyoruz.


Large-scale gene function analysis with the PANTHER classification system

PANTER (evrimsel ilişki aracılığıyla protein notasyonu) sınıflandırma sistemi (http://www.pantherdb.org/), biyologların dizileme, proteomik veya gen ifadesi deneylerinden elde edilen büyük ölçekli, genom geniş verileri analiz etmelerini sağlayan kapsamlı bir sistemdir. Sistem, 82 tam genomdan oluşur ve bu gen aileleri ve alt aileler, filogenetik ağaçlar, çoklu dizi hizalamaları ve istatistiksel modeller (gizli Markov modelleri veya HMM'ler) aracılığıyla evrimsel ilişkileri yakalar. Genler, işlevlerine göre birkaç farklı şekilde sınıflandırılır: aileler ve alt aileler, Gene Ontology (GO) ve PANTER protein sınıfı terimleriyle not edilir ve diziler PANTER yollarına atanır. PANTER web sitesi, kullanıcıların gen işlevlerini gözden geçirmelerine ve sorgulamalarına ve büyük ölçekli deneysel verileri çeşitli istatistiksel testlerle analiz etmelerine olanak tanıyan bir dizi araç içerir. Gen bilimcileri, biyoinformatikçiler, bilgisayar bilimcileri ve sistem biyologları tarafından yaygın olarak kullanılır. 2013 PANTER sürümü (v.8.0) ile birlikte, verilerin içeriği güncellendi ve web sitesi arayüzü, hem kullanıcı deneyimini hem de sistemin analitik yeteneğini geliştirmek için yeniden tasarlandı. Bu protokol, PANTER sınıflandırma sistemi ile genom geniş deneysel verilerin nasıl analiz edileceğini ayrıntılı olarak açıklar.


Periostin, a novel marker of intramembranous ossification, is expressed in fibrous dysplasia and in c-Fos-overexpressing bone lesions.

Fibroza bozukluğu, stimulatory guanine nükleotit bağlayıcı protein Gs alfa genindeki bir mutasyondan kaynaklanan, yüksek siklik adenosin monofosfat (cAMP) seviyelerine yol açan iyi huylu bir kemik hastalığıdır. Histolojik olarak, fibroza bozukluğu, ekstraselüler dokunun üretimi, anormal tip I kolajen ve diğer kemik ile ilişkili ekstraselüler matris proteinlerinin birikimi ile karakterizedir. Ayrıca, düzensiz dokulu intramembranöz kemik üzerine sık sık tip I kolajen içeren Sharpey lifleri de eklenir. Fibroza bozukluğu, yüksek c-Fos/c-Jun ifadesi ile de karakterizedir, ki bunlar cAMP sinyalleşmesinin bilinen hedefleridir. Bu çalışmada, normal kemiklerde ve fibroza bozukluğunda periostin ve bilinen reseptörü integrin alfa v beta 3 (CD51/61) ifadesini inceledik. İmmunohistokimya ve in situ hibridizasyon çalışmaları, periostinin intramembranöz kemik oluşumunda, ancak endokondral kemik oluşumunda değil, ekstraselüler matriste ifadesini ve fibroza bozukluğunun fibroz bileşeninde gösterdiğini ortaya koydu. Ayrıca, periostin pozitif bölgelere komşu tüm hücreler CD51/61'i ifade etti. Önemli olan, periostinin Sharpey liflerinde bolca bulunmasıydı. c-Fos'un katkısını araştırmak için, c-fos'u aşırı ifade eden transgenik fareler incelendi ve bu fareler, fibroza bozukluğunda bulunan sklerotik lezyonlara benzer lezyonlar geliştirdi. Tüm lezyonlarda, dönüştürülmüş osteoblastlar yüksek seviyelerde periostin ifade ederken, normal osteoblastlar bunu yapmadı. Sonuçlarımız, periostinin yeni bir intramembranöz kemik oluşum işaretçisi olduğunu ve fibroza bozukluğunda tanı aracı ve/veya tedavi hedefi olarak iyi bir aday olduğunu göstermektedir. Ayrıca, Gs alfa-cAMP-c-Fos yolu, bu hastalığın karakteristik olan kolajen liflerinin oluşumunda değişikliklere yol açan periostinin düzenlenmesinde bir mekanizma olabilir.


FGF-2 enhances intestinal stem cell survival and its expression is induced after radiation injury.

Fibroblast büyü faktörleri (FGF'ler), mesenkimal, nöral ve epitel hücrelerin geniş bir çeşitliliğine mitojenik aktivite gösterir ve normal embriyonik gelişim, anjiyogenez, yaralanma onarımı ve neoplazi gibi olayların düzenlenmesinde rol oynar. FGF-2, birçok normal yetişkin dokusunda ifade edilir ve kültürdeki bağırsak epitel hücrelerinin göçü ve çoğalmasını düzenleyebilir. Bununla birlikte, normal epitel yenileme sırasında veya yaralanma sonrası işlevsel bir epitelin yeniden oluşturulması sırasında FGF-2'nin bağırsak epitel kök hücreleri üzerindeki etkileri hakkında çok az bilgi vardır. Bu çalışmada, farenin küçük bağırsağında radyasyon sonrası FGF-2 ifadesini inceledik ve radyasyon yaralanmasından sonra kript kök hücrelerinin hayatta kalmasını etkileyen exojen FGF-2'nin etkisini belirledik. FGF-2 mRNA ve proteininin ifadesi, 12 saat sonra gama radyasyonuna başlamadan sonra artmaya başladı ve radyasyonun 48-120 saat sonraki zirve seviyeleri gözlemlendi. Radyasyondan sonra tüm zamanlarda, daha yüksek moleküler kütleye sahip FGF-2 izoforu (yaklaşık 24 kDa) küçük bağırsakta ifade edilen baskın formdu. Radyasyon yaralanması sonrası FGF-2 ifadesini gösteren immünohistokimya analizi, yenileyen kriptleri çevreleyen mesenkimde FGF-2'nin baskın olarak bulunduğunu gösterdi. Exojen rekombinant insan FGF-2 (rhFGF-2), radyasyondan önce verilirse kript kök hücrelerinin hayatta kalmasını önemli ölçüde artırdı. Sonuç olarak, radyasyon yaralanmasının FGF-2 ifadesini indüklediğini ve rhFGF-2'nin, sonraki yaralanma sonrası kript kök hücrelerinin hayatta kalmasını artırabileceğini düşünüyoruz.


Caspase inhibitors promote alternative cell death pathways.

Kaspaz inhibitörleri, apoptoz için alternatif yedek hücre ölüm programlarının varlığını ortaya çıkardı. Geniş spektrumlu kaspaz inhibitörü zVAD-fmk, hücre ölümünün üç ana tipini düzenler. zVAD-fmk'nin eklenmesi, apoptozik hücre ölümünü engeller, hücreleri nekrotik hücre ölümüne duyarlı hale getirir ve otofajik hücre ölümünü tetikler. Birkaç çalışma, nekrotik hücre ölümünde kritik bir rol oynayan kinaz RIP1 ve adenosin nükleotit taşıyıcısı (ANT)-siklopin D (CypD) kompleksini ortaya koymuştur. zVAD-fmk ile nekrotik hücre ölümüne duyarlılığın alt mekanizması, RIP1'in kaspaz-8 tarafından yapılan proteolizini engellemek ve ANT-CypD etkileşimini bozmak üzerine kuruludur. RIP1, otofajik hücre ölümünde de rol oynar. Kaspaz inhibitörleri ve silme çalışmaları, katalaz ve kaspaz-8'in otofajik hücre ölümünde olumsuz rollerini ortaya koymuştur. RIP1'in hem nekrotik hem de otofajik hücre ölümündeki olumlu rolü ve kaspaz-8'in olumsuz rolü, bu iki hücre ölüm yolunun birbirine bağlı olduğunu düşündürmektedir. Nekrotik hücre ölümü, mitokondriyel reaktif oksijen türleri (ROS) üretimi, adenosin trifosfat konsantrasyonunun azalması ve diğer hücresel hasarlarla ilişkili hızlı bir hücresel yanıtı temsil ederken, otofajik hücre ölümü öncelikle ROS'lu mitokondrileri temizleme çabası olarak bir hayatta kalma girişimiyle başlar. Ancak bu süreç aşırı olduğunda, otofaji kendisi sitotoksik hale gelir ve sonunda otofajik hücre ölümüne yol açar. Bu alternatif hücre ölüm yollarının moleküler mekanizmalarının daha iyi anlaşılması, nörodejeneratif hastalıklarla ilişkili hücre ölümünü, iskemi-reperfüzyon patolojilerini ve enfeksiyöz hastalıkları tedavi etmek için araçlar sağlayabilir ve aynı zamanda kanser tedavisinde alternatif sitotoksik stratejilerin geliştirilmesine de yardımcı olabilir.


Nucleosome stability mediated by histone variants H3.3 and H2A.Z.

H3.3 varyantını içeren nükleozomlar, transkripsiyonel olarak aktif genlerin ve düzenleyici elementlerin çevresinde in vivo'da kümelenme eğilimindedir. Ancak, H3.3 içeren nükleozomların transkripsiyonu etkileyen benzersiz özelliklere sahip olup olmadığı net değildi. Burada, omurgalı organizmalardan izole edilen H3.3 nükleozomlarının, H2A veya H2A.Z ile ortaklaşa olup olmamasına bakılmaksızın, tuz bağımlı bozulmaya karşı olağandışı duyarlı olduğunu bildiriyoruz. Antijen bağlama çalışmaları, hem H3.3 hem de H2A.Z içeren nükleozom çekirdek parçalarının (NCP), H3.3 ve H2A içeren NCP'lerden daha az kararlı olduğunu gösteriyor. İlginç bir şekilde, H3 ve H2A.Z içeren NCP'ler, H3/H2A NCP'lerden en az kararlıdır. Bu sonuçlar, farklı varyant kombinasyonlarına sahip doğal nükleozomların kararlılık hiyerarşisini kurar ve H2A.Z'nin NCP içindeki ortaklarına bağlı olarak farklı roller oynayabileceğini öne sürer. Ayrıca, H3.3'ün erişilebilir kromatin yapılarını sürdürmede aktif bir rol oynayabileceğini de destekler. Bu fikre uygun olarak, yüksek ifade düzeyine sahip genlerin kodlayıcı bölgeleri ve transkripsiyonel olarak aktif genlerin promotörleri ve düzenleyicileri, hem H3.3 hem de H2A.Z taşıyan nükleozomlara sahiptir ve bu nedenle bozulmaya karşı son derece duyarlıdır.


Increased growth after long-term oral 1alpha,25-vitamin D3 in childhood renal osteodystrophy.

Renal osteodistrofisi önceden vitamin D2 ile tedavi edilmiş altı prepuber çocukta 26 ay boyunca 1,25-vitamin D3'ün etkilerini değerlendirdik. Tedavi, hipokalsemi düzeltmek ve kemik hastalığı tersine çevirmek için 14 ile 41 ng/kg/gün arasında uygulandı. Başlangıçta 15 ± 5 pg/mililitre (ortalama ± standart hata) olan 1,25-vitamin D3 serum seviyeleri, tedaviden sonra 54 ± 13'e yükseldi. Serum kalsiyum seviyeleri, 7.5 ± 1.6 mg/dl (ortalama ± standart sapma) ile 9.8 ± 0.6'ya (P < 0.02) bir ay içinde yükseldi. Alkaline fosfataz aktivitesi, 12 ay sonra 536 ± 298'den 208 ± 91 IU/L'ye (P < 0.05) düştü. Serum aktif paratiroid hormon seviyeleri 900 ± 562 mikrolitre eq/mililitre'den 411 ± 377'ye (P < 0,05) düştü. Kemik çürüklüğünün ve alt periosteal erozyonların iyileşmesi gözlemlendi. Kemik yeniden mineralizasyonu, foton emilim tekniği ile kanıtlandı. Dört hasta için büyüme hızı, tedaviden önce ve sonra 12 ay boyunca değerlendirildi ve 2.6 ± 0.8 cm/yıl'dan 8.0 ± 3.2 cm/yıl'a (P < 0.05) yükseldi. Yıllık büyüme hızı, her birinin üçüncü percentilinden 10'uncu ile 97'nci percentile'a (P < 0.05) yükseldi. Tedaviden sonra beklenen yaşa göre büyüme 27 ile 113 yüzde arasında ve kemik yaşına göre 40 ile 114 yüzde arasında değişti. Bu çalışma, oral 1,25-vitamin D3'ün böbrek kemik hastalığını tersine çevirebileceğini ve üremik çocuklarda büyüme hızını artırabileceğini göstermektedir.


Rapid progression of familial amyloidotic polyneuropathy: a multinational natural history study.

## Amaçlar
Familyal Amyloidotik Polineuropati (FAP) hastalarında nöropati şiddeti ve hastalık evresi arasındaki ilişkiyi değerlendirmek ve bir çok uluslu hasta popülasyonunda nöropati ilerleme oranını tahmin etmek için geriye dönük bir kesitsel analiz yapmak.

## Yöntemler
Fransa, Amerika Birleşik Devletleri, Portekiz ve İtalya'daki mevcut FAP hastalarında nöropati şiddeti ve ilerleme oranını karakterize ettik. Nöropati Hasarı Puanları (NIS), semptom başlangıcından NIS ölçümüne kadar geçen süre, polineuropati engeli (PND) puanları, FAP hastalığı evresi ve manuel kavrama gücü verileri topladık. Nöropati ilerlemesini Loess Uyumu ve Gompertz Uyumu modellerini kullanarak tahmin ettik.

## Sonuçlar
283 hastayı (ortalama yaş 56,4) incelediğimizde, transthyretin (TTR) mutasyonunda ülke arası genetik çeşitlilik gözlemlendi. Portekiz'deki hastaların çoğunluğu (Portekiz'de %92), erken başlangıçlı Val30Met-FAP'ye sahipti. PND puanı, FAP evresi ve TTR stabilizatörü kullanımı da ülke arasında önemli farklılıklar gösterdi. NIS, PND puanı (NIS 10 ve 99, I ve IV puanlar için sırasıyla; p < 0.0001) ve FAP evresi (NIS 14 ve 99, 1. ve 3. evreler için sırasıyla; p < 0.0001) ile ilişkiliydi. Ayrıca, NIS ve TTR genotip arasında da bir ilişki vardı. Ortalama NIS 32 olan bir popülasyondaki tahmini NIS ilerleme oranı 14,3 puan/yıl; düzenlenmiş NIS+7 için karşılık gelen tahmini oran 17,8 puan/yıl.

## Sonuç
FAP hastalarının çok uluslu bir popülasyonunda hızlı nöropatik ilerleme gözlemlendi ve nöropati şiddeti hareketlilik işlevi ölçekleriyle ilişkiliydi.


The BRRF1 early gene of Epstein-Barr virus encodes a transcription factor that enhances induction of lytic infection by BRLF1.

Epstein-Barr virüsünün (EBV) latent formundan litik formuna geçiş, viral anında erken (IE) proteinlerin ifadesi olan BZLF1 (Z) ve BRLF1 (R) tarafından aracılık edilir. EBV erken bir protein olan BRRF1 (Na), BRLF1 intronunun zıt ucunda kodlanır, ancak bu nükleer proteinin viral yaşam döngüsündeki işlevi bilinmemektedir. Burada, Na'nın R ile medyasyonda litik EBV enfeksiyonunun indüklenmesinde 293 hücrelerinde latente enfekte olan rekombinasyonlu EBV'yi (R-KO) artırdığını gösteriyoruz (R ve Na'nın her ikisinin de ifadesi eksik). Na ayrıca AGS gastrit kanseri hattında R ile indüklenen litik enfeksiyonları da artıran R-KO virüsünü taşıyor, ancak aynı mutant virüsle istikrarlı olarak enfekte olan BL-30 Burkitt lenfoma hattında hiçbir etkisi yok. Na'nın R'nin R-KO viral genomundan Z ifadesini indükleme yeteneğini artırdığını ve Na'nın kendi başına EBV'den negatif hücrelerde Z promotörünü (Zp) etkinleştirdiğini gösteriyoruz. Na'nın Zp'yi etkinleştirmesi bir CRE motifi (ZII) gerektirir ve bir konsensüs CRE motifi, heterolog E1b promotörüne Na duyarlılığını aktarmak için yeterlidir. Ayrıca, Na'nın Gal4-c-Jun füzyon proteininin transaktivatör işlevini artırdığını, ancak diğer bilinen CRE motiflerine bağlanan transkripsiyon faktörlerinin (ATF-1, ATF-2 ve CREB) transaktivatör işlevini artırmadığını gösteriyoruz. Hücrelerde Na ifadesi, hiperfosforileştirilmiş bir c-Jun formunun seviyelerinde artışa neden olur, bu da Na'nın c-Jun'u etkinleştirme mekanizmasını öne sürüyor. Sonuçlar, Na'nın Zp IE promotörünü c-Jun üzerindeki etkileri yoluyla etkinleştiren bir transkripsiyon faktörü olduğunu ve Na'nın BRLF1 ile işbirliği yaparak belirli hücre tiplerinde EBV'nin litik formunu indüklediğini gösteriyor.


Stromal p16 expression differentiates endometrial polyp from endometrial hyperplasia

Endometrium polipleri çok yaygın iyi huylu endometrium lezyonlarıdır, ancak patogenezi iyi anlaşılmamıştır, sadece birkaç çalışma, iyi huylu stromal neoplazmin olasılığını işaret etmektedir. Histopatolojik tanının, cerrahi örnekte endometrium polipinin doğrudan yapılması kolaydır, ancak biyopsi veya kürtaj örneklerinde endometrium polipini endometrium hiperplazisinden ayırmak genellikle zordur. Şu anda, bu farklı tanıda yardımcı olan herhangi bir immünohistokimyasal işaretçi yoktur. Bu çalışmada, 35 endometrium polipi ve 33 endometrium hiperplazisi vakasını p16 ifadesini incelemek için değerlendirdik. Bu vakalar, 16 basit hiperplazi, 14 karmaşık atipik hiperplazi ve 3 karmaşık hiperplazi olmadan atipik vakaları içeriyordu. Stromal p16 ifadesi, iki grup arasında anlamlı bir şekilde farklıydı; 31 (89%) endometrium polipinde görüldü, ancak sadece 1 (3%) endometrium hiperplazisinde. p16'ya pozitif stromal hücrelerin yüzdesi 10-90% (ortalama, 47%) arasında değişti ve pozitif hücreler genellikle bezlerin çevresinde dağılmıştı. Altı endometrium hiperplazisi, bir endometrium polipinin içinde de incelendi ve tüm vakalar stromal p16 ifadesini gösterdi. Endometrium polipleri 33 (94%) ve hiperplazisi 27 (82%) arasında bezsel p16 ifadesinde bir fark yoktu. p16 immünoreaktivitesi, her iki grupta metaplastik epitel hücrelerine sınırlıydı. Stromal p16 ifadesi, özellikle biyopsi veya kürtajdan elde edilen parçalanmış örneklerde tanıda yararlı bir işaretçi olabilir. Stromal p16 ifadesi, birkaç iyi huylu mesenkimal neoplazmada belgelenen p16 ile tetiklenen hücre yaşlanmasının bir yansıması olabilir.


A systematic review of mortality in schizophrenia: is the differential mortality gap worsening over time?

KAMU SAĞLIĞI HİZMETLERİNDE SON DEKADALARDA GELİŞMELER OLSA DA, ŞİZOFRENİNDE ÖLÜM RİSKİNİN ZAMAN İÇİNDE NASIL DEĞİŞTİĞİNİ BELİRLEMEK BELİRSİZ.

HEDEF: Şizofreni olan kişilerde standartlaştırılmış ölüm oranları (SMR) dağılımını araştırmak.

VERİ KAYNAKLARI: MEDLINE, PsychINFO, Web of Science ve Google Scholar'da geniş arama terimleri kullanılarak, 1 Ocak 1980 ile 31 Ocak 2006 tarihleri arasında yayınlanan ve şizofrenide ölüm üzerine incelemeleri içeren tüm çalışmaları tanımlamak için kullanıldı. İncelemelerden, referans listelerinden ve yazarlarla iletişimlerle de referanslar belirlendi.

ÇALIŞMA SEÇİMİ: Nüfus temelli çalışmalar ve şizofreni olan kişilerde ölümler hakkında birincil veriler rapor edenler.

VERİ ÇIKARIMI: Önemli çalışma özelliklerini ve ölüm verilerini çıkarmak için operasyonel kriterler kullanıldı.

Veri Sentezi: SMR dağılımını inceledik ve seçilen tahminleri rastgele etkiler meta analizi ile havuzladık. 37 makale, 25 farklı ülkeden toplandı. Tüm nedenli ölüm için SMR'nin ortanca değeri 2.58 (10%-90% aralık, 1.18-5.76) idi ve buna karşılık gelen rastgele etkiler havuzlanmış SMR 2.50 (95% güven aralığı, 2.18-2.43) idi. Cinsiyet farkı tespit edilmedi. Öte yandan, intihar en yüksek SMR'ye (12.86) sahipti; ancak, büyük ölüm nedenleri kategorilerinin çoğu şizofreni olan kişilerde yükselmişti. Tüm nedenli ölüm için SMR'ler son dekadalarda artmıştı (P = .03).

SONUÇLAR: Ölüm açısından, şizofreni olan kişiler ve genel toplum arasında önemli bir sağlık boşluğu var. Bu farklı ölüm boşluğu son dekadalarda kötüleşti. İkinci nesil antipsikotik ilaçların gelecek


Antioxidant Defenses in the Rat Placenta in Late Gestation: Increased Labyrinthine Expression of Superoxide Dismutases, Glutathione Peroxidase 3, and Uncoupling Protein 21

Plasenta oksidatif stresi, plasenta ile ilişkili bozuklukların patofizyolojisinde kritik bir rol oynar, özellikle preeklampsi (PE) ve intrauterin büyüme geriliği (IUGR) en belirgin şekilde. Oksidatif stres, reaktif oksijen türlerinin (ROS) birikimiyle DNA, proteinler ve lipitler üzerinde hasar verdiği ve bu durumun antioksidan enzimler tarafından sınırlandığı bir durumdur; mitokondriyal uncoupling proteini 2 (UCP2) de ROS üretimini azaltarak oksidatif stresi sınırlayabilir. Burada, normal gebelik sırasında ve glukokortikoid ile indüklenen IUGR'nin ardından plasental antioksidan savunmaları karakterize ettik. Gebelik normal fareler için 16. ve 22. günlerde ve 13. günden itibaren dexamethazon tedavisi sonrası 22. günde plasentalar toplandı (terim = 23. gün). Antioxidant enzimlerin (Sod1, Sod2, Sod3, Cat, Gpx3, Txn1, Txnrd1, Txnrd2 ve Txnrd3) ve Ucp2'nin gen ifadelerini, labirent (LZ) ve birleşim bölgeleri (JZ) plasentasında nicel RT-PCR ile ölçtük. Sod1 ve Ucp2 mRNA'larının ifadesi ve xanthin oksidaz, ROS'un kaynağı, her iki plasental bölgede 16. günden 22. güne kadar arttı, ancak Sod2 ve Gpx3 sadece hızla büyüyen LZ'de arttı. Buna karşılık, Sod3 ve Txnrd1 ifadesi LZ'de bu dönemde düştü, ancak toplam süperoksit dismutaz aktivitesi kararlı kaldı. Dexamethazon tedavisi fetüs-plasenta büyümesini azalttı ve LZ'de Ucp2 ifadesini düşürdü, ancak JZ'de Txn1 ifadesini artırdı. Plasental oksidatif hasar göstergeleri (TBARS, F2-isoprostanlar ve 8-OHdG) gebelik yaşı veya dexamethazon ile değişmedi, bu da yeterli antioksidan korumayı işaret ediyor. Genel olarak, verilerimiz, rat plasentasının oksidatif strese karşı antioksidan savunma genlerinin dinamik, bölge ve aşamaya bağlı ifad


Emerging role of bisphosphonates in the clinic--antitumor activity and prevention of metastasis to bone.

Bisfosfonatlar şu anda kemik metastazlarının tedavisinde kullanılmakta ve ortaya çıkan veriler, bunların tümör karşıtı özelliklere de sahip olabileceğini göstermektedir. Ön klinik çalışmalar, zoledronik asit'in tümör hücrelerinin anjiyojenizi, istilası ve yapışmasını ve genel tümör ilerlemesini inhibe edebileceğini, ayrıca bu ajanların kemik metastazlarının gelişimini engelleyebileceğini ortaya koymuştur. Son klinik çalışmada, metastatik kemik hastalığı olan hastalarda, temel düzeyleri anjiyojenik büyüme faktörü, anjiyojeniz için hayati öneme sahip bir faktör, zoledronik asit alan hastalarda önemli ölçüde düşmüştür, bu da zoledronik asit'in klinik olarak önemli anti-anjiojenik özelliklere sahip olabileceğini göstermektedir. Erken klinik veriler, erken nesil bisfosfonat klodronat'ın meme kanseri hastalarında kemik metastazlarının önlenmesinde umut verici sonuçları ortaya çıkarmış ve bu bağlamda klodronat'ın etkinliğini değerlendirmek için çalışmalar devam etmektedir. Benzer şekilde, yeni nesil bisfosfonat zoledronik asit, yüksek riskli sağlam tümörlerde (N=40; P=0.0002) küçük, 18 aylık pilot çalışmalarda kemik metastazlarının önlenmesinde aktivite göstermiştir. Benzer şekilde, ayrı bir 5 yıllık deneme çalışmasında, standart tedavi rejimlerinde zoledronik asit içeren çoklu miyeloma hastalarının genel hayatta kalma oranı, standart tedavi ile karşılaştırıldığında (P<0.01) daha yüksekti. Bu umut verici erken klinik sonuçlar, şu anda devam eden daha büyük rastgeleleştirilmiş denemelerin başlatılmasına destek sağlamıştır.


LIF/STAT3 controls ES cell self-renewal and pluripotency by a Myc-dependent mechanism.

Fareler ES hücreleri, LIF/STAT3 bağımlı sinyalleme yoluyla pluripotent ve kendi kendini yenileyen bir nüfus olarak korunabilir. Bu yolun aşağı akış efektörleri daha önce tanımlanmamıştı. Bu raporda, LIF kendini yenileme yolunun ana hedefini tanımlayarak, STAT3'ün Myc transkripsiyon faktörünün ifadeyi doğrudan düzenlediğini gösteriyoruz. Fareler ES hücreleri, Myc'in yüksek seviyelerini ifade eder ve LIF çekilmesinden sonra, Myc mRNA seviyeleri çöker ve Myc proteini, GSK3beta bağımlı olarak, serin 58 (T58) üzerinde fosforil edilir, bu da onu tetikler. Sabit Myc'in (T58A) korunması, LIF'e bağımlı olmayan kendi kendini yenileme ve pluripotensinin korunmasını sağlar. Buna karşılık, dominant negatif Myc'in ifadesi, kendini yenilemeyi engeller ve farklılaşmayı teşvik eder. STAT3 tarafından transkripsiyonel kontrol ve T58 fosforilasyonun baskılanması, fareler ES hücrelerinde Myc aktivitesinin düzenlenmesinde kritik öneme sahiptir ve bu nedenle kendini yenilemeyi teşvik eder. Birlikte, sonuçlarımız, LIF ve STAT3'ün ES hücrelerinin kendini yenileme ve pluripotensinin düzenlenmesinde nasıl bir mekanizma sağladığını ortaya koymaktadır.


Chronic renal failure accelerates atherogenesis in apolipoprotein E-deficient mice.

Kardiyovasküler ölüm oranları, kronik böbrek yetmezliği (KBY) olan hastalarda 10 ila 20 kat daha yüksektir. Ateroskleroz risk faktörleri, KBY olan hastalarda bol miktarda bulunur. Bununla birlikte, KBY'de kardiyovasküler hastalığın patogenezi hala açıklanmayı beklemektedir. Aterosklerozun gelişimi üzerindeki KBY'nin etkisi, apolipoprotein E eksik erkek farelerde incelenmiştir. 7 haftalık fareler, 5/6 nefrektomi (KBY, n = 28), tek taraflı nefrektomi (UNX, n = 24) veya herhangi bir cerrahi olmayan (n = 23) işlemden geçirilmiştir. 22 hafta sonra, KBY fareleri, cerrahi olmayan farelere kıyasla aort plak alan fraksiyonunda (0,266 ± 0,033 vs. 0,045 ± 0,006; P < 0,001), aort kolesterol içeriğinde (535 ± 62 vs. 100 ± 9 nmol/cm(2) intimal yüzey alanı; P < 0,001) ve aort kök plak alanlarında (205.296 ± 22.098 vs. 143.662 ± 13.302 mikrom(2); P < 0,05) artış göstermiştir; UNX fareleri ise ara değerler göstermiştir. Üremik farelerin plakları, CD11b pozitif makrofajları ve nitrotirozin üzerinde güçlü boyama göstermiştir. Sistolik kan basıncı ve plazma homocistein konsantrasyonları, üremik ve cerrahi olmayan farelerde benzer olmuştur. Plazma urea ve kolesterol konsantrasyonları, KBY'de cerrahi olmayan farelere kıyasla 2,6 kat (P < 0,001) ve 1,5 kat (P < 0,001) daha yüksektir. Her iki değişken, aort plak alan fraksiyonu (r(2) = 0,5, P < 0,001 ve r(2) = 0,3, P < 0,001) ve birbirleriyle (r(


Left ventricular function and exercise capacity.

BİR BÜYÜK İKİNCİL BAĞIMLILIK MERKEZİ OLAN ROCHESTER, MINNESOTA'DA 2006'DA YAPILAN ÇAPRAK ÇALIŞMA STUDYASI.

Amaç: Kardiyak fonksiyon ölçümlerinin egzersiz kapasitesi üzerindeki etkisini belirlemek ve bu değişkenler ile egzersiz kapasitesi arasındaki etkileşimleri cinsiyet ve yaşa göre değerlendirmek.

Tasarım: 2 boyutlu ve Doppler teknikleri ile sol ventrikül sistolik ve diastolik fonksiyonu rutin olarak ölçen egzersiz ekokardiyografi yapan hastalara yönelik çaprak kesitsel çalışma. Egzersiz kapasitesinin en güçlü belirleyicilerini ve bu değişkenlerin egzersiz kapasitesi ile etkileşimlerini belirlemek için analizler yapıldı.

Katılımcılar: Egzersiz ekokardiyografi için Bruce protokolünü kullanan 2867 hasta. Egzersizle ilişkili iskemiye ekokardiyografik kanıtı olan, istirahat dönemlerinde ejeksiyon fraksiyonu %50'den az olan veya önemli valvüler kalp hastalığı olan hastalar dışlandı.

Ana Çıktı Ölçümü: Metrik eşdeğerler (MET) cinsinden egzersiz kapasitesi.

Sonuçlar: İstirahat dönemlerinde diastolik disfonksiyon, egzersiz kapasitesi ile güçlü ve ters orantılı bir ilişki gösterdi. Normal fonksiyonla karşılaştırıldığında, çoklu ayarlamadan sonra, orta/ağır istirahat dönemleri diastolik disfonksiyonu (-1.30 MET; 95% güven aralığı [CI], -1.52 ile -0.99; P < .001) ve hafif istirahat dönemleri diastolik disfonksiyonu (-0.70 MET; 95% CI, -0.88 ile -0.46; P < .001) egzersiz kapasitesini önemli ölçüde düşürdü. Sol ventrikül sistolik fonksiyonunun normal aralık içindeki değişimi egzersiz kapasitesi ile ilişkili değildi. İstirahat E/e' 15 veya daha fazla (-0.41 MET; 95% CI, -0.70 ile -0.11; P = .007) veya egzersiz sonrası


A dynamic population model to investigate effects of climate on geographic range and seasonality of the tick Ixodes scapularis.

Kuzey Amerika'da bir dizi kenevir bulaşan zoonozların vektörü olan Ixodes scapularis için dinamik bir nüfus modeli geliştirildi. Sıcaklığın kenevir hayatta kalması ve mevsimsellik üzerindeki etkilerini simüle etmek için tasarlandı. Kenevir gelişim oranları, belirli meteorolojik istasyonlardan alınan ortalama aylık normal sıcaklık verileri kullanılarak sıcaklık bağımlı gecikmeler olarak modellenmiştir. Sıcaklık ayrıca modelde konak bulma başarısını da etkilemiştir. Endemik I. scapularis popülasyonlarına yakın istasyonlardan alınan veriler kullanılarak, model tekrarlanabilir, kararlı, döngüsel dengelere ulaşmıştır. Orta ve doğu Kanada'daki meteorolojik istasyonlarından alınan verilerle yapılan simülasyonlarda, istasyonun daha kuzeydeki konumu, maksimum denge kenevir sayılarının azalmasına ve daha kuzeydeki istasyonlarda popülasyonların ölmesine neden olmuştur. Kuzey enlemlerindeki kenevir ölümleri, tüm yaşam evrelerinde sıcaklığın azalmasıyla sürekli artan ölüm oranlarından kaynaklanmakta, tek bir yaşam evresinin fenolojisinde belirli bir eşik olayından değil. Doğrusal regresyonla, 0 derecenin üzerindeki derece günlerinin (DD>0 derecelik) ortalama yıllık sayısının, meteorolojik istasyonların sıcaklık verilerini sağlayan haritalanabilir bir endeks olarak incelendi. Maksimum denge kenevir sayıları, köken ilini dikkate alarak (Quebec>Ontario, beta=103, P<0.001) DD>0 derecelik ortalama ile güçlü bir şekilde ilişkiliydi (r2>0.96, P<0.001). Regresyon modellerinin kesitleri, I. scapularis'in Kanada'da kurulması için teorik sınırlar sağlamıştır. Bu sınırların haritaları, şu anda kenevir için uygun olan Kanada'nın güneydoğu bölgesinin, mevcut I. scapularis dağılımından çok daha geniş olduğunu göstermiştir, bu da yayılma potansiyeli olduğunu ima etmektedir. I. scapularis üzerinde iklim değişikliğinin etkilerini araştırmak için modelin gelecekteki kullanımları tartışılmaktadır.