Venous thrombosis in cancer patients: insights from the FRONTLINE survey.

## Arka Plan
Venöz tromboembolizm (VTE), kanser hastalarında yaygın bir komplikasyondur ve önemli bir morbidite ve mortalite nedenidir. Ancak, VTE'nin risk algısı ve yönetimi konusunda onkologların ne kadar bilgi sahibi olduğu konusunda çok az bilgi mevcuttur. Temel Onkoloji ve Tromboz Araştırmaları (FRONTLINE) çalışması, tromboz ve kanser konusunda kapsamlı bir küresel anketin ilk örneğidir. Çalışma, kanserli hastalarda cerrahi ve tıbbi tedavi sırasında VTE'nin algılanan riskini ve uygulamaları toplamak ve uluslararası ve bölgesel uygulama kalıplarını sağlamak amacıyla tasarlanmıştır, böylece pratik klinisyenlerin endişelerini ele alacak araştırma çalışmaları tasarlanabilir.

## Yöntemler
Güncel bir kanıt tabanı sağlamak için literatür incelemeleri yapıldı ve bir danışmanlık kurulu rehberliğinde bir anket geliştirildi. Temmuz ve Kasım 2001 arasında küresel olarak klinik kanser tedavisiyle ilgilenen profesyonellere dağıtılan bir kağıt tabanlı geri ödeme anketine ve özel bir web sitesinde de erişilebilir hale getirildi.

## Bulgular
Toplamda 3.891 tamamlanmış yanıt analiz için kullanılabilir durumdaydı. Beyin ve pankreas tümörleri, VTE için yüksek riskli olarak kabul edildi ve katılımcıların %80'i merkezi venöz hatların kullanımının VTE için yüksek risk taşıdığını düşündü. Cerrahi ve tıbbi kanser hastaları için antikoagülasyon kullanımı konusunda belirgin farklılıklar görüldü; cerrahların %50'den fazlası rutin olarak antikoagülasyon başlarken, çoğu tıbbi onkolog tıbbi hastalarda antikoagülasyon kullanımını %5'in altında bildirdi. Düşük molekül ağırlığı heparin (LMWH), hem cerrahi hem de tıbbi hastalarda kullanılan en popüler antikoagülasyon yöntemiydi ve Avrupa'dan daha çok ABD'den klinisyenler tarafından tercih edildi. Yanıtlayanların %20'si, bu popülasyonda önleme için etkili olduğuna dair güvenilir bir kanıt olmamasına rağmen asetil salisilil asit (aspirin) kullandıklarını bildirdiler. VTE tedavisi için, LMWH yine en yaygın ilk tedavi yöntemiydi, ancak uzun vadede oral antikoagülasyon tedavisi yaygın olarak benimsenmişti. Birçok hasta, VTE tedavisi için ambulant olarak tedavi edildi ve ikincil VTE ön


A dual function of the CRISPR-Cas system in bacterial antivirus immunity and DNA repair.

Clusterlenmiş Düzenli Aralıksız Kısa Palindromik Tekrarlar (CRISPR'lar) ve ilişkili proteinler (Cas), prokaryotlarda virüsler ve plazmidlere karşı adaptif bağışıklık sistemi oluşturan bir sistemdir. Cas1, tüm CRISPR içeren prokaryotlarda ortak olan CRISPR'a ilişkili bir proteindir ancak işlevi hala belirsizdir. Burada, saflaştırılmış Cas1 proteini *Escherichia coli* (YgbT) üzerinde tek iplikli ve dallanmış DNA'lara, Holliday birleşimleri, çoğaltma kolu ve 5'-flap'lara karşı nükleaz aktivitesi gösterdiğimizi gösteriyoruz. YgbT'nin kristal yapısı ve yönlendirilmiş mutajeniz, potansiyel aktif sitesi ortaya çıkardı. Genom geniş ekranlar, YgbT'nin recB, recC ve ruvB gibi DNA onarım sistemlerinin anahtar bileşenleriyle fiziksel ve genetik etkileşim gösterdiğini ortaya koyuyor. Bu bulgulara dayanarak, ygbT silme cepheti, DNA hasarına karşı artan duyarlılık ve kromozom ayrımı bozukluğu gösterdi. Benzer fenotipler, CRISPR kümelerinin silinmesiyle de gözlemlendi, bu da YgbT'nin onarım işlevinin CRISPR'larla etkileşime girdiğini gösteriyor. Bu sonuçlar, YgbT'nin dallanmış DNA'lara etki eden yeni, yapısal olarak farklı bir nükleaz ailesine ait olduğunu ve en azından bazı CRISPR-Cas bileşenlerinin, antiviral bağışıklık yanı sıra DNA onarımı işlevi de gördüğünü gösteriyor.


Antibodies from patients with rheumatoid arthritis target citrullinated histone 4 contained in neutrophils extracellular traps.

## Arka Plan
Histon deaminasyonu gen işlevini düzenler ve antimikrobiyal yanıta katkıda bulunur, nötrofil dış hücre duvarı tuzaklarının (NET'ler) oluşumuna izin verir. Deamin edilmiş proteinler, romatoid artrit (RA)'de anti-sitrullin peptit (ACPA) antikorlarının hedefidir.

## Amaç
Bu makalenin amacı, RA sularının deamin edilmiş histonları içeren NET'lerde reaksiyona girdiği hipotezi test etmektir.

## Yöntemler
Kan damarından alınan nötrofil hücreleri A23187 ile uyarıldı ve asit tedavisine tabi tutuldu; NETozis, fosfolipid A2 ile indüklendi ve NET proteinleri izole edildi. Sera, nötrofil hücrelerinden ve NET'lerden asit çıkarılmış proteinlerde immuno-batı (immunoblot) testi ile ve deamin edilmiş histon H4 veya H4'ün türetilmiş peptitlerinde ELISA ile test edildi. Sera ile reaksiyona giren bantlar, gelden kesildi, trypsin ile sindirildi ve matris destekli lazer desorpsiyon/iyonizasyon zaman uçuşu (MALDI-TOF) analizi için hazırlandı, derivasyon ile birlikte veya olmadan.

## Sonuçlar
RA suları, uyarılmış nötrofil hücrelerinden 11 kDa'lık bir deamin edilmiş antijene reaksiyona girdi, bu antijen ayrıca anti-H4 ve antideamin edilmiş H4 antikorları tarafından da tanımlandı. Benzer bir reaksiyon, NET proteinlerinde de gözlemlendi. Nötrofil hücreleri veya NET'lerden elde edilen antijen, MALDI-TOF analizi ile sitrulline edilmiş H4 olarak belirlendi. ELISA ile, RA suları in vitro sitrulline edilmiş H4'e bağlandı. 67% ve 63% RA sularında sitrulline edilmiş H4 14-34 ve 31-50 peptitleri antikorlar tarafından tespit edildi; antikor titreleri anti-CCP2 ile korelasyon gösterdi.

## Sonuç
Uyarılmış nötrofil hücreleri ve NET'lerden elde edilen sitrulline edilmiş H4, RA'deki antikorların hedefidir ve sentetik sitrulline edilmiş H4


Mechanosensitive ion channel Piezo2 is important for enterochromaffin cell response to mechanical forces

## Önemli Noktalar

Gastrointestinal epitel entero kromafin (EC) hücresi, vücudun neredeyse tüm serotoninini sentezler. Mekanosensör olarak uzmanlaşmış bu EC hücresi, mekanik kuvvetlere yanıt olarak bu serotoninini salgılar. Ancak, EC hücresi mekanik transdüksiyonun moleküler mekanizması bilinmemektedir. Bu çalışmada, ilk kez, insan ve fare EC hücrelerinde özel olarak ifade edilen mekanik duyarlı iyon kanalı Piezo2'yi gösteriyoruz. Mekanik kuvvetlerle Piezo2'nin etkinleştirilmesi, karakteristik iyon akımı, serotonin salınımı ve gastrointestinal sekresyonun uyarılmasına neden olur. Piezo2'nin ilaçlar veya moleküler baskılama ile inhibisyonu, mekanik duyarlı akımları, serotonin salınımını ve alt düzey fizyolojik etkileri azaltır. Bu çalışmanın sonuçları, insan ve fare küçük bağırsakta EC hücrelerinde özel olarak ifade edilen mekanik duyarlı iyon kanalı Piezo2'nin önemli olduğunu ve EC hücresi mekanik transdüksiyon için kritik olduğunu öne sürmektedir.

## Özet

Gastrointestinal (GI) epitelindeki entero kromafin (EC) hücresi, neredeyse tüm sistemik serotoninin (5-hidroksitriptamin; 5-HT) kaynağıdır, bu da önemli bir nörotransmiter ve endokrin, otokron ve parakron hormondur. EC hücresi, mekanik kuvvetlere yanıt olarak serotonin salınımı ile iyi bilinen bir uzmanlaşmış mekanosensördür. Ancak, EC hücresi mekanik transdüksiyon mekanizması bilinmemektedir. Bu çalışma, Piezo2'nin EC hücresi mekanik duyarlılığında rol oynayıp oynamadığını belirlemeyi amaçlamaktadır. Piezo2 mRNA, insan jejunum ve fare mukozasında ifade edildi. Piezo2 immün reaktivitesi, insan ve fare küçük bağırsak epitelindeki EC hücrelerinde özel olarak lokalize oldu. EC hücre modeli, gerilme karşısında 5-HT salgıladı ve Piezo2 mRNA ve proteini ile mekanik olarak duyarlı, seçici olmayan katyonik akıma sahipti. Hem iç akımlar hem de 5-HT salınımı, Piezo2 küçük müdahale RNA'sı ve antagonistler (Gd3+ ve D-GsMTx4) ile inhibe edildi. Jejunum mukozal basıncı, 5-HT3 ve 5-HT4


Improved prognosis of thoracic aortic aneurysms: a population-based study.

BAŞLIK Thorakik Aort Anürizmlerinin Yönetimi: Bilgisayarlı Tomografi, Ekokardiyografi ve Manyetik Rezonans Görüntülemenin Artan Kullanımı ile Rastgele Keşfedilen Vakalarda Sorunlar

AMAÇ: Thorakik aort anürizmleri olan bireylerin önceden bildirilen kötü prognozunun, daha iyi tıbbi tedaviler ve anürizm yönetimi için artık uygulanabilen geliştirilmiş cerrahi tekniklerle değişip değişmediğini belirlemek.

Tasarım: Nüfus temelli kohort çalışması.

YER VE HASTALAR: 1980-1994 yılları arasında Minnesota'nın Olmsted İlçesi'nde yaşayan ve 1951-1980 yılları arasında benzer hastalarda daha önce rapor edilen kohortla karşılaştırılan, tüm 133 degenerative torakik aort anürizmi tanısı konulan hastalar.

ANA SONUÇ DEĞERLERİ: Ana klinik son noktalar, incelik, birikmiş yırtılma riski, yırtılma riski anürizmin boyutuna göre ve hayatta kalma.

SONUÇLAR: Karın içi aort anürizmleri için erkeklerin çoğunlukla etkilendiği aksine, torakik aort anürizmlerinin %51'i kadınlarda tespit edildi ve erkeklerinkinden çok daha yaşlı bir yaşta tanısı konuldu (ortalama yaş 75.9 vs 62.8 yıl, P= .01). 1980-1994 yılları arasında 100.000 kişi-yıl başına 10.4'lük genel incelik oranı (güven aralığı [GR], %95 8.6-12.2), 1951-1980 yılları arasındaki oranla 3 kat daha yüksekti. 5 yıllık birikmiş yırtılma riski %20 idi. Yırtılmaların %79'u kadınlarda meydana geldi (P= .01). Tanı konulan anürizmin boyutuna göre 5 yıllık yırtılma riski, çapı 4 cm'den az olan anürizmler için %0, 4-5.9 cm arası olanlar için %16 (GR, %4-28%) ve


Intravenous valproate is well tolerated in unstable patients with status epilepticus.

Yazarlar, 13 statis epileptikus ve hipotansiyonu olan hastanın hastaneye kayıtlarını incelediler ve bu hastalara IV valproat tedavisi uygulandı. Çoğu hasta yaşlıydı (74.4 +/- 12.5 [SD] yaş) ve 25.1 +/- 5.0 mg/kg (14.7 ile 32.7 arasında) yükleme dozunda valproat aldı, 36.6 +/- 25.1 mg/dak (6.3 ile 100 arasında) bir hızda. Kan basıncı, kalp atış hızı veya vazopresör kullanımında önemli değişiklikler olmadı. Veriler, kardiyovasküler istikrarsızlığa sahip hastalarda bile valproat yüklemenin iyi tolere edildiğini göstermektedir.


Interplays between ATM/Tel1 and ATR/Mec1 in sensing and signaling DNA double-strand breaks.

DNA çift iplik kırıkları (DSB'ler), genom bütünlüğü için son derece tehlikeli çünkü mutasyonlar, kromozom yeniden düzenlemeleri ve genom istikrarsızlığı yaratma potansiyeline sahiptirler. Hücrelerin DSB'lere yanıtı, DNA hasarı kontrol noktaları olarak bilinen sinyal iletimi yolları tarafından düzenlenir, bu yollar mayalardan insanlara kadar korunmuştur. Bu yollar, DNA hasarını algılayabilir ve bu bilgiyi belirli hücre hedeflerine iletebilir, bu hedefler ise hücre döngüsü geçişlerini ve DNA onarımını düzenler. Memeli protein kinazları ATM ve ATR, ayrıca mayadaki karşılıkları Tel1 ve Mec1, DSB'lere yanıt olarak kontrol noktası tepkisinin ana düzenleyicileridir. Burada, DSB işleme erken adımlarını ve DNA uç yapılarının ATM/Tel1 ve ATR/Mec1'i düzenli ve karşılıklı bir şekilde etkinleştirmedeki rolünü inceliyoruz.


The ‘definitive’ (and ‘primitive’) guide to zebrafish hematopoiesis

Zebrafish'i bir model organizma olarak kullanarak yapılan ilerici gelişmeler, hematologlara kan hücre oluşumunu ve hematolojik kanserleri incelemek için ek bir genetik sistem sağlamıştır. Kemik balıklarının (teleostlar) ve memeliler arasındaki geniş evrimsel ayrılığa rağmen, kan oluşumunu düzenleyen moleküler yollar yüksek derecede korunmuştur. Bu nedenle, memelilerde tanımlanan kritik kan oluşum transkripsiyon faktörü genlerinin çoğu (eğer varsa hepsi) zebrafish'te ortologlara sahiptir. Diğer omurgalılarda olduğu gibi, tüm teleost kan hatlarının bir pluripotent, kendini yenileyen kan kök hücre havuzundan kaynaklandığına inanılmaktadır. Burada, zebrafish'te 'ilkel' ve 'kesin' kan oluşumunun zamanlamasını, anatomik konumunu ve transkripsiyonel düzenlenmesini ayrıntılı olarak inceliyoruz ve ayrıca T hücre lenfomasını ve kan hücre nakli alanındaki son gelişmeleri tartışıyoruz. Birçok düzenleyici genin, yetişkinlerde onkogenik yollara dahil olduğu bilinen, embriyonik kan oluşumunu kontrol eden genlerin çoğu, insan lenfomalarının patofizyolojisine dair içgörüler sağlayacak kan hücresi ontogeni anlayışına katkıda bulunabilir.


Steroid receptor interactions with heat shock protein and immunophilin chaperones.

Tarihsel bir bakış açısı sunuyoruz, steroid reseptör araştırmaları alanındaki bir dizi çalışmanın yapısını ve fizyolojik önemini ele alan 9S reseptörünün dönüşmemiş halini, hem yeni başlayan hem de deneyimli araştırmacıları kafa karıştırmış olan. Erken çalışmaların sık sık tartışmalı ve çelişkili sonuçları, bu reseptörlerin doğal, hormon içermeyen halinin, uzun yıllar boyunca tanımlanmasını zorlaştıran istikrarsız ve dinamik bir çok proteini kompleks olması gerçeğine dayanıyordu. Steroid ve dioxin reseptörlerinin 9S dönüşmemiş hali, yaygın, bol ve korunmuş ısı şok proteini hsp90'ı incelemek için benzersiz bir sistem sağladı. Hormonal kontrol, reseptörün hsp90 ile ilişkili olması, bu reseptör heterokompleksi üzerinde anlamlı bir şekilde manipüle etme yöntemi sağladı. Birkaç steroid reseptörü için, hsp90'a bağlanma, reseptörün doğal hormon bağlama haline gelmesi için gereklidir ve tüm reseptörler için, hormon bağlanması, reseptörün hsp90'dan ayrılmasını ve DNA bağlama haline dönüşmesini teşvik eder. Tyrosin kinazları ve hsp90 arasındaki kompleksler daha önce keşfedilmişti, ancak steroid reseptörlerinin hormonla ilişkili veya hsp90 ile ilişkili olması, hsp90 işlevini çok daha hızlı ve kolay bir şekilde incelememizi sağladı. Hsp90'ın reseptörlere reseptörlerin HBD'leri aracılığıyla bağlandığı ve bu alanların farklı yapısal proteinlere birleştirilebileceği ve hormon kontrolü altında işlevlerinin sağlanabileceği gözlemlendi. Bu, hormonla düzenlenmiş reseptör bağlanmasının ilk adımı ile steroid hormon eyleminin başlangıç adımı arasında güçlü bir bağlantı sağladı. 9S reseptör hsp90 heterokompleksleri, molibdat ile fiziksel olarak istikrarlı hale getirilebileceğinden, protein kompozisyonları kolayca incelenebilirdi ve bu komplekslerin çok proteini yapılar içerdiği ortaya çıktı. Bu komplekslerde benzersiz proteinler, FKBP51, FKBP52, CyP-40 ve p23 gibi, bu yapılar içinde bulunmaları nedeniyle keşfedildi. Daha ileri analiz, hsp90'ın kendisi de, steroid reseptörleri ve diğer 'alt' proteinlerden bağımsız olarak, çeşitli doğal çok proteini heterokomplekslerde var olduğunu gösterdi. Hücre dışı sistem


Molecular Characterization of Oxysterol Binding to the Epstein-Barr Virus-induced Gene 2 (GPR183)*

Oksiteroller, oksijenle okside edilmiş kolesterol türevleridir ve fizyolojik olarak önemli bir molekül grubu olarak ortaya çıkmaktadırlar. Hücre süreçlerini düzenlerler, ancak sadece birkaç oksiterol bağlayıcı etkili protein tanımlanmıştır ve bağlanma modları hakkında bilgi sınırlıdır. Son zamanlarda, bu gruba G protein bağlı yedi transmembranlı reseptörler (7TM reseptörleri) ailesi eklenmiştir. Özellikle, Epstein-Barr virüsü tarafından indüklenen gen 2 (EBI2 veya GPR183), çeşitli oksiterollerin aktivasyonunu, en güçlü olarak 7α,25-dihidroksikolesterol (7α,25-OHC) tarafından göstermiştir. Bağlanma modu hakkında hiçbir şey bilinmemektedir. Mutasyon analizi ile, burada 7α,25-OHC bağlanması için dört kritik amino asit kalıntısı belirledik: TM-II'deki Arg-87 (pozisyon II:20/2.60), TM-III'deki Tyr-112 ve Tyr-116 (pozisyonlar III:09/3.33 ve III:13/3.37) ve TM-VI'deki Tyr-260 (pozisyon VI:16/6.51). Bu kalıntıları Ala ve/veya Fen ile değiştirme, agonistin bağlanma ve reseptör aktivasyonunda ciddi bir azalma ile sonuçlanır. Doklama simülasyonları, Tyr-116'nın agonistin 3β-OH grubuyla, Tyr-260'ın 7α-OH grubuyla ve Arg-87'nin doğrudan veya dolaylı olarak 25-OH grubuyla etkileşime girdiğini, ancak yakınındaki kalıntıların da katkıda bulunabileceğini öne sürmektedir. Ayrıca, Tyr-112, 7α,25-OHC bağlanmasında yer alır, ancak hidrofobik etkileşimler yoluyla. Son olarak, II:20/2.60 pozisyonunun, bazı 7TM reseptörlerinde ligandı bağlama için önemli bir kalıntı olduğunu gösterdik. Bu grup, çoğunlukla lipit ve nükleotit tarafından aktive edilen reseptörlerle hakimdir, burada CysLT'ler, P2Y12 ve P2Y14 örnek olarak verilmiştir. Sonuç olarak, 7TM reseptörüne oksiterol bağlanmasının ilk moleküler


Up-regulation of neuronal calcium sensor-1 (NCS-1) in the prefrontal cortex of schizophrenic and bipolar patients.

Mental hastalıklarda dopamin işlev bozukluğunun tanımlanması, biyolojik psikiyatri alanında uzun süredir devam eden bir araştırma konusudur. Bu çalışma, şizofreni ve bipolar hastalarda olası yeni işlev bozukluğu merkezleri olabilecek, son zamanlarda tanınan dopamin reseptörü etkileşen proteinler grubuna odaklanmaktadır. Çalışmamızda, Stanley Vakfı Nöropatoloji Konsorsiyumu'ndan alınan şizofreni ve bipolar vakalarda, dorsolateral ön korteks bölgesinde dopamin reseptörü desensitisasyon düzenleyici proteini, nöronal kalsiyum sensörü-1'in önemli ölçüde yüksek seviyeleri olduğunu gösterdik. Bu nöronal kalsiyum sensörü-1 seviyeleri, yaş, cinsiyet, yarımküre, ölüm nedeni, postmortem dönemi, alkol tüketimi veya antipsikotik ve mood stabilizatör ilaçlar tarafından etkilenmedi. Bu çalışma, şizofreni ve bipolar bozukluğun dopamin reseptörü etkileşen proteinlerdeki anormalliklerle ilişkili olabileceği hipotezini desteklemektedir.


c-Abl: activation and nuclear targets

c-Abl tirozin kinaz ve dönüşümsel varyantları, tümör oluşumunda ve birçok önemli hücresel süreçte rol oynamışlardır. c-Abl, çekirdek ve sitoplazmada lokalize edilir ve burada farklı roller oynar. c-Abl'in etkileri, çoklu protein-protein ve protein-DNA etkileşimlerine ve tirozin kinaz alanına aracılık eder. Biyokimyasal düzeyde, c-Abl kinaz aktivasyon mekanizması ve hedef proteinlerin ve hücresel makinelerin belirlenmesi kısmen çözülmüştür. Bununla birlikte, bu moleküler olayların fenotipik sonuçları büyük ölçüde gizemini korumaktadır. c-Abl, hücre döngüsünü düzenlediği ve belirli koşullarda hücre büyüme duraklatma ve apoptozise neden olduğu gösterilmiştir. Bu bağlamda, c-Abl'in p53 ve p73 ile etkileşimi özel bir ilgi çekmiştir. Son bulgular, iyonize radyasyon sinyal yolunda c-Abl'in rol oynadığını ve bu yolun apoptozi tetiklediğini göstermiştir. Bu yolda, p73 önemli bir anlık aşağı akış etkinleyicidir. Burada, bu nükleer süreçlerde c-Abl'in mevcut bilgilerini inceliyorum ve hücre fizyolojisi üzerindeki bazı olası etkilerini tartışıyorum.


Cancer survival increases in Europe, but international differences remain wide.

EUROCARE projesi, 17 Avrupa ülkesindeki 45 nüfus temelli kanser kayıtlarından kanser hayatta kalma verilerini analiz etti ve kanser hayatta kalma konusunda geniş uluslararası farklılıklar ortaya koydu. 1978-1989 yılları arasında teşhis edilen 13 kanser türünden 1836287 hastanın 5 yıllık göreli hayatta kalma oranlarını hesapladık. Veriler, 13 ülkede 20 kanser kayıtlarından geldi ve dört bölgeye ayrıldı: Kuzey Avrupa (Finlandiya, İsveç, İzlanda); Birleşik Krallık ve Danimarka (İngiltere, İskoçya, Danimarka); Batı Avrupa (Fransa, Hollanda, Almanya, İtalya, İsviçre); Doğu Avrupa (Estonya, Polonya). Veriler, 1978-1980, 1981-1983, 1984-1986 ve 1987-1989 dönemlerine göre bölündü. Her kanser türü için, Avrupa ve bölgesel ortalama hayatta kalma, her ülkede 5 yıllık göreli hayatta kalma oranlarının ağırlıklı ortalaması olarak tahmin edildi. Tüm tümörlerde zaman içinde hayatta kalma arttı, özellikle testis kanseri (12% artış, yani 79.9'dan 91.9'a), meme, büyük bağırsak, cilt melanomu (yaklaşık %9-10) ve lenfomlar (yaklaşık %7) için. Çoğu katı tümör için, hayatta kalma Kuzey Avrupa'da en yüksek ve Doğu Avrupa'da en düşük seviyedeydi, ve Birleşik Krallık ve Danimarka'da da düşük seviyedeydi. Lenfomlar için bölgesel farklılık daha azdı. Batı Avrupa'da hayatta kalma daha çok arttı ve bu bölgeler arasındaki farklar bağırsak kanseri (1978-1980'de teşhis edilenler için %8.0'dan 1987-1989'da teşhis edilenler için %2'ye düşüş), meme kanseri (7.4'ten 3.9'a düşüş), cilt melanomu (13.4'ten 11.0'a düşüş) ve Hodgkin hastalığı (7.2'den 0.6'ya düşüş) için azaldı. Potansiyel olarak tedavi edilebilir maligniteler gibi Hodgkin hastalığı, büyük bağırsak, meme ve testis kanseri için hayatta kalma önemli ölçüde arttı


A nuclear translation-like factor eIF4AIII is recruited to the mRNA during splicing and functions in nonsense-mediated decay.

Eukaryotlarda, bir izleme mekanizması olan anlamsız sonlandırma bozulması (NMD), mRNA'da erken sonlandırma kodlaması (PTC) bulunduğunda mRNA'yı bozar. NMD, mRNA'nın çerçevesini okumayı ve PTC'yi tespit etmeyi gerektiren bir çeviri sürecine bağlıdır. Ön-mRNA splisleme sırasında, ekson-ekson birleşim kompleksi (EJC), olgun mRNA'daki ekson birleşimi bölgesine, yaklaşık 20-24 nükleotit yukarıda, yerleştirilir. PTC'nin EJC'den yukarıda bulunması, NMD'yi tetikler. Eukaryotik başlatma faktörü 4A (eIF4A) III, nükleer bir proteindir ve çeviri başlatma faktörleri eIF4G ve eIF4B ile fiziksel veya işlevsel olarak etkileşime girer ve eIF4AI/II başlatma faktörleri ile çarpıcı derecede yüksek benzerliğe sahiptir. Burada, eIF4AIII'e yönelik siRNA'nın, ancak eIF4AI/II'ye yönelik siRNA'nın NMD'yi inhibe ettiğini gösteriyoruz. Ayrıca, eIF4AIII, ancak eIF4AI değil, splisleme sırasında EJC'ye özel olarak yerleştirilir. eIF4AIII'ün mRNA'ya splisleme sırasında nükleer olarak yüklendiği, bir çeviri başlatma faktörü ile ilişkili özelliklere sahip olduğu ve NMD'de işlev gördüğü gözlemlenmeleri, eIF4AIII'ün eIF4AI/II'nin yerine geçtiğini düşündürmektedir.


Swaddling: a systematic review.

18. yüzyıl'dan önce bebek bakımı için neredeyse evrensel bir uygulama olan sarma, hala Orta Doğu'nun bazı bölgelerinde gelenek ve Birleşik Krallık, Amerika Birleşik Devletleri ve Hollanda'da aşırı ağlamayı önlemek için popülerlik kazanıyor. Sarmanın olası faydaları ve dezavantajları hakkında değerlendirmek amacıyla tüm sarma ile ilgili makaleleri sistematik olarak inceledik. Genel olarak, sarılmış bebekler daha az uyanıyor ve daha uzun uyuyorlar. Ön doğum bebekleri, sarıldığında neuromusküler gelişimde iyileşme, fizyolojik sıkıntıda azalma, daha iyi motor organizasyon ve daha fazla öz-düzenleme yeteneği gösteriyor. Masajla karşılaştırıldığında, aşırı ağlayan bebekler sarıldığında daha az ağlıyor ve sarma, bebeklerde ağrıyı sakinleştirmeye yardımcı olabiliyor. Yeni doğan yoksunluk sendromunda ve yeni doğan beyinsel yaralanmaları olan bebeklerde destekleyici bir rol oynuyor. Sıcaklığı düzenlemede yardımcı olabilir ancak yanlış uygulandığında hipertermiye de neden olabilir. Başka olası bir olumsuz etki, bacakları uzatma ve adduksiyonla sarılmanın neden olduğu kalça displazisi gelişme riskinin artmasıdır. Sarma, avantajlı yatış pozisyonunu teşvik etse de, sarma ile yan yatışın birleşimi, bebeklerin dönme girişiminde bulunması durumunda ani bebek ölümü sendromunun riskini artırıyor, bu da ebeveynleri bebeklerin sarılmayı bırakması konusunda uyarmayı gerekli kılıyor. Sarmanın sıklığıyla ilişkili olarak solunum enfeksiyonları için bazı kanıtlar var. Ayrıca, sarma, riketsin başlangıcını veya kemik özelliklerini etkilemiyor. Doğumdan hemen sonra sarma, belirli koşullarda doğum sonrası kilo alımını geciktirebilir, ancak emzirme parametrelerini etkilemediği görülüyor.


Expression of the Norrie disease gene (Ndp) in developing and adult mouse eye, ear, and brain.

Norri hastalık geni (Ndp), sekrete bir protein olan Norrin'i kodlar, bu da Frizzled-4 reseptörüyle bağlanarak kanlı Wnt işaretlemesini etkinleştirir. Bu işaretleme sistemi, retina'daki normal vasküler gelişimi ve koklea'daki vasküler hayatta kalımı için gereklidir. Memelilerde, retina dışındaki Ndp ifade deseni iyi tanımlanmamıştır, çünkü Norrin mRNA ve proteini düşük konsantrasyonda bulunur. Burada, bir knock-in fareyi inceleyerek, insan plasental alkalik fosfataz (AP) kodlayan diziyi Ndp lokusuna ekleyen (Ndp(AP)) bir farenin gelişimi sırasında Ndp ifadesini karakterize ediyoruz. Merkezi sinir sistemi'nde (CNS), Ndp(AP) ifadesi E10.5'de belirginleşir ve dinamik ve karmaşıktır. Prenatal CNS'de gözlemlenen anatomik olarak sınırlı Ndp(AP) ifade bölgeleri, doğumdan sonra forbein ve midbrain'deki astrositlerde, serebellum'daki Bergman glialarında ve retina'daki Müller glialarında yaygın ifade ile değiştirilir. Gelişen ve yetişkin koklea'da, Ndp(AP) ifadesi, iki yoğun vaskülarize bölge olan stria vascularis ve Corti organı ve spiral ganglion arasında bir kapiller plexus ile yakından ilişkilidir. Bu gözlemler, Norrin'in retina ve koklea ötesinde gelişimsel ve/veya homeostatik işlevlere sahip olabileceği olasılığını öne sürüyor.


Control of NFAT Isoform Activation and NFAT-Dependent Gene Expression through Two Coincident and Spatially Segregated Intracellular Ca2+ Signals

Heyecan-transkripsiyon koplusu, hücre yüzeyindeki uyaranın nükleer gen ifadesindeki değişikliklerle bağlantısı, tüm ökaryotlarda korunur. Birlikte ifade edilen transkripsiyon faktörlerinin ne kadar yakından ilişkili olduğu ve farklı şekilde etkinleştirildiği net değildir. Burada, iki kalsiyum bağımlı transkripsiyon faktörü izoformu, NFAT1 ve NFAT4'ün, fizyolojik olarak sürdürülebilir etkinleşmeler için farklı alt hücresel inositol trifosfat (InsP3) ve kalsiyum sinyalleri gerektirdiğini gösteriyoruz. NFAT1, alt plazmalemmal kalsiyum mikroalanları tarafından uyarılırken, NFAT4 ayrıca nükleer InsP3 reseptörleri tarafından iç çekirdek zarından kalsiyum mobilizasyonu gerektirmektedir. NFAT1, hem sitoplazmada hem de çekirdekte daha yavaş yeniden fosforile edilir (pasif hale gelir), bu da daha uzun bir etkinleştirme evresine olanak tanır. Sitoplazmik kalsiyumda salınımlar, fizyolojik kalsiyum sinyali olarak uzun süredir düşünülen, her iki NFAT proteininin etkinleştirilmesinde rol oynamaz. Bunun yerine, NFAT4'ün etkili ve sürdürülebilir fizyolojik etkinleşmesi, nükleer kalsiyumda salınımlarla sıkı bir şekilde bağlantılıdır. Sonuçlarımız, gen ifadesinin, aynı anda ancak coğrafi olarak farklı kalsiyum sinyalleriyle nasıl kontrol edilebileceğini, serbestçe yayılabilir bir InsP3 mesajı tarafından oluşturulan gösteriyor.


Brain region-specific up-regulation of mouse apolipoprotein E by pharmacological estrogen treatments.

Beyin apolipoprotein E (apoE), nöronal koruma ve onarımla ilişkili bulunmuştur. Farklı beyin bölgelerinde estrojen reseptörlerinin değişken seviyeleri ve türleri nedeniyle, estrojenin apoE ve bu etkinin mekanizması üzerindeki etkisi farklı bölgeler arasında değişebilir. Ovariektomize edilmiş C57BL/6 kadın fareleri, 5 gün boyunca farmakolojik seviyelerde 17 beta-estrojen veya plasebo ile tedavi edildi, bu da tedavi edilen farelerde aşırı fizyolojik plazma estrojen seviyelerine yol açtı. ApoE ve glial fibriller asitik protein (GFAP) seviyeleri korteks, hipokampüs ve diensefalonda ölçüldü. 17 beta-Estrojen, korteks ve diensefalonda apoE'yi artırdı ancak GFAP'yi artırmadı, hipokampüste ise GFAP ve apoE eşit oranda artırıldı. Estrojen reseptörü alfa (ER alfa) geni silinmiş farelere 17 beta-estrojen veya C57BL/6 farelerine 17 alfa-estrojen (kötü bir estrojen reseptörü aktivasyonu) verilmesi, özellikle korteks'te apoE'yi indükledi ancak diensefalonda değil. Bu sonuçlar, 17 beta-estrojen'in apoE üzerindeki etkilerinin diensefalonda doğrudan veya dolaylı olarak ER alfa tarafından medyalandığını, korteks'teki etkilerin ise klasik olmayan bir mekanizma veya ER beta tarafından medyalandığını göstermektedir. Estrojen veya plasebo ile tedavi edilmiş normal farelerde mRNA seviyelerinin ölçümü, 17 beta-estrojen'in apoE üzerindeki etkisinin apoE mRNA seviyelerindeki değişikliklerle ilişkili olmadığını gösterdi.


ATM and ataxia telangiectasia.

Ataksi telangektazi (AT), uzun süredir biyomedikal araştırma topluluğunun ilgisini çekmiştir, çünkü hastalığın karakteristik olan çeşitli kusurlar, nörodejenerasyon, bağışıklık bozukluğu, radyosensitivite ve kanser yatkınlığı içerir. ATM (ataksi telangektazi, mutasyona uğramış) genindeki mutasyonların hastalığın temel nedeni olarak belirlenmesinden sonra, bu protein kinazın biyokimyasal analizi, hücrelerin DNA çift iplikli kırıklarına yanıtının kritik bir düğüm olduğunu göstermiştir. ATM kinazının birçok alt ürünü, hücrelerin kansere karşı önleyici yanıtlarında önemli rol oynayan hücrelerdir. Bu nedenle, AT, DNA hasarına özel türlere yanıtın kusurlarından kaynaklanan bir hastalıktır. Bu nedenle, nadir bir nörodejeneratif hastalık olmasına rağmen, AT'nin biyolojisi anlaşılırsa, kanser ve nörodejenerasyonun temel süreçlerini daha iyi anlamamıza yardımcı olacaktır.


A novel immortalized human endometrial stromal cell line with normal progestational response.

İnsan endometrial stromal hücrelerinin (HESCs) in vitro çalışmalar için elde edilmesi, yeterli insan materyalinin kıtlığı ve bu hücrelerin uzun süre kültürde çoğaltılamaması nedeniyle sınırlıdır. Bu hücrelerin ölümsüzleştirilmesi, araştırmaları büyük ölçüde kolaylaştıracaktır; ancak ölümsüzleştirme süreci genellikle anormal kromozom yapıları ve işlevsel özelliklerdeki sapmalarla sonuçlanır. Bu ihtiyacı karşılamak için, mitoz sırasında yetişkin somatik hücrelerde gözlemlenen normal telomerlerin kısalmasını önlemek amacıyla kültürlenmiş HESCs'ye telomeraz ekledik. Şimdi, herhangi bir klonal kromozomal yapısal veya sayısal anormallik içermeyen yeni ölümsüzleştirilmiş bir HESC hattı geliştirdik ve analiz ettik. Ayrıca, birincil, çoğaltılmamış ebeveyn hücrelerle karşılaştırıldığında, yeni hücre hattı, yumurtalık steroidlerine maruz kaldıktan sonra benzer biyokimyasal son noktalar gösterdi. Hem morfolojik olarak klasik decidualizasyon yanıtı, hem de progestin, IGF bağlayıcı protein-1, fibronektin, prolaktin, doku faktörü, plasminogen aktivatör inhibitörü-1 ve Fas/Fas ligandı ifade etmede veya düzenlemede görüldü. Özetle, birincil ebeveyn hücrelere benzer kromatipik, morfolojik ve fenotipik özelliklere sahip bir ölümsüzleştirilmiş HESC hattı geliştirildi ve bu, in vitro çalışmalar için güçlü ve tutarlı bir kaynak olarak hizmet vermektedir.


Comparison of the intrinsic kinase activity and substrate specificity of c-Abl and Bcr-Abl.

C-Abl ve Bcr-Abl protein tirozin kinazlarının (PTK'lar) içsel tirozin kinaz aktivitesini ve substrat özgüllüklerini, sentetik kombinasyonel peptit kütüphanesinden keşfedilen peptit substratları kullanarak inceledik. Verilerimiz, Bcr-Abl'in bu peptitleri fosforile etmesinin c-Abl'e kıyasla sürekli daha güçlü olduğunu göstermektedir. Bcr-Abl ayrıca, bir veya daha fazla pozitif yük içeren peptitlere substrat tercihi göstermektedir.


Strong association between respiratory viral infection early after hematopoietic stem cell transplantation and the development of life-threatening acute and chronic alloimmune lung syndromes.

Alloimmün akciğer sendromları (allo-LS), idiyopatik pnömoni sendromu, bronkiolit obliterans sendromu ve bronkiolit obliterans organize pnömoni dahil olmak üzere, hematopoetik kök hücre nakli (HSCT) sonrası ciddi komplikasyonlar. 110 pediatrik hasta grubumuzda, 30 hasta allo-LS'ye sahipti (27,3%), bunlardan 18'i idiyopatik pnömoni sendromuna ve 12'si bronkiolit obliterans sendromuna sahipti. Çok değişkenli analiz, HSCT'den hemen sonra solunum viral enfeksiyonunun allo-LS gelişimi için önemli bir tahmin edici olduğunu gösterdi (P <.0001). Bu, test edilen tüm virüsler için geçerliydi. Çok değişkenli analizde, allo-LS, daha yüksek ölüm oranının tek tahmin edici faktörü olarak kaldı (P = .04). Paradoksal olarak, akut nakil karşı ev sahibi hastalığı nedeniyle uzayan immünosupresif ajanların yönetimi, allo-LS'nin gelişimini korumada bir etkiye sahipti (P = .004). Hipotezimiz, solunum yolunu ortak soğuk algınlığı virüsüyle erken enfekte etmenin, akciğerleri alloimmünite için bir hedef haline getirdiğidir.


Hepatitis C virus blocks interferon effector function by inducing protein kinase R phosphorylation.

Hepatit C virüsü (HCV), tek iplikli RNA virüsü, tek bir poliprotein kodlayan bir iç ribozom giriş sitesi (IRES) ile çevirisini yönlendirir. HCV enfeksiyonu, karaciğerde antiviral interferon uyarılmış gen (ISG) ifadesini güçlü bir şekilde tetikler, ancak virüs hala varlığını sürdürür, bu da HCV'nin ISG etkili işlevini engelleyebileceğini gösterir. Şimdi, HCV enfeksiyonunun, RNA bağımlı protein kinaz PKR'nin fosforilasyonunu ve etkinleşmesini tetiklediğini, bu da eukariotik çeviri başlatma faktörü eIF2 alfa'yı inhibe eder ve ISG proteini ifadesini azaltır, ancak normal ISG mRNA indüklenmesini korur, gösterdiğimizde. ISG proteini indüklenmesi, interferon tedavisinde enfekte hücrelerde PKR ifadesinin baskılanmasıyla geri kazanılır ve antiviral etkiler artar. Aktif PKR, antiviral ISG'lerin de dahil olduğu ev sahibi protein çevirisini baskılarken, HCV IRES bağımlı çeviri etkilenmez. Bu sonuçlar, HCV'nin PKR'yi etkinleştirme yeteneğinin, IFN yanıtı sırasında virüs için paradoksal olarak avantajlı olabileceğini, ISG çevirisini tercihli olarak baskılayarak gösterir.


The influence of denervation on grafted hindlimb regeneration of larval Xenopus laevis.

Bu araştırmanın amacı, daha önceki çalışmada (Filoni ve Paglialunga, '90) gözlemlenen larval Xenopus laevis'te erken aşama uzvlarının sinir bağımsızlığı ve geç aşama uzvlarının sinir bağımlılığının, dışsal (sistemik) faktörlere mi yoksa uzv hücrelerinde kendiliğinden gelişen içsel değişikliklere mi bağlı olduğunu belirlemektir. Bu makalede, aynı dışsal koşullarda erken ve geç aşama arka bacakların regeneratif kapasitesi incelenmiştir. Her iki bacak da, ev sahibi larvaların 57-58. aşama (Nieuwkoop ve Faber, '56'ya göre) ulaşmasından sonra denervasyonlu ev sahibi arka bacaklarına nakledilmiştir. Deney I'de, nakledilen bacak, aşama 52'de, uyluk seviyesinde kesilmiştir; Deney II'de, nakledilen bacak, aşama 54-55'te, tarsal seviyede kesilmiştir; Deney III'te, nakledilen bacak aşama 57'de, tarsal seviyede kesilmiştir. Tüm üç deneyde, nakledilen bacakla birlikte ev sahibi bacak da tarsal seviyede kesilmiştir. Sonuçlar, aşama 52 ve 54-55'de kesilen nakledilen bacakların sinir olmadan regenerasyon sağladığını, ancak aşama 57'de kesilen nakledilen bacakların regenerasyon sağlayamadığını göstermektedir. Geç aşama nakledilen bacakların regenerasyon başarısızlığı, bağışıklık tipi inhibe edici bir reaksiyona açıklanamaz, çünkü bu durum denervasyonlu oto-nakledilen bacaklarda ve ev sahibi bacaklarda da gözlemlenmiştir. Tüm nakledilen bacaklar aynı çevresel koşullarda olduğundan, sonuçlar larval Xenopus laevis'te erken aşama uzvlarının sinir bağımsızlığı ve geç aşama uzvlarının sinir bağımlılığının, uzv hücrelerinde kendiliğinden gelişen içsel değişikliklere bağlı olduğunu göstermektedir, dışsal faktörlerden bağımsız olarak.


Adult c-Kit(+) progenitor cells are necessary for maintenance and regeneration of olfactory neurons.

Olfaktif epitel, koku bilgilerini burun üzerinden beyne ileten kimosensör nöronları barındırır. Yetişkin memelilerde, olfaktif epitel benzersiz bir nöroproliferatif bölgedir ve temel hücreler sayesinde nöronal ve nöronal olmayan hücre popülasyonlarını yenileyebilme yeteneğine sahiptir. Bu germinal tabakaların kök ve öncül hücreleri ve düzenleyici mekanizmaları tam olarak tanımlanmamıştır. Burada, yetişkin nöroepitelyumun bakımında c-Kit ifade eden öncül hücrelerin gerekli olduğunu gösteriyoruz. Fare genetik kader haritalama analizleri, embriyonik dönemde c-Kit(+) bir popülasyonun olfaktif nörojenese katkıda bulunduğunu göstermektedir. Yetişkinlerde normal dönüşüm koşullarında, c-Kit(+) öncül hücre (ckPC) aktivitesi nispeten seyrektir. Ancak, deneysel olarak indüklenen nöroepitelyum yaralanması sonrasında ckPC'ler aktive olur ve nöronal popülasyonu yeniden oluşturur. Ayrıca, bazı nöronal olmayan hücrelerin ckPC'lerden ortaya çıktığı da gözlemlenmiştir. Dahası, ckPC popülasyonunun seçici olarak yok edilmesi, zaman kontrollü hedefli dipterisin A ifadesi ile, deneysel yaralanma sonrasında nörojenesi başarısızlığa uğratır. Bu modelin analizi, çoğu ckPC'nin küresel temel hücre popülasyonları arasında yer aldığını ve horizontal temel hücrelerin aşağı akışında hareket ettiğini gösterir, bu hücreler kök hücreler olarak hizmet edebilir. Olfaktif c-Kit ifade eden öncül hücrelerin bakım için gerekliliği, yetişkin olfaktif nörojenizde yer alan mekanizmaları yeni bir bakış açısıyla aydınlatır. Ayrıca, yetişkin c-Kit aktivitesinin önemli ve daha önce tanınmayan bir alanını tanımlıyoruz.


Neurogenin3: a master regulator of pancreatic islet differentiation and regeneration.

Temel heliks-döngü-heliks transkripsiyon faktörü neurogenin-3 (Ngn3, Neurog3), pankreasın endokrin hücrelerinin gelişimi için kritik öneme sahiptir. Mouse pankreas gelişiminin erken aşamalarında Ngn3'ün bozulması veya zorla ifade edilmesi, islet oluşumunu engeller. Endokrin hücre gelişiminin birincil ve ikincil geçişlerinde ardışık Ngn3 ifade dalgaları, sırasıyla glukagon, insülin, pankreas polipeptid ve somatostatin ifade eden dört farklı endokrin hücre hattı olan α, β, PP ve δ hücrelerinin zamanlamasını belirler. Yetişkin fare pankreasının yaralanması sonrası, örneğin duct bağlama veya streptozotokin ile, Ngn3, α ve/veya β hücrelerine dönüşen duct ilişkili kök/projenitor hücrelerde etkinleştirilir (Xu et al, Collombat et al). Ngn3'ün endokrin pankreas gelişiminin ana düzenleyici olarak önemli rolü, diyabet tedavisinde Ngn3 ifadesini artırmaya yönelik yaklaşımlar bulmaya yönelik dikkat çekmektedir, bu da beta hücre kütlesini ve işlevlerini artırmak için bir yol olabilir.


Detection of Mycoplasmas in Patients with Amyotrophic Lateral Sclerosis

Amyotrofik Lateral Skleroz (ALS), motor nöronların ve nedeninin bilinmediği ilerleyici bir dejeneratif hastalıktır. Genetik bozukluklar, besin eksiklikleri, baş travması, çevresel toksinler, otoimmün tepkiler ve viral ve bakteriyel enfeksiyonlar gibi çeşitli faktörler dahilidir. Mikoplazmalar, insanlarda farklı hastalıkların nedenleri olarak suçlanmıştır. Bu çalışmanın amacı, ALS hastalarının kanında mikoplazmaların varlığını araştırmaktı. ALS'li hastalar ve sağlıklı bireyler çalışmaya dahil edildi. Kan örneği, antikoagülan içeren tüplerde veya içermeyen tüplerde alındı. Mikoplazmalar, kültür veya doğrudan PCR ile tespit edildi ve bu mikroorganizmaların LAMPs'lerine karşı IgM ve IgG antikorlarının varlığı, Batı blot ile belirlendi. Aerobik fakültatif bakteriler için kültürler de yapıldı. 13 hastanın ve 44 sağlıklı bireyin kan örnekleri incelendi. Tüm kan kültürleri, fermantatif mikoplazmalar ve aerobik fakültatif bakteriler için negatifti. Fermantatif mikoplazmalar için kültürler, PCR ile mikoplazma DNA'sının belirlenmesinden sonra pozitif olarak kabul edildi. 6/13 (46%) hastada ve 4/44 (9%) sağlıklı bireyin kanında kültür veya doğrudan PCR ile Mikoplazma türü tespit edildi. M. fermentans, özel primerler kullanılarak PCR ile 6 hastada ve 2 sağlıklı bireyin kanında tespit edildi. M. fermentans'a karşı IgM antikorları, 6/13 (46%) hastanın ve 13/44 (30%) sağlıklı bireyin kanında tespit edildi, IgG ise 4/13 (31%) hastada ve 3/44 (7%) sağlıklı bireyin kanında belirlendi. Bu çalışmanın sonuçları, mikoplazmaların sistemik bir enfeksiyonu neden olabileceğini ve ALS'nin kökeni veya ilerlemesinde rol oynayabileceğini göstermektedir.


Correlation and variable importance in random forests

Bu makale, yüksek boyutlu regresyon veya sınıflandırma çerçevelerinde korelasyonlu tahmin edicilerin varlığı altında rastgele orman algoritması ile değişken seçimi hakkında. İlk olarak, eklemeli regresyon modeli için permütasyon önem ölçüsünü teorik olarak inceliyoruz. Bu, tahmin ediciler arasındaki korelasyonun permütasyon önemini nasıl etkilediğini açıklamamıza olanak tanır. Sonuçlar, bu bağlamda değişken seçimi için Geri Dönüşümlü Özellik Eleme (RFE) algoritmasının kullanımını teşvik eder. Bu algoritma, permütasyon önemini sıralama kriteri olarak kullanarak değişkenleri geri dönüşümlü olarak ortadan kaldırır. Sonraki çeşitli simülasyon deneyleri, RFE algoritmasının küçük bir sayıda değişkeni seçmede ve iyi bir tahmin hatası sağlamada verimliliğini gösterir. Son olarak, bu seçim algoritması, UCI Makine Öğrenimi Deposu'ndan alınan Landsat Uydu Verileri üzerinde test edilir.


An Oct4-Centered Protein Interaction Network in Embryonic Stem Cells

Transkripsiyon faktörleri, örneğin Oct4, pluripotent hücre kimliğini kurmak ve korumak için kritik öneme sahiptir. Birkaç pluripotanslık transkripsiyon faktörünün genomik konumları rapor edilmiş olsa da, etkileşim ortaklarının spektrumu yeterince araştırılmamıştır. Burada, fare embriyosel kök hücrelerinden (ESCs) Oct4'ün etkileşimli proteinlerini saflaştırmak için geliştirilmiş bir afiniteli protokol kullanıyoruz. Daha sonra saflaştırılan Oct4 ortakları Sall4, Tcfcp2l1, Dax1 ve Esrrb, 166 proteinden oluşan bir Oct4 etkileşim ağına yol açtı, bu ağ transkripsiyon faktörleri ve kromatin değiştirme kompleksleri içeriyor ve kendini yenileme ile ilgili belgelenmiş rollere sahip, ancak aynı zamanda ESC ağıyla daha önce ilişkili olmayan birçok faktör de içeriyor. Esrrb'nin temel transkripsiyon makinesine bağlı olduğunu bulduk ve aynı zamanda transkripsiyon faktörleri ve TGF-beta, Notch ve Wnt sinyal yollarının bileşenleri arasındaki etkileşimleri de tespit ettik. Oct4'ün ani yokluğu, Tcfcp2l1, Dax1 ve Esrrb'nin birkaç hedef genine bağlanmasını azalttı. Sonuç olarak, saflaştırma protokolümüz, pluripotent hücre kimliğini kontrol eden devreye daha net bir tanım getirdi.


GABA(B) receptor 1 polymorphism (G1465A) is associated with temporal lobe epilepsy.

ARKA PLAN Gamma-aminobütirik asit (GABA) (B) reseptörlerinin işlev bozukluğu, temporal lob epilepsisinin (TLE) patogeneziyle ilişkilendirilmiştir.

HEDEF Temporal lob epilepsisine (TLE) genetik katkıyı değerlendirmek için klonlanmış insan GABA(B) reseptörleri.

YÖNTEM Yazarlar, 141 TLE hastası (78 kadın ve 63 erkek; ortalama yaş = 49.1 ± 18.0 yaş) ve 372 yaş ve cinsiyet eşleştirilmiş sağlıklı birey için insan GABA(B) reseptör 1 [GABA(B[1])] genindeki bilinen G1465A polimorfizmini genotiplendirdi.

SONUÇLAR TLE hastalarında kontrol grubuna kıyasla G1465A heterozigotlarının önemli ölçüde aşırı temsili vardı. A/G genotipi, 141 TLE hastasında %17 ve 372 kontrolde sadece %0.5'te bulundu (p < 0.0001). Yazarlar ayrıca A aleli taşıyan hastaların ilaç direnci TLE gelişme riskinin önemli ölçüde daha yüksek olduğunu (p = 0.003, OR = 6.47, %95 CI = 2.02-20.76) buldu. Ayrıca, A/G genotipli hastalarda nöbet başlangıç yaşının daha düşük olduğu, ancak farkın anlamlı olmadığı görüldü.

SONUÇ Klonlanmış GABA(B[1]) polimorfizminin (G1465A) TLE'ye yüksek oranda yatkınlık sağladığı ve bu yaygın epilepsi bozukluğunun şiddetini etkilediği sonucuna varıldı.


Crystal structure, biochemical and cellular activities demonstrate separate functions of MTH1 and MTH2

Kanserde düzenlenmemiş redoks metabolizması, deoksiribonükleotit trifosfatları (dNTP'ler) de dahil olmak üzere hücresel bileşenlere oksidatif hasar verir. MTH1 gibi dNTP havuzunu temizleyen enzimlere yönelik hedefleme, kanser tedavisi için son derece umut verici bir stratejidir. MTH2 proteini, 8-oksodGTPaz aktivitesi gösteren bakteriyel MutT'nin ikinci insan homoloğu olarak bilinen NUDT15 olarak tanımlanır. İlk NUDT15 kristal yapısını sunuyoruz ve NUDT15'in 8-oksodGTP'den başka nükleotit substratlarını tercih ettiğini gösteriyoruz. NUDT15 ve MTH1'in farklı substrat tercihlerini açıklayan anahtar yapısal özellikler belirlenmiştir. NUDT15'in yokluğunun DNA'ya 8-oksodGTP'nin entegrasyonunu etkilemediğini ve test edilen hücre hatlarında kanser hücrelerinin hayatta kalmasını etkilemediğini bulduk. NUDT17 ve NUDT18 de profilleştirildi ve okside edilmiş nükleotitlere karşı MTH1'den çok daha az aktiviteye sahip oldukları bulundu. NUDT15'in biyolojik olarak anlamlı bir 8-oksodGTPaz olmadığını ve MTH1'in bugüne kadar bilinen en önemli hücresel dNTP havuzu temizleyicisi olduğunu gösteriyoruz.


De novo expression of Trpm4 initiates secondary hemorrhage in spinal cord injury

Geçici reseptör potansiyeli M4 (Trpm4), Trp ailesinin alışılmadık bir üyesi olan iyon kanalının rolü iyi anlaşılmamıştır. Omurilik yaralanması modellerinde fareler kullanarak, merkezi sinir sisteminde ikincil yaralanmanın en yıkıcı mekanizması olan ikincil kanamanın ilerleyici genişlemesindeki Trpm4'ün katılımını inceledik. Kan damarlarında parçalanmadan önce ve peteşiyal kanamalara dönüşmeden önce Trpm4 mRNA ve proteini bolca artmıştır. Trpm4'ün in vitro ifade edilmesi, ATP tükenmesinden sonra COS-7 hücrelerinin onkotik şişme ve onkotik ölüme karşı son derece duyarlı hale gelmesini sağlamıştır. Omurilik yaralanmasından sonra, Trpm4 antisens veya Trpm4−/− farelerde in vivo gen baskılaması, kan damarlarının yapısal bütünlüğünü korudu, ikincil kanamayı ortadan kaldırdı, lezyon hacmini üç ila beş kat azalttı ve nörolojik işlevde önemli bir iyileşme sağladı. Bildiğimiz kadarıyla, bu, merkezi sinir sistemi patolojisinin ortaya çıkması için de novo ifade edilmesi gereken ilk Trp kanal örneğidir.


Differential expression of bcl-2 in intestinal epithelia. Correlation with attenuation of apoptosis in colonic crypts and the incidence of colonic neoplasia.

Küçük ve büyük bağırsakların kriptlerindeki epitel hücrelerinin hem kendiliğinden hem de hasar indüklenen apoptozik olaylarının hücre pozisyonuna göre incelendiği uzun kesitlerde, BDF1 farelerinde bu, bcl-2, apoptozu baskılayan bir genin ifadesinin kalıbıyla karşılaştırıldı. Küçük bağırsakta, apoptoz, kriptin tabanından 4. hücre pozisyonunun çevresinde maksimuma ulaşır; bu, kök hücrelerin bulunduğu kabul edilen konuma çok yakındır. Ancak büyük bağırsakta, apoptoz, kök hücrelerin bulunduğu kabul edilen 1. ve 2. pozisyonlara sınırlanmaz. Bunun yerine, apoptoz hafifletilir ve kriptin uzunluğuna boyunca dağılır. Fare bağırsak kriptlerinin bazılarında bcl-2 proteini ifade edilirken, küçük bağırsak kriptlerinde bcl-2 ifadesi yoktur. En önemlisi, küçük bağırsak kript hücreleri 4-5. pozisyonlarda (kök hücre bölgesi) bcl-2'den yoksundur. Bcl-2'nin apoptozu hafifletmedeki önemi, hem kendiliğinden hem de indüklenen apoptoz seviyelerinin analiz edilmesiyle, homozigot bcl-2 sıfır C57BL/6 farelerinde teyit edildi: kolonik kriptlerde kendiliğinden apoptoz seviyesi, özellikle kriptin tabanında, normal farelere kıyasla önemli ölçüde yükseldi. Buna karşılık, küçük bağırsak kriptlerinde bcl-2 sıfır farelerinden kendiliğinden apoptoz artışı gözlenmedi. İnsan kolon ve küçük bağırsak kesitlerinin analizleri de, bcl-2'nin sadece kolonik kriptin tabanında ifade edildiğini gösterdi. Kolonik kript kök hücre bölgesinde bcl-2 tarafından apoptozun hafifletilmesi, bu hücrelerin neoplazik dönüşüme yatkınlığına neden olabilir. Aslında, insan kanserlerinin analizleri, bazı örneklerde bcl-2 ve p53 ifadesinin ters orantılı olduğunu ortaya koydu.


Aortic stiffness, blood pressure progression, and incident hypertension.

Yaşlanmayla birlikte damar sertliği artar ve yaşa bağlı morbidite ve ölümün önemli bir risk faktörüdür. Damar sertliği ve kan basıncı pulsasyonluğu birbirine bağlıdır; ancak, damar sertleşmesinin kan basıncı yükselmesiyle olan zaman ilişkileri tam olarak belirlenmemiştir.

**Amaç:** Damar sertliği, merkezi hemodinamik, mikro damar fonksiyonu ve kan basıncı ilerlemesinin zaman ilişkilerini incelemek.

**Tasarım, Yer ve Katılımcılar:** Framingham, Massachusetts'te yapılan uzun süreli topluluk temelli bir kohort çalışması. Bu araştırma, Framingham Oğulları Çalışması'nın (1971-1975'te işe alınmış) son 2 muayene döngüsüne (döngü 7: 1998-2001; döngü 8: 2005-2008 [son ziyaret: 25 Ocak 2008]) dayanmaktadır. 1759 katılımcı (ortalama [SD] yaş: 60 [9] yaş; 974 kadın) üzerinde 7 yıllık bir süre boyunca kan basıncı ve 3 damar sertliği ve kan basıncı pulsasyonluğu ölçüsünün zaman ilişkilerini inceledik.

**Ana Sonuç Ölçümleri:** Ana sonuçlar, döngü 8'deki kan basıncı ve yeni ortaya çıkan hipertansiyondu. İkincil sonuçlar, döngü 8'deki karot-femoral pulse wave hızı (CFPWV), ileri dalga amplitüdü (FWA) ve artım endeksiydi.

**Sonuçlar:** Çok değişkenli ayarlanmış bir regresyon modelinde, döngü 7'deki daha yüksek FWA (β, 1.3 [95% CI, 0.5-2.1] mm Hg/1 SD; P = .002) ve CFPWV (β, 1.5 [95% CI, 0.5-2.6] mm Hg/1 SD; P = .006), döngü 8'deki sistolik kan basıncı ile ilişkiliydi. Benzer şekilde, döngü 7'deki sistolik ve diastolik kan basıncı ve ek risk faktörlerini içeren bir modelde, daha yüksek FWA (OR, 1.6 [95% CI,


The EMBL nucleotide sequence database.

EMBL Nükleotit Dizisi Veritabanı (http://www.ebi.ac.uk/embl.html), Avrupa'nın birincil nükleotit dizisi kaynağıdır. DNA ve RNA dizileri, araştırmacılar ve genom dizileme grupları tarafından doğrudan gönderilir ve bilimsel literatürden ve patent başvurularından toplanır (Şekil 1). DDBJ ve GenBank ile işbirliği içinde, veritabanı Avrupa Biyoinformatik Enstitüsü'nde (EBI) üretilir, korunur ve dağıtılır. Veritabanı yayınları çeyreklik olarak yapılır ve CD-ROM üzerinde dağıtılır. EBI'nin ağ hizmetleri, en güncel veri koleksiyonuna İnternet ve World Wide Web arayüzü aracılığıyla erişim sağlar, veritabanı arama ve dizi benzerliği olanakları sunar ve birçok ek veritabanına erişim sağlar.


Anaphase catastrophe is a target for cancer therapy.

Neoplastik hücreler genetik olarak istikrarsızdır. Genom istikrarsızlığı etkileyen yolları hedefleyen stratejiler, potansiyel olarak normal hücrelere sınırlı etkiler yaratırken, tümör hücre büyümesini bozmak için kullanılabilir. Kromozomal istikrarsızlık (CIN), mitotik kusurlar nedeniyle kromozom yanlış ayrışma oranını artıran genom istikrarsızlığının bir türüdür. CIN genellikle ekstra sentromerlerin geçici olarak normal bipolar spindelin geometrisini bozması nedeniyle oluşur, bu da doğru kromozom ayrışması için gereklidir. Tümör hücreleri ekstra sentromerlerle hayatta kalabilir, çünkü bu sentromerleri kümelenen ve bipolar spindeller üzerinde kromozom ayrışmasını teşvik eden biyokimyasal yollar vardır. Son çalışmalar, bu yolları hedefleyen inhibisyonun sentromer kümelenmesini önlediğini ve kromozomları çoklu kız hücrelere ayırmaya zorladığını, bu da anafaz felaketine neden olan bir olay olduğunu göstermiştir. Anafaz felaketi özellikle 2'den fazla sentromere sahip tümör hücrelerini öldürür. Bu ölüm programı, Cdk2'nin genetik veya farmakolojik inhibisyonu sonrası veya mikrotübül inhibitörü ile kombine tedavi sonrası meydana gelebilir. Bu proapoptotik etki, kanser hücrelerinde ras mutasyonlarının varlığına rağmen görülür. Anafaz felaketi, kanser hücrelerinin apoptozik ölümü için farmakolojik olarak tetiklenebilen ve bu nedenle kanser terapisi ve önleme için ilgi çekici bir mekanizmadır.


Dishevelled Activates JNK and Discriminates between JNK Pathways in Planar Polarity and wingless Signaling

Kırık aile proteinleri, Wnt sinyalleme moleküllerinin reseptörleri olarak tanımlanmıştır. Drosophila'ta bilinen iki Frizzled proteini, farklı gelişimsel süreçlerle ilişkilidir. Epitel planer polaritesinin oluşumu Frizzled'e bağlıdır, oysa Dfz2, kanatlı tarafından aracılanan sinyalleme yoluyla morfogenez etkiler. Dishevelled her iki sinyalleme yolunda gereklidir. Burada, genetik ve aşırı ifade deneyleri kullanarak Dishevelled'in JNK yollarını etkinleştirdiğini gösteriyoruz. Kurtarma analizi, iki yol için Dishevelled'in farklı protein alanlarına ihtiyaç duyduğunu ortaya koyar; son kısım DEP alanı, planer polarite kusurlarını kurtarmak ve JNK sinyallemesini tetiklemek için gereklidir. Ayrıca, planer polariteye özgü dsh1 aleli, DEP alanında mutasyona uğramıştır. Sonuçlarımız, farklı Wnt/Fz sinyallerinin farklı iç yolları etkinleştirdiğini ve Dishevelled'in bunları farklı alan etkileşimleriyle ayırt ettiğini göstermektedir.


Genome-wide lineage-specific transcriptional networks underscore Ikaros-dependent lymphoid priming in hematopoietic stem cells.

Erken hematopoezis sırasında çizgi potansiyellerini düzenleyen mekanizmalar araştırıldı. İlk olarak, hematopoetik kök hücrelerde (HSC) hazırlanmış ve çizgi kısıtlı projenlerde farklı bir şekilde yayılmış, çizgi ile ilişkili gen ifadesi imzaları bir kaskad olarak belirlendi. Lenfatik transkriptler, HSC'de erken kadar hazırlanırken, myeloid ve eritroid transkriptler de hazırlandı. Bu çoklu çizgi hazırlığı, sonraki çizgi kısıtlamaları sonrasında çözüldü, ancak beklenmedik bir şekilde lenfatik ve myeloid gen ifadesi ve nominal myeloid kısıtlama noktasının ötesine geçen bir potansiyel tespit edildi. Son olarak, zincir parmaklı DNA bağlayıcı faktör Ikaros'un, HSC'de lenfatik çizgi hazırlığı indüksiyonu için gerekli olduğunu, ancak aynı zamanda HSC'den sonraki kendiliğinden yenilenme ve çoklu potansiyellik programlarını bastırmak için de gerekli olduğunu gösterdik. Birlikte, çalışmalarımız erken hematopoezis sırasında çizgi potansiyellerinin hazırlanması ve kısıtlanması hakkında yeni içgörüler sağlar ve bu süreci düzenleyen anahtar bir ikili düzenleyici olarak Ikaros'u tanımlar.


Vitamin D status: measurement, interpretation, and clinical application.

D vitamini, güneş ışığı vitamini olarak da bilinir, artık sadece çocuklar ve yetişkinlerde kemik sağlığını teşvik etmenin ötesinde, diğer sağlık faydaları için de önem taşıdığı tanınmaktadır. Bu faydalar, otoimmün hastalıklar, yaygın kanser ve kardiyovasküler hastalık gibi kronik hastalıkların riskini azaltmayı içerir. Ciltte üretilen veya diyetle alınan D vitamini biyolojik olarak etkisizdir ve karbondioksit 25'te iki kez hidroksilasyon gerektiren 25-hidroksivitamin D [25(OH)D] ve daha sonra karaciğerde karbon 1'de hidroksilasyon geçirerek biyolojik olarak aktif D vitamini formu olan 1,25-dihidroksivitamin D [1,25(OH)(2)D] biçimine dönüştürülür. 25(OH)D ve 1,25(OH)(2)D metabolitlerinin dolaşım içinde ölçülmesi için yöntemler geliştirildi. Serum 25(OH)D, D vitamini durumunu ölçmek için bir barometredir. Serum 1,25(OH)(2)D, D vitamini durumunu sağlamlaştırmaz ve sıklıkla normal veya hatta D eksikliği ile ilişkili ikincil hiperparatiroidizm sonucu artmış olarak bulunur. Çoğu uzman, <20 ng/mL 25(OH)D seviyesinin D vitamini eksikliği olarak kabul edildiğini, 21-29 ng/mL 25(OH)D seviyesinin ise yetersiz olduğunu kabul eder. Her ikisinin de >30 ng/mL seviyede tutulması, D vitamininin sağladığı tüm sağlık faydalarından tam olarak yararlanmak için hedeflenmelidir.


Lessons from the past: managing insecticide resistance in malaria control and eradication programmes.

Son 5 yılda, sıtmanın alt Sahra Afrika'daki yükünü azaltmak için böcek ilacı ile kaplı yatak ağlarının dağıtımı hızlandı. Ayrıca, birçok ülke de iç mekan kalıntı sprey kampanyalarını düşünüyor veya bunları zaten başlattı. Bu, sıtma ile mücadelede etkili bir yöntem olduğu kanıtlanan vektör kontrolünün olumlu gelişmeleridir. Ancak, bu böcek ilacı temelli müdahalelerin sürdürülebilirliği, anopheles vektörlerinin mevcut böcek ilaçlarına karşı duyarlılığının devamına bağlıdır. Bu nedenle, erken böcek ilacı direnci işaretleri için sürekli izleme ve dikkatli bir şekilde düşünülen direnci yönetim stratejilerinin uygulanması gerekmektedir. Ne yazık ki, bu temel izleme bileşeni, iddialı kapsama hedeflerine ulaşmak için sık sık düşük önceliklendirilir. Böcek ilacı direnci izleme sisteminin kurulması için temel gereksinimleri açıklıyoruz ve sıtma vektör kontrolüne doğrudan veya kolaylaştırıcılar olarak dahil olan tüm paydaşları, bu önlemlerin kontrol programlarına dahil edilmesini sağlamaya çağırıyoruz. Şimdi harekete geçmezsek, gelecekte hastalık kontrolünün bozulmasına ve bu büyük halk sağlığı sorununun ortadan kaldırılma umutlarının tehlikeye atılmasına kaçınılmaz olarak yol açacaktır.


T helper 2 cytokines inhibit autophagic control of intracellular Mycobacterium tuberculosis.

Otofaji, son zamanlarda içsel patojenlere karşı bir bağışıklık etkili mekanizma olarak tanınan bir süreçtir. Otofajinin doğal bağışıklık üzerindeki rolü iyi anlaşılmıştır, ancak adaptif bağışıklık tepkisinin otofajiyi ne ölçüde düzenlediği daha az anlaşılmıştır. T yardımcı 1 (Th1) hücre sitokinleri IFN-gamma, makrofajlarda otofajiyi tetikleyerek Mycobacterium tuberculosis'i ortadan kaldırır. Burada, Th2 sitokinlerinin makrofajlarda otofajiyi etkilediğini ve içsel M. tuberculosis'i kontrol etme yeteneklerini rapor ediyoruz. IL-4 ve IL-13, murin ve insan makrofajlarda içsel mykobakterilerin otofajik öldürülmesini önler. Yoksunlukla tetiklenen otofajinin IL-4 ve IL-13 ile inhibisyonu Akt sinyalleşmesine bağlıdır, ancak IFN-gamma ile tetiklenen otofajinin inhibisyonu Akt bağımsızdır ve transkripsiyon faktörü 6 (STAT6) bağımlıdır. Bu bulgular, içsel patojenlerin bağışıklık kontrolü üzerinde Th1-Th2 polarizasyonun farklı etkilerini belirleyen bir mekanizma ortaya koymaktadır.


Lipid-based nutrient supplement increases the birth size of infants of primiparous women in Ghana.

## Arka Plan
Uluslararası Lipit Tabanlı Besin Takviyeleri Projesi, hamile ve emziren kadınlar için küçük miktarlarda (günde 20 g) bir lipit tabanlı besin takviyesi (LNS) geliştirdi.

## Amaç
Hamilelik sırasında LNS takviyesinin fetüs büyümesi üzerindeki etkilerini değerlendirdik.

## Yöntem
Toplumsal düzeyde, kısmi olarak çift kör, bireysel rastgele kontrol edilen bir deneme kapsamında, 1320 haftası 20'ye kadar olan hamile kadın, 60 mg Fe/400 μg folik asit (IFA), veya 1-2 Önerilen Gıda Alım Miktarları'nda 18 mikro besin, bunlara 20 mg Fe (MMN) da dahildir, veya LNS grubunda aynı mikro besinlere sahip olan MMN grubuna ek olarak 4 mineral ve makro besin katkı sağlayan 118 kcal'lık LNS (LNS) günde doğumuna kadar aldı. Gruplar arasında niyetli tedavi analizi kullanılarak fetüs büyümesi karşılaştırıldı. Birincil sonuç doğum boyu idi.

## Sonuçlar
Bu analize 1057 kadın katıldı (IFA = 349, MMN = 354, LNS = 354). Gruplar arasında ortalama doğum boyu, boy-yaş z skoru (LAZ), baş çevresi veya düşük doğum boyu yüzdesi açısından anlamlı bir fark yoktu ancak doğum ağırlığı (P = 0.044), ağırlık-yaş z skoru (WAZ; P = 0.046) ve BMI-yaş z skoru (BMIZ; P = 0.040) açısından farklar vardı, düşük doğum ağırlığı riski açısından bir eğilim de vardı (P = 0.069). Eşleştirilmiş karşılaştırmalarda, LNS grubu IFA grubuna göre daha yüksek ortalama doğum ağırlığı (+85 g; P = 0.040), WAZ (+0.19; P = 0.045) ve BMIZ (+0.21; P = 0.035) ile birlikte düşük doğum ağırlığı riskinde daha düşük bir riske sahipti (RR: 0.61, 95% CI: 0.39


Peroxisome proliferator-activated receptor ligand bezafibrate for prevention of type 2 diabetes mellitus in patients with coronary artery disease.

ARKA PLAN Son araştırmalar, tip 2 diyabetin hem yaşam tarzı müdahaleleri hem de birincil glikoz metabolizmasını etkileyen ilaçlarla önlenebileceğini göstermiştir. Birincil lipit metabolizmasını etkileyen farmakolojik müdahalelerin de tip 2 diyabetin gelişimini geciktirebileceği bilinmemektedir. Bu çalışmanın amacı, koroner arter hastalığı olan hastalarda, 6.2 yıllık bir takip dönemi boyunca, peroksisom proliferatör aktif edici reseptör liganı bezafibratın, bozulmuş oruç glikoz aşamasının tip 2 diyabete ilerlemesine etkisini değerlendirmekti. YÖNTEM VE SONUÇLAR Çalışma örneği, 42-74 yaşları arasında olan ve oruç kan glikoz seviyesi 110-125 mg/dL (6.1-6.9 mmol/L) arasında olan 303 diyabetik olmayan hastadan oluşuyordu. Hastalar, günde bir kez 400 mg bezafibrat retard (156 hasta) veya plasebo (147 hasta) alıyordu. Hiçbir hasta statinler kullanmıyordu ve ACE inhibitörleri, diyabet gelişimini de azaltan ilaçların kullanımı nispeten düşüktü. Takip sırasında, yeni başlayan diyabetin gelişimi 146 hastada kaydedildi: 80 (54.4%) plasebo grubundan ve 66 (42.3%) bezafibrat grubundan (P=0.04). Yeni diyabetin başlaması, bezafibrat alan hastalara kıyasla plasebo alan hastalarda önemli ölçüde gecikti: 4.6+/-2.3 yıl karşı 3.8+/-2.6 yıl (P=0.004). Çoklu analiz, bezafibrat tedavisinin yeni diyabet gelişimi riskini azaltan bağımsız bir tahminci olduğunu ortaya koydu (risk oranı, 0.70; 95% güven aralığı, 0.49-0.99). Gelecekte açık tip 2 diyabetle ilişkili diğer önemli değişkenler, toplam kolesterol seviyesi (risk oranı, 1.22; 95% güven aralığı, 1.0-1.51) ve vücut kitle indeksi (risk oranı, 1


Familial occurrence of chronic tension-type headache.

Kronik gerilim tipi baş ağrısı (KTBA), aile çalışmasında KTBA'nın değerlendirilmesi için proband raporuyla değerlendirildi. Bir doktor tarafından yapılan birinci derece akraba klinik görüşmesi, geçerlilik endeksi olarak kullanıldı. Birinci derece akrabalarda KTBA'nın ailesel oluşumu da incelendi. KTBA'nın ailesel birikim desenleri, nüfus göreli risk hesaplaması ile değerlendirildi. Tüm proband ve birinci derece akraba görüşmeleri, bir nöroloji uzmanı tarafından gerçekleştirildi. Uluslararası Baş Ağrısı Derneği'nin operatif tanı kriterleri kullanıldı. 122 proband, 377 birinci derece akraba vardı. KTBA tanısının duyarlılığı, özgüllüğü, tahmin değerleri ve şans düzeltilmiş uyum oranı sırasıyla %68, %86, %53 (pozitif tahmin değeri), %92 (negatif tahmin değeri) ve 0.48 idi. Proband raporuyla değerlendirilen KTBA'nın düşük duyarlılığı, aile çalışmasında KTBA için bir doktorun klinik görüşmesinin gerekli olduğunu göstermektedir. Klinik olarak görüşülen ebeveynler, kardeşler ve çocuklar, genel nüfusa kıyasla KTBA riskinde 2.1 ile 3.9 kat önemli ölçüde artmıştı. Probandların cinsiyeti, birinci derece akrabalarda KTBA riski üzerinde bir etkiye sahip değildi. Ailede önemli ölçüde artan KTBA riski ve eşlerde artan KTBA riski olmaması, KTBA'da genetik bir faktörün rol oynadığını göstermektedir.


Complex formation of SMAP/KAP3, a KIF3A/B ATPase motor-associated protein, with a human chromosome-associated polypeptide.

Son zamanlarda, Smg GDS'ye (Smg GDS: küçük G proteini GDP ayrıştırma stimülatörü) bağlı yeni bir protein olan SMAP'ı (Smg GDS ilişkili protein) izole ettik. SMAP, Armadillo tekrarları içeren ve Src tirozin kinaz tarafından fosforile edilen bir proteindir. SMAP, fare KAP3'ün (kinesin süper ailesi ilişkili protein) insan karşılığıdır ve fare KIF3A/B'ye (kinesin süper ailesi proteini) bağlanır, bu da organel taşımacılığı için mikrotübül bazlı ATPaz motoru olarak işlev görür. Burada, insan beyin cDNA kütüphanesi arasından SMAP'ın etkileşimli bir proteini izole ettik, onu Xenopus XCAP-E'nin (Xenopus kromozom ilişkili polipeptid) insan homologu olarak tanımladık ve adını HCAP (İnsan kromozom ilişkili polipeptid) olarak belirledik. Dokular ve alt hücresel dağılım analizleri, HCAP'ın evrensel olarak ifade edildiğini ve yüksek konsantrasyonda nükleer fraksiyonda bulunduğunu gösterdi, burada SMAP ve KIF3B de mevcuttu. SMAP, Mg-ATP varlığında nükleer fraksiyondan bir üçlü kompleks olarak HCAP ve KIF3B ile çıkarıldı. Sonuçlar, SMAP/KAP3'ün HCAP ve KIF3A/B arasında bir bağlantı görevi gördüğünü ve SMAP/KAP3'ün kromozomların bir ATPaz motor proteiniyle etkileşiminin rolüne işaret ediyor.


Surveillance for foodborne-disease outbreaks--United States, 1993-1997.

**PROBLEM/KOŞUL** 1973'ten beri, CDC, Amerika Birleşik Devletleri'nde gıda kaynaklı hastalık patlaklarının (FBDO) oluşma ve nedenleri hakkında verilerin toplanması ve periyodik raporlanması için bir işbirliği gözetim programı sürdürmektedir.

**Raporlama Dönemi**

Bu özet, 1993 Ocak'tan 1997 Aralık'a kadar olan verileri inceliyor.

**Sistem Tanımı**

Gıda Kaynaklı Hastalık Patlakları Gözetim Sistemi, FBDO'lar hakkında verileri inceler; bu patlaklar, ortak bir gıdanın tüketimi sonucu iki veya daha fazla benzer hastalık vakasının ortaya çıkmasıyla tanımlanır. Eyalet ve yerel halk sağlığı departmanları, FBDO'ları tanımlamak ve araştırmak konusunda birincil sorumluluğa sahiptir. Eyalet, yerel ve bölgesel sağlık departmanları, bu patlakları CDC'ye bildirmek için standart bir form kullanır.

**Sonuçlar**

1993-1997 yılları arasında toplam 2.751 gıda kaynaklı hastalık patlakı bildirildi (1993'te 489, 1994'te 653, 1995'te 628, 1996'da 477 ve 1997'de 504). Bu patlaklar, 86.058 kişinin hastalanmasına neden oldu. Belirlenen etyolojiye sahip patlakların %75'ini ve vakaların %86'sını bakteriyel patojenler oluşturdu. Salmonella serotipi Enteritidis, en çok patlak, vaka ve ölüm sayısına neden olan patojen oldu; bu patlakların çoğu yumurta tüketimiyle ilişkilendirildi. Kimyasal maddeler, patlakların %17'si ve vakaların %1'ine neden oldu; virüsler, patlakların %6'sı ve vakaların %8'ine; ve parazitler, patlakların %2'si ve vakaların %5'ine neden oldu.

**Yorum**

Bu döneme ait CDC'ye bildirilen yıllık FBDO sayısı önemli ölçüde değişmedi veya önceki yıllara kıyasla farklılık göstermedi. Bu raporlama döneminde, S. Enteritidis


Nuclear-cytoplasmic shuttling of C-ABL tyrosine kinase.

Genelde ifade edilen nonreceptor tirozin kinazı c-Abl, üç nükleer lokalizasyon sinyali içerir, ancak proliferatif fibroblastların hem çekirdeğinde hem de sitoplazmasında bulunur. Fibroblastların bir fibronektin matrisine ilk olarak yapıştıklarında, c-Abl'ın çekirdeğinden hızlı ve geçici bir kaybı gözlemlenir, bu da nükleer dışa atılma olasılığını öne sürer [Lewis, J., Baskaran, R. , Taagepera, S., Schwartz, M. & Wang, J. (1996) Proc. Natl. Acad. Sci. USA 93, 15174-15179]. Burada, c-Abl'ın C sonunun gerçekten işlevsel bir nükleer dışa atılma sinyali (NES) içerdiğini ve karakteristik leüin zengin motifine sahip olduğunu gösteriyoruz. c-Abl NES, işlevsel olarak NES-siz HIV Rev proteini (RevDelta3NI) ile tamamlayabilir ve glutatyon-S-transferazın nükleer dışa atılmasını medyate edebilir. c-Abl NES işlevi, nükleer dışa atma inhibitörü leptomisin B'ye duyarlıdır. Tek bir leüin'in (L1064A) mutasyonu, c-Abl NES'in dışa atma işlevini ortadan kaldırır. c-Abl NES(-) olarak adlandırılan NES-mutasyonlu c-Abl, yalnızca çekirdeğin içinde bulunur. Hücrelere leptomisin B ile tedavi de, tipik c-Abl proteininin çekirdeğe birikmesine neden olur. c-Abl NES(-), yapışan fibroblastlar yeniden fibronektin matrisine yerleştirildiğinde, çekirdeğinden kaybolmaz. Bu sonuçlar birlikte, c-Abl'ın sürekli olarak çekirdek ve sitoplazma arasında hareket ettiğini ve fibroblastik hücrelerin yapışma durumunun nükleer içe alma ve dışa atma hızlarını düzenleyebileceğini gösterir.


Regulation of embryonic stem cell pluripotency by heat shock protein 90.

Stem hücre pluripotansının moleküler temellerini çözmek, stem hücre biyolojisi, erken embriyonik gelişim ve rejeneratif tıptaki klinik uygulamalar açısından hayati önem taşımaktadır. Burada, fare embriyosel kök hücre (ESK) pluripotansının düzenlenmesinde kritik bir rol oynayan moleküler çaperon ısı şoku proteini 90 (Hsp90) olduğunu bildiriyoruz. Hsp90, Oct4, Nanog ve sinyal iletici ve aktivasyon faktörü 3 gibi çoklu pluripotans faktörlerini düzenleyerek fare ESK pluripotansını sağlar. Hsp90'ın inhibisyonu, ya 17-N-Allylamino-17-demethoxygeldanamisin veya mikroRNA ile, ESK'lerin farklılaşmasına neden olur. Hsp90β'nin aşırı ifadesi, özellikle Oct4 ve Nanog seviyelerinin geri kazanılmasını sağlayarak fenotipin kısmen kurtarılmasına yardımcı olur. Önemli olan, Hsp90'ın Oct4 ve Nanog'un aynı hücresel komplekste ilişkili olduğu ve bu faktörlerin ubikuitin proteaz yolu ile bozulmasını önlediği yönündedir, bu da Oct4 ve Nanog'un potansiyel olarak yeni Hsp90 istemci proteinleri olduğunu düşündürmektedir. Ayrıca, Hsp90 inhibisyonu Oct4'ün mRNA seviyesini düşürürken, Nanog'un mRNA seviyesinde bir değişiklik göstermemiştir, bu da Hsp90'ın Oct4 mRNA işleme veya olgunlaşmasında rol oynadığını göstermektedir. Hsp90 inhibisyonu, aynı zamanda bazı mesodermal iz işaretçi proteinlerinin ifadelerini artırır, bu da Hsp90'ın ESK'lerden mesodermal farklılaşmayı baskıladığını ima eder. Bu bulgular, Hsp90'ın çoklu pluripotans faktörlerinin seviyelerini sürdürerek, özellikle Oct4 ve Nanog'un, ESK pluripotansını korumadaki yeni rolünü desteklemektedir.


CD4+CD25+Foxp3+Regulatory T Cells Protect Endothelial Function Impaired by Oxidized Low Density Lipoprotein via the KLF-2 Transcription Factor

Amaç: CD4+CD25+ Düzenleyici T hücrelerinin (Treg) pro-enflamatuar bağlayıcı moleküller üzerindeki düzenlenmesini, Krüppel Benzer Faktör-2 (KLF-2) ve aşağı akış transkripsiyonel hedeflerini araştırmak ve oksitlenmiş LDL'nin (ox-LDL) etkisini ve bu etkinin mekanizmalarını insan at nalı damar içi endotel hücrelerinde (HUVEC) incelemektir. Yöntem ve Bulgular: HUVEC'ler, oksitlenmiş LDL'nin (0 mg/L, 25 mg/L, 50 mg/L, 100 mg/L) sürekli varlığı altında 4, 6, 12 ve 24 saat boyunca kültürlendirildi, böylece sırasıyla erken ve geç indüklenen genler belirlendi. Vasküler hücre bağlayıcı molekülü-1 (VCAM-1), içsel bağlayıcı molekül-1 (ICAM-1), E-selektin, KLF-2 ve aşağı akış hedef genleri eNOS, PAI-1 gibi pro-enflamatuar bağlayıcı moleküllerin ifadesi, gerçek zamanlı RT-PCR ve/veya batı blot analizi ile belirlendi. HUVEC'ler yalnız kültürlendirildiğinde veya anti-CD3 mAbs ile aktive edilmiş Treg'lerle birlikte kültürlendirildiğinde ve ardından 6 saat boyunca 50 mg/L oksitlenmiş LDL eklendiğinde, kontrol kültürlerine kıyasla pro-enflamatuar bağlayıcı moleküller, KLF-2, eNOS ve PAI-1 ifadesinin karşılaştırılması yapıldı. Oksitlenmiş LDL ile tedavi edilen HUVEC'ler, pro-enflamatuar bağlayıcı moleküllerin ifadesini artırdı, ayrıca PAI-1'i artırdı ancak eNOS'un ifadesini azalttı ve KLF-2'yi önemli ölçüde düzenledi. Ayrıca, oksitlenmiş LDL, pro-enflamatuar bağlayıcı moleküllerin ifadesini artırdı ancak KLF-2'nin ifadesini inhibe etti ve bu etki, Treg'lerin eklenmesiyle tersine çevrildi. Küçük müdahale RNA, endojen KLF-2 ifadesini azalttı ve HUVEC'lerin aktive edilmesindeki Treg'lerin baskılayıcı etkisini kısmen tersine çevirdi, bu da KL


Metformin Normalizes Type 2 Diabetes-Induced Decrease in Cell Proliferation and Neuroblast Differentiation in the Rat Dentate Gyrus

Bu çalışmada, tip 2 diyabet tedavisinde en yaygın olarak reçete edilen ilaçlardan biri olan metforminin, Zucker diyabetik yağlı (ZDF) farelerinde, tip 2 diyabetin bir modeli olan hipokampal dentat girusun alt granüler bölgede (SZDG) hücre proliferasyonu ve nöroblast farklılaşmasına etkilerini gözlemledik. Bu amaçla, 14 haftalık ZDF farelerine 2 hafta boyunca günde bir kez ağızdan metformin verildi ve hayvanlar 16. haftada kurban edildi. Bu süre zarfında, araçla tedavi edilmiş ZDF farelerinin kan glikoz seviyeleri, Zucker ince kontrol (ZLC) farelerine göre daha yüksekti. Metformin tedavisi, 15.5. haftadan itibaren kan glikoz seviyelerini önemli ölçüde azalttı. SZDG'de, Ki67 (hücre proliferasyonu için bir işaretçi) ve doublecortin (DCX, farklılaşmış nöroblastlar için bir işaretçi) immünoreaktif hücreler, araçla tedavi edilmiş ZDF farelerinde ZLC farelerine göre çok daha azdı. Metformin ile tedavi edilmiş ZDF grubunda, SZDG'de Ki67 ve DCX immünoreaktif hücreler, araçla tedavi edilmiş ZDF grubuna kıyasla önemli ölçüde artmıştı. Bu sonuçlar, diyabetin SZDG'de hücre proliferasyonunu ve nöroblast farklılaşmasını önemli ölçüde azalttığını ve metformin tedavisinin diyabetli farelerde SZDG'deki hücre proliferasyonunun ve nöroblast farklılaşmasının azalmasını normalleştirdiğini göstermektedir.


Molecular mechanisms underlying tumor dormancy.

Kanıtlar, uyku halinde, mikroskopik tümörlerin yalnızca yaygın değil, aynı zamanda genel olarak sağlıklı bireylerde de yüksek oranda mevcut olduğunu göstermektedir. Boyutlarının küçük olması ve istila etmeyen doğaları nedeniyle bu uyku tümörleri semptomsuz kalır ve çoğu durumda tespit edilmeden kalır. Tanı görüntüleme ve moleküler biyoloji alanındaki gelişmeler sayesinde, bu tür tümörlerin uzun süreler boyunca semptomlu, uyku halinde kalabileceği artık netleşmektedir. Mikroskopik tümörlerin genişlemesini engellemek için çeşitli süreçler rol oynayabilir, ancak tümör uykusunun arkasındaki kritik mekanizma, tümör popülasyonunun anjiyojenezi (kan damarı oluşumu) indükleyebilme yeteneğidir. Kanser, çoklu yollarla ortaya çıkabilir, ancak büyük ölçüde çoğu tümörün başlangıçta mikroskopik, istila etmeyen, kan damarı olmadan genişleyemeyen neoplazmlar olarak başladığı varsayılmaktadır. Kanserin sürekli ve kitlesel büyüme ve genişleme yoluyla ilerlemediği artık netleşmektedir. Klinik kanser, genellikle tümörler yeterince büyük olduğunda ve kolayca tespit edilebilir hale geldiğinde, kaçınılmaz ve semptomlu son aşamalarda kendini gösterir. Uyku halindeki birincil tümörler için, uyku süresi, karsinojenik dönüşüm olayından ilerleyici büyümenin kaçınılmaz ilerlemesinin başlangıcına kadar olan zaman dilimi olarak en iyi şekilde tanımlanır, ancak aynı zamanda tedavi edilmiş tümörlerden kalan en az kalıntı veya gizli hastalık veya mikro-metastazlar olarak da ortaya çıkabilir. Uyku halindeki tümörlerin varlığı, kanserin erken teşhisi ve tedavisi için önemli sonuçlar doğurur. Bu süreçlerin düzenleyici makineyi aydınlatmak, yeni erken kanser biyomarkerlerinin belirlenmesinde yardımcı olacak ve uyku halini teşvik eden tümör terapilerinin geliştirilmesi için bir mantık sağlayabilir. Mikroskopik, uyku halindeki tümörlerin insanlarda yaygınlığı ve erken teşhisinin önemli klinik sonuçları göz önüne alındığında, bu alan kanser araştırmasında bugüne kadar yeterince araştırılmamıştır. Bu mini incelemede, tümör uykusunu incelemek için gözlemler, modeller ve deneysel yaklaşımlar özetlenmektedir. Ayrıca, "tumor uykusu" kavramı ve "hücre uykusu" kavramı arasındaki benzetmeler ve ayrımlar, "tumor uykus


The myeloid transcription factor GATA-2 regulates the viral UL144 gene during human cytomegalovirus latency in an isolate-specific manner.

Genel olarak kabul gören bir görüşe göre, birincil enfeksiyonun ardından insan sitomegalovirüsü (HCMV), CD34(+) öncül hücreler ve diğer türev hücreler gibi myeloid çizgisi hücrelerinde ömür boyu latans oluşturur. Bu çalışmada, viral UL144 geninin, CD34(+) ve CD14(+) monositler gibi iki myeloid çizgisi hücre tipinde latans sırasında ifade edildiğini gösteriyoruz ve UL144 proteininin latente enfekte monositlerde işlevsel olduğunu kanıtlıyoruz. Bununla birlikte, bu latansla ilişkili UL144 ifadesi, HCMV'nin belirli izolatlarına özgüdür ve UL144 promotöründe işlevsel GATA-2 transkripsiyon faktörü bağlanma sitelerinin varlığına bağlıdır, bu da viral latansla ilişkili gen LUNA'ya zıt olarak, GATA-2 tarafından düzenlenmesine rağmen, latans sırasında her izolat için tutarlı bir şekilde ifade edilir. Bu veriler birlikte, HCMV latansla ilişkili transkripsiyonomun, virüs izolatına özgü olabileceğini ve latansla ilişkili genlerin promotörlerinde bulunan transkripsiyon faktörü bağlanma sitelerinin çeşitliliğine bağlı olabileceğini öne sürüyor.


How to control residual cardiovascular risk despite statin treatment: focusing on HDL-cholesterol.

LDL-C'nin (düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol) düşürülmesi, yüksek kardiyovasküler hastalık riski taşıyan hastalarda dislipidemi tedavisinin birincil hedefidir. Ancak, şu anda önerilen hedef seviyelerin altında LDL-C seviyelerine ulaşan hastalar bile kardiyovasküler olaylara maruz kalmaya devam edebilir. Bu, kısmen yüksek trigliserit (TG) seviyeleri ve düşük yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol (HDL-C) seviyelerinden kaynaklanabilir. Düşük HDL-C ve yüksek TG seviyeleri yaygındır ve kardiyovasküler morbidite ve mortalite için bağımsız risk faktörleri olarak kabul edilir. Ayrıca, insülin direnci ve metabolik sendromda görülen tipik dislipidemi fenotipini karakterize eden, düşük HDL-C seviyeleri, yüksek TG ve küçük, yoğun LDL partikülleri, atherojenik dislipidemi olarak bilinir. Bu nedenle, koroner kalp hastalığı (CHD) riskini daha da azaltmak için, LDL-C seviyelerini hedef alan hastalarda hala CHD riski altında olan hastalar için ikincil terapötik hedef olarak HDL-C'yi yükseltmek ve TG'yi düşürmek mümkün olabilir. Bununla birlikte, sadece HDL-C seviyelerini artırmanın CHD'yi azaltıp azaltmadığı henüz büyük rastgele klinik denemeler tarafından doğrulanmamıştır ve işlevsel HDL'nin CHD'yi azaltmada HDL-C'den daha önemli olup olmadığı tartışmalıdır. Birçok diyabetli hastayı içeren büyük CHD bitiş denemeleri, statin ve niasin, fibratlar veya kolesteryl ester transfer proteini inhibitörleri ile kombinasyon tedavilerini tek statin tedavileriyle karşılaştırmak için devam etmektedir. Bu incelemede, kardiyovasküler olayların tedavisinde ve önlenmesinde HDL-C seviyelerini artırmanın ve gerektiğinde TG seviyelerini düşürmenin mantığını ve önemini tartışıyoruz.


The prevalence of congenital malformations is still higher in pregnant women with pregestational diabetes despite near-normal HbA1c: a literature review.

AMA/Hipotez: Hamile kadınlarda pregestasyonel (tip 1 veya tip 2) diyabet ile ilişkili kongenital deformasyonların ve annenin hiperglisemi durumunun ilişkisini değerlendirdik. Ayrıca, erken hamilelikte neredeyse normal glikemik kontrol ile ilişkili kongenital deformasyonların oranının, genel nüfusa kıyasla benzer olup olmadığını araştırdık. Ayrıca, pregestasyonel diyabetli hamile kadınlarda kongenital deformasyonlar ile ilişkili annenin hiperglisemi durumunu, özellikle de erken hamilelikte neredeyse normal HbA1c seviyelerine sahip kadınlar üzerinde özel bir odakla inceledik.

MATERYAL VE YÖNTEM: Bu, 2017 Temmuz'da PubMed, Cochrane, Embase ve Web of Science veritabanlarında "diyabet", "hamilelik", "HbA1c" veya "glikemik kontrol" ve "kongenital anormallik" veya "kongenital anormallik" anahtar kelimeleri kullanılarak yapılan elektronik literatür taraması temelli bir literatür incelemesidir. En az 250 kadın diyabetli hamilelikte kongenital deformasyonlar ve HbA1c verilerine sahip orijinal İngilizce makaleleri 1997'den sonra yayınlanmış olarak dahil ettik.

SONUÇLAR: Toplamda 6225 tip 1 diyabetli ve 2334 tip 2 diyabetli kadın içeren 9 makale dahil edildi. Tip 1 diyabetli kadınlarda kongenital deformasyonların önemi %6,4 iken, tip 2 diyabetli kadınlarda %4,3'tü. Pregestasyonel diyabetli kadınların genel nüfusa kıyasla göreli riski 3,2'di. Erken hamilelikte HbA1c < 53 mmol/mol (7,0%) veya HbA1c 53-64 mmol/mol (7,0-8,0%) olan kadınlarda kongenital deformasyonların önemi sırasıyla %4,3 ve %3,7 idi ve göreli riskler 2,2 ve 1,9 idi.

SONUÇ: Pregestasyonel diyabetli hamile kadınlarda kongenital anormalliklerin önemi, genel nüfusa kıyasla üç kat daha yüksekti. Bununla


Local and systemic insulin resistance resulting from hepatic activation of IKK-beta and NF-kappaB.

NF-kappaB ve transkripsiyon hedefleri, obezite ve yüksek yağlı diyet (YHD) tarafından karaciğerde etkinleştirildiğini gösteriyoruz. Bu kronik, alt akut 'enflamasyon' durumunu, hepatositlerde seçici olarak sürekli aktif IKK-b'yi ifade ederek LIKK adlı transgenik farelerde düşük seviyeli NF-kappaB aktivitesiyle eşleştirdik. Bu fareler, hiperglisemi, karaciğerde derin insülin direnci ve kaslarda da orta düzeyde sistemik insülin direnci de dahil olmak üzere tip 2 diyabet fenotipini sergiliyor. LIKK farelerinde pro-enflamatuar sitokinlerin, IL-6, IL-1beta ve TNF-alfa'nın karaciğerdeki üretimi, YHD'nin vahsi tip farelerde indüklediği ölçüde benzer şekilde arttı. LIKK farelerinin karaciğeri ve kaslarında paralel olarak sitokin sinyalleşmesinde de artışlar gözlemlendi. Insülin direnci, sistemik IL-6 nötralizasyonu veya salisilatla IKK-beta inhibisyonu ile iyileştirildi. Karaciğerdeki IkappaBalpha süper baskılayıcı (LISR) ifadesi, hem LIKK farelerinde hem de YHD'li vahsi tip farelerde fenotipin tersine çevrilmesine neden oldu. Bu bulgular, karaciğerdeki yağ birikiminin, NF-kappaB aktivitesi ve alt akıştaki sitokin üretimi yoluyla alt akut karaciğer 'enflamasyonuna' yol açtığını ve bu da karaciğerde ve sistemde insülin direncine neden olduğunu göstermektedir.


Homelessness and health.

Evsizlik, Kanada'da on binlerce kişiyi etkiler ve önemli sağlık sonuçları taşır. Evsiz insanlar erken ölüm riskinde artar ve nöbetler, kronik obstrüktif akciğer hastalığı, kas-iskelet bozuklukları, tüberküloz ve cilt ve ayak problemleri de dahil olmak üzere çeşitli sağlık sorunlarıyla mücadele eder. Evsizler ayrıca sağlık hizmetlerine erişimini engelleyen önemli engellerle de karşı karşıyadır. Bu nüfusa bakım sağlamak için daha iyi yöntemleri belirlemek amacıyla daha fazla araştırmaya ihtiyaç vardır.


Serum metabolomics in animal models and human disease.

GÖRÜNTÜLEME AMACI Bu çalışmanın amacı, insan ve hayvan çalışmalarında son zamanlarda serum metabolomik kullanımını vurgulamaktır. Ana temalar, insan metabolizmasındaki temel değişimin anlaşılmasının önemi ve serum metabolomiklerin hastalık profillemesinde kullanımıdır. SON BULGULAR Birkaç çalışma, serum metabolomiklerin hastalık için invazif olmayan biyomarkerlerin geliştirilmesinde ve/veya beslenme ve genetik müdahalelerin sonuçlarını izlemede kullanılmasını denedi. Yaşlanma, menopoz ve kanser gibi birçok ilerleme kaydedildi, ancak bu çalışmalardan ortaya çıkan birkaç yorumlama sorunu var. Bunlar, çoğu insan çalışmasında küçük örnek boyutları ve insan ve kemirgen metabolomları arasındaki farklılıkları içerir. Bununla birlikte, 1000'den fazla "sağlıklı" insanın (Humsermet projesi) metabolik ekranlaması, önceki ve gelecek insan ve hayvan model çalışmalarının tasarımını iyileştirmek için kullanılabilecek birçok değişkeni ortaya çıkardı, ayrıca veri madenciliği için. ÖZET Bazı ortak serum metabolomik değişiklikleri belirlendi, ancak birçok tutarsızlık hala var. İnsan serum metabolomik veritabanının oluşturulması, gelecekteki insan ve hayvan model çalışmalarının tasarımında bilgilendirici olmalıdır.


Differential Requirement of the Extracellular Domain in Activation of Class B G Protein-coupled Receptors.

G protein bağlantılı reseptörler (GPCR'ler) sıradışı (sınıf B) ailesinden, hormonal homeostazın kilit oyuncularıdır ve metabolik bozukluklar ve nörolojik hastalıkların tedavisinde önemli ilaç hedefleridir. Bunlar, büyük bir N-terminal dış hücre domeni (ECD) ve bir transmembran domeni (TMD) içerir, GPCR imzası olan yedi transmembran heliksine sahiptir. Sınıf B GPCR'ler, peptit hormonları tarafından aktive edilir, hormonun C-terminali reseptörün ECD'ye bağlanır ve N-terminali TMD'ye bağlanır. ECD'nin, hormonu reseptöre bağlamak ve konumlandırmak için bir bağlılık tuzağı olarak çalıştığı düşünülür. Bu da, hormonun N-terminalinin TMD'ye girmesine ve TMD'nin konformasyonel değişikliklerine neden olarak aşağı akış sinyalleşmeyi tetiklemesine izin verir. Bu baskın modele karşı, insan sınıf B GPCR'lerin, aktive olmak için ECD gereksiniminde önemli farklılıklar olduğunu gösteriyoruz. Bir grupta, kortikotropin salınım faktörü reseptörü 1 (CRF1R), paratiroid hormon reseptörü (PTH1R) ve pituitary adenilat siklasin aktive eden polipeptit tipi 1 reseptörü (PAC1R) temsil edilir, ECD gereksinimi, yüksek bağlılıkta hormon bağlama için atlanabilir, indüklenen yakınlık ve kütle eylemi etkileriyle, diğer grupta ise, glukagon reseptörü (GCGR) ve glukagon benzeri peptit-1 reseptörü (GLP-1R) temsil edilir, burada ECD, hormonun TMD'ye kovalent olarak bağlandığı durumlarda bile sinyalleşmek için gereklidir. Ayrıca, GLP-1R'nin küçük moleküllerle aktive edilmesi, reseptörün iç tarafıyla etkileşime giren moleküller, ECD'nin varlığının bağımlıdır, bu da GLP-1R'nin aktive edilmesinde ECD'nin doğrudan bir rol oynadığını göstermektedir.


Genome-wide maps of histone modifications unwind in vivo chromatin states of the hair follicle lineage.

Farklı rezervuarlar halinde senkronize saç folikülü kök hücreleri (HF-KC'ler) tarafından beslenen, faren derisi üzerinde, yetişkin kök hücrelerin aktivasyon işaretlerine yanıt olarak kromatinin nasıl yeniden şekillendirdiğini araştırıyoruz. Sakin ve aktive olmuş HF-KC'ler ve taahhütlü, çoğaltıcı (TA) projenlerinde küresel mRNA ve kromatin değişikliklerini profilleştirerek, PcG (Polikrom grup) tarafından H3K27-dimetilasyonun HF-linyaj ilerlemesinde önemli bir rol oynadığını gösteriyoruz. HF-KC'lerde, PcG deri dışı hatları ve HF farklılaşmasını baskılar. TA projeninde, deri dışı düzenleyiciler PcG baskısı altında kalır, HF-KC düzenleyicileri H3K27me3 işaretleri kazanır ve HF hat düzenleyicileri bunları kaybeder. İlginç bir şekilde, hem HF-KC'lerde aktif olan hem de TA projeninde PcG baskısı altında olan, embriyonik kök hücrelerde hazır olan genler, hem temel transkripsiyon faktörleri hem de sinyal düzenleyicileri kodlar. Bu genlerin önemini, HF-KC'lerin sakinliğini korurken döngüsel olarak aktivasyon ve sakinlik durumları arasında geçiş yapabilme yeteneklerini vurgulamak için belgeledik. Bulgularımız, HF-KC'lerin köklüklerini kaybetmeden aktivasyon ve sakinlik durumları arasında döngüsel olarak geçiş yapabilmelerini açıklıyor ve PcG ile baskılanmanın bir kader değişimini kalıcı olarak yönetmedeki rollerini tanımlar.


Two classes of endogenous small RNAs in Tetrahymena thermophila.

Endojen küçük RNA'lar, RNA müdahalesi (RNAi) yollarında işlev görür ve RNA kesimi, çeviri baskısı veya DNA veya kromatin metilasyonunu yönlendirir. Tetrahymena thermophila'da, gelişimsel düzenlenmiş DNA ortadan kaldırılması, yaklaşık 27-30 nükleotit (nt) RNA'ları içeren bir RNAi mekanizması ile yönetilir. Burada, yaklaşık 27-30 nt RNA'ların ve yaklaşık 23-24 nt RNA sınıfının dizin özelliklerini karakterize ediyoruz, bu sınıf ikinci bir RNAi yolunu temsil eder. Yaklaşık 23-24 nt RNA'lar, belirli bir şekilde bir türde birikir ve genomda, öngörülen genlerin antisent yönündeki kümelere haritalar. Bu bulgular, tek hücreli T. thermophila'da farklı endojen RNAi yollarının varlığını ortaya çıkarır, bu karmaşıklık daha önce sadece çok hücreli organizmalarda kanıtlanmıştı.


The binding of maize DHN1 to lipid vesicles. Gain of structure and lipid specificity.

Dehidrinler (DHN'ler; geç embriyonik bol miktarda D-11), kuraklık, düşük sıcaklık ve tuzluluk gibi abiyotik streslere yanıt olarak veya geç embriyonik aşamalarda indüklenen bir bitki proteini ailesidir. Saflaştırılmış formdaki bu proteinlerin spektroskopik ve termal özellikleri, onların "içsel olarak yapılandırılmamış" olduğunu düşündürmektedir. Bununla birlikte, DHN'ler en azından bir konsensüs 15 amino asitlik diziyi, "K segmentini" içerir, bu da diğer proteinlerde, apolipoproteinlerde ve alfa-sinükleinde bulunan bir sınıf A2 amfipatik alfa-heliks, lipid bağlama alanına benzer. K segmentinin varlığı, DHN'lerin lipidler, çift katmanlar veya fosfolipid kapsülleriyle bağlanıp bağlanmadığını soru işaretiyle bırakır. Burada, mısır (Zea mays) DHN'si DHN1'in, asitli fosfolipid içeren lipid kapsülleriyle bağlanabildiğini gösteriyoruz. Ayrıca, DHN1'in daha küçük çapta kapsüllere, daha büyük kapsüllere kıyasla daha olumlu bir şekilde bağlandığını ve DHN1'in kapsüllerle etkileşiminin, proteinin alfa-heliksliğini artırdığını gözlemliyoruz. Bu nedenle, DHN'ler ve muhtemelen geç embriyonik bol miktarda ve soğuk düzenlenmiş sınıflarında benzer bitki stres proteinleri, stres koşullarında, belki de kapsüllerin veya diğer endomembran yapılarının istikrarını sağlamakla ilgili işlevsel ilişkili yapı değişikliklerine uğrar.


Requirement of heterochromatin for cohesion at centromeres.

Sentromerler birçok organizmada heterokromatik olsa da, bu sessiz kromatinin mitotik işlevi bilinmemektedir. Hücre bölünmesi sırasında, yeni çoğaltılmış kız kardeş kromatitler, anafaz'a kadar bir arada kalmalıdır, Scc1/Rad21 ile kohezyon yok edilene kadar. Metazoalarda, kromozom kol kohezinleri profase sırasında ayrışır, bu da anafaz'dan önce tek bağlantı olarak sentromerleri bırakır. Sentromer kohezyonunu kol kohezyonundan ayıran şeyin ne olduğu bilinmemektedir. Bölünme mayası Swi6 (Hetero kromatin proteini 1'in bir karşılığı), sessiz heterokromatin bileşenidir. Burada, bu heterokromatin'in kız kardeş sentromerler arasındaki kohezyona özellikle ihtiyaç duyduğunu gösteriyoruz. Swi6, Rad21-kohezin'in sentromerlerle ilişkilendirilmesi için gereklidir, ancak kromozom kollarında değil, bu nedenle sentromer ve kol kohezyonunu ayırt etmek için çalışır. Bu nedenle, sentromerik heterokromatin'in bir işlevi, kohezin'i çekmek ve bu da kız kardeş sentromer kohezyonunu ve doğru kromozom ayrışmasını sağlamaktır.


Gene expression in human skeletal muscle: alternative normalization method and effect of repeated biopsies

Son zamanlarda, ters transkriptaz-polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) yöntemi, kemirgen ve insan kas örneklerinde transkripsiyon ve mRNA içeriğini belirlemek için yaygın olarak kullanılmaya başlandı. Bununla birlikte, örnekler arasında cDNA varyansını düzeltmek için yaygın olarak kullanılan endojen kontroller en iyi seçenek değildir. Özellikle, (1) yeni bir normalizasyon yöntemi üzerine araştırdık; bu yöntem, cDNA içeriğini belirlemek için PicoGreen ve OliGreen floresanları kullanmaktadır, (2) tekrarlanan kas biyopsilerinin mRNA gen ifadesine etkisini inceledik ve (3) kas boyunca mRNA ifadesinin mekansal heterojenliğini araştırdık. Oligo standartları kullanılarak yapılan standart eğriler, OliGreen reaktifinde yüksek duyarlılık ve doğrusalite (2.5–45 ng; R 2 >0.99) gösterdi, bu da OliGreen analizlerinde de geçerliydi; standart eğriler, temsilci RT örneklerinden seri seyreltmelerle inşa edildi (temsilci ters transkripsiyon (RT) örneğinin 10 kat seyreltme aralığında R 2 >0.99). Benzer şekilde, PicoGreen reaktifi de RT örneklerindeki RNA:DNA hibrit içeriğini yüksek duyarlılıkla tespit etti. Hem çift iplikli lambda DNA (1–10 ng) hem de temsilci RT örneklerinden seri seyreltmelerle inşa edilen standart eğriler, R 2 >0.99 doğrusalitesi ile tutarlı sonuçlar verdi. İnsan iskelet kas RNA örneklerindeki cDNA içeriğinin PicoGreen ve OliGreen analizleriyle belirlenmesi, bu floresanların insan gen ifade çalışmaları için potansiyel alternatif normalizasyon prosedürü olabileceğini göstermektedir. Ayrıca, bu çalışma, aynı kasın birden fazla biyopsisinin, herhangi bir araştırılan gen için akut egzersiz dalgası tarafından tetiklenen mRNA yanıtını etkilemediğini göstermektedir.


The Impact of Location of Progressive Visual Field Loss on Longitudinal Changes in Quality of Life of Patients with Glaucoma.

AMAÇ: Görsel alan kaybının farklı bölgelerindeki oranlarının uzun süreli yaşam kalitesi (QoL) değişiklikleriyle ilişkisini değerlendirmek.

YÖNTEM: Prospektif, gözlemci kohort çalışması.

KATILIMCILAR: Çalışma, ortalama 4.3 ± 1.5 yıl takip edilen glokomla ilişkili görsel alan kaybı olan 236 hastayı içeriyordu.

YÖNTEMLER: Tüm katılımcılar yılda bir kez 25 öğeli Ulusal Göz Enstitüsü Görsel Fonksiyonlama Anketini (NEI VFQ-25) ve 6 aylık aralıklarla standart otomatik perimetri (SAP) yaptı. Takip sırasında en az 2 NEI VFQ-25 ve 5 SAP testi olan hastalar dahil edildi. Görsel alan değişim oranlarının değerlendirilmesi, entegre ikili görsel alanın 4 farklı bölgesi (merkezi alt, merkezi üst, periferik alt ve periferik üst) kullanılarak yapıldı. NEI VFQ-25 Rasch kalibrasyon puanlarındaki değişimin farklı görsel alan bölgelerindeki değişimle ilişkisi, çok değişkenli uzun süreli doğrusal karışık model kullanılarak incelendi.

ANA SONUÇ DEĞERLERİ: Yaşam kalitesi puanlarındaki değişimin farklı görsel alan bölgelerindeki ortalama duyarlılık değişimiyle ilişkisi.

SONUÇLAR: Takip sırasında NEI VFQ-25 Rasch puanlarındaki değişim ile farklı görsel alan bölgelerindeki değişim arasında anlamlı bir korelasyon vardı. Her 1 desibel (dB)/yıl değişim, ikili ortalama duyarlılığın merkezi alt alanındaki değişimle ilişkili olarak, NEI VFQ-25 puanlarında yılda 2.6 birimlik bir düşüşe neden oldu (R(2) = %35; P < 0.001). Periferik alt, merkezi üst ve periferik üst görsel alan bölgelerinin QoL puanlarındaki değişimle ilişkili karşılık gelen R(2) değerleri sırasıyla %30, %24 ve %19 idi. Merkezi alt görsel alan bölgesi, merkezi üst bölge (P = 0.011) ve periferik üst bölge (P = 0.001) ile karşılaştırıldığında, ancak periferik alt bölge (P = 0.171) ile karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı şekilde daha güçlü bir ilişkilere sahipti. Ayrıca, daha kötü görsel alan


Use of thiazolidinediones and the risk of bladder cancer among people with type 2 diabetes: a meta-analysis.

ARKA PLAN Hastalıkları tip 2 diyabetli hastalarda mesane kanseri riskinde %40'lık bir artış vardır. Özellikle pioglitazon, thiazolidinedionlar mesane kanseri riskini artırabilir. Tip 2 diyabetli yetişkinlerde thiazolidinedionların (özellikle pioglitazon) mesane kanseri riski üzerindeki etkisini değerlendirmek için sistematik bir inceleme ve meta-analiz gerçekleştirdik. YÖNTEM Ana biyomedikal veritabanları (MEDLINE, Embase ve Scopus dahil) ve gri literatür kaynakları, 2012 Mart'a kadar yayınlanan ve yayınlanmamış çalışmaları aramak için incelendi. Pioglitazon (ana sonuç), rosiglitazon veya herhangi bir thiazolidinedionla maruz kalmış (v. maruz kalmamış) tip 2 diyabetli kişilerde yeni mesane kanseri vakalarını rapor eden rastgele kontrollü denemeler (RKT), kohort çalışmaları ve vaka-kontrol çalışmaları dahil edildi. SONUÇLAR 1787 çalışmadan 4 RKT, 5 kohort çalışması ve 1 vaka-kontrol çalışması seçildi. Toplam hasta sayısı 2.657.365 idi ve bunlardan 3643'ü yeni teşhis edilmiş mesane kanseri ile tanısı konmuştu, genel incideans 53.1/100.000 kişi-yıl idi. Pioglitazon kullanımını rapor eden tek RKT, mesane kanseri ile anlamlı bir ilişki bulmadı (risk oranı [RR] 2.36, %95 güven aralığı [CI] 0.91-6.13). Thiazolidinedionlar (pooled RR 1.15, %95 CI 1.04-1.26; I(2) = 0%) ve özellikle pioglitazon (pooled RR 1.22, %95 CI 1.07-1.39; I(2) = 0%) ile ilgili kohort çalışmaları mesane kanseri ile anlamlı bir ilişki gösterdi. Rosiglitazon kullanımını değerlendiren iki RKT'de (pooled RR 0.87, %95 CI 0.34-2.23; I(2) = 0


Immune signaling by RIG-I-like receptors.

RIG-benzer reseptörler (RLR'ler), RIG-I, MDA5 ve LGP2, RNA virüs enfeksiyonunun algılanmasında ve antiviral bağışıklığın başlatılmasında ve düzenlenmesinde önemli bir rol oynar. RLR'ler, sitoplazmada viral RNA ligandlarını veya işlenmiş kendi RNA'yı algılayarak, doğuştan bağışıklık ve iltihabı tetikler ve enfeksiyonu kontrol etmek için gen ifadesini sağlar. Önemli olan, RLR'lerin Toll-benzer reseptörlerle ve diğer faktörlerle sinyal çapraz konuşma ağlarında işbirliği yapmasıdır, bu da doğuştan bağışıklığı ve adaptif bağışıklık yanıtını düzenler. RLR düzenlemesi, otoregülasyondan ligand ve kofaktör etkileşimlerine ve posttranslasyonel modifikasyonlara kadar çeşitli seviyelerde gerçekleşir. RLR sinyalizasyonunda veya RLR ifade düzenlenmesinde anormallik, otoimmün hastalıkların gelişimiyle ilişkilendirilmiştir. RLR sinyalizasyon ve yanıt süreçlerinin anlaşılması, antiviral ve bağışıklık değiştirici uygulamalar için RLR'ye yönelik terapötik yaklaşımları yönlendirmede içgörüler sağlayacaktır.


Ionizing radiation-induced long-term expression of senescence markers in mice is independent of p53 and immune status.

IR'ye maruz kalma, hücre yaşlanması ve yaşlanma ile ilişkili iki belirteç olan kalıcı DNA hasar odakları ve p16(INK4a) ifadesinin artmasının oluşumunu tetiklediği gösterilmiştir. Hipotezimiz, IR ile tetiklenen yaşlanma belirteçlerinin uzun süreli in vivo kalıcı olabileceğiydi, bu da muhtemelen dokuda işlevsellikteki kalıcı azalmaya katkıda bulunabilir. Burada, IR'ye maruz kalan fare dokularında, en azından 45 hafta (analiz edilen maksimum süre) boyunca kalıcı DNA hasar odakları ve p16(INK4a) ifadesinin artması olduğunu gösteriyoruz. BrdU etiketleme deneyleri, IR ile hasar gören hücrelerin dokuya bağlı olarak en azından kısmen ortadan kaldırıldığını ortaya koydu. Beklenmedik bir şekilde, hasar gören hücrelerin birikiminin DNA hasar yanıtı düzenleyicisi p53 veya tam bir bağışıklık sistemi olmadan meydana geldiği bulundu, çünkü bu genlerin seviyeleri vahşi tip ve Rag2(-/-) gammaC(-/-) farelerinde benzer idi, sonuncusu T, B ve NK hücreleri eksikliği ile karakterize edilmiştir. Birlikte, sonuçlarımız, IR'ye maruz kalmanın in vivo uzun süreli yaşlanma belirteçlerinin ifadesini tetiklediğine dair güçlü kanıtlar sunuyor, bu da kanser hayatta kalanlarında gözlemlenen dokuda işlevsellikteki azalmaya katkıda bulunabilir.


Cranial neural crest and the building of the vertebrate head

Omurgalıların kafatası gelişimi, moleküler ve morfogenetik olayların karmaşık bir serisiyle ilgilidir ve bu olaylar, kıkırdaklar, kemikler ve sinirlerin koordineli bir deseni oluşturarak, türlere özgü kafatası morfolojilerine yol açar. Bu süreçte merkezi bir rol oynayan, sinirsel kökenli bir özel hücre tipi olan nöral krest, kafatası mesenjiminin ana kaynağıdır. Nöral krestin içsel olarak kalıplama bilgisi taşıma derecesi son zamanlarda tartışılmıştır ve yeni gelişmeler, çevresel sinyallerin transkripsiyonel çıktıyı koordine etmedeki etkisini vurgulamıştır, bu da kafatası morfojenesi için uzaysal ve zamansal düzenlemeyi sağlar.


Tamoxifen resistance in MCF7 cells promotes EMT-like behaviour and involves modulation of beta-catenin phosphorylation.

Daha önce, endokrin direncinin edinilmesinin ardından meme kanseri hücrelerinin in vitro büyüme hızında değişiklik gösterdiğini ve daha saldırgan davranış sergilediğini gösterdik. Zayıf hücre-hücre yapışkan etkileşimlerinin saldırgan bir fenotipin teşvik edebileceği göz önüne alındığında, meme kanseri modelimizde tamoksifen direncinin bütünlüğünü araştırdık. Kültür ortamında, tamoksifen direncili MCF7 (TamR) hücreleri, hücre-hücre birleşmelerinin kaybı ve epitel-mesenkim dönüşümü (EMT) geçiren hücrelerin karakteristik değiştirilmiş morfolojisi ile gevşek paketlenmiş koloniler halinde büyüdü. E-kadherin işlevini nötralize etmek, endokrin duyarlı MCF7 hücrelerinin istilasını ve agregasyonunu engelledi, ancak TamR hücrelerinin davranışında çok az etki yarattı. Ayrıca, TamR hücreleri, tirozin fosforile edilmiş beta-katenin artmış seviyelerine sahipti, serin/treonin fosforile edilmiş beta-katenin ise azalmıştı. Bu hücreler aynı zamanda beta-katenin ve E-kadherin arasındaki ilişkiyi kaybetti, sitoplazmada ve nükleusta beta-katenin artışı ve beta-katenin hedef genlerinin transkripsiyonu ile karakterize edildi. Bu genler, tümör ilerlemesi ve EMT ile ilişkili bilinir. TamR hücrelerindeki EGFR kinaz aktivitesinin inhibisyonu, beta-katenin tirozin fosforileasyonunu azalttı, beta-katenin-E-kadherin ilişkisini artırdı ve hücre-hücre yapışkanlığını teşvik etti. Bu tedavi edilen hücrelerde, beta-katenin ve Lef-1 arasındaki ilişki de azaldı ve c-myc, siklin-D1, CD44 ve COX-2 genlerinin transkripsiyonu da azaltıldı. Bu sonuçlar, tamoksifen direncili meme kanseri hücrelerindeki homotipik yapışkanlığın, EGFR tarafından beta-katenin fosforilasyon durumunun düzenlenmesine bağlı olarak bozuk olduğunu ve bu durumun, in vitro daha saldırgan bir fenotip ve mesenkim fenotipine geçişte katkıda bulunabileceğini öne sürmektedir.


Expression profiles of Toll-like receptors in non-small cell lung cancer and idiopathic pulmonary fibrosis.

İdiopatik akciğer fibrozisi (IPF) olan hastalarda akciğer kanseri daha sık görülür. İnnat bağışıklık sisteminin önemli bir bileşeni olan Toll-like reseptörlerinin (TLR'lar) interstisiyel akciğer hastalıkları (ILD'ler) ve akciğer kanseri patogenezi üzerindeki rolü netleştirilmemiştir. 16 IPF hastası, 16 küçük hücreli olmayan akciğer kanseri (NSCLC) hastası ve 9 kontrol hastasından oluşan bronşalveolar lavaj sıvısı (BALF) örneklerinde TLR2, TLR3, TLR4, TLR7, TLR8 ve TLR9 mRNA ifadesini nicel olarak ölçmek için gerçek zamanlı ters transkriptaz polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) kullanılmıştır. TLR2, TLR3, TLR4 ve TLR9 protein ifadesi, BALF T lenfositlerinde akış sitometri ile değerlendirilmiştir. NSCLC'de TLR3 mRNA ifadesi, IPF'ye (p=0.023) ve kontrol grubuna (p=0.001) kıyasla anlamlı derecede daha yüksektir. Hem NSCLC hem de IPF gruplarında TLR7 mRNA ifadesi, kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede daha yüksektir (p=0.029, p=0.009). Hem NSCLC hem de IPF gruplarında TLR9 mRNA ifadesi, kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede daha yüksektir (p=0.01, p=0.001). Son olarak, IPF hastalarında TLR2 mRNA ifadesi, kontrol grubuna kıyasla anlamlı derecede daha yüksektir (p=0.042). Akış sitometri, IPF hastalarında TLR3 ve TLR9 ifadesinin NSCLC grubuna kıyasla azaldığını (p=0.02, p=0.014) ve IPF'de TLR9 ifadesinin kontrol grubuna kıyasla azaldığını (p=0.04) ortaya koymuştur. TLR2 protein ifadesi, IPF hastalarında NSCLC grubuna kıyasla anlamlı derecede daha yüksektir (p=0.04). NSCLC hastalarında endosomal TLR'ların artan ifadesi ve akciğer fibrozisinde TLR2'nin yükseltilmiş ifadesi, bu çalışmanın ana sonuçlarıdır. Bu sonuçlar, NSCLC ve IPF arasında ortak bir TLR yolu