Proteogenomics to discover the full coding content of genomes: a computational perspective.

Proteogenomik, genomik ve proteomik alanlarının kesiştiği bir alanda ortaya çıkan bir disiplindir. Genom veritabanlarına karşı tandem kütle spektroskopisini arayarak protein kodlayan genleri tanımlama ve karakterize etme imkanı sağlayan, gevşek bir teknoloji koleksiyonudur. Proteogenomik peptidler, standart anotasyon yöntemleriyle belirlenmesi zor veya imkansız olan gen anotasyonu için değerli bilgiler sağlar. Örnekler arasında çeviri onaylama, okuma çerçevesi belirleme, gen ve eksen sınırlarının tanımlanması, post-çevrimsel işleme kanıtı, alternatif sereleme de dahil olmak üzere farklı serelemelerin tanımlanması ve tamamen yeni genlerin tahmini yer alır. Proteogenomik, vaatlerini yerine getirmek için, özellikle peptit tanımlama hızı ve doğruluğu, özel veritabanlarının oluşturulması ve aranması, örnekleme önyargısının düzeltilmesi ve diğerleri gibi bir dizi teknolojik engeli aşmalıdır. Bu makale, alanın mevcut durumunu inceler, mevcut başarıları ve hesaplamanın bu zorlukları aşmadaki rolünü vurgular. Teknolojik ve algoritmik gelişmelerin, arabidopsis, maya, sinek ve insan gibi birçok model organizmada büyük ölçekli proteogenomik çalışmaların mümkün olmasını sağladığını açıklıyoruz. Ayrıca, karmaşık gen yapılarıyla ilgili sorunlara yönelik erken çabalar, ilişkili türlerin genomlarına karşı arama ve immünoglobulin geni yeniden yapılandırması hakkında bir önizleme de sunuyoruz.


The in vitro phosphorylation of p53 by calcium-dependent protein kinase C--characterization of a protein-kinase-C-binding site on p53.

In vitro deneylerde, kalsiyum iyonuna bağlı protein kinaz C (PKC), rekombine fareli p53 proteini üzerinde birkaç amino asit kalıntısını fosforile eder. Bu nedenle, sentetik p53-(357-381) peptidi, PKC tarafından Ser ve Thr kalıntılarında çoklu fosforilasyona uğrar, bu da Ser360, Thr365, Ser370 ve Thr377 kalıntılarını içerir. Ayrıca, p53-(357-381) peptidinin mikromolar konsantrasyonlarda, p53'ün spesifik bir DNA bağlama yeteneğini uyardığını da kanıtladık. Bu uyarı, PKC tarafından fosforilasyona uğradığında kaybolur. PKC bağımlı p53-(357-381) peptidinin fosforilasyon mekanizmalarını daha da karakterize etmek için, rekombine p53 ve p53-(357-381) peptidinin PKC tarafından fosforilasyonu karşılaştırıldı. Sonuçlar, tam uzunlukta p53'ün C-terminal PKC siteleri üzerindeki fosforilasyonunun, fosforilasyon sitelerinin erişilebilirliğine bağlı olduğunu ve p53-(357-381) peptidinden farklı bir p53 alanının PKC'ye bağlandığını göstermektedir. Bu nedenle, p53'ün C-terminal bölgesinde ve 357-381 kalıntılarının yanında bulunan, 27 amino asitlik bir peptid olan p53-(320-346) peptidini tanımladık. p53-(320-346) peptidi ve PKC arasındaki etkileşim, PKC'nin otofosforilasyonunu ve substratlarının, örneğin p53-(357-381) peptidi, neurogranin ve histon H1'in fosforilasyonunu engeller. Geleneksel kalsiyum iyonuna bağlı PKC alfa, beta ve gamma ve PKC'nin katalitik fragmanı (PKM), p53-(320-346) peptidi tarafından neredeyse eşit derecede engellenebilir. Kalsiyum bağımsız PKC delta, çok daha az hassastır. Bu bulguların, p53'ün in vivo'da PKC tarafından fosforilasyonu konusundaki anlamları tartışılmaktadır.


Role of ocular pigment epithelial cells in immune privilege

Göz mikro ortamı hem immün baskılayıcı hem de anti-enflamatuar bir doğaya sahiptir. Göz pigment epiteli (PE) hücreleri, gözden izole edilmiş olup, T hücre reseptörü bağımlı T hücre aktivitesini bastırma ve düzenleyici T hücrelerin in vitro indüklenmesinde bir yeteneğe sahiptir. Bu özellik, hücrelerin yüzeyde ve çözünür inhibitör moleküller üretme kapasitelerine bağlıdır, örneğin CD86 (B7-2), dönüşüm büyüme faktörü (TGF)-β, trombospondin-1, programlı hücre ölümü 1 ligand 1 (PD-L1/B7-H1) ve sitotoksik T lenfosit ilişkili antijen 2α. Iris, silindirik vücut ve retina'dan kültürlenmiş göz PE hücreleri, kısmen örtüşen mekanizmalar yoluyla T hücre aktivitesini bireysel olarak baskılayabilir. Ayrıca, PE'den türetilen düzenleyici T hücreleri, gözde bağışıklık düzenlenmesinde rol oynayan işlevler kazanır. Gözde, bağışıklık medyasyonlu enflamasyonu kontrol etmek için çoklu stratejiler kullanılır. Bu fenomen, bağışıklık ayrıcalığı olarak bilinir ve körlüğe yol açabilecek yan etki hücrelerine zarar vermeyi önlemede yardımcı olur. Bu inceleme, göz PE hücrelerinin immün baskılayıcı özelliğine ve bağışıklık ayrıcalığı sitelerinde oynadığı role odaklanmaktadır.


Drug-resistant Salmonella in the United States: an epidemiologic perspective.

Salmonella enfeksiyonu, Amerika Birleşik Devletleri'nde büyük oranda sağlık sorunu oluşturmaktadır. Her yıl, 40.000'den fazla bildirilen vaka, 500 ölüm ve 50 milyonun üzerinde maliyeti olan $50 milyondan fazla maliyeti vardır. Salmonella türlerinde antimikrobiyal direnç artmaktadır, bu da önemli halk sağlığı sonuçları olan bir bulgu. Bakterilerin bulaşma zinciri genellikle karmaşıktır, ancak epidemiyolojik ve laboratuvar çalışmaları birleştirilerek moleküler biyolojide yeni yöntemler kullanılarak, antimikrobiyal dirençli salmonellaları birincil kaynaklarına, hayvan kaynaklı gıdalara izlemek mümkündür. Bu çalışmalar, gıda hayvanlarına maruz bırakılan antimikrobiyal ilaçların, dirençli türlerin ortaya çıkmasına ve devam etmesine neden olan seçici baskı sağladığını göstermektedir.


Glutamine-specific N-terminal amidase, a component of the N-end rule pathway.

N-terminal Gln'in deamidasyonu, N-terminal amididaz olarak bilinen Nt(Q)-amidaz tarafından gerçekleştirilir ve bu, protein parçalanması için N-son kural yolunun bir parçasıdır. Farelerde Nt(Q)-amidaz aktivitesini, Ntaq1 olarak adlandırılan, tespit ettik; sığır beyinlerinden Ntaq1'i saflaştırdık; genini belirledik ve bu enzimi analiz etmeye başladık. Ntaq1, hayvanlar, bitkiler ve bazı mantarların arasında yüksek derecede korunmuştur, ancak diğer amidazların dizilerine benzemeyen bir diziye sahiptir. Daha önce, burada Nt(Q)-amidaz'ı kodlayan *Drosophila* Cg8253 geninde uzun süreli hafıza bozukluğu olan bir mutasyon tespit ettik. Diğer çalışmalar, burada Nt(Q)-amidaz olarak tanımlanan, karakterize edilmemiş insan C8orf32 proteininin protein bağlayıcılarını tanımladı. İlginç bir şekilde, "yüksek verimlilik" çalışmaları son zamanlarda C8orf32 (Ntaq1) için kristal yapısını çözdü. Ntaq1'e yönelik sitel yönlendirilmiş mutajeniz ve kristal yapısı, Nt(Q)-amidaz'ın aktif sitesinin ve katalitik mekanizmasının transglutaminazlara benzer olduğunu göstermektedir.


Brahma-related gene 1-dependent STAT3 recruitment at IL-6-inducible genes.

IL-6, çok yönlü işlevleri olan bir immünoregülatör sitokinidir; hemopoezis, proliferasyon ve tümörjenizis dahil olmak üzere birçok alanda rol oynar. IL-6, STAT3'ün fosforilasyonunu, dimerizasyonunu ve nükleer translokasyonunu tetikler, bu da hedef promotörlere bağlanarak transkripsiyonu etkinleştiren STAT3'ün bağlanmasını sağlar. Yastıkla ilişkili gen 1 (BRG1), maya eşleşme tipi değiştirme ve sükroz olmayan fermantasyon kromatin yeniden yapılandırma kompleksinin enzim motoru olarak, IFN hedeflerine STAT1 veya STAT1/STAT2 içeren komplekslerin rekrut edilmesinde kritik öneme sahiptir. BRG1'in STAT3 rekrutmanına da ihtiyaç duyulabileceği hipotezini ortaya attık. Bu çalışmada, insan IL-6'ya duyarlı genlerin bir alt kümesinin BRG1 bağımlı olarak indüklendiğini gösteriyoruz. BRG1 bu hedeflerde sürekli olarak bulunur ve STAT3 rekrutmanını, aşağı akışlı histon modifikasyonlarını ve IL-6'ya bağlı kromatin yeniden yapılandırmasını gerektirir. IL-6 ile tetiklenen STAT3'ün IFN düzenleyici faktör 1 promotörüne rekrut edilmesi ve sonraki mRNA sentezi, BRG1 bağımlıdır, hatta IFN-gamma ile medyasız STAT1'in bu lokusa rekrut edilmesi BRG1 bağımsızdır. BRG1 ayrıca IFN indüklenmiş transmembran protein 3 ve IFN-gamma indüklenmiş protein 16'nın temel ifadelerini artırdı ve IFN düzenleyici faktör 1 promotörünün temel kromatin erişilebilirliği. Temel ifade üzerindeki etki, STAT3 bağımsızdır, çünkü küçük müdahale RNA (siRNA) ile gösterildiği gibi. Önceki gözlemlerle birlikte, bu veriler BRG1'in birden fazla sitokin duyarlı promotörde STAT erişilebilirliğini medyede ve aynı hedefe farklı STAT proteinlerinin erişimi açısından promotör spesifik farklılıkları ortaya çıkardığını göstermektedir.


High and low fat consumers, their macronutrient intake and body mass index: further analysis of the National Diet and Nutrition Survey of British Adults.

## Amaçlar
Yüksek ve düşük yağ tüketicilerinin farklı özelliklerini keşfetmek, özellikle makro besin alımı ve vücut kitle indeksi.

## Tasarım
İngiliz Yetişkinleri Beslenme ve Beslenme Anketinden verilerin yeniden analizi. Yüksek ve düşük yağ tüketicileri grupları, 7 günlük ağırlıklandırılmış gıda kayıtlarının geçerli enerji alımı için kullanıldığı temelinde karşılaştırıldı. Bireyler, % enerji yağ (FAT%) ve tüketilen yağın mutlak miktarı (FATg) temelinde iki şekilde sınıflandırıldı. Yüksek FAT% kriteri > 45% (yüksek yağ) ve ≤ 35% (düşük yağ) olarak tanımlandı. FATg grubu için yüksek yağ grubu eşiği erkeklerde günde > 138 g ve kadınlarda günde > 102 g, düşük yağ grubu ise erkeklerde günde < 85 g ve kadınlarda günde < 70 g idi.

## Çalışma Alanı
1986-1987 yılları arasında İngiltere'deki özel evlerde beslenme verileri toplandı.

## Katılımcılar
Toplam 2197 kişiden, diyetle ilgili veriler toplamak için slimming yapan, hasta olan veya BMR: EI < 1.2 olan bireyler dışlandı. Kalan 1240 kişiden, %10.8'i (toplam nüfusun %6.1'i) düşük yağ tüketicileri (erkek 76, kadın 58) ve %15.4 yüksek yağ tüketicileri (toplam nüfusun %8.7'si, erkek 93, kadın 98) olarak sınıflandırıldı.

## Ana Sonuç Ölçümleri
Makro besin alımı ve vücut kitle indeksi (VKİ).

## Sonuçlar
Konu gruplarının sınıflandırması, yüksek ve düşük yağ gruplarını tanımlamak için FAT% ve FATg kriterlerinde değişiklik olduğunda %30'u değiştirdi. Besin alımları, grupları tanımlamaya göre farklılık gösterdi. Yüksek yağ FATg grubu, düşük yağ FATg grubundan tüm besinlerde anlamlı daha fazla tüketiyordu. Ancak, bu FAT% analizi için geçerli değildi; yüksek yağ grubu daha fazla yağ ve daha az karbonhidrat tüketiyordu. Ortalama VKİ, yüksek yağ grubunda düşük yağ grubuna kıyasla daha yüksek eğilimi vardı, özellikle


Quantitative, genome-wide analysis of eukaryotic replication initiation and termination.

DNA replikasyonunun birçok temel yönü, DNA sentezinin başlangıç ve bitiş yerlerinin kesin konumları, kökenlerin ne sıklıkta kullanıldığı ve transkripsiyonun telofaz ilerlemesini nasıl etkilediği gibi, kötü anlaşılmıştır. Okazaki parçalarının derin dizilemesi yoluyla, S. cerevisiae genomunda replikasyon telofazının yönünü kapsamlı bir şekilde belgeliyoruz, bu da başlangıç, köken verimliliği, telofaz ilerlemesi ve bitişin sistematik analizini mümkün kılıyor. Gösteriyoruz ki, önde gelen telofazın başlatılması, replikasyon kökenlerinde nükleozomdan yoksun bir bölgede tercihen meydana geliyor. Geç kökenlerin erken ateşlenmesine izin veren bir cepte, replikasyon bitişinin büyük ölçüde pasif bir olgu olduğunu ve cis-etkileyici dizilere veya replikasyon telofazının duraklamasına dayanmadığını gösteriyoruz. Replikasyon profili, köken ateşleme kinetiklerine büyük ölçüde bağlı olduğundan, asenkron bir kültürden kromozom genişliği zaman profillerini yeniden yapılandırabiliyoruz.


The murine H19 gene is activated during embryonic stem cell differentiation in vitro and at the time of implantation in the developing embryo.

In vitro murin embriyosel kök hücrelerinin farklılaştırılması, embriyonun implantasyonundan kısa bir süre önce ve sonra meydana gelen olayları taklit eder. Bu sistemi, farklıyal cDNA klonlamasıyla birlikte kullanarak, erken embriyojeniz sırasında düzenlenen genlerin ifadelerini belirledik. Burada, bu tür birkaç cDNA klonunun izolasyonunu açıklıyoruz, bunlardan biri H19 genine karşılık geliyor. Bu gen, implantasyon zamanında ekstraembriyik hücre tiplerinde aktif hale gelir, bu da bu aşamada gelişimin bir rol oynayabileceğini ve daha sonra orta gebelik embriyosunun tüm hücrelerinde ifade edilirken, gelişen merkezi ve periferik sinir sistemlerinin çoğunun istisnası olduğunu gösterir. Doğumdan sonra, bu genin ifadesi tüm dokularda sona erer veya dramatik olarak azalır.


Localization of Sir2p: the nucleolus as a compartment for silent information regulators.

Vahşi tip mayalı maya türlerinde, SIR3, SIR4 ve RAP1 tarafından kodlanan proteinler, interfase çekirdeklerinde sınırlı sayıda odakta telomerik DNA ile birlikte ko-yerleşir. Sir2p'nin immüno-boyanması, Rap1 odaklarıyla eşleşen nokta boyanmasının yanı sıra, Sir2p'nin nükleolun bir alt bölgesine de yerleştiğini gösterir. Sir2p'nin hem rDNA tekrarının boşluğu hem de telomerde bulunması, formaldehit çapraz bağlama ve anti-Sir2p antikorları ile immüno-precipitasyonla doğrulanır. Sir4p eksikliği olan türlerde, Sir3p nükleolda yoğunlaşır, bu da SIR2 ve UTH4, mayada ömür süresini düzenleyen bir gen gerektiren bir yolla gerçekleşir. Sir2p ve Sir3p'nin beklenmedik nükleol yerleşimi, sir mutasyonlarının rDNA kararlılığı ve maya ömrü üzerindeki gözlemlenen etkilerle korelasyon gösterir, sessiz bilgi düzenleyici faktörlerin yeni bir eylem yeri tanımlar.


Optogenetics reveal delayed afferent synaptogenesis on grafted human-induced pluripotent stem cell-derived neural progenitors.

Somatik hücrelerin pluripotanslık kök hücre durumuna yeniden programlanması, nörolojik bozukluklarda hücre değiştirme terapisi ve hastalık modellemesi için yeni fırsatlar açtı. Bununla birlikte, nakledilen insan indüklenmiş pluripotanslık kök hücrelerinin (hiPSCs) ne ölçüde işlevsel nöron fenotipine farklılaştığını ve ev sahibi devreye entegre olup olmadığını bilmek hala bilinmiyor. Burada, hipereksitatif epileptik dokunun in vitro modeli olan organotipik hipokampal dilim kültürleri (OHSCs) ve yetişkin farelerde in vivo nakledilen hiPSC'lerden türetilen nöronların ayrıntılı işlevsel özelliklerini ve sinaptik entegrasyonunu sunuyoruz. Öncelikle, uzun süreli kendini yenileyen nöroepiteliyal kök (lt-NES) hücreler olarak farklılaştırılan hiPSCs'ler, öncelikle GABA'rık nöronlar oluşturan hücrelerdir. 6 hafta boyunca OHSC'lerde farklılandırıldığında, lt-NES hücrelerinden türetilen nöronlar, tetrodotoksin duyarlı sodyum akımları ve aksiyon potansiyelleri (AP'ler) gibi nöronal özellikler ve hem spontan hem de uyarıcı sonrası sinaptik akımlar göstererek işlevsel afferent sinaptik girdileri sergilediler. Nakledilen hücreler, OHSC'lerdeki ev sahibi hücrelere kıyasla daha yüksek giriş direnci, daha düşük istirahat membran potansiyeli ve daha düşük ambalaj ve daha uzun süreli AP'lere sahip belirgin bir elektrofizyolojik profile sahipti. Nakledilen lt-NES hücrelerinden türetilen nöronların sinaptik afferentlerinin kökenini araştırmak için, ev sahibi nöronlar Channelrhodopsin-2 (ChR2) ile transdüktü ve mavi ışıkla optogenetik olarak uyarıldı. 6. haftadan sonra nakledilmesinden 6 hafta sonra, grafted lt-NES hücrelerinden türetilen nöronlarda bütün hücre patch-clamp tekniği kullanılarak sinaptik akımlar kaydedildi. Daha uzun farklılaşma süreleri, 24 hafta boyunca in vivo nakledilmesinden sonra, daha olgun içsel özellikler ve lt-NES hücrelerinden türetilen nöronlara ev sahibi nöronlardan kapsamlı sinaptik afferentler ortaya çıkardı, bu da bu hücrelerin uzunca bir süre farklılaşma/olgunlaşma ve sinaptogenez için


Anti-CD3 monoclonal antibody in new-onset type 1 diabetes mellitus.

ARKA PLAN Tip 1 diyabet melitüsü, insülin üreten beta hücrelerine zararlı etki eden otoimmün bir hastalıktır. Önceki klinik çalışmalar, sürekli bağışıklık baskısının, insülin üretiminin kaybını geçici olarak yavaşlattığını göstermiştir. Ön klinik çalışmalar, bir CD3'e karşı monoklonal antikorun, diyabetin ilk sunumunda hiperglisemiyi tersine çevirebileceğini ve tekrarlayan hastalığa tolerans geliştirebileceğini öne sürmüştür. YÖNTEMLER Tip 1 diyabet melitüsü olan hastalarda insülin üretiminin kaybına etkilerini incelemek için, insanlaştırılmış, aktifleştirilmemiş bir CD3 monoklonal antikor olan hOKT3gamma1(Ala-Ala)'yi kullandık. Tanıdan 6 hafta sonra, 24 hasta, ya tek bir 14 günlük tedavi kursu için monoklonal antikor alacak ya da antikor almayacak şekilde rastgele ayrıldılar ve hastalığın ilk yılında incelendiler. SONUÇLAR Tedavi, tedavi grubundaki 12 hastadan 9'unda bir yıl sonra insülin üretimini korudu veya geliştirdi, ancak kontrol grubundaki sadece 2 hastada sürdürülebilir bir yanıt görüldü (P=0,01). Monoklonal antikorun insülin yanıtlarına etkisi, tanıdan en az 12 ay sonra da devam etti. Hemoglobin A1c seviyeleri ve insülin dozları da monoklonal antikor grubunda azaldı. Ciddi yan etkiler görülmedi, en yaygın yan etkiler ateş, döküntü ve anemiydi. Klinik yanıtlar, tedaviden 30 ve 90 gün sonra CD4+ T hücreleri ile CD8+ T hücreleri oranı değişimiyle ilişkiliydi. SONUÇLAR hOKT3gamma1(Ala-Ala) tedavisi, tip 1 diyabet melitüsünün ilk yılında çoğu hastada insülin üretiminin bozulmasını hafifletir ve metabolik kontrolü iyileştirir. Anti-CD3 monoklonal antikorun etki mekanizması, zararlı T hücrelere doğrudan etkiler, düzenleyici hücre popülasyonlarının indüklenmesi veya her ikisinin bir kombinasyonu olabilir.


Establishment and in vitro differentiation of a new embryonic stem cell line from human blastocyst.

Embriyonik kök hücreler, tüm üç embriyonik germ tabakalarının türevlerine dönüşme potansiyeline sahip olarak, in vitro olarak bölünmeye devam edebilir ve farklılaşmayı koruyabilir. Bu hücreler, in vitro farklılaşma çalışmaları, gen işlevi vb. için potansiyel taşır. Bu çalışmanın amacı, insan embriyonik kök hücre hattı üretmekti. Bir insan blastositin iç hücre kütlesi, embriyofibroblastlar üzerine kültürlendi ve embriyonik kök hücre ortamı ile ilgili ek maddeler eklendi. Kurulan hat, morfoloji; geçiş; dondurma ve çözme; alkalin fosfataz; Oct-4 ifadesi; yüzey işaretçileri Tra-1-60 ve Tra-1-81 dahil; ve kromozom ve kendiliğinden farklılaşma ile değerlendirildi. Farklılaşmış kardiyomiyositler ve nöronlar, iletken elektron mikroskobu ve immünohistokimya ile değerlendirildi. Burada, bir insan blastositten elde edilen yeni bir embriyonik kök hücre hattı (Royan H1) rapor ediyoruz. Bu hücre hattı, 30'dan fazla geçişte sürekli olarak morfolojik olarak undiferente kalırken, normal XX kromozom yapısını korur, dondurma ve çözme işlemlerinden sonra canlı kalır ve alkalin fosfataz, Oct-4, Tra-1-60 ve Tra-1-81 ifade eder. Bu hücreler, insan lekyez inhibitör faktörü (rhLIF) rekombinasyonlu veya rekombinasyonlu olmayan embriyofibroblast besleyici katmanları üzerinde büyürken undiferente kalır ve atma kardiyomiyositler ve nöronlar üretebilen embriyoid gövdeleri oluşturabilir. Bu sonuçlar, Royan H1 hücrelerinin yeni bir insan embriyonik kök hücre hattı olduğunu tanımlar.


Lactate Metabolism in Human Lung Tumors

Kanser hücreleri kültürde glikoz tüketir ve laktat salgılar. Canlı tümörlerde laktatın enerji metabolizmasına katkısı bilinmemektedir. Daha önce, insan küçük hücreli olmayan akciğer kanserleri (NSCLC'ler) tricarboxilik asit (TCA) döngüsünde glikoz oksidasyonunu rapor etmiştik. Burada, NSCLC'lerde de laktatın TCA döngüsü için karbon kaynağı olduğunu gösteriyoruz. İnsan NSCLC'lerde, laktat kullanımının en belirgin kanıtları yüksek 18fluorodeoksiglikoz alımı ve agresif onkolojik davranışa sahip tümörlerde gözlemlendi. İnsan NSCLC hastalarına 13C-laktat enjekte etmek, TCA döngüsü metabolitlerinin kapsamlı etiketlenmesini ortaya koydu. Farelerde, tümör hücrelerinden monokarboksilat taşıyıcı-1 (MCT1) geninin silinmesi, laktat bağımlı metabolit etiketlenmesinin ortadan kalkmasını sağladı, bu da tümör hücrelerinin bağımsız olarak laktat aldığını doğruladı. Şaşırtıcı bir şekilde, laktat ve glikoz metabolizmasını doğrudan karşılaştırmak, laktatın TCA döngüsüne katkısının baskın olduğunu gösterdi. Veriler, gerçek insan NSCLC'lerin de laktatı canlı olarak yakıt olarak kullanabileceğini göstermektedir.


Increased lipid peroxidation as a mechanism of methionine-induced atherosclerosis in rabbits.

Metiyonin, transmetilasyon/transsulfürasyon yolu ile homositin'e dönüştürülür, bu da lipit peroksidasyonu da dahil olmak üzere çeşitli mekanizmalar yoluyla ateroskleroz'a neden olabilen atherojenik etkiler gösterebilir. Bu nedenle, aşırı diyet metiyonini ateroskleroz gelişimini tetikleyebilir. Bu hipotezi test etmek için, kan ve aort thiobarbitürik asit reaktif maddeleri (TBARS), ayrıca aort ve kırmızı kan hücrelerinde süperoksit dismutaz (SOD), katalaz ve selenyum bağımlı glütatiyon peroksidaz (GPX) aktiviteleri ölçüldü. Aortların histolojik incelemeleri de yapıldı. Rabbitlere 0.3% metiyonin zenginleştirilmiş diyetle 6 veya 9 ay beslemek, kan ve aort TBARS seviyelerinde ve aort antioksidan enzim aktiviteleri açısından anlamlı artışlara neden oldu. Bununla birlikte, kan antioksidan aktivitesinde (AOA) bir azalma gözlemlendi. Kırmızı kan hücrelerinde, SOD aktivitesi arttı, katalaz normal kaldı ve GPX tedavi edilen hayvanlarda azaldı. Aortların histolojik incelemeleri, metiyonin beslenen rabbitlerde tipik aterosklerotik değişiklikleri, örneğin intimal kalınlaşma, kolesterol birikimi ve kalsifikasyon gösterdi. Bu sonuçlar, yüksek metiyonin diyetinin rabbitlerde aterosklerozu tetikleyebileceğini ve lipit peroksidasyonu ve antioksidan süreçlerdeki bozulmaların olası atherojenik etkisinin mekanizmalarını işaret ettiğini doğrular.


Sex differences in sex chromosome gene expression in mouse brain.

Ana soru, seks kromozomlarında kodlanan genlerin, gonadal sekresyonlar tarafından tetiklenmeden, non-gonadal dokularda doğrudan etki ederek cinsiyet farklılıklarına neden olup olmaması veya tüm somatik dokulardaki cinsiyet farklılıklarının bu sekresyonlar tarafından oluşturulup oluşturulmadığıdır. Bu sorunun bir parçası olarak, fare X-Y homolog gen çiftlerinin beyin dokusunda cinsiyet spesifik bir şekilde ifade edilip edilmediğini araştırdık. RT-PCR ve kuzey blot analizi kullanarak, sekiz Y bağlantılı genin yanı sıra X bağlantılı homologlarının beyin dokusunda mRNA ifade düzeylerini, 13.5 gün post-koitüm, doğum günü (P1) ve yetişkinlik dönemlerinde değerlendirdik. Altı Y geninin transkriptleri bir ya da daha fazla dönemde ifade edildi: Usp9y, Ube1y, Smcy, Eif2s3y, Uty ve Dby. Bu genlerin ifadesi ayrıca XY dişi beyin dokusunda da meydana geldi ve bu nedenle testiküler sekresyonlara ihtiyaç duymuyor. Altı X bağlantılı homolog (Usp9x, Ube1x, Smcx, Eif2s3x, Utx ve Dbx) de beyin dokusunda ifade edildi ve yetişkinlikte, bu transkriptlerin hepsi, cinsiyet durumuna bakılmaksızın, dişi beyin dokusunda erkeklerden daha yüksek seviyelerde ifade edildi. Bu gen çiftlerinden beşinde, erkeklerde Y bağlantılı homologun ifadesi, dişi X gen ifade eğiliminin telafi etmek için yeterli değildi. Usp9x/y, Ube1x/y ve Eif2s3x/y gen çiftleri, beyin dokusunda farklı bir yaşa veya dokuya bağlı olarak farklı bir ifade deseni gösterdiği için, işlevsel olarak eşdeğer olmayabilir. Bu cinsiyetler arası X-Y gen ifade farklılıkları, bu genlerin beyin gelişimi ve işlevindeki cinsiyet farklılıklarına katılabilecekleri birkaç mekanizma öneriyor.


Genome architecture, rearrangements and genomic disorders.

Artan sayıda insan hastalığı, istikrarsız genomik bölgelerde tekrarlanan DNA yeniden düzenlemelerinden kaynaklandığı tanınmaktadır. Bunlara genomik bozukluklar denir, klinik fenotip, yeniden düzenlenmiş genomik parçalardaki (gen)lerin anormal dozunda bir sonuç olarak ortaya çıkar. Hem inter- hem de intrachromosomal yeniden düzenlemeler, bölgeye özgü düşük kopyalı tekrarlar (LCR'ler) varlığından kolaylaşır ve paraloglu genomik segmentler arasında nonallelik homolog rekombinasyon (NAHR) sonucu ortaya çıkar. LCR'ler genellikle yaklaşık 10-400 kb genomik DNA'yı kapsar, %97 veya daha fazla dizin kimliği paylaşır ve homolog rekombinasyon için alt yapı sağlar, bu nedenle bölge yeniden düzenlemelere yatkın hale gelir. Ayrıca, daha yüksek düzenlenmiş genomik mimariyi içeren LCR'lerin, primat türleşmesiyle birlikte eşlik eden karyotip evriminin önemli bir rol oynadığı öne sürülmüştür.


painDETECT: a new screening questionnaire to identify neuropathic components in patients with back pain.

# Amaç:
Nokisetik ve nöropatik bileşenler, ağrının oluşmasında her ikisi de rol oynar. Bu bileşenler farklı ağrı yönetimi stratejileri gerektirdiğinden, tedavi öncesi ve sırasında doğru ağrı tanısı koymak çok arzulanır. Kronik ağrı hastalarının önemli bir alt grubunu oluşturan düşük sırt ağrısı (LBP) hastaları üzerinde aşağıdaki konuları ele aldık: (i) kronik LBP hastalarında nöropatik ağrı (NeP) bileşenlerini tespit etmek için basit, doğrulanmış bir tarama aracı oluşturmak, (ii) büyük ölçekli bir anketle LBP'de nöropatik ağrı bileşenlerinin yaygınlığını belirlemek ve (iii) LBP hastalarının NeP bileşeni varsa, daha kötü veya farklı komorbiditeler yaşayıp yaşamadıklarını belirlemek.

# Yöntemler:
Alman Nöropatik Ağrı Araştırma Ağı ile işbirliği içinde, bir çok merkezli çalışmada ve daha sonra yaklaşık 8000 LBP hastasına uygulayarak painDETECT anketini (PD-Q) geliştirdik ve doğruladık.

# Sonuçlar:
PD-Q, yüksek duyarlılık, özgüllük ve pozitif tahmin doğruluğu olan güvenilir bir tarama aracıdır; bunlar, bir el bilgisayarında 84% ve kalem ve kağıt anketinde sırasıyla 85%, 80% ve 83% olarak ölçüldü. Kronik LBP hastalarının seçilmemiş bir kohortunda, çoğunlukla nöropatik ağrı olan hastaların %37'si bulundu. NeP olan hastalar, depresyon, panik/anksiyete ve uyku bozuklukları gibi daha fazla (ve daha şiddetli) komorbiditeler gösterdi. Bu, işlevsellik ve sağlık hizmetlerinden yararlanma üzerinde de etkilendi. Verilen LBP'nin genel nüfusta yaygınlığına dayanarak, tüm Alman kadınlarının %14,5'i ve tüm Alman erkeklerinin %11,4'ü baskın nöropatik ağrı bileşeni olan LBP'den muzdarip olduğunu hesapladık.

# Sonuç:
Basit, hastaya dayalı, kullanımı kolay tarama anketleri, hem bireysel LBP hastalarında hem de bu hastaların heterojen kohortlarında nöropatik ağrı bileşenlerinin yaygınlığını belirlemede kullanılabilir. NeP, daha şiddetli ağrı


Scoring of dual fluorescein and ICG inflammatory angiographic signs for the grading of posterior segment inflammation (dual fluorescein and ICG angiographic scoring system for uveitis)

Amaç: Uveit izleminde ilerlemeyi takip etmek ve tedaviye yanıtı izlemek için semikantitatif çift fluoresin angiografisi (FA) ve indokyanin yeşil angiografisi (ICGA) puanlama sistemi önermek. Yöntemler: Puanlama sistemi, daha önce yayınlanan FA puanlama sistemlerine, standartlaştırılmış ICGA protokolüne ve posteriyer uveit bulgularının schematik yorumlanmasına dayanmaktadır. Posteriör segmentte devam eden iltihaplı süreci temsil eden fluoresin ve ICG angiografik işaretlere puan verdik. Her angiografik işaretin aktif intraoküler iltihap algımız üzerindeki etkisine göre derecelendirdik. FA ve ICGA arasında doğrudan karşılaştırma yapılabilmesini sağlamak için, toplam ICGA puanını FA toplam puanına göre ayarlamak için 2'lik bir katsayıyla çarptık. Sonuçlar: FA işaretleri için toplam maksimum puan 40 olarak belirlendi, bu da optik disk hiperflüoresansını, maküler edemi, retinal damar damlatma ve/veya sızıntısını, kapiller sızıntısını, retinal kapiller perfüzyon eksikliğini, optik disk neovaskülarizasyonunu, diğer yerlerde neovaskülarizasyonu, nokta sızıntılarını ve retinal ve/veya altretinal birikimi içerir. ICGA işaretleri için toplam maksimum puan 20 olarak belirlendi, bu da erken stromal damar hiperflüoresansını, koroid vaskülitini, koyu noktaları veya alanları (atrofiden hariç) ve optik disk hiperflüoresansını içerir. Sonuç: Önerilen fluoresin ve ICG çift angiografik puanlama sistemi, retinal ve koroid iltihabının büyüklüğünü tahmin etmeye, hastalığın ilerlemesini ve tedaviye yanıtı izlemeye ve klinik çalışmalar için karşılaştırılabilir veriler sağlamaya yardımcı olabilir. Önerilen sistemin klinik ortamlarda uygulanabilirliği test edilmeli ve intra- ve inter-gözlemci varyasyonları belirlenmelidir.


Improving outcomes of acute kidney injury: report of an initiative

Akut böbrek yetmezliği (ABY), birden fazla etyolojik faktörü içeren ve çeşitli ortamlarda ortaya çıkan karmaşık bir bozukluktur. Bozukluk, serum kreatinin düzeyinde hafif artıştan anüri böbrek yetmezliğine kadar değişen çeşitli klinik belirtilere sahiptir. Bu Akut Böbrek Yetmezliği Ağı, ABY'nin teşhisi ve sınıflandırması için standartlar önermiştir. Bu önerilen standartlar, gelecekteki çalışmalarda doğrulanması gereken standartlardır. Bu doğrulama süreci, Akut Böbrek Yetmezliği Ağı tarafından kolaylaştırılacaktır, çünkü bu ağ, hastaların sonuçlarını iyileştirmek için bilgi edinimini teşvik eden bir forum sunmaktadır.


A Screen for Endocytic Motifs

Yük seçimi için kaplı vesiküllere sinyal veren sıralama sinyalleri genellikle kısa doğrusal motiflerin biçimindedir. Üç clathrin-aracılı endositoz için motif tespit edildi: YXXPhi, [D/E]XXXL[L/I] ve FXNPXY. Yeni endositik motifler bulmak için, CD8 kimeraları için bir kütüphane oluşturduk, bu kimeraların sitoplazmik kuyruklarında rastgele diziler vardı ve yeni bir floresan aktivasyon hücre sıralama (FACS) tabanlı testi kullanarak içe aktarılan yapıları seçtik. En verimli şekilde içe aktarılan beş kuyruktan sadece biri geleneksel bir motifi içeriyordu. İkisi dileucin benzeri diziler içerir, bunlar [D/E]XXXL[L/I] motifinin varyasyonları gibi görünüyor. Başka bir tanesi yeni bir içe alma sinyali olan YXXXPhiN'i içerir, bu da mu2 mutasyonlu hücrelerde YXXPhi'ya bağlanamayan bir hücrede işlev görebiliyor, bu da YXXPhi motifinin bir varyasyonu olmadığını gösteriyor. Benzer diziler endojen proteinlerde de bulunur, bunlara işlevsel YXXXPhiN (klasik YXXPhi'ya ek olarak) dahil olmak üzere cytotoxic T-lymphosit ilişkili protein 4 (CTLA-4) bulunur. Bu nedenle, endositik motiflerin repertuarı, iyi karakterize edilmiş üç sıralama sinyali ötesindedir.


Microtubule stabilization reduces scarring and causes axon regeneration after spinal cord injury.

Hipertrofik yara izleme ve zayıf intrinsik akson büyüme kapasitesi, omurilik onarımı için büyük engeller oluşturur. Bu süreçler, mikrotübül dinamikleri tarafından sıkı bir şekilde düzenlenir. Burada, ılımlı mikrotübül istikrarı, omurilik yaralanması sonrası farelerde yara izleme oluşumunu çeşitli hücresel mekanizmalar yoluyla azalttı, bunlara transforming büyüme faktörü-β sinyalizasyonunun bastırılması dahildir. Bu, kondroitin sülfat proteoglikanlarının birikimini önledi ve büyüme yeteneğine sahip duyusal nöronların akson yenilenmesi için yaralanma yerini elverişli hale getirdi. Mikrotübül istikrarı ayrıca Raphe-omurilik traktının merkezi sinir sistemi aksonlarının büyümesini teşvik etti ve işlevsel iyileşmeye yol açtı. Bu nedenle, mikrotübül istikrarı, fibrotik yara izlemelerini azaltır ve aksonların büyüme kapasitesini artırır.


Histone tails: Directing the chromatin response to DNA damage.

Çok büyük bir enerji yatırımı, DNA çift iplik kırıkları (DSB) yanındaki büyük kromatin bölgelerini değiştirmek için harcanmaktadır. DSB oluşmasının hemen ardından, çok sayıda histon modifikasyonu, DNA onarım protein komplekslerinin indüklenebilir ve modüler bir araya gelmesi için bir platform oluşturmak amacıyla tetiklenir. Bu karmaşık sinyal ağı, DNA hasarını onarmak ve genomu hasarına yakın ve uzakta gerçekleşen hücresel süreçlerle iletişim kurmak için kritik öneme sahiptir. DNA hasarına doğru kromatin değişikliklerinin uygun şekilde yürütülmemesi, insanlarda ve genetik olarak mühendisleştirilmiş fare modellerinde gelişimsel bozukluklar, bağışıklık eksikliği ve malignite ile ilişkilendirilmiştir. Bu inceleme, memelilerde DNA hasarına duyarlı histon değişiklikleri hakkında mevcut bilgileri tartışacak ve genom bütünlüğünün korunmasındaki rollerini vurgulayacaktır.


Sestrin2 inhibits uncoupling protein 1 expression through suppressing reactive oxygen species.

Uncoupling proteini 1 (Ucp1), memelilerin kahverengi yağ dokusunun (BAT) mitokondriyal iç zarında lokalize olur ve oksidatif fosforlasyonu ayırarak ısı üretir. Soğuk maruz kalması veya besin bolluğu durumunda, simpatik sinir hücreleri BAT'ı Ucp1 ifade etmeye teşvik eder, böylece enerji atılımı ve termogenez indüklenir. Bu nedenle, artan Ucp1 ifadesi fare obezitesini azaltır ve insanlarda incelikle ilişkilidir. Bununla birlikte, bu önemine rağmen, Ucp1 ifadesinin moleküler düzeydeki fizyolojik düzenlenmesiyle ilgili sınırlı bir anlayış vardır. Burada, Ucp1 ifadesinin düzenlenmesinde Sestrin2 ve reaktif oksijen türlerinin (ROS) dahil olduğunu açıklıyoruz. Adipoz dokularda Sestrin2'nin transgenik aşırı ifadesi, hem temel hem de soğuk indüklenen Ucp1 ifadesini interscapular BAT'da inhibe ederek, termogenezin azalmasına ve yağ birikiminin artmasına yol açar. Endojen Sestrin2 de Ucp1 ifadesini bastırmak için önemlidir, çünkü Sestrin2(-/-) farelerin BAT'sında Ucp1 ifadesinin yüksek seviyeleri gözlemlenmiştir. Redoks aktif olmayan Sestrin2 mutasyonu, Ucp1 ifadesini düzenlemede etkisizdir, bu da Sestrin2'nin öncelikle ROS birikimini azaltarak Ucp1 ifadesini inhibe ettiğini öne sürmektedir. Bu sonuçlara tutarlı olarak, ROS'u baskılayan antioksidan maddeler, örneğin butil hidroksianisol ve N-asetilcistein, soğuk veya cAMP tarafından indüklenen Ucp1 ifadesini de inhibe etmiştir. p38 MAPK, cAMP tarafından indüklenen Ucp1 ifadesi için gerekli bir sinyalleme aracısı, ya Sestrin2 aşırı ifadesi veya antioksidan tedavileri tarafından inhibe edilmiştir. Bu bulgular birlikte, Sestrin2 ve antioksidanların Ucp1 ifadesini, ROS'a bağlı p38 MAPK aktivitesini baskılayarak inhibe ettiklerini, bu da BAT metabolizmasının uygunluğu için ROS'un kritik bir rol oynadığını ima etmektedir.


The non-catalytic function of XPG protein during dual incision in human nucleotide excision repair.

XPG, FEN-1 yapısal özelleşmiş endonükleaz ailesine bir üyedir. Bubble substratlarında 3' uç kesme aktivitesine sahiptir ve insan çift kesme (eksisyon nükleaz) onarım sisteminde 3' kesimi yapar. XPG'nin nükleik asit onarımındaki kesin rolünü araştırmak için, DNA bağlanması ve katalizde rol aldığı düşünülen iki amino asit kalıntısını mutajenize ettik, bir baculovirus/böcek hücresi sistemi kullanarak mutant proteinleri aşırı ürettik ve mutant proteinleri saflaştırdık ve karakterize ettik. D77A mutasyonu, birleşim kesme ve eksisyon aktivitesinde hafif bir etkiye sahipti ve mamali hücre dışı ekstraktler tarafından 5' kesimi kopardı. D812A mutasyonu, XPG'nin birleşim kesme ve 3' kesimi aktivitelerini tamamen ortadan kaldırdı, ancak XPF-ERCC1 ile yeniden yapılandırılmış eksisyon nükleaz (D812A), (6-4) fotoproduktin 23. ve 24. fosfat diester bağlarının 5' ucunda normal 5' kesimi gerçekleştirdi, ancak 3' kesimi üretmedi. Sonuç olarak, Asp-812, XPG'nin aktif kalıntısı olduğu ve 3' kesimi yapmanın yanı sıra, protein-DNA kompleksinde fiziksel varlığının, XPF-ERCC1 tarafından sonraki 5' kesimi için katalitik olmayan bir gereklilik olduğu sonucuna varıldı.


A 40-Hz auditory potential recorded from the human scalp.

Bilgisayar teknikleri, beyin dalgalarından ses uyaranlarına kilitlenmiş düzenli bir beyin potansiyeli dizisi çıkarır. Uyarının 8 ila 80 milisaniye sonra ortaya çıkan potansiyelleri, 40 Hz sinüs dalgasının 3 veya 4 döngüsüne benzer; burada bu dalgaların, sesler yaklaşık 40 saniyede bir tekrarlanırken tek, kararlı bir bileşik dalga oluşturarak birleştiğini gösteriyoruz. Bu fenomen, 40 Hz olayla ilgili potansiyel (ERP), teorik ve pratik açıdan ilgi çekici birkaç özelliğe sahiptir. Öncelikle, raporlara göre, cerrahi anestezi altında kaybolur ve görsel ve koku sistemindeki benzer fenomenlere benzer, bu da yeterli duyusal bilgilerin işlenmesinin 30-50 Hz aralığındaki döngüsel beyin olaylarına ihtiyaç duyabileceğini düşündürmektedir. İkincisi, 40 Hz ERP'nin gecikme ve amplitüd ölçümleri, belirli bir tonun uyardığı işitme siniri liflerinin sayısını ve bazal membran konumunu içerebileceğini gösterir. Üçüncüsü, yanıt, audiometrik frekanslar için normal yetişkin eşiklerine çok yakın ses yoğunluklarında mevcuttur, bu da klinik işitme testlerinde uygulanabilirlik sağlayabilir.


Bile acids: natural ligands for an orphan nuclear receptor.

Bile asitleri, kolesterol homeostazını kontrol eden genlerin transkripsiyonunu düzenleyen, tam olarak anlaşılmayan moleküler mekanizmalar aracılığıyla düzenler. Fizyolojik konsantrasyonlarda serbest ve konjuge chenodeoksikolik asit, lithokolik asit ve deoksikolik asit, farnesoid X reseptörü (FXR; NR1H4), bir yetim nükleer reseptörü etkinleştirir. Bu bile asitleri ve konjugatları, steroid reseptör koaktivatörü 1'den türetilen bir peptit ile FXR'nin etkileşimini modüle eden liganlar olarak işlev görür. Bu sonuçlar, kolesterol homeostazısını düzenleyebilecek bir nükleer bile asit sinyalleme yolu için kanıt sağlar.


The yeast ribosomal protein L32 and its gene.

Saccharomyces cerevisiae'deki ribozom proteini geni RPL32, iki nedenden ötürü özel ilgi görmektedir: 1) Gen, başka bir ribozom proteini geni olan RP29'a komşu olup, bu genin farklılaşmış transkripsiyonunun aynı kontrol dizilerinden sürüklenebileceği düşünülmektedir, 2) RPL32 geninin ürünü, ribozom proteini L32, transkriptinin splisini düzenlediği anlaşılmaktadır. RPL32 ayrıntılı olarak analiz edilmiştir. Hücre büyümesi için hayati öneme sahiptir. Dizisi, L32'nin 105 amino asitlik bir protein olduğunu, NH2 ucunda biraz bazik, COOH ucunda ise daha asidik olduğunu ve memelilerin ribozom proteini L30'a homolog olduğunu öngörmektedir. Okuma çerçevesi, L32'nin kısmi NH2 ucu analizi ile doğrulanmıştır. Nükleotit dizisi, 230 nükleotitlik bir intronu da öngörmektedir, bu intron GTCAGT sıra ile başlar ve TAC-TAAC sıra ile 40 nükleotit aşağıda sona erer. Intron, bir cDNA klonunun dizisinin belirlenmesi ile doğrulanmıştır. Transkripsiyon, AUG başlangıç kodunun 58 nükleotit yukarısında başlar ve polyadenilasyon sitesi, bitiş kodunun 100 nükleotit aşağısında gerçekleşir. Ribozom proteini genlerinin transkripsiyonu düzenlemesi, iki ilişkili konsensüs sırayla bağlantılıdır. RP29 ve RPL32 arasındaki intergenik bölge analizi, bu sıraların üç kopyasını ortaya koymaktadır. Tüm üç sıraların silinmesiyle L32-LacZ füzyon proteininin sentezi %90'dan fazla azalır, ancak bazı kalıntı aktivite kalır.


Derivation conditions impact X-inactivation status in female human induced pluripotent stem cells.

Kadın insan indüklenmiş çoklu kök hücre (hiPSC) hatları, X-inaktivasyon durumlarında değişkenlik gösterir. Çoğu hiPSC hattı, donör hücrelerinden alınan bir transkripsiyonel olarak aktif X kromozomu (Xa) ve bir inaktif X kromozomu (Xi) korur. Bununla birlikte, düşük sıklıkta, iki Xa'ya sahip hiPSC hatları üretilir, bu da Xi'nin yeniden programlama sırasında sporadik olarak epigenetik değişikliklere uğradığını öne sürmektedir. Burada, kadın hiPSC hatlarının X-inaktivasyon durumunun türetme koşullarına bağlı olduğunu gösteriyoruz. Kyoto yöntemi (retroviral veya episomal yeniden programlama) ile oluşturulan hiPSC hatları, leukemia inhibisyon faktörü (LIF) ifade eden SNL besleyicileri kullanır, bu hatlarda sık sık iki Xa bulunur. Erken geçiş Xa/Xi hiPSC hatları, SNL besleyicileri üzerinde birkaç geçişten sonra Xa/Xa hiPSC hatlarına dönüştürüldü ve rekombine LIF'in eklenmesi bazı X bağlantılı genlerin yeniden etkinleşmesine neden oldu. Bu nedenle, besleyiciler X-inaktivasyon durumunu etkileyen önemli bir faktördür. Xa/Xa hiPSC hatlarının verimli üretimi, insan X yeniden etkinleştirme ve inaktivasyonunu anlamak için şimdiye kadarki en büyük fırsatları sunar.


Loss of 5-hydroxymethylcytosine and ten-eleven translocation 2 protein expression in malignant melanoma.

Birkaç araştırma grubu son zamanlarda insan meme, karaciğer, akciğer, pankreas, kolon, prostat, beyin ve myeloid kanserlerinde belirgin şekilde azaltılmış 5-hidroksimetil sitosin (5hmC) seviyeleri hakkında raporlar yayınladı. Biz, iyi huylu bileşik nevi (BCN, n=17), düzensiz bileşik nevi (DCN, n=15), yüzeysel yayılma melanomları (SSM, <1 mm (n=19) ve >4 mm (n=18) Breslow tümör kalınlığı olarak sınıflandırılmış) ve cilt metastatik hastalığı (CMD, n=24) üzerinde çalıştık. İmmunohistokimya, 5hmC, 5-metil sitosin (5mC) ve on-on iki geçiş 2 proteini (TET2) için özel antikorları içeriyordu. İmmunohistolojik puanlama, BCN ve DCN'de (P<0.0001) ince SSM, kalın SSM ve CMD'den (P<0.0001) belirgin şekilde daha yüksek orta 5hmC seviyeleri gösterdiğini ortaya koydu. 5mC immünoreaktivitesi, nevi ve melanom arasında (P=0.15) anlamlı bir fark göstermedi. TET2 ifadesinin yoğunluğu çoğunlukla zayıf olsa da, ince SSM, kalın SSM ve CMD'den (P<0.0001) nevi daha sık görüldü. Biz, 5hmC seviyelerinin ve TET2 ifadesinin, nevi ve ince melanomlara kıyasla ileri melanomlarda belirgin şekilde azaltıldığını gösterdik. 5hmC ve TET2'nin, melanomun gelişimi ve ilerlemesinde epigenetik düzenlemede önemli bir rol oynayabileceği öne sürülmektedir.


Estimation of the dietary requirement for vitamin D in healthy adults.

ARKA PLAN Bilgi boşlukları, uluslararası vitamin D diyet önerileri arasında önemli farklılıklara neden olmuştur.

HEDEF Çalışmamızın amacı, yazlık güneş ışığı maruziyeti ve diyetin etkisini ayarladıktan sonra, birkaç önerilen kesme değerleri (yani 25, 37.5, 50 ve 80 nmol/L) üzerinde serum 25-hidroksivitamin D [25(OH)D] konsantrasyonlarını korumak için gerekli diyet vitamin D miktarını belirlemekti.

YÖNTEM 22 haftalık bir müdahale çalışması olarak, yazlık güneş ışığı maruziyeti ve diyetin etkisini ayarlamak için farklı takviye dozları (0, 5, 10 ve 15 mikrog/gün) ile 20-40 yaş arası (n = 238) erkek ve kadınlarda (n = 238) rastgele, plasebo kontrollü, çift kör bir şekilde gerçekleştirildi. Serum 25(OH)D konsantrasyonları, Ekim 2006'da (başlangıç) ve Mart 2007'de (son nokta) enzim bağlı immunoassay kullanılarak ölçüldü.

SONUÇLAR Serum 25(OH)D konsantrasyonlarında artan takviye vitamin D(3) ile net doz bağımlı artışlar (P < 0.0001) gözlemlendi. Vitamin D alımı ve serum 25(OH)D arasındaki ilişki eğrisi 1.96 nmol/L x mikrog/gün idi. 97.5% örnekte serum 25(OH)D konsantrasyonlarını >25 nmol/L'de tutmak için gereken vitamin D alımı 8.7 mikrog/gün idi. Bu alım, güneş ışığına maruz kalanlarda 7.2 mikrog/gün, bazen güneş ışığına maruz kalanlarda 8.8 mikrog/gün ve güneş ışığından kaçınanlarda 12.3 mikrog/gün aralığında değişti. 97.5% örnekte serum 25(OH)D konsantrasyonlarını >37.5, >50 ve >80 nmol/L'de tutmak için gereken vitamin D alımları sırasıyla 19.


Rapid purification of homodimer and heterodimer HIV-1 reverse transcriptase by metal chelate affinity chromatography.

Biz, HIV-1 ters transkriptaz (p66) ve pol kodlu proteazın eşzamanlı ifadesini sağlayan değiştirilmiş bir Escherichia coli vektörü geliştirdik. Çift ifade kaseti, her iki ters transkriptaz ve proteazın yüksek miktarlarda üretilmesini sağlar; ancak bu koşullarda, %50'si işlenir ve p66/p51 enziminin büyük miktarlarda birikmesine neden olur. Ayrıca, ters transkriptaz kodlayan dizinin amino uçuna polihistidin etiketinin eklenmesi (His-p66), ham lizatından miligram miktarlarda p66 veya p66/p51 enziminin basit ve hızlı saflaştırılmasını, metal chelat bağlılığı kromatografisi ile sağlar. Saflaştırılmış His-p66 ve His-p66/His-p51 ters transkriptaz hem ters transkriptaz hem de RNAaz H aktivitesi gösterir. Sadece p66 bileşeni etiketlenmiş p66/p51 enziminin metal chelat kromatografisi ile saflaştırılması, heterodimerin varlığına dair argümanı güçlendirir.


Polyphenols of Cocoa: Inhibition of Mammalian 15-Lipoxygenase

Özet Bazı kakao ve çikolatalar, epikatekin ve ilişkili oligosakkaritleri, procyanidinler bakımından zengindir. Bu bileşiklerin kısımları, Theobroma kakaonun tohumlarından izole edildi ve doza bağımlı bir şekilde izole edilmiş tavşan 15-lipoksigenaz-1'i inhibe etti; daha büyük oligosakkaritler daha aktifti; dekamer fraksiyonu 0,8 M IC50 değerini gösterdi. Monomerik flavanoller arasında, epigallocatekin gallat (IC50 = 4 M) ve epikatekin gallat (5 M), epikatekin (IC50 = 60 M)'den daha güçlüydü. Epikatekin ve procyanidin nonamer ayrıca, insan 15-lipoksigenaz-1'e transfekte edilmiş tavşan düz kas hücrelerinde arachidonik asitten 15-hidroksi-eikosatetraenoik asit oluşumunu inhibe etti. Buna karşılık, lipoksigenaz yolunun J774A.1 hücrelerinde porcin leukosit tipi 12-lipoksigenaz (12/15-lipoksigenaz ailesinin başka bir temsilcisi) ile transfekte edildiğinde, hücrelerin ultrasonik edilmesi dışında bir inhibisyon gözlemlenmedi, bu da flavanollerin bu hücrelerde bir zar engeli oluşturduğunu gösteriyor. Ayrıca, epikatekin (yaklaşık 15 M IC50) ve procyanidin dekamer, rekombinant insan trombosit 12-lipoksigenaz'ı inhibe etti. Bu gözlemler, flavanol ve procyanidinlerin genel lipoksigenaz inhibitör potansiyeline işaret ediyor ve bu, insan kardiyovasküler sistem üzerindeki olası faydalı etkilerine katkıda bulunabilir. Bu nedenle, insanlarda ve insan aort endotel hücrelerinde leukotrien/prostasiklin oranını azalttığı bildirilen son literatür raporları için olası bir açıklama sunuyorlar.


Quality of life in patients with advanced heart failure.

Konjestif kalp yetmezliğinin tedavisi değerlendirilirken genellikle objektif klinik sonuçlara dayanılır, ancak hastanın kendi değerlendirmesi giderek değerlendirmenin önemli bir bileşeni olarak tanınmaktadır. 134 hastanın kalbi nakli için değerlendirildiği ileri kalp yetmezliği semptomları olan hastalarda yaşam kalitesini ölçmeyi amaçlayan bir çalışma tasarlandı. Hastaların yaşam kalitesi, işlevsel durum, fiziksel semptomlar, duygusal durum ve psikososyal uyum dahil olmak üzere hem öznel hem de objektif ölçümler kullanılarak değerlendirildi. Hastaların kardiyak ejeksiyon fraksiyonu ile herhangi bir yaşam kalitesi ölçümü arasında önemli bir ilişki bulunmadı; ancak 6 dakika yürüyüş testi, New York Kalp Derneği sınıflandırması ve kendiliğinden bildirilen işlevsel durumun sonuçları, psikososyal uyumla anlamlı bir şekilde ilişkiliydi. Kendiliğinden bildirilen işlevsel durum, depresyon ve düşmanlık, hastalığa bağlı toplam psikososyal uyumun %43'ünü açıklıyordu. Bu bulgular, herhangi bir tedavi etkinliği değerlendirmesinde yaşam kalitesinin bir sonuç ölçümü olarak dahil edilmesini destekliyor ve ileri kalp yetmezliği hastalarının yaşam kalitesini iyileştirmek için müdahalelerin depresyonu ve düşmanlığı azaltmaya ve günlük aktivite seviyelerini artırmaya odaklanmasını öneriyor.


Regional vascular resistance during exercise: role of cardiac afferents and exercise training.

Bu çalışma, kardiyak vagal afferentlerin egzersiz sırasında bölgesel vasküler direncin artışı üzerindeki inhibe edici etkisini belirlemek ve dayanıklılık egzersiz antrenmanının kardiyak vagal afferentlerin inhibe edici etkisini artırdığını tespit etmek amacıyla tasarlanmıştır. 12 tavşanda dinlenme ve 12,6 m/dakika, %20 eğimde koşma sırasında bölgesel vasküler direncin değişikliklerini ölçtük. Ayrıca, bu prosedürler, 8 haftalık dayanıklılık egzersiz antrenman programından sonra 5 tavşanda tekrarlandı. Çünkü intraperikardiyal procainamide HCl enjeksiyonları kalbin hem efferente hem de afferente sinirlerini uyuşturur, bu nedenle egzersiz sırasında bölgesel vasküler direncin düzenlenmesinde efferente sinirin etkilerini belirlemek gerekiyordu. Tavşanlara doppler ultrasonik akış sondaları renal (R), mesenterik (M), yükselen ve terminal aort (TA) arterlerine takıldı. Kateterler kulak damarı ve venine ve perikardiyal torba içine yerleştirildi. Ortalama arteriyel basınç, kalp hızı, kardiyak çıkış, R, M, TA ve sistemik (S) direncini belirledik. Egzersiz R (+37 +/- 4%), M (+88 +/- 9%), TA (-62 +/- 6%) ve S (-34 +/- 3) direncinde değişikliklere neden oldu. Sonraki kardiyak efferente blokaj tek başına egzersiz sırasında bölgesel vasküler direncde önemli bir etkiye sahip değildi. Efferente ve afferente blokajın birleşimi R (+62 +/- 6%) ve M direncinde (+134 +/- 13%) önemli artışlara neden oldu ancak egzersiz sırasında TA (-51 +/- 4%) veya S (-27 +/- 2%) direncini değiştirmedi. Egzersiz antrenmanı kardiyak afferentlerin R ve M bölgesel vasküler direncin inhibe edici etkisini önemli ölçüde artırdı. (ÖZET KESİLİNMIŞ 250 KELİME)


Serum Soluble Corin is Decreased in Stroke.

ARKA PLAN VE AMAC Solubil korin, koroner kalp hastalığında azaldı. Kalp yetmezliği ve inme arasındaki bağlantılar göz önüne alındığında, dolaşımdaki korin, inme riskinin potansiyel bir işaretçisi olabilir. Ancak, dolaşımdaki korin ile inme arasındaki ilişki henüz insanlarda araştırılmadı. Burada, inme olan hastalarda ve toplum temelli sağlıklı kontrol gruplarında bu ilişkiyi incelemeyi amaçladık. YÖNTEM Dört yüz seksen bir inme hastası (işemik inme 401, kanama inme 116), 2498 sağlıklı kontrol ve 116 kontrol grubu incelendi. Serum çözünür korin ve inmenin geleneksel risk faktörleri incelendi. Dolaşımdaki korinin erkek ve kadınlar arasında değişebileceği bildirildiği için, serum çözünür korin ile inme arasındaki ilişki, sırasıyla erkek ve kadınlarda değerlendirildi. SONUÇLAR Hem erkek hem de kadın inme hastaları, sağlıklı kontrol grubuna kıyasla serum çözünür korin düzeylerinde anlamlı bir düşüş gösterdi (tüm P değerleri, <0,05). Çoklu analizde, serum çözünür korinin en alt çeyrekte olan erkeklerde, hem işemik (odds oranı [OR], 4,90; 95% güven aralığı, 2,99-8,03) hem de kanama inmesi (OR, 17,57; 95% güven aralığı, 4,85-63,71) olma olasılığı daha yüksekti. Serum çözünür korinin en alt çeyrekte olan kadınlarda da, hem işemik (OR, 3,10; 95% güven aralığı, 1,76-5,44) hem de kanama inmesi (OR, 8,54; 95% güven aralığı, 2,35-31,02) olma olasılığı daha yüksekti. Hem işemik hem de kanama inmesi OR'ları, erkek ve kadınlarda serum çözünür korin düzeylerinin azalmasıyla anlamlı bir şekilde arttı (tüm eğilimin P değerleri, <0,001). SONUÇ Serum çözünür korin, inme olan hastalarda sağlıklı kontrol grubuna kıyasla daha düşükt


Topical application of chlorhexidine to neonatal umbilical cords for prevention of omphalitis and neonatal mortality in a rural district of Pakistan: a community-based, cluster-randomised trial.

ARKA PLAN Umbilikal kordon enfeksiyonu (omfalit), düşük kaynaklı ortamlarda ev doğumlarının yaygın olduğu yerlerde yenidoğan sepsisi ve ölümün bir risk faktörüdür. Umbilikal kordonu 4% klorheksidin (CHX) çözeltisiyle temizlemenin, antiseptik sabunla el yıkamayı da içeren veya içermeyen, omfalit ve yenidoğan ölüm oranları üzerindeki etkisini değerlendirmeyi amaçladık. YÖNTEMLER Sindh eyaleti, Pakistan'taki Dadu'nun bir kırsal bölgesinde, kümeler arası rastgele bir deneme gerçekleştirdik. Kümeler, işlevsel geleneksel doğum yardımcılarının (TBA) kapsadığı nüfusa göre tanımlandı ve bilgisayar tarafından oluşturulan rastgele bir sayı dizisiyle rastgele dört gruba (A'dan D'ye) atandı. Uygulama ve veri toplama ekipleri atamadan habersizdi. Katılan TBAs tarafından verilen doğum kitlerine sahip canlı doğan bebekler, çalışmanın işe alınması için elverişliydi. Bir müdahale, doğumda TBAs tarafından uygulanacak ve aile üyeleri tarafından günde bir kez en fazla 14 gün boyunca kullanılacak 4% CHX çözeltisi içeren doğum kitleri içeriyordu, ayrıca sabun ve el yıkama konusunda eğitimsel mesajlar da içeriyordu. Bir müdahale sadece CHX çözeltisiydi ve diğeri sadece el yıkama idi. Kontrol grubunda standart kuru kordon bakımı teşvik edildi. Primer sonuçlar, yenidoğan omfalit ve yenidoğan ölüm oranlarıydı. Deneme, ClinicalTrials.gov'da kayıtlı, NCT00682006 numarasıyla. BULGULAR 187 küme, dört çalışma grubundan birine rastgele atandı. 9741 yeni doğan bebekten oluşan katılan TBAs tarafından verilen doğumlar için faktöriyel analiz, kordonu CHX ile uygulamada omfalit riskinin azaldığını (risk oranı [RR] = 0,58, 95% güven aralığı 0,41-0,82; p = 0,002) ancak el yıkamasında bir etkiye dair kanıt bulunmadığını (RR = 0,83, 0,61-1,13; p = 0,24) gösterdi. Kayıtlı güçlü kanıtlar, CHX temizlemesini alan


The IKK complex, a central regulator of NF-kappaB activation.

IKK kinaz kompleksi, NF-kappaB cascade'nin temel bileşenidir. Temel olarak iki kinazdan (IKKalfa ve IKKbeta) ve bir düzenleyici alt birimden (NEMO/IKKgamma) oluşur. Ek bileşenler, geçici veya kalıcı olarak var olabilir, ancak bunların karakterizasyonu hala belirsizdir. Ayrıca, iki ayrı NF-kappaB yolu olduğu gösterilmiştir, aktivasyon sinyali ve hücre tipine bağlı olarak, kanonik (IKKbeta ve NEMO'ya bağımlı) ve nonkanonik yol (sadece IKKalpha'ya bağımlı). Ana soru, NF-kappaB aktivasyon sinyali nasıl bir kinaz birimlerinin aktivasyonuna yol açar, böylece hedeflerini fosforile edebilir ve sonunda NF-kappaB dimerlerinin nükleer translokasyonunu tetikleyebilir, bu soru hala sadece kısmen cevaplanmıştır. Burada, son 10 yılda IKK alt birimlerinin işlevi hakkında biriken genetik, biyokimyasal ve yapısal verileri inceleyeceğim.


Cognitive predictors of young children's readiness for powered mobility.

Erken çocuklukta bağımsız hareketlilik, çeşitli bilişsel ve psikososyal becerilerin gelişimiyle ilişkilendirilmiştir. Bununla birlikte, fiziksel engelli çocuklar her zaman bağımsız hareket edemezler ve bu alanlarda gecikme riskiyle karşı karşıya kalabilirler. Güçlü hareketlilik, genç çocuklara bağımsız hareketlilik fırsatı sunabilir. Buna rağmen, güvenli bir şekilde elektrikli tekerlekli sandalye kullanmak için genç bir çocuğun sahip olması gereken bilişsel becerileri belirlemeye yardımcı olacak çok az bilgi vardır. Bu güncel araştırma, bu becerileri belirlemeyi amaçlamaktadır. Bilişsel değerlendirme bataryası ve tekerlekli sandalye hareketliliği ve değerlendirme programı geliştirilmiştir. 26 fiziksel engelli çocuk, 20-36 aylık yaş aralığında bilişsel değerlendirme üzerinde değerlendirildi ve tekerlekli sandalye eğitimi ve değerlendirme programına katıldı. Adım adım regresyon analizi, tekerlekli sandalye hareketliliği performansını tahmin eden bilişsel becerileri belirlemek için kullanıldı. Uzay ilişkileri ve problem çözme bilişsel alanları, tekerlekli sandalye becerilerinin %57'sini açıklayan önemli alanlar olarak bulundu. Tekerlekli sandalye becerileriyle ilgili bu ölçeklerdeki gelişimsel kesme noktaları sunulmakta ve klinik uygulamalar tartışılmaktadır.


Knockdown of the co-chaperone Hop promotes extranuclear accumulation of Stat3 in mouse embryonic stem cells.

Mouse embriyosal kök hücrelerinin (mESC) çoklu potansiyellerinin mekanizmasında kritik bir olay, sinyal transdüser ve transkripsiyon düzenleyicisi 3 (Stat3) fosforilasyonu, dimerizasyonu ve çekirdeğe translokasyonudur. mESC hattında RNAi kullanarak co-chaperon Hsp70/Hsp90 düzenleyici protein (Hop) seviyelerini baskıladık. Hop baskılanması, Stat3 mRNA seviyelerinde %68'lik bir azalma, çözünür pYStat3 seviyelerinde azalma ve Stat3'ün çekirdek dışı birikimine yol açtı. Hop'un ana bağlanma ortağı Hsp90, mESCs'te küçük bir çekirdek dışı Stat3 fraksiyonuyla ko-yerleşti ve hem Stat3 hem de Hop, Hsp90 ile ko-precipite etti. Hop baskılanması, Nanog ve Oct4 protein seviyelerini etkilemedi; ancak Nanog mRNA seviyeleri azaldı. Hop'un yokluğunda mESCs'in, bazal membranla birlikte embriyoid cisimler oluşturma çoklu potansiyellerini kaybettiklerini bulduk. Bu veriler, Hop'un Stat3'ün fosforilasyonunu ve çekirdeğe translokasyonunu kolaylaştırdığını, bu da Hsp70/Hsp90 chaperon heterokompleks makinesinin çoklu potansiyellik sinyalleşmesinde bir rol oynadığını ima eder.


B-cell self-tolerance in humans.

İnsan antikor repertuarının oluşumu iki mekanizma ile açıklanır; kemik iliğinde B hücre gelişiminin erken aşamalarında V(D)J yeniden kombinasyonu ve olgun B hücrelerin antijenlere yanıt olarak periferik dokuda immunoglobulin genlerinin somatik mutasyonu. V(D)J yeniden kombinasyonu, gen segmentlerinin rastgele birleşimi ile çeşitliliği üretir ve somatik mutasyon, rastgele nokta mutasyonları getirerek çeşitliliği artırır. Her ikisi de bağışıklık koruması için gerekli olan antijen reseptörünün çeşitliliğinin elde edilmesi için gereklidir: her iki mekanizmadaki kusurlar, enfeksiyonlara karşı artan duyarlılığa ilişkilidir. Ancak, antikor repertuarında muazzam rastgele çeşitliliğin üretimi, otoantikorların oluşumu ile sonuçlanır. Otoimmüniteyi önlemek için, otoantikorları ifade eden B hücreleri, otoantikorların spesifikliğini değiştiren veya bu antikorları ifade eden hücrelerin kaderini etkileyen sıkı mekanizmalarla düzenlenir. B hücrelerinin kendi toleransındaki bozukluklar, birçok otoimmün hastalığa ilişkilidir, ancak kusurların kesin doğası daha az iyi tanımlanmıştır. Burada, sağlıklı insanlarda ve otoimmünite hastalarında son verileri özetliyoruz.


JMJD6 Promotes Colon Carcinogenesis through Negative Regulation of p53 by Hydroxylation

Jumonji etki alanına sahip 6 (JMJD6), Jumonji C etki alanına sahip protein ailesine bir üyedir. Ailedeki diğer üyelere kıyasla, JMJD6'nın hücresel aktivitesi hala net olarak tanımlanmamıştır ve biyolojik işlevi büyük ölçüde araştırılmamıştır. Burada, JMJD6'nın p53 tümör baskılayıcısıyla fiziksel olarak ilişkili olduğunu bildiriyoruz. Gösterdik ki JMJD6, α-ketoglutarat ve Fe(II) bağımlı olarak lisil hidroksilaz olarak işlev görür ve p53'ü hidroksile eder. Bulduk ki p53, canlı organizmalarda hidroksile edilmiş bir protein olarak var olur ve hidroksilasyon çoğunlukla p53'ün lisine 382'sinde gerçekleşir. JMJD6'nın p53'ün asetilasyonunu engellediğini, p53'ün negatif düzenleyicisi MDMX ile etkileşimini teşvik ettiğini ve p53'ün transkripsiyonel aktivitesini baskıladığını gösterdik. JMJD6'nın yokluğu, p53 transkripsiyonel aktivitesini artırır, hücreleri G1 evresinde durdurur, hücre ölümünü teşvik eder ve DNA hasarı ajanı ile tetiklenen hücre ölümüne duyarlılığı artırır. Önemli olan, JMJD6'nın baskılanmasının, p53'e bağlı kolon hücrelerinin proliferasyonunu ve tümör oluşumunu in vivo engellediğidir ve özellikle kolon kanseri, insan kanserlerinde JMJD6'nın ifadesinin belirgin şekilde arttığını ve yüksek nükleer JMJD6 proteininin, kolon adenokarsinomlarının agresif klinik davranışlarıyla güçlü bir şekilde ilişkili olduğunu gözlemledik. Sonuçlarımız, p53 için yeni bir post-translasyonel modifikasyon ortaya koymaktadır ve kolon kanseri müdahalesi için potansiyel bir hedef ve kolon kanseri agresifliği için potansiyel bir biyomarkör olarak JMJD6'yı araştırmaya teşvik etmektedir.


Spread of chloroquine resistance in Plasmodium falciparum.

Klorokin dirençli sıtma, şu anda 40'dan fazla ülkede onaylanmıştır. İlaç 1934'te tanıtıldı, ancak geniş çaplı kullanım 1950'lerin başlarında başladı. Anlatılan hikayelere göre, direnç 1957'de hem Kolombiya'da hem de o zamanlar Kamboçya-Tayland sınır bölgesinde ortaya çıktı. Ancak 1960'a gelindiğinde, bu bölgelerdeki direnç onaylandı - ve bu iki ayrı olay olabilir. Direnç hızla yayıldı, ve 1977'ye gelindiğinde Doğu Afrika'da yeni bir direnç odak noktası onaylandı. Klorokin direnci, hem sıtmanın önlenmesi hem de tedavisinde ciddi bir sorundur. Bu makalede, David Payne direncin yayılmasını takip eder ve bazı sonuçlarını tartışır.


Obesity occurring in apolipoprotein E-knockout mice has mild effects on fertility.

Apolipoprotein (Apo) ailesi, lipit metabolizmasında rol oynadığı bilinen bir ailedir. Apo ailesinde beş tip apolipoprotein vardır: Apoa, Apob, Apoc, Apod ve Apoe. Apoe, lipoprotein metabolizmasında merkezi bir rol oynadığı ve karaciğerde verimli reseptör medyasyonlu plazma temizleme için chylomicron kalıntıları ve VLDL kalıntı parçacıklarının temizlenmesinde esansiyel olduğu gösterilmiştir. Apoe eksikliği (Apoe(-/-)) fareleri, spontan ateroskleroz plaklarının gelişimiyle başlar ve ardından obezite ile sonuçlanır. Bu çalışmada, Apoe knockout'un neden olduğu lipid birikiminin dişi farelerin üremesi üzerindeki etkisini araştırdık. Sonuçlar, Apoe(-/-) farelerin ciddi hiperkolesterolemik olduğunu, kolesterol metabolizmalarında bozukluklar olduğunu ve yumurtalıklarda birikmiş lipidler nedeniyle yumurtalıkların WT eşdeğerlerine kıyasla daha ağır olduğunu gösterdi. Ayrıca, 100. günde östrojen ve progesteron önemli ölçüde azaldı. Nicel RT-PCR analizi, 100. günde cytochrome P450 aromataz (Cyp19a1), 3β-hidroksisteroid dehidrojenaz (Hsd3b), mekanistik hedef rapamisin (Mtor) ve nükleer faktör-κB (Nfkb) ifadelerinin önemli ölçüde azaldığını, BCL2 ilişkili hücre ölümü tetikleyicisi (Bad) ve tuberöz skleroz kompleksi 2 (Tsc2) ifadelerinin ise önemli ölçüde arttığını ortaya koydu. Bununla birlikte, Apoe(-/-) ve WT farelerin üreme oranlarında bir fark yoktu; yani, Apoe knockout'u tarafından tetiklenen obezite üremeyi önemli ölçüde etkilemiyordu. Ancak, Apoe'nin silinmesi, yumurtalık folikül sayısını ve yumurtalık folikül atresisi ve apoptozu oranını artırdı. Bu çalışmanın, Apoe'nin üremedeki rolünü daha iyi anlamamıza katkıda bulunacağına inanıyoruz.


Lipid metabolism and toxicity in the heart.

Kalp hem en yüksek kalorik ihtiyaçlara hem de en güçlü yağ asitlerinin (YAs) oksidasyonuna sahiptir. Obezite ve tip 2 diyabet gibi patolojik durumlarda, kardiyak alım ve oksidasyon dengelenmemiş olur ve kalpler yağ birikimine yol açabilir, bu da kardiyak lipotoksisiteye neden olabilir. İlk olarak, kalp dolaşımından YAs edinme ve hücre içinde trigliserit depolama için kullanılan yolları inceleyeceğiz. Ardından, fazla yağ birikimi nedeniyle kalp işlev bozukluğuna neden olan fare modellerini ve bu toksisiteyi azaltmak için yapılan deneyleri açıklayacağız. Son olarak, kalp yağ metabolizması ve insanlarda işlev bozukluğu arasındaki bilinen ilişkileri özetleyeceğiz.


Malaria eradication back on the table.

Yaklaşık 40 yıllık bir aradan sonra, sıtma eradikasyonu küresel sağlık gündemine geri döndü. Ekim 2007'deki Gates Sıtma Forumu'ndan ilham alan 1,2 önemli kuruluş, eradikasyonu sıtma kontrol çabalarının açık bir hedefi olarak yeniden tanımlamanın artılarını ve eksilerini tartışmaya başlıyor. Güney Afrika3 ve Pasifik Ada devletlerinde4 sıtmayı ortadan kaldırma girişimleri ve DSÖ'nün Küresel Sıtma Programı gündemi ve sıtma eliminasyonu için saha kılavuzu,5,6 eradikasyona yönelik başka bir küresel girişim için bu hareketi önceden haber veriyor. DSÖ'nün sıtmayla mücadele konusundaki 60 yıllık taahhüdünü kutlarken, neyin başarıldığını sormalıyız, ancak geçmişten neler öğrenebiliriz de demeliyiz. Artık parazit-konak yanıtlarının biyolojisi, endemikliğin ve bulaşma dinamiklerinin belirleyicileri, sıtmanın hane halkı, topluluk ve ulusal düzeydeki sosyal, ekonomik ve kültürel etkileri ve endemik ülkelerdeki sağlık sistemlerine getirilen talepler hakkında çok daha fazlasını biliyoruz. Bu bilgiyi farklı ortamlarda eliminasyonu başarmak için nasıl sentezleyeceğimizi ve entegre edeceğimizi henüz bilmiyoruz. Bölgesel sıtma eliminasyon kampanyaları ilk olarak 1940'ların sonlarında yapıldı ve 1955'teki Küresel Sıtma Eradikasyon Programı için zemin hazırladı. Bu kampanya Avrupa, Kuzey Amerika, Karayipler ve Asya ile Güney-Orta Amerika'nın bazı bölgelerinde sıtmayı ortadan kaldırmayı başardı.7 Ancak, günümüzdeki sıtma yükünün %80'ini oluşturan Sahra altı Afrika'da büyük bir başarı elde edilemedi.8 Küresel eradikasyon hedefinden 1969'da vazgeçildiğinde, başarısızlığın temel nedenleri, özellikle Afrika'da stratejiyi yürütmenin teknik zorluklarıydı. 1969'dan 1991'e kadar olan eradikasyon sonrası dönem, teknik konulara ve yeni araçlar için araştırma ve geliştirmeye odaklandı ve bu da ilaç ve aşı geliştirme, vektör kontrolü ve insektisitli cibinliklerde ilerlemelere yol açtı. Bu on yıllar aynı zamanda sıtmanın sosyal, ekonomik ve kültürel boyutlarının daha iyi anlaşılmasını sağladı. Afrika'nın yeni bağımsız devletlerinde, geniş tabanlı sağlık sistemleri ve temel sağlık hizmetleri kurmak için mücadele eden sıtma kontrolü için özel olarak çok az küresel destek sağlandı. 1992'de, kötüleşen sıtma durumu ve umut verici teknik gelişmelerin birleşimi, sıtma kontrolüne yönelik yenilenen küresel odaklanmaya yol açtı. DSÖ tarafından 1998'de başlatılan Sıtmayı Geri Püskürtme girişimi, sıtmayı bir halk sağlığı sorunu olarak ortadan kaldırmak için tasarlanmış aşamalı müdahale kapsamı hedeflerini tanımlayan 2000 yılındaki Abuja Deklarasyonu'na yol açtı ve bunun yalnızca büyük ölçüde güçlendirilmiş yerel sağlık sistemleri aracılığıyla başarılabileceğini vurguladı.9 AIDS, Tüberküloz ve Sıtma ile Mücadele Küresel Fonu, Dünya Bankası'nın Güçlendirme Programı, ABD Başkanlık Sıtma Girişimi ve diğerleri aracılığıyla artan kaynaklar, bu sayfanın nihayet müdahale kapsamı artarken dönmeye başladığı anlamına geliyor.10 İşte bu arka plana karşı eliminasyon/eradikasyon çağrısını duyuyoruz. Zorluklar hala çok büyük. Afrika'da eliminasyonun mevcut araçlarla mümkün olmadığını hepimiz biliyoruz. Ancak çabalar, sadece daha iyi araçlar geliştirmekten öteye, mevcut ve gelecekteki araçların endemik bölgelerde hakim olan farklı sağlık ve sosyal sistemlere entegre edildiğinde maksimum sinerjik etkinlik için nasıl stratejik olarak birleştirilebileceğine odaklanmalıdır. Eliminasyonu ve eradikasyonu hedeflemek ayrıca ilerlemeyi izlemek için etkili gözetim stratejilerine duyulan ihtiyacı da ima eder (yine sağlık sistemleri için bir zorluk). Bu da, küreselleşen bir dünyada çevre, iklim, göç ve ulusötesi işbirliğindeki hızla değişen dinamiklerle sıtma bulaşma heterojenliğinin daha iyi anlaşılmasını gerektirir. Bölgesel eliminasyonda başarı karşısında uzun vadeli ivmeyi korurken nihai eradikasyona ulaşmayı beklemek büyük bir zorluk olacaktır. "Elimine edilmesi kolay" ortamlarla sıtma sınırlarından başlayarak haritayı küçültmek başlangıçta morali artıracak, ancak sıtma yükünün en yüksek olduğu alanlar pahasına bu alanlara marjinal faydalar sağlayabilir. Herhangi bir stratejik plan - ve burada yine geçmişten öğreniyoruz - tüm endemik bölgelerde yerel olarak uyarlanmış senkronize bir küresel çaba olmalıdır. Bugün sıtmayı ortadan kaldırmak için yeterli bilgiye, sisteme ve araca sahip olmasak da, uygun müdahalelerin evrensel kapsamı yoluyla etkili kontrol hedefine yeniden odaklanmak için siyasi irade ve finansal kaynaklara sahibiz. Başarılı bir başlangıcın ön koşulları şunlardır: (i) küresel vizyon, hedefler ve strateji üzerinde anlaşmaya varmak için kapsayıcı bir söylem süreci; ve (ii) kontrolden eliminasyona doğru nasıl, nerede ve ne zaman ilerleyeceğimizi açıklayan tüm endemik alanlar için küresel bir plan. Özellikle Afrika'da yeni çağı ayırt etmesi gereken şey, sağlık sistemlerine retorik yerine gerçek bir vurgu yapılmasıdır. ■


CI-994 (N-acetyl-dinaline) in combination with conventional anti-cancer agents is effective against acute myeloid leukemia in vitro and in vivo.

N-asetil-dinalin (CI-994), kanser tedavisi için araştırılan bir anti-kanser ilacıdır ve histon deasetilazları inhibe eder. Akut miyeloid lösemi (AML) için kullanılan konvansiyonel kemoterapötiklerle CI-994'ün etkileşimini, AML için bir fare modeli ve Brown Norway fare akut miyelositik lösemisi (BNML) üzerinde değerlendirdik. In vitro'da, CI-994, ara-C, daunorubisin ve mitoksantron ile kombinasyonları orta derecede sinergik sonuçlar verdi. In vivo'da, daha yüksek CI-994 dozları tam remisyonlara neden oldu. CI-994/ara-C, BNML'ye karşı çok etkiliydi. CI-994/daunorubisin ve CI-994/mitoksantron kombinasyonları da BNML'ye karşı etkiliydi. Bu çalışma, AML tedavisi için kullanılan konvansiyonel anti-kanser ajanlarla CI-994 arasında olumlu in vitro ve in vivo etkileşimleri gösterir.


CTCF and Cohesin in Genome Folding and Transcriptional Gene Regulation.

Genom fonksiyonu, çoğaltma, bütünlük ve yayılma, hücre döngüsü sırasında kromozomların dinamik yapısal düzenlenmesine bağlıdır. İnterfazda genom katlanması, uygun transkripsiyonel kontrol için düzenleyici segmentasyon sağlar, düzenlenmiş genom çoğaltılmasını kolaylaştırır ve yasa dışı rekombinasyonu sınırlayarak genom bütünlüğünü katkıda bulunur. Burada, son yüksek çözünürlüklü kromozom yapı yakalama ve işlevsel çalışmaların, memelilerin genomlarının mekansal ve düzenleyici bölümlenmesine ilişkin modelleri bilgilendirdiği ve CTCF ve kohesin tarafından nasıl kontrol edildiğine dair mekanizmik modellerin tartışıldığı bir inceleme sunuyoruz.


Melatonin synthesized by T lymphocytes as a ligand of the retinoic acid-related orphan receptor.

Melatonin, geniş bir fizyolojik olay dizisini düzenleyen ve bağışıklık sisteminde çok yönlü etkilere sahip olan bir hormondur. Belirli melatonin membran reseptörlerinin birkaç biyolojik işlev için iyi belirlendiği bilinirken, retinoik asit ile ilişkili yetim reseptör alfa (RORα), farmakolojik yaklaşımlar sonucunda nükleer melatonin sinyalizasyonunun bir aracısı olarak önerilmiştir. Bununla birlikte, melatonin ile RORα arasındaki doğrudan bir etkileşimi dışlayamayız ve bu etkileşimi destekleyecek daha fazla kanıt gereklidir. Burada, RORα'nın insan Jurkat T-hücre çekirdeğinde ağırlıklı olarak bulunduğunu ve melatonin ile birlikte immünopresipite edildiğini gösteriyoruz. Ayrıca, immünohistokimya çalışmaları melatonin ve RORα'nın birlikte lokalizasyonunu doğruladı. Melatonin, zaman bağımlı bir şekilde nükleer RORα seviyelerinde bir azalma teşvik ederek, RORα'nın transkripsiyonel aktivitesine bir rol atfediyor. İlginç bir şekilde, RORα, otoimmünlük veya akut nakil reddi gibi bağışıklık durumlarında zarar/koruma dengesini düzenleyen Th17 ve Treg hücrelerinin karşılıklı olarak üretilmesinde rol oynayan bir moleküler anahtar olarak işlev görür. Bu nedenle, RORα'nın doğal bir düzenleyici olarak melatonin'un tanımlanması, çeşitli klinik bozukluklar için muazzam bir tedavi potansiyeli sunmaktadır.


Age- and infection intensity-dependent cytokine and antibody production in human trichuriasis: the importance of IgE.

Trichuris trichiura enfeksiyonuna karşı sitokin ve antikor yanıtı, yüksek endemik bir alanda yaşayan 96 kişi için belirlendi ve enfeksiyon yaş yoğunluk profilinde konkav bir eğilim sergiliyor. T. trichiura antijeniyle uyarılarak, çalışma grubunun küçük bir yüzdesi interleukin (IL)-4 (7%), IL-9 (5%) ve IL-13 (17%) üretti. Daha büyük bir oran IL-10 (97%), tumor nekroz faktörü (TNF)-alfa (93%) ve interferon (IFN)-gamma (32%) üretti. TNF-alfa (P =.016) ve IFN-gamma (P =.012) düzeyleri yaşla birlikte anlamlı şekilde arttı, bu da kronik enfeksiyon fenotipine geçişe işaret ediyor. Predominant parazite özgü antikorlar IgG1, IgG4, IgA ve IgE idi. IgG alt sınıfları ve IgA'dan farklı olarak, parazite özgü IgE, yumurta çıkışı olarak tanımlanan enfeksiyon yoğunluğu ile negatif olarak korelasyon gösterdi (P =.008) ve konak yaşıyla pozitif olarak korelasyon gösterdi (P =.010). Bu bulgular, trichuriasis'te karışık bir sitokin yanıtı ve IgE ile ilişkili bir koruma seviyesi olduğunu gösteriyor.


The cryoprotective effect of trehalose supplementation on boar spermatozoa quality.

Boa sperm kalitesini dondurma-çözme işlemi sırasında iyileştirmek için, dondurma koruma sürecindeki boa sperminin başarısında trehalozun etkisini araştırdık. Dondurma-çözme toleransını değerlendirmek için, farklı trehaloz konsantrasyonları (0, 25, 50, 100 ve 200 mmol/l) içeren temel soğutma uzantısında boa spermatozlarının dondurma-çözme toleransını inceledik ve optimum trehaloz konsantrasyonunu belirlemeye çalıştık. Sperm hareketliliği, akrosom bütünlüğü, zar bütünlüğü ve dondurma kapasitesini değerlendirmek için parametreler olarak boa spermatozlarının dondurma koruma kapasitesini seçtik. 100 mmol/l trehaloz eklenmiş uzantılarla elde ettiğimiz en iyi sonuçlar, 49,89% hareketlilik, 66,52% akrosom bütünlüğü ve 44,61% zar bütünlüğü değerleriyle 100 mmol/l trehaloz konsantrasyonlu uzantılarla elde edildi, ancak 200 mmol/l trehalozda dondurma-çözme toleransı önemli ölçüde azaldı. Kapasite öncesi ve sonrası, 100 mmol/l trehaloz içeren uzantıyla seyreltilmiş semenin CTC puanı sırasıyla 3,68% ve 43,82% idi. Sonuç olarak, trehaloz boa spermatozlarına daha büyük bir dondurma koruyucu kapasite sağlayabilir. Temel uzantıda 100 mmol/l konsantrasyonda trehaloz ekleme, sperm hareketliliği, zar bütünlüğü ve akrosom bütünlüğü parametrelerini önemli ölçüde iyileştirebilir ve boa spermatozlarının dondurma kapasitesini dondurma koruma sürecinde azaltabilir.


Roads to polyploidy: the megakaryocyte example.

Çoklu kromozom sayısının haploid kromozom sayısının çoğalması ile tanınan poliploidi, bitkilerde, böceklerde ve memelisel hücrelerde, örneğin, trombosit öncülleri ve megakaryositlerde tanımlanmıştır. Bu hücre türlerinin bir kısmı, farklı bir hücre döngüsü yoluyla yüksek ploidiye ulaşır. Megakaryositler, S fazını bir aralıkla kesen bir endomitotik hücre döngüsü geçirir, bu sırada hücreler mitoz aşamasına girer ancak anafaz B ve sitokinezi atlar. Burada, bu hücre döngüsüne ve megakaryositlerdeki poliploidi oluşmasına yol açan mekanizmaları inceliyoruz ve aynı zamanda bunları yüksek ploidi elde ettiği diğer sistemlerle karşılaştırıyoruz. Genel olarak, poliploidi, birçok genin düzenlenmiş bir değişikliği ile ilişkilidir, bunlardan bazıları yüksek ploidinin bir sonucu olabilir ve bu nedenle yeni bir hücre fizyolojisinin belirleyicisi olabilir, diğerleri ise poliploidleşmeyi tetikleyen indükleyicilerdir. Gelecekteki çalışmalar, bu iki grup geni daha da araştırmayı amaçlamaktadır.


Central memory and effector memory T cell subsets: function, generation, and maintenance.

Hafıza T hücre havuzu, bireyin ömrü boyunca biriken antijen deneyimli T limfositlerinin dinamik bir deposu olarak işlev görür. Son araştırmalar, hafıza T limfositlerinin merkezi hafıza (TCM) ve etkili hafıza (TEM) hücreleri içeren farklı popülasyonlara sahip olduğunu göstermektedir. Bu inceleme, TCM ve TEM'in heterojenliğini, farklılaşma aşamalarını ve insanlarda ve farelerde oluşumu ve korunması ile ilgili mevcut modelleri ele almaktadır.


The Werner and Bloom syndrome proteins help resolve replication blockage by converting (regressed) holliday junctions to functional replication forks.

Hücreler, replikasyon kolu ilerlemesinin engellenmesi durumunda DNA sentezinin tamamlanmasını ve genomik istikrarsızlığın azaltılmasını sağlayan bir şekilde bu durumu ele alırlar. Engellenmiş replikasyonun çözümü için modeller, kolu geri çekerek Holliday bağ yapısı oluşturmayı içerir. İnsan RecQ helikazları WRN ve BLM (Werner ve Bloom sendromlarında eksiklikleri bulunan), genomik istikrarı korumak için kritik öneme sahiptir ve replikasyon engellerinin doğru çözümüne katılmaları beklenmektedir. Bu fikre uygun olarak, WRN ve BLM, belirli DNA hasarı tedavilerinden sonra engellenmiş replikasyona yerleştikleri ve replikasyon ve rekombinasyon ara ürünlerinde artmış aktivite gösterdikleri gözlemlenmiştir. Burada, WRN ve BLM'nin bir özel Holliday bağ alt yapısı üzerinde eylemlerini inceliyoruz, bu alt yapı gerilemiş replikasyon kolu durumunu yansıtır. Sonuçlarımız, hem WRN hem de BLM'nin, ATP hidrolizi gerektiren reaksiyonlarda bu Holliday bağ alt yapısını öncelikle dört iplikli bir replikasyon kolu yapısına dönüştürdüğünü göstermektedir, bu da onların Holliday bağını hedefleyerek dalgıç migrasyonunu başlatmaya çalıştıklarını düşündürmektedir. Bu sonuçlarla uyumlu olarak, Holliday bağ bağlayıcı proteini RuvA, WRN ve BLM'nin dönüştürme reaksiyonlarını engeller. Önemli olan, bu dönüştürme ürününün replikasyon için uygun olmasıdır, çünkü önde gelen kız kardeş ipliği kolayca DNA polimerazları tarafından uzatılabilir. Ayrıca, bu Holliday bağa bağlanma ve dönüştürme, düşük MgCl(2) konsantrasyonlarında en iyi şekilde gerçekleşir, bu da WRN ve BLM'nin kare düzlemli (açık) Holliday bağ yapılarına tercih ettiklerini düşündürmektedir. Bulgularımız, gerileme olaylarından sonra WRN ve/veya BLM'nin işlevsel replikasyon kollarını yeniden kurarak kolu engellemeyi aşmaya yardımcı olabileceğini öne sürmektedir. Bu işlev, WRN ve BLM eksikliği olan hücrelerle ilişkili fenotiplerle son derece tutarlıdır.


Do Montelukast Sodium and N-Acetylcysteine Have a Nephroprotective Effect on Unilateral Ureteral Obstruction? A Placebo Controlled Trial in a Rat Model.

AMAÇ: Montelukast sodyum ve N-asetilcisteinin, tek taraflı üreteral tıkanıklığın neden olduğu ikincil böbrek hasarının önleyici etkilerini, bir fare modelinde değerlendirdik. MALZEMELER VE YÖNTEM: Bu çalışmada, 30 Wistar albin erkek fareleri, plasebo, N-asetilcistein ve montelukast sodyum gruplarına rastgele ayrıştırıldı. Üç fare kontrol grubu olarak kullanıldı. Farelerin sol üreterleri, 4-0 poliglaktin dikişleri ile dikildi. İlaçlar, tıkanıklık öncesi 3 gün ve 15 gün boyunca uygulandı. Dimerkaptosuksinik asit böbrek scintigrafisi, tıkanıklık öncesi ve 15. günde gerçekleştirildi. Fareler, 15. günde kurban edildi ve histopatolojik incelemeler yapıldı. Oksidatif stres işaretçileri (myeloperoksidaz ve malondialdehit), sülfhidril ve toplam nitrit, lipit peroksidasyonu, oksidatif protein hasarı ve antioksidan seviyeleri için biyokimyasal değerlendirmeler yapıldı. SONUÇLAR: Patolojik incelemede, N-asetilcistein ve montelukast sodyum gruplarında iltihap ve tüplere epitel hasarı, plasebo grubuna göre daha azdı (p < 0,05). Normal böbreklerde herhangi bir fark görülmedi. N-asetilcistein grubunda ve montelukast sodyum grubunda myeloperoksidaz, malondialdehit ve toplam nitrit seviyeleri, plasebo grubuna göre daha düşüktü (p < 0,05). Sülfhidril seviyelerinde istatistiksel bir fark görülmedi (p > 0,05) veya scintigrafide N-asetilcistein, montelukast sodyum ve plasebo grupları arasında (p > 0,05). N-asetilcistein, montelukast sodyum ve sahte tedavi edilen gruplar arasında patolojik, kimyasal ve scintigrafik açıdan herhangi bir fark görülmedi (p > 0,05). SONUÇ: N-asetilcistein ve montelukast sodyum, tıkanıklık nedeniyle böbrek hasarına karşı


Oxidative phosphorylation: synthesis of mitochondrially encoded proteins and assembly of individual structural subunits into functional holoenzyme complexes.

Yüksek ökaryotlarda çeşitli hücresel süreçler tarafından tüketilen ATP'nin çoğu, oksidatif fosforlasyon (OXPHOS) olarak bilinen bir süreçte, iç mitokondriyal zar içinde gömülü beş çoklu protein kompleksleri (I-V) tarafından üretilir. Çoğu fizyolojik koşullarda enerji homeostazının korunması, bu nedenle OXPHOS'un hücresel biyoenerjik taleplerindeki değişiklikleri karşılama yeteneğine bağlıdır; kronik bir başarısızlık, insan hastalıklarının sık bir nedenidir. Kompleks II dışında, OXPHOS komplekslerinin yapısal alt birimleri hem nükleer hem de mitokondriyal genomlar tarafından kodlanır. İki genomun fiziksel ayrılığı, 13 mitokondriyal kodlanmış polipeptitlerin ifadesinin, ilgili nükleer kodlanmış ortaklarla birlikte, işlevsel holoenzim komplekslerinin montajını koordine etmek zorunluluğunu getirir. Kompleks biyogenezisi, yüksek derecede düzenlenmiş bir süreçtir ve bireysel OXPHOS komplekslerinin montajında farklı aşamalarda işlev gören birkaç nükleer kodlanmış faktör tanımlanmıştır.


Familial gastroesophageal reflux and development of Barrett's esophagus.

Bir Barrett'ın özofagusu olan yaşlı bir adamın ailesi, gastroözofageal reflü ve Barrett'ın özofagusu gelişimi için incelendi. Yaşayan beş çocuğun hepsi gastroözofageal reflü veya özofagit, ya da her ikisini de yaşıyor ve üçü net bir şekilde Barrett'ın özofagusu taşıyor. İki üçüncü nesil soyundan gelenler gastroözofageal reflüye sahip. Bu kalıp, gastroözofageal reflü özelliğinin otozomal baskın bir şekilde aktarıldığını gösteriyor. Aile aynı zamanda yüksek bir kanser oranına da sahip, bu da kanser aile sendromunu temsil edebilir.


The effect of folate fortification on folic acid-based homocysteine-lowering intervention and stroke risk: a meta-analysis.

## Amaç:
Folat ve vitamin B12, homositin metabolik sürecinde iki kritik düzenleyicidir, bu da ateroskleroz trombotik olaylarının risk faktörüdür. Düşük folat alımı veya plazma folat konsantrasyonunun artması, inme riskini artırır. Önceki rastgele kontrol edilen denemeler, folik asit takviyesinin homositin azaltmadaki etkisine ilişkin çelişkili bulgular ortaya koydu. Bu incelemenin amacı, ilgili rastgele kontrol edilen denemelerin meta analizini yaparak, farklı folat zenginleştirme durumlarının folik asit takviyesinin homositin azaltma ve inme riskini azaltmadaki etkilerini nasıl etkilediğini kontrol etmekti.

## Yöntem:
İlgili rastgele kontrol edilen denemeler, resmi literatür taraması yoluyla belirlendi. Homositin azaltımı, folat zenginleştirme durumuna göre alt gruplar halinde karşılaştırıldı. İlişkili riskler 95% güven aralıkları kullanılarak, folik asit takviyesinin inme riski ile ilişkisini değerlendirmek için bir ölçüt olarak kullanıldı.

## Çalışma Alanı:
Meta analiz, 14 rastgele kontrol edilen deneme dahil etti.

## Katılımcılar:
Toplam 39.420 hasta.

## Bulgular:
Homositin azaltımları, sırasıyla folat zenginleştirilmemiş alt grupta %26,99 (SD 1,91), folat zenginleştirilmiş alt grupta %18,38 (SD 3,82) ve kısmi folat zenginleştirilmiş alt grupta %21,30 (SD 1,98) olarak belirlendi. Folat zenginleştirilmiş ve folat zenginleştirilmemiş alt gruplar arasında anlamlı bir fark gözlemlendi (P=0,05). Inme riski, folat zenginleştirilmemiş alt grupta 0,88 (95% CI 0,77, 1,00, P=0,05), folat zenginleştirilmiş alt grupta 0,94 (95% CI 0,58, 1,54, P=0,82) ve kısmi folat zenginleştirilmiş alt grupta 0,91 (95% CI 0,82,


On the origin and impact of mesenchymal stem cell heterogeneity: new insights and emerging tools for single cell analysis.

Mesenkimal kök hücreleri (MSCs), önemli ölçüde hücreden hücreye değişkenlik gösterir. Bu heterojenlik, bağışçılar arasında, doku kaynaklarında ve hücre popülasyonları içinde gözlemlenir. Bu yaygın değişkenlik, MSC'lerin rejeneratif uygulamalarda kullanımını karmaşıklaştırır ve terapötik etkilerini sınırlayabilir. Çoğu geleneksel analiz, MSC özelliklerini toplu olarak ölçer ve bu nedenle hücreden hücreye değişkenliği gizler. Son araştırmalar, klonal MSC popülasyonları arasında ve içinde, işlevsel farklılaşma kapasitesi, moleküler durum (örneğin, epigenetik, transkriptomik ve proteomik durum) ve biyofiziksel özellikler dahil olmak üzere, kapsamlı değişkenlik olduğunu ortaya koymuştur. Bu değişkenliğin kökenleri henüz açıklanmamış olsa da, olası mekanizmalar arasında in vivo mikro anatomik heterojenlik, epigenetik istikrarsızlık ve transkripsiyonel dalgalanmalar sayılabilir. MSC gen ve protein ifadelerini tek hücre analizinde yeni araçlar, bu hücreler arasında tek hücre değişkenliği hakkında daha fazla içgörü sağlayabilir ve sonunda doku mühendisliği ve rejeneratif tıp uygulamalarında MSC'lerin klinik yararlılığını geliştirebilir. Bu inceleme, MSC heterojenliğinin boyutlarını, bu heterojenliği yöneten bilinen mekanizmaları tanımlar ve bu benzersiz hücre tipinin anlayışımızı ve klinik uygulamamızı daha da geliştirebilecek yeni teknolojileri vurgular.


Altered microRNA expression in bovine skeletal muscle with age.

Yaşa bağlı kemik kas fonksiyonundaki düşüş, yaşlı bireylerde çeşitli kalıtsal ve edinilmiş kas bozukluklarına yol açar. Kas bakımı ve onarımı sırasında mikroRNA (miRNA) seviyelerinde değişiklikler görülebilir. Bu nedenle, sığır kemik kas gelişiminin beş farklı dönemini incelemek için sonraki nesil küçük RNA dizileme kullandık. Toplamda, 511 miRNA, bunlardan biri potansiyel olarak yeni bir miRNA, tespit edildi. Prenatal ve postnatal kas gelişimi aşamaları arasında 36 miRNA farklı ifade edildi, bunlardan bazıları myomiR'ler (miR-1, miR-206 ve let-7 aileleri) idi. Farklı kas dokuları arasındaki miRNA ifadelerine kıyasla, 14 miRNA postnatal aşamada kas dokusunda up-regüle olurken, 22 miRNA down-regüle oldu. Ayrıca, yeni bir miRNA tahmin edildi ve miRBase veritabanına bta-mir-10020 olarak gönderildi. Bta-mir-10020'nin, in vitro bir çift luciferaz raporörü deneyinde, sığır ANGPT1 geninin 3'-UTR'ye doğrudan hedeflendiği gösterildi. Bta-mir-10020'nin aşırı ifadesi, vahsi tip ifade kasetteki DsRed floresansını, mutan tipten karşılaştırıldığında, önemli ölçüde azalttı. Bu farklı ifade edilen miRNA'lar, miranda, pita ve rnahybrid gibi üç hesaplama yaklaşımı kullanılarak, 3609 sığır genini hedef aldığı tahmin edildi. Hastalık ve biyolojik işlev analizleri ve KEGG yol analizi, bu hedeflerin kas büyümesi ve hastalık için istatistiksel olarak zengin işlevlere sahip olduğunu ortaya koydu. Kas gelişimi ve yaşlanma durumlarındaki miRNA ifade analizi bulgularımız, şimdi kas dokusunda ifade edilen sığır miRNA'larının daha geniş bir repertuarını önemli ölçüde genişletiyor ve bu doku türündeki büyüme ve gelişim bozuklukları üzerine daha fazla çalışmaya katkıda bulunabilir.


Apoptosis occurs predominantly in bystander cells and not in productively infected cells of HIV- and SIV-infected lymph nodes

İnsan bağışıklık yetmezliği virüsü-1 (HIV-1) olarak bilinen AIDS'in nedeni olarak tanımlanmasından 13 yıl sonra, HIV'in birincil hedefi olan CD4 antijenini taşıyan T hücrelerini nasıl öldürdüğünü hala bilmiyoruz. Biz ve diğerleri, HIV seropozitif bireylerdeki dolaşım içindeki CD4+ (ve CD8+) T hücreleri arasında apoptoz hücrelerinin yüzdesinde bir artış olduğunu ve hastalığın ilerlemesiyle birlikte apoptozun sıklığının arttığını gösterdik. Ancak, bu apoptozun enfekte veya enfekte olmayan T hücrelerinde meydana gelip gelmediği bilinmemektedir. Burada, HIV enfekte çocukların ve SIV enfekte maymunların lenf düğümlerinde yerleşik etiketleme kullanarak, apoptozun çoğunlukla yan hücrelerde meydana geldiğini ve enfekte hücrelerde kendiliğinden meydana gelmediğini gösteriyoruz. Bu veriler, patojenik ve tedavi açısından önem taşımaktadır, özellikle de mantıklı ilaç tedavisinin, enfekte hücrelerdeki viral çoğalmasını hedefleyen ve enfekte olmayan hücrelerin apoptozunu hedefleyen kombinasyon ilaçları içerebileceğini öne sürmektedir.


Neuronal origin of a cerebral amyloid: neurofibrillary tangles of Alzheimer's disease contain the same protein as the amyloid of plaque cores and blood vessels.

Alzheimer hastalığı amiyelinin protein bileşeni (nörofibrillar tangle'lar [NFT], amiyoid plak çekirdeği ve kongofil angiopati) 4 kd (A4 monomer) kütledeki bir agrega polipeptittir. N-terminal heterojenliğin derecesine göre, amiyel ilk olarak nöronlarda, daha sonra ise dış mekanda depolanır. Sentetik peptitlere karşı üretilen antiseralar kullanarak, A4'ün (1-11 numaralı kalıntılar) nörofibrillar tangle'lar için bir epitope içerdiğini ve molekülün iç bölgesi (11-23 numaralı kalıntılar) plak çekirdekleri ve vasküler amiyoid için bir epitope içerdiğini gösteriyoruz. Amiyelin protein bileşeni olmayan parçası (alüminyum silikat), agrega amiyoid proteinin depolanması veya artışı (mümkün kendi kendini çoğaltma) için bir temel oluşturabilir. Alzheimer hastalığı amiyeli, parçalanmış ile ilişkili fibril ve onun bileşen polipeptitlerine benzer, alt birim boyutu ve bileşimi açısından ancak dizilim açısından değil. NFT dizilimi ve bileşimi, herhangi bir bilinen normal nörofilament bileşenine benzememektedir.


Pregnancy characteristics and maternal risk of breast cancer.

# Hamilelik Sırasında Kan Serumunda Estrojen, Progesteron ve Diğer Hormon Düzeyleri Önemli Düzeylerde Yüksek Olur.

Hamilelik sırasında, bu hormonlar öncelikle plasenta tarafından üretilir ve plasentanın işlev bozukluğu işaretleri, hamilelik sırasında hormon maruziyetinin dolaylı işaretçileri olarak hizmet edebilir. Hamilelik sırasında bu işaretçiler, annenin meme kanseri olma riskini tutarlı bir şekilde belirlemede yetersiz kalmıştır.

## Amaç:

Hamilelik sırasında hormon maruziyetinin dolaylı işaretçileri, örneğin plasenta ağırlığı ve diğer hamilelik özellikleri ile annenin meme kanseri olma riski arasındaki ilişkileri incelemek.

## Yöntem ve Çalışma Alanı:

Bir nüfus tabanlı kohort çalışması, İsveç Doğum Kayıtları, İsveç Kanser Kayıtları, İsveç Ölüm Nedenleri Kayıtları ve İsveç Nüfus ve Nüfus Değişimleri Kayıtları'ndan elde edilen verileri kullanarak gerçekleştirilmiştir.

Katılımcılar, 1982-1989 yılları arasında tek çocuk doğuran ve doğum tarihi ve gebelik haftası hakkında tam bilgiye sahip olan İsveç Doğum Kayıtları'nda yer alan İsveçli kadınlardır. Kadınlar, meme kanseri oluşması, ölüm veya takip süresinin sonu (2001 yılı 31 Aralık'ı) kadar takip edilmiştir. Cox orantılı risk modellerini kullanarak hormon maruziyeti ile meme kanseri riskleri arasındaki ilişkileri tahmin etmek için kullanılmıştır.

## Ana Sonuç Ölçütü:

İnvaziv meme kanseri oluşumu.

## Sonuçlar:

 kohortun 314.019 kadınından 2216'sı (0,7%) 2001 yılına kadar takip süresince meme kanseri geliştirmiştir, bunlardan 2100'ü (95%) 50 yaşından önce teşhis edilmiştir. İki hamilelikte plasentanın ağırlığı 500 g'den az olan kadınlara kıyasla, ilk hamilelikte 500-699 g ve ikinci hamilelikte en az 700 g ağırlığındaki plasentalara sahip kadınların meme kanseri riski artmıştır (ayarlanmış risk oranı, 1,82; 95% güven aralığı [GA], 1,07-3


Attention-deficit hyperactivity disorder: a category or a continuum? Genetic analysis of a large-scale twin study.

AMAÇ: Dikkat Eksikliği ve Hiperaktivite Bozukluğu (ADHD) üzerinde kalıtsallık ve sürekli ile kategorik yaklaşımları araştırmak, büyük ölçekli ikiz örneklemesi kullanarak.

YÖNTEM: Avustralya Ulusal Sağlık ve Tıp Araştırmaları Konseyi İkiz Kayıtları'ndan seçilen 1.938 ikiz ve kardeş ailesinden oluşan bir kohort, DSM-III-R temelli annenin derecelendirme ölçeği kullanılarak ADHD için değerlendirildi. Monozygotik ve dizygotik ikizler ve kardeşler arasında proband uyumu oranları ve korelasyonlar hesaplandı ve De Fries ve Fulker regresyon tekniği kullanılarak kalıtsallık incelendi.

SONUÇLAR: Genetik boyunca tüm nüfusta değişen bir davranışın uç noktasını temsil eden 0,75 ile 0,91 arasında dar (eklenimsel) kalıtsallık bulundu, bu da aile ilişkileri (ikiz, kardeş ve ikiz-kardeş) ve ADHD'nin sürekli bir parça olarak veya çeşitli semptom kesme noktalarıyla bir bozukluk olarak tanımlanması arasında sağlamdı. Eklenimsel genetik varyasyon veya paylaşılan aile çevresel etkiler için hiçbir kanıt bulunmadı.

SONUÇLAR: Bu bulgular, ADHD'nin ayrı belirleyicilere sahip bir bozukluktan ziyade, tüm nüfusta genetik olarak değişen bir davranışın uç noktası olarak en iyi şekilde görülmesi gerektiğini öne sürüyor. Bu, ADHD sınıflandırması ve bu davranış için genlerin tanımlanması ile ilgili sonuçları, ayrıca tanıyı ve tedaviyi de etkileyecektir.


Antiapoptotic BCL-2 is required for maintenance of a model leukemia.

Apoptoz direnci, genellikle antiapoptotik proteinlerin aşırı ifadesi ile sağlanır ve kanser oluşumunda yaygındır, belki de gereklidir. Ancak, tümörün sürdürülmesinde apoptotik bozuklukların esansiyel olup olmadığı hala belirsizdir. Bu soruyu test etmek için, BCL-2 genini koşullu ifade eden ve sürekli c-myc taşıyan fareler oluşturduk, bu fareler linfoblastik lenfoma geliştiriyor. BCL-2'nin ortadan kaldırılması, lenfositik hücrelerin hızlı kaybına ve hayatta kalma süresinin önemli ölçüde uzamasına neden oldu, bu da BCL-2'nin kanser terapisi için mantıklı bir hedef olduğunu resmi olarak doğruladı. Bu tek molekülün kaybı, diğer onkogenik olayların varlığına rağmen veya belki de buna bağlı olarak hücre ölümüne neden oldu. Bu, kanserle özdeş olan bozuklukların, hücreyi yok edecek olabilecek sürekli ölüm sinyalleri ürettiğini, ancak bu sinyallerin bir veya daha fazla gerekli apoptotik bozukluk tarafından engellendiğini düşündüren genel bir model önermektedir.


Cellular and histopathological changes in the infrapatellar fat pad in the monoiodoacetate model of osteoarthritis pain.

AMAC Öne çıkan diz kapağı yağ yastığı (IPFP), ön diz ağrısının bir kaynağı olarak belirlenmiştir. Diz eklemi artriti olan hastalarda IPFP'de fibroz ve belirgin enflamatuar infiltrasyonun gözlemlendiği ve diz protezi uygulamasından sonra ağrının azaldığı bildirilmiştir. Osteoartrit (OA) ile bazı histopatolojik benzerlikler gösteren dejeneratif eklem hastalığı modeli olan monoiyodasetat (MIA) modelinde IPFP'deki değişiklikleri araştırdık. YÖNTEM Ratlar, intraartiküler olarak MIA ile enjekte edildi ve ağırlık taşıma asimetrisinin gelişimi 21 gün boyunca araçla enjekte edilen hayvanlarla karşılaştırıldı. Ayrıca, her iki yan eklemin de IPFP'leri alındı. Hem enflamatuar infiltrasyon hem de histopatolojik değişiklikler analiz edildi. SONUÇLAR MIA enjeksiyonu belirgin ağırlık taşıma asimetrisine neden oldu. MIA tedavisi gören hayvanlarda gün 1 ve 3'te sağ IPFP'nin nemli ağırlıkları anlamlı şekilde arttı. MIA tedavisi, gün 1, 3 ve 7'de IPFP'de toplam beyaz kan hücresi ve monositlerde ve gün 1 ve 3'te nötrofilde anlamlı artışlara yol açtı. Bu, erken zaman noktalardaki histopatolojik bulgularla desteklendi ve daha sonra adiposit nekrozu, IPFP fibrozisi, patellar kartilaj ve alt kondral kemik nekrozu ile sinoviyal hiperplaziye ilerledi. SONUÇ IPFP'de belirgin enflamatuar değişiklikler, MIA modelinin OA'nın erken aşamasında meydana geldiğini ve bu erken aşamada gözlemlenen ağrıya katkıda bulunabileceğini açıkça gösterdi. Modelin daha sonraki aşamalarında IPFP'nin rolü daha fazla araştırılmalıdır.


Angiogenesis therapy: amidst the hype, the neglected potential for serious side effects.

Birkaç yıl önce, neredeyse tamamen bilinmeyen bir terapötik kavram olarak kabul edilirken, şimdi bir kardiyoloji dergisini açmak, bir kardiyoloji toplantısına katılmak veya bir gazeteyi tararken, aterosklerotik lezyonların tedavisinde arterleri besleyen miokard veya bacakları besleyen damarların tıkanmasına neden olan ateroskleroz hastalarında yakında önemli bir etkiye sahip olabilecek anjiyojeniz terapisinin yarattığı heyecanı yakalamak zor. Ancak güçlü terapötik müdahaleler, en azından zararlı etkilere neden olma potansiyeli açısından nadiren kusursuzdur. Anjiyojeniz terapisi de bir istisna değildir. Buna rağmen ve yalnızca makul güçte, rastgele, çift kör klinik çalışmaların henüz birincil sonuç etkinliğini göstermediği1 gerçeğine rağmen, herhangi bir terapötik faydaya eşlik edebilecek ciddi yan etkiler hakkında derinlemesine bir tartışma bilimsel iletişimlerden büyük ölçüde eksikti. Halk medyası için bu sınırsız heyecandan derin bir şüpheye geçiş, son zamanlarda, karaciğere büyük miktarda adenoviral vektör enjekte edilmesinin neden olduğu trajik bir genç adamın ölümüyle ilgili bir raporun2 ortaya çıkmasıyla gerçekleşti. Bilimsel topluluk için, anjiyojeniz müdahalelerinin potansiyel tehlikeleri hakkında kapsamlı bir tartışma ise, yukarıda bahsedilen olayın yanı sıra, anjiyojeniz terapisine olası komplikasyonlar olarak öngörülebilecek belirli yan etkiler hakkında bize gerçekten izin veren önemli mekanizma verilerine sahip olduğumuz için uygundur. Bu nedenle, bu, özellikle iki en güçlü anjiyojenik sitokin, vasküler endotel büyüme faktörü (VEGF) ve fibroblast büyüme faktörü (FGF)'nin altta yatan biyolojik aktivitelerine dair bilgimiz üzerine çoğunlukla inşa edilen olası komplikasyonlar üzerine bir tartışmadır. Anjiyojenik ajanlar, birçok farklı dokuda neovaskülarizasyon indüklemenin potansiyelini taşıdıkları düşünülür. Bu klinik durumlarda önemlidir çünkü…


Body mass index and magnetic resonance markers of brain integrity in adults.

## Amaç
Yetişkinlikte obezite ve aşırı kilo, özellikle Alzheimer hastalığı olmak üzere, daha sonraki yaşamda demans gelişimi ile tutarlı bir şekilde ilişkilendirilmiştir. Ayrıca, sağlıklı yetişkinlerde bilişsel işlev bozukluğu ve beyin yapısal değişikliklerle de bağlantılıdırlar. Proton manyetik rezonans spektroskopisi, beynin nöronal ve glial bileşenlerini ayırt edebilir ve beyin atrofisi ve bilişsel değişikliklerin altında yatan nörobiyolojik mekanizmaları işaret edebilir, ancak henüz hiçbir spektroskopik çalışma, obezite ile beyin metabolitleri arasındaki ilişkileri değerlendirmemiştir.

## Yöntemler
50 sağlıklı orta yaşlı katılımcı (ortalama yaş 41,7 ± 8,5; 17 kadın)ın manyetik rezonans görüntüleme ve proton manyetik rezonans spektroskopik görüntüleme verileri, başka bir çalışmanın kontrol konuları olarak taranmak üzere kullanıldı.

## Bulgular
Yaş ve cinsiyetten arındırılmış olarak, daha yüksek vücut kitle endeksleri (VKİ'lar): (1) ön, parietal ve temporal beyaz madde (p = 0,001, p = 0,006 ve p = 0,008 sırasıyla) ile N-asetil-aspartat (nöronal yaşayabilirlik spektroskopik işaretçisi) konsantrasyonlarında düşüşle ilişkilendirildi; (2) ön gri madde (p = 0,01) ile N-asetil-aspartat'ta düşüş; ve (3) ön beyaz madde (p = 0,05) ile kolin içeren metabolitlerde (membran metabolizması ile ilişkili) düşüşle ilişkilendirildi.

## Yorum
Bu sonuçlar, orta yaşta daha yüksek VKİ'ların, öncelikle ön lobda nöronal ve/veya mielin bozukluklarıyla ilişkili olduğunu öne sürmektedir. Beyaz madde, diğer loblara kıyasla yaşlanma etkilerine daha yatkın olduğu için, bulgularımız, yüksek adipozite seviyelerine sahip bireylerde hızlandırılmış yaşlanmayı yansıtıyor olabilir. Bu nedenle, daha yüksek VKİ'lar, Alzheimer hastalığı gibi yaşa bağlı bir hastalığın gelişme olasılığını artırabilir.


Characteristics of medial temporal lobe epilepsy: II. Interictal and ictal scalp electroencephalography, neuropsychological testing, neuroimaging, surgical results, and pathology.

Altmış yedi temporal lob epilepsisi olan hasta, sınırsız, potansiyel olarak epileptojenik lezyonlar olmaksızın, içkraniyal elektrotlarla incelenmiş ve temporal lobektomi sonrasında nöbetlerden kurtulmuşlardı. Retrospektif olarak, ön operatif scalp elektroensefalografi (EEG) bulguları, nöropsikolojik test sonuçları, nöroimaging bulguları, cerrahi sonuçları ve resekte edilen dokunun patolojisi değerlendirildi. Interiktal scalp EEG, 64 hastada (96%) uzun süreli izleme sırasında paroksismal anormallikler gösterdi. Bu anormallikler 60 hastada (94%) ön temporal bölgede yer aldı. Hastaların %42'sinde her iki tarafta bağımsız paroksismal aktivite görüldü ve bu aktivite, nöbetin kökeni olan tarafa göre daha baskın oldu. İktal EEG değişiklikleri klinik nöbet başlangıcında nadiren tespit edildi, ancak nöbet sırasında ritmik nöbet aktivitesinin yan tarafa doğru birikimi 80 hastada görüldü. 13 hastada ise scalp EEG nöbet birikimi, daha sonra derin EEG ve iyileştirici cerrahi ile belirlenen nöbetin kökeni olan tarafa karşıt olarak gerçekleşti. Yan tarafta görülen postiktal yavaşlama, varsa, çok güvenilir bir yanlaştırıcı bulgu idi. Nöropsikolojik testler, nöbetin kökeni olan tarafa uyan yanlaştırıcı bulguları %73 hastada sağladı. Nöropsikolojik testler uyumsuz sonuçlar veya yanlaştırmayan bulgular verdiğinde, bu hastaların genellikle sağ temporal nöbet kökeni olduğu bulundu. Intracarotid amobarbital (Amytal) testi, nöbet başlangıcında yan tarafta yok veya marjinal bellek fonksiyonları olduğunu %63 hastada gösterdi, ancak 26 hasta (37%) her iki tarafta da bütün belleklere sahipti. Bu hastalarda manyetik rezonans görüntüleme, ince medial temporal anormallikleri tespit etmede çok duyarlıydı. Bu anormallikler 28 manyetik rezonans görüntüsünün 23'ünde görüldü ve patolojik muayenede tüm hastalarda, ancak 2 hastada mesial temporal sklerozla uyuştu. (ÖZET KISALTILMIŞTIR)


OPA1-dependent cristae modulation is essential for cellular adaptation to metabolic demand.

Cristae, mitokondri iç zarın düzenlenmiş çıkıntıları, hücrenin enerji taleplerine yapısal olarak yanıt verir. Bu dinamik değişikliklerin nasıl düzenlendiği ve bunların sonuçları büyük ölçüde bilinmemektedir. Optik Atrofisi 1 (OPA1), iç zarın birleşimi ve cristae yapısının korunmasından sorumlu mitokondri GTPazıdır. Burada, OPA1'in enerji koşullarındaki değişikliklere dinamik olarak yanıt verdiğini ve cristae yapısını düzenlediğini bildiriyoruz. Bu cristae düzenlemesi, OPA1'in mitokondri birleşimi rolünden bağımsızdır, çünkü hala oligomerize edebilen ancak birleşim aktivitesi olmayan bir OPA1 mutasyonu, cristae yapısını koruyabildi. Önemli olan, OPA1'in açlık indüklenmiş hücre ölümü direncini, mitokondri solunumunu, galaktoz ortamında büyümesini ve ATP sintazının montajını, birleşim aktivitesi bağımsız olarak sağladığıdır. Mitokondri solüt taşıyıcılar (SLC25A) olarak OPA1 etkileşimlerini tanımladık ve bunların farmakolojik ve genetik engellenmesinin OPA1'in oligomerizasyonunu ve işlevini engellediğini gösterdik. Bu nedenle, OPA1'in enerji alt yapısı mevcudiyetini algılayan ve mitokondri mimarisi düzenlemede SLC25A proteini bağımlı bir şekilde işlevini modüle eden yeni bir yol önermekteyiz.