Assessing the ceRNA hypothesis with quantitative measurements of miRNA and target abundance.

Son araştırmalar, rekabetçi endojen RNA'ların (ceRNA'lar) bir mikroRNA (miRNA) ile bağlanma siteleri aracılığıyla miRNA'yı emebileceğini ve bireysel genlerden ceRNA bolluğundaki değişikliklerin miRNA aktivitesini düzenleyebileceğini bildirmiştir. Bu hipotezi değerlendirmek için miRNA'nın endojen hedef siteleri arasındaki nicel ilişkiyi bilmek faydalı olacaktır. Burada, hepatositlerde ve karaciğerlerde miR-122 hedefini ifade ederek iç hedef site bolluğunu değiştirdik ve etkilerini miR-122 hedef genleri üzerinde analiz ettik. Hedef baskısı, yüksek hedef site bolluğu (≥1.5 × 10(5) hücre başına eklenen hedef siteleri) olduğunda eşik benzeri bir şekilde hafifledi ve bu eşik miRNA'nın etkili seviyelerine duyarsızdı. Ayrıca, aşırı metabolik karaciğer hastalığı modellerine yanıt olarak, hepatositlerdeki küresel hedef site bolluğu yeterli ölçüde değişmedi ve bu da miRNA ile aracılık edilen baskıyı etkilemedi. Bu nedenle, miRNA hedef bolluğunun düzenlenmesi, ceRNA etkisi yoluyla gen ifadesinde ve metabolizmada önemli etkilere neden olma olasılığı düşüktür.


Immunological mechanisms for desensitization and tolerance in food allergy

Gıda alerjisi, batılaştırılmış ülkelerde önemli bir halk sağlığı endişesidir, tahmini olarak çocukların %5'ini ve yetişkinlerin %3-4'ünü etkilemektedir. Gıda alerjisi için alerjen-özgü immünoterapi şu anda aktif olarak değerlendirilmektedir, ancak hala deneyseldir. En uygun protokol, gıda yolunun yönetimi, hedef tutma dozu ve tutma tedavisinin süresi açısından, ve bu prosedürler için en uygun hasta, hala belirlenmektedir. Başarılı gıda desensitisasyonun altında yatan mekanizmalar da belirsizdir, kısmen, çünkü standart bir immünoterapi protokolü yoktur. Bununla birlikte, dahil olan mekanizmalar mast hücre ve bazofil baskılaması, gıda-özgü IgG4 antikorlarının gelişimi, gıda-özgü IgE/IgG4 oranı azalması, doğal veya indüklenebilir düzenleyici T hücrelerinin up-regülasyonu ve genişlemesi, Th2'den Th1 profiline kayma ve antijen-özgü hücrelerde anerji ve/veya silinme gelişimi içerebilir. Bu mekanizmaların açıklanıp anlaşılması için ek çalışmalar gerekmektedir, bu da gıda alerjisi hastalarının immünoterapi üzerinde değerlendirilmesi ve izlenmesi için değerli biyomarkerlar ortaya çıkarabilir.


Prodromal non-motor symptoms of Parkinson’s disease

Parkinson Hastalığı'nın (PD) motor semptomları, bradykinezi, kas sertliği ve titreme, substantia nigra pars compacta'daki dopaminerjik nöronların dejenerasyonuna bağlıdır. Son nöropatolojik çalışmalar, PD'nin intraneuronal işaretçisi olan Lewy cisimcikleri, beynin çeşitli nöronal hücre tiplerinde biriktiğini göstermektedir. Medulla oblongata'dan neokortikal alanlara kadar bir patolojik dahil olma gradyanı rapor edilmiştir. Bu nedenle, PD'yi mesensefalon'daki dopaminerjik nöronların seçici hasarı ile karakterize eden orijinal görüş, çok sistemli nörodejeneratif bir bozukluk kavramına güncellenmelidir. Ayrıca, substantia nigra dışındaki nöropatolojik değişiklikler, PD'nin motor olmayan semptomlarıyla güçlü bir şekilde ilişkilidir. Bu bulgular sonucunda, PD'nin prodomal motor olmayan semptomlarının belirlenmesi konusunda ilgi artmaktadır. Aslında, literatürden elde edilen veriler, otonom bozukluklar, koku işlev bozukluğu, depresyon ve uyku bozuklukları (özellikle REM uyku davranış bozukluğu) PD'nin prodomal motor olmayan semptomlarını temsil edebileceğini göstermektedir. Bu semptomların çoğunu tespit etmek için çeşitli testler mevcuttur. Bu nedenle, prodomal motor olmayan semptomların belirlenmesi, PD'nin erken teşhisine katkıda bulunabilir ve gelecekte nöro koruyucu ajanların etkinliğini test etmek için yararlı olabilir.


Erythroid Krüppel-Like Factor Directly Activates the Basic Krüppel-Like Factor Gene in Erythroid Cells �

Sp/Krüppel benzeri faktör (Sp/Klf) ailesi, yaklaşık 25 zinc parmaklı transkripsiyon faktöründen oluşur ve CACCC kutuları ile GC zengin elementleri tanır. Temel Krüppel benzeri faktör (Bklf/Klf3) üzerinde çalıştık ve eritroit dokularda ifadesinin başka bir aile üyesi olan eritroit Krüppel benzeri faktör (Eklf/Klf1) tarafından büyük ölçüde etkilendiğini gösterdik. Bklf mRNA'nın, Eklf-null fare embriyolarındaki eritroit dokularda önemli ölçüde azaldığını gözlemledik. Bklf'in öncelikle iki promotör tarafından düzenlendiğini bulduk: evrensel olarak aktif GC zengin üst akış promotörü 1a ve eritroit alt akış promotörü 1b. Her iki promotörden gelen transkriptler aynı proteini kodlar. İlginç bir şekilde, hem evrensel hem de eritroit promotör, eritroit hücrelerde Eklf'e bağlıdır. Eklf ayrıca transiyen deneylerde her iki promotörü de aktive eder. Eklf'in indüklenebilir bir formu kullanılarak yapılan deneyler, protein sentezinin bir inhibitörü varlığında endojen Bklf geninin aktive edildiğini gösterir. Aktivasyonun kinetiği, Bklf'in Eklf'in doğrudan bir hedefi olduğunu da desteklemektedir. Kromatin immünopresipitasyon deneyleri, Eklf'in her iki Bklf promotörüyle de ilişkili olduğunu doğrular. Eklf tipik olarak bir transkripsiyon aktivasyon faktörüdür, ancak Bklf bir bastırıcı olarak bilinir. Bulgularımız, Sp/Klf ailesinde canlılarda geri besleme çapraz düzenlemenin hipotezini desteklemektedir.


Noncanonical Wnt Signaling Promotes Obesity-Induced Adipose Tissue Inflammation and Metabolic Dysfunction Independent of Adipose Tissue Expansion

Yağ dokusu disfonksiyonu, obez bireylerde insülin direncinin gelişmesinde kritik bir rol oynar. Hücre kültürü çalışmaları ve kazanım işlevi farelerindeki modeller, kanonik Wnt proteinlerinin yağ dokusu genişlemesini düzenlediğini öne sürmektedir. Bununla birlikte, endojen Wnt proteinlerinin yağ dokusu disfonksiyonunda bir rolü olduğunu destekleyen genetik kanıt bulunmamaktadır ve nonkanonik Wnt sinyalizasyonunun rolü büyük ölçüde araştırılmamıştır. Burada, insan, fare ve hücre kültürü çalışmalarından elde ettiğimiz kanıtları sunuyoruz; bu kanıtlar, Wnt5a ile aracılık edilen nonkanonik Wnt sinyalizasyonunun obeziteyle ilişkili metabolik disfonksiyona, yağ dokusu iltihabını artırarak katkıda bulunduğunu göstermektedir. Wnt5a ifadesi, obez bireylerde karın yağında alt deri yağına kıyasla önemli ölçüde yüksektir. Obez farelerde, Wnt5a'nın yok edilmesi insülin direncini hafifletir ve aynı zamanda yağ dokusu iltihabında azalmaya paralel olarak gerçekleşir. Öte yandan, myeloid hücrelerde Wnt5a'nın aşırı ifadesi, yağ dokusu iltihabını artırır ve glikoz homeostazında daha büyük bozulmalara yol açar. Wnt5a'nın yok edilmesi veya aşırı ifadesi, yağ kütlesini veya adiposit boyutunu etkilemez. Mekanik olarak, Wnt5a, makrofajlarda pro-enflamatuar sitokinlerin ifadesini, Jun NH2-terminal kinaz bağımlı bir şekilde teşvik ederek, adipositlerde bozuk insülin sinyalizasyonuna yol açar. Dış kaynaklı interleukin-6 yönetimi, obez Wnt5a eksik farelerde insülin direncini geri kazanır, bu da bu sitikinin Wnt5a ile aracılık edilen metabolik disfonksiyonda merkezi bir rol oynadığını öne sürmektedir. Bu sonuçlar, nonkanonik Wnt sinyalizasyonunun, yağ dokusu genişlemesinden bağımsız olarak, obeziteye bağlı insülin direncine katkıda bulunduğunu göstermektedir.


A cluster of ribosome synthesis factors regulate pre-rRNA folding and 5.8S rRNA maturation by the Rat1 exonuclease

Rat1 5' eksonükleaz, pre-rRNA spacer parçalarını parçalar ve 5.8S ve 25S rRNA'ların 5' uçlarını işler. UV çapraz bağlama, Rat1'in pre-rRNA boyunca birden fazla bağlanma sitesine sahip olduğunu ortaya koydu, bu da bilinen işlevleriyle tutarlıdır. 5.8S'nin ana 5' ucu, iç transkripsiyonlu spacer 1 (ITS1) spacer'ın A(3) kesme sitesinden Rat1 tarafından parçalanmasıyla oluşur. A(3)'den işleme, 'A(3) küme' proteinlerine, Cic1, Erb1, Nop7, Nop12 ve Nop15'e ihtiyaç duyar, bunlar da birbirlerine bağımlı bir şekilde pre-rRNA'ya bağlanır. Şaşırtıcı bir şekilde, A(3) küme faktörleri, A(3) sitesine yakın çapraz bağlanmamışlardı, ancak 5.8S'nin 3' ucu ve 25S'nin 5' ucu çevresinde, olgun ribozomlarda çiftleşmiş olan bu rRNA'ları ve ITS2 spacer'ı çevreleyen sitelerde bağlandılar. Buna karşılık, ITS1'de endonükleazik kesme gerektiren Nop4 proteini, 5.8S'nin 5' ucuna yakın pre-rRNA'ya bağlanır. ITS2'nin yapısal yeniden düzenlenmesinin raporlandığı belirtildi. Canlı kimyasal işaretleme, A(3) küme bağlanmasının bu yeniden düzenlenmeyi düzenlemek için gerekli olduğunu gösterir, bu da işleme zamanlamasını potansiyel olarak düzenler. Tahmin ediyoruz ki, Nop4 ve A(3) kümesi, 5.8S ve 25S rRNA'lar arasında uzun menzilli etkileşimler kurar, bu etkileşimler daha sonra ribozom proteinleri tarafından korunur.


Synergistic activity of the histone deacetylase inhibitor suberoylanilide hydroxamic acid and the bisphosphonate zoledronic acid against prostate cancer cells in vitro.

Bisfosfonatlar, kötü niyetli kemik hastalığı tedavisinde yaygın olarak kullanılan ajanlardır. Osteoklast tarafından medyasyona tabi tutulan kemik erimesini engellerler ve kanser hücreleri üzerinde doğrudan etkilere sahip olabilirler. Bu çalışmada, üçüncü nesil bisfosfonat zoledronik asit (ZOL) ile histon deasetilaz inhibitörü suberoylanilid hidroksamik asit (SAHA) kombinasyonunun kanser karşıtı aktivitesini araştırdık. LNCaP ve PC-3 prostat kanseri hücre hatlarında ZOL ve SAHA'nın hücre ölümünü indüklediğini bulduk. Etki sinergikti, kombinasyon indeksi isobologram analiziyle kanıtlandı. ZOL ve SAHA, mitokondriyal membran potansiyelinin dağılmasına, kaspaz-3'ün etkinleşmesine ve DNA parçalanmasına yol açarak apoptozun başlatılmasına sinergik olarak katkıda bulundu. ZOL'un mevalonat yolunu engelleyerek protein prenilasyonunu önlediği için, bu yolun da ZOL ve SAHA'nın işbirliğiyle hedeflendiğini araştırdık. Geranylgeraniol'un, ancak farnesol'un ZOL/SAHA ile indüklenen hücre ölümünü önemli ölçüde azalttığını bulduk, bu da ajanların sinergik etkisinin geranylgeranylasyonun inhibisyonuna bağlı olduğunu gösterdi. Tutarlı bir şekilde, geranylgeranylasyonu doğrudan engelleyen GGTI-298, SAHA ile hücre ölümünü indüklemede sinergik olarak katkıda bulundu, ancak farnesilasyon inhibitörü FTI-277 herhangi bir etkiye sahip değildi. Ayrıca, SAHA, mevalonat yolunun yakın enzimi olan mevastatin ile de sinergikti. Bu in vitro bulgular, SAHA ve ZOL'u veya mevalonat yolunun diğer inhibitörlerini bir kanser tedavisi stratejisi olarak birleştirme potansiyelini araştırmak için in vivo bir araştırmaya zemin hazırlıyor.


The Immune Response to Melanoma Is Limited by Thymic Selection of Self-Antigens

Melanomla ilişkili antijenlerin (MAA) normal melanositler ve melanomlarda sınırlı olarak ifade edilmesi, bu antijenleri immünoterapi ve melanom aşıları için ideal hedefler haline getirir. MAA'lar kendinden kaynaklandıkları için, bu antijenlere karşı bağışıklık yanıtları timik tolerans tarafından sınırlanabilir. Kendine toleransın MAA'lara karşı verimli bağışıklık yanıtlarını ne ölçüde engellediği bilinmemektedir. Otomatik düzenleyici (AIRE), timik epitel hücrelerinde (TEC) dokuya özgü kendinden kaynaklı antijenlerin ifadelerini kontrol eder. TEC'lerde ifade edilen antijen seviyeleri oto-reaktif timositlerin kaderini belirler. AIRE eksikliği hem insanlarda (APECED hastaları) hem de farelerde geniş oto-reaktif bağışıklık repertuarlarına yol açar. Burada, APECED hastalarında melanom hücrelerine karşı IgG seviyelerinin artması ile otoimmün cilt özelliklerinin korelasyonunu gösteriyoruz. Benzer şekilde, AIRE(-/-) farelerinin geniş T hücre repertuarı, melanom ve MAA'lara karşı antijenik yanıtları ortaya çıkarmalarına olanak tanır, bu da melanom zorlamasından sonra artan anti-melanom antikorları ve geliştirilmiş CD4(+) ve MAA'ya özgü CD8(+) T hücre yanıtları ile gösterilir. AIRE(-/-) farelerinde gp100'ün timik ifadesinin kontrol altında olduğunu ve bu nedenle gp100'e özgü CD8(+) T hücre sıklıklarının arttığını gösteriyoruz. Öte yandan, TRP-2 (tirosinaz ilişkili protein), TEC'lerde bulunmadığı için TRP-2'ye özgü CD8(+) T hücreleri hem AIRE(-/-) hem de AIRE(+/+) farelerde bulunmuştur. Bu çalışma, aşılama ve immünoterapi stratejilerine dahil edilmeden önce timik ifade edilen kendinden kaynaklı antijenlerin araştırılmasının önemini vurgular.


Murine embryonic stem cell differentiation is promoted by SOCS-3 and inhibited by the zinc finger transcription factor Klf4.

Embriyonik kök (EK) hücreleri, Shp-2 geninde (Shp-2(Delta46-110)) homozigotik bir mutasyonla (Shp-2(Delta46-110)) leukemia inhibitör faktörü (LIF) hipersensitivitesi ve LIF ile uyarılan sinyal transdüktör ve aktivatör transkripsiyon faktörü (STAT3) fosforilasyonunda artış gösterir. Hipotezimiz, Shp-2(Delta46-110) hücrelerinde LIF'e duyarlı genlerin, embriyonik kök hücrelerinin kendi yenilenmesi için kritik olan moleküllerin potansiyel adayları temsil edeceği yönündeydi. Mikroarray analizi kullanarak, LIF'in Shp-2(Delta46-110) EK hücrelerinin ifadelerini değiştirdiği 41 gen tespit ettik. Kuzey blottma ile doğrulanan 2 önemli şekilde artan gen, sitokin sinyalleme baskılayıcısı-3 (SOCS-3) ve Kruppel benzeri faktör 4 (Klf4)'tür. SOCS-3'ü aşırı ifade eden EK hücreleri, hematopoetik öncül hücrelere, kendi yenilenmesine değil, farklılaşmaya daha fazla eğilimlidir. Öte yandan, Klf4'ü aşırı ifade eden EK hücreleri, ikincil embriyonik vücut (EB) oluşumuna dayanarak daha fazla kendi yenilenme kapasitesine sahiptir. Klf4'ün transdüse edildiği d6 EB'ler, Oct-4'ün daha yüksek seviyelerini ifade eder, bu da Klf4'ün embriyonik kök hücrelerinin kendi yenilenmesini teşvik ettiği fikrini destekler. Bu bulgular, LIF sinyallemesinde SOCS-3'ün olumsuz rolünü doğrular ve embriyonik kök hücre fonksiyonunda Klf4'ün yeni bir rolünü sunar.


MicroScope—an integrated microbial resource for the curation and comparative analysis of genomic and metabolic data

MicroScope, hem mikroorganizma genomunun sistematik güncellemesine hem de karşılaştırmalı analize adanmış entegre bir platformdur. Bu kaynak, tamamlanmış ve devam eden genom projelerinden (otomatik ve uzman anotasyonları) ve post-genomik deneylerden (örneğin transkriptomik, mutasyon koleksiyonları) gelen verileri sağlar, böylece kullanıcılar gen işlevlerini daha iyi anlamak ve geliştirmek için bu verileri kullanabilirler. MicroScope (http://www.genoscope.cns.fr/agc/microscope), genomları analiz etmek ve karşılaştırmalı bir bağlamda gen anotasyonlarını manuel olarak düzenlemek için araçlar ve grafik arayüzler birleştirir. 2006 Ocak'ta ilk yayınlandığı günden beri, sistem (önceden Genomları Büyütme olarak adlandırıldı) hem veri içeriği hem de analiz araçları açısından sürekli genişletilmiştir. MicroScope'un son güncellemesi 2009 yılında Database dergisinde yayınlandı. Bugün, kaynak 1600'den fazla mikroorganizma genomu verisi içerir, bunlardan yaklaşık 300'ü biyologlar tarafından (bugün 1200 kişisel hesap) el ile düzenlenir ve korunur. Uzman anotasyonları sürekli olarak MicroScope veritabanına toplanmaktadır (yıllık yaklaşık 50.000), bu da mikroorganizma genomları anotasyonlarının kalitesinin iyileşmesine katkıda bulunmaktadır. Geliştirilmiş veri tarama ve arama araçları eklendi, uzman anotasyon bağlamında yararlı olan orijinal araçlar geliştirildi ve entegre edildi ve web sitesi daha kullanıcı dostu hale getirmek için önemli ölçüde yeniden tasarlandı. Ayrıca, Avrupa projesi Microme (7. Çerçeve Programı İşbirliği Projesi) bağlamında, MicroScope hem genomik hem de metabolik verilerin düzenlenmesi ve analizine yönelik bir kaynak haline gelmektedir. Çevre bakterileri (meta)genomlarının incelenmesiyle ilgili giderek daha fazla proje, çeşitli kimyasal bileşikleri metabolize etme yeteneğine sahip olabilecek ve endüstriyel açıdan büyük ilgi görebilecek bir dizi kimyasal bileşik üzerinde çalışmaktadır.


Comparison of Maximal Oxygen Consumption Between Black and White Prepubertal and Pubertal Children

Bu araştırmanın amacı, iki seçilmiş grupta siyah ve beyaz çocuklar arasında maksimum oksijen tüketimi (VO2max) farkının olup olmadığını belirlemek ve bu farkın kan hücre profilleri, vücut kompozisyonu ve/veya fiziksel aktivite/inaktivite seviyeleriyle ilişkili olup olmadığını saptamaktı. 45 ön ergenlik ve 42 ergenlik çağındaki klinik olarak normal siyah ve beyaz çocuklar katıldı. Çift enerjili röntgen emilim ölçümü, vücut kompozisyonunu belirlemek için kullanıldı. Karın için bilgisayarlı tomografi taraması, karın içi yağ dokusu ve alt deri yağ dokusunu belirlemek için kullanıldı. Günlük fiziksel aktivite/inaktivite, anketle değerlendirildi. Ön ergenlik ve ergenlik çağındaki siyah çocuklar, beyaz çocuklara kıyasla daha düşük VO2max değerlerine sahipti (28.8 ± 7.8 vs. 35.0 ± 6.5 mL · kg-1 · min-1, p < 0.01; 33.7 ± 6.4 vs. 40.4 ± 10.2 mL · kg-1 · min-1, p < 0.05; sırasıyla). Ön ergenlik ve ergenlik çağındaki siyah çocuklar, beyaz çocuklara kıyasla daha düşük hemoglobin (Hb) konsantrasyonlarına ve hematokritlere sahipti (ön ergenlik: 12.1 ± 0.5 vs. 12.8 ± 0.9 g/dL, p < 0.001; 35.6 ± 1.4 vs. 37.4 ± 2.3%, p < 0.01; ergenlik: 13.0 ± 0.9 vs. 13.6 ± 0.7 g/dL, p < 0.05; 37.7 ± 2.5 vs. 39.5 ± 2.1%, p < 0.05; sırasıyla). Sonuç olarak, bu bulgular, ön ergenlik ve ergenlik çağındaki siyah çocukların, yaş, ergenlik evresi ve vücut kitle indeksi eşleştirilmiş beyaz akranlarına kıyasla daha düşük VO2max değerlerine sahip olduğunu göstermektedir. Bu VO2max farkı, en azından


Retinoic acid inhibits Th17 polarization and enhances FoxP3 expression through a Stat-3/Stat-5 independent signaling pathway.

CD4(+) yardımcı T (Th) hücreleri, ev sahibi savunması ve otoimmün hastalık arasındaki hassas dengeyi düzenlemede kritik bir rol oynar. İki önemli yardımcı T hücre popülasyonu, proenflamatuar, interleukin-17 (IL-17) üreten (Th17) hücreler ve anti-enflamatuar forkhead kutu P3 pozitif (FoxP3(+)) T düzenleyici (Treg) hücrelerdir. Burada, tüm trans retinoik asit (ATRA) ve retinoik asit reseptörü alfa (RARalfa) aktivatörlerinin Th17 hücre oluşumunu inhibe ettiğini ve FoxP3 ifadesini teşvik ettiğini gösteriyoruz. Tersine, retinoik asit sinyalizasyonunun inhibisyonu, TGF-beta1 indüklemesi yoluyla FoxP3'ü kısıtlar. ATRA'nın etkisi, IL-2, sinyal transdüksiyonu ve aktivatörü 5 (Stat5) ve Stat3'den bağımsız olarak gerçekleşir, bu da CD4 T hücrelerinde FoxP3 indüklemede yeni bir mekanizma temsil eder. Önceki çalışmalar, vitamin A türevlerinin otoimmün hastalık hayvan modellerinde koruyucu olduğunu göstermiştir, bu nedenle mevcut veriler, CD4(+) T hücre farklılaşmasını düzenlemede RARalfa'nın daha önce tanınmayan bir rolünü ve retinoik asidin anti-enflamatuar etkilerinin bir mekanizmasını öne sürüyor.


British Journal of Nutrition (2003), 89, 295–301 q The Authors 2003 DOI: 10.1079/BJN2002776 Plasma homocysteine concentration is decreased by dietary intervention*

Yüksek plazma toplam homocistein (tHcy) konsantrasyonu, vasküler hastalıklar için bir risk faktörü olarak bildirilmiştir. Doğal folatın gıdadan yüksek alımının serum folat ve plazma tHcy'ye etkisini araştırdık. Otuz yedi sağlıklı kadın, çapraz diyet müdahalesine katılmak için gönüllü oldu. Çalışma, temel bir dönem ve iki 5 haftalık diyet dönemi (düşük ve yüksek folat diyetleri) ile bunları ayıran 3 haftalık bir yıkama dönemi içeriyordu. Düşük folat diyeti, her gün hem sebze hem de meyve/porsiyonu içeriyordu, yüksek folat diyeti sırasında ise katılımcılar günde en az yedi porsiyon sebze, çilek ve portakal meyvesi yiyorlardı. Serum ve kırmızı kan hücresi (RBC) folatı, serum vitamin B12 ve plazma tHcy konsantrasyonları, temel ve her diyet döneminin sonunda ölçüldü. Ortalama serum ve RBC folat konsantrasyonları, düşük folat diyeti sonunda 11.0 (SD 3.0) nmol/L ve 412 (SD 120) nmol/L iken, yüksek folat diyetiyle %78 (95 % güven aralığı 62, 94) ve %14 (95 % güven aralığı 8, 20) artışla 78 (95 % güven aralığı 62, 74) nmol/L ve 14 (95 % güven aralığı 8, 20) nmol/L'ye yükseldi (P<0.001). Serum vitamin B12 konsantrasyonu müdahale sırasında değişmedi. Düşük folat diyeti sonunda ortalama plazma tHcy konsantrasyonu 8.0 pmol/L idi ve yüksek folat diyetiyle %13 (95 % güven aralığı 9, 18) azaldı (P<0.001). Sonuç olarak, taze çilek, portakal meyvesi ve sebzelerden zengin bir diyet, serum ve RBC folatını ve plazma homocisteini etkili bir şekilde artırır.


Achieving increased resolution and more pixels with Superresolution Optical Fluctuation Imaging (SOFI)

Süper çözünürlüklü optik dalgalanma görüntüleme (SOFI), başlangıçta gösterildiği gibi, görüntülemede çözünürlüğü kare köküne kadar artıran bir tekniktir. Burada, SOFI görüntülerinin çözünürlüğünü yeniden ağırlıklandırarak nasıl artırabileceğimizi gösteriyoruz. Ayrıca, çapraz kümülantların, temel nokta yayılım fonksiyonunu adil bir şekilde yakalamak için nasıl kullanılabileceğini gösteriyoruz. Yakın kızılötesi kuantum nokta etiketli 3T3 fibroblastların tubulin ağı için iki katına çıkaran çözünürlüğü (difraksiyon sınırının ötesinde) gösteriyoruz.


Evaluation of reagent strips in detecting asymptomatic bacteriuria in early pregnancy: prospective case series.

AMAÇ: Hamile kadınları ilk antenatal klinik ziyaretlerinde asemptomatik bakteriyüriyi taramak için reaktif test şeritlerinin performansını değerlendirmek.

YÖNTEM: Prospektif vaka serisi.

KAYNAK: Bir büyük şehirli doğum hastanesinin antenatal kliniği.

KATILANLAR: Tüm ilk antenatal klinik ziyaretlerine gelen kadınlar. Antibiyotik kullanan hastalar ve idrar yolu semptomları olan hastalar dışlandı.

EĞİTİM: İdrar örneği ikiye bölündü; yarısı mikroskop ve resmi bakteriyolojik kültür için gönderildi, diğer yarısı ise kan, protein, nitrit ve lökosit esterasının varlığı için ticari bir reaktif şerit testi için test edildi.

ANA SONUÇ DEĞERLENDİRİCİLER: Reaktif şeritlerin asemptomatik bakteriyüri tanısında (10(5) koloniform birim/ml idrar olarak tanımlanır) duyarlılığı, özgüllüğü ve pozitif ve negatif tahmin değerleri.

SONUÇLAR: Duyarlılık düşük, tüm dört testin kombinasyonunda maksimum %33 idi. Özgüllük yüksekti, tipik %99 veya daha fazlası değerleriyle. Pozitif tahmin değeri maksimum %69'a ulaştı ve negatif tahmin değeri tipik olarak %95 veya daha fazlası idi.

SONUÇ: İdrar reaktif şeritleri asemptomatik bakteriyüri taramasında yeterli duyarlılığa sahip değildir ve bu nedenle birçok hasta gözden kaçabilir. Hamile kadınların bu durumun potansiyel olarak ciddi sonuçları göz önüne alındığında, formal bakteriyolojik araştırmanın bu hasta grubunda tercih edilen araştırma yöntemi olarak kalmasını öneriyoruz.


Wnt5a functions in planar cell polarity regulation in mice.

Planar hücre polaritesi (PCP), hücre tabakasının düzleminde hücrelerin polarizasyonunu ifade eder. Memeli kulağındaki duyusal saç hücrelerinin stereokilit paketlerinin tekdüze yönelimi gibi, omurgalılarda belirgin bir epitel PCP'si vardır. Epitel PCP'sini kurmanın yanı sıra, planar polarizasyon, sinir tüpü kapanışı ve kulaç uzaması sırasında gerçekleşen konverjen uzama (CE) için de gereklidir. Drosophila ve omurgalı çalışmalar, Frizzled (Fz) reseptörlerini içeren korunmuş bir PCP yolunu ortaya çıkardı. Burada, PCP düzenlemede bilinen Fz'nin ligandlarının, Wnt morfogenlerinin rolünü araştırmak için kulağı model sistemi olarak kullanıyoruz. Gösteriyoruz ki Wnt5a, kulaç epitelinde düzlem polaritesinin ekseninde karşılıklı bir ifade deseni oluşturan bir Wnt antagonist, sırlan frizzled-ilişkili protein 3 (Sfrp3 veya Frzb) ile birlikte bulunur. Ayrıca, Wnt5a'nın Frzb'yi in vitro kulaç uzaması ve stereokilit paketi yönelimi düzenlemede karşıtlaştığını ve Wnt5a(-/-) hayvanlarının kısaltılmış ve genişlemiş bir kulağa sahip olduğunu gösteriyoruz. Son olarak, Wnt5a'nın bir PCP proteini olan Ltap/Vangl2'nin uygun alt hücresel dağılımını gerektirdiğini ve Wnt5a'nın Ltap/Vangl2 ile genetik olarak etkileşimde bulunduğunu, bu da stereociliylerin tekdüze yönelimi, kulaç uzaması ve sinir tüpü kapanışı için gerekli olduğunu gösteriyoruz. Bu bulgular birlikte, Wnt5a'nın farelerde PCP düzenlemede işlev gördüğünü kanıtlıyor.


The RNA Polymerase “Switch Region” Is a Target for Inhibitors

Alpha-piron antibiyotik myxopironin (Myx), bakteriyel RNA polimerazını (RNAP) inhibe eder. Burada, genetik, biyokimyasal ve yapısal yaklaşımları bir araya getirerek, Myx'in RNAP'nin "anahtar bölge" ile etkileşimde bulunduğunu, bu da RNAP'nin promotör DNA ile etkileşimini engellediğini gösteriyoruz. Myx ve RNAP arasındaki teması ve Myx'in RNAP konformasyonuna etkilerini tanımlıyoruz ve Myx'in transkripsiyon başlatma sırasında RNAP aktif merkez çene açısını engellemek amacıyla çalıştığını öneriyoruz. Ayrıca, yapısal olarak ilişkili alpha-piron antibiyotik korallopironin (Cor) ve yapısal olarak ilişkili olmayan makro siklik lakton antibiyotik ripostatin (Rip) benzer şekilde Myx'e işlev gördüğünü gösteriyoruz. RNAP anahtar bölge, daha önce karakterize edilmiş RNAP inhibitörlerinin hedeflerinden uzaktır ve buna paralel olarak, Myx, Cor ve Rip, daha önce karakterize edilmiş RNAP inhibitörleriyle çapraz direnç göstermez. RNAP anahtar bölge, yeni geniş spektrumlu antibiyotik tedavi ajanlarının belirlenmesi için çekici bir hedeftir.


How reliable are light traps in estimating biting rates of adult Anopheles gambiae s.l. (Diptera: Culicidae) in the presence of treated bed nets?

Sierra Leone'nin güneyindeki iki tür toplulukta, Anopheles gambiae Giles'ın ısırma oranlarının tahmininde ışık tuzağı yakalamalarının insan yem yakalamalarına göre verimliliği araştırıldı: (i) çoğu sakinlerin tedavi edilmiş yatak ağları altında uyuduğu; ve (ii) çoğu sakinin yatak ağları olmadan uyuduğu yerler. Bu topluluklarda ışık tuzağı ile yakalanan A. gambiae dişi sinek sayıları, aynı veya bitişik gecelerde yapılan insan ısırma yakalamalarıyla güçlü bir şekilde korelasyon gösterdi (r ≥ 0,72). Araştırmada, tedavi edilmiş yatak ağlarının olduğu köylerde ışık tuzağının nispi yakalama verimliliğinin sinek popülasyonu ile biraz ama anlamlı bir şekilde değiştiği, ancak bu durumun yatak ağları olmayan köylerde gözlemlenmediği belirlendi. Bununla birlikte, nispi yakalama verimliliği ve sinek popülasyonu arasındaki ilişki, iki tür köy arasında anlamlı bir şekilde farklılık göstermedi. Genel olarak, tedavi edilmiş ağların varlığına dair yeterli kanıt bulunamadı ve herhangi bir önyargı sadece hafifti ve pratik öneme sahip değildi. Bu nedenle, ışık tuzağının A. gambiae sineklerinin ısırma oranlarını tahmin etmek için insan yem yakalamalarının yerine kullanılabileceği sonucuna varıldı.


Development of a novel mouse glioma model using lentiviral vectors

Glioblastoma multiforme'yi (GBM) indirmek için yeni bir yöntem rapor ediyoruz. Bu yöntem, onkogenleri ifade eden Cre-loxP kontrollü lentiviral vektörleri enjekte ederek yetişkin, bağışıklık yetkin farelerde gerçekleştirilir. Harvey-Ras ve AKT onkoproteinlerinin etkinleştirilmiş formlarının hücre tipi veya bölgeye özgü ifadesi, Tp53 tümör baskılayıcı geni homozigot olan farelerde, 60'dan az glial fibriller asitli protein (GFAP) pozitif hücrede test edildi. Fareler, subventriküler bölge veya hipokampüste transdüksiyonla glioblastoma multiforme geliştirdi. Bununla birlikte, kortikte transdüksiyonla nadiren tümör tespit edildi. Naif alıcı fare beynine beyin tümör hücrelerinin nakli, CD133+ hücreleri içeren glioblastoma multiforme benzeri tümörlerin oluşumuna yol açtı. Bu tümörler, tümörspherler oluşturdu ve nöronlar ve astrositlere farklılaşabildi. Cre-loxP kontrollü lentiviral vektörlerin kullanımını, yetişkin farelerde, hücre tipi ve bölgeye özgü bir şekilde GBM modeli oluşturmak için yeni bir yöntem olarak öneriyoruz.


Research Letters

Bir hastada ön klinik Creutzfeldt-Jakob hastalığı (vCJD) vakasını rapor ediyoruz. Hasta, 5 yıl sonra vCJD gelişen bir bağışçıdan kan transfüzyonu aldıktan sonra, bir nörolojik bozukluktan kaynaklanmayan bir hastalıktan öldü. Batı blot, parafin gömülü doku blot ve immünohistokimya ile dirençli prion proteini (PrP(res)) splende tespit edildi, ancak beyinlerde tespit edilmedi. Prion proteini için immünohistokimya, boyun lenf düğümünde de pozitif çıktı. Hasta, PRNP genindeki 129 kodonunda heterozigottu, bu da vCJD enfeksiyonuna karşı duyarlılığın metiyonin homozigot PRNP genotipine sınırlı olmadığını gösteriyor. Bu bulgular, gelecekteki vCJD tahminleri ve İngiltere'deki vCJD izleme için önemli sonuçlar doğuruyor.


Swi1Timeless Prevents Repeat Instability at Fission Yeast Telomeres

Genom istikrarsızlığı, DNA çoğaltma stresine bağlı olarak insanlarda kanser ve genetik bozukluklarla ilişkilendirilmiştir. Çoğaltma stresinin, örneğin kolu durdurma ve çöküş, genom boyunca doğal çoğaltma engellerinde uygun şekilde düzenlenmezse tetiklenebilir. Çoğaltma kolu koruma kompleksi (FPC), birkaç bilinen çoğaltma engeli, örneğin ökaryotik rDNA genleri ve bölünme mayası eşleşme türü lokusu üzerinde duran çoğaltma kollarını istikrara kavuşturmada kritik bir rol oynadığı düşünülür. Bununla birlikte, diğer doğal engeller, örneğin telomerler üzerinde FPC'nin rolü hakkında çok az şey bilinmektedir. Telomerler, tekrarlayan GT zengin dizileri ve telomer bağlayıcı proteinlerin varlığı nedeniyle çoğaltması zor olduğu düşünülür. Ancak, telomer çoğaltmasını garanti eden düzenleyici mekanizma tam olarak anlaşılmamıştır. Burada, bölünme mayası Swi1 (Timeless), FPC'nin bir alt birimi olan, telomer çoğaltmasındaki rolünü rapor ediyoruz. Swi1'in kaybı, telomerin telomeraz bağımlı olmayan bir şekilde kısalmasına neden olur. Epistasis analizlerimiz, heterokromatin ve telomer bağlayıcı proteinlerin, Swi1'in yokluğunda telomer çoğaltımının ana engelleri olmadığını öne sürmektedir. Bunun yerine, tekrarlayan DNA dizileri, swi1Δ mutasyonlu hücrelerde telomer bütünlüğünü bozar, bu da tekrarlayan DNA kaybına yol açar. Swi1'in yokluğunda, telomer kısalması, Rad52 rekombinasyonazın artmış rekrutmanıyla ve telomer/subtelomerlerin daha sık amplifikasyonu ile birlikte görülür, bu da telomerleri korumak için alternatif telomer uzatma yolu (ALT) kullanan kanser hücrelerini andırır. Bu sonuçlar, Swi1'in telomer çoğaltmasını, rekabeti ve tekrarlayan istikrarsızlığı telomerlerde bastırarak sağladığını öne sürmektedir. Çalışmalarımız ayrıca, Swi1(Timeless)'in potansiyel olarak kanser hücrelerinde telomer istikrarını düzenlemedeki rolünü anlamada da ilgili olabilir.


Prediction of guide strand of microRNAs from its sequence and secondary structure

## Arka Plan
MikroRNA'lar (miRNA'lar), Drosha ve Dicer gibi RNA nükleaz III enzimler tarafından işlenen uzun bir saçpin RNA transkriptinin ardışık işlenmesiyle üretilir ve geçici küçük RNA çiftleri oluştururlar. Çiftin bir ucu, RNA indüklenmiş susturma kompleksi (RISC) içine girip gen ifadesini susturan ve miRNA olarak adlandırılan kılavuz iplikçik; diğer ucu ise parçalanır ve miRNA* olarak adlandırılan yolcu iplikçik olarak adlandırılır. miRNA kılavuz iplikçiklerinin tahmin edilmesi, RNA müdahale yollarını daha iyi anlamak için önemlidir.

## Sonuçlar
Bu makale, miRNA kılavuz iplikçiklerini tahmin etmek için destek vektör makineleri (SVM) modelleri geliştirmeyi açıklar. Tüm modeller, 329 miRNA ve 329 miRNA* çiftleri içeren bir veri kümesi üzerinde beş katlı çapraz doğrulama tekniği kullanılarak eğitildi ve test edildi. İlk olarak, miRNA iplikçiklerinin mononükleotit, dinükleotit ve trinükleotit kompozisyonunu kullanarak modeller geliştirildi ve sırasıyla %0,588, %0,638 ve %0,596'lık en yüksek doğrular elde edildi. İkinci olarak, bölünmüş nükleotit kompozisyonunu kullanarak modeller geliştirildi ve sırasıyla %0,553, %0,641 ve %0,602'lik en yüksek doğrular mononükleotit, dinükleotit ve trinükleotit için elde edildi. Üçüncü olarak, ikili desen kullanarak modeller geliştirildi ve %0,708'lik en yüksek doğruluk elde edildi. Ayrıca, ikincil yapı özelliklerini ikili desene entegre ederek %0,719'luk bir doğruluk görüldü. Son olarak, çeşitli özellikleri birleştiren hibrit modeller geliştirildi ve %0,799'luk en yüksek doğruluk, %0,781 duyarlılık ve %0,818 özgüllükle elde edildi. Ayrıca, bu modelin performansı bağımsız bir veri kümesinde test edildi ve %0,80'lik bir doğruluk elde edildi. Ayrıca, çeşitli siRNA tasarım yöntemleriyle miRNA ve siRNA veri kümelerinde bu yöntemin performansını karşılaştırdık.


NIPBL, encoding a homolog of fungal Scc2-type sister chromatid cohesion proteins and fly Nipped-B, is mutated in Cornelia de Lange syndrome

Cornelia de Lange sendromu (CdLS), dismorfik yüz özellikleri, zihinsel gerilik, büyüme gecikmesi ve uzuv azaltma kusurları ile karakterize edilen çoklu malformasyon bozukluğudur. CdLS'te bulunan yeni bir gen, NIPBL'i tanımladık ve karakterleştik ve fare, sıçan ve zebrafish'in homologlarının yapısını belirledik. Genin protein ürününe delangin adını verdik. Omurgalı delangin'ler, sinekler, solucanlar, bitkiler ve mantarlarda bulunan Scc2 tipi kardeş kromatid tutunumu proteinleri ve D. melanogaster Nipped-B'ye ortologlardır. Delangin işlevinin bozulmasının, DLX genlerini uygunsuz bir şekilde etkinleştirerek, CdLS'te proximodistal uzuv kalıplanma kusurlarına katkıda bulunabileceğini öneriyoruz. Genom analizleri genellikle diploid hayvan ve bitki genomlarında delangin veya Nipped-B benzeri ortologları belirler. Bir atasal kardeş kromatid tutunumu proteininin ek bir rol kazanması ve gelişimsel gen düzenlemesi yoluyla işlev görmesi, CdLS ve Roberts sendromu arasında paraleller olduğunu göstermektedir.


Impaired FANCD2 monoubiquitination and hypersensitivity to camptothecin uniquely characterize Fanconi anemia complementation group M.

FANCM, Fanconi anemisi (FA) çekirdeği kompleksinin bir bileşenidir ve bir FA hastası (EUFA867) biallelik mutasyonları FANCM ile tanımlanmıştır. İlginç bir şekilde, EUFA867'de FANCA için de biallelik mutasyonlar bulduğumuzu keşfettik. EUFA867'deki FANCA kusurunu düzelttikten sonra, "temiz" bir FA-M hücre hattı oluşturuldu. Bu hücreler mitomisin C'ye karşı aşırı duyarlıydı, ancak diğer çekirdek kompleks üyeleri için kusurlu hücreler gibi, FANCM(-/-) hücreleri FANCD2'yi monoubiquitinleme konusunda yetkin idi ve kamptotecin, sadece FA alt tipleri D1 ve N ile paylaşılan bir özellik olan topoizomeraz inhibitörü duyarlılığına sahipti. Ayrıca, FANCM(-/-) hücreler UV ışığına karşı duyarlıydı. FANCM ve bir C-sonu silinmiş mutan, FANCM(-/-) hücrelerinin çapraz bağlayıcı duyarlılığını kurtardı, ancak bir FANCM ATPaz mutan bunu yapmadı. Her iki mutan da FANCD2 odaklarının oluşumunu geri getirdiğinden, FANCM'nin FA çekirdeği kompleksine bağımlı ve bağımsız bir şekilde işlev gördüğünü sonuçlandırıyoruz.


Vesicular Glycolysis Provides On-Board Energy for Fast Axonal Transport

Hızlı axonal taşıma (FAT), uzun mesafelerde moleküler motorları yakıtlamak için tutarlı enerji gerektirir. Gösteriyoruz ki glikoliz, vesiküllerin FAT için ATP sağlar. Mitozlardan ATP üretimini engellemek, vesiküllerin hareketini etkilemez, ancak glikoliz enzimi GAPDH'nin farmakolojik veya genetik olarak engellenmesi, kültürlenmiş nöronlarda ve Drosophila larvalarında taşıma azaltır. GAPDH, huntingtin bağımlı bir mekanizma yoluyla vesiküllere lokalize olur ve hızlı hareket eden vesiküller içinde axonlarda taşınır. Saflaştırılmış hareketli vesiküller, GAPDH'nin enzimatik aktivitesini gösterir ve ATP üretir. Son olarak, vesiküler GAPDH'nin, hızlı vesiküler taşıma için on-board enerji sağlamanın gerekli ve yeterli olduğunu gösteriyoruz. GAPDH'nin vesiküllerden ayrılması taşıma miktarını azaltsa da, GAPDH'yi vesiküllere hedeflemek, GAPDH eksikliği olan nöronlarda FAT'ı teşvik etmek için yeterliydi. Bu özel olarak lokalize edilmiş glikoliz makinesi, mitokondrilerden bağımsız olarak, axonlarda uzun mesafelerde vesiküllerin süreçli hareketini sürekli enerji ile tedarik edebilir.


RB loss in resistant EGFR mutant lung adenocarcinomas that transform to small-cell lung cancer

Tirozin kinaz inhibitörleri, epidermal büyüme faktörü reseptörü (EGFR) mutasyonlarına sahip olmayan küçük hücreli akciğer kanseri (NSCLC) için etkili tedavi yöntemleridir. Ancak, ortalama 1 yıl boyunca kesintisiz tedavi sonrası yeniden ortaya çıkma tipik olarak görülür. Dirençli kanserlerin bir alt kümesinde, NSCLC'den küçük hücreli akciğer kanserine (SCLC) temel bir histolojik dönüşüm gözlemlenmektedir, ancak bu dönüşümle ilişkili moleküler değişiklikler bilinmemektedir. Dirençli EGFR mutasyonlu hastalardan elde edilen tümör örnekleri ve hücre hatlarının analizine göre, bu SCLC dönüşümlü vakaların %100'ünde Retinoblastoma (RB) kaybı görülür, ancak NSCLC olarak kalan vakalarda nadiren görülür. Ayrıca, dirençli SCLC dönüşümlü kanserlerde, dirençli NSCLC'lere kıyasla nöroendokrin işaretçisinin artması, EGFR'nin azalması ve BCL2 ailesine karşı inhibisyonun daha yüksek duyarlılığı gözlemlenmektedir. Bu bulgular birlikte, bu dirençli kanser alt kümesinin klasik SCLC'nin moleküler ve fenotipik özelliklerini nihayetinde benimsediğini göstermektedir.


Periostin Deficiency Increases Bone Damage and Impairs Injury Response to Fatigue Loading in Adult Mice

Yorgunluk yüküne maruz kalmanın ardından kemik hasarının çıkarılması ve kallus oluşumunun önemi, kırıkların önlenmesinde kritik rol oynar. Periostin (Postn), yüklenmeye karşı kabuk kemikteki adaptif yanıtı araştıran bir matrikel proteindir. Periostinin yorgunluk hasarına ve yorgunluk sonrası yaralanma yanıtına nasıl ve ne ölçüde etki ettiği bilinmemektedir. Bu çalışmada, yorgunluk uyaranı (aksiyal kompresyon) uygulandıktan sonra Postn(-/-) ve Postn(+/+) fare kemiklerinin adaptif yanıtını inceledik. Postn(+/+) farelerinde, yorgunluktan 1 saat sonra çatlak sayısı ve yüzey alanı (CsNb, CsS) arttı ve bu durum, yorgunsuz kemiklere kıyasla güçte bir azalma ile sonuçlandı. 15 gün sonra, CsNb azalmaya başladı, ancak yorgunluk ve yorgunsuz kemiklerde CtTV ve CtBV'nin artması, dokuda dokulu kemik yanıtının varlığını gösterdi. Kabuk porozitesi ve yeniden şekillendirme de yorgunluk sonrası Postn(+/+) farelerinin kabuk kemiklerinde belirgin şekilde arttı. 30 gün sonra, kabuk hasarının sürekli olarak çıkarılması ile yorgunluk sonrası kabuk kemiklerinin gücü yorgunsuz kemiklere benzer hale geldi. Postn(-/-) farelerinde, yorgunluk olmamasına rağmen çatlaklar tespit edilebildi ve kolajen çapraz bağlarının miktarı ve dokusal sertlik yorgunsuz Postn(+/+) farelerine kıyasla daha düşüktü. Yorgunluk, Postn(-/-) farelerinde CsNb ve CsS'yi önemli ölçüde artırdı, ancak CtTV ve CtBV'de değişiklikle ilişkili değildi. Yorgunluk sonrası sadece %16'sı dokulu kemik oluşturan kemiklerde, kabuk porozitesi ve yeniden şekillendirme de yorgunluk sonrası Postn(-/-) farelerinde artmadı ve hasar 30 gün sonra bile yüksek seviyede kaldı. Bu nedenle, Postn(-/-) farelerinde güç hala zayıftı. Postn(+/+), yorgunluk sonrası osteositik boşluklarında anizotropi derecesinde (DA) bir değişiklik gösterdi, ancak


Preferential occupancy of histone variant H2AZ at inactive promoters influences local histone modifications and chromatin remodeling.

Yastık histon varyantı H2AZ (Htz1), transkripsiyon aktivasyonu, heterokromatinin eksoik yayılmasının önlenmesi ve genom bütünlüğü ile ilişkilendirilmiştir. Genom genişleme yerelleştirme analizimiz, Htz1'in SWR1 bağımlı olarak genomun geniş bir bölümünde, ancak rastgele olmayan bir şekilde dağıtıldığını ortaya koydu. Htz1'in kodlama bölgelerine kıyasla intergenik bölgelerde zenginleştiğini bulduk. Genomik transkripsiyon oranlarına ve RNA polimeraz II'nin farklı büyüme koşullarında zenginliğine ters orantılı olarak Htz1'in varlığı tespit edildi. Bununla birlikte, Htz1'in genel olarak transkripsiyon baskısını düzenlemediği anlaşılıyor; bunun yerine, inaktif durumda Htz1'in varlığı, bir alt grup genin optimal aktivitesine hayati önem taşıyor. Ayrıca, Htz1 genel olarak nükleozom konumlandırmasından sorumlu değil, hatta Htz1'in yüksek zenginleştiği promotörlerde bile. Son olarak, biyokimyasal bir yaklaşım kullanarak, Htz1'in nükleozomlara dahil edilmesinin, transkripsiyonla ilişkili histon modifikatörleri Dot1, Set2 ve NuA4'ün aktivitelerini engellediğini ve kromatin yeniden düzenleme kompleksleri tarafından sürülen nükleozom mobilizasyonunu azalttığını gösterdik. Bu kanıtlar birlikte, Htz1'in, uygun aktivite için sessiz promotörler işaretlemek için hizmet edebileceğini düşündürüyor.


Genomic organisation and transcription characterisation of the gene encoding Leishmania (Leishmania) amazonensis arginase and its protein structure prediction.

Leishmania (Leishmania) amazonensis arginazının gen organizasyonu ve bitişik bölgeleri karakterize edildi. Transkripsiyonlu RNA'nın boyutu belirlendi, bu da RNA trans-splicing'i işaret eden genomik siteleri ve olası polyadenilasyon bölgelerini haritalamamıza olanak sağladı. Genel organizasyon, Trypanosomatid ailesindeki diğer proteinleri kodlayan genlerle karşılaştırıldı. Arginaz açık okuma çerçevesinin tam nükleotit dizisi elde edildi ve dedükte edilen amino asit dizisine dayalı olarak, Rattus norvergicus arginazının bilinen kristal yapısı kullanılarak enzim üç boyutlu yapısı çıkarıldı. İnsan karaciğer arginaz dizisi aynı şekilde analiz edildi ve Leishmania ve insan enzimlerinin varsayılan yapıları arasındaki karşılaştırma, kimyasal tedavi çalışmalarında istismar edilebilecek bazı farklılıkları ortaya çıkardı.


Endometrial carcinoma risk among women diagnosed with endometrial hyperplasia: the 34-year experience in a large health plan

Endometrial hiperplazinin (EH) şiddetine göre sınıflandırılması (basit hiperplazi (SH) vs. karmaşık hiperplazi (CH) ve nükleer atiplik (basit atipik hiperplazi (SAH) vs. karmaşık atipik hiperplazi (CAH)) daha sonraki endometrial kanser riskini tahmin etmeli, ancak ilerleme verileri eksik. Endometrial hiperplazinin ilerlemesine yönelik iç içe geçmiş bir vaka-kontrol çalışmasımız, en az 1 yıl (ortalama 6,5 yıl) sonra EH tanısı ve daha sonra kanser (1970-2003) ile teşhis edilen 138 vaka ve bireysel yaş, tarih ve takip süresi açısından eşleştirilmiş 241 kontrol içeriyordu. Merkezi patoloji paneli ve tıbbi kayıt incelemesinden sonra, tedavi ve tekrarlanan biyopsiler için ayarlanan oran oranları (RR) ve %95 güven aralıkları (CI) oluşturduk. Bozuk proliferatif endometrium (DPEM) referans olarak alındığında, AH kanser riskini önemli ölçüde artırdı (RR=14, %95 CI, 5-38). Risk, 1-5 yıl sonra AH'de en yüksekti (RR=48, %95 CI, 8-294), ancak 5 yıldan daha sonra AH'de de artmış kaldı (RR=3.5, %95 CI, 1.0-9.6). SH (RR=2.0, %95 CI, 0.9-4.5) ve CH (RR=2.8, %95 CI, 1.0-7.9) için ilerleme riskleri önemli ölçüde daha düşüktü ve sadece biraz daha yüksekti DPEM için ilerleme riski. AH için daha yüksek ilerleme riskleri, atipik ve non-atipik EH için belirgin olarak farklı ilerleme risklerine dayalı yönetim kılavuzları oluşturabilir.


Redefining the Genetic Hierarchies Controlling Skeletal Myogenesis: Pax-3 and Myf-5 Act Upstream of MyoD

Pax-3 (splotch), Myf-5 (nlacZ ile hedeflenen) ve splotch/Myf-5 homozigotik fareleri, bu genlerin kemik kas gelişimi programlamadaki rollerini araştırmak için analiz ettik. Splotch ve Myf-5 homozigotik embriyolarda, kas öncülü hücre bozulmaları ve erken kas bozuklukları farklıdır. Dikkat çekici bir şekilde, splotch/Myf-5 çift homozigotlar, bireysel mutanlarda görülmeyen dramatik bir fenotip sergiler: Vücut kasları yoktur. MyoD bu çift mutan fenotipini kurtarmaz, çünkü bu genin etkinleşmesi Pax-3 veya Myf-5'e bağımlıdır. Bu nedenle, Pax-3 ve Myf-5, vücut kas gelişimi için iki ayrı myojenik yol tanımlıyor ve MyoD bu genlerin genetik olarak aşağısında kas gelişimi için çalışır. Bu genetik hiyerarşi, baş kaslarının oluşumu için görünüşe göre geçerli değildir.


Assessment of Volume Depletion in Children with Malaria

Arka Plan Şiddetli malaryanın derecesinde hacim kaybı şu anda bilinmemektedir, ancak sıvı bölme hacimlerinin bilgisi tedaviyi yönlendirebilir. Şiddetle hasta çocukların yönetimine yardımcı olmak ve hastalığın şiddetini yansıtan sıvı bölmelerinde değişikliklerin hipotezini test etmek için, Gabonlu çocuklarda malarya hastalarında vücut bölme hacimlerini ölçtük. Yöntemler ve Bulgular Şiddetli veya orta malarya ve iyileşme döneminde toplam vücut suyu hacmi (TBW) ve ekstrasellüler su hacmi (ECW) ağır su ve bromürün izleme karıştırılmasıyla tahmin edildi. İçsel su hacmi (ICW) bu parametrelere dayanarak hesaplandı. Bioelektrik impedans analizi (BIA) TBW ve ECW tahminleri, karıştırma yöntemlerine göre kalibre edildi ve BIA ölçümleri hasta taburcu olana kadar günde bir kez alındı. 16 çocuk şiddetli ve 19 çocuk orta malarya geçirdi. Şiddetli çocuk malaryası, taburcu ölçümlerine göre TBW'nin (ortalama [SD] 37 [33] ml/kg, veya %6.7 [6.0]) hafif bir şekilde azaldığını gösterdi. Bu, diğer durumlarda hafif dehidrasyon olarak tanımlanır. ECW ölçümleri, şiddetli malaryaya sahip çocuklarda girişte normaldi ve ilk birkaç günde girişte yükselmedi. Farklı bölmelerde (TBW, ECW ve ICW) hacimler, hiperlaktatemi veya hastalığın şiddetini gösteren diğer klinik ve laboratuvar işaretleriyle ilişkili değildi. Orta malarya, TBW'nin azaldığı bir durumla ilişkili değildi.


NSOM/QD-Based Direct Visualization of CD3-Induced and CD28-Enhanced Nanospatial Coclustering of TCR and Coreceptor in Nanodomains in T Cell Activation

Doğrudan moleküler görüntüleme, T hücre reseptörü (TCR)/CD3 ve CD4 veya CD8 ko-receptor arasındaki nano-uzamsal ilişkiyi, uyaran öncesi ve sonrası bir birincil T hücresinin aktivasyonu sırasında rapor edilmemiştir. Son zamanlarda, in vivo klonal genişleme sırasında Ag-özgü TCR yanıtını görüntülemek için yakın alan tarama optik mikroskopisi (NSOM) ve bağışıklık etiketli kuantum noktaları (QD) uygulamasını yenilikçi bir şekilde geliştirdik ve şimdi NSOM/QD tabanlı nanoteknolojiyi dipol-polarizasyon ve çift renk görüntüleme yoluyla geliştirdik. Bu görüntüleme sistemini kullanarak, en iyi optik yanal çözünürlükte hücre zarındaki molekülleri tarayarak, uyaran edilmemiş birincil T hücrelerinin hücre zarında tek QD bağlı moleküller veya 2-4 QD parlaklık/boyutuna eşdeğer nano kümeler halinde CD3, CD4 veya CD8 moleküllerinin ayrı ayrı dağıldığını gösterdik. Yaklaşık %6-10'u CD3, 70-110 nm nano kümeler halinde CD4 veya CD8 ile birlikte kümeleşti veya bağlandı, ancak nano alanlarını oluşturmadan. TCR/CD3'ün CD4 veya CD8 T hücrelerine bağlanması, CD3'ün nano ölçekte CD4 veya CD8 ko-receptorlerle kümeleşmesini veya etkileşimini, 200-500 nm nano alanlarını veya >500 nm mikro alanları oluşturarak tetikledi. Bu tür nano-uzamsal CD3 ve CD4 veya CD3 ve CD8'in kümeleşmesi, TCR/CD3 bağlanmasının içsel bir olayı gibi görünüyor, sadece MHC etkileşimiyle sınırlı değil ve Lck fosforilasyonu tarafından yönlendiriliyor. Önemli olan, CD28 ko-stimulasyonu, TCR/CD3'ün nano ölçekte CD4 ko-receptorle kümeleşmesini veya etkileşimini, membran üzerinde nano veya mikro alanlarda artırdı. Buna karşılık, CD28 ko-stimulasyonu, CD8 kümeleşmesini veya CD3-CD8 nano alanlarında kümeleşmesini artırmadı, ancak genişlemiş nano alanlarında CD3 kümeleşmesinin moleküler sayısını ve yoğunluğunu artırdı. Bu nano ölçekli bulgular, T hücre aktivasyonunda TCR/


Hoxa9 transforms primary bone marrow cells through specific collaboration with Meis1a but not Pbx1b.

Hoxa9, Meis1 ve Pbx1, hem fare hem de insanlarda leukemik dönüşümle ilişkili evo domenli proteinleri kodlayan genlerdir. Hoxa9, Meis1 ve Pbx1 proteinleri, birbirleriyle fiziksel etkileşim gösterdikleri bulunmuştur; Hoxa9, Meis1 ile birlikte ve Pbx1 ile birlikte konsensüs DNA dizilerini kooperatif olarak bağlar, Meis1 ve Pbx1 ise hem DNA varlığı hem de yokluğunda heterodimerler oluşturur. Bu çalışmada, Hoxa9'un Pbx1 veya Meis1 ile işbirliği içinde hemopoietik hücreleri dönüştürme yeteneğini belirlemeye çalıştık. Primer kemik iliği hücreleri, retrovirüs ile Hoxa9 ve Meis1a'yı aynı anda aşırı ifade etmek için genetik olarak değiştirilmiş ve bu hücrelerin <3 ay içinde büyüme faktörü bağımlı oligo klonal akut myeloid lösemi indüklediği gözlemlenmiştir, bu hücreler sinerjik farelere nakledildiğinde. Buna karşılık, Hoxa9, Meis1a veya Pbx1b'nin tek başına veya Hoxa9 ve Pbx1b'nin kombinasyonunun, 6 ay içinde nakledildikten sonra bu hücreleri akut olarak dönüştürmede başarısız olduğu bulunmuştur. Benzer sonuçlar, bu genleri aşırı ifade eden FDC-P1 hücrelerinin sinerjik alıcılara nakledilmesiyle de elde edilmiştir. Bu nedenle, bu çalışmalar, bir Hox ailesi üyesinin ve DNA bağlayıcı ortağı ile birlikte hemopoietik hücrelerin dönüşümünde seçici bir işbirliği olduğunu göstermektedir.


Tyr26 phosphorylation of PGAM1 provides a metabolic advantage to tumours by stabilizing the active conformation

Onkogenik sinyalin kanser hücrelerinde glikoliz ve anabolik biyosentezi nasıl koordine ettiği hala net değil. Son zamanlarda, glikolitik enzim fosfoglikerat mutaz 1 (PGAM1) anabolik biyosentezi düzenlediğini, içsel 3-fosfoglikerat ve 2-fosfoglikerat seviyelerini kontrol ederek bildirdiğimiz bir mekanizma olduğunu bildirdik. Burada, Y26 fosforlamanın PGAM1'in etkinleştirilmesini sağlayan yeni bir mekanizma rapor ediyoruz; bu, aktif sitenin bloklanmasını engelleyen baskılayıcı E19'un serbest kalmasıyla gerçekleşir, 2,3-bisfosfoglikerat bağlanmasını ve H11 fosforlamasını kararlı hale getirir. Ayrıca, H11-fosforlu PGAM1'in kristal yapısını rapor ediyoruz ve fosfo-H11'in en azından 3-fosfoglikerat bağlanmasını teşvik ederek PGAM1'i etkinleştirdiğini buluyoruz. Ayrıca, PGAM1'in Y26 fosforlanması insan kanser hücrelerinde yaygındır ve 3-fosfoglikerat ve 2-fosfoglikerat seviyelerinin düzenlenmesine katkıda bulunur, bu da kanser hücrelerinin çoğalmasını ve tümör büyümesini teşvik eder. PGAM1, TP53'ün negatif transkripsiyonel hedefi olduğu ve bu nedenle insan kanserlerinde yaygın olarak aşırı ifade edildiği için, bu bulgular Y26 fosforlamanın fosfoglikerat mutaz 1'in aşırı ifade edilmesinin arkasındaki ek bir mekanizma olabileceğini düşündürmektedir.


Spatial and Temporal Clustering of Dengue Virus Transmission in Thai Villages

## Arka Plan
Dengue virüslerinin (DENV) yayılımı, dünyada en çok görülen arboviral hastalıkların önde gelen nedeni olarak bilinir ve zaman ve mekanda değişme eğilimindedir. Bu değişimin insan konakçı, virüs, sivrisinek vektör ve çevre ile ilişkili çeşitli faktörlerden kaynaklandığı düşünülmektedir. Dengue virüslerinin yayılım desenlerindeki değişimi anlamak, gözetim ve hastalık önleme stratejilerinin uygulanması açısından hayati önem taşımaktadır. Dengue virüslerinin (DENV) mekansal ve zamansal olarak odaklı yayılımını test etmek amacıyla, Tayland köylerinde DENV aktif olarak yayıldığı ve yayılmadığı yerlerdeki coğrafi ve zamansal özellikleri karşılaştırdık.

## Yöntem ve Bulgular
100 metrelik bir yarıçap içinde, akut dengue'de (pozitif kümeler) ve akut dengue'de olmayan (negatif kümeler) ateşli indeks çocuklarının yaşadığı evlerin çevresinde kümelendirme araştırmaları gerçekleştirdik. İnsan enfeksiyonu ve sivrisinek enfeksiyonu/yoğunluğu verilerini inceleyerek, (1) DENV yayılımının mekansal ve zamansal boyutlarını kesin olarak tanımlamak, (2) bu faktörleri DENV yayılımındaki değişimlerle ilişkilendirmek ve (3) görünmeyen ve semptomatik enfeksiyonların yükünü belirlemek.

Toplam 556 köy çocuğu, 12 dengue pozitif ve 22 dengue negatif indeks vakaların komşuları olarak kayıtlıydı. 27 DENV enfeksiyonu (katılanların %4.9'u) pozitif kümelerde meydana geldi (p < 0.01; atfedilebilir risk [AR] = 10.4/100; %95 güven aralığı 1-19.8/100). Pozitif kümelerde, katılımcıların %12.4'ü 15 günlük bir süre içinde enfekte oldu ve DENV enfeksiyonları indeks vakalarının evlerine yakın merkezi bir şekilde toplanmıştı. Sadece 217 çift serolojik örnekten 1'inde, küme başlangıcından önce meydana gelen son DENV enfeksiyonu kanıtlandı. Bu nedenle, küme araştırmasından sonra gözlemlenen DENV yayılımını son DENV yayılım etkinliğine atfediyoruz. Toplam 1.022 dişi yetişkin Ae. aegypti siv


Secondary T cell–T cell synaptic interactions drive the differentiation of protective CD8+ T cells

Aşılama, CD8+ T hücrelerinin farklılaşmasını sağlar, böylece bunlar etkili yetenekler kazanır ve bir anı havuzuna dönüşürler. T hücrelerinin uyarma süreci, bir antijen sunan hücre (APC) ile oluşan immün sinaps aracılığıyla gerçekleşir. Sinaptik istikrarı farklı zamanlarda bozarak, CD8+ T hücrelerinin farklılaşmasının APC'lerle yapılan etkileşimlerden öte hücre etkileşimleri gerektirdiğini bulduk. Kritik farklılaşma dönemi, uyarmış T hücreleri arasındaki etkileşimleri gerektirdiğini belirledik. T hücreleri arasındaki sinapsların, koruyucu CD8+ T hücre anısı oluşumunda önemli bir rolü olduğunu bulduk. T hücreleri arasındaki sinapslar, T hücrelerinin birbirlerine karşı kritik interferon-γ (IFN-γ) salgılamasını polarize etmelerini sağladı. Toplu aktivite ve homotipik kümelenme, sitokin paylaşımını teşvik etti ve T hücre farklılaşmasının düzenleyici uyarıcıları olarak hareket etti.


The Histone H3 Lysine-27 Demethylase Jmjd3 Links Inflammation to Inhibition of Polycomb-Mediated Gene Silencing

Epigenetik kromatin işaretleri, farklılaşmış hücrelerin çevre uyaranlarına yanıt olarak gen ifade programlarını değiştirmelerini ve transdiferansiyasyonlarını sınırlar. Polycomb grubu (PcG) proteinleri, histon H3 lisin 27 trimetilasyonu (H3K27me3) bağımlı olarak gen susturma ve transdiferansiyasyonu baskılar. Bununla birlikte, iltihaplı dokulara göç eden makrofajlar transdiferansiyasyon gösterebilir, ancak iltihabın PcG bağımlı susturmaya nasıl etki ettiği bilinmemektedir. Burada, bakteriyel ürünler ve iltihaplı sitokinlere yanıt olarak makrofajlarda ifade edilen JmjC alanlı protein Jmjd3'ün bir H3K27me demetilaz olduğunu gösteriyoruz. Jmjd3, PcG hedef genlerine bağlanır ve H3K27me3 seviyelerini ve transkripsiyonel aktiviteleri düzenler. Bir histon işaretini kontrol eden ve farklılaşma ve hücre kimliğini düzenleyen indüklenebilir bir enzim keşfetmek, iltihap ve epigenomun yeniden programlanması arasındaki bağlantıyı sağlar, bu da makrofaj esnekliğinin temeli olabilir ve kronik iltihapta farklılaşma bozukluklarını açıklayabilir.


Apolipoprotein E and atherosclerosis: beyond lipid effect.

İnsanlarda apolipoprotein E (apoE), çok işlevli bir polimorfik proteindir. 1 Bu, kromozom 19'daki apoE lokusunda bulunan bir düzenleyici gen (seviye, değişkenlik ve hassasiyet geni) tarafından kodlanan üç alel (e2, e3, e4) ile belirlenen altı apoE genotipine ve plazma fenotiplerine neden olur. Pleiotropik etkileri, plazma lipoprotein metabolizması, pıhtılaşma, oksidatif süreçler, makrofaj, glial hücre ve nöronal hücre evresi, adrenal fonksiyon, merkezi sinir sistemi fizyolojisi, iltihaplanma ve hücre proliferasyonu üzerinde gösterilir. 2,3 ApoE polimorfizmi, birçok hastalığa yatkınlığı modüle eder. Ancak, özellikle nörodejeneratif bozukluklar 4 ve aterosklerotik arter hastalığı 5,6 da oynadığı rolle daha çok bilinir. e4 aleli (E4/4 ve E4/3 fenotipleriyle ilişkili) daha yüksek düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol (LDL-C) seviyeleriyle ilişkilendirilir ve proaterojenik olarak kabul edilir, oysa e2 aleli (E3/2, E2/2), daha düşük LDL-C seviyeleriyle ilişkili olarak tersi etkiyi (ancak artmış plazma trigliserit ve lipoprotein kalıntılarıyla ilişkili olabileceğini) gösterir. Ancak bu basit denklem, bu özelliklerin birçok çevresel ve genetik etkiye tabi olduğu gerçeğini göz ardı eder. ApoE, alel ve cinsiyet bağımlı etkilere sahip ters kolesterol taşıma, plaket agregasyonu ve oksidatif süreçler üzerinde bulunur ve bu da lipoprotein metabolizmasının modülasyonu yoluyla genel aterosklerotik potansiyeli etkileyebilir. 2,3,6 Bağlam bağımlılığına rağmen, son bir meta-analiz, koroner arter hastalığı için önemli bir risk faktörü olarak e4 alelinin varlığını tam olarak desteklemektedir. 7 ApoE'yi aterosklerozla ilişkilendiren birkaç mekanizma öne sürülmüştür, ancak insanlar arasında ilişki tam olarak çözülmemiştir. Bununla birlikte, bazı apoE taklit peptitleri, LDL temizlemeyi teşvik ederek şu anda hayvanlarda potansiyel klinik uygulamalar için test edilmektedir. 8,9  Sayfa 436'ya bakın

... (the rest of the


Exploitative and Hierarchical Antagonism in a Cooperative Bacterium

Sosyal organizmalar, yakın akraba gibi kendi türlerinin bazı üyeleriyle işbirliği yaparlarsa, aynı türden diğer genotiplerle işbirliği yapmayabilirler. Bu tür işbirliği eksikliği, açık düşmanlık veya sosyal istismardan şekil alabilir. Myxococcus xanthus, açlığa maruz kaldıklarında çok hücreli meyve gövdeleri oluşturarak işbirliği içinde gelişen yüksek derecede sosyal bir prokaryottur. Burada, dokuz gelişme yeteneğine sahip M. xanthus'un sosyal etkileşimlerinin doğasını karakterize ettik, bu bakteriler farklı coğrafi noktalardan izole edilmiştir. Bakteriler, açlık tetiklediği gelişme sırasında birbirleriyle tüm olası çift kombinasyonlarda rekabet etti. Çoğu eşleşmede, en az bir rekabetçi, ortağına karşı güçlü düşmanlık gösterdi ve çoğu karışım, karşılıklı düşmanlıkla birlikte toplam spora üretimini azalttı, hatta tüm popülasyonları yok etme noktasına kadar. Karışımlara karşı farklı yanıt, rekabet üstünlüğünün birincil belirleyicisiydi, değil de unutulan popülasyonların sporülasyon verimliliği. Bazı rekabetçi eşleşmelerde, baskın ortak, karışımlarda klonal izolasyonla kıyasla daha verimli sporülasyon gösterdi. Bu bulgu, sosyal olarak yetkin genotipler tarafından gerçekleştirilen bakterilerde yeni bir istismar biçimini temsil eder ve doğal bakteri izolatları arasında sosyal istismara dair ilk belgelendirme olur. Bu türler arasındaki düşmanlık üstünlüğü desenleri, yüksek derecede doğrusal bir hakimiyet hiyerarşisi oluşturur. En azından bazı rekabet çiftleri, çimerik yerine ayrılmış meyve gövdeleri inşa eder. İşbirliği içinde gelişen prokaryot M. xanthus, klon arkadaşlarıyla işbirliği yapar ancak aynı türün farklı sosyal türlerine karşı yoğun düşmanlık gösterir. Bu nedenle, doğada uzun süreli göç olayları, göçmen ve yerleşik popülasyonlar arasında güçlü düşmanlığa neden olabilir ve bu düşmanlık yerel popülasyon boyutları ve dinamikleri üzerinde büyük etkilere sahip olabilir. Yoğun karşılıklı düşmanlık, bu prokaryotik sosyal türde daha yaygın görünüyor, bu da çok hücreli gelişme gösteren eukariotik sosyal yosun Dictyostelium discoideum'da gözlemlenenden daha fazla. Bu doğal izolatlar arasında birkaç vaka, bu tür istismarın doğada sık sık meydana gelebileceğini gösteriyor, birçok prokaryotun işbirliği özelliklerine sahip olduğu gibi.


Mental Health Conditions Among Patients Seeking and Undergoing Bariatric Surgery: A Meta-analysis.

## Önemi
Bariatrik cerrahi, ciddi obeziteye sahip bireylerde sürdürülebilir kilo kaybı ve iyileştirilmiş fiziksel sağlık durumu ile ilişkilidir. Mental sağlık bozuklukları, bariatrik cerrahi arayan hastalarda yaygın olabilir; ancak bu bozuklukların yaygınlığı ve cerrahi sonrası sonuçlarla ilişkisi bilinmemektedir.

## Amaç
Bariatrik cerrahi adayları ve alıcıları arasında mental sağlık bozukluklarının yaygınlığını belirlemek, cerrahi öncesi mental sağlık bozukluklarının bariatrik cerrahi sonrası sağlık sonuçlarıyla ilişkisini değerlendirmek ve cerrahi ile mental sağlık durumlarının klinik seyrinin ilişkisini incelemek.

## Veri Kaynakları
PubMed, MEDLINE (OVID üzerinden) ve PsycINFO veritabanlarında 1988 yılı Ocak'tan 2015 yılı Kasım'a kadar yayınlanan çalışmaları aradık. Çalışma kalitesi, uyarlanmış bir risk önyargısı aracı kullanılarak değerlendirildi; kanıt kalitesi, GRADE (Önerilerin Değerlendirilmesi, Geliştirilmesi ve Değerlendirilmesi) kriterlerine göre derecelendirildi.

## Bulgular
Kabul kriterlerini karşılayan 68 yayın tespit ettik: bunlardan 59'u cerrahi öncesi mental sağlık bozukluklarının yaygınlığını (65.363 hasta) ve 27'si cerrahi öncesi mental sağlık bozuklukları ile cerrahi sonrası sonuçların ilişkisini (50.182 hasta) rapor etti. Bariatrik cerrahi arayan ve uygulanan hastalarda en yaygın mental sağlık bozuklukları, rastgele etkiler tahminlerine göre depresyon (19% [95% güven aralığı, 14%-25%]) ve yeme bozukluğu (17% [95% güven aralığı, 13%-21%]) idi. Öncü mental sağlık bozuklukları ile cerrahi sonrası kilo kaybı arasındaki ilişki hakkında çelişkili kanıtlar vardı. Ne depresyon ne de yeme bozukluğu, kilo sonuçlarında tutarlı farklılıklarla ilişkili değildi. Bununla birlikte, bariatrik cerrahi, depresyonun (7 çalışma; %8-74 azalma) ve depresif semptomların şiddetinin (6 çalışma; %40-70 azalma) cerrahi sonrası oranlarında tutarlı olarak azalma ile ilişkiliydi.

## Sonuç ve Önemi
Mental sağlık bozuklukları, bariatrik cer


The Nuclear Effector of Wnt-Signaling, Tcf1, Functions as a T-Cell–Specific Tumor Suppressor for Development of Lymphomas

HMG-kutu faktörü Tcf1, timus'ta T-hücre gelişimi sırasında gereklidir ve Wnt sinyallerine karşı nükleer yanıtı aracılık eder. Tcf1(-/-) fareleri daha önce karakterize edilmiş ve CD4-CD8- çift negatif (DN) ile CD4+CD8+ çift pozitif geçişte gelişimsel engeller gösteren fareler olarak tanımlanmıştır. T-hücre gelişimi üzerindeki engeller nedeniyle, Tcf1(-/-) fareleri normalde çok küçük bir timusa sahiptir. Beklenmedik bir şekilde, Tcf1(-/-) farelerinin büyük bir kısmı spontan olarak timik lenfomlar geliştirir ve farilerin %50'si 16. haftada timik lenfoma/leukemi geliştirir. Bu lenfomlar klonal, yüksek derecede metastatik ve paradoksal olarak, Wnt raporörü farelerle çaprazlandığında yüksek Wnt sinyali gösterir ve Wnt hedef genleri Lef1 ve Axin2'yi yüksek düzeyde ifade eder. Normal timositlerde, Tcf1 Lef1'den daha fazla ifade edilir ve Wnt baskılayıcı izoformlarda bir baskınlık vardır. Tcf1'in Lef1'i baskılayıcı olarak kaybı, yüksek Wnt aktivitesine yol açar ve lenfoma gelişiminin başlatıcı olayıdır, bu da Notch1'in etkinleştirici mutasyonları tarafından kötüleşir. Bu nedenle, Notch1 ve Tcf1 kaybı işlevsel olarak onkogenik olaylarda işbirliği yapar. Tcf1 eksikliği, timik lenfomların gelişimine yatkınlık yaratır, bu da Tcf1 baskılayıcı izoformlarının eksikliği nedeniyle Lef1'in ektopik yükseltilmesine ve sık sık Notch1'in etkinleştirici mutasyonları ile işbirliği yapar. Tcf1 bu nedenle, T-hücre spesifik bir tümör baskılayıcı gen olarak işlev görür, yanı sıra Wnt duyarlı transkripsiyon faktörü olarak bilinen rolü. Bu nedenle, Tcf1, T-lenfosit gelişimi sırasında proliferatif ve baskılayıcı sinyaller arasında moleküler bir anahtar olarak hareket eder.


Activator Control of Nucleosome Occupancy in Activation and Repression of Transcription

kromatin yapısı ve gen ifadesi arasındaki ilişki, yoğun bir araştırma konusudur. Evrensel transkripsiyonel aktivatör Gal4, transkripsiyonu tetikledikçe promotör nükleozomlarını çıkarır, ancak bu süreç nasıl gerçekleştiği belirsiz kalmıştır. Transkripsiyonun baskılanması ters süreci, sıklıkla nükleozomların varlığıyla ilişkilendirilmiştir, ancak nükleozomların bu etkiye ihtiyaç duyup duymadığı bilinmemektedir. Yeni bir nicel analiz, herhangi bir konumdaki DNA moleküllerinin bir anlık olarak nükleozom taşıma oranını tanımlar. Bu, kromatin nükleozomu çıkarma ve yeniden oluşturma zaman kurslarını, normal hücrelerde ve mutasyona uğramış hücrelerde, galaktoz ile (aktifleştirme) ve glikoz ile (baskılama) gal genlerinin aktivitesinin tetiklenmesiyle takip etmemizi sağlar. Gösteriyoruz ki, Gal4'ün inhibitörü Gal80'i galaktoz eylemiyle serbest bıraktığında, Gal4 hızla SWI/SNF'yi genlere çeker ve nükleozom "yeniden yapılandırıcıları" hızlıca promotör nükleozomlarını çıkarır. SWI/SNF yokluğunda, Gal4'ün eylemi de nükleozom çıkarma ve transkripsiyonun aktivitesine yol açar, ancak her iki süreç de önemli ölçüde geciktirilir. Glikozun hücrelerin galaktozda büyümesine eklenmesi transkripsiyonu baskılar. Ancak, galaktoz hala mevcutsa, Gal4 devam eder, SWI/SNF'yi çeker ve baskılanmış olmasına rağmen promotör nükleozomu olmadan korur. Bu galaktoza olan ihtiyaç, Gal4'ün sürekli olarak çalıştığı bir mutasyonda ortadan kalkar. Bu sonuçlar, bir aktivatörün çekme işlevinin hem gen aktivitesinin hem de baskılamasının kromatin yapısını nasıl kontrol edebileceğini gösterir. Bu nedenle, hem tetikleyici hem de baskılayıcı koşullarda, aktivatör bir enzim makinesini çekebilir ki bu makine promotör nükleozomlarını çıkarır. Sonuçlarımız, promotör nükleozomunun çıkarılmasının her zaman aktiviteyi takip ettiğini, ancak nükleozomların yeniden oluşturulmasının baskılama için gerekli olmadığını gösterir. Bulduğumuz iki nükleozom çıkarma ve transk


Contractile forces sustain and polarize hematopoiesis from stem and progenitor cells.

Kendini yenileme ve kök hücrelerin farklılaşması, diğer hücre tiplerinde non-kaslı myosin-II (MII) kuvvetlerinin ve matris mekaniğinin düzenlediği asimetrik bölünme ve polarize hareket süreçlerine bağlıdır. Burada, insan hematopoezisinde kütle spektrometresi ile kalibre edilmiş iç akış sitometresi, MIIB'nin hematopoetik kök hücreleri ve öncülleri (HSC/Ps) içinde güçlü bir şekilde polarize olan ana izoform olduğunu ortaya koymaktadır ve bu da asimetrik bölünme yoluyla farklılaşmış hücrelerde indirgenir. MIIA, sert, endosteum benzeri matris üzerinde yetiştirilen hücrelerin sitokin tetiklenmiş farklılaşmasında defosforileşerek aktif hale gelir, ancak yumuşak, kemik iliği benzeri matris üzerinde değil. Canlı organizmada, MIIB kan üretiminin oluşumu için gereklidir, MIIA ise uzun süreli HSC/P nakli için gereklidir. Kültürde her iki izoformun da blebbistatin ile geri dönüşümlü inhibisyonu, 5 kat veya daha fazla olarak uzun süreli hematopoetik çok çizgili yeniden kuran hücreleri zenginleştirir, bu da in vivo olarak değerlendirilir. Megakaryositler de daha çok poliploid hale gelir ve 4 kat daha fazla trombosit üretir. MII böylece polarize bölünme ve niş algılamada çok işlevli bir düğüm görevi görür.


Critical Role of the Virus-Encoded MicroRNA-155 Ortholog in the Induction of Marek's Disease Lymphomas

Onkogenik rollerin iyi tanımlanmış olduğu çeşitli onkogenlerin yanı sıra, mikroRNA'lar (miRNA'lar) insan kanserlerinde giderek daha fazla rol oynamaktadır. KSHV gibi birkaç onkogenik herpes virüsünde miRNA'ların keşfedilmesi, virüs tarafından kodlanan miRNA'ların onkogenik yeteneklerine katkıda bulunma potansiyellerini daha da vurguladı. Bununla birlikte, birkaç olası kanser ile ilişkili genin hedefi olarak belirlenmelerine rağmen, KSHV gibi neoplastik hastalıkları tetikleyen virüsler tarafından kodlanan miRNA'ların doğrudan in vivo rolü, uygun modellerin olmaması nedeniyle kanıtlamak zordur. Ancak, hızlı gelişen Marek Hastalığı (MD) lenfomlarının doğal hastalık modelleri olan tavuklarda, virüs tarafından kodlanan miRNA'ların onkogenik potansiyelini incelemek için mükemmel fırsatlar sunmaktadır. RB-1B onkogenik MDV suşunun enfeksiyöz BAC klonunun geri genetik modifikasyonu ile virüsleri değiştirerek, altı miRNA kümesinin virüs genomundan silinmesinin virüsün onkogenikitesini ortadan kaldırdığını gösterdik. Bu onkogenikite kaybının ana nedeni, kümedeki tek miRNA, miR-M4, hücresel miR-155'in ortologu gibi görünmektedir, çünkü miR-M4'ün veya tohum bölgesinde 2 nükleotitlik bir mutasyonun silinmesi lenfomaların indüklenmesini engellemek için yeterliydi. Bu miR-155 ortologunun kesin rolü, miR-M4 veya hücresel homolog gga-miR-155'i ifade eden geri dönüşüm virüsleriyle onkogenik fenotipin kurtarılmasıyla daha da onaylandı. Bu, bir doğal enfeksiyon modelinde virüs tarafından kodlanan bir miRNA'nın doğrudan in vivo kanser indükleme rolünü gösteren ilk örnektir. Ayrıca, miRNA'ları silinen virüslerin virülent MDV zorlamasına karşı etkili aşılar olarak kullanılması, genetik olarak tanımlanmış zayıflatılmış aşıların geliştirilme perspektiflerini açmaktadır.


Functional insights into the role of nuclear-retained long noncoding RNAs in gene expression control in mammalian cells

Memelilerin genomu binlerce uzun transkripsiyon dışı RNA (lncRNA) genini barındırır. Son araştırmaların birçoğunun bu lncRNA'ların gen ifadesinin düzenlenmesinde rol oynadığını gösterdi. LncRNA'lar, epigenetik gen düzenlemesi, transkripsiyonel kontrol ve post-transkripsiyonel düzenlemeden çeşitli biyolojik süreçlerde kritik roller oynar. LncRNA'lar çeşitli hücresel bölümlere lokalize edilir ve bunların büyük bir kısmı hücre çekirdeğinde tutulur ve genel olarak çekirdekte tutulan lncRNA'lar (nrRNA'lar) olarak sınıflandırılabilir. Tanımlanan işlevlere dayanarak, nrRNA'ların üyeleri, hiyerarşik alt çekirdek organizmasının mimari desteğini sağlama ve spesifik kromatin sitelerine kromatin değiştirici faktörlerin rekrut edilmesini etkileyen çeşitli rolleri yerine getirir. Bu incelemede, kromatin organizasyonu, transkripsiyon, pre-mRNA işleme, çekirdek organizasyonu ve hastalıklardaki katılımları dahil olmak üzere, memelilerde nrRNA'ların son zamanlarda tanımlanan gen ifadesini kontrol etme rollerini özetleyeceğiz.


Downregulation of TAP1 in B lymphocytes by cellular and Epstein-Barr virus-encoded interleukin-10.

Virüsle enfekte olmuş hücreler, içsel virüs proteinlerini proteolitik olarak parçalar ve elde edilen peptitleri ana histokompatibilite kompleksi (MHC) sınıf I molekülleriyle birlikte CD8+ sitotoksik T lenfositlerine (CTL) sunar. Bu hücreler normalde CTL tarafından ortadan kaldırılmaya yatkındır. Bununla birlikte, birkaç virüs, antijen sunum yolunu bozan, bağışıklık sisteminden kaçınma stratejileri geliştirmiştir. Epstein-Barr virüsü (EBV), öncelikle geç bir protein olan BCRF1 gen ürünü vIL-10'u ifade eder, bu da insan interleukin-10 (hIL-10) ile benzer bir diziye sahiptir. Burada, vIL-10'un antijen sunumuyla ilişkili iki taşıyıcı proteinin (TAP'lar) ifadelerini etkilediğini gösteriyoruz. Benzer şekilde, hIL-10 aynı aktiviteyi sergiledi. LMP2 ve TAP1 genlerinin ifadesi ancak TAP2 veya LMP7'nin ifadesi verimli bir şekilde indirgenir, bu da TAP1 ve LMP2 genlerinin birbirinden farklı olarak transkripsiyonuna özel bir IL-10 etkisini gösterir. TAP1'in IL-10 tarafından indirgenmesi, peptit antijenlerinin endoplazmik retiküluma taşınmasını, boş MHC I moleküllerine yüklenmesini ve daha sonra hücre yüzeyine taşınmasını engeller. Sonuç olarak, IL-10, B lenfositlerindeki yüzey MHC I moleküllerinin genel bir azalmasına neden olur, bu da EBV'li hücrelerin sitotoksik T hücreleri tarafından tanınmasını etkileyebilir.


TGF-β and Insulin Signaling Regulate Reproductive Aging via Oocyte and Germline Quality Maintenance

Üreme duruşu, belki de insanlar tarafından deneyimlenen en erken yaşlanma fenotipidir. Benzer şekilde, *Caenorhabditis elegans* (C. elegans) türünün üremesi orta yaşta sona erer. Somatik yaşlanmanın hem solucanlarda hem de insanlarda incelendiği, ancak üreme yaşlanmasını düzenleyen mekanizmaların hala anlaşılmadığı göz önüne alınırsa, burada TGF-β (Sma/Mab) ve Insülin/IGF-1 (İnsülin Benzeri Büyüme Faktörü 1) sinyalizasyonunun C. elegans üreme yaşlanmasını düzenlediğini gösteriyoruz. Çalışmamızda, TGF-β ve Insülin/IGF-1 sinyalizasyonunun, embriyonun bütünlüğü, oosit (yumurta hücresi) döllenebilirliği, kromozom ayrımı sadakati, DNA hasarı direnci ve oosit ile germ (yumurta ve sperm hücreleri içeren yapı) morfolojisi gibi üreme sürecinin çok yönünü modüle ederek C. elegans üreme yaşlanmasını düzenlediğini ortaya koyuyoruz. TGF-β aktivitesi, üreme süresini ve germ/oosit kalitesini hücre özerk olmayan bir şekilde düzenler ve büyüme düzenlemesiyle zaman ve transkripsiyonel olarak ayrılabilir. Kromozom ayrımı, hücre döngüsü ve DNA hasarı yanıtı genleri, C. elegans oositlerinde yükselir, yaşlı memelilerin oositlerinde düşer ve oosit kalitesinin korunması için kritik öneme sahiptir. Verilerimiz, C. elegans ve insanların üreme yaşlanmasında birçok yönün paylaşıldığını, özellikle üreme yaşlanmasıyla oosit kalitesinin azalması arasındaki korelasyonu ve oosit kalitesini belirleyen mekanizmaları öne sürmektedir.


The Epithelial-Mesenchymal Transition Generates Cells with Properties of Stem Cells

Epitelyal-mesenkim geçiş (EMT), kanser istilası ve metastaz sırasında sıklıkla etkinleşen önemli bir gelişim programıdır. Burada, ölümsüzleştirilmiş insan meme epitel hücrelerinde (HMLE) EMT'nin tetiklenmesinin mesenkim özelliklerinin kazanılmasına ve kök hücre işaretçilerinin ifadesine yol açtığını bildiriyoruz. Ayrıca, bu hücrelerin mamospere oluşturma yeteneğinin arttığını gösteriyoruz, bu özellik meme epitel kök hücreleriyle ilişkilidir. Buna ek olarak, HMLE kültürlerinden izole edilmiş kök hücre benzeri hücreler mamospere oluşturur ve HMLE'lerin EMT'yi geçirdiği hücrelerle benzer işaretçiler ifade eder. Dahası, fare veya insan meme bezlerinden veya meme kanserlerinden izole edilmiş kök benzeri hücreler EMT işaretçilerini ifade eder. Son olarak, EMT'yi geçirdiği insan meme epitel hücreleri mamospere, yumuşak agar kolonileri ve tümörler daha verimli bir şekilde oluşturur. Bu bulgular, EMT ve epitel kök hücre özelliklerinin kazanılması arasında doğrudan bir bağlantı olduğunu göstermektedir.


NEMO Prevents RIP Kinase 1-Mediated Epithelial Cell Death and Chronic Intestinal Inflammation by NF-κB-Dependent and -Independent Functions

İntestinal epitel hücreleri (IEC'ler), bağırsak bağışıklık homeostazisini düzenler ve bozulmuş epitel yanıtları, enflamatuar bağırsak hastalıklarının (IBD) patogenezinde rol oynar. IEC'lere özgü nükleer faktör κB (NF-κB) esansiyel düzenleyici (NEMO) silinmesi, ilyumda Paneth hücre apoptozuna ve antimikrobiyal faktör ifadesinin bozulmasına neden oldu, ayrıca kolon hücre apoptozuna ve mikrobiota tarafından tetiklenen kronik enflamasyona kolonun. IEC'lerde RelA, c-Rel ve RelB'nin kombine eksikliği Paneth hücre apoptozuna neden oldu ancak kolit değil, bu da NEMO'nun kolon enflamasyonunu NF-κB bağımlı olmayan işlevleri yoluyla önlediğini gösterdi. Receptor etkileşimli protein kinaz 1 (RIPK1) kinaz aktivitesinin inhibisyonu veya FADD ve RIPK3'ün kombine eksikliği, epitel hücre ölümünü, Paneth hücre kaybını ve nemli NEMO eksikliği olan farelerde kolitin gelişimini önledi. Bu nedenle, NEMO, RIPK1 kinaz aktivitesi yoluyla IEC ölümünü önleyerek bağırsak enflamasyonunu önler, bu da RIPK1 inhibitörlerinin, NEMO mutasyonlu kolit hastalarında ve belki de IBD'de tedavi için etkili olabileceğini öne sürmektedir.


Suppression of Myc oncogenic activity by ribosomal protein haploinsufficiency

Myc onkogen, protein sentez makinesinin birkaç bileşeninin ifadesini düzenler, bunlara ribozom proteinleri, çeviri başlatma faktörleri, RNA polimeraz III ve ribozom DNA'sı dahildir. Artan hücre protein sentez kapasitesinin kanser oluşumu sürecine nasıl ve ne ölçüde etki ettiği hala ele alınmayı beklemektedir. Burada, Emu-Myc/+ transgenik farelerde artan protein sentezini normal seviyelere geri getirmek için ribozom proteinleri heterozigot fareleri genetik araç olarak kullanıyoruz ve bu bağlamda Myc'in onkogenik potansiyelinin bastırıldığını gösteriyoruz. Bulgularımız, Myc'in protein sentezini artırma yeteneğinin doğrudan hücre boyutunu artırdığını ve bilinen hücre döngüsü hedeflerinin transkripsiyonel olarak düzenlenmesini gerektirmeyen hücre döngüsü ilerlemesini hızlandırmak için yeterli olduğunu gösteriyor. Ayrıca, protein sentezi normal seviyelere geri getirildiğinde, Myc'i aşırı ifade eden önkanser hücreleri programlı hücre ölümü yoluyla daha verimli bir şekilde ortadan kaldırılır. Bulgularımız, genel protein sentez oranlarındaki artışı bir onkogenik sinyalin aşağısında spesifik bir moleküler bozulmaya bağlayan yeni bir mekanizma ortaya koyuyor. Myc hiperaktivitesinin aşağısında kap bağımlı çevirinin anormal artışı, mitotik ilerlemenin doğru şekilde düzenlenmesini gerektiren IRES (içsel ribozom giriş sitesi) bağımlı çeviriye geçişin bozulmasına neden oluyor. Bu çeviri geçişinin başarısızlığı, Emu-Myc/+ farelerde mitotik spesifik olarak ifade edilen endojen IRES bağımlı Cdk11 (aynı zamanda Cdc2l ve PITSLRE olarak da bilinir) formunun azalmasına yol açar, bu da sitokinezi bozukluklarına ve genom istikrarsızlığı ile ilişkilidir. Normal çeviri kontrolünün Emu-Myc/+ farelerde yeniden kurulması, genom istikrarsızlığının bastırılmasına yol açar. Bulgularımız, çeviri kontrolündeki bozulmaların gen ifadesi, genom istikrarı ve kanser oluşumu için son derece spesifik sonuçlar sağladığını ve bu durumun kanser oluşumunun moleküler mekanizmasını anlamak için önemli sonuçları olduğunu gösteriyor.


Susceptibility to exacerbation in chronic obstructive pulmonary disease.

ARKA PLAN Bu durumun, kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) hastalarında önemli olaylar olduğunu biliyoruz, ancak sıklığı, belirleyicileri ve etkileri hakkında tam bir anlayışa sahip değiliz. Büyük bir gözlem kohortunda, hastalığın ağırlığı bağımsız olarak sık tekrarlayan bir KOAH fenotipinin var olduğu hipotezini test ettik. YÖNTEMLER ECLIPSE (KOAH'ı Uzun Süreli Değerlendirme ve Öngörülebilir Sonuçların Tahmini) çalışmasında kayıtlı 2138 hastayı analiz ettik. Tekrarlayan bir KOAH fenotipini tanımlamak için, bir sağlık sağlayıcısının antibiyotikler veya kortikosteroidler (veya her ikisi de) reçete etmesine veya hastaneye yatırılmasına neden olan olayları (ağır tekrarlayan KOAH) dikkate aldık. Tekrarlayan KOAH sıklığı, 3 yıllık bir takip döneminde gözlemlendi. SONUÇLAR KOAH'ın ağırlığı arttıkça tekrarlayan (ve daha şiddetli) KOAH'lar daha sık görüldü; ilk takip yılında hastaların %0,85'i 2. KOAH aşamasındaki hastalarda, %1,34'ü 3. aşamada ve %2,00'i 4. aşamada tekrarlayan KOAH'lara sahipti. Genel olarak, 2. aşamada hastaların %22'si, 3. aşamada %33'ü ve 4. aşamada %47'si sık tekrarlayan KOAH'lara sahipti (ilk takip yılında iki veya daha fazla). Tüm KOAH aşamalarında tekrarlayan KOAH'ların en iyi tek tahmincisi, tekrarlayan bir geçmişti. Tekrarlayan KOAH fenotipi, 3 yıllık bir dönemde nispeten kararlı görünüyor ve hastanın önceki tedavi edilmiş olaylara ilişkin anısına dayanarak tahmin edilebilir. Daha şiddetli bir hastalık ve önceki tekrarlayan KOAH'larla ilişkili olmasının yanı sıra, fenotip, gastroözofageal reflü veya yanma hissi öyküsü, daha kötü yaşam kalitesi ve yüksek beyaz kan hücresi sayısıyla da bağımsız olarak ilişkiliydi. SONUÇLAR Tekrarlayan KOAH'lar KOAH ilerledikçe daha sık ve daha şiddetli hale geliyor, ancak sıklığı bir bağımsız duyarlılık fenotipini yansıtıyor gibi görünüyor. Bu, tüm hastalık ağırlığı spektrumunda


Sympathetic baroreflex gain in normotensive pregnant women.

Kas sempatik sinir aktivitesi, normotansif hamilelik sırasında ortalama arteriyel basıncın korunması veya azalması ile birlikte artar, bu da barorefleksin yeniden ayarlanmasını gösterir. Hipotezimiz, normotansif hamile kadınlarda kendiliğinden sempatik barorefleks kazancının, eşleşen kontrol gruplarına göre azaltılacağı yönündeydi. Kas sempatik patlamaların bütünsel sıklığı ve toplam sempatik aktivite (mikroneurografi), kan basıncı (Finometre) ve R-R aralığı (EKG) dinlenme sırasında 11 hamile kadın (33 ± 1 haftalık gebelik, 31 ± 1 yaş, gebelik öncesi BMI: 23.5 ± 0.9 kg/m(2)) ve 11 eşleşen kontrolde (29 ± 1 yaş; BMI: 25.2 ± 1.7 kg/m(2)) değerlendirildi. Hamile kadınlar, kontrol grubuna kıyasla daha yüksek temel sempatik patlama sıklığına (43 ± 2 vs. 33 ± 2 patlamalar/100 kalp atışı, P = 0.01) ve toplam sempatik aktiviteye (1,811 ± 148 vs. 1,140 ± 55 au, P < 0.01) sahipti. Hem ortalama (88 ± 3 vs. 91 ± 2 mmHg, P = 0.4) hem de diyastolik (DBP) (72 ± 3 vs. 73 ± 2 mmHg, P = 0.7) basıncın hamile ve eşleşen kontrol kadınlar arasında benzer olduğu görüldü, bu da gebelik sırasında barorefleks set noktasının yukarı doğru yeniden ayarlandığını gösterir. Simpatik patlama sıklığı ve DBP arasındaki doğrusal ilişki olarak hesaplanan barorefleks kazancı, hamile kadınlarda kontrol grubuna kıyasla azaltıldı (-3.7 ± 0.5 vs. -5.4 ± 0.5 patlamalar·100 kalp atışı(-1)·mmHg(-1), P = 0.03), aynı şekilde toplam sempatik aktivite ile hesaplanan barorefleks kazancı da (-294 ± 24 vs. -21


Facilitators and Impediments of the Pluripotency Reprogramming Factors' Initial Engagement with the Genome

Ektopik transkripsiyon faktörlerinin ifadesi, hücre kaderini yeniden programlayabilir, ancak bu faktörlerin genomu ilk olarak bağlanmasının, yeniden programlanmış azınlık hücrelerinde görülen bağlanmayla işlevsel olarak nasıl ilişkili olduğu bilinmemektedir. İlk 48 saatte fibroblastların pluripotansiyete yeniden programlanmasını incelerken Oct4, Sox2, Klf4 ve c-Myc (O, S, K ve M) faktörlerinin insan genomundaki haritasını rapor ediyoruz. İlk kromatin bağlanma olaylarının üç dikkat çekici yönü vardır: c-Myc'in OSK kromatin etkileşimini kolaylaştırmadaki beklenmedik rolü, O, S ve K'nın yeniden programlamayı teşvik eden genlerin düzenleyicilerinde öncü faktörler olarak önceliği ve H3K9me3'ü kapsayan megabase ölçekli kromatin alanları, birçok pluripotansiyete gerekli genleri içeren, ilk OSKM bağlanmasını engeller ve yeniden programlamanın verimliliğini engeller. Çeşitli başlangıç faktör bağlanma yönlerini bulduk, bu yönler yeniden programlanmış azınlık hücrelerinde aşılmalıdır.


Fibrillar Collagen Inhibits Arterial Smooth Muscle Proliferation through Regulation of Cdk2 Inhibitors

Arteriyel düz kas hücreleri (DKH'ler), polimerize tip I kolajen liflerinde G1 hücre döngü fazında durur, oysa monomer kolajen DKH'lerin çoğalmasını destekler. Polimerize kolajende siklin E ile ilişkili kinaz ve siklin bağımlı kinaz 2 (cdk2) fosforilasyonu engellenir ve DKH'lerde cdk2 inhibitörleri p27Kip1 ve p21Cip1/Waf1 seviyeleri, monomer kolajende olanlara kıyasla artar. p27Kip1, polimerize kolajende DKH'lerde siklin E-cdk2-p21Cip1/Waf1 kompleksine bağlanır. Monovalan alfa2 integrin bloke edici antikorlar, her iki kolajen formuna da tutunan integrinler, monomer kolajende bu etkileri taklit eder. Ayrıca, polimerize kolajen hızla p70 S6 kinazını, olası p27Kip1 düzenleyicisini baskılar. Bu nedenle, lifsel kolajen, erken integrin sinyalizasyonunu özellikle düzenler, bu da cdk2 inhibitörlerinin artmasına ve DKH çoğalmasının engellenmesine yol açabilir.


Memory CD4+ T cells induce innate responses independently of pathogen

Patogenle ilişkili moleküler desenlerin tanınması tarafından tetiklenen iltihaplanma, sonraki adaptif yanıtları önemli ölçüde etkiler. Adaptif bağışıklık sisteminin de doğuştan gelen iltihaplanma yanıtlarının niteliğini ve şiddetini etkilediğini sorguladık. Hatırlama, ancak yeni CD4+ T hücrelerinin yanıtı, akciğerde çoklu doğuştan gelen iltihaplanma sitokinleri ve kemokinlerin (IIC'ler) üretimini artırır ve bu, grip enfeksiyonu sırasında erken virüs kontrolü ile sonuçlanır. Hatırlama CD4+ T hücreleri tarafından tetiklenen IIC'ler ve viral kontrol, antijenle özdeşleşmeyi gerektirir ve TH1 veya TH17 polarize edilmiş hatırlama hücrelerde en iyi şekilde gerçekleşir, ancak IFN-γ ve TNF-α üretimi bağımsızdır ve korunmuş patojen tanı yollarının etkinleştirilmesine ihtiyaç duymaz. Bu, adaptif CD4+ T hücrelerinin erken doğuştan gelen yanıtı tetikleyerek patojenlere karşı bağışıklık korumasını artıran daha önce tanımlanmamış bir mekanizmayı temsil eder.


Direct Upregulation of STAT3 by MicroRNA-551b-3p Deregulates Growth and Metastasis of Ovarian Cancer.

3q26.2 amplifikasyonu yüksek dereceli seröz yumurtalık kanserinde, olgun mikroRNA miR551b-3p'nin ifade düzeyini artırır, bu da kötü klinik sonuçlarla ilişkilidir. Önemli olan, miR551b-3p'nin apoptoz direncini arttırması ve kanser hücrelerinin in vitro ve in vivo'da artmış hayatta kalması ve proliferasyonu ile ilgilidir. miR551b-3p, STAT3 protein düzeylerini yükseltir ve STAT3, miR551b-3p'nin hücre proliferasyonu üzerindeki etkileri için gereklidir. Beklenen şekilde hedef mRNA düzeylerini azaltmak yerine, miR551b-3p, STAT3 promotörüne tamamlayıcı bir diziye bağlanır, RNA polimeraz II'yi ve TWIST1 transkripsiyon faktörünü rekrut ederek STAT3 transkripsiyonunu etkinleştirir ve bu nedenle doğrudan STAT3 ifadelerini yükseltir. Ayrıca, anti-miR551b, in vitro ve in vivo'da yumurtalık kanser hücrelerinde STAT3 ifadelerini azalttı ve in vivo'da yumurtalık kanserinin büyümesini azalttı. Birlikte, verilerimiz miR551b-3p'nin transkripsiyonel aktivite rolünü gösterir. Bu nedenle, miR551b-3p, yumurtalık kanseri için umut verici bir biyomarker ve terapötik hedef adayıdır.


Human albumin administration in critically ill patients: systematic review of randomised controlled trials.

## Amaç
Kritik olarak hasta olan hastalarda ölüm oranını insan albümin veya plazma protein fraksiyonunun uygulanmasının etkisi nicel olarak belirlemek.

## Tasarım
Hipovolemi, yanıklar veya hipoalbüminemi ile kritik şekilde hasta olan hastalarda albümin veya plazma protein fraksiyonunun kristaloid çözeltinin uygulanması veya uygulanmaması ile karşılaştırılan rastgele kontrollü denemelerin sistematik incelemesi.

## Konular
30 rastgele kontrollü deneme, 1419 rastgele hasta içeriyor.

## Ana Çıkar Ölçümü
Her denemenin takip süresi sonunda tüm nedenlerden kaynaklanan ölüm oranı.

## Sonuçlar
Her hasta kategorisi için, albümin tedavisi gören grubun karşılaştırma grubuna göre ölüm riski daha yüksekti. Hipovolemi için, albümin uygulamasının ardından ölüm riskinin göreli riski 1.46 (0.97-2.22) idi, yanıklar için 2.40 (1.11-5.19) ve hipoalbüminemi için 1.69 (1.07-2.67) idi. Albümin uygulamasının ölüm riskinin havuzlanmış göreli riski 1.68 (1.26-2.23) idi. Albüminle ölüm riskinin havuzlanmış farkı, %6 (güven aralığı %3-9) ile sabit etkiler modeli ile belirlendi. Bu veriler, her 17 kritik şekilde hasta hastanın albümin tedavisi ile bir ek ölüm olduğunu gösteriyor.

## Sonuçları
Hipovolemi, yanıklar veya hipoalbüminemi ile kritik şekilde hasta olan hastalarda albümin uygulamasının ölüm oranını azalttığına dair bir kanıt yok ve bu durumun ölüm oranını artırabileceğine dair güçlü bir işaret var. Bu veriler, kritik şekilde hasta hastalarda insan albümin kullanımının acilen gözden geçirilmesi ve sadece titiz olarak yürütülen rastgele kontrollü denemelerde kullanılmaması gerektiğini gösteriyor.


A fine-scale map of recombination rates and hotspots across the human genome.

Genetik haritalar, yeniden kombinasyon oranlarının bir genom boyunca nasıl değiştiğini belgeleyen, birçok genetik analizin temel aracıdır. İnsan genomunun yüksek çözünürlüklü bir genetik haritasını, genetik varyasyon verilerinin istatistiksel analizlerine dayanarak sunuyoruz ve 25.000'den fazla yeniden kombinasyon sıcak noktasını, bu sıcak nokta aktivitesinde rol oynayan motifler ve dizinleri belirliyoruz. Büyük (megabaz) ve küçük (kilobaz) ölçeklerde yeniden kombinasyon oranlarının davranışındaki farklılıklar, büyük ölçekli oranların kısıtlı olduğu bir çerçevede sıcak noktaların rastgele özellikler olduğunu öne süren iki aşamalı bir yeniden kombinasyon modeli önermemize yol açıyor.


Mental Health Support Provided Throughout the Bariatric Surgery Clinical Pathway in French Specialized Care Centers for Obesity

Ön cerrahi psikolojik değerlendirme, bariatrik cerrahi adayları için uluslararası kılavuzlar tarafından önerilir. Bu nedenle, bariatrik hastalara bakan ekipler, en az bir ruh sağlığı sağlayıcısını (örneğin, bir psikolog veya psikiyatristi) içermelidir. Bu çalışmanın amacı, Fransa Sağlık Bakanlığı tarafından oluşturulan 37 özel obezite merkezlerinde (CSO) psikoloji ve psikiyatri kaynaklarını ve uygulamalarını değerlendirmekti. CSO koordinatörleri, merkezler hakkında genel bilgiler toplamak (örneğin, bariatrik operasyon sayısı) için e-posta ile ulaşıldı. İkincisi, her merkezin psikologları ve psikiyatristleri, profesyonel uygulamalarını ve bakım yollarının organizasyonunu değerlendiren anonim bir anket doldurdu. CSO koordinatörlerinin büyük çoğunluğu (81%, n = 26/32) anketimize yanıt verdi. Bu sonuçlar, psikoloji/psikiyatri kaynaklarında önemli farklılıklar ve eksiklikler olduğunu gösteriyor. Çoğu psikolog (n = 26/31) ve psikiyatrist (n = 10/10), yeni hastalarla sistematik olarak sadece cerrahi öncesi (56%) veya hem cerrahi öncesi ve sonrası (30%) görüşme yaptıklarını belirtirken, bazı psikologlar ve psikiyatristler (14%) tüm hastalarla sistematik olarak görüşmüyor (cerrahi öncesi ve/veya sonrası). Bununla birlikte, tüm profesyoneller psikolojik değerlendirmeler yapıyor ve yaklaşık %75'i psikolojik takip sunuyor, bu da psikolog ve psikiyatrist uygulamalarında benzerlik gösteriyor. Sonuçlar, Fransız CSO'larında psikolojik/psikiyatrik değerlendirmelerin önemini vurguluyor ve bu hizmetlerin birkaçında ruh sağlığı sağlayıcılarının olmamasını vurguluyor. Cerrahi sonrası psikolojik takip genellikle sağlanmıyor. Cerrahi sonrası psikolojik veya psikiyatrik uzun vadeli takip için net öneriler oluşturmak uygun olurdu.


Calcium: Regulation of cell death: the calcium–apoptosis link

Yaşamak mı yoksa ölmek mi? Bu kritik soru, Ca2+’ın canlı organizmalardaki ikili rolünü zarif bir şekilde yansıtır - hayatta kalma faktörü ya da acımasız katil. Ca2+ sinyallerinin hücre fonksiyonlarının bir dizi hayati yönünü düzenlediği ve bu nedenle hücre hayatta kalması için gerekli olduğu uzun zamandır bilinmektedir. Ancak, son zamanlarda hücre içi Ca2+ aşırı yüklenmesi veya içsel Ca2+ bölümlenmesinin bozulması, sitotoksisiteye neden olabilir ve ya apoptoz ya da nekroz yoluyla hücre ölümünü tetikleyebilir.


Breaking the code of DNA binding specificity of TAL-type III effectors.

Birçok bakterinin patojenliği, etkili proteinlerin tip III sırası yoluyla eukariotik hücrelere enjekte edilmesine bağlıdır, böylece hücresel süreçleri manipüle edebilirler. Bitki patojen Xanthomonas'tan gelen TAL (transkripsiyon aktivatör benzeri) etkiliörler, bitki hücresinin çekirdeğinde transkripsiyon aktivatörleri olarak önemli virülans faktörleridır ve doğrudan DNA'ya bağlanmak için merkezi tekrarlı alanlarını kullanırlar. Burada, TAL etkiliörlerinin hedef DNA'ya özgüliğini nasıl kodladıklarını gösteriyoruz. Her tekrarda iki hiper değişken amino asit, hedef DNA'da bir baz çiftini tanımlar. TAL etkiliörlerinin tanı dizileri öngörülmüş ve deneysel olarak doğrulanmıştır. Modüler protein mimarisi, yeni özgüllüklere sahip yapay etkiliörler inşa edilmesini sağlamıştır. Çalışmamız, farklı bir DNA bağlama alanının işlevini açıklar ve biyoteknoloji için DNA bağlama alanlarının tasarımını mümkün kılar.


Interferon-Gamma at the Crossroads of Tumor Immune Surveillance or Evasion

Interferon-γ (IFN-γ), çok yönlü bir molekül, antiproliferatif, pro-apoptotik ve antitumor mekanizmalarla ilişkilidir. Bu etkili sitokin, genellikle bağışıklık sisteminin ana etkili faktörü olarak düşünülen, çeşitli hastalıkların tedavisinde kullanılmıştır, ancak yan etkileri vardır. IFN-γ'nin tümör immün gözetimi ile ilgili geniş kanıtlara rağmen, klinik denemelerde IFN-γ temelli terapiler sınırlı başarı göstermiştir. Aslında, son raporlar, IFN-γ'nin protumorjenik bir rol oynayabileceğini, özellikle de IFN-γ sinyalizasyon duyarsızlığı, ana histokompatibilite komplekslerinin indirgenmesi ve indolamin 2,3-dioksijenaz ile kontrol noktası inhibitörlerinin yükseltilmesi yoluyla, programlı hücre ölümü liganı 1'in (PD-L1) ifadesi ile ilişkilendirilmiştir. Bununla birlikte, IFN-γ'nin aracılık ettiği yanıtlar, birkaç kanser türünde hastaların hayatta kalması ile hala pozitif olarak ilişkilidir. Bu nedenle, IFN-γ'nin tümör mikro ortamında karmaşık ve yüksek derecede düzenlenmiş etkilerini tetikleyen bağışıklık bağlamını anlamak için önemli araştırma çabaları gereklidir. Bu inceleme, kanserlere karşı karmaşık bağışıklık yanıtının bir parçası olarak IFN-γ'nin pro- ve antitumorjenik etkilerine ilişkin mevcut bilgileri tartışmaktadır ve IFN-γ'ye duyarlı hastaları belirlemenin, ilişkili sinyalleşme yollarını kullanan terapilerin geliştirilmesi için önemini vurgulamaktadır.


Role of antioxidants in paraquat toxicity.

Paraquat, bir çeyrek azot ot öldürücü, insanlar ve hayvanlar için yüksek derecede toksik bir bileşiktir ve son birkaç on yılda birçok akut zehirlenme ve ölüm vakası bildirilmiştir. Paraquat toksisitesinin mekanizmaları şunlardır: süperoksit iyonunun oluşumu, bu da daha toksik reaktif oksijen türlerinin, örneğin hidrojen peroksit ve hidroksil radikali oluşumuna yol açabilir; ve hücresel NADPH'nin oksidasyonu, paraquat'ın hücre içi indirgeme için ana kaynağı olan indirgeyici eşdeğerler. Bu da önemli NADPH gerektiren biyokimyasal süreçlerin bozulmasına neden olur. Paraquat zehirlenmesinde ölümün ana nedeni, alveolar epiteline oksidatif hasar nedeniyle solunum yetmezliği ve daha sonra obstrüktif fibrozis ile sonuçlanan bir süreçtir. Paraquat zehirlenmesinin yönetimi büyük ölçüde destekleyici olmuştur ve toksikokinetiği değiştirmeye yönelik yönlendirilmiştir. Şu anda, paraquat için gerçek farmakolojik antagonistler yoktur ve kan veya diğer dokularda zehirin bağlanmasını sağlayabilen chelatanlar yoktur. Paraquat'ın oksidatif stres yoluyla mekanizmalarla toksik etkilerini indirdiği gerçeğini kabul ederek, paraquat zehirlenmesinin tedavisinde yenilikler antioksidanların kullanımını hedeflemektedir. Bu incelemede, paraquat'ın toksik etkilerini hafifletmek veya tedavi etmek için antioksidanların durumu sunulmaktadır.


Nucleation of nuclear bodies by RNA

Mammal hücre çekirdeğindeki birçok işlevsel bölmenin biyogenezinin anlaşılması zor. Daha spesifik olarak, nükleer vücut oluşumunu gerektiren başlangıçtaki nükleasyon adımıyla ilgili çok az bilgi vardır. Burada, RNA'nın yapısal bir element ve nükleer vücutların nükleatörü olarak işlev görebileceğini gösteriyoruz. Bulduklarımıza göre, birkaç tür kodlamalı ve kodlanmamış RNA, histon lokus vücutları (ilgili Cajal vücutları ile birlikte) ve nükleer lekeler, paraspekler ve nükleer stres vücutları gibi fizyolojik olarak zenginleşmiştir. Nükleer vücutların oluşumu, nükleasyon RNA'sı aracılığıyla proteinlerin nükleer vücutlara toplanması ve işe alınması ile gerçekleşir. Bu sonuçlar, transkripsiyonun nükleer vücut oluşumunun itici gücü olduğunu ve RNA transkriptlerinin büyük nükleer vücutların oluşumunda bir destekçi olarak işlev görebileceğini gösterir. Birlikte, bu veriler, nükleer vücutların RNA ile başlatılan biyogenezinin nükleer organizasyonun genel bir ilke olduğunu düşündürmektedir.


Evaluation of human papillomavirus testing in primary screening for cervical abnormalities: comparison of sensitivity, specificity, and frequency of referral.

İnsan papilomavirüsü (HPV) DNA testinin, Pap smear'larda atipik squamous hücreler (ASCUS) olarak tanımlanan sonuçlara sahip kadınlarda klinik faydası vardır. HPV DNA testinin tek başına birincil tarama için yararlı olup olmadığı henüz belirlenmemiştir.

**Amaç**: HPV DNA testinin, CIN 3 veya kanser (kriter standart) olarak sınıflandırılan servikal intraepitelyal neoplazi (CIN) tespitindeki doğruluğunu belirlemek.

**Tasarım, Ayar ve Katılımcılar**: 1997 Aralık'tan 2000 Ekim'e kadar, Washington eyaletinde Planlı Ebeveynlik kliniklerine gelen 4075 kadın, hem ince tabaka Pap hem de HPV DNA testleri için aynı anda incelendi. Bu testler, polimeraz zincir reaksiyonu (PCR) tabanlı bir yöntem ve sıvı temelli RNA-DNA hibridizasyon yakalama ile sinyal amplifikasyon testi (sinyal amplifikasyonu) kullanılarak gerçekleştirildi. Yüksek riskli HPV tipleri için pozitif veya ASCUS veya daha yüksek Pap sonuçları olan kadınlar, pozitif tarama testi sonuçlarına sahip olarak kabul edildi ve kolposkopi ve biyopsi için yönlendirildi. Ayrıca, negatif tarama testi sonuçlarına sahip rastgele bir kadın örneği de kolposkopi için yönlendirildi. Bireysel ve birleştirilmiş ince tabaka Pap, HPV PCR ve HPV sinyal amplifikasyon test sonuçları, tarama ve kolposkopi ziyaretlerinden elde edilerek, 7 kolposkopi trijaj stratejisi tanımlandı ve değerlendirildi.

**Ana Çıktı Ölçümü**: Her 7 trijaj stratejisi için CIN 3 veya daha yüksek dereceli servikal lezyonları tespit etme duyarlılığı ve özgüllüğü.

**Sonuçlar**: Tahmini CIN 3 veya daha yüksek prevalansı %3.2 idi. İnce tabaka Pap'ın (ASCUS veya daha yüksek bir sonuçla) CIN 3 veya daha yüksek dereceli kadınları tanımlmadaki duyarlılığı (95% güven aralığı) yalnızca %61.3 (48.5%-70.9%) iken, HPV testinin PCR'ye göre %88.2 (78.9%-93.8%) ve sinyal amplifikasyonuna göre %90.8 (83.1%-


Breaking the chains: structure and function of the deubiquitinases

Ubikuitasyon, birçok hücresel işlevde rol oynayan geri dönüşümlü bir protein modifikasyonudur. Son zamanlarda, ubikuitini çıkaran bir süper aile isopeptidazların karakterizasyonu konusunda önemli ilerlemeler kaydedildi: deubikuitinazlar (DUB'lar; ayrıca deubikuitilaz veya deubikuitinaz enzimler olarak da bilinir). Bu enzimler, yapı ve işlev açısından tek tip olmaktan çok, çeşitli farklı mekanik özelliklere sahiptir. Az sayıda (<100) DUB olması, ilk bakışta düşük seçicilik derecesine işaret edebilir; ancak DUB'lar, hem aktivite hem de özgüllüklerini düzenleyen çok katmanlı bir düzenlemeye tabidir. Bu enzimler, temel düzenleyici süreçlerde geniş çapta yer aldıkları için, yeni tedavi hedefleri sağlayabilir.


Replication protein A: a heterotrimeric, single-stranded DNA-binding protein required for eukaryotic DNA metabolism.

Tek iplikli DNA bağlama proteini olan Replikasyon Protein A (RPA; ayrıca Replikasyon Faktörü A (RFA) ve insan tek iplikli DNA bağlama proteini olarak da bilinir) çok çeşitli eukariotik DNA metabolizması süreçlerinde gereklidir, bunlar arasında DNA replikasyonu, DNA onarımı ve rekombinasyon bulunur. Tüm incelenen eukariotik organizmalarda RPA homologları tespit edilmiştir ve bunlar tümünde yaklaşık 70, 30 ve 14 kDa'lık alt birimlerden oluşan bol miktarda heterotrimerik proteindir. Bu ailenin üyeleri tek iplikli DNA'ya spesifik olmayan bir şekilde bağlanır ve birden fazla proteinin etkileşimini ve/veya aktivitelerini değiştirir. Hücrelerde, RPA DNA bağımlı protein kinaz tarafından fosforile edilir, RPA tek iplikli DNA'ya bağlandığında (S evresinde ve DNA hasarı sonrasında). RPA'nın fosforile edilmesi hücredeki DNA metabolizmasının koordinasyonunda bir rol oynayabilir. RPA aynı zamanda gen ifadelerini düzenlemede de bir rol oynayabilir.


Internal fixation versus nonoperative treatment of displaced 3-part proximal humeral fractures in elderly patients: a randomized controlled trial.

ARKA PLAN Çalışmanın amacı, yaşlı hastalarda yer değiştirmiş 3 parçalı üst kol kemiği kırığının 2 yıllık sonuçlarını rapor etmekti. Tedavi için kilitli plak veya cerrahi olmayan tedavi ile rastgeleleştirilen hastalar üzerinde odaklandı.

HASTALAR VE YÖNTEMLER 60 hastayı, ortalama yaş 74 (56-92 yaş aralığı) olarak dahil ettik, bunlardan %81'i kadınlardı. Ana sonuç ölçümleri, Constant ve Kol, Omuz ve El Engelli (DASH) puanları ve sağlık ile ilgili yaşam kalitesi (HRQoL) için EQ-5D idi.

SONUÇLAR 2 yıllık son takipte, hareket aralığı (ROM), işlev ve HRQoL sonuçları kilitli plak grubunu destekledi. Kilitli plak grubunda ortalama fleksiyon 120° iken, cerrahi olmayan grupta 111° idi (P = .36) ve ortalama abdüksiyon 114° iken, cerrahi olmayan grupta 106° idi (P = .28). Constant puanı için karşılık gelen değerler 61 iken, cerrahi olmayan grupta 58 (P = .64), DASH 26 iken, cerrahi olmayan grupta 35 (P = .19) ve EQ-5D (indeks) puanı 0.70 iken, cerrahi olmayan grupta 0.59 (P = .26) idi. Kilitli plak grubunda kırığın ilk olarak %86'ında iyi bir indirgeme olmasına rağmen, hastaların %13'ü bir kırık komplikasyonu gerektiren büyük bir yeniden operasyon ve %17'si küçük bir yeniden operasyon geçirdi.

SONUÇ Kilitli plak tedavisinin, yaşlı hastalarda yer değiştirmiş 3 parçalı üst kol kemiği kırığında işlevsel sonuç ve HRQoL açısından cerrahi olmayan tedaviye kıyasla bir avantajı olduğunu, ancak hastaların %30'unda ekstra cerrahi gerektirdiğini gösteren çalışma sonuçlarımız.


Good and bad consequences of altered fatty acid metabolism in heart failure: evidence from mouse models.

Kalp yetmezliğinin yağ asitleri oksidasyonundan (FAO) daha fazla glikoz kullanımına kayması, uzun zamandır oksijen tasarrufu mekanizması olarak yorumlanmıştır. Bu nedenle, FAO'nun inhibisyonu kalp yetmezliğinin tedavisinde kabul görmüş bir yaklaşım olarak gelişti. Ancak, son veriler, artan glikoz bağımlılığının yetmez kalp için zararlı değil de faydalı olabileceğini göstermektedir. Bu inceleme, kalp yetmezliğinde metabolik adaptasyonlara dair yeni içgörüler tartışmaktadır. Özellikle, farklı seviyelerde yağ asitleri metabolizmasının düzenlenmesinin kalp fonksiyonuna nasıl farklı etkiler yarattığı üzerine odaklanmaktadır. Kalp yetmezliğine maruz bırakılan bu fare modellerinde yapılan çalışmalardan elde edilen verilere dayanarak, yağ asitleri metabolizmasındaki düzenlemelerin kalp yetmezliğine karşı ne zaman ve nasıl koruyucu olduğunu tartışıyoruz.