Adult T-cell leukemia/lymphoma in London: clinical experience of 21 cases.

Yetişkin T-hücre lenfoma/leukemi (ATLL), Birleşik Krallık'ta nadiren görülür ve şimdiye kadar Afro-Karayip kökenli insanlara sınırlı kalmıştır. 1981 ile 1995 yılları arasında, 21 vaka 2 iç Londra öğretim hastanesine sunuldu, burada nüfusun %17'si Afro-Karayip kökenlidir. Klinik tablolar, HTLV-I endemik alanlardaki hastalığın tablolarına benzer şekildeydi. Değerlendirilebilir 16 hastadan 10'unda (63%) kombine kemoterapi ile büyük yanıtlar (tam yanıt + kısmi yanıt) elde edildi. Ancak, orta hayatta sadece 5,5 ay vardı. Hastalık ilerlemesi ve fırsatçı enfeksiyonlar, tedavi başarısızlığı ve ölümün ana nedenleriydi. Üç hasta (14%) merkezi sinir sistemi (CNS) tekrarı yaşadı. Vakalarımız, ATLL'de derin bağışıklık eksikliğini teyit ediyor. Akut ve lenfoma tipleri ATLL'nin kötü prognozu, merkezi sinir sistemi hastalığı ve fırsatçı enfeksiyonlara karşı önlem içeren yeni tedavi yaklaşımlarına, örneğin zidovudine ve alfa-interferon'a ihtiyaç duyduğunu vurgulamaktadır.


Regeneration, tissue injury and the immune response.

Bağışıklık sisteminin dokulara, organlara veya eklemelere yaralanma sonrası yenilenme üzerinde etkisi olabileceği fikri, dokuların yaralanmasına yanıt olarak bağışıklık sisteminin rolüne dair araştırmaları tetikledi. Tartışılan bir hipotez, enflamasyonun yenilenmenin gerçekleşmesini engelleyebileceği yönündedir, ancak bağışıklık bileşenlerinin daha olumlu rollerine dair kanıtlar da vardır. Omurgalı göz, birkaç bağışıklık düzenleyici mekanizma sayesinde enflamasyonun engellendiği bir bağışıklık avantajlı bölgedir. Çeşitli kurbağa türlerinde, lens gibi göz dokuları yenileyebilir ve son zamanlarda lensin yerel yaralanmasına yanıt olarak antijen sunan hücrelerin aktivasyonu, bu hücrelerin splene taşınması ve daha sonra lensi yerinden oynatıp yutarak dorsal iris'ten yenilenmeyi tetiklediği gösterilmiştir. Dorsal iris'te prothrombin'den trombinin aktivasyonu, yaralanma yanıtının önemli bir yönü olup yenilenmenin başlatılmasında rol oynar. Bağışıklık yanıtı ve yenilenme yanıtı arasındaki olası ilişkiler, genel olarak yenilenme ve özellikle lens yenilenmesi açısından evrimsel değişimler göz önünde bulundurularak incelenir.


Poverty, Hunger, Education, and Residential Status Impact Survival in HIV

Bireysel antiretroviral terapi (ART) kullanımına rağmen, HIV'li bireylerin ölüm oranı, HIV'li olmayanlara göre daha yüksektir. Düşük sosyoekonomik durum (SES), birçok kronik hastalığın ölüm oranını tahmin etmede etkili olsa da, HIV'li bireylerle ilgili veriler sınırlıdır. 1995-2005 yılları arasında takip edilen 878 HIV'li bireyin verilerini değerlendirdik. Tüm nedenli ölüm için Cox orantılı riskler, SES ölçütleri ve diğer faktörler için tahmin edildi. Karışımlı etkiler analizleri, SES'in ölüm tahmin eden faktörleri nasıl etkilediğini inceledi. Ölen 200 kişi daha yaşlı, daha düşük CD4 sayıları ve daha yüksek viral yükleri (VL) ile karakterize edildi. Yaş, bulaşma kategorisi, eğitim, albumin, CD4 sayıları, VL, açlık ve yoksulluk, tek değişkenli analizlerde ölümle ilişkili faktörler olarak belirlendi; yaş, CD4 sayıları, albumin, VL ve yoksulluk ise çok değişkenli modelde bu ilişkiyi korudu. Karışımlı modeller, (1) CD4 sayıları ile eğitim ve açlık arasındaki ilişkiyi; (2) albumin ile eğitim, evsizlik ve yoksulluk arasındaki ilişkiyi; ve (3) VL ile eğitim ve açlık arasındaki ilişkiyi gösterdi. SES, HIV'li bireylerin ölüm oranına doğrudan ve dolaylı olarak katkıda bulunur ve bu nüfus için sağlık politikalarının hedefi olmalıdır.


The INO80 ATP-dependent chromatin remodeling complex is a nucleosome spacing factor.

INO80'in ATP bağımlı yeniden düzenleyicisi olarak nükleozomların mobilizasyonu, başka bir yeniden düzenleyici (SWI/SNF) ile karşılaştırıldığında oldukça farklıdır, bu da gen etkinleşmesinde de rol oynar. SWI/SNF için son zamanlarda gösterilenlere aksine, INO80 kısa nükleozom dizilerini yeniden düzenlerken nükleozomları ayıramaz. Bunun yerine, INO80 ISW2 ve ISW1a'nın genel olarak transkripsiyon baskılamada yer alan nükleozom aralığı etkinliğiyle daha yakından benzerlik gösterir, ancak bazı dikkat çekici istisnalar vardır. INO80, nükleozomları hareket ettirmek için en az 33 ila 43 bp'lik ekstranükleozomal DNA gerektirir, 70 bp en idealdir. INO80, ISW2 ve ISW1a gibi mononükleozomları DNA'nın merkezine doğru hareket ettirir, ancak daha yüksek bir hassasiyetle yapar. ISW2/1a'ya aksine, INO80 nükleozom mobilizasyonu için H4 kuyruğuna ihtiyaç duymaz; bunun yerine, H2A histon kuyruğu INO80'in nükleozom hareketini negatif olarak düzenler. INO80, 50 veya 79 bp'lik bağlantı DNA'sı ile iki veya üç nükleozom dizisini daha yakın bir şekilde birleştirdi ve son olarak yaklaşık 30 bp'lik bağlantı DNA'sı veya yaklaşık 177 bp'lik tekrar uzunluğuna ulaştı. Nükleozom hareketini ve aralığını sağlamak için INO80'in >30 bp'lik bağlantı DNA'sı gerekiyordu.


Concentrations of tenofovir and emtricitabine in saliva: implications for preexposure prophylaxis of oral HIV acquisition.

HIV'in oral yolla bulaşmasını önlemek için, önlem amaçlı ilaçlar (Prep) tükürükte yayılmalıdır. 41 HIV'li hastanın plazma ve tükürüklerinde aynı anda tenofovir (TFV) ve emtricitabine (FTC) konsantrasyonlarını ölçtük. Ortalama TFV ve FTC için tükürük/plazma konsantrasyon oranları sırasıyla %3 (±4%) ve %86.9 (±124%) idi. HIV'in oral yolla bulaşmasını önlemek için tenofovir disoproxil fumarat (TDF) ve FTC'nin birlikte kullanılması önerilir.


Increased lean body mass as an early indicator of olanzapine-induced weight gain in healthy men.

Psikiyatrik ilaçların başlıca sınırlamalarından biri kilo alımıdır, mekanizması tam olarak açıklanmamıştır. Bu yan etkene sıklıkla ancak öngörülemez bir şekilde ilişkili olan olanzapin üzerinde, psikolojik durum için reçete edildiği değişikliklerden bağımsız olarak kilo alımının olası mekanizmalarını araştırmak amacıyla, 2 haftalık çift kör, plasebo kontrollü bir çalışma gerçekleştirdik. Sağlıklı erkek gönüllüler, olanzapin (7 gün boyunca 5 mg/gün, ardından 7 gün boyunca 10 mg/gün) veya eşleşen plasebo grubuna rastgele atandılar. 24 katılımcıdan 19'u (olanzapin grubu: 13; plasebo grubu: 6) çalışması tamamladı. Vücut ağırlığı, glikoz, trigliserit, toplam kolesterol, lipit, leptin, insülin ve aldosteron seviyeleri, dinlenme metabolik hızı, vücut kompozisyonu, fiziksel aktivite ve 24 saatlik diyet alımı değerlendirildi. Olanzapin grubunda genel olarak anlamlı bir ağırlık artışı ile birlikte trigliserit, insülin ve leptin seviyelerinde artış bulundu. Olanzapin alan ve gerçekten kilo alan (n=8) katılımcılarda, yağ kütlesi değil de kas kütlesi arttı, ayrıca insülin, oruçtaki glikoz, toplam kolesterol, düşük yoğunluklu lipoprotein ve yüksek yoğunluklu lipoprotein olmayan seviyeler yükseldi, ancak aldosteron seviyeleri azaldı. Plasebo alan veya olanzapin alan ancak kilo almayan katılımcılarda anlamlı metabolik veya endokrin değişiklikler bulunmadı. Erken metabolik değişiklikler, yağ birikiminden bağımsız görünüyor.


QTc interval length and QT dispersion as predictors of mortality in patients with non-insulin-dependent diabetes.

NIDDM (non-insülin bağımlı diyabet) hastaları kardiyovasküler ölüm riski açısından bağımsız bir konuma sahiptir. Bu durumun nedeni tam olarak anlaşılmamıştır. Bu nedenle, çalışmamızın amacı, 324 beyaz NIDDM hastası grubunda ölüm oranını etkileyen düzeltilmiş QT aralığı (QTc) ve QT dağınıklığı (QT-disp) değerlerini değerlendirmekti. Temel seviyede istirahat halinde 12 liderlik EKG kaydı alındı. Maksimum (QT-max) ve minimum QT (QT-min) aralıkları ölçüldü ve QT-max, kalp atış hızına göre düzeltildi (QTc-max). QT-disp, QT-max ve QT-min arasındaki fark olarak tanımlandı. QTc-max 454 (376-671) ms(1/2) (ortalaması (aralığı)) ve QT-disp 61 (0-240) ms olarak belirlendi. Uzun QT aralığı (PQTc), QTc-max > 440 ms(1/2) olarak tanımlandığında, hastaların %67'sinde mevcuttu ve uzun QT dağınıklığı (PQT-disp), QT-disp > 50 ms olarak tanımlandığında, hastaların %51'inde mevcuttu. 9 yıllık takip döneminde 100 hasta öldü (bunlardan 52'si kardiyovasküler hastalıklardan). PQTc'ye sahip hastaların %37'si öldü, normal QT aralığına sahip hastaların %17'sine kıyasla (p<0.001). Cox orantılı risk modeli, temel seviyede olası risk faktörlerini dahil ederek, tüm nedenlere bağlı ölümün aşağıdaki bağımsız tahmincilerini ortaya koydu; QTc-max (p<0.05), yaş (p<0.0001), albuminüri (p<0.01), retinopati (p<0.01), HbA1c (p<0.05), insülin tedavisi (p<0.01), toplam kolesterol (p<0.01), serum kreatinin (p<0.05) ve Minnesota kodlu EKG'ye dayalı kardiyak kalp hastalığı (p<0,001). Oysa QT-disp bir tahmin


Repriming of DNA synthesis at stalled replication forks by human PrimPol

Genomik çoğaltma sırasında çöküşe uğrayan DNA çoğaltma kolu, genomik istikrarsızlığa neden olan çift iplik kırıklarına yol açar. Kolu çöküş riski, çoğaltma inhibitörleri varlığında veya UV radyasyonundan sonra daha yüksektir, bu da DNA'nın yapısında özel değişikliklere neden olur. Bu durumlarda, kolu ilerletmek için hatalı translesyon sentezi (TLS) DNA polimerazları kullanılabilir. Alternatif olarak, replisom, hasarlı DNA'yı atlayabilir ve çoğaltılmamış bir boşluk bırakarak, bu boşluğun daha sonra çoğaltıldıktan sonra onarılmasını sağlar. Bu mekanizma, lezyonun aşağısında bir başlatma olayı gerektiren sıkı bir şekilde düzenlenir. Burada, UV radyasyonundan sonra kesintisiz kolu ilerletmek ve dNTP tükenmesinden sonra DNA sentezini yeniden başlatmak için PrimPol'ün (yeni insan başlatıcı ve TLS polimeraz) başlatıcı aktivitesini kullandığını gösteriyoruz. DNA hasarına tolerans gösteren bir enzim olarak, PrimPol kanser terapisi için bir hedef haline gelebilir.


Recombinant human tumor necrosis factor administered as a five-day continuous infusion in cancer patients: phase I toxicity and effects on lipid metabolism.

Rekombine insan tumor nekroz faktörü (rH-TNF), çok yönlü etkilere sahip sitotoksik bir monokin. rH-TNF'nin faz I deneyi, 28 günlük aralıklarla her gün 5 gün süreyle sürekli intravenöz (IV) infüzyonla başlatıldı. 19 hastaya 38 tedavi seansı uygulandı. Başlangıç dozu 5 x 10(4) U/m2/gün idi ve 1.0 x 10(5), 2.0 x 10(5), 2.4 x 10(5) ve 3.0 x 10(5) U/m2/gün'e kadar kademeli olarak artırıldı. Sistemik yan etkiler, ateş, titreme, hipotansiyon, yorgunluk, iştahsızlık ve baş ağrısı gibi, hafif ve kendi kendine sınırlıydı. En yüksek tolere edilebilir doz olan 3.0 x 10(5) U/m2/gün'de, doza bağlı hematolojik toksisite, geçici trombositopeni ve lökopeni ile kendini gösterdi. Daha yüksek doz seviyelerinde de yükselmiş bilirubin seviyeleri gözlemlendi. Lipoprotein analizi, rH-TNF'nin 5 günlük tedavisinin yüksek yoğunluklu lipoproteinlerde azalma ve trigliserid ile çok düşük yoğunluklu lipoproteinlerde artışla ilişkili olduğunu gösterdi. Enzim bağlı immunosorben test (ELISA) kullanılarak yapılan farmakokinetik çalışmalar, plazma rH-TNF seviyelerinin 0.2 U/mL'den az olduğunu gösterdi. rH-TNF'nin 5 günlük sürekli infüzyon olarak verileceği faz II için önerilen doz, 2.4 x 10(5) U/m2/gün'dür.


Tissue-specific expression and regulation of sexually dimorphic genes in mice.

Biz, 334 fare (C57BL/6J ve C3H/HeJ inatlı fareler arasında bir çaprazlama sonucu elde edilen) çoklu somatik dokulardaki cinsiyetler arası gen ifade farklılıkları hakkında kapsamlı bir analiz raporluyoruz. Büyük sayıda bireyin analizi, cinsiyetler arası ifade farklılıklarını tespit etmek için yeterli güce sahipti ve çaprazlama kullanımı, cinsel olarak dimorfik gen ifadesinin genetik kontrolünü analiz etmemizi sağladı. 23.574 transkripti içeren mikroarray analizi, gen ifade cinsel dimorfizminin daha önce kabul edilenlerden çok daha geniş olduğunu ortaya koydu. Bu nedenle, karaciğer, yağ dokusu ve kaslarda binlerce gen cinsel dimorfiklik gösterdi ve yüzlerce gen beyinlerde cinsel olarak dimorfikti. Bu genler, dokuya özgü ifade kalıpları sergiledi ve Gene Ontology veritabanında temsil edilen farklı yollara zenginleştirildi. Ayrıca, kromozom zenginliği de gösterdi, sadece cinsel kromozomlarda değil, aynı zamanda birkaç otozomda da. Genetik analizler, cinsel olarak dimorfik genlerin alt kümelerinin genel düzenlenmesine dair kanıtlar sağladı, çünkü bu genlerin transkript seviyeleri, dokuya özgü kontrol gösteren birkaç ifade nicel özellik loci (eQTL) sıcak noktasında kontrol ediliyordu. Ayrıca, birçok dokuya özgü transkripsiyon faktörü bağlanma siteleri, cinsel olarak dimorfik genlerde zenginleştirildi.


The role of prevention in oncology practice: results from a 2004 survey of American Society of Clinical Oncology members.

AMAÇ 2004 yılında, Amerikan Klinik Onkoloji Derneği (ASCO) Kanser Önleme Komitesi, klinik önleme faaliyetlerine katılımlarını tanımlamak amacıyla üyelerine anket yaptı.

YÖNTEMLER Daha önce uygulanan bir anket, genetik, kemoterapi önleme ve hayatta kalma ile ilgili güncellenmiş öğelerle, 2000 ABD üyesi ve 3144 uluslararası üyeye rastgele ve katmanlı bir örneklem olarak posta yoluyla gönderildi.

SONUÇLAR ABD'den ulaşılan ve anket için uygun olan 2000 üyeden %49,7'si (n = 851) yanıt verdi. Yanıt vermeyenler daha gençti (50,5 v 51,7 yaş; P < .01); 465 uluslararası üye yanıt verdi. Genel olarak, %35'i kanser önleme ve kontrolü konusunda resmi eğitim almıştı ve çoğu katılımcı, önleme, tarama/erken tanı ve risk azaltma/genetik danışmanlık uygulamalarında gelecek 5 yılda artış bekliyordu. Çoğu, kanser hayatta kalanlarına bakım sağlıyordu, bunlara genel tıbbi bakım da dahildi. Ayrıca, kanser önleme ve kontrolü hizmetlerine (örneğin, kanser tarama, tütün ve beslenme danışmanlığı, risk azaltma ve kemoterapi önleme) doğrudan veya hastaları yönlendirerek bakım sağlıyorlardı. Çok değişkenli modelleme, akademik ortamda çalışanlar arasında kanser önleme faaliyetlerini klinik uygulamaya dahil etmede daha az engel olduğunu, daha yüksek oranda kanser tanısı olmayan hastalara bakıyor olmalarından, önleme ve kontrol konusunda resmi eğitim almalarından, önleme faaliyetlerinde gelecek 5 yılda artış beklentilerinden ve toplulukta önleme konusunda tavsiyelerde bulunmalardan kaynaklandığını buldu.

SONUÇ Kanser önleme ve kontrolü faaliyetlerini klinik uygulamaya dahil etmede engeller var. Bununla birlikte, hem ABD hem de uluslararası ASCO üyelerinin önemli bir kısmı, bu yeni ortaya çıkan onkoloji uygulaması alanında daha spesifik eğitim programlarına ilgi duyuyor.


Stress-dependent regulation of FOXO transcription factors by the SIRT1 deacetylase.

Sir2 deasetilaz, çeşitli türlerde organizma ömrünü düzenler. Ancak, Sir2'nin ömrü nasıl uzattığını açıklayan moleküler mekanizmalar büyük ölçüde bilinmemektedir. Gösteriyoruz ki, memeliler hücrelerinde, Sir2 homologu SIRT1, stresle hücre tepkisini düzenleyerek Forkhead transkripsiyon faktörü ailesini kontrol eder, bu da insülin sinyal yolunu algılayan ve organizma ömrünü düzenleyen proteinler ailesidir. SIRT1 ve transkripsiyon faktörü FOXO3, oksidatif strese yanıt olarak hücrelerde bir kompleks oluşturur ve SIRT1, FOXO3'ü in vitro ve hücre içinde deasetilasyona uğratır. SIRT1, FOXO3 işlevinde çift bir etkiye sahiptir: SIRT1, FOXO3'ün hücre döngüsünü durdurma ve oksidatif strese karşı direnç gösterme yeteneğini artırır, ancak FOXO3'ün hücre ölümünü tetikleme yeteneğini engeller. Bu nedenle, Sir2 ailesindeki proteinlerin organizma ömrünü nasıl uzattığını açıklayan bir yol, FOXO bağımlı tepkileri apoptozdan stres direncine doğru kaydırmaktır.


TLR-Mediated Innate Production of IFN-γ by CD8+ T Cells Is Independent of Glycolysis.

CD8(+) T hücreleri, Ag bağımsız bir şekilde ilişkili enfeksiyonlara yanıt verebilir. Bu hızlı, doğuştan gelen benzeri bağışıklık tepkisi, Ag deneyimi kazanmış T hücrelerinin patojenik etkenlere karşı uyarıcı olarak diğer bağışıklık hücre tiplerini uyarmasını sağlar. Bu çalışmada, fareci CD8(+) T hücrelerinin TLR2 ve TLR7 ligandı algılayabildiğini, bu da hızlı IFN-γ üretimi ancak TNF-α ve IL-2 üretiminin olmamasını gösterdiğimizi ortaya koyuyoruz. Önemli olan, Ag deneyimi kazanmış T hücrelerinin TLR ligandı ile aktive edilmesi, makrofajların etkinleştirilmesi için yeterli miktarda IFN-γ üretir. Ag'a özgü yeniden etkinleştirme ile karşılaştırıldığında, CD8(+) T hücrelerinin TLR bağımlı IFN-γ üretimi tamamen yeni sentezlenmiş transkriptlere bağlıdır ve mRNA istikrarlılığını indirmemektedir. Ayrıca, TLR tetiklemesi ile IFN-γ transkripsiyonu, PI3K ve serin-treonin kinaz Akt'in etkinleştirilmesine bağlıdır ve protein sentezi, mechanistik hedef rapamisin (mTOR) aktivitesine bağlıdır. Daha sonra, TLR ile ilişkili IFN-γ üretimini hangi enerji kaynağı beslediğini araştırdık. Ag'a özgü sitokin üretimi, optimal sitokin salınımı için glikoliz geçişini gerektirirken, glikozun kullanılabilirliği TLR ile ilişkili IFN-γ üretim hızını değiştirmez. Aksine, mitokondriyel solunum, TLR ile ilişkili IFN-γ üretimine yeterli enerji sağlar. Bildiğimiz kadarıyla, bu, TLR ile ilişkili yan etki aktivasyonunun CD8(+) T hücrelerinde yardımcı bir fenotip uyandırdığını gösteren ilk rapor. Kısa bir IFN-γ üretim artışı, Ag deneyimi kazanmış CD8(+) T hücrelerinin önemli ancak sınırlı bir etkinleştirilmesine yol açar. Bu etkinleştirme, makrofajları hazırlamak için yeterli olsa da, T hücre yanıtlarını ilişkili enfeksiyonlara sınırlı tutar.


Recommendations for the presurgical psychosocial evaluation of bariatric surgery patients.

Psikososyal faktörler, bariatrik cerrahinin uzun vadeli sonuçlarını önemli ölçüde etkileyebilecek potansiyele sahiptir, bunlara duygusal uyum, önerilen postoperatif yaşam tarzı rejimine uyum sağlama, kilo verme sonuçları ve eşlik eden hastalıkların iyileşmesi veya çözülmesi dahildir. Bu nedenle, cerrahi öncesi ve sonrası hastaların değerlendirilmesi ve bakımında uzman bilgisi ve deneyime sahip bariatrik davranışsal sağlık klinisyenlerinin dahil edilmesi önerilir. Değerlendiren klinisyen, bariatrik hastanın çok disiplinli tedavisinde birkaç önemli rol oynar. Bu rollerin merkezinde, optimal cerrahi sonucunu engelleyebilecek faktörleri belirleme ve bu sorunlara nasıl yaklaşılacağı konusunda hastaya ve bariatrik ekibe önerilerde bulunma rolü yer alır. Bu belge, bariatrik cerrahi hastalarının psikososyal değerlendirmesi için önerileri, bu değerlendirmeleri yapacak kişilerin uygun niteliklerini, değerlendirme sonuçlarının ve önerilen tedavi planının iletişimi ve bariatrik hastanın davranışsal sağlık hizmetlerinin cerrahi ve postoperatif süreç boyunca tamamını kapsar.


Simian immunodeficiency virus–induced mucosal interleukin-17 deficiency promotes Salmonella dissemination from the gut

Salmonella typhimurium, sağlıklı bireylerde yerel bir bağırsak enfeksiyonuna neden olurken, HIV'li bireyler ölümcül bir bakteremi geliştirir. Burada, simian bağışıklık yetmezliği virüsü (SIV) enfeksiyonunun, rhesus maymunlarının ilik mukozasında T yardımcı tip 17 (TH17) hücrelerinin tükenmesine yol açtığını ve bu sayede S. typhimurium'un yayılımını engelleyen mukozal bariyer fonksiyonlarını bozduğunu gösteriyoruz. SIV negatif maymunlarda, S. typhimurium ile bağırsak döngüleri üzerinde yapılan gen ifade profili, TH17 yanıtlarını hakim kıldı, bu da interleukin-17 (IL-17) ve IL-22'nin ifade edilmesini içeriyordu. SIV'li rhesus maymunlarında TH17 hücreleri belirgin şekilde tükenmişti, bu da S. typhimurium enfeksiyonuna karşı TH17 yanıtlarının zayıflamasına ve bakteriyel yayılımın artmasına yol açtı. IL-17 reseptörü eksikliği olan fareler, bağırsaklardan sistemik olarak S. typhimurium'un yayılımının arttığını gösterdi, bu da IL-17 eksikliğinin mukozal bariyer fonksiyonlarında kusurlara neden olduğunu düşündürüyor. Sonuç olarak, SIV enfeksiyonu, bağırsak mikrobiyel yayılımını önleyen mukozal bağışıklık yanıtının bir kolu olan IL-17 eksenini bozar.


An adoption study of human obesity.

Biz, 540 yetişkin Danimarkalı evlat edinilen bireylerden oluşan bir örnekte genetik faktörlerin ve aile ortamının insan şişmanlığına katkılarını inceledik. Bu örnek, 3580 kişilik bir nüfustan seçildi ve dört kilo sınıfı olarak sınıflandırıldı: ince, orta kilo, aşırı kilo ve obez. Evlat edinilen bireylerin kilo sınıfı ve biyolojik ebeveynlerinin vücut kitle indeksi arasında güçlü bir ilişki vardı - anneler için P 0.0001'den daha az; babalar için P 0.02'den daha az. Evlat edinilen bireylerin kilo sınıfı ve evlat edinici ebeveynlerinin vücut kitle indeksi arasında bir ilişki yoktu. Ebeveynlerin vücut kitle indeksi birikimli dağılımları benzer sonuçları gösterdi; biyolojik ebeveynlerin vücut kitle indeksi ve evlat edinilen bireylerin kilo sınıfı arasında güçlü bir ilişki vardı, ancak evlat edinici ebeveynlerin indeksi ve evlat edinilen bireylerin kilo sınıfı arasında bir ilişki yoktu. Ayrıca, biyolojik ebeveynler ve evlat edinilen bireyler arasındaki ilişki sadece obezite kilo sınıfına özgü değildi, ama vücut yağlığı aralığının tamamında mevcuttu - çok ince ile çok şişman arasında. Sonuç olarak, genetik etkilerin yetişkinlerde insan şişmanlığını belirlemede önemli bir rolü olduğunu, ancak aile ortamının tek başına açık bir etkisi olmadığını çıkarıyoruz.


Redox-dependent downregulation of Rho by Rac

Rac ve Rho GTPazları, hücre yayılması ve göçü sırasında aktin sitoplazmik iskeletinin yeniden düzenlenmesinde kritik düzenleyiciler olarak işlev görür. Burada, Rac tarafından aracılık edilen reaktif oksijen türlerinin (ROS) üretimi, Rho aktivitesinin indirgenmesine yol açtığını gösteriyoruz. Redoks bağımlı Rho aktivitesindeki azalma, Rac tarafından tetiklenen membran kıvrımları oluşumunu ve integrin tarafından aracılık edilen hücre yayılmasını gerektirir. ROS'nin üretimine bağlı olarak Rho'nun indirgenmesine yol açan yol, LMW-PTP'nin (düşük moleküler ağırlık protein tirozin fosfatazı) inhibisyonu ve ardından hedefi p190Rho-GAP'ın tirozin fosforilasyonunun ve etkinleşmesinin artmasıyla devam eder. Bulgularımız, hücre redoks durumundaki değişikliklerle aktin sitoplazmik iskeletinin yeniden düzenlenmesini kontrol eden Rho GTPazları için yeni bir mekanizma tanımlar.


The epidemiology of trachoma in Eastern Equatoria and Upper Nile States, southern Sudan.

# Amaç:
Sınırlı anketler ve anekdot veriler, Güney Sudan'ın Doğu Ekvatoria ve Üst Nil eyaletlerinde trachoma'nın endemik olduğunu göstermektedir. Ancak, büyüklüğü ve coğrafi dağılımı büyük ölçüde bilinmemektedir. Trachoma'nın yaygınlığını ve coğrafi dağılımını belirlemek ve kontrol müdahaleleri için hedefleri tanımlamak amacıyla anketler gerçekleştirdik.

# Yöntemler:
Eylül 2001 ile Haziran 2004 tarihleri arasında Güney Sudan'da dokuz bölgede nüfus temelli kesitsel anketler yapıldı. Örneklem, olasılık orantılı boyutla iki aşamalı rastgele kümelerle seçildi. Trachoma derecelendirmesi, WHO basitleştirilmiş derecelendirme sistemi kullanılarak yapıldı.

# Bulgular:
Toplam 17.016 kişi incelendi, listelenen nüfusa göre yanıt oranı %86,1'di. 1-9 yaş arası çocuklarda aktif trachoma belirtilerinin yaygınlığı: TF=53,7% (Güven Aralığı %95=52,1-55,3); TI=42,7% (Güven Aralığı %95=41,2-44,2); TF ve/veya TI=64,1% (Güven Aralığı %95=62,5-65,5). 15 yaşın altındaki çocuklarda trichiasis (TT) yaygınlığı %1,2 (Güven Aralığı %95=0,9-1,4), 15 yaş ve üstü kişilerde TT yaygınlığı %9,2 (Güven Aralığı %95=8,6-9,9) idi. Kadınlar, erkeklere kıyasla trichiasis açısından daha yüksek riskteydi (Orantılı Risk=1,57; Güven Aralığı %95=1,34-1,84). Doğu Ekvatoria ve Üst Nil eyaletlerine tahmini bir genişletme, cerrahi gerektiren 178.250 (Alt ve Üst Sınırlar=156.027-205.995) kişinin geride kaldığını ve tüm nüfusun, tahmini 3,9 milyondan fazla olanın, körlükten trachoma'yı kontrol etmek için SAFE stratejisine ihtiyacı olduğunu göstermektedir.


A single residue determines the cooperative binding property of a primosomal DNA replication protein, PriB, to single-stranded DNA.

PriB, bakterilerde replikasyonun yeniden başlatılması için gerekli bir primosomal proteindir. Salmonella enterica serovari Typhimurium LT2 (StPriB) ve Escherichia coli (EcPriB) kaynaklı PriB'nin DNA bağlama özelliklerini karakterize ettik ve karşılaştırdık. EcPriB'deki tek bir amino asit (V6) StPriB'de (A6 ile değiştirilmiş) farklıydı. Önceki yapısal bilgiler, bu amino asitin PriB'deki olası dimer-dimer arayüzünde yer aldığını ve tek iplikli DNA (ssDNA) bağlanmasında rol oynamadığını ortaya koydu. Bununla birlikte, StPriB'nin DNA'ya kooperatif bağlanma mekanizması EcPriB'den çok farklıdır. EcPriB, çeşitli uzunluklardaki ssDNA'larla tek bir kompleks oluştururken, StPriB iki veya daha fazla farklı kompleks oluşturur. Bu sonuçlara ve yapısal bilgilere dayanarak, PriB'nin 25 nükleotitlik ssDNA (EcPriB)25 ve (StPriB)25 ile kararlı bir kompleks oluşturmak için bağlanma modları önerilmektedir.


Genomic organization and chromosomal location of the human dsRNA adenosine deaminase gene: the enzyme for glutamate-activated ion channel RNA editing.

İnsan çift iplikli RNA (dsRNA) adenosin deaminaz (DRADA) geninin yapısı karakterize edildi. Bu nükleer lokalize enzim, belirli alt tip glutamat kapalı iyon kanal alt birimlerinin ifadesinde gerekli olan RNA düzenleme sürecine dahil olur. DRADA geni 30 kb çift sarmal DNA parçasını kapsar ve 15 ekson içerir. DRADA geninin, tipik TATA veya CCAAT kutu benzeri diziler içermeyen varsayılan promotör bölgesi tarafından yönlendirilen transkripsiyonu, çeviri başlangıç kodonundan 164 ila 216 nükleotit yukarıda birden fazla başlangıç noktası ile başlatılır. Üç dsRNA bağlanma motifi (DRBM), her biri 70 amino asit uzunluğunda, her biri iki ekson ve motifi aynı amino asit konumunda kesen bir ara diziden kodlanır. Bu bulgu, dsRNA bağlanma alanlarının iki ayrı işlevsel alt etki alanından oluşabileceği fikrine uygundur. Fluoresan in situ hibridizasyon, DRADA geninin uzun kol kromozom 1, q21 bölgesinde yer aldığını ortaya koydu. Bu çalışmada raporlanan gen yapısı ve dizin bilgileri, glutamat kapalı iyon kanallarının işlev bozukluğunun sonucu olabilecek kalıtsal hastalıklarda DRADA'nın katılımını araştırmayı kolaylaştıracaktır.


"We charge them; otherwise we cannot run the hospital" front line workers, clients and health financing policy implementation gaps in Ghana.

## Amaçlar
Bu makale, Gana'da beş yaşın altındaki çocuklar için birincil klinik bakımın finansal erişimini sağlamak için kullanıcı ücretleri ve muafiyetler ile sağlık sigortası politikalarının uygulama boşluklarını inceliyor.

## Yöntemler
Yöntemler, rutin verilerin analizi, odak grupları tartışmaları, derinlemesine görüşmeler ve yapılandırılmış bir anketin uygulanmasını içeriyordu.

## Sonuçlar
Sağlık hizmeti sağlayıcıları, muafiyet politikasının uygulama düzenlemelerini değiştirdi, bazen kısmi veya hiç muafiyet vermedi. Muafiyet haklarını bilen veya şüphelenen müşteriler, sağlayıcılardan olumsuz tepkiler korktuğu için bunları talep etmedi. Sağlayıcılar, uygulama düzenlemelerini değiştirme ve olumsuz tepkiler verme nedenlerini, geri ödeme belirsizliği ve gecikmeler nedeniyle kurumlarının finansal sürdürülebilirliğine yönelik tehdit olarak attılar. Çalışma sırasında sigorta kapsamı düşük ve ön hat çalışanları uygulama düzenlemelerini belirgin şekilde değiştirmedi. Bununla birlikte, muafiyet politikasının uygulama boşluklarını besleyen temel amaç çatışmaları, kaynak kıtlığı, çalışma koşulları ve ön hat çalışanları ile müşteriler arasındaki ilişkiler değişmedi. Bu nedenle, muafiyet politikası gibi sağlık sigortası politikasının da uygulama boşlukları nedeniyle başarısız olma potansiyeli vardı.

## Sonuç
Politika hedefleriyle daha iyi uyumlu hale getirilmeyen ve ön hat çalışanlarının uyumu için teşvikleri dikkate almayan politikalar uygulama boşlukları yaşayabilir.


EML4-ALK translocation predicts better outcome in lung adenocarcinoma patients with wild-type EGFR.

GİRİŞ Echinoderm mikrotübül ilişkili protein benzeri 4-anaplastik lösemi kinaz (EML4-ALK) füzyonu, özellikle adenokarsinomda, küçük hücreli akciğer kanseri için yeni bir hedefi temsil eder. EML4-ALK füzyonu, epidermal büyüme faktörü reseptörü (EGFR) mutasyonlarıyla karşılıklı olarak dışlanmalıdır. Non-küçük hücreli akciğer kanseri'nde (NSCLC) EML4-ALK'nın (prognostik) etkisini anlamak için, EGFR gen tipinin normal olan NSCLC adenokarsinomlarında EML4-ALK füzyonu incelendi ve klinik tedavi sonuçlarının analizi yapıldı. YÖNTEM NSCLC adenokarsinomlarında kötücül pleural efüzyonları olan ve ölçülebilir hedef lezyonları olan, EGFR gen tipinin normal olan hastalar, EML4-ALK analizi için geri dönüşlü transkripsiyon-polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) ve doğrudan dizileme ile dahil edildi. Demografik veriler, EML4-ALK durumu ve hayatta kalma verileri analiz edildi. Bazı mevcut tümör örneklerinde, PCR sonucunu doğrulamak için floresan in situ hibridizasyon (FISH) de yapıldı. Ayrıca, EML4-ALK füzyonu genleri olmayan hastalarda K-ras mutasyonu da incelendi. SONUÇLAR Toplamda, 116 hastanın tamamına yakın klinik verileri analiz için mevcuttu. Hiçbir hasta ALK inhibitörü tedavisi almadı. 39 hasta (34%) EML4-ALK füzyon genine sahipti. Geri dönüşlü transkripsiyon-polimeraz zincir reaksiyonu ve floresan in situ hibridizasyon arasındaki uyum oranı %85'ti. EML4-ALK füzyon geni olmayan hastalarda K-ras mutasyon oranı %6.5'ti. Çoklu analizde, daha iyi performans durumu (p < 0.001) ve EML4-ALK translokasyonu (p = 0.017) daha uzun genel hayatta kalmayla ilişkiliydi. Varyant 1 ile olmayan EML4-ALK füzyon genlerine sahip hastalarla karşılaştırıldığında, varyant 1'e sahip hastalarda klinik faktörler


Transcriptional Repression of Gata3 Is Essential for Early B Cell Commitment

Alternatif kader potansiyellerinin çok erken B hücre öncüllerinde susturulmasının altında yatan mekanizmalar hala belirsizdir. Kazanç ve işlev kaybı yaklaşımları ile birlikte, belirli bir cis elemanı üzerine transkripsiyon faktörü bağlanmasını önlemek için tasarlanmış sentetik bir Zinc-parmaklı polipeptit (6ZFP) kullanarak, transkripsiyon faktörü EBF1'in B hücre hattı taahhüdünü doğrudan Gata3 geninin baskılayarak teşvik ettiğini gösterdik. Ebf1 eksikliği olan lökosit öncülleri, T hücre hattı potansiyeli ve Gata3 transkript ifadesi açısından arttı, ancak zorla EBF1 ifadesi T hücre farklılaşmasını inhibe etti ve Gata3 mRNA'nın hızlı kaybına neden oldu. Önemli olan, 6ZFP'nin EBF1'in Gata3 düzenleyici bölgesine bağlanmasını bozması, Gata3 ifadesini geri kazandırdı, EBF1 tarafından sürüklenen T hücre farklılaşmasını engelledi ve GATA3 bağımlı bir mekanizma yoluyla B hücre farklılaşmasını önledi. Ayrıca, EBF1'in Gata3 düzenleyici sitelere bağlanması, bu bölgede baskılayıcı histon değişiklikleri indirdi. Bu veriler, B hücre hattı taahhüdünde kritik bir transkripsiyonel devre belirler.


Isolation and partial characterization of an unusual human immunodeficiency retrovirus from two persons of west-central African origin.

Batı-Merkezi Afrika kökenli ve şu anda Belçika'da ikamet eden iki hastadan alınan sürekli genel lenfadenopati ile ilişkili garip bir insan retrovirüsü izole edildi. Virüs, insan bağışıklık yetmezliği retrovirüsü tip 1 (HIV-1) ve HIV-2 ile bazı biyolojik ve morfolojik özellikleri paylaşmasına rağmen, önemli antijenik farklılıklar gösterilebildi. Viral proteinlerin birkaçı da HIV-1 ve HIV-2'nin karşılık gelen proteinlerinden farklı moleküler ağırlıklarda idi. En korunaklı viral proteinlerin kimyasal kesimi, HIV-1 ve HIV-2'den farklı desenler ortaya çıkardı. Ayrıca, nükleik asit hibridizasyon deneyleri, virüs türlerini ayırt etme yeteneğine sahipti. Viral U3 bölgesindeki dizileme analizi, diğer bağışıklık virüslerinde bulunmayan benzersiz bir güçlendirici organizasyon ortaya koydu. Veriler, yeni izole edilen virüsün HIV-1'e daha yakın ilişkili olduğunu, ancak birçok önemli noktada açıkça farklı olduğunu gösterdi.


Role of circulating nitrite and S-nitrosohemoglobin in the regulation of regional blood flow in humans.

İnsan kan akışının düzenlenmesindeki endoteliyel kaynaklı nitrik oksit (NO) ve intravasküler azot oksit türlerinin göreceli katkılarını belirlemek için, ön kol kan akışı ve arter ve ven plazma nitrit, düşük molekül ağırlığına sahip SNO'lar (LMW-SNO'lar) ve yüksek molekül ağırlığına sahip SNO'lar (HMW-SNO'lar) ve kırmızı kan hücreleri S-nitrozoglobin (SNO-Hb) seviyelerini aynı anda ölçtük. Dinlenme ve bölgesel NO sentezinin inhibisyonu sırasında, ardından ön kol egzersizi sırasında ölçümler yapıldı. Şaşırtıcı bir şekilde, önemli dolaşım içindeki arter-ven plazma nitrit gradyanları bulduk, bu da intravasküler NO için yeni bir teslimat kaynağı sağlar. Dolaşım içindeki nitritin biyoaktif olduğu fikrini daha da destekleyen, nitrit alımı, bölgesel endoteliyel NO sentezinin inhibisyonu sırasında egzersizle birlikte önemli ölçüde arttı. Bazal vasküler tonun düzenlenmesindeki dolaşım içindeki S-nitrosotiyol ve SNO-Hb'nin rolü daha az kesin. Düşük molekül ağırlığına sahip S-nitrosotiyol'ların tespit edilemediğini ve S-nitro-albümin seviyelerinin daha önce bildirilenlerden iki log daha düşük olduğunu bulduk. Aslında, S-nitro-albümin öncelikle ven dolaşımında, hatta NO sentezinin inhibisyonu sırasında oluşuyor. SNO-Hb, insan dolaşımında ölçülebilir (bracial arter kanında 170 nM tam kan içinde), ancak arter-ven gradyanları anlamlı değildi ve SNO-Hb'den NO teslimatı minimumdu. Sonuç olarak, (i) dolaşım içindeki nitritin biyoaktif olduğunu ve intravasküler NO için bir teslimat gradyanı sağladığını, (ii) S-nitro-albüminin akciğerden dokuya NO teslim etmediğini, ancak periferik dolaşımında oluştuğunu ve (iii) SNO-Hb ve S-nitrosotiyol'ların bazal vasküler tonun düzenlenmesindeki çok az rolü olduğunu, hatta egzersiz stresi sırasında bile, sunan verilerimiz var.


Extra centrosomes and/or chromosomes prolong mitosis in human cells

Laser mikrocerrahi ve hücre füzyonu kullanarak, ek merkezozomlar ve/veya kromozomların insan hücrelerindeki mitoz süresini nasıl etkilediğini araştırdık. Bulduğumuz sonuçlara göre, kromozom sayısının iki katına çıkarılması, 20 dakikalık bölünmenin yaklaşık 10 dakika uzamasına neden olurken, merkezozom sayısının iki katına çıkarılması, yaklaşık 30 dakika daha uzun sürer. Ek merkezozomlar ve/veya kromozomlar, mitozu geciktirmekle birlikte, spindle montaj kontrol noktasının tatminini geciktirerek mitozu uzatır. Bu nedenle mitoz, genetik olmayan yollarla uzatılabilir ve ek kromozomlar ve merkezozomlar, birçok tümörde gözlemlenen yükseltilmiş mitotik endeksin nedenlerinden biri olabilir.


Familial recurrence-pattern analysis of nonsyndromic isolated cleft palate--a Danish Registry study.

Bir transformasyon büyüme faktörü alfa (TGFA) genindeki genetik varyasyonun, izole olmayan yarık damak (CP) ile ilişkili bulunması, bu duruma dair anlayışımızda potansiyel olarak önemli bir ilerleme temsil eder. Bu çalışma, TGFA gibi olası CP hassasiyeti lokuslarına bağlantı tespitinin uygulanabilirliğini değerlendirmek amacıyla gerçekleştirildi. Bu amaçla, CP'nin ailesel tekrarlama deseni incelendi ve bu durumun en olası kalıtsal modu belirlendi. Çalışma, Danimarka'da CP'nin yüksek belirlenimi ve tutarlı kayıt avantajından yararlandı. Ayrıca, kayıt bağlantısı yoluyla elde edilen ailesel tekrarlama tahminleri, anımsama önyargısı veya potansiyel olarak yanıltıcı olmayan yanıtçıların etkisi gibi yanıltıcı etkilere maruz kalmadı. 1.364 izole olmayan CP probandının birinci, ikinci ve üçüncü derece akrabalarının tekrarlama riskleri, sırasıyla %2,74 (72/2.628), %0,28 (3/1.068) ve %0,00 (0/360) olarak tahmin edildi. Bu tahminler, anket ve görüşme verilerine dayalı olarak yayınlanan tahminlerle yakındır. Ancak, izole olmayan CP'nin nüfus prevalansı, genellikle rapor edilenlerden önemli ölçüde daha yüksek bulundu (0,058% [1.456/2.523.023]). Bu ve daha önce yayınlanan verilerin Risch tarafından sunulan yöntemle analizi, izole olmayan CP'nin büyük lokus veya eklemeli çoklu lokus kalıtımının olası olmadığını gösterdi. Bununla birlikte, ailesel tekrarlama deseni, CP'nin birkaç etkileşimli lokus tarafından belirlendiği bir modelle tutarlıydı. Bu tür bir modelde, tek bir lokusun CP probandlarının birinci derece akrabalarında riski altı kat artıran bir etkiye sahip olması olası değildir, ancak tek bir lokusun üç kat artıran riski iyi bir uyum sağlar. Bu tür bir lokus, gerçekçi bir örnekte etkilenen kardeş çiftlerinde tespit edilebilir.


Gene methylation in gastric cancer.

Gastrik kanser, dünya çapında en yaygın kanser türlerinden biridir ve kanserle ilişkili ölümlerin ikinci en büyük nedenidir. Yeni vakaların ve ölümlerin %70'inden fazlası gelişmekte olan ülkelerde meydana gelir. Moleküler biyoloji devriminin ilk yıllarında, kanser araştırmaları öncelikle genetik değişikliklere odaklanmıştır, bunlara gastrik kanser de dahildir. Epigenetik mekanizmalar, memelilerde normal gelişim ve dokuya özgü gen ifade desenlerinin korunması için hayati öneme sahiptir. Epigenetik süreçlerin bozulması, gen fonksiyonunda değişikliklere ve kötü huylu hücre dönüşümüne neden olabilir. Kanser epigenetiği alanındaki hızlı gelişmeler, kanserlerde epigenetik makine bileşenlerinin kapsamlı yeniden programlanmasını göstermiştir, bunlar DNA metilasyonu, histon modifikasyonları, nükleozom konumu, non-kodlu RNA'lar ve mikroRNA'ları içerir. Gen promotör bölgelerindeki anormallik DNA metilasyonu, gastrik kanserde tumor baskılayıcı ve diğer kanserle ilişkili genlerin inaktivasyonuna yol açar, bu da bu hastalığın en iyi tanımlanmış epigenetik işaretidir. Gen metilasyonu, biyopsi örneklerinde ve serum, gastrik yıkıntıları gibi invazif olmayan vücut sıvılarında kanserin tespit edilmesi ve teşhisi için hedef olarak avantajları nedeniyle, gastrik kanserde birçok çalışma konusu olmuştur. Bu inceleme, gastrik kanserde en yaygın ve önemli epigenetik olguya, DNA metilasyonuna odaklanmaktadır ve bu alan üzerindeki epigenetik etkilerin etkisini göstermektedir.


Klebsiella aerogenes urease gene cluster: sequence of ureD and demonstration that four accessory genes (ureD, ureE, ureF, and ureG) are involved in nickel metallocenter biosynthesis.

Klebsiella aerogenes'in ureaz yapısal genlerinin hemen yukarısındaki bölge dizilimi yapıldı ve bu bölgede, 29,8 kDa'da bir peptid kodlayabilen bir açık okuma çerçevesi olduğu gösterildi. Bu gen, ureD olarak adlandırıldı ve üç yapısal genin hemen altındaki (ureE, ureF ve ureG) genlerde silinmeler oluşturuldu. E. coli'ye mutlu plazmidler aktarıldığında, yüksek seviyelerde ureaz ifadesi görüldü, ancak enzim (ureD, ureF veya ureG'de silinmeler) hareketsizdi veya sadece kısmi olarak aktifti (ureE'de silinmeler). Rekombine hücrelerden saflaştırılan ureazlar, jel filtreleme kromatografisi ve sodyum dodekil sülfat-poliakrilamid jel elektroforesi ile kontrol enzimiyle aynı olduğu gösterildi; ancak her durumda aktivite seviyeleri, atomik emme analizi ile incelenen nikel içerikleriyle korelasyon gösterdi. UreD, UreE, UreF ve UreG peptidi, mutlu ve kontrol hücre ekstraktleri arasındaki jel elektroforesi karşılaştırması, ayrı olarak klonlanmış genlerin in vivo ifadesi veya in vitro transkripsiyon-çevirme analizleri ile geçici olarak belirlendi; atamalar, UreE ve UreG için amino-terminal sekanslama ile onaylandı. Bu son peptidler (apparent M(r)s, 23.900 ve 28.500), ureaz alt birimlerine benzer seviyelerde yüksek miktarda bulundu, ancak UreF (apparent M(r), 27.000) ve UreD (apparent M(r), 29.300) miktarları büyük ölçüde azaldı, belki de bu genlerin yukarıdaki açık okuma çerçevelerinin önünde iyi ribozom bağlama siteleri olmaması nedeniyle. Bu sonuçlar, tüm dört yardımcı genin, ureaz metalo merkezinin işlevsel entegrasyonu için gerekli olduğunu göstermektedir.


Hepatic polyploidy and liver growth control.

Hücreli poliploidinin başlangıcı, tüm farklılaşmış memeli dokularda tanınmaktadır. Poliploidi, normal karaciğerde sık sık gözlemlendiği gibi, karaciğerin patolojik durumlarında da not edilmiştir. Poliploidinin önemini anlamak için yavaş yavaş birikmekte olan bilgiler, yüksek ploidi sınıflarına ait hücrelerin terminal farklılaşmaya ve hücre yaşlanmasına daha yüksek olasılıkla apoptoz ile ilerlediğini göstermektedir. Belirli genetik anormalliklerin, örneğin bozuk DNA onarımı gibi, hepatosit poliploidisine yol açabileceği düşünülmektedir. Çalışma modelleri, geniş çaplı poliploidinin organ yetmezliğine ve ayrıca ön kanserli hücre klonlarının etkinleşmesiyle onkogeneze yol açabileceğini göstermektedir.


Disturbances in the positioning, proliferation and apoptosis of neural progenitors contribute to subcortical band heterotopia formation.

Korteks anomalileri, genellikle inatçı epilepsi ve diğer gelişimsel bozukluklarla ilişkilendirilir. Çalışmalarımız, epilepsi ile ilişkili alt korteks bant heterotopya (SBH) ile ilişkili bir genetik model olan tish faresi kullanarak, SBH oluşumunun neokorteks'teki gelişimsel olaylarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Sonuçlarımız, tish(+/-) ve tish(-/-)- neokorteks'te Pax6(+) ve Tbr2(+) öncüllerin yanlış konumlandırıldığını göstermektedir. Ayrıca, tish(-/-) yanlış konumlandırılmış öncüller, normal tip veya doğru konumlandırılmış tish(-/-) öncüllerine kıyasla daha uzun bir hücre döngüsüne sahiptir, bu da G(2)+M+G(1) süresinin uzamasına bağlıdır. Bu yanlış konumlandırma, ventriküler bölge (VZ) içinde yapısal bağların bozulması veya radyal glial polaritesinin kaybı ile ilişkili değildir, bu da phalloidin (F-aktin'i tanımlamak için), aPKC-λ ve Par3'e karşı immünohistokimya ile değerlendirilmiştir. Bununla birlikte, vimentin immünohistokimya, tish(-/-) heterotopya bölgesinde radyal glial iskeletin bozulduğunu göstermektedir. Ayrıca, tish(-/-) neokorteks'te in utero elektroporasyon deneyleri, yanlış konumlandırılmış öncüllerin ventriküler yüzeye temas etmediğini ve ventrikül/alt ventrikül bölgesi (SVZ) öncüllerinin hem heterotopya hem de korteks tabakasına (CP) göç eden nöronlar ürettiğini göstermektedir. Bu bulgular, SBH oluşumuna katkıda bulunan bir dizi gelişimsel hatayı tanımlamaktadır ve bu, birincil bir nöronal göç hatasından temel olarak farklıdır.


Sex-related differences in the presentation, treatment and outcomes among patients with acute coronary syndromes: the Global Registry of Acute Coronary Events.

# Amaç: Akut koroner sendromlarda (ACS) anjiyografik şiddet, yönetim ve sonuçlarda cinsiyet farklılıklarının olup olmadığını değerlendirmek.

# Yöntemler: Çalışma, 1999-2006 yılları arasında koroner anjiyografi geçirmiş ve GRACE (Küresel Akut Koroner Olaylar Kayıt) veritabanına dahil edilmiş 7638 kadın ve 19.117 erkek ACS hastasını içeriyordu. Normal damarlar/hafif hastalık, tüm epikardiyal damarlarda <50% stenoz bulunması olarak tanımlandı; gelişmiş hastalık ise ≥bir damarda ≥50% stenoz olarak tanımlandı.

# Sonuçlar: Kadınlar, erkekler daha gençken daha yüksek kardiyovasküler risk faktörlerine sahipti. Göğüs ağrısı ile eşit şekilde sunulan erkek ve kadınlar; ancak çene ağrısı ve bulantı kadınlarda daha sık görülüyordu. Kadınlar, normal/hafif hastalıkta (12% vs 6%, p<0.001) daha olası ve sol ana damar ve üç damar hastalığı (27% vs 32%, p<0.001) veya percutan koroner müdahale (65% vs 68%, p<0.001) açısından daha az olasıydı. Normal ve hafif hastalığa sahip kadınlar ve erkekler, gelişmiş hastalığa sahip olanlara kıyasla daha az agresif bir şekilde tedavi edildi. Gelişmiş hastalığa sahip kadınlar, erkeklere kıyasla daha yüksek ölüm riski taşıyordu (4% vs 3%, p<0.01). Yaş ve hastalık şiddetinin ayarlanmasından sonra, altı ayda kadınlar, erkeklere kıyasla ölüm, miokard enfarktüsü, felç ve yeniden hastaneye yatırılma gibi olumsuz sonuçlara daha olasıydı (odds oranı 1.24, 95% güven aralığı 1.14-1.34); ancak cinsiyet farklılıkları ölümde istatistiksel olarak anlamlı değildi.

# Sonuç: ACS'li kadınlar, erkeklere kıyasla bulantı gibi atipik semptomlara ve kardiyovasküler hastalık risk faktörlerine daha olası sahipti, ancak anjiyografik koroner arter hastalığı açısından daha olasıydı. Hastalık şiddetine ilişkin cinsiyet farklılıkları hakkında daha fazla araştırma yapılması gerekmektedir.


GITR, a member of the TNF receptor superfamily, is costimulatory to mouse T lymphocyte subpopulations.

GITR (glukokortikoid indüklenmiş TNFR ailesi ile ilişkili gen) TNFRSF'nin (TNFR süper ailesi) bir üyesidir ve T lenfositleri de dahil olmak üzere farklı hücre tiplerinde ifade edilir. Diğer bilinen maliyetimülatör üyelerin TNFRSF'nin sitoplazmik bölgesine yüksek benzerlik göstermesi nedeniyle, GITR'nin T lenfosit alt popülasyonlarında maliyetimülatör bir rol oynayıp oynamadığını araştırdık. Sonuçlarımız, CD8+ ve CD4+ periferik T hücre alt popülasyonlarının proliferasyon yanıtının anti-CD3 uyarıcısına ek olarak GITR maliyetimülatörü eklendiğinde güçlendirildiğini göstermektedir. Ayrıca, ana aktivasyon indüklenmiş reseptör (IL-2Ralfa) ifadesi ve IL-2 ve IFN-gamma üretimi, anti-CD3'e kıyasla GITR maliyetimülatörü ile daha fazla arttı. GITR uyarıcı ayrıca anti-CD3'e indüklenen ERK fosforilasyonunu artırdı, bu da GITR'nin MAPK yolunun etkinleşmesine dahil olduğunu göstermektedir. İlginç bir şekilde, CD4+CD25+ düzenleyici T hücre (Treg hücre) proliferasyonu GITR maliyetimülatörü ile tetiklendi; Treg hücre proliferasyonu, anerjik fenotipin kaybı ve baskılayıcı aktiviteyle eşleşti. Bununla birlikte, uyarıcı almamış GITR(-/-) CD4+CD25+ ve GITR(+/+) CD4+CD25+ hücreler, CD4+CD25- yanıt verici hücrelere karşı baskılayıcı aktivite göstermek için eşit yeteneğe sahipti. Bu sonuçlar, T hücre alt popülasyonlarının maliyetimülatör molekülü olarak GITR'nin yeni bir işlevini göstermektedir.


PI3K and cancer: lessons, challenges and opportunities

Fosfinoinositid 3-kinaz (PI3K) aktivitesinin tümör hücre biyolojisindeki merkezi rolü, kanser tedavisinde PI3K ve/veya alt akış kinazları olan AKT ve memeliye özgü rapamisin hedefi (mTOR) hedeflemesine yönelik önemli bir çaba göstermiştir. Ancak, ortaya çıkan klinik veriler, PI3K, AKT veya mTOR'a yönelik inhibitörlerin tolerans dozlarında sınırlı tek ajan etkinliği olduğunu göstermektedir. Bir istisna, kronik lösemi hastalarında PI3Kδ inhibitörlerine yanıt olarak, hücre içi ve dışı aktivitelerin etkinliğiyle bağlantılıdır. Burada, PI3K-AKT-mTOR yolunu hedefleyen inhibitörlerin klinik geliştirilmesindeki temel zorlukları ve fırsatları inceliyoruz. Daha fazla hasta seçimi odaklanmasına, bağışıklık modülasyonu anlayışının artmasına ve mantıklı kombinasyonların stratejik uygulanmasına olanak sağlayarak, bu umut verici hedefli kanser ajanlarının potansiyelini gerçekleştirmek mümkün olmalıdır.


Sequence-based species delimitation for the DNA taxonomy of undescribed insects.

Çok sayıda tanımlanmamış böcek türünün kataloglanması, otomatik DNA tabanlı yaklaşımlarla büyük ölçüde hızlandırılabilir, ancak büyük ölçekli tür keşfi için sıralı verilerden elde edilen prosedürler şu anda eksik. Burada, kurak Avustralya'da bulunan Rivacindela cinsindeki az bilinen bir böcek radyasyonunun türlerini mitokondriyal DNA değişkenliği kullanarak sınırlandırıyoruz. 65 lokasyondan 468 birey ve birden fazla morfolojik olarak ayırt edilebilir tipten örneklenen 46 veya 47 olası tür, üç mitokondriyal DNA genindeki (sitokrom oksidaz alt birimi 1, sitokrom b, 16S ribozomal RNA) sıralı varyasyonun, sabit benzersiz ("tanımlayıcı") karakterlere dayalı nicel tür tanıma yöntemleriyle belirlenmesinde güçlü bir şekilde bölünmüş olduğunu tespit ettik. Gruplar arasındaki sınırlar, saat kısıtlı kalibre edilmiş ağaçlarda dalma oranında çarpıcı bir artışla da görülebilir. Rastgele soya ağaç büyüme modelleri (Yule modelleri) ve koalesans teorisi birleştirilerek yeni bir olasılık yöntemi geliştirildi. Bu yöntem, tür düzeyli (tür oluşumu ve yok oluşu) ve nüfus düzeyli (koalesans) evrimsel süreçlere geçiş noktasını belirler. Rivacindela ağacındaki speksiyasyon ve koalesans düğümlerinin konumlarına uydurulan ultrametrik ağaç, 0.43 Milyon yıl önce bir dalma oranı geçişine işaret etti ve bu da 48 olası tür (güven aralığı, 47 ile 51 küme, 2 logL birimi içinde) tahminine yol açtı. Bu şekilde sınırlandırılan varlıklar, geleneksel olarak tanımlanan türlerin biyolojik özelliklerini gösterdi: coğrafi aralıkların tutarlılığı, morfolojik olarak tanınan türlerle geniş bir uyum ve yakından ilişkili böcek türlerine özgü sıralı değişim seviyeleri. Sıralı varyasyon desenlerinde açıkça görülen evrimsel gruplar, bu az bilinen böcek grubunda taksonomi için bir temel olarak, yerel topluluklardan DNA anketlerinde büyük ölçüde otomatik tür sınırlandırması sağlar.


CCR6 regulates the migration of inflammatory and regulatory T cells.

Th17 ve düzenleyici T (Treg) hücreleri otoimmün hastalıklarda zıt roller oynar. Ancak, bu iki T hücre alt kümesinin iltihaplı dokulara doğru doğru göç etmelerini sağlayan mekanizmalar net değildir. Bu çalışmada, bu iki T hücre alt kümesinin her ikisinin de CCR6 ifadesini gösterdiğimizi bildiriyoruz. Th17 hücrelerindeki CCR6 ifadesi, TGF-beta tarafından düzenlenir ve iki nükleer reseptöre, RORalfa ve RORgamma'ya ihtiyaç duyar. Th17 hücreleri ayrıca CCR6'nın ligandı olan CCL20'yi ifade eder, bu da TGF-beta ve IL-6'nın sinerjik olarak indüklediği ve STAT3, RORgamma ve IL-21'in gerektirdiği bir süreçtir. Th17 hücreleri, CCL20 üreterek, CCR6 bağımlı bir şekilde Th17 ve Treg hücrelerinin in vitro göçünü teşvik eder. Th17 hücrelerindeki CCR6 eksikliği, deneysel otoimmün ensefalomiyelit hastalığının şiddetini azaltır ve iltihaplı dokulara Th17 ve Treg hücrelerinin göçünü azaltır. Benzer şekilde, Treg hücrelerindeki CCR6 da iltihaplı dokulara göçleri için önemlidir. Verilerimiz, CCR6'nın Treg ve Th17 hücre göçünde önemli bir rol oynadığını göstermektedir.


Inhibition of receptor-mediated calcium influx in T cells by unsaturated non-esterified fatty acids.

Omega-3, omega-6 ve omega-9 doymamış yağ asitlerinin (DYA) reseptör aracılı Ca2+ girişi üzerindeki etkisi, JURKAT T hücre hattı üzerinde anti-CD3 antikorları (OKT3) kullanılarak indüklenen içsel Ca2+ (Ca2+i) artışı ve Ca2+ akışı ile incelendi. Tüm DYA'lar, Ni2+ iyonları ve 12-O-tetradecanoylphorbol 13-asetat, OKT3 ile indüklenen sürekli Ca2+i artışını temel seviyelere düşürdü. Non-esterifik olmuş yağ asitleri protein kinaz C'yi (PKC) aktive eder [McPhail, Clayton & Snyderman (1984) Science 224, 622-624; Murakami, Chan & Routtenberg (1986) J. Biol. Chem. 261, 15424-15429], ancak H-7 kullanımı ve 19 ve 80 kDa işaretçi substratların PKC bağımlı fosforilasyonunun analizi, PKC'nin DYA'lar tarafından indüklenen Ca2+ girişinin inhibisyonunda rol oynamadığını gösterdi. Akış sitometri analizi, DYA'ların antikor-receptor bağlanmasını engellemediğini ortaya koydu. BSA (0.2%, w/v) bu yağ asitlerinin etkisini tersine çevirdi, bu yağ asitleri OKT3 ile indüklenen Ca2+i artışını temel seviyelere düşürdükten sonra. Bu bulguların önemi ve DYA'lar tarafından reseptör aracılı Ca2+ akışının inhibisyonunda olası mekanizmalar tartışıldı.


Deleted in liver cancer-1 (DLC-1): a tumor suppressor not just for liver.

Karaciğer kanseri 1 (DLC-1), adı olduğu gibi, başlangıçta hepatoselüler karaciğer kanseri için potansiyel bir tümör baskılayıcı gen olarak izole edildi. Daha ileri çalışmalar, DLC-1'in genetik silinme veya DNA metilasyonu yoluyla aşağı yönlendirilmesinin, akciğer, meme, prostat, böbrek, kolon, rahim, yumurtalık ve mide dahil olmak üzere çeşitli kanser türleriyle ilişkili olduğunu gösterdi. Kanser hücrelerinde DLC-1'in yeniden ifadesi, aktin sitoplazmik iskeletinin ve odaklı bağlanmalarının yapısını düzenler ve hücre büyümesini önemli ölçüde inhibe eder, bu da tümör baskılayıcı rolünü destekler. Bu tümör baskılayıcı işlev, DLC-1'in RhoGTPaz aktivasyon proteini (RhoGAP) aktivitesi, steroidojenik akut düzenleyici (StAR)-ilişkili lipid transfer (START) alanı ve odaklı bağlanma lokalizasyonu, Src Homoloji 2 (SH2) alanlarına sahip tensinlerin fosforilasyon bağımsız bir şekilde DLC-1'e bağlanması gibi faktörlere bağlıdır. Bu nedenle, DLC-1'in ifadesi ve hücre içi lokalizasyonu, kanser tahmini için yararlı bir moleküler işaretçi olabilirken, DLC-1 ve alt akış sinyal molekülleri, kanserin tedavisinde hedefler olarak görülebilir.


Interaction of Helicobacter pylori with gastric epithelial cells is mediated by the p53 protein family.

# Arka Plan ve Amaçlar
p53 tümör baskılayıcısı hakkında kapsamlı çalışmalar yapılmasına rağmen, p73 ve p63'ün biyolojik işlevleri hakkında kritik birçok soru hala yanıtlanmayı bekliyor. Artan kanıtlar, hem p73 hem de p63'ün apoptoz düzenlemesi, hücre farklılaşması ve terapötik ilaç duyarlılığı gibi önemli roller oynadıklarını gösteriyor.

# Yöntemler
Gastrik epitel hücreleri, Helicobacter pylori ile birlikte kültürlendi ve p63 ve p73 proteinlerinin rolleri, luciferaz raporörü, gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu, immünoblot ve hücre hayatta kalma analizleri ile değerlendirildi. p73 ve p63 izoforlarının aktivitesini engellemek için kısa saçlı RNA ve baskın negatif mutanlar kullanıldı. İnsan ve fare gastrik dokuları, p73 ve p63 antikorları ile immünohistokimya ve değiştirilmiş Steiner gümüş yöntemi ile analiz edildi.

# Sonuçlar
Helicobacter pylori'nin gastrik epitel hücreleri ile etkileşimi, insan gastrit örneklerinde ve H. pylori enfekte farelerde in vitro ve in vivo güçlü p73 proteini yükselişine yol açıyor. Bu p73 artışı, gastrik epitel hücrelerinde pro-apoptotik genler NOXA, PUMA ve FAS reseptörünün ekspresyonunu arttırıyor. p73 aktivitesinin baskılanması, H. pylori tarafından tetiklenen hücre ölümünü ve FAS reseptörü tarafından indüklenen apoptozu engelliyor. Bakterinin cag patogenlik adası içindeki virülans faktörleri, c-Abl tirozin kinazı ve p63 izoforları ile etkileşimi, p73'ün aktivitesini kontrol ediyor.

# Sonuç
Bulgularımız, H. pylori ile indüklenen apoptozda p73'ün rolünü ortaya koyuyor ve daha genel olarak, p53 ailesinin H. pylori enfeksiyonuna karşı epitel hücre yanıtında bir rol oynayabileceğini öne sürüyor.


Brown and white adipose tissues: intrinsic differences in gene expression and response to cold exposure in mice

Kahverengi adipositler enerji harcar, beyaz adipositler ise enerji depolama alanıdır. Soğuk maruziyetiyle farklı beyaz yağ dokusu depolarının kahverengi bir fenotip kazanma esnekliğini araştırdık. Termoneutralitede soğuk tarafından tetiklenen genlerle kahverengi yağla karşılaştırıldığında beyaz yağda zenginleşen genleri karşılaştırarak, "brite" bir transkripsiyon imzası tanımladık. "Browning" ile ilişkili genleri, yolları ve promotör düzenleyici motiflerini belirledik, çünkü bunlar bu süreci anlamak için yeni hedefler temsil eder. Örneğin, neuregulin 4 kahverengi yağ dokusunda daha yüksek ifade düzeyine sahipti ve soğuk maruziyeti sırasında beyaz yağda upregülemişti, ve hücre çalışmaları onu sinir uzantısı teşvik eden bir adipokin olarak gösterdi, bu da soğukla ilişkili olarak yağ dokusunun sinirlenmesinde rol oynayabileceğini gösterir. Farklı yağ depolarının ayrı özelliklerini yeniden üretmemizi sağlayan bir hücre kültürü sistemi geliştirerek, bu depoların in vitro seviyede depoya özgü farklılıklarını incelemek için kullanıyoruz. Beyaz yağ dokusunun kahverengi bir hale dönüşümünü destekleyen temel transkripsiyonal olaylar önemlidir, çünkü metabolik bozukluklar, obezite ve tip 2 diyabet dahil olmak üzere zararlı etkilerini aşmak için çekici bir teklif sunarlar.


Continuous glucose monitoring in pregnant women with type 1 diabetes (CONCEPTT): a multicentre international randomised controlled trial

## Arka Plan
1.1 Tip 1 diyabetli hamile kadınlar yüksek risk grubunu oluşturur ve optimal glikoz kontrolünü hedeflemeleri önerilir, ancak doğum sonrası sonuçların anne hiperglisemisine bağlanması hala optimal değildir. Amacımız, sürekli glikoz izleme (CGM) kullanımının anne glikoz kontrolünü ve obstetrik ve neonatal sağlık sonuçlarını nasıl etkilediğini incelemekti.

## Yöntemler
1.2 Bu çok merkezli, açık etiketli, rastgele kontrollü deneme kapsamında, en az 12 ay boyunca yoğun insülin tedavisi alan en az 18-40 yaş arası tip 1 diyabetli kadınları işe aldık. Katılımcılar, Kanada, İngiltere, İskoçya, İspanya, İtalya, İrlanda ve ABD'den 31 hastaneden hamile (13 hafta ve 6 gün gebelik veya daha az) veya hamilelik planlayan kişilerdi. 1.3 Hamile katılımcılar ve hamilelik planlayanlar için paralel olarak iki deneme yürüttük. Her iki deneme de, kanlı glikoz izleme ile CGM (hamilelik için 108, planlama için 53) veya sadece kanlı glikoz izleme (hamilelik için 107, planlama için 57) ile rastgele atanan katılımcıları içeriyordu. 1.4 Rastgeleleme, insülin dağıtımı (pompalar veya enjeksiyonlar) ve bazal glikozile hemoglobin (HbA1c) düzeylerine göre stratifiye edildi. 1.5 Ana sonuç, hamile kadınlar için gebelik haftası 34'e ve planlama için 24 haftaya veya konseptasyona kadar HbA1c'deki değişimdi ve tüm rastgele atanan katılımcıların bazal değerlendirmeleriyle incelendi. 1.6 İkincil sonuçlar, tüm mevcut verilerle değerlendirilen obstetrik ve neonatal sağlık sonuçlarıydı, herhangi bir eksiklik olmadan. Bu deneme, ClinicalTrials.gov'da kayıtlı, NCT01788527 numarasıyla kaydedildi.

## Bulgular
1.7 25 Mart 2013 ve 22 Mart 2016 tarihleri arasında, 325 kadını (215 hamile,


Neutrophil extracellular traps: Is immunity the second function of chromatin?

Nötrofil dış hücre tuzakları (NET'ler), işlenmiş kromatin ile granüler ve seçilmiş sitoplazmik proteinlerin birleşiminden oluşur. NET'ler, mikroorganizma enfeksiyonlarını kontrol etmek için belki de son çare olarak, nötrofil adı verilen beyaz kan hücreleri tarafından salınır. Kromatinin bu salınımı, "NETozis" olarak adlandırılan benzersiz bir hücre ölümü sonucudur. Burada, NET'lerin nasıl oluşturulduğunu, enfeksiyonlarda ve tehlike sinyalleri olarak işlevlerini, ve otoimmünite ve pıhtılaşma alanlarında ortaya çıkan önemlerini incelemekteyiz.


Phosphorylation of p35 and p39 by Cdk5 determines the subcellular location of the holokinase in a phosphorylation-site-specific manner.

Cdk5, siklin bağımlı kinaz (Cdk) ailesine ait bir üyedir ve nöronal aktivasyoncular p35 veya p39 tarafından aktive edilir. Cdk5, göç, sinaptik aktivite ve nöronal ölüm de dahil olmak üzere çeşitli nöronal aktiviteleri düzenler. p35 ve p39, p35-Cdk5 ve p39-Cdk5'in sitoplazmik zar ile ilişkili olmalarını p35 ve p39'un myristoylasyonu yoluyla sağlar, ancak bu hücresel lokalizasyonun farklı işlevlerle nasıl ilişkili olduğu net olarak anlaşılmamıştır. Cdk5 aktivitesinin p35-Cdk5 ve p39-Cdk5'in subseler düzeydeki lokalizasyonu üzerindeki rolünü araştırdık. Cdk5 aktivitesi, p35 veya p39'un fosforilasyonu yoluyla p35-Cdk5 ve p39-Cdk5'in lokalizasyonunu etkiledi. p35 ve p39'un unfosforil edilmiş veya fosfor taklitçi mutantlarını kullanarak, Cdk5 tarafından fosforile edilen Ser8, hem p35 hem de p39 için ortak olan, unfosforil edilmiş S8A mutantlarının sitoplazmik lokalizasyonunu ve perinükleer birikimini, ve fosfor taklitçi S8E mutantlarının tüm sitoplazmik dağılımını düzenlediğini bulduk. Cdk5 aktivitesi, Cdk5 aktivasyon komplekslerini sitoplazmada tutmak için gereklidir. Bununla birlikte, küçük ancak belirgin miktarlarda p35 ve p39 nükleusta tespit edildi. Özellikle, Cdk5 aktivitesinin inhibisyonu, nükleusta p35 ve p39'un artmasına neden oldu. p39, p35'ten daha fazla nükleusta birikme eğilimindeydi ve p39'a özgü Thr84'ün fosforilasyonu, p39'daki Lys kümesinin nükleus lokalizasyon potansiyelini düzenledi. Bu sonuçlar, Cdk5-aktivasyon komplekslerinin subseler düzeydeki lokalizasyonunun kinaz aktivitesine bağlı olduğunu ve p39-Cdk5'in nükleusta bir rolüne işaret ediyor.


Interleukin-12 and -23 Control Plasticity of CD127(+) Group 1 and Group 3 Innate Lymphoid Cells in the Intestinal Lamina Propria.

İnsan grubu 1 ILC'ler, en az üç fenotipik alt gruba sahip olan ILC'lerden oluşur: NK hücreleri, CD127(+) ILC1 ve intraepitelyal CD103(+) ILC1. Crohn hastalığı hastalarının iltihaplı bağırsak dokularında, CD127(+) ILC1 sayıları, ILC3'ün maliyetinde artmıştır. Burada, ILC3'ün CD127(+) ILC1'e in vitro ve in vivo'da geri dönüştürülebileceğini bulduk. CD127(+) ILC1, interleukin-2 (IL-2), IL-23 ve IL-1β'nin varlığına bağlı olarak RORγt transkripsiyon faktörü ile ILC3'e farklılaşmıştır ve bu süreç retinoik asit varlığında güçlendirilmiştir. Ayrıca, Crohn hastalığı hastalarının reseksiyon örneklerinde, CD14(+) dendritik hücre (DC) oranının daha yüksek olduğunu gözlemledik. Bu DC'ler, in vitro'da ILC3'ün CD127(+) ILC1'e polarizasyonunu teşvik etmiştir. Öte yandan, CD14(-) DC'ler, CD127(+) ILC1'in ILC3'e farklılaşmasını teşvik etmiştir. Bu gözlemler, çevresel uyaranların, bağırsakta CD127(+) ILC1 ve ILC3'ün kompozisyonu, işlevi ve fenotipini belirlediğini öne sürmektedir.


Transcriptional regulation of neuronal genes and its effect on neural functions: expression and function of forkhead transcription factors in neurons.

Forkhead box transkripsiyon faktörü, alt sınıf O (FOXO), DAF-16'ın memeli homoloğudur, bu da Caenorhabditis elegans'in ömrünü düzenlediği bilinen bir faktördür ve AFX, FKHRL1 ve FKHR gibi forkhead transkripsiyon faktörü alt ailelerini içerir. FKHR, fosfatidylinositol 3-kinaz (PI3K)/Akt bağımlı bir şekilde üç sitede (Thr-24, Ser-256 ve Ser-319) fosforile edilir, bu da ölüm sinyallerini inhibe eder. Burada, geçici ön beyin iskemisi sonrası FKHR'nin defosforileşmesini ve bu durumun gerbil ve fare beyinlerinde nöronlarda çekirdek içine translokasyonunu belgelendirdik. FKHR aktivasyonu, iskemik beyin yaralanması sonrası hassas hipokampal bölgelerde gecikmiş nöral ölümün öncesinde meydana geldi. FKHR aktivasyonu, FKHR duyarlı elemanın DNA bağlama aktivitesinde bir artışla birlikte Fas ligandı promotöründe gerçekleşti. Ayrıca, beyin iskemisinde FKHR tarafından tetiklenen hedefler, Fas ligandı ve Bim gibi belirledik. Bu nedenle, gecikmiş nöral ölümü kurtarmak için yeni bir strateji önermekteyiz, bu da hayatta kalma sinyallerini teşvik ederek. Sodyum ortovanadat, bir protein tirosin fosfataz inhibitörü, beyin ve nöronlarda Akt aktivitesini artırdı ve bu da FKHR bağımlı veya bağımsız ölüm sinyallerini inhibe ederek nöronları gecikmiş nöral ölümden kurtarmada etkili oldu.


ERAAP synergizes with MHC class I molecules to make the final cut in the antigenic peptide precursors in the endoplasmic reticulum.

Ana histokompatibilite kompleksi sınıf I molekülleri, CD8(+) T hücreleri tarafından yapılan bağışıklık gözetimi için hücre yüzeyinde peptidler (pMHC I) sergiler. Bu peptidler, içsel polipeptitlerin sitoplazmada proteaz tarafından parçalanması ve daha sonra endoplazmik retikülum (ER) içinde ER ile ilişkili antijen işleme aminopeptidaz (ERAAP) tarafından parçalanmasıyla üretilir. ERAAP'ın hücre içinde bilinmeyen işlevini tanımlamak için, uygun MHC I ve ERAAP'ın varlığı veya yokluğunda doğal olarak işlenmiş peptidlerin analizini yaptık. MHC I'ın olmaması durumunda, ERAAP ER'de antijenik öncülleri parçaladı. Ancak, MHC I molekülleri proteolitik ara ürünlere bağlanabiliyor ve ERAAP tarafından nihai peptidin oluşumu için gerekliydi. Bu nedenle, ERAAP MHC I ile birlikte çalışarak nihai pMHC I repertuarının oluşumunu sağlar.


Estimates of animal and plant protein intake in US adults: results from the Third National Health and Nutrition Examination Survey, 1988-1991.

HEDEFI: ABD yetişkin nüfusunda protein alım kaynaklarını ve ırksal-etnik köken, yaş ve cinsiyet alt grupları arasında bu kaynakların dağılımını tanımlamak.

YÖNTEM: 1988-1991 yılları arasında yapılan Üçüncü Ulusal Sağlık ve Beslenme Taraması, ABD'nin 50 eyaleti ve Washington, DC'den alınan, sivil olmayan ve kurumsal olmayan nüfusa ait bir stratifiye rastgele örneklemidir. Katılımcıların 24 saatlik diyet anısı temelinde tükettikleri tüm gıdalar için protein kaynaklarını ve her bir protein türünün toplam protein alımına katkısını belirledik.

KATILIMCI: Üçüncü Ulusal Sağlık ve Beslenme Taraması'nın (n = 7.924) yetişkin katılımcıları.

İSTATİSTİK ANALİZ: SAS ve WesVarPC kullanılarak ağırlıklı toplam, yaşa özgü ve yaşa ayarlanmış ortalama protein alımları hesaplandı. İki taraflı t-testleri ile istatistiksel farklılıklar belirlendi.

SONUÇLAR: Amerikan diyetindeki ana protein kaynağı hayvansal proteindir (69%). Et, balık ve tavuk proteinleri birlikte hayvansal proteinin en büyük katkısını sağlar (42%), ardından süt proteini (20%) gelir. Tahıllar (18%) bitkisel protein tüketiminin en büyük kaynağıdır. Kadınlar, erkeklerinkine kıyasla sığır eti (14%) ve domuz eti (7%) proteininin daha düşük bir yüzdesini tüketmektedir. Kadınlar aynı zamanda erkeklerinkine kıyasla daha fazla tavuk (13%), süt (22%) ve meyve ve sebze (11%) proteini tüketmektedir. Siyahlar, beyazlara (12%, 7%, 22%) ve Meksikalı-Amerikanlara (11%, 8%, 17%) kıyasla daha yüksek bir yüzde tavuk (18%) ve domuz eti (11%) proteini tüketmekte ve daha düşük bir yüzde süt proteini (14%) tüketmektedir. Meksikalı-Amerikanlar, beyazlara (4%, 4%) ve siyahlara (4%, 5%) kıyasla daha yüksek bir yüzde baklagil (7%) ve yumurta (7%) proteini tüketmektedir. Beyazlar, siyahlara (16%) ve Meksikalı-Amerikan


CYP18A1, a key enzyme of Drosophila steroid hormone inactivation, is essential for metamorphosis.

Ecdisteroidler, böceklerde büyük gelişimsel geçişleri koordine eden steroid hormonlarıdır. Aktif hormonların dolaşım seviyelerindeki yükselişler ve düşüşler, kabuklanma ve dönüşümün koordine edilmesinde önemlidir, bu nedenle hem ecdisteroid biosentezi hem de fizyolojik öneme sahip fizyolojik inaktivasyondur. Drosophila melanogaster Cyp18a1 geninin, 26-hidroksilaz aktivitesine sahip bir sitokrom P450 enzimi (CYP) kodladığını gösteriyoruz. Cyp18a1'in açık bir ortoloğu, çoğu böcek ve kabuklu hayvanlarda bulunuyor. Drosophila S2 hücrelerine Cyp18a1 transfekte edildiğinde, 20-hidroksiecdizon (20E) ile 20-hidroksiecdizonik asit'e kapsamlı dönüşüm gözlemleniyor. Bu, 20,26-dihidroksiecdizon'un oluşumunu içeren çok aşamalı bir süreçtir. Drosophila larvalarında, Cyp18a1, 20E'nin hedef dokularında birçok dokuda ifade ediliyor. Drosophila gelişiminin sonuçlarını incelemek için Cyp18a1'in inaktivitesini araştırdık. P elemanı çıkarılması ile oluşturulan null alelleri ve Cyp18a1'e yönelik RNAi baskılaması, kabuklanma aşamasında ölümle sonuçlanıyor, muhtemelen bozulmuş ecdisteroid degradasyonunun bir sonucu olarak. Verilerimiz, 20E'nin inaktivitesinin doğru gelişim için gerekli olduğunu ve CYP18A1'in bu süreçte anahtar bir enzim olduğunu gösteriyor.


The sialyltransferase ST3GAL6 influences homing and survival in multiple myeloma.

Glykosilasyon, proteinlere veya lipitlere sikl olarak oligosakkarit zincirlerinin kovalent bağlanması olan adım adım bir prosedürdür ve bu sürecin bozulması, özellikle sialilasyonun artması, malign dönüşüm ve metastazla ilişkilendirilmiştir. Çoklu mielom (MM) hücre trafiğindeki bozulmuş sialilasyonun rolü daha önce araştırılmamıştır. Bu çalışmada, MM hücre hatlarında ve hastalarda β-galaktosid α-2,3-sialiltransferaz, ST3GAL6'nın yüksek ifadeyi belirledik. Bu gen, insanlarda seçilin ligandı sentezinde anahtar bir rol oynar, işlevsel sialil Lewis X'in oluşumu yoluyla. MRC IX hastalarında, bu genin yüksek ifadesi genel hayatta daha düşük bir değerle ilişkilidir. Bu çalışmada, ST3GAL6'nın indirgenmesi, MM hücrelerinin yüzeyinde α-2,3 bağlı sialik asidin düzeylerinde önemli bir azalmaya ve buna bağlı olarak MM kemik iliği stromal hücrelerine ve fibronektine bağlanmada önemli bir azalmaya ve in vitro transendotiyel göçte bir azalmaya neden olduğunu gösteriyoruz. In vitro bulgularımızı desteklemek için, ST3GAL6'nın indirgenmiş MM hücrelerinin kemik iliği nişine homing ve engraftmanında, tümör yükünün azalmasında ve hayatta uzamasında önemli bir azalma olduğunu gösteriyoruz. Bu çalışma, özellikle sialilasyonun bozulmasının MM hücrelerinin bağlanması ve göçünde önemini işaret ediyor.


New developments in the epidemiology of cancer prognosis: traditional and molecular predictors of treatment response and survival.

Birçok epidemiyolojik araştırma, kanser riskini etkileyebilecek faktörleri belirlemek amacıyla yapılmıştır. Ayrıca, kanserin kendisiyle ilgili olası somatik değişiklikleri değerlendirerek tanı sonrası tekrarlama ve/veya ölüm oranlarını tahmin etme konusunda zengin bir gelenek vardır. Bununla birlikte, bu alanda nispeten az çalışma yapılmıştır.


Behavioral effects of estrogen receptor gene disruption in male mice.

Yumurtalık steroid hormonları, beyin işlevlerinin ve davranışlarının cinsel olarak farklı gelişimini düzenler. Çekirdek reseptörleri, nöronlarda moleküler olayların basit içgüdüsel memelilerin davranışlarına nasıl ilişkili olduğunu anlamak için bir fırsat sunar. Endojen estrojen tarafından etkinleştirilen östrojen reseptörü (ER) aktivitesinin, transjenik estrojen reseptörü eksik (ERKO) farelerinde erkeksi tipik davranışların gelişimi üzerindeki rolünü belirledik. Şaşırtıcı bir şekilde, ERKO fareleri, infertil olmalarına rağmen, dişi üzerine tırmanma konusunda normal motivasyon gösterdi, ancak daha az intromisyon ve neredeyse hiç ejakülasyon gerçekleştirdiler. Agresif davranışlar dramatik şekilde azaldı ve ERKO erkeklerinde erkeksi tipik saldırgan saldırılar nadiren gözlemlendi. Ayrıca, ER geninin bozulması açık alan davranışlarını demasculinize etti. Beyinde, işlevsel ER proteininin açık kaybına rağmen, ERKO farelerinde androgen bağımlı sistemin normal olarak mevcut olduğu görüldü. Bu bulgular birlikte, gelişim sırasında ER gen ifadesinin, basit cinsel davranışların ötesinde, erkeksi tipik agresif ve duygusal davranışların organizasyonunda önemli bir rol oynadığını göstermektedir.


High-Density Lipoproteins Exert Pro-inflammatory Effects on Macrophages via Passive Cholesterol Depletion and PKC-NF-κB/STAT1-IRF1 Signaling.

Membrandaki kolesterol, çeşitli hücre sinyalleme yollarını ve işlevlerini düzenler. Yüksek yoğunluklu lipoproteinler (HDL'ler) tarafından kolesterolün tükenmesi, çeşitli hücre tiplerinde güçlü anti-enflamatuar etkilere sahiptir, ancak makrofajlarda enflamatuar tepkilere etkileri hala belirsizdir. Burada, HDL'ler tarafından sağlanan pasif kolesterol tükenmesinin ve lipit raftının bozulmasının, murin ve insan birincil makrofajlarda in vitro belirgin pro-enflamatuar etkilerini gösteriyoruz. Bu pro-enflamatuar etkiler, apoA-I transjenik farelerde peritonal makrofajlarda da in vivo doğrulanmıştır, bu fareler HDL seviyeleri yüksektir. Bu bulgulara paralel olarak, düşük HDL seviyelerine sahip farelerde, akciğerlerde P. aeruginosa bakteriyel enfeksiyonun temizlenmesi için gerekli olan doğuştan gelen bağışıklık tepkileri zayıflamıştır. İfade analizi, ChIP-PCR ve kombine farmakolojik ve genetik müdahale çalışmaları, hem doğal hem de yeniden yapılandırılmış HDL'lerin, Toll-like reseptör tarafından tetiklenen sinyalleme yolunu etkinleştirerek, PKC-NF-κB/STAT1-IRF1 eksenini aktive ederek, enflamatuar sitokin ifadesini artırdığı ortaya koymuştur. HDL'nin pro-enflamatuar aktivitesi, makrofaj bağışıklık tepkilerinin düzgün çalışmasını destekler.


Hypoxia of the renal medulla--its implications for disease.

Yeryüzü memelilerinde, böbreğin ana görevi, kuru bir ortamda hayatta kalmak için suyu yeniden emmek. Su tasarrufu, böbrek medullası tarafından güçlendirilir, bu da idrarın plazmanın osmolalitesinden dört kat daha yüksek seviyelere konsantre edilmesini sağlar. Bu benzersiz osmolalite gradyanını üretmek için, medulla, oksijenden yoksun bir ortamda sodyumun aktif yeniden emilimini emreden, karşı akıntı bir damar ve tüplü sistemle donatılmıştır (Şekil 1).1 Bu incelemede, medullanın hipoksisi, akut ve kronik böbrek hasarına yatkınlıkla nasıl ilişkili olabileceğini açıklıyoruz. Böbrek Medullası Konsantrasyon Mekanizması . . .


Troponin concentrations for stratification of patients with acute coronary syndromes in relation to therapeutic efficacy of tirofiban. PRISM Study Investigators. Platelet Receptor Inhibition in Ischemic Syndrome Management.

ARKA PLAN Doktorlar için büyük bir zorluk, akut koroner sendromları olan ve glykoprotein-IIb/IIIa reseptör antagonisti tedavisinden yararlanabilecek hastaları belirlemektir. Troponin konsantrasyonlarının tirofiban tedavisinden yararlanmak için hastaları sınıflandırmada kullanılabilir olup olmadığını araştırdık. YÖNTEMLER Koroner arter hastalığı olan ve son 24 saat içinde göğüs ağrısı yaşayan 2222 hastayı Platelet Receptor Inhibition in Ischemic Syndrome Management çalışmasına dahil ettik. Tüm hastalar aspirini aldılar ve tirofiban veya heparin tedavisi için rastgele atandılar. Troponin I ve troponin T için temel ölçümler aldık. 48 saatlik infüzyon tedavisi ve 7. gün ve 30. günlerde ölüm, miokard enfarktüsü veya tekrarlayan iskemiyi kaydettik. BULGULAR 629 (28.3%) hasta troponin I konsantrasyonlarının tanısal eşik olan 1.0 mikrog/L'den yüksek olduğunu ve 644 (29.0%) hastanın troponin T konsantrasyonlarının 0.1 mikrog/L'den yüksek olduğunu gösterdi. 30. gündeki olay oranları (ölüm, miokard enfarktüsü) troponin I pozitif hastalarda %13.0 ile troponin I negatif hastalarda %4.9'a (p<0.0001) ve troponin T'de %13.7 ile %3.5'a (p<0.001) karşılaştı. 30. günde, troponin I pozitif hastalarda, tirofiban ölüm riskini (0.25 [0.09-0.68], p=0.004) ve miokard enfarktüsünü (0.37 [0.16-0.84], p=0.01) azalttı. Bu fayda tıbbi tedavi gören hastalarda (0.30 [0.10-0.84], p=0.004) ve revaskülarizasyon uygulanan hastalarda (0.37 [0.15-0.93], p=0.02)


Evolution and function of ubiquitin-like protein-conjugation systems

Ubikutin, diğer proteinleri kovalent olarak değiştirerek işlev görür. Geçtiğimiz birkaç yılda, ubikutin'e sıkıca benzeyen ancak yine de proteinlere bağlanabilen diğer bir dizi proteinin keşfedilmesi şaşırtıcıydı. Yeni keşfedilen ubikutin aktivasyonu ve belirli enzim kofaktörlerinin biyosentezi arasındaki paralellikler, ubikutin sisteminin olası evrimsel kökenlerine dair ipuçları veriyor.


Inflammatory biomarkers and exacerbations in chronic obstructive pulmonary disease.

ÖNEMLİLİK Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) hastalarında solunum semptomlarının şiddetlenmesi, hastalar üzerinde derin ve uzun süreli olumsuz etkilere sahiptir.

HEDEF Bu hipotezi test etmek ki, istikrarlı KOAH hastalarında enflamatuar biyomarkerlerin yüksek seviyeleri, tekrarlayan şiddetlenmeler yaşama riskini artırır.

YÖNTEM, KONUM VE KATILIMCI Prospektif kohort çalışması, Kopenhag Şehir Kalbi Çalışması (2001-2003) ve Kopenhag Genel Nüfus Çalışması (2003-2008) kapsamında spirometri ölçümlerine sahip 61.650 katılımcıyı inceledi. Bu katılımcılardan 6574'ü, FEV1/FVC oranının altında 0,7 olan KOAH tanısı konmuştu.

ANA SONUÇLAR VE ÖLÇÜTLER Katılımcıların semptomları şiddetlenmemişken, bazal C-reaktif protein (CRP), fibrinogen ve lökosit sayımı ölçümleri yapıldı. Şiddetlenmeler kayıt altına alındı ve bir kısa süreli tedavi ile ağızdan kortikosteroidlerin tek başına veya bir antibiyotik ile birlikte kullanımı veya KOAH nedeniyle hastaneye yatırılma olarak tanımlandı. CRP ve fibrinogen seviyeleri ve lökosit sayımı, sırasıyla 3 mg/L, 14 μmol/L ve 9 ×10(9)/L'ye göre yüksek veya düşük olarak tanımlandı.

SONUÇLAR Takip süresince 3083 şiddetlenme kaydı yapıldı (ortalama, katılımcı başına 0,5). İlk takip yılında, çoklu değişkenli ayarlanmış oranlar, 1 yüksek biyomarkerli bireylerde sık şiddetlenmeler için 1,2 (95% CI, 0,7-2,2; 17 olay/1000 kişi-yıl), 2 yüksek biyomarkerli bireylerde 1,7 (95% CI, 0,9-3,2; 32 olay/1000 kişi-yıl) ve 3 yüksek biyomarkerli bireylerde 3,7 (95% CI, 1,9-7,4;


Gene supplementation therapy for recessive forms of inherited retinal dystrophies

Geçtiğimiz on yılda, kalıtsal retinal dejenerasyon için gen takviyesi terapisi olgunlaşmıştır. Erken kanıt-konsept çalışmaları, hastalığın hayvan modellerinde retinal fonksiyon ve/veya hayatta kalma konusunda mütevazı ancak gerçek iyileştirmeler gösterdi. Retinaya gen transferi için kullanılan vektörlerin daha da geliştirilmesi, çeşitli hayvan modellerinde daha iyi tedavi etkinliği sağlayarak 2008'de üç klinik deneme başlatılmasına yol açtı. Bu denemelerden elde edilen sonuçlar, kalıtsal retinal distrofinin gen terapisi ile tedavisinin güvenli ve etkili olabileceğini göstermektedir. Burada, retinada gen takviyesi terapisinin ilerlemesini inceliyoruz ve farklı kalıtsal retinal dejenerasyon türlerini tedavi etmek için gen terapisi kullanımının potansiyelini tartışıyoruz.


Complex Tissue and Disease Modeling using hiPSCs.

İnsan çoklu potansiyeli kök hücrelerine dayalı tanımlanmış genetik modeller, hastalık mekanizmalarının anlaşılması ve ilaç taraması için yeni yollar açtı. Bu modellerin çoğu hastalık mekanizmalarını hücre özerkliği varsayımına dayanır, ancak hastalık fenotipleri veya ilaç yanıtları sadece tüm hücresel ve hücre dışı bileşenlerin bir dokunun içinde mevcut ve işlevsel olarak olgun olduğunda ortaya çıkabilir. Bu tür modellerin en iyi faydayı elde etmek için, doku nişleri taklit eden karmaşık çok hücreli yapılarla damar bileşenleri muhtemelen gerekli olacaktır. Burada, insan doku taklitleri oluşturmak için ortaya çıkan araştırmaları inceliyoruz ve bu alandaki ilerlemeyi sağlamak için bazı öneriler sunuyoruz.


Reprogramming somatic cells towards pluripotency by cellular fusion.

Çoklu potansiyelli hücreler memelilerin iç hücre kütlesinde (ICM) ortaya çıkar ve yetişkin organizmanın tüm hücre tiplerini üretme potansiyeline sahiptir, bu da bir bağlılık ve düzenlenmiş farklılaşma süreci ile gerçekleşir. Birçok on yıl süren araştırmalara rağmen, hücre kader seçimini yönlendiren ve istikrarlatan mekanizmaların yanı sıra, bu seçimi tersine çevirmek için mühendislik yapılabilen mekanizmalar hala sadece kısmen çözülmüştür. Somatik hücrelerin çoklu potansiyelli bir duruma yeniden programlanması, nükleer transfer, belirli bir transkripsiyon faktörü kokteyli sağlanması veya somatik hücrelerin bir çoklu potansiyelli kök hücre ortağıyla birleşmesi gibi birkaç farklı deneysel yolla elde edilebilir. Bu yaklaşımlar, birçok son derece farklılaşmış hücre tipinin içsel epigenetik plastisiteyi göstermek için ve çoklu potansiyelli dönüşüm için gerekli faktörleri tanımlamak için kullanılmıştır. Bu incelemede, hücre birleşmesi temelli çalışmalar kullanarak çoklu potansiyelli ve hücre tipi dönüşümünü teşvik eden epigenetik mekanizmaların temellerini daha iyi anlamak için son gelişmeleri özetleyeceğiz.


Anorectic drugs and pulmonary hypertension from the bedside to the bench.

Anoreksik ilaçlar, obez kişilerde kilo vermeye yardımcı olmak için 30 yıldan fazla bir süredir kullanılmaktadır. Aminorex, merkezi sinir sisteminde norepinefrin seviyelerini artıran amfetamin analogu kullanımı, 1960'ların sonları ve 1970'lerin başlarında Avrupa'da birincil pulmoner hipertansiyon (PPH) salgınına yol açtı. Fenfluramin ve daha sonra dexfenfluramin (5-hidroksitriptamin (5-HT) salınımını ve geri alımını engelleyen ve 5-HT'yi ve dolayısıyla beyindeki 5-HT sırasını artıran ilaçlar) kullanımı, ikinci bir PPH salgınıyla ilişkilendirildi. Tüm bu ilaçlar gönüllü olarak pazardan çekildi. Bu ajanlarla tedavi edilen hastalarda PPH'nin patogenezi belirsizdir, ancak son kanıtlar, potasyum kanal bozukluklarının ve 5-HT'nin vasoaktif ve proliferatif özelliklerinin rol oynayabileceğini öne sürmektedir. Aminorex, fenfluramin ve dexfenfluramin'in deneysel kanıtlar, 4-aminopyridin duyarlı akımları potasyum kanallarında inhibe ederek, akciğer direnci damarlarında vazokonstrikksiyon ve belki de düz kas hücre proliferasyonu ile sonuçlandığını göstermektedir. 5-HT, akciğer arterinde vazokonstrikksiyon ve düz kas hücre proliferasyonuna neden olur. Fenfluramin ile tetiklenen PPH'de 5-HT seviyelerinin yüksek olduğu bilinmektedir. Ancak, kesin bir nedensel ilişki henüz kurulmamıştır. Anorektik ile ilişkili PPH salgınlarının potansiyel faydalı bir etkisi, belki de anorektik ajanlarla ilişkili olmayan PPH'nin nedenleri hakkında önemli içgörüler sağlaması olabilir.


B-catenin deficiency, but not Myc deletion, suppresses the immediate phenotypes of APC loss in the liver.

Düzenlenmemiş Wnt sinyalizasyonu, hepatoselüler karsinomların yaklaşık %30'unda gözlemlenir; bu nedenle, Wnt sinyalizasyonunun etkinleştirilmesinin aşağı akış yollarını bulmak kritik öneme sahiptir. Burada, cre-lox teknolojisi kullanarak, yetişkin fare karaciğerinde Apc genini sildik ve nükleer beta-catenin ve c-Myc'in hızlı bir artışını gözlemledik, bu da 4 gün içinde gen silinmesinden sonra proliferasyonun indüklenmesiyle ilişkili hepatomegali ile sonuçlandı. Bu fenotiplerin sorumlu aşağı akış yollarını araştırmak için, beta-catenin ve potansiyel olarak kritik etkinleyiciler c-Myc'in eksikliği bağlamında APC'nin etkisiz hale getirilmesinin etkisini analiz ettik. Beta-catenin kaybı, APC kaybından sonra hem proliferasyon hem de hepatomegali fenotiplerini kurtarır. Bununla birlikte, bağırsaklarda APC kaybının fenotiplerini kurtaran c-Myc silinimi, karaciğerde APC kaybının fenotiplerini etkilemedi. Bu nedenle, karaciğerde Wnt yolunun düzenlenmesinin sonuçları, bağırsaklarda gözlemlenenlerden çarpıcı şekilde farklıdır, karaciğerdeki Wnt hedeflerinin büyük çoğunluğu beta-catenin bağımlı ancak c-Myc bağımsızdır.


Uncoupling Mitochondrial Respiration for Diabesity.

Son zamanlarda, adaptif termogenez mekanizması, kahverengi ve gri yağ hücrelerinde unkuplaj proteini 1 (UCP1) ifadesine atfediliyordu. UCP1, iç mitokondriyal zarın proton sızıntısını katalize etmekle bilinir, bu da ATP üretmeyen ve enerji harcamasında artışa neden olan ayrık oksidatif metabolizmaya yol açar. Bu nedenle, UCP1 ifadesini artıran kahverengi ve gri yağ dokusunun artırılması, obezite ile ilişkili bozukluklar için uygulanabilir bir hedeftir. Son çalışmalar, mitokondriyel solunumu unkuplaj için UCP1'e bağımlı olmayan bir yol gösteriyor. Bir sırlı enzim, PM20D1, UCP1+ yağ hücrelerinde zenginleşir ve N-akil amino asitleri oluşturmak için katalitik ve hidrolitik aktivite gösterir. N-akil amino asitleri, fizyolojik konsantrasyonlarda mitokondriyel solunumun endojen unkuplajını sağlayan maddelerdir. PM20D1 veya ürünlerinin (N-akil amino asitleri) diyetle tetiklenen obez farelere verilmesi, enerji harcamasını artırarak glikoz toleransını iyileştirir. Kısa süreli çalışmalarda, tedavi edilen hayvanlar toksisite göstermezken, öncelikle yağ dokusunda %10 kilo kaybı yaşarlar. Bu metabolik yolun daha fazla araştırılması, diyabet ve obezite ile ilişkili diyabetik obezite hastalığı için yeni tedaviler belirleyebilir.


A functional polymorphism in the prodynorphin gene promotor is associated with temporal lobe epilepsy.

Prodynorfin geni (PDYN), dynorfin adı verilen antikonvülsan peptidi kodlayan, nöbet bastırıcı geni ve dolayısıyla temporal lob epilepsiye karşı duyarlılığı düzenleyen olası bir modülatör olarak güçlü bir adaydır. 155 temporal lob epilepsisi hastası ve 202 kontrol üzerinde bir vaka-kontrol ilişkili çalışma gerçekleştirdik ve PDYN promotör düşük ifade L-alelinin, ailede nöbet öyküsü olan hastalarda temporal lob epilepsisi için artmış bir risk sağladığını bulduk. Aile geçmişi ne olursa olsun, L-homozigotlar ikincil genel nöbetler ve status epileptikus için daha yüksek bir riske sahiptir.


Cardiovascular and renal benefits of dry bean and soybean intake.

Kurutulmuş fasulye ve soya fasulyesi besin değeri yüksek, lif açısından zengindir ve yüksek kaliteli protein kaynaklarıdır. Hem kurutulmuş fasulye hem de soya fasulyesi alımının koruyucu ve terapötik etkileri belgelenmiştir. Çalışmalar, kurutulmuş fasulye alımının serum kolesterol konsantrasyonlarını azaltma potansiyeline sahip olduğunu, diyabet durumunun birçok yönünü iyileştirebileceğini ve kilo kontrolüne yardımcı olan metabolik faydalar sağlayabileceğini göstermektedir. Soya fasulyesi, genistein ve diadzein gibi birçok biyolojik işlevi olan izoflavonların benzersiz bir kaynağıdır. Soya fasulyesi ve soya gıdaları, kolesterol azaltımı, iyileştirilmiş damar sağlığı, kemik mineral yoğunluğunun korunması ve menopoz semptomlarının azaltılması gibi çok yönlü sağlık teşvik edici etkilere sahip olabilir. Soya, böbrek fonksiyonu üzerinde yararlı etkilere sahip gibi görünmektedir, ancak bu etkiler tam olarak anlaşılmamıştır. Soyu yüksek miktarda tüketen nüfuslarda belirli kanserlerin daha düşük prevalansları gözlemlenmesine rağmen, soya için koruyucu bir rolün açıklığa kavuşturulması için kesin deneysel veriler yetersizdir. Baklagil ürünleri ve kaynaklarının mevcudiyeti artmaktadır, diyetine kurutulmuş fasulye ve soya gıdaları eklemek pratik ve keyifli olabilir. Daha bitkisel bir diyete doğru bir kayma ile, kurutulmuş fasulye ve soya, kronik hastalığın tedavisinde ve önlenmesinde güçlü araçlar olacak.


Nonuniform probability of glutamate release at a hippocampal synapse.

Sinirsel plastikliğin altında yatan önemli bir mekanizma, nörotransmiter salım olasılığının (Pr) değişimi. Pr'nin genellikle tek bir sinapsın tüm terminalleri için aynı olduğu varsayılır, ancak bu varsayım, merkezi sinir sistemindeki sinaptik terminallerin düzensiz boyut ve yapısıyla uzlaşılması zor. Salım olasılığı, kültürlenmiş hipokampal nöronlardaki uyarıcı sinapslarda, N-metil-D-aspartat reseptörü ile medyalı sinaptik akımları kalıcı açık kanal bloker MK-801 ile kademeli olarak engelleyerek ölçüldü. Salım olasılığı tek bir axondan kaynaklanan terminaller için düzensizdi (0.09 ile 0.54 arasında), bunların çoğu düşük Pr'ye sahipti. Ancak, yüksek Pr'ye sahip terminaller, uzun süreli güçlendirmede meydana gelen aktiviteye bağlı düzenlemenin daha olası etkilendiği yerlerdir.


An autoimmune disease, APECED, caused by mutations in a novel gene featuring two PHD-type zinc-finger domains

Otoimmün polendokrinopati-kandit-ektodermal distrofi (APECED), tek bilinen monojenik arka plana sahip sistemik otoimmün hastalık olarak tanımlanır ve ana histokompatibilite kompleksi (MHC) bölgesi dışında yer alan ilk otoimmün bozukluktur. APECED'deki birincil biyokimyasal bozukluk bilinmemektedir. Yeni bir gen, AIRE'yi izole ettik, bu gen, iki PHD tipi çinko parmaklı motif içeren olası bir nükleer protein kodlar, bu da onun transkripsiyonel düzenlemede rol oynadığını ima eder. Bu bozukluğu olan bireylerde beş AIRE mutasyonu rapor edilmiştir. Bu, tek genli bir bozukluğun neden olduğu sistemik insan otoimmün hastalığın ilk raporudur, bu da otoimmünlüğün moleküler temellerini araştırmak için bir araç sağlar.


NuA4 lysine acetyltransferase Esa1 is targeted to coding regions and stimulates transcription elongation with Gcn5.

NuA4, Saccharomyces cerevisiae'de bulunan ana H4 lisina asetiltransferaz (KAT) kompleksi, promotörlere rekrut edilir ve transkripsiyon başlatma sürecini uyarır. NuA4 alt birimlerinde, metilize histonlara bağlanan alanlar bulunur, bu da histon metilasyonunun transkripsiyon uzaması sırasında NuA4'ü kodlamalı dizilere hedeflemesi gerektiği fikrini destekler. Gösterdik ki NuA4, fiziksel olarak uzayan polimeraz II'nin (Pol II) C-terminal alanına kinaz 7/Kin28 tarafından fosforilasyonu bağımlı olarak kotranskripsiyonel olarak rekrut edilir, ancak alt birimlere (Eaf1 ve Tra1) ihtiyaç duyulan NuA4'ün promotörlere rekrut edilmesine bağlı değildir. Set1 ve Set2 tarafından histon metilasyonu, NuA4'ün Pol II ile etkileşimi ve bazı kodlamalı bölgelere hedeflenmesi için gerekli değildir, ancak NuA4-histon etkileşimi ve H4 asetilasyonunu in vivo uyarır. NuA4 KAT'sı olan Esa1, kodlamalı dizilerde H4 asetilasyonunu artırır ve RSC'nin (SAGA'nın bir parçası olan Gcn5 ile birlikte) işgalini ve histon atılımını uyarır ve Pol II'nin transkripsiyon uzaması hızını artırır. Esa1, H3 KAT ile işbirliği yaparak bu işlevleri güçlendirir. Bulgularımız, kodlamalı dizilerde asetilasyon yoluyla nükleozom yeniden düzenlenmesi ve atılımını uyaran bir yol haritası çizer ve Pol II'nin in vivo transkripsiyon uzamasını uyarır.


Targeting mitotic exit leads to tumor regression in vivo: Modulation by Cdk1, Mastl, and the PP2A/B55α,δ phosphatase.

Mitotik çıkış hedefi, son zamanlarda kanser tedavisi için uygun bir yaklaşım olarak önerilmiştir. Genetik olarak değiştirilmiş fareler kullanılarak, APC/C ko-faktörü Cdc20'nin embriyonik veya yetişkin hücreler, bunlara öncül/kök hücreleri de dahildir, anafazın başlaması için hayati olduğunu gösteriyoruz. Cdc20'nin yok edilmesi, agresif tümörlerin verimli gerilemesine neden olurken, mevcut mitotik ilaçlar sınırlı etkiler gösterir. Bununla birlikte, Cdc20 sıfır hücreleri, Cdk1 ve Greatwall (Mastl) kinazının devre dışı bırakılması durumunda mitozdan çıkabilir. Bu mitotik çıkış, B55α veya B55δ düzenleyici alt birimlerini içeren PP2A fosfataz komplekslerinin aktivitesine bağlıdır. Bu veriler, memelilerde mitotik çıkışın kritik oyuncularının önemini ve tümör hücrelerinde hücre ölümü ve mitotik çıkış arasındaki dengeyi bozma etkilerini göstermektedir.


DrugBank 5.0: a major update to the DrugBank database for 2018

DrugBank (www.drugbank.ca) bir web tabanlı veritabanıdır ve ilaçlar, mekanizmalarları, etkileşimleri ve hedefleri hakkında kapsamlı moleküler bilgiler içerir. İlk olarak 2006'da tanımlanan DrugBank, web standartlarındaki önemli gelişmeler ve ilaç araştırması ve geliştirme alanındaki değişen ihtiyaçlar nedeniyle son 12 yıldır sürekli olarak gelişti. Bu yılki güncelleme, DrugBank 5.0, son 10 yıldan bu yana veritabanına yapılan en önemli yükseltmedir. Birçok durumda, mevcut veri içeriği son güncellemeden bu yana %100 veya daha fazla arttı. Örneğin, veritabanındaki araştırma ilaçlarının toplam sayısı neredeyse %300 arttı, ilaç-ilaç etkileşimleri sayısı %600'e yaklaştı ve SNP ile ilişkili ilaç etkileri sayısı 3000'den fazla arttı. İlaç belirtileri, ilaç bağlanma verileri ve ilaç-ilaç ve ilaç-gıda etkileşimleri konusunda önemli iyileştirmeler yapıldı. DrugBank 5.0'a çok sayıda yeni veriler de eklendi. Bu, yüzlerce ilacın metabolit seviyeleri (farmakometabolomik), gen ifade seviyeleri (farmakotranskriptomik) ve protein ifade seviyeleri (farmakoproteomik) üzerindeki etkisine ilişkin bilgileri içerir. Yeni veriler, yüzlerce yeni ilaç klinik denemelerinin ve mevcut ilaç yeniden kullanım denemelerinin durumu hakkında da eklendi. DrugBank web sitesinin içeriği, arayüzü ve performansı konusunda birçok önemli iyileştirme yapıldı ve bunlar farmakolojik araştırma, farmasötik bilim ve ilaç eğitimi alanlarında kullanım kolaylığını, yararlılığını ve potansiyel uygulamalarını büyük ölçüde artıracaktır.


Analyzing mechanisms of alternative pre-mRNA splicing using in vitro splicing assays.

In vitro pre-mRNA splisleme analizini sağlayan deneysel yöntemlerin geliştirilmesi, splisleme işaretlerini ve bu süreci tamamlayan makineyi karakterize eden birçok temel özelliğin keşfine yol açtı. Çünkü in vitro deneyler çeşitli biyokimyasal yaklaşımlar ile manipüle edilebilir, test tübünde alternatif pre-mRNA splislemesini araştırmanın esnekliği sonsuz gibi görünüyor. Önemli olan, reaksiyon koşullarındaki değişikliklerin, reaksiyon ara ürünlerinin birikimi, izolasyonu ve karakterizasyonu ile sonuçlanmasıdır, bu da splisomun intronu çıkarmadaki mekanizmasını anlamak ve düzenleyici elementlerin genel splisleme makinesini splis sitlerini ve alternatif eksonları tanımlamada nasıl yardım ettiği konusunda içgörüler elde etmek için bir ön koşuldur. Bu önemli deneysel avantajlar, in vitro splisleme sistemini, RNA transkripsiyonu ve diğer RNA işleme olaylarından bağımsız bir yaklaşım olmasına rağmen, doğal mRNA biyogenez sürecinden biraz sapmasına rağmen, standart bir deneysel yöntem haline getirdi. Burada, in vitro splisleme deneyleri yapmak için gerekli araçları ve teknikleri açıklıyoruz. Çeşitli deneysel tasarımların analizleri, splis sit tanımı ve etkinliğinin genel splisleme makinesi ile iletişimi anlamak için kullanılan yaklaşımları vurgulamak için sunulmuştur. Splicleme kinetiğini ölçme, pre-splisomik komplekslerin oluşumunu gözlemleme ve in vitro sistemi manipüle etme ve değiştirme yöntemleri, alternatif splislemede düzenleyici etkilerin çözülmesi için sunulmuştur.


New Roles for Pharmacists in Community Mental Health Care: A Narrative Review

İlaçlar, birçok zihinsel hastalığın tedavisinde önemli bir tedavi yöntemi olup, dünya çapında zihinsel bozuklukların artan yükü nedeniyle eczacılar, zihinsel hastalığa sahip kişilere destek olmak için daha büyük bir rol oynamak için ideal konumdadırlar. Bu anlatım incelemesi, eczacı tarafından sunulan hizmetlerin zihinsel sağlık bakımı içindeki kanıtlarını açıklamayı ve daha geniş zihinsel sağlık bakım ekibinin bir parçası olarak eczacı hizmetlerinin benimsenmesini artırmaya yönelik engelleri ve kolaylaştırıcıları ele almayı amaçlamaktadır. Bu anlatım incelemesi üç ana bölüme ayrılmıştır: (1) çok disiplinli ekiplerde eczacının rolü ve zihinsel hastalığın erken tespitine destek; (2) eczacının ilaç incelemesi, ilaç uyumu iyileştirme stratejileri, antipsikotik çoklu ilaç kullanımı ve ortak karar alma gibi ilaç kullanımının kalitesini destekleme rolü; ve (3) zihinsel sağlık eczacılığı hizmetlerinin uygulanmasıyla ilgili engeller ve kolaylaştırıcılara odaklanma, organizasyonel kültür ve zihinsel sağlık damgalaması. İlk bölümde, inceleme, çok disiplinli ekiplerde eczacıların yeni rollerini, örneğin vaka konferanslarında veya işbirliğiyle ilaç terapi yönetiminde; ve artan eczacı katılımından yararlanacak yeni rolleri, örneğin zihinsel sağlık durumlarının erken tespitinde, bakım planlarının geliştirilmesinde ve zihinsel sağlık sorunları olan kişilerin takip edilmesinde sunmaktadır. İkinci bölümde, ilaç inceleme hizmetleri ve diğer eczacı tarafından yönetilen müdahaleler, psikiyatrik ilaçların uygunsuz kullanımını azaltmak ve ilaç uyumu iyileştirmek için etkilerini açıklamaktadır. Diğer yeni potansiyel roller, antipsikotik çoklu ilaç kullanımının yönetimi ve hasta merkezli bakıma katılımı da tartışılmaktadır. Son olarak, zihinsel sağlık sorunlu hastaların bakımında eczacıların tutumları, damgalama ve becerileriyle ilgili engeller ve eczacı-hekim işbirliğini etkileyen engeller açıklanmaktadır, ayrıca zihinsel sağlık damgalamasını azaltmak için stratejiler sunulmaktadır.


UV light-induced DNA synthesis arrest in HeLa cells is associated with changes in phosphorylation of human single-stranded DNA-binding protein.

İnsan HeLa hücrelerinden elde edilen ekstraktlarda DNA replikasyon aktivitesinin UV ışınımı sonrasında azaldığını gösteriyoruz. Bu hücre kültürlerinde hücre döngüsünün UV ile tetiklenen engeline paralel olarak in vitro replikasyon aktivitesinde değişiklikler gözlemleniyor. UV ışınımı ayrıca insan tek iplikli DNA bağlayıcı protein (hSSB) 34 kDa alt biriminde spesifik fosforilasyon deseninde değişikliklere de neden oluyor. hSSB'nin hiperfosforile edilmiş formu, UV ile ışınlandırılmış hücrelerin ekstraktlarında in vitro DNA replikasyon aktivitesinin azalmasıyla korelasyon gösteriyor. Bu aktivite, saflaştırılmış hSSB'nin ekstraktlara eklenmesiyle in vitro olarak bu ekstraktlarda yeniden sağlanabilir. Bu sonuçlar, UV ile tetiklenen DNA sentezinin duraklamasının kısmen hSSB'nin fosforilasyonla ilişkili aktivitesindeki değişiklikler aracılığıyla medyalandığını, DNA replikasyon makinesinin temel bileşeni olan hSSB'nin, öneriyor.


P446L-importin-beta inhibits nuclear envelope assembly by sequestering nuclear envelope assembly factors to the microtubules.

P446L mutasyonu olan Drosophila importin-beta (P446L-imp-beta), dominant negatif bir şekilde nükleer zar (NE) montajını engelleyen bir protein olarak raporlanmıştır. P446L-imp-beta'nın çalışma mekanizmasını açıklarken, Sepharose topları üzerinde in vitro NE montajını incelemiş olduk. Drosophila embriyosu ekstraktları, Ran ile kaplanmış Sepharose topları üzerinde NE montajını desteklerken, P446L-imp-beta'nın ekstraktlara eklenmesiyle NE montajı gerçekleşmez. Ayrıca, importin-beta ile kaplanmış toplar üzerinde de bir NE oluşur. Şaşırtıcı bir şekilde, P446L-imp-beta, Sepharose toplarına bağlandığında, normal importin-beta kadar verimli bir şekilde NE vesiküllerini çeker. P446L-imp-beta'nın davranışındaki bu tutarsızlık, mikrotüb (MT) bağlama yeteneğinin, normal importin-beta'ya kıyasla arttığı ile ilgilidir. Normal importin-beta, MT'lere bağlanabilir ve RanGTP ile etkileşime girdiğinde bağlanma azalırken, P446L-imp-beta, RanGTP ile MT'lerden kaldırılamaz. P446L-imp-beta, normal importin-beta gibi, mitozun sonunda NE montajında gerekli olduğu bilinen bazı tipteki nucleoporinler ile bağlanır. Görünüşe göre, P446L-imp-beta'nın NE montajını engellemesi etkisi, bazı NE montajında gerekli olan nucleoporinleri MT'lere bağlayarak onları engellemesinden kaynaklanmaktadır.


Histone chaperones and nucleosome assembly.

Son nucleozom çekirdeği yapılar, histon-histon ve histon-DNA etkileşimlerinin ayrıntılarını ortaya çıkarıyor. Bu yapılar, çoğaltma ve transkripsiyon sırasında kromatin montajı ve dinamiklerinin anlaşılması için bir zemin hazırladı. Histon kapıcıları ve kromatin yeniden düzenleme kompleksleri bu süreçlerin her ikisinde de önemlidir. Nucleozom ve protein çekirdeği olan histon oktamer, iki katlı simetriye sahiptir, ve histon kapıcıları bu simetriyi kullanarak çekirdek histonlara bağlanabilir. Son araştırmalar, nucleoplazmin pentamerin, histon depolaması, sperm kromatinin dekonduksiyonu ve nucleozom montajı gibi süreçlerde aracılık edebileceğini öne sürüyor. Bu modelde, kapıcı üzerine histon bağlanması, stereospezifik etkileşimler ve paylaşılan iki katlı eksenle gerçekleşiyor.


Intestinal methane production in obese individuals is associated with a higher body mass index.

ARKA PLAN Obezite, Amerika Birleşik Devletleri'nde 3 kişiden 1'ini etkileyen bir salgındır ve son kanıtlar, enterik mikrobiyotanın obezitenin gelişmesinde önemli bir rol oynayabileceğini öne sürmektedir. Bu çalışma, insan konuları arasında metanojenik arkelerin obezite ile ilişkisini değerlendirdi. YÖNTEM Çalışmaya, vücut kitle indeksi (VKİ) 30 kg/m² veya daha yüksek olan, bir üçüncül sağlık merkezi tıbbi merkezin kilo verme programından proaktif olarak seçilen konular dahil edildi. Çalışmanın dahil etme kriterlerini karşılayan konular, bir dizi görsel analoj skoru içeren bir anket doldurmaları istendi. Daha sonra, metana seviyelerini ölçmek için tek bir son egzersiz solunum numunesi sağladılar. Bivariate ve çoklu analizler, VKİ ile ilişkileri belirlemek için kullanıldı. SONUÇLAR Toplamda 58 hasta işe alındı. Hastaların %20'si (n = 12), >3 parça/millon (ppm) metan içeren solunum testi sonuçlarına sahipti, ortalama solunum metan konsantrasyonu 12.2±3.1 ppm idi. Metan pozitif konuların (45.2±2.3 kg/m²) VKİ, metan negatif konulara (38.5±0.8 kg/m²; P=.001) kıyasla önemli ölçüde daha yüksek olduğu görüldü. Metan pozitif konular ayrıca, metan negatif konulara kıyasla daha şiddetli kabızlığa sahipti (21.3±6.4 vs 9.5±2.4; P=.043). Çoklu regresyon analizi, VKİ ile metan, kabızlık ve antidepresan kullanımı arasındaki önemli bir ilişki gösterdi. Bununla birlikte, metan, antidepresan kullanımını kontrol ederken (P<.001) ve hem kabızlık hem de antidepresan kullanımını kontrol ederken (6.55 kg/m² daha yüksek VKİ; P=.003) bağımsız bir VKİ artışı tahminçisi olarak kaldı. SONUÇ Bu, daha yüksek bir metan konsantrasyonu solunum testi ile tespit edilen insan konuları arasında önemli ölçüde daha fazla obeziteyi tahmin eden ilk çalışmadır.


Study of infectious intestinal disease in England: rates in the community, presenting to general practice, and reported to national surveillance. The Infectious Intestinal Disease Study Executive.

# Amaç: Toplumda ve genel pratisyenlere sunulan bulaşıcı bağırsak hastalığının (BBH) sıklığını ve etyolojisini belirlemek ve ulusal laboratuvar tabanlı gözetimle karşılaştırmaktır.

# Yöntem: Toplum tabanlı kohort incelme, genel pratisyenlere dayalı incelme ve ulusal laboratuvar gözetimine bağlı vakaların eşleştirilmesi.

# Çalışma Alanı: İngiltere'deki 70 genel pratisyenlik.

# Katılımcılar: Bu pratisyenliklere kayıtlı 459.975 hasta. Toplum gözetimi için rastgele seçilen 9776 hasta.

# Ana Değerlendirme Kriterleri: Toplumda ve genel pratisyene bildirilen BBH'nin sıklığı.

# Sonuçlar: Toplum kohortunda 781 vaka tespit edildi, bu da 19,4/100 kişi-yıl (güven aralığı %95, 18,1-20,8) incelme oranına karşılık geliyor. Genel pratisyene 8770 vaka sunuldu (3,3/100 kişi-yıl, 2,94-3,75). Ulusal gözetime tek bir vaka rapor edilirken, laboratuvara gönderilen 6,2 dışkı örneği, genel pratisyene sunulan 23 vaka ve toplumda 136 vaka vardı. Toplumdaki vakalar ile ulusal gözetime ulaşan vakalar arasındaki oran, bakteriyel patojenler için (salmonella 3,2:1, campylobacter 7,6:1) virüsler için (rotavirus 35:1, küçük yuvarlak yapıya sahip virüsler 1562:1) daha düşüktü. Belirli bir organizma tespit edilmeyen birçok vaka vardı.

# Sonuç: Her yıl 5 kişiden 1'inde BBH görülür ve bunlardan 6'da 1'i genel pratisyene başvurur. Ulusal laboratuvar gözetim sistemi tarafından kaydedilmeyen vaka oranı yüksektir ve mikroorganizma bazında büyük farklılıklar gösterir. BBH'ler için ulusal laboratuvar gözetim sistemini tamamlayıcı yöntemler düşünülmelidir.