Lack of Absent in Melanoma 2 (AIM2) expression in tumor cells is closely associated with poor survival in colorectal cancer patients.

Kolorektal kanser hücreleri üzerine işlevsel çalışmalar, interferon indüklenebilir çift sarmal DNA sensörü Eksik Melanom 2 (AIM2)'nin kanser ilerlemesinde koruyucu bir rol oynadığını işaret etti. Yüksek mutasyon oranı ve AIM2 ifadesinin bir alt grup kolorektal kanserlerde önceden tespit edilmesi göz önüne alındığında, burada tümör hücrelerindeki AIM2 ifadesinin hasta prognozu (5 yıllık takip) ile ilişkisini araştırdık. 476 eşleşen doku çiftleri (kolorektal tümör ve normal kolon epiteliyumu) üzerine iki bağımsız gözlemci tarafından doku mikroarray analizi gerçekleştirildi. 62 hastanın örnekleri, takip bilgisi eksikliği veya doku örneklemesi öncesi neoajuvant tedavi nedeniyle dışlandı. Kalan 414 doku çiftlerinden 279'u (67.4%), kanser hücrelerinde epitel hücrelerine kıyasla azaltılmış AIM2 ifadesini gösterdi. 38 hasta (9.18%), tümör hücrelerinde tamamen kaybolmuş AIM2 ifadesine sahipti. Cinsiyet, yaş, kanser evresi, tümör yeri, tümör derecesi ve kemoterapi ayarlamalarından sonra, AIM2 ifadesinin tamamen olmaması, genel ölüm oranında (HR=2.40; 95% CI=1.44-3.99) ve hastalık özel ölüm oranında (HR=3.14; 95% CI=1.75-5.65) AIM2 pozitif tümör örneklerine kıyasla 3 katına kadar artışla ilişkilendirildi. Sonuçlarımız, kolorektal kanserde kötü sonuçla yakından ilişkili olmayı gösteren AIM2 eksikliğinin kanıtlarını sunmaktadır. Veriler, kolorektal tümörlerin ilerlemesine karşı koruyucu bir rol oynayan AIM2'nin güçlü bir şekilde desteklediğini göstermektedir. AIM2 ifadesinin eksikliğinin kötü prognozlu kolorektal kanser hastalarının tanımlanmasında bir biyomarker olarak kullanılıp kullanılamayacağını değerlendirmek için daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır.


VSL#3 probiotic upregulates intestinal mucosal alkaline sphingomyelinase and reduces inflammation.

ARKA PLAN Alkaline sfingomiyelinaz, safra ve ince bağırsak sınırında bulunan, yalnızca bu bölgelerde bulunan bir enzimdir. Sfingomiyelin'i seramid, sfingozin ve sfingozin-1-fosfat'a hidrolize eder, böylece epitel hücrelerinin programlı ölümü (apoptozisi) tetikler. Ön kanserli ve kanserli ince bağırsak epitellerinde ve ülseratif kolit dokusunda azalmış alkalik sfingomiyelinaz seviyeleri bulunmuştur. Probiyotik bakteriler, sfingomiyelinazın bir kaynağı olabilir.

HEDEF Amacımız, VSL#3 probiyotik tedavisinin, hem farelerde kolit modeli hem de ülseratif kolit hastalarında mukozal alkalik sfingomiyelinaz seviyelerini nasıl etkilediğini belirlemektir.

YÖNTEM Interleukin-10 geni eksik (IL10KO) fareler ve kontrol tip fareler, üç hafta boyunca günde 10(9) kolonizasyon formlu birim (CFU) VSL#3 ile tedavi edildi. Daha sonra, ilik ve kolon dokusunda alkalik sfingomiyelinaz aktivitesi ölçüldü. Ayrıca, 15 ülseratif kolit hastası, günde iki kez 900 milyar bakteri içeren VSL#3 ile beş hafta boyunca tedavi edildi. Hastalarda, tedavi öncesi ve sonrası elde edilen ülseratif kolit aktivite endeksi puanlarının karşılaştırılması ile alkalik sfingomiyelinaz aktivitesi ölçüldü.

SONUÇLAR IL10KO farelerde kolon (P=0.02) ve ilik (P=0.04) dokularında alkalik sfingomiyelinaz seviyelerinde düşüş görüldü. Bu farelerin VSL#3 ile tedavisi, hem kolon (P=0.04) hem de ilik (P=0.01) dokularında mukozal alkalik sfingomiyelinaz aktivitesinin artmasına neden oldu. İnsan ülseratif kolit hastalarına VSL#3 tedavisi, ülseratif kolit aktivite endeksi puanlarını 5.3+/-1.8946'dan 0.70+/-0.34'e (P=0.02) düşürdü ve mukozal alkalik sfingomiy


Nodal/Activin signaling predicts human pluripotent stem cell lines prone to differentiate toward the hematopoietic lineage.

Farklı insan çoklu potansiyel kök hücre (hPSC) hatları arasında kalıtsal spesifik farklılaşma potansiyeli değişir, bu nedenle belirli bir hat için en yüksek farklılaşma potansiyeline sahip hPSC hatlarını öngörmek son derece arzu edilir. 14 insan embriyosal kök hücre (hESC) / indüklenmiş çoklu potansiyel kök hücre (iPSC) hattının hematopoetik potansiyelini karşılaştırdık. Farklı zaman noktalarında hemojenik öncüllerin, ilkel ve olgun kan hücrelerinin ve koloniler oluşturma biriminin (CFU) ortaya çıkışı analiz edildi. hPSCs arasında kan farklılaşmasına eğilimde önemli farklılıklar gözlemlendi: bazı hPSCs iyi kan farklılaşma potansiyeline sahipken, diğerleri neredeyse kan farklılaşma kapasitesi göstermedi. Korelasyon çalışmaları, CFU potansiyelinin hemojenik öncüller ve ilkel kan hücreleri ile güçlü korelasyon gösterdiğini, ancak olgun kan hücreleri ile korelasyon göstermediğini ortaya koydu. Mesoendodermal ve hematopoetik transkripsiyon faktörlerinin gelişimsel ilerleyişi, hem hematopoetik başlatma hem de olgunlaşma verimliliği ile hiçbir korelasyon göstermedi. Mikroarray çalışmaları, iyi ve kötü hematopoetik potansiyele sahip hPSCs arasında farklı gen ifade profilleri olduğunu gösterdi. Neuroektodermal ilişkili genler, kan farklılaşmasına yatkın hPSCs'de aşağı yönlendirilirken, Nodal/Aktivin sinyalizasyonunun birçok üyesi yukarı yönlendirildi, bu da bu sinyalin iyi kan farklılaşma potansiyeline sahip hPSC hatlarını öngördüğünü öne sürüyor. Nodal/Aktivin sinyalizasyonu ve kan farklılaşma potansiyeli arasındaki ilişki, kaybı ve kazancı işlevsel deneylerle doğrulandı. Verilerimiz, farklı hPSC'ler arasında kalıtsal spesifik farklılaşma potansiyelini belirlemek için öngörücü karşılaştırmalı çalışmaların değerini pekiştirir ve Nodal/Aktivin sinyalizasyonunun kan belirlenmesine yatkın hPSC hatlarını öngördüğünü gösterir.


Addition of a Gastrointestinal Microbiome Modulator to Metformin Improves Metformin Tolerance and Fasting Glucose Levels.

ARKA PLAN Metforminin olumsuz etkileri öncelikle gastrointestinal (GI) intoleransa bağlıdır, bu da dozajı etkili bir seviyeye çıkarmayı sınırlayabilir veya ilacın kesilmesine neden olabilir. Bazı metformin yan etkileri, GI mikrobiyomunda kaymalara bağlanabilir, bu nedenle GI mikrobiyom modülatörü (GIMM) ile metforminin birlikte kullanımının GI semptomları üzerinde iyileştirici bir etkisi olup olmadığını test ettik. YÖNTEM 2 dönemli çapraz çalışma tasarımı kullanıldı ve 2 tedavi sırası uygulandı: ya dönem 1'de plasebo, dönem 2'de GIMM veya tersi. Çalışma dönemleri 2 hafta sürdü, 2 haftalık bir aralıktan sonra. İlk hafta boyunca, tip 2 diyabet (T2D) hastaları, metformin GI intoleransı yaşadıklarında, kahvaltı ve akşam yemeği ile birlikte 500 mg metformin ve atanan NM504 (GIMM) veya plasebo ile tedavi edildi. İkinci hafta boyunca, 10 hasta, 500 mg metformin (günde 3 kez), GIMM veya plasebo ile ilk ve üçüncü günlük metformin dozlarıyla birlikte aldı. Hastalar, metformin dozunu tolere edemeyecekleri takdirde kesmeye izin verildi. SONUÇlar Metformin ve GIMM tedavisinin kombinasyonu, plasebo kombinasyonuna kıyasla metformine daha iyi tolerans puanı verdi (6.78 ± 0.65 [ortalama ± standart hata] vs. 4.45 ± 0.69, P = .0006). Ortalama oruçtaki kan şekeri seviyeleri, metformin-GIMM kombinasyonunda (121.3 ± 7.8 mg/dl) plasebo-metformin kombinasyonuna (151.9 ± 7.8 mg/dl) kıyasla anlamlı olarak daha düşüktü (P < .02). SONUÇ Metformin ile birlikte bir GI mikrobiyom modülatörü kullanmak, T2D hastalarında metforminin daha yaygın kullanımını ve hastalığın tedavisinin iyileştirilmesini sağlayabilir.


Diverse tumorigenic pathways in ovarian serous carcinoma.

Bu çalışma, 108 sporadik seröz ovary neoplazmlarında genetik değişiklikleri analiz etmek ve ovary seröz karsinogenezini aydınlatmak amacıyla gerçekleştirildi. Sonuçlarımız, seröz sınırlı tümörler (SBT'ler), invazif olmayan mikropapiller seröz karsinomlar (MPSC'ler) ve invazif mikropapiller seröz karsinomlarda yaklaşık %50'lik bir oranla K-ras mutasyonlarının meydana geldiğini göstermektedir. Ayrıca, seröz sınırlı tümörler ile invazif olmayan ve invazif mikropapiller seröz karsinomlar arasında kromozom 1p, 5q, 8p, 18q, 22q ve Xp'nin alel dengesizliğinin derecesinde kademeli bir artış gözlemlenmiştir. Buna karşılık, yüksek dereceli (konvansiyonel seröz karsinom) tümörler, 23 vaka incelenen tüm durumlarda K-ras'ın normal tipte olduğunu ve hatta gelişmiş evre tümörlerine benzer şekilde küçük (erken) birincil tümörlerde bile yüksek bir alel dengesizliği sıklığı gösterdi. Bu bulgulara dayanarak, ovary seröz karsinogenezisi için ikili bir model önermekteyiz. Bir yol, SBT'den başlayarak invazif olmayan ve ardından invazif MPSC'ye kademeli ilerlemeyi içerir. Diğer yol, ovary yüzey epiteli veya dahil kistlerden hızlı bir şekilde konvansiyonel (yüksek dereceli) seröz karsinom'a ilerlemeyi karakterize eder.


Tissue-inherent fate of GPI revealed by GPI-anchored GFP transgenesis.

Hayvanlarda glycosylphosphatidylinositol (GPI) kaderini netleştirmek için, GPI'ye bağlı geliştirilmiş yeşil floresan protein (EGFP-GPI) ve bu füzyon yapısını taşıyan transgenik fareler geliştirdik. Hücre kültürlerine eklendiğinde, EGFP-GPI proteini, GPI biyosenteziye bağlı olarak plazma membranlarına ve mikrosomlara doğru doğru sıralandı. EGFP-GPI transgenik fareler, geniş bir transgenik ifade gösterdi. Histolojik olarak, çeşitli epitellerde, sinir sisteminde ve karaciğerde belirgin polarize bir lokalizasyon ve bazı eksokrin bezlerden salınan EGFP-GPI proteini gözlemlendi, ayrıca epitel olmayan dokularda da non-polarize bir varlığa sahipti, bu da GPI sıralamasının dokuya özgü bir şekilde olduğunu gösterdi.


Essential role for the SANT domain in the functioning of multiple chromatin remodeling enzymes.

SANT etki alanı, c-myb'in DNA bağlama alanına homoloji gösteren bir dizi ökaryotik transkripsiyonel düzenleyici proteinde bulunan yeni bir motiftir. Burada, SANT etki alanının, mayada Swi3p, Ada2p ve Rsc8p'in (üç farklı kromatin yeniden düzenleme kompleksinin alt birimleri) canlı işlevleri için gerekli olduğunu gösteriyoruz. Ayrıca, Ada2p'nin SANT etki alanının, Gcn5p içeren doğal HAT komplekslerinin histon deasetiltransferaz aktivitesi için gerekli olduğunu buluyoruz. Ayrıca, kinetik analizler, Ada2p'ye bağlı bir histon kuyruk bağlama ve enzimatik katalizde Gcn5p'nin artışı için bütün bir SANT etki alanının gerekli olduğunu gösteriyor. Sonuçlarımız, SANT etki alanlarının histon N-terminal kuyruklarla işlevsel etkileşimler için genel bir rol oynayabileceğini destekliyor.


Mechanisms of pancreatic beta-cell death in type 1 and type 2 diabetes: many differences, few similarities.

Tip 1 ve tip 2 diyabet, ilerleyici beta hücre başarısızlığı ile karakterizedir. Apoptoz, her iki diyabet formunda da beta hücre ölümünün muhtemelen ana şeklidir. Tip 2 ve tip 1 diyabetlerde besin ve sitokinlere bağlı beta hücre ölümünün mekanizmalarının son ortak bir yola sahip olduğu öne sürülmüştür, bu yol iltihaplı (IL)-1beta, nükleer faktör (NF)-kappaB ve Fas'ı içerir. Burada tip 1 ve tip 2 diyabetlerde beta hücre ölümünün mekanizmalarının benzerliklerini ve farklılıklarını inceliyoruz. Tip 1 diyabetteki iltihaplı lezyonlarda, istila eden bağışıklık hücreleri, IL-1beta, tümör nekroz faktörü (TNF)-alfa ve interferon (IFN)-gamma gibi sitokinler üretir. IL-1beta ve/veya TNF-alfa ile IFN-gamma, NF-kappaB ve STAT-1 gibi transkripsiyon faktörleri tarafından kontrol edilen beta hücre gen ağlarını etkinleştirerek beta hücre apoptozunu tetikler. NF-kappaB aktivasyonu, nitrik oksit (NO) ve kemokinlerin üretimine ve endoplazmik retikülum (ER) kalsiyumunun tükenmesine yol açar. Beta hücre ölümünün yürütülmesi, mitogen aktivasyonlu protein kinazlarının etkinleştirilmesi, ER stresinin tetiklenmesi ve mitokondriyal ölüm sinyallerinin salınımı yoluyla gerçekleşir. Kronik olarak yüksek glikoz ve serbest yağ asitleri (FFAs) seviyelerine maruz kalmak, tip 2 diyabette beta hücre işlev bozukluğuna ve beta hücre apoptozuna neden olabilir. Yüksek glikoz, başlangıçta "glikoz hiper duyarlılığı" tetikler ve daha sonra apoptoz yoluyla farklı mekanizmalarla sonuçlanır. Bununla birlikte, yüksek glikoz, Psammomys obesus'ta veya insan veya fare beta hücrelerinde in vitro veya in vivo olarak IL-1beta, NF-kappaB veya indüklenebilir nitrik oksit sintezini tetiklemez veya etkinleştirmez. FFAs, ER stresi yoluyla beta hücre apoptozuna neden olabilir, bu da NF-kappaB ve NO bağımsızdır. Bu nedenle, sitokinler ve besinler, beta hücre ölümünü temel olarak farklı mekanizmalar


Health-related quality of life among children with acute lymphoblastic leukemia.

ARKA PLAN Hedef, akut lenfoblastik lösemi (ALL) tedavisi gören çocukların sağlık ile ilgili yaşam kalitesini (HRQL) nicel olarak belirlemek ve spesifik iyileştirme gerektiren engelleri tespit etmekti. YÖNTEM İki tür katılımcı dahil edildi: çok merkezli klinik deneme kapsamında 5 yaş ve üstü ALL hastaları ve genel nüfus kontrol grupları. Hastalar, aktif tedavi aşamalarının tüm dört büyük aşamasında ve tedaviden yaklaşık 2 yıl sonra değerlendirildi. Sağlık durumu ve HRQL, HEALTH UTILITIES INDEX® (HUI®) Mark 2 (HUI2) ve Mark 3 (HUI3) kullanılarak ölçüldü. HRQL puanları, kalite ayarlı yaşam yılları (QALY) hesaplamak için kullanıldı. Aşırı engellilik oranları, iyileştirme için özellikler belirledi. SONUÇLAR HUI değerlendirmeleri (n = 749), beş aşamada toplandı. Ortalama HRQL, indüksiyon aşamasından post-tedavi aşamasına kadar arttı (P < 0.001). HRQL'ye, demografik veya tedavi etkileri dışında, devam tedavisi sırasında asparaginazın türü (HUI2 için P = 0.005 ve HUI3 için P = 0.007) dışında önemli etkiler görülmedi. Hastalar ve kontroller arasındaki ortalama HRQL puanlarındaki farklar, aktif tedavi aşamalarında (P < 0.001) önemliydi ancak post-tedavi aşamasında değildi. Kontrol grubuna göre, hastalar aktif tedavi sırasında yaklaşık 0.2 QALY kaybetti. Engellilik, hareketlilik/yürüyüş, duygu, kişisel bakım ve ağrıda gözlemlendi ve zaman içinde azaldı. SONUÇ Hastalar, aktif tedavi aşamalarında HRQL'de önemli ancak azalan eksiklikler yaşadı: Bu, mükemmel sağlıkta yaklaşık 2 ay yaşam kaybına eşdeğerdir. Tedavi sonrası 2 yıl içindeki HRQL, kontrol grubuna benziyordu. Politika zorluğu, hareketlilik/yürüyüş, duygu, kişisel bakım ve ağrıda daha az engellilikle hayatta kalma oranlarını etkilemeden yeni tedavi protokolleri geliştirmektir.


JUVENILE MORTALITY INCREASES WITH CLUTCH SIZE IN A NEOTROPICAL BIRD

Enlemdeki kuş yuva boyutundaki değişim, bir omurgalı yaşam tarihi özelliğindeki coğrafi değişimin ünlü bir örneğidir. Bu deseni açıklayan alternatif hipotezler, yuvalama predasyonu, yavru için sınırlı besin veya post-fledging genç ölümünü seçici baskılar olarak öne sürer. Panama'nın merkezinde Spotted Antbirds (Hylophylax naevioides) yuvalarının boyutunu manipüle ederek bu hipotezleri test ettik. Gözlemlerimiz, ebeveynlerin yuvalardaki aktivitesinin yuvalama predasyon oranlarını etkilemediğini ve ebeveynlerin daha büyük yuvalarda bile yavruları başarıyla besleyebileceğini gösterdi. Daha büyük yuvalar en çok uçan gençleri üretti, ancak bu bireyler daha küçük yuvalardan uçan gençlere kıyasla dağılmaya daha az eğilimliydi. Bu nedenle, yuvalama verimliliği yuva boyutuyla değişmedi. Post-fledging ölümü, yuvalama öncesi 2-3 gün yavru kütlesiyle ilişkili değildi. Aksine, farklı boyutlardaki yuvalar arasında ebeveyn yatırımının tahsisi, gençlerin hayatta kalma olasılığını etkiledi gibi görünüyor. Bu sonuçlar, post-fledging döneminde ebeveyn bakımının, tropik kuşlarda küçük yuva boyutunun evriminde potansiyel bir anahtar faktör olabileceğini ortaya koyuyor.


Diagnosis of rotator cuff tears.

Rotatör kolu yarıkları, büyük omuz yaralanmalarının neredeyse %50'sini oluşturur, ancak bazen teşhisleri zor olabilir. Teşhise yardımcı olmak için, 400 hasta üzerinde, rotatör kolu yarıkları olan ve olmayanları karşılaştırdık. Üç basit test, rotatör kolu yarığı için öngörülüydü: supraspinatus zayıflığı, dış rotasyon zayıflığı ve sıkışma. Tüm üç pozitif olduğunda veya iki test pozitif ve hasta 60 yaş veya daha büyük olduğunda, bireyde rotatör kolu yarığı olma olasılığı %98'dir; bu özelliklerin birleşmiş olarak yokluğu bu tanıyı dışlar.


Increased susceptibility to UV-induced skin carcinogenesis in polymerase eta-deficient mice.

Xeroderma pigmentosum varyant (XPV) hastalarında DNA polimeraz eta (pol eta) genindeki mutasyonlar, güneş ışığına aşırı duyarlılık ve güneşten kaynaklanan cilt kanseri riskinde önemli artışa neden olur. Pol eta'nın, UV ışığı tarafından oluşturulan sitobütan pirimidin dimerlerini verimli bir şekilde atlatma yeteneğiyle tutarlı olarak, XPV hücrelerinde Pol eta eksikliği, UV hasarlı DNA'nın çoğalmasındaki kapasiteyi azaltır ve UV ışığı tarafından tetiklenen öldürme ve mutajenizme duyarlılığı artırır. Bu ve diğer Pol eta işlevlerini daha iyi anlamak için, Pol eta eksikliği olan fareler oluşturduk. Pol eta geninde null bir mutasyona sahip homozigot fareler, ilk yıl boyunca herhangi bir açık spontan kusur göstermeden canlı, üreme ve sağlıklıdır. Bununla birlikte, bu mutlu farelerden elde edilen fibroblastlar, UV ışığına maruz kaldıklarında öldürmeye duyarlıdır ve tüm Pol eta eksikliği olan fareler, UV radyasyonundan sonra cilt tümörleri geliştirir, bu da sağlıklı kontrol grubu eşdeğerleri gibi böyle tümörler geliştirmeyen farelerle tezat oluşturur. Bu sonuçlar ve farelerin translesiyon sentezi üzerine yapılan biyokimyasal çalışmalar, Pol eta'nın, sitobütan pirimidin dimerlerini atlatma yeteneğinin, farelerde güneş ışığına bağlı cilt kanseri riskini azalttığını göstermektedir. Ayrıca, pol eta heterozigot farelerin %37,5'i, 5 aylık UV ışığına maruz kaldıktan sonra 5 ay boyunca cilt kanseri geliştirdi, bu da pol eta mutasyonlarına sahip insanlarda da cilt kanseri riskinde artış olabileceğini düşündürmektedir.


Hydrogen sulfide interacts with nitric oxide in the heart: possible involvement of nitroxyl.

## Amaçlar
Bu çalışma, farelerde kalplerinde önemli gaz aracıları olan nitrik oksit (NO) ve sülfür hidrojen (H₂S) arasındaki etkileşimi araştırmayı amaçlamaktadır.

## Yöntemler ve Bulgular
Izole edilmiş kardiyomiyositlerdeki içsel kalsiyum, Fura-2'yi içeren spektrofluorometrik yöntemle ölçüldü. Myosit kontraktilitesi, video kenar sistemi ile belirlendi. NaHS (50 µM, H₂S bağışçısı) ventriküler myositlerde dinlenme kalsiyum seviyesi, elektrikle tetiklenen (EI) kalsiyum transienleri ve hücre kontraktilitesi üzerinde önemli bir etki göstermedi. Endojenik NO üretimini l-arginin ile uyarıp veya dış kaynaklı olarak NO bağışçıları [sodyum nitroprussid (SNP) ve 2-(N,N-dietilamino)-diazenolat-2-oksit] ile uygulayarak, myosit kasılmalarının amplitüdlerini azalttık ve hücre kasılması ve gevşemesi hızlarını yavaşlattık. Beklenmedik bir şekilde, NaHS yukarıda bahsedilen üç NO artıran ajanların negatif inotropik ve lusitropik etkilerini tersine çevirdi. Ayrıca, SNP + NaHS karışımı dinlenme kalsiyum seviyesini ve EI kalsiyum transienlerinin amplitüdlerini artırdı, SNP'nin tek başına yaptığı gibi azaltmadı. Angeli'nin tuzu, nitroxil anion (HNO) bağışçısı, SNP + NaHS'nin kalsiyum yönetimi ve myosit kontraktilitesi üzerindeki etkilerini taklit etti. Üç tiyol, N-asetil-cistein, l-cistein ve glütatyon, HNO ve SNP + NaHS'nin myosit kasılması üzerindeki etkilerini ortadan kaldırdı. Ne Rp-cAMP (protein kinaz A (PKA) inhibitörü) ne de Rp-cGMP (protein kinaz G (PKG) inhibitörü), SNP + NaHS'nin etkilerini etkiledi, bu da cAMP/PKA veya cGMP/PKG bağımsız bir mekanizma olduğunu gösteriyor.

## Sonuç
Sülfür hidrojen, NO ile etkileşime girerek muhtemelen HNO olarak bilinen, tiyol duyarlı bir molekül oluşturabilir ve bu da pozitif inotropik ve lusitropik etk


A novel mechanism of rapid nuclear neutrophil extracellular trap formation in response to Staphylococcus aureus.

Neutrofil dış hücre ağları (NET'ler), antimikrobiyal moleküllerle kaplı DNA ağlarıdır ve doğal bağışıklık savunmasındaki yeni bir öldürme mekanizmasını oluştururlar. Önceki yayınlar, NET'lerin oluşmasının litik nötrofil ölümünü gerektiren oksidan bağımlı bir olayla 3-4 saat sürdüğünü bildirmiştir. Bu çalışmada, Staphylococcus aureus'a karşı nötrofilin benzersiz bir şekilde yanıt verdiği ve litik nötrofil ölümüne veya hatta plazma zarının ihlaline bile ihtiyaç duymayan yeni bir NET oluşumu süreci tanımlıyoruz. Çok loblu çekirdek hızla yuvarlanır ve yoğunlaşır. Bu süreçte, iç ve dış nükleer zarların ayrışmasını ve vesiküllerin oluşmasını gözlemledik, ayrılmış zarlar ve vesiküller ise nükleer DNA ile doluydu. Vesiküller, bütün olarak, dış hücre ortamına itildi ve patlayarak kromatinini serbest bıraktı. Bu tamamıyla benzersiz, çok hızlı (5-60 dakika) ve oksidan bağımsız bir mekanizmayı takiben gerçekleşti. Mitokondriyal DNA, bu NET'lerin çok azını veya hiç birini oluşturmuyordu. Bunlar sınırlı bir proteolitik aktiviteye sahipti ve Staphylococcus aureus'u öldürebiliyordu. Zamanla, nükleer zarın rüptürü gerçekleşti ve DNA, muhtemelen daha sonraki litik NET üretimi için, sitoplazmaya doldu, ancak bu, vesiküler serbest bırakma mekanizmasından farklıydı. Panton-Valentine leukocidin, autolizin ve bir lipaz, NET'leri tetikleyen aktiviteye sahip süpernatantlarda tespit edildi, ancak Panton-Valentine leukocidin, baskın NET tetikleyicisiydi. Yeni bir NET serbest bırakma mekanizması tanımlıyoruz, bu çok hızlıdır ve Staphylococcus aureus'un yakalaması ve öldürülmesinde rol oynar.


131-I radioiodine therapy for hyperthyroidism in patients with Graves' disease, uninodular goitre and multinodular goitre.

201 tanesi ardışık olarak 1981-1986 yılları arasında hipertiroidi tedavisinde nispeten sabit bir radyoyod (131-I) dozu alan hastaları inceledik. Graves hastalığı (170) olan hastalar, ortalama (SE) 369 (10) MBq 131-I dozu ile başlangıçta tedavi edildi ve 6 ayda %94'lük bir iyileşme oranı ve 1 yılda %12, 5 yılda %21'lik bir tekrarlama oranı ile sonuçlandı. 3 ayda %26, 6 ayda %55, 1 yılda %61 ve 5 yılda %66'lık bir hipotiroidizm birikim oranı gözlemlendi. Tek nodlu goitre (10) olan hastalar, ortalama (SE) 438 (85) MBq 131-I dozu ile başlangıçta tedavi edildi ve 6 ayda %100'lük bir iyileşme oranı ve 1 yılda tekrarlamama ile sonuçlandı, ancak 5 yılda %17'lik bir tekrarlama görüldü. 3 ayda %26, 6 ayda %30, 1 yılda %40 ve 5 yılda %40'lık bir hipotiroidizm birikim oranı gözlemlendi. Çok nodlu goitre (21) olan hastalar, ortalama (SE) 613 (77) MBq 131-I dozu ile başlangıçta tedavi edildi ve 6 ayda %79'luk bir iyileşme oranı ve 1 yılda %26, 5 yılda %39'luk bir tekrarlama oranı ile sonuçlandı. 3 ayda %5, 6 ayda %14, 1 yılda %24 ve 5 yılda %24'lük bir hipotiroidizm birikim oranı gözlemlendi.


Enteral nutrition in the critically ill patient.

Kritik olarak hasta olan hastalara verilen besinlerin zamanlaması ve rotası, sonuçlarını etkileyebilir. Erken enteral beslenme, özellikle enfeksiyöz morbiditeyi kritik hastalarda azalttığı gösterilmiştir. Bu hastaların küçük bir grubu, yoğun bakım birimine vardıklarında yetersiz beslenir ve bu hastalarda parenteral beslenme faydalıdır.


Genomewide analysis of nucleosome density histone acetylation and HDAC function in fission yeast.

Genom çapında bir araştırma, bölünmüş maya (Schizosaccharomyces pombe) içinde dört histon deasetilaz (HDAC) için enzim spesifikliği, ifade profilleri ve bağlanma konumlarını inceledik. Nükleozom yoğunluğu, histon asetilasyon desenleri ve HDAC bağlanmasını, hem intergenik hem de kodlayıcı bölgelerde gen ifade profilleriyle doğrudan karşılaştırarak, Sir2 (sınıf III) ve Hos2 (sınıf I) histon kaybını önlemede bir rol oynadıklarını bulduk; Clr6 (sınıf I), promotörde baskılamada ana enzimdir. Hos2, büyüme ile ilişkili genlerin yüksek ifadesini teşvik etmede beklenmedik bir rol oynuyor, bu da açık okuma çerçevelerinde H4K16Ac'yi deasetilasyona uğratıyor. Clr3 (sınıf II), genom boyunca Sir2 ile birlikte çalışır, sessiz bölgeler: rDNA, sentromerler, mat2/3 ve telomerler dahil. En önemli asetilasyon sitleri, Clr3 için H3K14Ac ve Sir2 için H3K9Ac, genom hedeflerinde. Clr3 ayrıca, stres ve mayozla ilişkili genlerin kümelendiği alt telomerik bölgeleri de etkiler. Bu nedenle, bu birleştirilmiş genomik yaklaşım, bölünmüş maya HDAC'larının sessiz bölgelerde gen ifadesinin baskılamasında ve etkinleştirilmesinde farklı rollerini ortaya çıkardı.


In vitro antimicrobial activity of mangrove plant Sonneratia alba.

AMAÇ: Mangrov bitkisi Sonneratia alba'nın (S. alba) antimikrobiyal özelliğini araştırmak. YÖNTEMLER: Altı mikroorganizmayı hedef alan disk yayma ve mikrodilüsyon yöntemleriyle antimikrobiyal aktivite değerlendirildi. Solventler n-hexan, etil asetat ve metanol, artan polarite sırası ile Soxhlet cihazı kullanılarak ekstraksiyon için kullanıldı. SONUÇLAR: Metanol ekstraktı en etkili ekstrakt olarak görüldü, n-hexan ekstraktı ise aktivite göstermedi. Gram pozitif bakteriler Staphylococcus aureus (S. aureus) ve Bacillus cereus (B. cereus), gram negatif Escherichia coli (E. coli) ve mantar Cryptococcus neoformans'a karşı antimikrobiyal aktiviteler gözlemlendi. Pseudomonas aeruginosa ve Candida albicans, test edilen konsantrasyonlarda duyarlılık göstermediği için inhibisyon bölgesi gözlemlenmedi. E. coli (17,5 mm), S. aureus (12,5 mm) ve B. cereus (12,5 mm) en duyarlı sere olarak görüldü. SONUÇ: Bu çalışmadan, S. alba'nın belirli mikroorganizmalara karşı antimikrobiyal aktivite gösterdiğini çıkarabiliriz.


Obesity induces a phenotypic switch in adipose tissue macrophage polarization.

Yağ dokusu makrofajları (ATMs), obezite sırasında yağ dokusuna sızar ve insülin direncine katkıda bulunur. Hipotezimiz, yüksek yağlı beslenmeye maruz kaldıklarında yağ dokusuna göç eden makrofajların, normal diyet koşullarına sahip orada yaşayan makrofajlardan farklı olabileceği yönündeydi. Bu amaçla, obez farelerde yağ dokusunda yeni bir F4/80(+)CD11c(+) ATM popülasyonu bulduk, bu popülasyon ince farelerde görülmedi. İnce farelerin ATM'leri, Ym1, arginaz 1 ve Il10 gibi M2 veya "alternatif olarak etkinleştirilmiş" makrofajları karakterize eden birçok geni ifade ediyordu. Diyetle ilişkili obezite, bu genlerin ATM'lerdeki ifadelerini azalttı ve TNF-alfa ve iNOS gibi M1 veya "klasik olarak etkinleştirilmiş" makrofajları karakterize eden genlerin ifadelerini artırdı. İlginç bir şekilde, C-C motif chemokine reseptörü 2-KO (Ccr2-KO) farelerin ATM'leri, ince farelerin ATM'lerine benzer seviyelerde M2 işaretçileri ifade ediyor. Anti-enflamatuar sitokin IL-10, ince farelerin ATM'lerinde aşırı ifade edilmişti, bu da adipositleri TNF-alfa ile ilişkili insülin direncinden korudu. Bu nedenle, diyetle ilişkili obezite, yağ dokusundaki ATM'lerin aktivite durumunu, ince hayvanlarda M2 polarize olmuş durumdan, adipositleri enflamasyondan koruyan bir M1 pro-enflamatuar duruma, insülin direncine katkıda bulunan bir duruma değiştirir.


Psychological Outcome 4 Years after Restrictive Bariatric Surgery

Ekstrem obezite, ciddi psikolojik ve somatik komorbidite ile ilişkili ve psikososyal işlev bozukluğuna neden olur. Bariatrik cerrahi, hem kilo kaybı hem de obezite ile ilişkili hastalıklar açısından en etkili tedavi yöntemidir. Sağlık ile ilgili psikolojik ve psikososyal değişkenler, bariatrik cerrahinin önemli sonuç değişkenleri olarak giderek daha fazla dikkate alınmaktadır. Bununla birlikte, bariatrik cerrahinin uzun vadeli psikososyal işlev üzerindeki etkisi büyük ölçüde belirsizdir. Bu çalışmanın amacı, obezite cerrahisi sonrası 4 yıl boyunca kilo ve psikolojik değişkenler arasındaki ilişkiyi değerlendirmekti. Standartlaştırılmış anketler ile cerrahi öncesi (T1) ve cerrahiden 1 yıl (T2), 2 yıl (T3) ve 4 yıl (T4) sonra 148 hasta (47 erkek (31.8%), 101 kadın (68.2%), ortalama yaş 38.8 ± 10.2 yaş) değerlendirildi. Katılımcılar, cerrahiden 1 yıl sonra ortalama %24.6, 2 yıl sonra %25.1 ve 4 yıl sonra %22.3'lük başlangıç kilolarının kaybını yaşadı. İstatistiksel analiz, depresif semptomlarda, fiziksel yaşam kalitesi boyutunda ve öz saygıda önemli iyileşmeler olduğunu ve bu iyileşmelerin cerrahiden 1 yıl sonra zirveye ulaştığını ortaya koydu. Bu iyileşmeler büyük ölçüde korundu. Kilo kaybı ve depresyon (T2, T3 ve T4), fiziksel yaşam kalitesi (T2, T3 ve T4) ve öz saygı (T3) yönlerindeki iyileşmeler arasında anlamlı korelasyonlar gözlemlendi. Bariatrik cerrahinin önemli kilo kaybı ile uyumlu olarak, zihinsel sağlık önemli yönleri, 4 yıllık takip döneminde anlamlı ölçüde iyileşti. Bununla birlikte, kilo geri kazanımı ile paralel olarak, psikolojik iyileşmeler zaman içinde yavaş ama anlamlı bir düşüş gösterdi.


Dynamics of Microvillus Extension and Tether Formation in Rolling Leukocytes.

P-selektiin glikoprotein ligandı-1 (PSGL-1) bağlanması, akış koşullarında leukositlerin yuvarlanmasını kolaylaştırır. İnsan nötrofilinde, bağışıklık sisteminin doğal bir parçası olan bir leukosit türü, PSGL-1 molekülleri nötrofil yüzeyindeki küçük çıkıntılara, mikrovillilere yerleşir. Her yeni oluşan P-selektiin-PSGL-1 bağı, yük taşıyabilir ve mikrovilliye çekme kuvveti uygulayarak mikrovilli deformasyonuna neden olabilir. Bağın büyüklüğüne bağlı olarak, mikrovilli uzanabilir veya mikrovillinin ucunda ince bir membran silindiri (bir bağ) oluşabilir. Burada, mikrovilli uzanması için geliştirilmiş bir Kelvin-Voigt viskoelastik malzeme modeli önermekteyiz. Modifiye edilmiş Etkinlik Takibi Modeli (ETMA) kullanarak, P-selektiin-PSGL-1 yük taşıyan bağlarının, düşük sürtünme koşullarında nötrofil yuvarlanması sırasında mikrovilli deformasyonunu (duvar sürtünme hızı 50 s(-1), P-selektiin sitesi yoğunluğu 150 molekül/μm(-2)) nasıl şekillendirdiğini gösteriyoruz. Ayrıca, mikrovilli deformabilitesinin nötrofil yuvarlanmasındaki etkisini de tartışıyoruz. Bulgularımıza göre, ortalama mikrovilli uzanması, toplam mikrovilli-bağ kompleksi uzanmasının %65'ini oluşturur ve yuvarlanan nötrofilin asla tamamen dinlenmeyebileceğini belirtiyoruz. Benzer olmayan mikrovillilerin durumuyla karşılaştırmalı nicel analiz, mikrovillinin deformasyon yeteneğinin hücre yuvarlanmasını stabilize ettiğine dair bir kavramı destekliyor.


Female Gender and Reproductive Factors Affecting Risk, Relapses and Progression in Multiple Sclerosis

Çoklu skleroz (MS), merkezi sinir sisteminin kronik enflamatuar demiyelinizasyonu ve dejeneratif bir hastalığı, genç yetişkinlerde nörolojik engelli olmanın sık bir nedenidir. Son birkaç on yılda kadın baskınlığı artmıştır. Kadın cinsiyeti, tekrarlayan remittan MS'in gelişme riskini artırmasına rağmen, çocuk sahibi olma yaşıta olan kadınlar bilişsel düşüş ve ilerleyici MS'e karşı bazı koruma sağlıyor gibi görünüyor, bu da MS'de uzun vadeli engelli olma konusunda kötü bir tahmin faktörüdür. Kadınlarda MS riski, daha erken menarşe yaşıyla ilişkilendirilmiştir. Çoğu çalışmada, gebelik MS riskini etkilememiştir. Ancak, son zamanlarda yayınlanan daha yüksek gebelik sayısı ve çocuk sayısı ile ilk demiyelinasyon olayının riskinin azaltılması arasındaki ilişki, potansiyel baskılayıcı bir etkiye işaret ediyor. MS hastalarında gebelik, tekrarlayan oranları azaltmış ve özellikle üçüncü trimesterde nörolojik semptomları hafifletmiştir. Doğum sonrası dönemde tekrarlama riski artmasına rağmen, doğumun uzun vadeli MS seyri üzerinde olumsuz bir etkisi olduğuna dair bir işaret yoktur. MS'de doğurganlık tedavisi, sonraki 3 ay içinde tekrarlama riskini artırmıştır, özellikle prosedür hamilelik sağlamamış ve gonadotropin salınım hormonu agonistleri kullanılmışsa. Genel olarak, MS'de cinsel hormonların düzenleyici bir rolüne dair güçlü kanıtlar vardır. Tek tek hormon kan seviyeleriyle herhangi bir korelasyon olmaması nedeniyle, alttaki mekanizmalar hakkında sadece spekülasyon yapabiliriz. Sonuç olarak, kadınlarda artan MS riski ve üreme olaylarıyla ilişkili tekrarlama ve ilerleme riskindeki değişiklikler, MS'de bağışıklık, nöroendokrin ve üreme sistemlerinin önemli ve karmaşık etkileşimleri olduğunu göstermektedir.


Spatial release from masking based on binaural processing for up to six maskers.

Uzamsal Maskeleme Serbest Bırakımı (SRM), bir dişi hedef kelimenin, erkek maskeleme kelimeleri varlığında konuşulmasını tanımlamak için ölçülmüştür. Tek bir hoparlörden orta çizgide konumlandırılmış hedef kelimeler, aynı kaynaktan hedef veya uzamsal olarak ayrılmış maskeleme kaynaklarından iki, dört veya altı maskeleme kelimesinin sunulduğu durumlarda sunulmuştur. Tüm maskeleme kelimeleri, ön azimut yarı kürede merkezi hedef kaynağına simetrik olarak konumlandırılmış hoparlörlerden sunulmuştur. Üç maskeleme koşulu kullanılmıştır: konuşma-içinde-konuşma maskelemesi (hem bilgilendirici hem de enerji maskelemesi içeren), konuşma-içinde-gürültü maskelemesi (enerji maskelemesi içeren) ve filtrelenmiş konuşma-içinde-filtrelenmiş konuşma maskelemesi (bilgilendirici maskeleme içeren). Psikofiziksel sonuçlar, hem ortak konumda hem de uzamsal olarak ayrılmış hedef ve maskeleme kaynakları durumlarında, hedef-maskeleme oranına (desibel cinsinden) bağlı doğru kelime tanımlama oranını özetleyen üç nokta psikometrik fonksiyonlar olarak özetlenmiştir. SRM, bu fonksiyonların eğimlerini ve kesitlerini karşılaştırarak hesaplanmıştır. SRM, maskeleme kaynaklarının sayısının iki'den altı'ya artmasıyla azalmıştır. Bu azalma, maskeleme türünden bağımsız olarak, altı maskeleme kaynağı için neredeyse hiç SRM ölçülmemesiyle gerçekleşmiştir. Bu sonuçlar, SRM'nin öncelikle binaural işleme bağımlı olduğu durumlarda, etkili olarak altı ses kaynağından az olduğunu öne sürmektedir.


Nephrin mutations cause childhood- and adult-onset focal segmental glomerulosclerosis.

NPHS1 genindeki mutasyonlar, yaşamın ilk 3 ayından önce ortaya çıkan Fin tipi kongenital nefrotik sendromuna neden olur. Son zamanlarda, NPHS1 mutasyonları ayrıca çocukluk çağında steroid direnci nefrotik sendromunda ve daha hafif hastalık seyrinde de tespit edilmiştir, ancak yetişkinlerde odaklı segmental glomerülosklerozda rolleri bilinmemektedir. Burada, biyofiziksel ve biyokimyasal farklar, ortologlarda amino asit kalıntısının evrimsel korunması ve tanımlanmış alanlarla birlikte, patogenikliği değerlendirmek için bir in siliko puanlama matrisi geliştirdik. 97 hasta üzerinde mutasyon analizi yapıldı, bunlardan 52'si 18 yaşından sonra steroid direnci nefrotik sendromuyla ortaya çıktı. 89 soyu farklı 52 ailede ve 7 sporadik vakada NPHS1 bileşik heterozigot veya homozigot mutasyonları tespit edildi, bunlardan biri 27 yaşında hastalığın başlangıcında olan bir hasta. Değiştirmeler, bu in siliko yaklaşımı kullanarak 'ağır' veya 'hafif' olarak sınıflandırıldı. Sonuçlarımız, iki 'ağır' mutasyona sahip hastalarda hastalığın daha erken başlangıcını, en az bir 'hafif' mutasyona sahip hastalara kıyasla öneriyor. Yetişkin başlangıçlı odaklı segmental glomerülosklerozda mutasyonların bulunması, NPHS1 analizinin daha geç başlangıçlı hastalıklarda da düşünülmesi gerektiğini gösteriyor.


Use of clomifene during early pregnancy and risk of hypospadias: population based case-control study.

Clomifen, ovülasyonu tetiklemek için yaygın olarak kullanılan bir maddedir.1 Yapısal olarak dietilstilbestrol ile ilişkilidir, bu da intrauterin maruz kalan kadınlarda vajinal ve servikal açık hücreli adenokarsinomaya bağlanmıştır. Oğullarda daha az şiddetli olumsuz etkiler görülür, ancak testis kanseri ve epididimal kistler gibi ürogenital anomaliler ile ilişkilendirildiği bildirilmiştir.2 3 Son bir çalışma, intrauterin dietilstilbestrol maruziyeti olan kadınların oğullarında hipospadias riskinin arttığını da buldu.4 Clomifenin yarısı yaklaşık beş gündür, ancak metabolitleri menstrüel döngünün 22. gününde kan örneklerinde ve yönetimden altı hafta sonra dışkıda bulunmuştur.5 Hipospadias'ın oluşumu artıyor olabilir. Clomifeni ovülasyonu tetiklemek için kullanan kadınların oğullarında hipospadias riski hakkında çok az bilgi vardır. ### Yöntemler ve Sonuçlar

Our case-control study was conducted in the Danish counties of North Jutland, Aarhus, Viborg, and ... (the rest of the text remains the same)


Association of aspirin and NSAID use with risk of colorectal cancer according to genetic variants.

ÖNEMLİLİK Aspirin ve diğer nonsteroidal anti-enflamatuar ilaçlar (NSAID'ler) kullanımının kolon ve rektum kanseri riskini düşürdüğü gözlemlenmiştir.

HEDEF Aspirin ve/veya NSAID'lerin kolon kanseri riskini azaltmada rol oynayan ortak genetik işaretçileri belirlemek amacıyla, düzenli aspirin ve/veya NSAID kullanımı ile tek nükleotit polimorfizmleri (SNP'ler) arasındaki gen-çevre etkileşimlerini incelemiş bulunuyoruz.

YÖNTEM, KONUM VE KATILIMCI Bir vaka-kontrol çalışması, 1976-2011 yılları arasında Amerika Birleşik Devletleri, Kanada, Avustralya ve Almanya'da başlatılan 5 vaka-kontrol ve 5 kohort çalışmasından elde edilen verileri kullanmaktadır. Çalışmaya, 1976-2011 yılları arasında tespit edilen kolon kanseri vakaları (n=8634) ve eşleştirilmiş kontroller (n=8553) dahil edilmiştir. Katılımcıların hepsi Avrupa kökenliydi.

EŞİTLİKLER Genomik SNP verileri ve düzenli aspirin ve/veya NSAID kullanımı ile diğer risk faktörleri hakkında bilgi.

ANA SONUÇLAR VE DEĞERLENDİRMELER Kolon kanseri.

SONUÇLAR Düzenli aspirin ve/veya NSAID kullanımı, düzenli kullanımla karşılaştırıldığında kolon kanseri riskini düşürmüştür (yaygınlık, %28 vs %38; oran oranı [OR], 0.69 [95% güven aralığı, 0.64-0.74]; P = 6.2 × 10(-28)). Geleneksel lojistik regresyon analizinde, kromozom 12p12.3'te bulunan MGST1 geninin yakınındaki SNP rs2965667, aspirin ve/veya NSAID kullanımı ile anlamlı bir gen-çevre etkileşimi göstermiştir (etkileşim için P = 4.6 × 10(-9)). Aspirin ve/veya NSAID kullanımı, rs2965667-TT genotipli bireylerde (yaygınlık %28 vs %38; OR, 0.66 [95% güven aralığı, 0.6


Intravaginal ring eluting tenofovir disoproxil fumarate completely protects macaques from multiple vaginal simian-HIV challenges.

Topikal ön maruz kalma profilaksisi, mukozal maruziyet yerinde HIV iletimini keser. Ara sıra dozlanan vajinal jeller, HIV-1 ters transkriptaz inhibitörü tenofovir içeren, kuyruklu maymunları viral meydan okuma zamanlamasına bağlı olarak korudu. Bununla birlikte, klinik denemelerde az veya hiç koruma gözlemlenmedi. Vajinal halkalar (IVR'ler), uzun süreli istikrarlı ilaç teslimatı sağlayarak sürekli mukozal antiretroviral konsantrasyonlara ve uyumu artırarak etkinliği artırabilir. Birkaç IVR, klinik boru hattına girdi, ancak tekrarlanan maymun vajinal meydan okuma modelinde 100% etkinliğe ulaşılmadı. Burada, 28 gün boyunca sürekli tenofovir prodrudu tenofovir disoproxil fumarat (TDF) teslim eden bir rezervuar IVR teknolojisi açıklıyoruz. Bu tekrarlanan meydan okuma modelinde dört aylık halkalar değiştirilerek, TDF IVR'ler yeniden üretilebilir ve koruyucu ilaç seviyeleri oluşturdu. Tüm TDF IVR ile tedavi edilen maymunlar (n = 6), 16 haftalık vajinal maruziyetlere rağmen, 50 doku kültürü enfeksiyöz doz SHIV162p3'e karşı seronegatif ve simian HIV RNA negatif kaldı. Buna karşılık, 11/12 kontrol maymunları enfekte oldu, ortalama dört maruziyetle, enfeksiyonun virüs RNA tespitine kadar 7 günlük bir gölge varsayıldığında. Koruma, vajinal sıvıda tenofovir seviyeleri [ortalama 1,8 × 10(5) ng/mL (1,1 × 10(4) - 6,6 × 10(5) ng/mL aralığında)] ve cervikovajinal lavaj örneklerinde ex vivo antiviral aktiviteyle ilişkilendirildi. Bu gözlemler, TDF IVR'lerin daha ileri geliştirilmesine ve topikal antiretrovirallerin uzun süreli ilaç teslimatı cihazları olarak insanlarda cinsel HIV iletimini önlemede etkili araçlar olabileceği kavramını desteklemektedir.


Epithelial and mesenchymal subpopulations within normal basal breast cell lines exhibit distinct stem cell/progenitor properties.

Epitelyal-mesenkimal geçiş (EMT), meme epitel hücreleri ve meme kanseri hücrelerinde kök hücre özelliklerini ürettiği önerilmiştir. Bununla birlikte, klaudin-düşük meme tümörlerinde EMT özelliklerinin varlığı, bunların bazal kök hücrelerin kökenini yansıttığını ortaya koymaktadır. Ancak, EMT'nin normal bazal kök hücrelerin doğuştan bir özelliği olup olmadığı ve mesenkimal benzeri fenotipin tüm kök hücre özelliklerini sürdürmek için gerekli olup olmadığı henüz belirlenmemiştir. Non-tumorjenik bazal hücre hatlarını normal kök hücreler/öncü hücreler modelleri olarak kullandık ve bu hücre hatlarının içinde, spontan olarak mesenkimal benzeri hücreler ("Fibros", EpCAM(neg)/CD49f(med/düşük)) üreten epitel alt popülasyonu ("EpCAM+", Epital Hücre Bağlantı Molekülü pozitif [EpCAM(pos)]/CD49f(yüksek)) bulunduğunu gösterdik. Önemli olan, kök hücre/öncü hücre özellikleri gibi yenileyici potansiyel, yüksek aldehid dehidrojenaz 1 aktivitesi ve üç boyutlu akini benzeri yapılar oluşturma, öncelikle EpCAM+ hücrelerde bulunurken, Fibros istila davranışı ve mammosfer oluşturma yeteneği sergiliyor. Gen ifade profili meta-analizi, EpCAM+ hücrelerin luminal öncü benzeri bir ifade deseni gösterdiğini, Fibros'un ise stromal fibroblastlara en yakın olmasına rağmen kök hücrelere değil, ortaya koymuştur. Ayrıca, Fibros, kısmi myoepitelyal özellikleri ve klaudin-düşük meme kanseri hücrelerine güçlü benzerlikler sergiliyor. Son olarak, Slug ve Zeb1 EMT indükleyicilerinin, EpCAM+ hücrelerde ve Fibros'ta, sırasıyla öncü ve mesenkimal benzeri fenotipleri kontrol ettiğini, luminal farklılaşmayı inhibe ederek gösterdik. Sonuç olarak, non-tumorjenik bazal hücre hatları, EMT'ye içsel bir kapasiteye sahiptir, ancak mesenkimal benzeri fenotip, genel kök hücre/öncü hücre özelliklerinin edinimiyle ilişkili değildir. Bulgularımıza dayanarak, normal bazal hücrelerde ve klaudin-düşük meme kanserinde EMT'nin, anormal/tamamlanmamış myoepitelyal farklılaşmanın bir yansıması olduğunu öneriyoruz.


Involvement of members of the Rab family and related small GTPases in autophagosome formation and maturation

Makrootofaji, sitoplazmik bileşenler ve organellerin çift membranlı bir yapı tarafından yutulup parçalandığı süreç, uzmanlaşmış, çok aşamalı bir membran taşıma süreci olarak görülebilir. Bu nedenle, dışsal ve içsel membran trafiği yollarıyla kesişir. Sıradan Rab GTPazları, sekresyon ve içsel membran trafiğini düzenleyen ve otofajide kritik veya yardımcı roller oynayanlar olarak gösterilmiştir. Ön otofaj izolasyon membranının (veya fagosom) biyogenezinin Rab1 işlevliliğine bağımlı olduğu belirlenmiştir. Atg5/Atg7 bağımsız, trans-Golgi veya endosomdan fagosom oluşumu için bir kanonsuz mod gerektirir Rab9. Diğer Rab'lar, örneğin Rab5, Rab24, Rab33 ve Rab7, otofajosomal oluşum ve olgunlaşmanın çeşitli aşamalarında gerektiği veya dahil olduğu gösterilmiştir. Başka bir küçük GTPaz, RalB, son zamanlarda izolasyon membranının oluşumu ve olgunlaşmasını, exosist kompleksiyle etkileşimi yoluyla tetiklediği gösterilmiştir, bu da bilinen Rab etkicisidir. Burada, Rab'ların otofajideki katılımı hakkında bilinenleri özetliyoruz ve gelecekteki perspektiflerle olası mekanizmaları tartışıyoruz.


Comparative risk of new-onset diabetes mellitus for antihypertensive drugs: A network meta-analysis.

Yeni başlangıç diyabet melitüsü (NOD), hipertansiyon gibi diğer hastalıkların tedavi süreçleri sırasında gelişen diyabet melitüsünün formlarını ifade eder. Bu çalışma, NOD'a karşı avantajları ve dezavantajları belirleyerek, ilgili etki oranlarına odaklanarak antihipertansif ilaçları karşılaştırmak için bir ağ meta-analizi olarak gerçekleştirilmiştir. Eşleştirilmiş ve ağ meta-analizi içinde çiftler arası ve ağ meta-analizi içinde odd oranları ve karşılık gelen %95 güven aralıkları veya güven aralıkları hesaplanmıştır. NOD'un önleyici etkisini değerlendirmek için 38 makale ve 224.140 hasta dahil edilmiştir. Ağ meta-analizi sonuçlarına göre, hem angiotensin dönüştürücü enzim inhibitörleri hem de angiotensin reseptör blokerleri tedavileri, plasebo ile karşılaştırıldığında NOD gelişme riskini düşürmektedir, sırasıyla %79,81 ve %72,77 sıralama olasılıkları ile, β-blokörler ve kalsiyum kanal blokerleri ise NOD gelişme olasılığını önemli ölçüde artırabilir (β-blokörler: odd oranı, 2,18 (%95 güven aralıkları: 1,36-3,50); kalsiyum kanal blokerleri: odd oranı, 1,16 (%95 güven aralıkları, 1,05-1,29)). Sonuç olarak, angiotensin reseptör blokerleri, NOD konusunda diğer tedavilerden daha avantajlıdır.


Transformation of mammalian cells by constitutively active MAP kinase kinase.

Mitogen aktivasyonlu protein (MAP) kinaz kinaz (MAPKK) MAP kinazını bir sinyal iletimi yolunda aktivasyon sağlar, bu yol hücrelerin büyüme ve farklılaşma faktörlerine yanıt vermesini sağlar. Ras, src, raf ve mos gibi onkogenler hücreleri dönüştürmek için MAPKK'nın ve sinyalleme yolundaki bileşenlerin aktivasyon süresini uzatarak bu hipotezi destekledikleri öne sürülmüştür. Bu hipotezi test etmek için, temel aktiviteleri normal kinazın fosforlanmamış durumundan 400 kat daha yüksek olan sürekli aktif MAPKK mutasyonları tasarlanmıştır. Bu mutantların memeliler hücrelerinde ifadesi AP-1 tarafından düzenlenmiş transkripsiyonu aktive eder. Hücreler dönüştürülmüş odaklar oluşturur, yumuşak jölede verimli bir şekilde büyür ve çıplak farelerde yüksek tümörigeniktir. Bu bulgular, MAPKK'nın sürekli aktivasyonunun hücre dönüşümünü teşvik etmek için yeterli olduğunu göstermektedir.


Psychological treatment of malignant vasovagal syncope due to bloodphobia.

17 yaşında bir erkek çocuk, kan yaralanması korkusu nedeniyle sık sık bayılma nöbetleri geçirmesi nedeniyle incelendi. Kardiyovasküler refleks araştırması sırasında sinerji birimimizde, 50 saniye boyunca asistoli kaydedildi. Çocuk, kas gerginliği ve bilişsel teknikler kullanılarak sistematik desensitisasyon ile Pediatrik Psiko-Sosyal Departmanı tarafından tedavi edildi ve daha sonra hiç bayılma nöbeti yaşamadı.


QT and QTc dispersion are accurate predictors of cardiac death in newly diagnosed non-insulin dependent diabetes: cohort study.

İnsülin bağımlı olmayan diyabetik melitüs hastaları, kardiyovasküler hastalıklardan ölme riskinde artışı vardır. Bir küçük çalışma, insülin tedavisi görmüş diyabetik nefropati hastalarında uzun QT aralığının kalp ölümünü öngörebileceğini önerdi. Şimdi soru, bu durumun yeni teşhis edilmiş diyabetli hastalarda, görünüşte herhangi bir komplikasyonu olmayan hastalarda da geçerli olup olmadığıdır. Ayrıca, QT yayılımı, kronik kalp yetmezliği, periferik vasküler hastalık veya esansiyel hipertansiyonu olan hastalarda kalp ölümünü öngören yeni ancak ilişkili bir elektrokardiyografik değişkendir.1-3 Biz, diyabetli hastalarda da kalp ölümünü öngörüp öngörmediğini araştırdık. 182 hastadan oluşan çalışma grubu, insülin bağımlı olmayan diyabetik melitüs (103 erkek; ortalama yaş 52.8 (SD 8.5) yaş) Birleşik Krallık Önleyici Diyabet Çalışması'nın Dundee kohortunu temsil ediyordu, bu kohort 1982-1988 yılları arasında işe alınmıştı. Hastalar, ortalama 10.3 (1.7) yıl takip edildi. ...


Recombinant human IL-10 prevents the onset of diabetes in the nonobese diabetic mouse.

IL-10'ün diyabet melitüs otoimmün patogenezi üzerindeki rolü, diyabetik fare modeli olan non-obez diyabetik (NOD) farelerinde değerlendirildi. Bu çalışmalarda, diyabetin üç parametresi üzerinde IL-10'ün etkisi belirlendi: hiperglisemi gelişimi, insülit gelişimi ve beta hücreleri tarafından üretilen insülin üretimi. İlk deneyler, antikitokin antikorlarının hastalığın gelişimi üzerindeki etkisini araştırdı. Bu sonuçlar, monoklonal anti-IFN-gamma antikorunun, NOD farelerindeki dişilerde hipergliseminin gelişimini önemli ölçüde azalttığını, ancak anti-IL-4, IL-5 ve IL-10'un etkisiz olduğunu gösterdi. Sonraki çalışmalarda, 9 ve 10 haftalık NOD farelerine günlük alt ekstremite altçıktan IL-10 verilmesi, hastalığın başlangıcını geciktirdi ve diyabet gelişme oranını önemli ölçüde azalttı. Pankreas dokusuna yapılan histopatoloji incelemeleri, IL-10 tedavisinin insülit şiddetini azalttığını, islet hücrelerine hücresel nüfuzu önlediğini ve beta hücreleri tarafından normal insülin üretimini teşvik ettiğini gösterdi. Bu sonuçlar birlikte, IL-10'ün diyabet melitüs ile ilişkili otoimmün patogenezin indüklenmesini ve ilerlemesini bastırdığını ve bu otoimmün hastalığın potansiyel bir terapötik rolü için bu sitokin önerildiğini gösteriyor.


Arterial hypertension and progression of chronic kidney disease in children during 10-year ambulatory observation.

Bu çalışmanın amacı, özellikle hipertansiyon (HTN) varlığına odaklanarak, çocuklarda kronik böbrek hastalığı (CKD) ilerlemesinin uzun vadeli retrospektif analizini gerçekleştirmekti. Ortalama CKD ilerleme oranı, HTN'li hastalarda HTN'li olmayan hastalara kıyasla daha yüksekti. Hipertansiyon tedavisi, CKD süresinin uzamasıyla birlikte yoğunlaştırılmış çok ilaçlı rejimlere ihtiyaç duyar.


Exercise blood flow patterns within and among rat muscles after training.

Bu çalışma, uzun süreli, orta yoğunluklu bir koşu bandı antrenman programının, fareler sırasında egzersiz sırasında kas içi ve kaslar arası kan akışının dağılımını nasıl etkilediğini belirlemek amacıyla tasarlanmıştır. Bir grup (T) erkek Sprague-Dawley fareleri, 30 dakika/dakika hızında motorlu bir koşu bandında 13-17 hafta boyunca günde 1 saat antrenman yapmıştır. İkinci bir grup (UT) fareleri, aynı hızda 4 hafta boyunca günde 10 dakika koşu bandında koşmuştur. Antrenman sonrası succinat dehidrojenaz aktiviteleri T grubunda UT grubuna göre daha yüksekti, bu da önemli bir antrenman etkisini göstermektedir. 32 arka bacak kasları veya kas kısımları ve diğer seçilen organlarda radyolabelli mikrospherler kullanılarak iki grupta egzersiz öncesi ve fareler 30 saniye, 5 dakika veya 15 dakika boyunca 30 dakika/dakika hızında koşu bandında koştukları sırada kan akışları (BF) ölçülmüştür. Veriler şunları göstermektedir: 1) UT ve T fareleri arasında arka bacak kasları toplam kan akışı arasında herhangi bir fark yoktur; ancak 2) T fareleri egzersiz öncesi kalp atış hızları daha yüksektir ve derin kırmızı uzantılı kaslarda daha yüksek kas kan akışlarına sahiptir, bu da yaklaşan egzersize karşı daha büyük bir önlem tepkisini göstermektedir; 3) T fareleri egzersizin başlangıcında kırmızı uzantılı kaslarda kan akışlarında daha hızlı artışlar göstermiştir; 4) T fareleri egzersiz sırasında kırmızı uzantılı kaslarda daha yüksek kan akışlarına sahipken, UT fareleri beyaz kaslarda daha yüksek kan akışlarına sahiptir; ve 5) T fareleri egzersiz sırasında karın organlarında daha yüksek kan akışlarına sahiptir. Bu bulgular, egzersiz antrenmanının egzersiz sırasında kas içi ve kaslar arası kan akışının dağılımında ve organlar arasında değişikliklere yol açtığını göstermektedir. Özellikle, veriler, orta yoğunluklu koşu bandı egzersizinin ilk aşamalarında öncelikle yüksek oksijenli motor birimlerin kaslarda işe alındığını ve bu farelerde daha yüksek kan akışlarına sahip olduğunu göstermektedir; bu, yorgunluğa karşı artan direnci muhtemelen katkıda bulunur.


Serious infections after unrelated donor transplantation in 136 children: impact of stem cell source.

Umbulikal damar kanı (UCB) ve kemik iliği (BM) nakli sonrası enfeksiyon risklerinin nasıl karşılaştırıldığı bilinmemektedir. Bu nedenle, pediatrik myeloablatif eşsiz bağışçı nakli için kullanılan eşsiz BM, T hücre yoksunlaştırılmış (TCD) BM (n = 24) veya UCB (n = 60) ile tedavi edilen hematolojik kanserlerde 2 yıl sonrası ciddi enfeksiyonları karşılaştırdık. Genel olarak, 1 veya daha fazla ciddi enfeksiyonun birikimli oluşumu gruplar arasında karşılaştırılabilir (BM, %81; TCD, %83; UCB, %90; P = .12). Ayrıca, tüm ciddi enfeksiyonları dikkate alarak ve eşsiz BM'yi referans alarak çoklu teknikler kullanarak, gruplar arasında da önemli farklılıklar yoktu (TCD göreli risk [RR], 1.6; P = .10; UCB RR, 1.0; P = .84). Günler 0-42, günler 43-100 ve günler 101-180 dönemlerinde tek fark, TCD alıcılarında günler 0-42'de viral enfeksiyonların daha yüksek riskiydi (RR, 3.5; P = .02). Önemli olan, 180 gün sonrası TCD alıcılarında enfeksiyon riski önemli ölçüde artmıştı (RR, 3.1; P = .03), ancak UCB alıcılarında (RR, 0.5; P = .23) risk, BM alıcıları ile karşılaştırılabilir düzeydeydi. Nakil sonrası 2 yıl içinde enfeksiyon riskini artıran diğer faktörler, 8 yaş ve üstü yaş, nakil başarısızlığı ve şiddetli akut bağışçı-ev sahibi hastalığıydı. Bu veriler, pediatrik UCB nakli sonrası ciddi enfeksiyon riskinin eşsiz BM ile karşılaştırılabilir olduğunu göstermektedir.


The NBS1–Treacle complex controls ribosomal RNA transcription in response to DNA damage

Kromozom kırılması, ribozomal RNA sentezinin geçici susturmasına neden olur, ancak dahil olan mekanizmalar gizemini korur. Burada, DNA hasarına yanıt olarak pan-nükleer rRNA transkripsiyonunu tetikleyen bir in trans sinyal mekanizması keşfettik. Bu, nükleolarda geçici NBS1 (Nijmegen kırılma sendromu proteini 1) rekrutmanıyla ilişkilidir. Ayrıca, ribozom biyogenesi ile ilişkili ve Treacher Collins sendromunda mutasyona uğrayan Treacle olarak da bilinen TCOF1'i, NBS1'in etkileşim ortağı olarak tanımladık ve NBS1'in nükleolara geçişinin ve birikiminin Treacle bağımlı olduğunu gösterdik. Son olarak, uzak kromozom kırıkları varlığında Treacle tarafından medyasız NBS1 nükleolara rekrutmanının rRNA susturmasını düzenlediğini kanıtladık.


Inflammatory T cells rapidly induce differentiation of human bone marrow stromal cells into mature osteoblasts.

Aktif T hücreleri, romatizmal artrit ile ilişkili kemik yıkımında önemli bir rol oynayan çoklu osteoklastojenik sitokinleri salgılar. Son zamanlarda T hücrelerinin osteoklastojenezdeki rolü çokça araştırılmış olsa da, T hücrelerinin osteoblast oluşumu ve aktivitesi üzerindeki etkisi iyi tanımlanmamıştır. Bu çalışmada, kronik enflamasyonda aktif T hücrelerinin osteoblastik farklılaşmayı teşvik ederek artmış kemik dönüşümüne katkıda bulunduğuna dair hipotezi araştırdık. Gösteriyoruz ki, T hücreleri, kemik iliği stromal hücrelerinde alkaline fosfataz aktivitesini indükleyen çözünür faktörler üretir ve Runx2 ve osteokalsin mRNA ifadelerini yükseltir. Bu veriler, T hücrelerinden kaynaklanan faktörlerin kemik iliği stromal hücrelerinin osteoblast fenotipine dönüşümünü uyarabileceğini gösterir. RANKL mRNA, yüksek saflıkta kemik iliği stromal hücrelerinde tespit edilemezken, birincil osteoblastlarda sürekli ifade edilir ve aktif T hücreleri kondisyona bağlı olarak sadece hafifçe yükseltilir. İlginç bir şekilde, hem kemik iliği stromal hücreleri hem de osteoblastlar RANK mRNA ifade eder ve her iki hücre tipi de aktif T hücreleri kondisyona bağlı olarak bu mRNA'yı güçlüce yükseltir. Aktif T hücreleri kondisyona bağlı olarak osteoprotegerin (OPG) mRNA'yı da yükseltir, ancak OPG'nin inhibisyon etkileri, TNF-ilgili apoptoz indükleme ligandi (TLR) gibi OPG'nin rekabeti olan bir artışla dengelenebilir. Verilerimize dayanarak, kronik enflamasyonda T hücrelerinin kemik kaybını düzenlemenin hem doğrudan osteoklastojenez uyarıcı osteoklastojenik sitokinler üretmek hem de dolaylı olarak osteoblast farklılaşmasını indüklemek ve kemik dönüşümünü bağlama yoluyla arttırmak yoluyla ikili bir mekanizma ile gerçekleştiğini öneriyoruz.


Prevention of coronary heart disease with pravastatin in men with hypercholesterolemia. West of Scotland Coronary Prevention Study Group.

ARKA PLAN Kan kolesterol seviyesini düşürmek, koroner kalp hastalığı riskini azaltabilir. Bu çift kör çalışma, hiperkolesterolemi olan ancak miokard enfarktüsü öyküsü olmayan erkeklere pravastatin verilip verilmemesinin koroner kalp hastalığı ölümleri ve felç olmayan miokard enfarktüsü vakalarının birleştirilmiş oluşumunu azaltıp azaltmadığını belirlemek için tasarlanmıştır. YÖNTEM 6595 erkek, 45-64 yaşları arasında, ortalama (+/- SD) plazma kolesterol seviyeleri 272 +/- 23 mg/dl (7.0 +/- 0.6 mmol/L) olan kişiler, ya 40 mg'lık her akşam pravastatin alacak ya da plasebo alacak şekilde rastgele atanmıştır. Ortalama takip süresi 4.9 yıldır. Tıbbi kayıtlar, elektrokardiyografik kayıtlar ve ulusal ölüm kaydı, klinik son noktaları belirlemek için kullanılmıştır. SONUÇLAR Pravastatin, plazma kolesterol seviyelerini %20 ve düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol seviyelerini %26 düşürürken, plaseboyla hiçbir değişiklik olmamıştır. Plasebo grubunda 248 kesin koroner olay (belirtilen felç olmayan miokard enfarktüsü veya koroner kalp hastalığı nedeniyle ölüm) yaşanırken, pravastatin grubunda 174 olay yaşanmıştır (pravastatinla riskin %31'lik göreceli azalması; %95 güven aralığı, 17-43%; P < 0.001). Belirtilen felç olmayan miokard enfarktüslerinin riski (%31'lik azalma, P < 0.001), koroner kalp hastalığı nedeniyle ölüm (%28'lik azalma, P = 0.13; kesin ve şüpheli vakalar için %33'lük azalma, P = 0.042) ve tüm kardiyovasküler nedenlerden ölüm (%32'lik azalma, P = 0.033) da benzer şekilde azalmıştır. Pravastatin grubunda, kardiyovasküler nedenlerden olmayan ölümlerde fazla bir artış gözlemlenmemiştir. Pravastatin grubunda herhangi bir nedenden ölüm riskinde %22'lik bir azalma gözlemledik (%95 güven aralığı, 0-4


Validation of a migraine-specific questionnaire for use in family studies.

Migren spesifik anketlerin kullanılabilirliği, büyük sayıda migren hastasının analiz edilmesi gerektiğinde önemlidir. Fin Migren Spesifik Anketi, iki aşamada doğrulanmıştır. İlk aşamada, Uluslararası Baş Ağrısı Derneği kriterlerini kullanarak 100 ardışık hasta üzerinde klinik migren tanısı konuldu. Migren daha sonra Fin Migren Spesifik Anketi'ne dayalı yanıtlara dayanarak bağımsız olarak teşhis edildi. İkinci aşamada, aile çalışmasında ardışık olarak dönen 100 anketin yanıtları analiz edildi ve katılımcılar telefonla görüşmek ve migren tanısı koymak için ulaşıldı. Altı vaka ulaşılamadı. Anketin migren için duyarlılığı 0.99'du (167/168; doğrulama aşamaları 1 ve 2 birleştirilmiş) ve özgüllüğü 0.96'dı (25/26 vaka; doğrulama aşaması 2). Ayrıca, Fin Migren Spesifik Anketi'ne dayalı yanıtlara dayanarak migren ile ve migren olmadan aura arasında ayrım yapmak da mümkün oldu: düzeltilmiş şans anlaşması (Cohen'in kappası) 0.804, Fin Migren Spesifik Anketi'ne dayalı yanıtlara ve klinik olarak 0.858, Fin Migren Spesifik Anketi'ne dayalı yanıtlara ve telefon görüşmelerinin sonuçlarına dayanarak tanılar konuldu. Cohen'in kappası > 0.75 iyi bir anlaşmayı gösterir. Bu nedenle, migren genetik araştırmaları için Fin Migren Spesifik Anketi'nin kullanımı haklı çıkarılır.


Defining early lineage specification of human embryonic stem cells by the orchestrated balance of canonical Wnt/beta-catenin, Activin/Nodal and BMP signaling.

Kanonik Wnt/beta-catenin sinyalizasyonu, embriyonik gelişim, kök hücre öz yenileme ve kanser ilerlemesi dahil olmak üzere şaşırtıcı derecede çeşitli roller oynar. Burada, insan embriyonik kök (hES) hücrelerinin öz yenilemesini bozmuş stabil beta-catenin ifadesini gösteriyoruz. Bu durum, hES hücrelerinin %80'ine kadarın, erken memelilerin embriyonik gelişimine benzeyen, ilkel sırt (PS)/mesoderm öncüllerine gelişmesine neden oluyor. PS/mesoderm öncüllerinin oluşumu, beta-catenin ile birlikte Activin/Nodal ve BMP sinyalleşme yollarının işbirliğiyle esasen bağımlıdır. İlginç bir şekilde, BMP sinyalleşmesinin engellenmesi tamamen mesoderm oluşumunu ortadan kaldırıyor ve ön sırt PS öncüllerine doğru bir hücre kaderi değişikliğine neden oluyor. PI3-kinaz/Akt, ancak MAPK sinyalleşmesi, en azından kısmen, beta-catenin istikrarını artırarak ön sırt PS belirlenmesinde kritik bir rol oynar. Ayrıca, Activin/Nodal ve Wnt/beta-catenin sinyalleşmesi, ön sırt/endoderm oluşumunu ve belirlenmesini indüklemek için sinerjik olarak çalışır. Birlikte, bulgularımız, Activin/Nodal ve BMP sinyalleşmesinin düzenlenmiş dengesinin, hES hücreleri tarafından indüklenen kanonik Wnt/beta-catenin sinyalleşmesiyle ortaya çıkan yeni doğan PS'nin hücre kaderini tanımladığını açıkça göstermektedir.


Sphingosine can pre- and post-condition heart and utilizes a different mechanism from sphingosine 1-phosphate.

Önceki raporlarla tutarlı olarak, yüksek konsantrasyonda (5 mikroM) sfingozin, bir dış hayvansal kalp üzerinde izolemi/reperfüzyon sırasında artmış infarkt boyutuna neden olduğu için kardiyotoksikti. Sfingozin 1-fosfat (S1P) 5 mikroM'de kardiyoprotektifti. Bununla birlikte, fizyolojik bir konsantrasyonda (0.4 mikroM) sfingozin ve S1P, hem 40 dakika izolemi öncesi (ön koşullandırma) hem de izolemi sonrası (sonra koşullandırma) perfüzyona eklenince kalp izolemi/reperfüzyon hasarına karşı etkiliydi. Sfingozin ve S1P'nin hem ön hem de sonra koşullandırma yoluyla koruma sağladığı, reperfüzyon sırasında sol ventrikül geliştirilmiş basıncının %75'ten fazlasının kurtarılması ve infarkt boyutunun risk alanının %45'inden azına düşmesiyle kanıtlandı. VPC23019, S1P(1 ve 3) G-protein bağlı reseptör antagonisti, ön koşullandırma veya sonra koşullandırma ortamına S1P ile birlikte eklendiğinde S1P'nin indirdiği korumayı tamamen engelledi. Bununla birlikte, VPC23019, 0.4 mikroM sfingozinin hem ön hem de sonra koşullandırma kalitesini etkilemedi. Ön koşullandırma çalışmaları, protein kinaz C'nin inhibisyonu ile GF109203X'in S1P'nin ön koşullandırmasını engellediğini ortaya koydu. Bununla birlikte, GF109203X, 0.4 mikroM sfingozinin ön koşullandırmasını etkilemedi. Benzer şekilde, PI3 kinaz inhibitörü wortmanin, S1P'nin ön koşullandırmasını engelledi ancak sfingozinin ön koşullandırmasını etkilemedi. Buna karşılık, protein kinaz G'nin inhibisyonu ile KT5823, S1P'nin ön koşullandırmasını tamamen engelledi ancak sfingozinin ön koşullandırmasını etkisiz hale getirdi. Ayrıca, protein kinaz A inhibitör peptidi 14-22 amit, sfingoz


Coordination of p300-mediated chromatin remodeling and TRAP/mediator function through coactivator PGC-1alpha.

Transkripsiyonel koaktivatörler, PPARgamma ile fiziksel ve işlevsel etkileşimler gösterenler arasında protein asetil transferaz p300, genel transkripsiyon makinesi ile etkileşime giren TRAP/Mediyatör kompleksi ve yüksek derecede düzenlenmiş PGC-1alpha bulunur. PGC-1alpha'nın TRAP/Mediyatör ile doğrudan etkileşim gösterdiğini ve PPARgamma etkileşim alt birimi TRAP220 aracılığıyla TRAP/Mediyatör bağımlı işlevi DNA şablonlarında uyardığını gösteriyoruz. Ayrıca, PGC-1alpha tek başına etkisiz olsa da, PPARgamma'ya yanıt olarak kromatin şablonlarında p300 bağımlı histon asetilasyonu ve transkripsiyonu uyarmaktadır. Bu işlevler, PGC-1alpha'da büyük ölçüde bağımsız PPARgamma, p300 ve TRAP220 etkileşim alanlarına bağlı olarak aracılanmaktadır. Öte yandan, p300 ve TRAP220, ortak bir PPARgamma bölgesinde ligand bağımlı etkileşimlere sahiptir. PGC-1alpha'nın kromatin yeniden düzenlemesi ve pre-inisiyasyon kompleksi oluşumu veya işlevi (transkripsiyon) dahil olmak üzere bu sonuçlar, bu adımların koordinasyonunda PGC-1alpha'nın kritik bir rol oynadığını, birlikte ama dinamik etkileşimler yoluyla, önermektedir.


Phospholipid synthesis and lipid composition of subcellular membranes in the unicellular eukaryote Saccharomyces cerevisiae.

Saccharomyces cerevisiae'nin (S. cerevisiae) alt hücre zarları, mitokondriler, mikrosomlar, plazma zarları, sekreteryel vesiküller, vakular, nükleer zarlar, peroksizomlar ve lipid parçacıklar dahil olmak üzere, geliştirilmiş prosedürler kullanılarak izole edildi ve fosfolipid sentezi ve sterol delta 24-metilasyonu kataliz etme kapasiteleri açısından analiz edildi. Mikrosomal fraksiyon, yoğunluk ve klasik mikrosomal işaret proteinleri açısından heterojen ve aynı zamanda fosfolipid sentezleyen enzimlerin dağılımında da farklılık gösterir. Fosfatidilserin sentazın spesifik aktivitesi, fosfatidylinositol sentaz ve fosfolipid N-metiltransferazları içeren daha ağır mikrosomlardan farklı bir mikrosomal alt fraksiyonda en yüksek seviyedeydi. Fosfatidilserin dekarboksilazın tek başına mitokondrilerde bulunduğu doğrulanmıştı. Di-akil-glicerol sentaz aktivitesi hem mitokondrilerde hem de mikrosomal membranlarda bulundu. En yüksek spesifik aktiviteler, lipid parçacık fraksiyonunda gliserol-3-fosfat akil transferaz ve sterol delta 24-metilazda gözlemlendi. Nükleer ve plazma zarları, vakular ve peroksizomlar, analiz edilen lipid sentezleyen enzimlerde sadece marjinal aktiviteler içerir. Plazma zarları ve sekreteryel vesiküller, ergosterol ve fosfatidilserin bakımından zengindir. Lipid parçacıklar, ergosteryl esterlerin yüksek içeriğiyle karakterizedir. Plazma zarları ve sekreteryel vesiküllerin (FLI ölçümü kullanılarak) yüksek ergosterol içeriği nedeniyle sertliği, trimetilamonyum diphenilheksatrien gibi bir işaretçi olarak kullanılan floresan anizotropi ölçümlerine atfedilebilir.


Use of health services by prison inmates: comparisons with the community.

Gelecekte hapishane sağlık hizmetlerinin organizasyonu 1, NHS ve Hapishane Hizmeti'nin birlikte planlamayı ve mahkumlara sağlık hizmetleri sunmayı önerdiğini belirtir. Daha önce bu sorumluluk yalnızca Hapishane Hizmeti'nin sorumluluğundaydı. Bu nedenle NHS, şu anda hapishane sağlık hizmetlerine olan talebi ve sağlanan seviyeyi değerlendirmek zorunda kalacak. Ortak planlama için temel bilgi tabanının önemli bir parçası, mevcut hizmet kullanım verilerini içerir. Bu makale, İngiltere'deki mahkumların birincil bakım ve yatılı sağlık hizmet kullanım verilerini, benzer topluluk nüfuslarının sağlık hizmetlerine kullanım verileriyle karşılaştırır. Toplumda, birincil bakım öncelikle aile hekimleri ve tıpla ilişkili meslekler (çoğunlukla hemşireler) tarafından sağlanır. Toplum sakinleri, NHS'nin tüm dış ve yatılı tesislerine erişebilir. Hapishanelerde, birincil bakım, tıbbi memurlar (bunlardan bazıları aile hekimleri), hemşire dereceleri ve sağlık hizmeti memurları (sağlık hizmeti konusunda bazı eğitim almış) tarafından sağlanır. Bazı hapishaneler kendi yatılı tesislerine (sağlık hizmeti merkezi yatakları) sahiptir. Bu tesisler, düşük seviyede yatılı bakım sağlar ve toplumda doğrudan bir eşdeğeri yoktur. Mahkumlar ayrıca NHS'nin dış ve yatılı tesislerine ve uzman ziyaretlerine erişebilir. Hapishane nüfusu yüksek bir devir oranına sahiptir ve günden güne değişir. Bu nedenle, hapishane nüfusu, bir yıllık dönem boyunca ortalama günlük nüfus olarak ifade edilir. ...


Regulation of p53 in response to DNA damage

p53'ün aktivasyonu, DNA hasarı, hipoksiye ve nükleotit yoksunluğuna dahil olmak üzere çeşitli hücresel streslere yanıt olarak meydana gelebilir. DNA hasarının birkaç formu, iyonize radyasyon (IR), radyomimetik ilaçlar, ultraviyole ışık (UV) ve metil metansülfonat (MMS) gibi kimyasallar tarafından oluşturulanlar, p53'ün aktivasyonunu tetiklediği gösterilmiştir. Normal koşullarda, polipeptidin çok kısa ömürlü olması nedeniyle p53 seviyeleri düşük tutulur. Buna ek olarak, p53 normalde nispeten verimsiz bir şekilde DNA'ya bağlanarak transkripsiyonu etkinleştiren büyük ölçüde hareketsiz bir halde bulunur. DNA hasarına yanıt olarak p53'ün aktivasyonu, p53 seviyelerinde hızlı bir artışla ilişkilidir ve p53'ün DNA'ya bağlanma ve transkripsiyonu etkinleştirme yeteneği artar. Bu, hücre döngüsünü durdurma, apoptoz veya DNA onarımı gibi çeşitli genlerin etkinleştirilmesine yol açar. Son çalışmalar, bu düzenlemenin büyük ölçüde DNA hasarının bir dizi fosforilasyon, de-fosforilasyon ve asetilasyon olaylarını tetiklemesiyle sağlandığını öne sürmüştür. Burada, bu modifikasyonların doğasını, bunları sağlayan enzimler ve p53 modifikasyonundaki değişikliklerin p53 aktivasyonuna nasıl yol açtığını tartışıyoruz.


Hydrogen sulphide regulates intracellular pH in vascular smooth muscle cells.

Hidrojen sülfit (H2S) hücre içi pH (pH(i)) düzenlemedeki rolünü ve vasküler düz kas hücrelerinde vasodilatasyona katkısını araştırdık. NaHS, bir H2S bağışçısı, 10 mikromolardan 1 milimoleye kadar konsantrasyon bağımlı bir şekilde pH(i)'yi düşürdü. Hem Na+/H+ değişimi inhibitörü 5-(N-etil-N-izopropil)amilorid (EIPA, 10 mikromol) hem de plazmalemmal kalsiyum-ATPaz inhibitörü CdCl2 (20 nM) NaHS'in pH(i) üzerindeki etkisini değiştirmedi. Cl(-)/HCO3- değişimi inhibitörü 4,4'-diizotiyosiyanatostilben-2,2'-disülfonik asit (DIDS) NaHS'in pH(i)'yi düşürme etkisini önemli ölçüde azalttı. Ayrıca, NaHS Cl(-)/HCO3- değişimi aktivitesini önemli ölçüde artırdı, bu da NH4Cl prepulse yöntemiyle ölçüldü. DIDS, NaHS tarafından indüklenen vazodilatasyonu azalttı, ancak EIPA ve CdCl2 herhangi bir değişiklik yapmadı. Sonuç olarak, H2S, Cl(-)/HCO3- değişiminin etkinleştirilmesiyle hücre içi asitifikasyona neden oldu ve bu da en azından kısmen H2S tarafından aracılık edilen vazodilatasyonun sorumludur.


Cell and biomolecule delivery for tissue repair and regeneration in the central nervous system.

Tissue mühendisliği, genellikle hasarlı veya hasta dokuyu değiştirmek için hücreler ve destek yapılarını içerir. Bir kısmı, insülin veya nörotrofik faktörler gibi biyomoleküllerin teslimatını sağlamak için ortaya çıktı, çünkü hücreler bu tür terapötik ajanların sürekli üreticileridir. Bu nedenle hücre teslimatı, doku mühendisliğinin içsel bir parçasıdır. Biyomoleküllerin kontrollü salınımı, hücre teslimatını mümkün kılmak için önemli bir araçtır, çünkü biyomoleküller, hücre nakliyi sağlayabilir, iltihaplı yanıtı düzenleyebilir veya teslim edilen hücrelerin davranışını başka bir şekilde iyileştirebilir. Dokuların yenilenmesi için hücre ve biyomolekül teslimatındaki gelişmeleri açıklıyoruz, özellikle merkezi sinir sistemi (CNS) üzerinde duruyoruz. İlk bölümde, kapsüllü hücre terapisine odaklanıyoruz. İkinci bölümde, sinir yenilenmesi ve yerli hücre uyarıcı için polimerik nano/mikro toplar ve hidrojellerde biyomolekül teslimatına odaklanıyoruz. Üçüncü bölümde, sinir kök/öncü hücre veya mezenkimal kök hücre ve biyomolekül teslimatı kombinasyon stratejilerine odaklanıyoruz, dokuların yenilenmesi ve onarımı için. Her bölümde, CNS'ye teslimatla ilgili zorlukları ve olası çözümleri vurguluyoruz.


The angiotensin II type 1 receptor blocker olmesartan preferentially improves nocturnal hypertension and proteinuria in chronic kidney disease

Birikmiş kanıtlar, özellikle geceleri yükselen kan basıncı (BP), hipertansiyonlu kronik böbrek hastalığı (CKD) hastalarında hedef organ hasarını yansıttığını ve klinik BP veya gündüz BP'ye kıyasla daha iyi kardiyorenal risk tahminçisi olduğunu öne sürmektedir. Bu çalışmada, hipertansiyonlu CKD hastalarında olmesartan, bir anjiyotensin II tip 1 reseptör bloker (ARB), ambulatuvar kan basıncı profillerine ve böbrek fonksiyonuna yararlı etkilerini incelemişlerdir. 46 hasta, olmesartan ek tedavi grubuna (n=23) veya ARB olmayan gruba (n=23) rastgele atanmıştır. Temel ve 16 haftalık tedavi döneminden sonra ambulatuvar kan basıncı izleme ve böbrek fonksiyon parametreleri ölçümleri yapılmıştır. Temel klinik BP seviyeleri ve tedavi sonrası/temel (A/B) oranları olmesartan ek tedavi ve ARB olmayan gruplar arasında benzer olsa da, olmesartan ek tedavi grubunda 24 saatlik ve gecelik ambulatuvar BP seviyelerinin A/B oranları anlamlı olarak daha düşüktü. Ayrıca, olmesartan ek tedavi grubunda idrar protein, albümin ve tip IV kolajen atıklarının A/B oranları, ARB olmayan gruba kıyasla anlamlı olarak daha düşüktü (idrar protein atığı: 0,72±0,41 vs. 1,45±1,48, P=0,030; idrar albümin atığı: 0,73±0,37 vs. 1,50±1,37, P=0,005; idrar tip IV kolajen atığı: 0,87±0,42 vs. 1,48±0,87, P=0,014), ancak iki grupta tahmin edilen glomerüler filtrasyon oranı A/B oranları karşılaştırılabilir. Bu sonuçlar, hipertansiyonlu CKD hastalarında olmesartan ek tedavi tedavisinin, gecelik kan basıncını tercihli olarak azaltarak ve aynı zamanda böbrek hasarını engelleyerek ambulatuvar kan basıncı profilini iyileştirdiğini göstermektedir.


Surgical vs nonsurgical treatment of adults with displaced fractures of the proximal humerus: the PROFHER randomized clinical trial.

ÖNEM Proksimal humeral kırıklarının çoğu hastada cerrahi ihtiyacı belirsiz olsa da, kullanımı artmaktadır.

HEDEFLER Yetişkinlerde proksimal humerus kırıklarının cerrahi ve cerrahisiz tedavisinin klinik etkinliğini değerlendirmek.

TİP, KONUM VE KATILIMCILAR Pragmatik, çok merkezli, paralel grup, rastgeleleştirilmiş klinik deneme olan Proksimal Kırık Humerus Değerlendirme Rastgeleleştirme (PROFHER) deneyi, 2008 Eylül'den 2011 Nisan'a kadar 32 İngiliz Ulusal Sağlık Hizmeti hastanesinin ortopedi bölümlerinde sunulan 250 hastayı (ortalama yaş 66 [24-92 yaş aralığı]; 192 [77%] kadın; ve 249 [99.6%] beyaz) işe aldı. Hastalar, kırıklarının oluşmasından 3 hafta sonra proksimal humerus kırığının cerrahi boynunu içeren bir kırık durumunda, 2 yıl (2013 Nisan'a kadar) takip edildi. 215 hastada tam takip verileri vardı. 231 hastanın (114 cerrahi grup ve 117 cerrahisiz grupta) verileri birincil analize dahil edildi.

BİLGİSAYARLAR Cerrahi veya humeral baş değiştirme, bu tekniklerde deneyimli cerrahlar tarafından gerçekleştirildi. Cerrahisiz tedavi, kol askısı immobilizasyonu idi. Her iki grup için standartlaştırılmış poliklinik ve toplum temelli rehabilitasyon sağlandı.

ANA SONUÇLAR VE ÖlÇÜLER Ana sonuç, 2 yıllık bir dönemde Oxford Omuz Puanı (0-48 aralığı; daha yüksek puanlar daha iyi sonuçları gösterir) idi ve 6, 12 ve 24 aylık değerlendirmelerde ve veri toplama anlarında değerlendirildi. Örnek boyut, Oxford Omuz Puanı için 5 puanlık klinik olarak önemli bir farka dayanarak belirlendi. İkincil sonuçlar, Kısa Form 12 (SF-12), komplikasyonlar, sonraki tedavi ve ölüm idi.

Sonuçlara Göre, 2 yıllık ortalama (cerrahi grupta 39.07 puan vs cerrahis


Kinetics and Fidelity of the Repair of Cas9-Induced Double-Strand DNA Breaks

RNA rehberli DNA endonükleaz Cas9, genom düzenlemede güçlü bir araçtır. Canlı hücrelerde Cas9 kesme olayının ardından çift iplikli kırık (DSB) onarım sürecinin kinetiği ve doğruluğu hakkında çok az bilgi vardır. Burada, tek lokuslarda insan hücrelerinde DSB onarımının kinetiğini ölçmek için bir strateji geliştirdik. Zaman serileri boyunca onarılan DNA'nın nicel modellemesi, genellikle yavaş ve değişken onarım oranlarını ortaya koymaktadır, yarı ömür süreleri yaklaşık 10 saate kadar çıkmaktadır. Ayrıca, DSB'lerin onarımı genellikle hatalı olma eğilimindedir. Hem klasik hem de mikrohomoloji aracılı birleştirme yolları hatalı onarıma katkıda bulunur. Bireysel oran sabitlerinin tahmini, bu iki yolun zaman içinde dengesinin değiştiğini ve ek iyonize radyasyonun bu dengeyi değiştirebileceğini göstermektedir. Yaklaşımımız, tek lokuslarda DSB onarımının kinetiği ve doğruluğu hakkında nicel içgörüler sağlar ve Cas9 tarafından indüklenen DSB'lerin alışılmadık bir şekilde onarıldığını göstermektedir.


Network meta-analysis for indirect treatment comparisons.

Akut miokard enfarktüsü tedavileri için kullanılan iki tedavinin göreceli etkinliğini değerlendirmek için yöntemler sunuyorum. Bu tedaviler, doğrudan rastgele bir deneme ile karşılaştırılmamış olsa da, her biri diğer tedavilerle karşılaştırılmıştır. Bu ağ meta-analiz teknikleri, herhangi bir verilen tedavinin etkisinin heterojenliğini ve farklı tedavi çiftlerinden elde edilen kanıtların tutarsızlığını ('incoherence') tahmin etmemizi sağlar. Basit bir tahmin prosedürü, doğrusal karışık modeller kullanılarak verilmektedir ve akut miokard enfarktüsü tedavileri için bir meta-analizde uygulanmaktadır.


Liver transplantation and opioid dependence.

Kronik Hepatit C, Amerika Birleşik Devletleri'nde karaciğer nakli için önde gelen nedendir. En büyük risk faktörü olan intravenöz uyuşturucu kullanımı, hepatit C virüsünün yaklaşık %60'lık bir oranında bulaşmasına neden olur. United Network of Organ Sharing (UNOS) verileri, karaciğer nakli hastalarında madde kullanımını ele almaz.

Amaç: UNOS karaciğer nakli bekleme listesine alınmak için madde bağımlılığı ile ilgili kriterleri belirlemek ve nakil sonrası hastaların bakımında karşılaştıkları sorunları araştırmak.

Yöntem ve Katılımcılar: 2000 Mart'ta ABD'deki tüm 97 yetişkin karaciğer nakil programlarına (UNOS'a üye) yönelik posta anketine ve Mayıs-Haziran 2000'de yapılan telefon takiplerine dayanmaktadır.

Ana Sonuç Ölçümleri: Programların geçmiş veya mevcut madde kullanım bozukluğu olan hastaları kabul etme ve yönetme durumu.

Sonuç: 90'lık (87/97) bir yanıt oranına sahip 97 programdan 87'si anketimize yanıt verdi. Hepsi alkolizm veya diğer bağımlılıklar (eroin bağımlılığı da dahil) geçmişi olan başvuruları kabul eder. Yanıt veren programların %88'i en az 6 ay alkolden ve %83'ü yasadışı uyuşturuculardan uzak durmayı şart koşmaktadır. %94'ü bağımlılık tedavisi şartlarını içerir. Madde bağımlılığı uzmanlarından danışma, yanıt veren programların %86'sı tarafından sağlanmaktadır. Methadon bakımını alan hastalar, yanıt veren programların %56'sı tarafından kabul edilmektedir. Yaklaşık 180 methadon bakımını alan hasta karaciğer nakli geçirmiştir.

Sonuç: Çoğu karaciğer nakil programı, madde kullanım bozukluğu olan hastalar için politikalar oluşturmuştur. Eroin bağımlılığı olan hastalar, opiat değiştirme terapisi alıyorlarsa nakil programlarında yeterince temsil edilmemektedir. Opiat değiştirme terapisinin karaciğer nakli sonucunu olumsuz etkilediğine dair çok az anekdot kanıt bulunmuştur. Tüm programların %32'si methadon'un kesilmesini şart koşan politikalar uygulamaktadır, bu da


RIG-I-mediated antiviral responses to single-stranded RNA bearing 5'-phosphates.

Viral çoğaltım sırasında üretilen çift iplikli RNA (dsRNA), RNA helikaz enzimlerinin retinoik asit indüklenebilir gen I (RIG-I) ve melanom farklılasyon ilişkili gen 5 (MDA5) tarafından aracılık edilen antiviral bağışıklığın kritik tetikleyicisi olduğuna inanılmaktadır. Gösterdik ki, influenza A virüsü enfeksiyonu dsRNA üretmez ve RIG-I, 5'-fosfatları içeren viral genomik tek iplikli RNA (ssRNA) tarafından etkinleştirilir. Bu, enfekte hücrelerde RIG-I ile kompleks halinde bulunan influenza proteini NS1 tarafından engellenir. Bu sonuçlar, RIG-I'yi tek iplikli RNA sensörü ve olası viral bağışıklık kaçınma hedefi olarak belirler ve onun 5'-fosforlu RNA'yı algılama yeteneğinin, kendi ve yabancı arasında ayrım yapmak için evrimleşen bağışıklık sisteminin bir parçası olduğunu öne sürer.


In-hospital switching between adenosine diphosphate receptor inhibitors in patients with acute myocardial infarction treated with percutaneous coronary intervention: Insights into contemporary practice from the TRANSLATE-ACS study.

## Amaçlar
Rastgele klinik denemeler, akut miokard enfarktüsü olan hastalarda klopidogrel ile daha güçlü adenosin difosfat (ADP) reseptör inhibitörleri arasında karşılaştırma yapmıştır, ancak rutin klinik uygulamada ADP reseptör inhibitörleri arasında geçişin sıklığı, etkinliği ve güvenliği hakkında çok az bilgi vardır.

## Yöntem ve Bulgular
Biz, 2010 Nisan'dan 2012 Ekim'e kadar 230 hastanede perikardiyak koroner müdahale ile tedavi edilen 11.999 miokard enfarktüsü hastasını TRANSLATE-ACS çalışmasında inceledik. Çok değişkenli Cox regresyonu, hastanede ADP reseptör inhibitörü geçişine kıyasla başlangıçta seçilen tedavinin devamı ile altı ay sonrası büyük kardiyovasküler olay (MACE: ölüm, miokard enfarktüsü, inme veya planlanmamış revaskülarizasyon) ve GUSTO (Global Utilization of Streptokinase and t-PA for Occluded Coronary Arteries) tarafından tanımlanan kanama risklerinin karşılaştırılması için kullanıldı. Başlangıçta klopidogrel ile tedavi edilen 8715 hastadan 994'ü (11,4%) prasugrel veya ticagrelor'a geçiş yaptı; geçiş öncelikle perikardiyak koroner müdahale sonrası (60,9%) ve hastaneden çıkışta (26,7%) gerçekleşti. Başlangıçta prasugrel veya ticagrelor ile tedavi edilen 3284 hastadan 448'i (13,6%) klopidogrel'e geçiş yaptı; 48,2% geçişler perikardiyak koroner müdahale sonrası ve %48,0 hastaneden çıkışta gerçekleşti. Prasugrel veya ticagrelor'a geçiş, klopidogrel'in devamına kıyasla kanama riskinde artışla ilişkili değildi (2,7% vs. 3,3%, ayarlanmış risk oranı 0,96, %95 güven aralığı 0,64-1,42, p=0,82). Prasugrel veya ticagrelor'dan klopidogrel'e geçiş, daha güçlü ajanın devamına kıyasla MACE riskinde artışla ilişkili değildi (8,9% vs. 7


Platelet activation in type 2 diabetes mellitus.

Diyabetle ilişkili anormal metabolik durum, arterlerin ateroskleroz gelişimine duyarlı hale gelmesine neden olur, endotel ve trombositler de dahil olmak üzere çoklu hücre tiplerinin işlevsel özelliklerini değiştirebilir. Özellikle, değiştirilmiş trombosit metabolizması ve intra-trombosit sinyal yollarındaki değişiklikler, diyabetin aterosklerotik komplikasyonlarının patogenezi için katkıda bulunabilir. Artan trombosit agregasyonu için çeşitli mekanizmalar sorumlu olabilir. Bu mekanizmalardan biri, hiperglisemi, in vivo trombosit aktivasyonu için bir nedensel faktör olabilir ve trombosit glikoproteinlerinin non-enzimatik glikasyonu ile sonuçlanabilir, bu da yapısal ve konformasyonel değişikliklere ve membran lipid dinamiklerinin bozulmasına neden olabilir. Ayrıca, hiperglisemi ile ilişkili oksidatif stres, arachidonik asidin biyolojik olarak aktif izoprostanlara peroksidasyonunu artırır, bu da bozulmuş glikemik kontrol ve kronik trombosit aktivasyonu arasındaki önemli biyokimyasal bağlantıyı temsil eder. Son olarak, artan oksidatif stres, transkripsiyon faktörlerinin aktivitesini ve redoks duyarlı genlerin ifadelerini tetikler, bu da endotelinin yapışkan ve trombotik duruma geçişine, ilk trombosit aktivasyonu, yapışımı ve daha sonra trombosit agregatının oluşumuna yol açar. Tüm bu kanıtlar, diyabetli hastalarda trombosit fonksiyonunda metabolik kontrolün yararlı etkilerini belgeleyen klinik çalışmaların sonuçlarıyla ve aspirin tedavisinin diyabetli hastalarda yüksek riskli olmayan hastalara göre bile daha yararlı olabileceği bulgusuyla desteklenmektedir. Diyabetli hastaların uygun tıbbi yönetimine dikkat etmek, bu yüksek riskli popülasyonda uzun vadeli sonuçları büyük ölçüde etkileyecektir.


Nicotinic receptor-mediated neuroprotection in neurodegenerative disease models.

Moleküler ve hücresel düzeyde çok sayıda kanıt, Alzheimer Hastalığı (AD) ve Parkinson Hastalığı (PD) gibi nörodejeneratif hastalıkların patolojisinde nikotinik iletimin rolünü ortaya koymuştur. Bu inceleme makalesi, nikotinik asetilkolin reseptörü (nAChR) ile medyasyon edilen koruma ve bu mekanizmada yer alan sinyal iletimi hakkında kanıtlar sunmaktadır. Veriler, öncelikle fareli birincil nöron kültürlerinde yapılan çalışmalarımız üzerine dayanmaktadır. Nikotin ile tetiklenen koruma, alfa7 nAChR antagonisti, fosfatidylinositol 3-kinaz (PI3K) inhibitörü ve Src inhibitörü ile engellenmiştir. Akt'in (PI3K'nin bir efekörü) fosforile edilmiş seviyeleri, Bcl-2 ve Bcl-x seviyeleri, nikotin uygulamasıyla artmıştır. Bu deneysel verilerden yola çıkarak, nAChR ile medyasyon edilen hayatta kalma sinyal iletimi mekanizması hipotezimiz, alfa7 nAChR'nin Src ailesini uyarması, bu da PI3K'yi aktif hale getirerek Akt'i fosforile etmesine ve daha sonra Bcl-2 ve Bcl-x'i yükseltmek için sinyali iletmeye yol açmasıdır. Bcl-2 ve Bcl-x'in yükseltilmesi, beta-amiloid (Abeta), glutamat ve rotenon tarafından tetiklenen nöronal ölümden hücreleri koruyabilir. Bu bulgular, nAChR uyarımıyla koruyucu terapi uygulamasının, AD ve PD gibi nörodejeneratif hastalıkların ilerlemesini geciktirebileceğini öne sürmektedir.


High-throughput parallel proteogenomics: a bacterial case study.

Son yıllarda, genom anotasyonu için yeni bir paradigma ortaya çıktı, "proteogenomik" olarak adlandırılan, peptit MS'i genom anotasyonu için kullanan bir yaklaşımdır. Bu, genomun altı çerçeve çevirisine peptitleri haritalayarak elde edilir, mevcut birleştirme veritabanlarını da içerir, bu da gen modellerinin iyileştirilmesine işaret edebilir. Bu yaklaşımı kullanarak, eksen sınırları, yeni genler, gen sınırları, çerçeve kaymaları, ters iplikler, çevrilen UTR'ler ve yeni birleştirme noktaları gibi gen bölgelerinin iyileştirilmesi mümkündür. Proteogenomik'in bir zorluğu, elde edilen anotasyona güven atfetmenin en iyi yolunu (1) ve bu gen modeli iyileştirmelerini, ya el ile anotasyon yoluyla ya da gen tahmini araçlarını eğiterek otomatik bir süreç yoluyla uygulamaktır. Bu, doğrudan bir süreç değildir, çünkü birçok gen tahmini aracı, Arabidopsis thaliana ve Escherichia coli gibi model organizmalar üzerinde eğitilmiş ve iyileştirilmiş, belirli genomlara (eukaryotik veya prokaryotik) uygunlukları tanımlanmış ve dış kanıtların kullanımını destekleyebilecek çeşitli özellikler sunmaktadır. Bu çalışmada, bir veri kümesi için MS/MS aramasını optimize etmek ve kütle spektrometresi verilerini ön işlemek için uygun bir yaklaşım özetliyoruz. Ayrıca, proteogenomikte devam eden ve mevcut araçları kullanarak bunları başarıyla ele almak için daha iyi stratejiler öneren gelecekteki zorlukları da tartışıyoruz. Bradyrhizobium diazoefficiens (azot sabitleyen bakteriler), 9.1 Mb genomuyla bir vaka çalışması olarak, en son ikinci nesil proteogenomik araçları ve birden fazla gen modeli kullanarak proteogenomik anotasyonların çapraz doğrulaması için kullanıyoruz.


Keratinocyte-specific transglutaminase of cultured human epidermal cells: relation to cross-linked envelope formation and terminal differentiation.

Kültürlenmiş normal insan deri keratinositlerinde bulunan kros-linkaj enzimi, transglutaminazın baskın formu, hücre parçacıklı maddede bulunur ve noniyonik deterjanla çözünebilir. Aniyon-değiştirme veya jel-filtre kromatografisi ile elde edildiğinde tek bir zirve olarak elüte olur. Parçacıklı enzime karşı üretilen monoklonal antikorlar, hücre sitoplazmasında bulunan iki transglutaminazdan birine karşı çapraz tepki verir. İkinci sitoplazmik transglutaminaz, ilkinden farklı kinetik ve fiziksel özelliklere sahip olmasına rağmen, çapraz tepki vermez ve in vitro keratinosit kros-linkaj zarının oluşumunda gerekli değildir. Anti-transglutaminaz antikorları, daha farklılaşmış epidermisin katmanlarını, anti-involukrin antiserumu tarafından verilen desene benzer şekilde boyar. Bu gözlemler, bu şekilde tanımlanan transglutaminazın, canlıda kros-linkaj zarının oluşumunda rol oynadığı hipotezi desteklemektedir.


The effects of genetic and pharmacological blockade of the CB1 cannabinoid receptor on anxiety.

Bu çalışmanın amacı, genetik ve farmakolojik yollarla CB1 kanabinoid reseptörlerinin bozulmanın kaygı üzerindeki etkilerini karşılaştırmaktı. İlk deneyde, CB1-eksiklikli fareler ve vahsi tip farelerin davranışları karşılaştırıldı. İkinci deneyde, her iki CB1-eksiklikli ve vahsi tip fareye, 0, 1 ve 3 mg/kg dozlarında kanabinoid antagonist SR141716A uygulandı. Tedavi edilmemiş CB1-eksiklikli fareler, açık kolların keşfini azaltarak, vahsi tip hayvanlara kıyasla daha kaygılı göründü, ancak hareketlilikte herhangi bir değişiklik gözlemlenmedi. İkinci deneydeki araçla enjekte edilen CB1-eksiklikli fareler de vahsi tiplere kıyasla artan kaygı gösterdi. Şaşırtıcı bir şekilde, kanabinoid antagonist SR141716A, hem vahsi tip hem de CB1-eksiklikli farelerde kaygıyı azalttı. Hareketlilik sadece marjinal olarak etkilendi. Son kanıtlar, beynede yeni bir kanabinoid reseptörünün varlığını öne sürüyor. Ayrıca, SR141716A'nın hem CB1 hem de olası yeni reseptöre bağlandığı gösterildi. Sunulan veriler bu bulguları destekliyor, çünkü kanabinoid reseptör antagonisti, hem vahsi tip hem de CB1-eksiklikli farelerde kaygıyı etkiledi. Tahminen, genetik ve farmakolojik yollarla CB1 reseptörünün bloke edilmesindeki farklılık, yeni reseptörün kaygıda bir rol oynadığını öne sürüyor.


Immune activation and HIV persistence: implications for curative approaches to HIV infection.

Kombinasyon antiretroviral terapi ile insan bağışıklık eksikliği virüsü (HIV) çoğalmasının tamamen veya neredeyse tamamen bastırılmasına rağmen, hem HIV hem de kronik enflamasyon/bağışıklık bozukluğu sonsuza dek devam eder. Tedavi sırasında virüs ve konak bağışıklık ortamı arasındaki ilişkiyi çözmek, enfeksiyonu iyileştirmeye veya kronik enflamasyonla ilişkili organ hastalığı gelişimini önlemeye yönelik yeni müdahaleler geliştirmeye yol açabilir. Kronik enflamasyon ve bağışıklık bozukluğu, HIV'in devam etmesine neden olabilir; bu da virüs üretimine, yeni hedef hücrelerin oluşmasına, aktif ve dinlenmiş hedef hücrelerin enfekte edilmesine, savunmasız hedef hücrelerin göç desenlerinin değişmesine, enfekte hücrelerin çoğalmasına ve normal HIV-özgü temizleme mekanizmalarının işlev görmemesine yol açar. Kronik HIV üretimi veya çoğalması, kronik enflamasyon ve bağışıklık bozukluğuna katkıda bulunabilir. Bu konularla ilgili hızla gelişen veriler, HIV'in devam etmesine neden olan ve bunun da kronik enflamasyonu besleyerek HIV'in devam etmesine katkıda bulunan bir kötü döngünün var olabileceğini güçlü bir şekilde düşündürmektedir.


Tissue-specific alterations in the glucocorticoid sensitivity of immune cells following repeated social defeat in mice

Endojen glukokortikoidler (GC), enfeksiyon ve dokulara zarar sonrasında iltihaplanmanın sonlandırılmasında önemli bir rol oynar. Ancak, son bulgular stresin bu hormonların anti-enflamatuar kapasitelerini bozduğunu göstermektedir. Lipopolisakkarit (LPS) ile uyarılan farelerin splenositleri, sosyal bozulma (SDR) stresi altında tekrar tekrar maruz bırakıldığında, kortikosteron (CORT) immün baskılayıcı etkilerine karşı daha az duyarlıydı, bu da pro-enflamatuar sitokinlerin artmış üretimi ve hücre hayatta kalmasının artmasıyla gösterildi. CD11b işaretçisiyle ifade eden myeloid hücreler bu süreçte anahtar bir rol oynadı. Burada, kemik iliğinin GC direncinin potansiyel kaynağı olarak rolünü araştırdık. Çalışma, LPS ile uyarılan kemik iliği hücrelerinin, deneysel stres olmaksızın, neredeyse GC direnci olduğunu ve CORT tedavisinden sonra yüksek hücre hayatta kalma seviyelerini koruduğunu ortaya koydu. Tekrarlanan akut stresörle 2, 4 veya 6 gün boyunca maruz kalma, kemik iliği hücrelerinin GC duyarlılığının artmasına yol açtı. Bu GC duyarlılığının artması, granülosit-makrofaj kolonizasyon faktörü (GM-CSF) mRNA ifadesinin artması, myeloid öncüllerinin sayısının artması ve olgun CD11b+ hücrelerinin oranının azalmasıyla ilişkilendirildi. Kemik iliğinin hücresel kompozisyonundaki bu değişiklikler, splende CD11b+ hücre sayısının artmasıyla da eşlik etti. Kemik iliği ve dalaklarda GC duyarlılığının eşzamanlı değerlendirmesi, sosyal stresin GC direncini olmayan myeloid hücrelerin kemik iliğinden dalaka yeniden dağıtımını gösterdiğini belirten önemli bir negatif korelasyon ortaya koydu.


Delays in the diagnosis of lung cancer.

# Arka Plan
Birçok akciğer kanseri hastası, hastalığının teşhisi konulmasında gecikmeler yaşadıklarını bildiriyor. Bu, teşhis konulduğunda ileri aşamada olmalarına ve uzun vadeli hayatta kalmalarının kötü olmasına katkıda bulunabilir. Bu çalışma, akciğer kanseri olan hastaların deneyimlediği gecikmeleri araştırmaktadır.

# Yöntemler
Yeni teşhis konulan akciğer kanseri ile yönlendirilen hastalar üzerinde 3 aylık bir dönemde bir ileri gözlem kohortu anketlendi, teşhis gecikmelerini değerlendirmek için. Hastalara ilk semptomlarını ne zaman yaşadıklarını, doktorlarını ne zaman gördüklerini, yapılan testleri, bir uzmana ne zaman göründüklerini ve tedaviye ne zaman başladıklarını sordular. Farklı zaman aralıklarını özetlemek için tanımlayıcı istatistikler kullanıldı.

# Sonuçlar
73 hastadan 56'sı (yüzde 77'lik kabul oranı) anketlere katıldı. Ancak, 2 hastanın ölmesi ve 2'sinin ulaşılamaması nedeniyle sadece 52 hasta (30 erkek, 22 kadın) röportajlandı. Ortalama yaş 68 yaş idi. Aşamalar aşağıdaki şekilde dağıtıldı (IB/IIA %10, IIIA %20, IIIB/IV %70). Hastalar, bir doktoru görmeden önce ortalama 21 gün (ikili aralık 7-51 gün) beklediler ve ayrıca herhangi bir araştırmanın tamamlanması için 22 gün (ikili aralık 0-38 gün) daha beklediler. Tanıdan uzman yönlendirmesine ortalama 27 gün (ikili aralık 12-49 gün) geçti ve ayrıca araştırmanın tamamlanması için 23,5 gün (ikili aralık 10-56 gün) daha geçti. Kanser merkezinde görülmelerinden sonra tedaviye başlamak için ortalama bekleme süresi 10 gün (ikili aralık 2-28 gün) idi. İlk semptomların gelişmesinden tedavinin başlamasına kadar olan genel süre 138 gün (ikili aralık 79-175 gün) idi.

# Sonuç
Akciğer kanseri hastaları, ilk semptomların gelişmesinden tedavinin başlatılmasına kadar önemli gecikmeler yaşıyorlar. Akciğer kanserinin semptomlarını fark etme konusunda farkınd


Calcium and peak bone mass.

Önceki epidemiyolojik, klinik ve deneysel çalışmaların temelinde, yeterli kalsiyum alımının büyüme sırasında zirve kemik kütlesi/yoğunluğuna etki edebileceği ve sonraki menopoz sonrası ve yaşlılık osteoporozunu önlemede önemli bir rol oynayabileceği gösterilmiştir. Ergenlik döneminde kalsiyum alımı, kemik kalsiyum tutumunu doğrudan etkiler ve 1600 mg/gün'e kadar kalsiyum alımı gerekebilir. Bu nedenle, ergenlik dönemindeki kızlar, menopozun başlangıcında muhtemelen osteoporozun erken önlenmesinde en uygun nüfus grubunu temsil eder. Genç bireyler, kemik modelleme ve konsolidasyonu için gerekli olan kalsiyumu sağlamak için pozitif kalsiyum dengesinde olmalıdır, ancak zirve kemik kütlesi ve yoğunluğunu elde etmek için gereken pozitif denge derecesi bilinmemektedir. Genç bireylerdeki kalsiyum gereksinimlerini değerlendirmek ve aynı zamanda zirve kemik kütlesinin elde edildiği dönemde kalsiyum metabolizmasının belirleyicilerini incelemek için, daha önce yayınlanan raporlardan 487 kalsiyum dengesi verisi toplanmış ve gelişim evresine ve kalsiyum alımına göre analiz edilmiştir. Analizin sonuçları, kalsiyum alımı ve kemik modelleme/dönüşümün büyüme sırasında kalsiyum dengesinin en önemli belirleyicileri olduğunu göstermiştir. Kalsiyumun en yüksek gereksinimleri emzirme ve ergenlik dönemlerinde, ardından çocukluk ve genç yetişkinlik dönemlerinde görülür. Emzirme (yeterli D vitamini tedariki) ve ergenlik dönemindeki bireyler, çocukluk ve genç yetişkinlik dönemlerindeki bireylere kıyasla daha yüksek kalsiyum emilimi gösterirler, bu da yüksek kalsiyum gereksinimlerini karşılamak için yapılır. Kemik modelleme/dönüşümün hızlı olduğu dönemlerde kalsiyum emilimi muhtemelen Nicolaysen'in endojen faktörü tarafından medyasyona uğrar. İdrar kalsiyumu yaşla artar ve ergenliğin sonunda zirveye ulaşır. Sonuçlar ayrıca, kalsiyum alımının, kemik oluşumunun en hızlı olduğu dönemde idrar kalsiyum atımını çok az etkilediğini göstermektedir: çocukluk ve genç yetişkinlik dönemlerinde zayıf bir korelasyon vardır. Yukarıdaki çalışmaların temelinde, çocuklar, ergenler ve genç yetişkinler için RDA'nın, kemik kalsiyum


Most clinical tests cannot accurately diagnose rotator cuff pathology: a systematic review.

Klinik testlerin rotatör kolu patolojisi tanısında doğruluğu soruluyor mu? Tasarım: Rotatör kolu patolojisi için klinik testlerin tanısal doğruluğunu araştıran sistematik bir inceleme. Katılımcılar: Omuz ağrısı yaşayan ve rotatör kolu patolojisi tanısı için klinik testler uygulanan kişiler. Çıktı Ölçütleri: Klinik testlerin tanısal doğruluğu, olasılık oranları kullanılarak belirlendi.

Sonuç: On üç çalışma dahil kriterlere uydu. Bu 13 çalışma, 89 ayrı tanısal doğruluk değerlendirmesinde 14 klinik testi değerlendirdi. Yalnızca bir değerlendirme, üst rotatör kası yırtıkları için palpasyon, anlamlı pozitif ve negatif olasılık oranlarına yol açtı. 89 değerlendirmeden 8'i, ya anlamlı pozitif ya da negatif olasılık oranlarına yol açtı. Ancak bu sekiz pozitif veya negatif olasılık oranı, diğer çalışmalar arasında bulunmadı. 89 klinik test değerlendirmesinin 71'i (yüzde 80), farklı çalışmalar arasında anlamlı pozitif veya negatif olasılık oranı değerlendirmelerine yol açmadı.

Sonuç: Genel olarak, rotatör kolu patolojisi için çoğu test yanlış ve klinik kullanıma önerilemez. En iyisi, bir rotatör kası yırtığı şüphesi, pozitif palpasyon, Hawkins/ağrılı kemer/infraspinatus testi, Napolyon testi, kaldırma testi, karın basma testi veya düşüş kol testi ile artabilir ve negatif palpasyon, boş kutu testi veya Hawkins-Kennedy testi ile azalabilir.


Skeletal muscle interleukin‐6 regulates metabolic factors in iWAT during HFD and exercise training

AMAÇ: Skeleal kas (SkM) interleukin (IL)-6'nin yağ dokusu metabolizmasını düzenlemedeki rolünü araştırmak. YÖNTEMLER: Kas spesifik IL-6 knockout (IL-6 MKO) ve IL-6(loxP/loxP) (Floxed) fareleri, standart rodent diyetine (Chow), yüksek yağlı diyet (HFD) veya egzersiz eğitimi (HFD ExTr) ile birleştirilmiş HFD'ye 16 hafta boyunca maruz bırakıldılar. SONUÇLAR: Her iki genotipte de HFD ile toplam yağ dokusu artışı (P < 0.05) görüldü. Bununla birlikte, HFD IL-6 MKO fareleri, HFD Floxed farelerine kıyasla daha düşük (P < 0.05) inguinal yağ dokusu (iWAT) kütlesine sahipti. Buna göre, iWAT glikoz taşıyıcı 4 (GLUT4) protein içeriği, 5'AMP aktif protein kinaz (AMPK)(Thr172) fosforilasyonu ve yağ sentez enzimi (FAS) mRNA içeriği, Chow'da IL-6 MKO farelerinde Floxed farelere kıyasla daha düşüktü (P < 0.05). Ayrıca, iWAT AMPK(Thr172) ve hormon duyarlı lipaz (HSL)(Ser565) fosforilasyonu ile perilipin protein içeriği HFD IL-6 MKO farelerinde HFD Floxed farelerine kıyasla daha yüksek (P < 0.05) iken, piruvat dehidrojenaz E1α (PDH-E1α) protein içeriği HFD ExTr IL-6 MKO farelerinde HFD ExTr Floxed farelerine kıyasla daha yüksek (P < 0.05) idi. SONUÇ: Bu bulgular, SkM IL-6'nin iWAT kütlesini glikoz alım kapasitesinin yanı sıra lipojenik ve lipolitik faktörleri düzenleyerek etkilediğini göstermektedir.


Risk of hospitalization or death from ischemic heart disease among British vegetarians and nonvegetarians: results from the EPIC-Oxford cohort study.

ARKA PLAN Az sayıda önceki ileri düzey çalışmalar, etçil ve et yemeyenler arasında akut iskemik kalp hastalığı (IHD) riskindeki farklılıkları incelemiştir.

HEDEFLER Et ağırlıklı diyetin akut (ciddi ve ölümcül olmayan) IHD'ye olan riskini incelemekti.

YÖNTEM Avrupa Kanser ve Beslenme Araştırması (EPIC)-Oxford çalışmasında İngiltere ve İskoçya'da kayıtlı toplam 44.561 erkek ve kadın, bunlardan %34'ü temelinde etçil diyet tüketiyordu, analizde yer aldı. IHD vakaları, hastane kayıtları ve ölüm belgeleri aracılığıyla tespit edildi. Serum lipidleri ve kan basıncı ölçümleri, 1519 vaka dışı kişi için mevcuttu ve bu kişiler, cinsiyet ve yaş açısından IHD vakalarıyla eşleştirildi. Etçil statüye göre IHD riski, çoklu Cox orantılı risk modellerini kullanarak tahmin edildi.

SONUÇLAR Ortalama takip süresi 11,6 yıl sonra, 1235 IHD vakası (1066 hastaneye yatırma ve 169 ölüm) kaydedildi. Et yemeyenlere kıyasla etçiller, daha düşük ortalama vücut kitle indeksi (-1,2 kg/m2, %95 güven aralığı: -1,3, -1,1), non-HDL kolesterol konsantrasyonu (-0,45 mmol/L, %95 güven aralığı: -0,60, -0,30) ve sistolik kan basıncı (-3,3 mm Hg, %95 güven aralığı: -5,9, -0,7) değerlerine sahipti. Etçiller, et yemeyenlere kıyasla %32 daha düşük IHD riski (HR: 0,68; %95 güven aralığı: 0,58, 0,81) gösterdi, bu risk, BMI'a göre ayarlandıktan sonra hafifçe azaldı ve cinsiyet, yaş, BMI, sigara içme veya IHD risk faktörlerinin varlığı açısından önemli farklılıklar göstermedi.

SONUÇ Et ağırlıklı diyet tüketimi, IHD riskiyle ilişkiliydi, bu sonuç muhtemelen non-HDL kolesterol ve sistolik kan basınındaki farklılıklardan kaynaklanıyordu.


The Supporting Independent Immunization and Vaccine Advisory Committees (SIVAC) initiative: a country-driven, multi-partner program to support evidence-based decision making.

Birden fazla sağlık önceliği, sınırlı insan kaynakları ve lojistik kapasiteleri, ayrıca sınırlı fonlarla birlikte pahalı aşılar, aşı programlarında kanıt temelli karar vermenin gerekliliğini artırır. Supporting Independent Immunization and Vaccine Advisory Committees (SIVAC) Girişimi'nin amacı, ülkelerin Ulusal Aşı Teknik Danışman Grupları'nı (NITAG) kurmasına veya güçlendirmesine destek olmaktır, bu gruplar aşı politikaları ve programlarına (örneğin, aşılama programları, rutin aşı kapsamı iyileştirmeleri, yeni aşı tanıtımları vb.) tavsiyeler sunar. SIVAC, Bill & Melinda Gates Vakfı tarafından finanse edilen bir programdır ve ülkenin ihtiyaçlarına göre adım adım bir süreç üzerine kuruludur, bu da NITAG'lerin sürdürülebilirliğini vurgular. SIVAC, NITAG'lerin bilimsel ve teknik sekreterlik kapasitelerini güçlendirerek ve ülke ve diğer uluslararası ortaklarla istişare halinde belirlenen özel destek faaliyetleri sağlayarak ülkelere destek olur. Ayrıca, SIVAC ve ortakları, NITAG'lere ve aşı topluluğuna bilgi, araçlar ve bilgilendirme sunan bir elektronik platform olan NITAG Kaynak Merkezi'ni oluşturmuştur.