Neuroinflammation in spinal cord injury: therapeutic targets for neuroprotection and regeneration.

Trajik omurilik yarası, onarımı artırabilecek ve patolojiyi kötüleştirebilecek karmaşık yerel bir iltihaplı tepkiyi tetikler. Yaralanma sonrası hücresel ve moleküler bağışıklık alevinin bileşimi ve etkili potansiyeli, yaralanma noktasından geçen zaman ve mesafeye bağlı olarak değişir. Bu zaman-uzay sürekliliğinde sitokinler, proteazlar ve büyüme faktörlerinin üretimi, etkilenen nöronların ve glial hücrelerin ölümü, hasarı, onarımı veya büyümesine yol açan dinamik ortamlarda sonuçlanır. Bu nedenle, bu ortamlarda bulunan hücreler tarafından oluşturulan mikro çevresel ipuçları, onarım ve patoloji arasında bu farklı kaderleri belirleyebilir. Onarımı kontrol etmek için, yaralanmaya yanıt olarak oluşan nöroenflamatuar tepkinin hücrelerinin montajını ve fenotipini manipüle etmek gereklidir. Burada, nöroenflamatuar tepkinin ağrıyı, rejenerasyonu ve işlevsel iyileşmeyi gibi sonuçlara neden olma potansiyeli gözden geçirilmektedir.


Evaluation of systemic amyloidosis by scintigraphy with 123I-labeled serum amyloid P component.

ARKA PLAN Sistemik amilozis, hastalığın dağılım ve ilerlemesinin izlenmesinin zor olduğu bir durumdur, çünkü bunlar sadece biyopsi ile gösterilebilir. Serum amiloid P bileşeni (SAP), normal dolaşım plazma proteini olup, spesifik bağlanma yeteneği nedeniyle amiloid fibrillerde birikir. SAP'nin etiketlenmiş versiyonunun amiloid birikimlerini tespit etmek için kullanılabilir mi olduğunu araştırdık. YÖNTEMLER Etiketlenmiş iyot-123 ile insan SAP saflaştırıldı ve 50 sistemik amilozis olan hastaya intravenöz olarak verildi - 25'i AL (ilk) tipi ve 25'i AA (ikincil) tipi - ve 26 kontrol hastasına ve 10 sağlıklı kişiye. Tüm vücut görüntüleri ve bölgesel görüntüler 24 saat sonra elde edildi ve kör bir şekilde okundu. SONUÇLAR Amilozis olan hastalarda 123I-SAP, amiloid birikimlere hızlı ve özel bir şekilde lokalize oldu. Elde edilen scintografik görüntüler karakteristikti ve tüm 50 hastada amiloid birikiminin kapsamını tanımlamakta görünüyordu. Kontrol hastaları ve sağlıklı kişilerde 123I-SAP'nin alımı yoktu. AA amilozis olan tüm hastalarda dalak etkilenmişti, ancak tarama görüntüleri sadece AL tipindeki hastalarda kalbe, cilde, karpal bölgeye ve kemik iliğine alım gösterdi. Altı hastada pozitif görüntüler görüldü, bu hastalarda biyopsiler negatif veya başarısız olmuştu; bunlardan altı'sında daha sonra biyopsi veya otopsi ile amiloid bulundu. 11 hastadan 9'unda seri olarak amiloid birikiminin ilerlemesi gözlemlendi. SONUÇLAR 123I-SAP'nin enjeksiyonundan sonra scintografi, sistemik amilozisin teşhisi, lokalizasyonu ve kapsamının izlenmesi için kullanılabilir.


The Neurovascular Unit Coming of Age: A Journey through Neurovascular Coupling in Health and Disease

Nöro-vasküler birim (NVU) kavramı, 2001'de Ulusal Sinirsel Bozukluklar ve Felç Enstitüsü'nün Felç İlerleme İnceleme Grubu toplantısında resmiyet kazanmış ve beyin ve damarları arasındaki yakın ilişkiyi vurgulamıştır. O zamandan beri, NVU nörobilim topluluğunun ilgisini çekmiş ve bu alanda önemli gelişmelere yol açmıştır. Burada, NVU'nun mevcut bilgi durumu değerlendirilecek, özellikle sinirsel aktivite ve kan akışı arasındaki bağlantıya odaklanacaktır. Kanıtlar, nöro-vasküler bağlantının mekanizmalarında kavramsal bir kaymaya işaret etmektedir; tek boyutlu bir süreçten, nöronal-astrosit sinyalleşmesinden yerel damarlara, çok boyutlu bir süreçte, birden fazla hücreden salınan aracıların farklı sinyalleşme yollarını ve etkili sistemleri, tüm cerebrovasküler ağda çok iyi senkronize bir şekilde etkilemektedir. Son zamanlarda, nörodejeneratif hastalıklarda NVU işlev bozukluğu, henüz iyi anlaşılmasa da, nöro-vasküler sağlığın korunmasının beyin sağlığını teşvik ettiği ortaya çıkan yeni kavramları desteklemektedir.


Effects of MAL61 and MAL62 overexpression on maltose fermentation of baker's yeast in lean dough.

İn ince hamurun ana fermente edilebilir şekeri maltozdur. İnce hamurda fırın mayasının kabarma yeteneğini geliştirmek için maltoz metabolizması iyileştirilmelidir. Maltaz (alfa-glukozidaz, MAL62 tarafından kodlanır) ve maltoz permeaz (MAL61 tarafından kodlanır) maltoz metabolizmasında ana faktörlerdir. İnce hamurda fırın mayasının kabarma yeteneğini sınırlayan ana faktör hala belirsizdir. Bu çalışmada, MAL61 ve/veya MAL62 aşırı ifade eden mayalar inşa edilerek endüstriyel fırın mayasının ince hamurda maltoz metabolizmasındaki belirleyici faktörü araştırılmıştır. Sonuçlarımız, MAL61 ile aşırı ifade edilen maltoz permeaz aktivitesinin, MAL62 ile aşırı ifade edilen maltaz aktivitesine kıyasla maltoz fermantasyonunda daha az iyileştirme sağladığını göstermektedir. MAL62 ile aşırı ifade edilen maltaz aktivitesinde önemli bir artış, endüstriyel fırın mayasının ince hamurda kabarma yeteneğinde %44'lük bir artışa ve glikoz ve maltoz içeren ortamlarda maltoz metabolizmasında %39'luk bir artışa neden olabilir. Bu nedenle, maltaz, endüstriyel fırın mayasının ince hamurda maltoz fermantasyonunun hız sınırlayıcı faktörüydü. Bu çalışma, hızlı hamur kabarması için endüstriyel fırın mayası yetiştirme temeli atmaktadır.


Human papillomavirus genotype 31 does not express detectable microRNA levels during latent or productive virus replication.

Son zamanlarda, birkaç patojenik DNA virüsünün enfekte hücrelerde virüs tarafından kodlanan mikroRNA'ları ifade ettiği açıkça ortaya çıktı. Özellikle, insan ve hayvan herpesvirüslerinin bir dizi içinde sayısız mikroRNA tespit edildi ve bireysel mikroRNA'lar da polyoma ve adenovirüs ailelerinin üyeleri arasında belirlendi. Fonksiyonları büyük ölçüde bilinmese de, bu viral mikroRNA'ların in vivo viral çoğaltmada önemli bir rol oynadığı görünüyor. Burada, insan papillomavirüsü tip 31 (HPV31) çoğaltma döngüsünün latent ve verimli aşamalarında ifade edilen mikroRNA'ların analizini sunuyoruz. 500'den fazla hücre mikroRNA'sı klonlandı ve belirlendi, ancak tek bir HPV31-özgü mikroRNA elde edilemedi. Bu nedenle, HPV31'in ve belki de genel olarak insan papillomavirüslerinin viral mikroRNA'ları ifade etmediği sonucuna vardık.


Integrated genomic profiling of endometrial carcinoma associates aggressive tumors with indicators of PI3 kinase activation.

%75'lik endometrial kanserlerin erken evrede tedavisi sağlanırken, bu oranların %15-20'si tekrarlamaktadır. Ana endometrial kanserleri için geniş klinik ve histopatolojik verilere sahip bütüncül bir analiz gerçekleştirdik, tekrarlayan hastalığı öngören özellikler tespit etmek amacıyla. Genom geniş ifade ve kopya sayısı verilerini unsursuz bir şekilde analiz ettiğimizde, çarpıcı farklı fenotiplere sahip 2 ana küme ayırt ettik, özellikle hastalık özgür hayatta kalma konusunda önemli farklılıklar var. Bu farklılıkların olası mekanizmalarını belirlemek için, amplifikasyonlar, silinmeler ve homozigotite kaybı hakkında küresel bir genomik anket gerçekleştirdik, bu da 11 önemli amplifiye edilmiş ve 13 önemli silinmiş bölgeyi belirledi. 3q26.32'de bulunan onkogen PIK3CA'nın amplifikasyonu, kötü prognozla ilişkilendirildi ve agresif transkripsiyonel kümeyle birlikte geldi. Ayrıca, PIK3CA amplifikasyonu olan örnekler, in vitro PI3 kinaz (PI3K) etkinleştirme ile ilişkili imzaları taşıyordu, bu imza agresif kanserler PIK3CA amplifikasyonu olmadan da paylaşılıyordu. PTEN ifadesinin kaybı veya PIK3CA'nın aşırı ifadesi ancak PIK3CA amplifikasyonu olmayan kanserlerde de PI3K etkinleştirme imzası, STMN1 proteininin yüksek ifadesi ve test ve doğrulama setlerinde agresif bir fenotip paylaşıyordu. Bununla birlikte, PTEN veya PIK3CA mutasyonları aynı ifade profiline veya agresif fenotipe sahip değildi. STMN1 ifadesi bağımsız bir prognostik değere sahipti. Sonuçlar, klinik olarak etiketlenmiş örneklerdeki kanser genomunun sistematik karakterizasyonunun yararlılığını teyit ediyor ve özellikle agresif endometrial kanserli hastalarda PI3K yolunun önemini öne sürüyor.


Alteration of the Antitumor Immune Response by Cancer-Associated Fibroblasts

Tumor mikro ortamında bulunan hücreler arasında, kanser ilişkili fibroblastlar (CAF'lar) olarak adlandırılan aktif fibroblastlar, tümör-stroma etkileşiminin karmaşık sürecinde kritik bir rol oynar. CAF'lar, çoğu insan kanserinde bulunan en belirgin stromal hücre popülasyonlarından biridir ve tümör büyümesi, anjiyojeniz, kanser kök hücreliği, ekstraselüler matris yeniden yapılandırması, doku istilası, metastaz ve hatta kemoterapi direnci ile ilişkilendirilmiştir. Geçen on yılda, bu aktif tümör ilişkili fibroblastlar, anti-tumor bağışıklık yanıtını çeşitli seviyelerde düzenlemede de rol oynamışlardır. Bu incelemede, CAF'ların bu görevi nasıl yerine getirdiğini ve potansiyel terapötik implikasyonlarını açıklıyoruz.


Confusion and memory loss from capsular genu infarction: a thalamocortical disconnection syndrome?

Altı vakanın hepsinde, iç kapsülün alt geni içeren bir infarktın ardından davranışta ani bir değişim gözlemledik. Akut sendrom, uyanıklık, dikkatsizlik, hafıza kaybı, apati, abuli ve psikomotor yavaşlama gibi değişken uyanıklık durumları, ön lob işlev bozukluğunu gösteriyordu. Karşı taraflı hemiparezi ve disartri genellikle hafifti, ancak infarktın arka uca uzandığı durumlarda daha şiddetli olabilirdi. Sol taraflı infarktlarda beş hastada yapılan nöropsikolojik testler, şiddetli sözlü hafıza kaybını ortaya koydu. Dört hastada, demansla uyumlu ek bilişsel eksiklikler görüldü. Sağ taraflı bir infarkt, görsel-uzamsal hafızada geçici bir bozulmaya neden oldu. Üç hastada yapılan işlevsel beyin görüntüleme, en belirgin şekilde karşı taraflı alt ve orta ön kortekslerde hemisferik perfüzyon azalmasını gösterdi. Bu bulgulara dayanarak, kapsülün alt geni infarktının, alt ve ön talamik pedünkülleri kesintiye uğratarak, karşı taraflı ön korteksin işlevsel pasifleşmesine yol açtığını düşünüyoruz. Bu gözlemler, lacunar infarktlardan kaynaklanan bilişsel gerilemenin bir mekanizmasının, beyaz madde liflerinin talamokorteks bağlantısının kesintiye uğraması olduğunu ve bazı durumlarda "stratejik infarkt demansına" yol açabileceğini öne sürüyor.


Neoadjuvant androgen ablation before radical prostatectomy in cT2bNxMo prostate cancer: 5-year results.

AMAÇ Lupron Depot Neoadjuvant Prostat Kanseri Çalışma Grubu'nun ilk raporunda, üç ay boyunca androjen yoksunluğuna tabi tutulan hastalarda pozitif marj oranında anlamlı bir azalma gözlemlendi. Bu hastaları beş yıl boyunca izledik ve bildiğimiz kadarıyla herhangi bir neoadjuvant denemenin en uzun takip süresini sunuyoruz. MALZEMELER VE YÖNTEMLER Şubat 1992 ile Nisan 1994 arasında çok kurumsal bir rastgele deneme gerçekleştirildi ve cT2b evre prostat kanseri olan 138 hasta dahil edildi. Bu hastalardan 138'i leuprolid ve flutamid kombinasyonu ile üç ay boyunca neoadjuvant androjen inhibisyonu aldı ve 144'ü sadece radikal prostatektomi geçirdi. Hastalar, beş yıl boyunca her altı ayda bir serum spesifik prostat antijeni (PSA) testi ile izlendi. Biyokimyasal geri dönüşüm, PSA seviyesinin 0.4 ng/ml'den fazla olması olarak tanımlandı. SONUÇLAR Beş yıllık takipte biyokimyasal geri dönüşüm oranında bir fark yoktu. PSA seviyesi 0.4 ng/ml'den az olan hastaların yüzdesi, neoadjuvant androjen ablasyonu ve prostatektomi grubunda %64.8 ve sadece prostatektomi grubunda %67.6 idi (p = 0.663). SONUÇLAR Üç ay boyunca radikal prostatektomi öncesi androjen yoksunluğunun pozitif cerrahi marjlarda anlamlı bir azalma sağladığı görülse de, beş yıllık takip herhangi bir geri dönüşüm oranında fark göstermiyor. Daha uzun tedavi dönemlerinde biyokimyasal veya klinik geri dönüşümde iyileşme olduğunu gösteren çalışmalar olmadığı sürece, radikal prostatektomi öncesi indüksiyon androjen yoksunluğu önerilmez.


Full-length transcriptome assembly from RNA-Seq data without a reference genome.

Kısmi veya eksik bir referans genomuna sahip örnekler için uygun olmayan mevcut transkriptom yeniden yapılandırma yöntemleri, cDNA'nın yüksek paralel dizilemesi sayesinde derin ve verimli bir şekilde transkriptomları araştırmaya olanak sağlamıştır. Bu çalışmada, henüz referans genomu mevcut olmayan mayalı, fare ve beyaz böcek örnekleri için de novo tam uzunluklu transkriptomların yeniden yapılandırılması için Trinity yöntemini sunuyoruz. Verimli bir şekilde inşa edilen ve analiz edilen de Bruijn grafikleri kümeleri sayesinde Trinity, alternatif splice izoforları ve son zamanlarda çoğalmış genlerden gelen transkriptleri de içeren büyük bir transkript fraksiyonunu tam olarak yeniden yapılandırır. Diğer de novo transkriptom yeniden yapılandırma araçlarına kıyasla, Trinity, geniş bir ifade seviyesi aralığında daha fazla tam uzunluklu transkripti kurtarır ve bu, genom hizalamasına dayanan yöntemlerle benzer bir duyarlılığa sahiptir. Yaklaşımımız, herhangi bir örnek için transkriptom yeniden yapılandırması için birleştirilmiş bir çözüm sağlar, özellikle de referans genomu mevcut değilse.


Growth restricted in vitro culture conditions alter the imprinted gene expression patterns of mouse embryonic stem cells.

Embriyonik kök (ES) hücrelerinden elde edilen klonlar ve chimeralar, fetüs gelişimi sırasında büyüme bozukluklarıyla sıklıkla ilişkilendirilir, bu da aşırı/az ağırlıklı yavruların ortaya çıkmasına ve yüksek neonatal ölüm ve morbidite oranlarına neden olur. Fetal büyümenin kontrolünde rol oynayan imprinted genler nedeniyle, bu durumun büyük kısmı hücrelerin epigenetik yeniden programlamasında düzensizliğe bağlanır. Biz, iki büyüme düzenleyici imprinted genin, yani insülin benzeri büyüme faktörü II (Igf2) ve H19'un ifade kalıplarını analiz ettik, bu genler, büyüme kısıtlı koşullarda kültürlenen ve in vitro yaşlandırılan fareli ES hücrelerinde. Serum yoksun medyada hücrelerin kültürlenmesi (yoksunluk) ve yüksek hücre yoğunluğunda (konflüans) hem iki imprinted genin ifadesini artırdı ve hem de Igf2 ve H19'un anahtar düzenleyici sitelerindeki farklı metilasyon bölgelerinin anormal metilasyon profillerine neden oldu. Bu bulgular, ES hücrelerinin büyüme kısıtlı kültürlerinin metilasyonun düzenleyici alanlarına ve imprinted genlerin ifade kalıplarına değişikliklere yol açtığını ve bu durumun gelişimsel potansiyelin kaybında epigenetik faktörlerin rol oynayabileceğini teyit eder.


When is antipsychotic polypharmacy supported by research evidence? Implications for QI.

ARKA PLAN Concurrent çoklu antipsikotik kullanım (antipsikotik polifarmasi), hem yatılı hem de ambulant hastalar arasında giderek yaygınlaşmaktadır. Bu durum, kalite bakımının potansiyel bir sorunu olarak sık sık belirtilmesine rağmen, antipsikotik polifarmasi üzerine araştırma kanıtlarının incelemeleri, uygun ve uygunsuz kullanım arasında ayrım yapmamıştır. YÖNTEMLER MEDLINE veritabanında 1966'dan Aralık 2007'ye kadar yapılan bir arama, birden fazla antipsikotik ile tedavi edilen hastalar ile tek bir antipsikotik ile tedavi edilen hastalar arasında semptomlar, işlev ve/veya yan etkiler açısından değişiklikleri karşılaştırmayı amaçlayan çalışmaları belirlemek için gerçekleştirildi. Çalışmalar, kılavuz önerilerine uygun mu yoksa uygun değil mi olduğuna göre iki gruba ayrıldı. SONUÇLAR Literatür incelemesi, üç rastgele kontrollü deneme de dahil olmak üzere, birden fazla antipsikotik ile tedavi edilen hastalarda monoterapi denemelerine karşı dirençli bir geçmişi olmayan hastalarda antipsikotik polifarmasinin kullanımını destekleyen herhangi bir kanıt bulmadı. Birden fazla monoterapi denemesine karşı dirençli bir geçmişi olan hastalarda, sınırlı veriler antipsikotik polifarmasini destekler, ancak olumlu sonuçlar öncelikle ikinci nesil bir antipsikotik ile klozapin desteklenen çalışmalarında bulunmuştur. GÖRÜŞ Araştırma kanıtları, kılavuzda önerilen göstergelere uygun olmayan hastalarda antipsikotik polifarmasinin kullanımını önleme hedefine uygundur. Ortak Komisyon, Hastane Tabanlı İntravenöz Psikiyatri Hizmetleri için bir çekirdek ölçüm seti uygulamaktadır. Bu ölçümlerin ikisi antipsikotik polifarmasini ele almaktadır. İlk ölçüm, genel oranı değerlendirir. İkinci ölçüm, klinik olarak uygun bir gerekçe belgelendirilerek birden fazla antipsikotik ilacın kullanımını desteklediğini belirler.


The Liverpool uveal melanoma liver metastases pathway: outcome following liver resection.

AMA: Uveal melanomdan kaynaklanan metastazlar için karaciğer reseksiyonu geçiren hastaların sonuçlarını belirlemek.

YÖNTEMLER: 9 yıllık bir dönemde, uveal melanom metastazları ile yönlendirilen hastalar dahil edildi. Ana uveal melanom tedavisi sonrası, yüksek riskli hastalar 6 aylık aralıklarla kontrast içermeyen karaciğer manyetik rezonans görüntüleme (MRI) izleme programına katılmaya davet edildi. Karaciğer metastazlarının tespitinden sonra, hastalar kontrastlı (Primovist(®)) karaciğer MRI, göğüs bilgisayarlı tomografi (BT) ve evreleme laparoskopisi ile evrelendirildi.

SONUÇLAR: Uveal melanom karaciğer metastazları ile yönlendirilen 155 hasta vardı, bunlardan 17'si (11,0%) karaciğer reseksiyonu geçirdi ve bir hasta percutan radyo frekans ablasyonu ile tedavi edildi. Karaciğer reseksiyonu geçen hastaların çoğu (n = 8) çoklu metastazektomi ile tedavi edildi ve üç hasta büyük karaciğer reseksiyonu geçirdi. Genel olarak, cerrahi/ablasyon ile tedavi edilen hastalarda orta ömür 27 (14-90) ay iken, palyatif tedavi gören hastalarda [orta ömür = 8 (1-30) ay, P < 0,001] bu önemli ölçüde daha azdı. Ameliyat sonrası, 11 hasta tekrarlayan hastalık gösterdi [orta ömür = 13 (6-36) ay]. Büyük karaciğer reseksiyonu geçen hastalarda hastalık serbest kalma süresi önemli ölçüde daha kötüydü (P = 0,037).

SONUÇ: Uveal melanom metastazları için cerrahi reseksiyonu geçirebilen hastalar, cerrahi reseksiyonu geçiremeyenlere kıyasla daha olumlu bir hayatta kalma oranına sahiptir.


Smooth muscle lineage diversity in the chick embryo. Two types of aortic smooth muscle cell differ in growth and receptor-mediated transcriptional responses to transforming growth factor-beta.

Lineaj analizi çalışmaları, kuş embriyosunda, büyük elastik arterlerin tunika media'sında iki tür düz kas hücresi (DKH) olduğunu ortaya koymuştur; biri kardiyak sinir kütlesinden kaynaklanır ve ekderm kökenlidir (Ekd) ve diğeri yerel mesenkimden kaynaklanır ve mesodermal kökenlidir (Mes). İlk embriyolojik kökenlerdeki farklılıkların, büyüme ve farklılaşma özelliklerinde istikrarlı farklılıklara sahip DKH'ler oluşturup oluşturamayacağını belirlemek için, 14. gün kuş embriyosunun aortasından Ekd ve Mes DKH'leri izole ettik. Rapor ediyoruz ki, farklı ilk embriyolojik kökenlere sahip olmasına rağmen, Ekd ve Mes DKH'leri, in vitro'da neredeyse aynı seviyelerde yedi DKH farklılaşma işaretçisi ifade eder, bu da onların canlıda ortak düz kas gelişim kaderlerine uygundur. Buna karşılık, Ekd DKH'leri, serum içermeyen ortamda Mes DKH'lerine kıyasla daha fazla büyüme kapasitesine sahiptir, ancak sadece kısa menzilli hücre-hücre etkileşimlerine izin veren koşullarda. Test edilen çoğu peptid büyüme faktörü (PDGF-AA, PDGF-BB, temel FGF, EGF veya aktivin), Ekd ve Mes DKH'lerinde DNA sentezini benzer derecelerde uyarır. Bununla birlikte, TGF-beta'ya (TGF-β) karşı dramatik, lineaj bağımlı farklılıklar bulduk. Ekd DKH'lerine TGF-β1 (0.4 ila 400 pmol/L) maruz kalmak, DNA sentezinde tutarlı bir artışa neden olurken, Mes DKH'lerinin eşleştirilmiş kültürlerinde, TGF-β1 büyüme inhibe edicidir. SMC kültürlerine p3TP-lux transfe edilen ve insan PAI-1 promotörünün TGF-β1 yanıt elemanlarını kontrol eden bir luciferaz raporörü olan, TGF-β1 (120 pM) Ekd DKH'lerinde 12 +/- 2 kat artışa neden olurken, Mes DKH'lerinde sadece 3 +/- 1.5 kat artışa neden olur. TGF-β reseptör fenotiplerini incelemek için yapılan Kuzey blot, radyoliyant bağlama ve çapraz bağlama analizleri, Ekd ve Mes DKH'lerinin


THE USE OF LEAD CITRATE AT HIGH pH AS AN ELECTRON-OPAQUE STAIN IN ELECTRON MICROSCOPY

Su bazlı kurşun tuzlarının (1, 2) ve doymuş kurşun hidroksit çözeltilerinin (1) elektron mikroskopunda incelenen biyolojik malzemelerin bileşenlerinin elektron saçma özelliklerini geliştirmek için leke olarak kullanıldığı bilinmektedir. Doymuş kurşun hidroksit çözeltileri (1), hem kurşun sülfat hem de tek bazlı kurşun sülfat (1, 2)dan daha yoğun bir şekilde boyar, ancak havaya maruz kaldıklarında çözünmez kurşun karbonat oluşturur. Bu tür çökelmelerin, boyama sırasında kesit yüzeylerini kirletmesi önlenmiş olması, havanın veya karbondioksitin (3, 4) dışlanmasına yönelik karmaşık prosedürlerin geliştirilmesine ilham kaynağı olmuştur. Watson'ın kurşun hidroksit lekesi (1) için son zamanlarda birkaç modifikasyon ortaya çıkmıştır (5-7). Hepsi nispeten yüksek pH (yaklaşık 12) kullanır ve bunlardan biri, kurşuna ek olarak, küçük miktarda tartrat (6) içerir, bu da nispeten zayıf bir kompleksleme ajanı (8)'dır. Bu modifiye edilmiş kurşun lekeleri, leke ürünlerinin kesit yüzeyine çökelmesiyle kirlenmeyi azaltır. Burada raporlanan leke, önceki alkalik kurşun lekelerinden farklıdır, çünkü bağlayıcı ajan, sitrat, tüm mevcut kurşunu bağlamak için yeterli miktardadır. Kurşun sitrat, yüksek konsantrasyonlarda bazik çözeltilerde çözünür, iyonla ligand arasında 6.5'lik (9) bir görünen asosiasyon sabiti (log Ka) olan bir chelate bileşiktir. Biyolojik bileşenlerdeki doku bağlanma yerleri, muhtemelen organofosfatlar ve diğer aniyonik türler, sabitleme, kurutma ve plastik gömme işlemlerinden sonra, hücre içi ve hücre dışı yapılar, leke çözeltisinden kurşunu elden çıkarır. Alkalik kurşun sitrat çözümleri, kesitleri kirletme olasılığı daha düşüktür, çünkü taze leke çözeltisi damlaları havaya maruz kaldığında 30 dakika kadar uzun süreler boyunca çökelme oluşmaz. Kesitlerin boyanması, Araldit veya Epon gömülü malzemenin kesitlerinde yüksek yoğunluktadır. Sitoplazmik zarlar, ribozomlar, glikojen ve nükleer madde boyanır (Ş


Amylase, Lipase, and Acute Pancreatitis in People With Type 2 Diabetes Treated With Liraglutide: Results From the LEADER Randomized Trial.

## Amaç
Tip 2 diyabetli ve yüksek kardiyovasküler risk taşıyan hastalarda serum amilaz ve lipaz seviyelerini ve akut pankreatit gelişme oranını değerlendirmek.

## Araştırma Tasarımı ve Yöntemleri
Toplamda 9.340 tip 2 diyabetli hasta, liraglutid veya plasebo grubuna rastgele ayrıldı (ortalama takip süresi 3,84 yıl). Oruçlu serum lipaz ve amilaz izlendi. Akut pankreatit, kör bir şekilde değerlendirildi.

## Sonuçlar
Plasebo grubuna kıyasla, liraglutid tedavisi gören hastalarda serum lipaz ve amilaz seviyelerinde sırasıyla %28,0 ve %7,0'lık artışlar görüldü. Seviyeler 6 ay sonra arttı ve daha sonra istikrarlı kaldı. Çalışma süresince, 18 (0,4% [1.1 olay/1.000 hasta-yıl takip süresi] [PYT]) liraglutid tedavisi gören ve 23 (0,5% [1,7 olay/1.000 PYT]) plasebo hastasında akut pankreatit, değerlendirme ile onaylandı. Çoğu akut pankreatit vakası, rastgeleleşmeden en az 12 ay sonra meydana geldi. Liraglutid tedavisi gören ve önceden pankreatit öyküsü olan (n=147) hastalar, plasebo grubundaki (n=120) benzer hastalara kıyasla akut pankreatit geliştirmek konusunda daha eğilimli değillerdi. Amilaz ve lipaz seviyelerindeki artışlar, liraglutid tedavisi gören hastalarda gelecekte akut pankreatit riskini tahmin etmedi (pozitif tahmin değeri <1,0%).

## Sonuç
Tip 2 diyabetli ve yüksek kardiyovasküler riski olan bir nüfusta, liraglutid tedavisi gören hastalarda (önceden pankreatit öyküsü ne olursa olsun) plasebo grubuna kıyasla akut pankreatit olaylarının sayısında sayısal olarak daha az olay görüldü. Liraglutid, serum lipaz ve amilaz seviyelerinde artışlarla ilişkilendirildi, ancak bu artışlar, sonraki bir akut pankreatit olayını tahmin et


Zoledronic acid is unable to induce apoptosis, but slows tumor growth and prolongs survival for non-small-cell lung cancers.

## Arka Plan

Zoledronik asit (ZOL), üçüncü nesil azot içeren bisfosfonat, meme kanseri, prostat kanseri, çoklu miyeloma ve küçük hücreli akciğer kanseri (SCLC) dahil olmak üzere çeşitli kanser türlerine karşı potansiyel bir tedavi ajanı olarak belirlenmiştir. Ancak, en iyi bilgimizle, non-küçük hücreli akciğer kanseri (NSCLC) üzerindeki ZOL'ün anti-tumor etkisi henüz etkili bir şekilde araştırılmamıştır. Bu çalışma, insan akciğer adenokarsinomunun davranışına benzer bir fare akciğer adenokarsinom hücre hattı olan line-1 tümör hücreleri üzerinde ZOL'ün etkilerini incelemiştir.

## Yöntemler

In vitro olarak, ZOL'ün (3-100 mikroM) line-1 tümör hücreleri üzerindeki anti-tumor etkilerini araştırdık, bu da hücre proliferasyonunu (MTT testi ile), hücre döngüsünü akış sitometri ile ve annexin V/PI ve DAPI boyama ile değerlendirilen apoptoz seviyelerini içerir. Ayrıca, ZOL tedavisi (1 mikrog/kg/hafta) sonrası line-1 tümör hücrelerinin büyümesi ve hayatta kalması üzerinde bir hayvan modeli değerlendirildi. In vivo hücre döngüsü deseni, lacZ ifade eden line-1 hücreleri (line-1/lacZ) kullanılarak da incelendi.

## Sonuçlar

ZOL, in vitro olarak, doz bağımlı olarak line-1 tümör büyümesini önemli ölçüde yavaşlattı. Tedavi edilen line-1 tümör hücreleri tipik olarak ZOL maruziyeti sonrası S/G2/M hücre döngüsü aşamasında durdu, ancak ne annexin V/PI ne de DAPI boyama ile apoptoz hücreleri tespit edilebildi. ZOL çıkarıldıktan sonra, ilaçla inhibe edilen hücreler tekrar proliferasyona devam etti ve daha önce ilaç tarafından tetiklenen hücre döngüsü uzaması kayboldu. İlaç çıkarıldıktan 72-96 saat sonra, tedavi edilmiş hücrelerin hücre döngüsü, kontrol olmayan hücrelerle benzer bir dağılım gösterdi. In vivo çalışmalar, ZOL'ün line-1 tümör büyümesini önemli ölçüde yavaşlattığını gösterdi. Gerçekten de, ZOL ile tedavi edilen fareler, tedavi edilmemiş farelere kıyasla çok daha uzun yaşadı (p<0.0


A central role for central tolerance.

Son zamanlarda merkezi toleransın organ özgü otoimmüniteyi önlemedeki rolü hakkında yapılan açıklama, kendimizi/yabancıyı ayırt etme kavramlarımızı değiştirdi. Bu paradigmatik değişim, büyük ölçüde medullary timik epitel hücreleri (mTEC) tarafından dokulara özgü kendiliğinden antijenlerin (TRAs) yaygın ifadesinin keşfine atfedilebilir. mTEC'lerde TRA ifadesi, gelişimsel veya mekansal-zamansal ifade desenlerine bakılmaksızın vücudun neredeyse tüm dokularını yansıtır. Bu inceleme, mTEC'lerde TRA ifadesinin hücresel ve moleküler düzenlenmesiyle ilgili mevcut bilgileri özetler, ilgili antijen sunum mekanizmaları ve tolerans indükleme modlarını açıklar ve otoimmün hastalıkların patogenezi ve diğer biyolojik süreçler gibi doğurganlık, gebelik, ergenlik ve tümör savunması için sonuçları tartışır.


Contribution of traditional healers to a rural tuberculosis control programme in Hlabisa, South Africa.

AYAR Hlabisa, Güney Afrika'daki KwaZulu-Natal'ın kırsal sağlık bölgesi.

HEDEFLER: Tüberküloz (TB) tedavisinde geleneksel şifacıların kabul edilebilirliği ve etkinliğini değerlendirmek, mevcut doğrudan gözlemlenen tedavi, kısa kurs (DOTS) programında.

YÖNTEM: Gözlemsel bir çalışma, yeni TB hastaları arasında, geleneksel şifacıları doğrudan gözlemlenen tedavi (DOT) gözetimi için ek seçenek sunan üç müdahale alt bölgesinde kayıtlı tedavi sonuçlarını, bölgenin geri kalanında standart DOT gözetim seçenekleri (sağlık tesisi, topluluk sağlık çalışanı ve laik kişiler) sunulanlarla karşılaştırdı. Ayrıca, farklı DOT gözetim seçenekleri arasındaki tedavi sonuçlarının karşılaştırılması da yapıldı.

SONUÇLAR: Hlabisa Bölgesi'nde Nisan 1999 ile Aralık 2000 tarihleri arasında 3461 TB hastası kayıtlı, bunlardan 2823'ü hastaneden ambulatuvar DOT programına tabi tutuldu. 1816 hastanın tedavi sonuçları Hlabisa Bölgesi'nde biliniyordu (275 müdahale bölgesinde ve 1541 kontrol bölgesinde). Müdahale ve kontrol bölgelerinde tedavi sonuçları arasında anlamlı bir fark yoktu (yüzde 77 vs. yüzde 75). Müdahale bölgesinde bilinen sonuçlara sahip 275 hastadan 48'i geleneksel şifacılar tarafından gözetlenirken, 227'si geleneksel şifacılardan başka DOT gözetimcileri tarafından gözetlendi. Geleneksel şifacılar tarafından gözetlenen hastalarda tedavi tamamlanması, diğer DOT gözetimci kategorileri tarafından gözetlenen hastalara kıyasla anlamlı olarak daha yüksek değildi (yüzde 88 vs. yüzde 75, P = 0.3841). 51 geleneksel şifacı hastasından 41'inin tamamladığı tedaviyle ilgili görüşmeler, hastaların aldıkları bakımla ilgili yüksek memnuniyet düzeylerini ortaya koydu.

SONUÇLAR: Geleneksel şifacılar, Hlabisa Bölgesi'ndeki bu pilot programda TB programının performansına etkili bir katkı sağlıyor. Yakın zamanda uygulanacak bu yaklaşıma ilişkin daha fazla değerlendirme gerekecek.


Alzheimer's disease: the two-hit hypothesis.

Alzheimer Hastalığı'nın (AD) patogenezinde oksidatif stres ve sapma mitojenik değişikliklerin önemli rolleri olduğunu gösteren birçok kanıt vardır. Ancak, hem oksidatif stres hem de hücre döngüsü ile ilgili anormallikler, herhangi bir sitopatoloji oluşmadan önce erken olaylar olsa da, bu iki olay arasındaki ilişki ve patofizyolojideki rolleri, son zamanlarda netleşmedi. Ancak, AD'de mitojenik ve oksidatif stres sinyal yolları üzerine yapılan çalışmalar temelinde, "iki vuruş hipotezi" önerdik. Bu hipoteze göre, oksidatif stres veya mitotik sinyaldeki anormalliklerden herhangi biri bağımsız olarak başlatıcılar olarak hizmet edebilir, ancak her iki süreç de hastalığın patogenezinin yayılması için gereklidir. Bu makalede, AD'de oksidatif stres ve anormal mitotik değişiklikler için kanıtları özetleyip, her iki mekanizmanın da hastalığın sabit ve gerekli özelliklerini açıklayarak iki vuruş hipotezini açıklıyoruz.


Toll-like receptor 7 mediates pruritus

Toll benzeri reseptörler (TLR'ler), genellikle bağışıklık hücrelerinde ifade edilir ve doğuştan gelen bağışıklığı düzenler. Çalışmamızda, işlevsel Toll-like reseptör 7'nin (TLR7) C-fiber birincil duyusal nöronlarda ifade edildiğini ve kaşıntı (pruritus) indirmeye yardımcı olduğunu, ancak farelerde mekanik, termal, enflamatuar ve nöropatik ağrıya neden olmada gerekli olmadığını bulduk. Sonuçlarımız, TLR7'nin kaşıntıyı aracıladığını ve cilt hastalığı koşullarında anti-kaşıntı tedavisi için potansiyel bir hedef olduğunu göstermektedir.


Antigen presentation by major histocompatibility complex class I-B molecules.

Sınıf I-b genleri, MHC sınıf I lokuslarının çoğunluğunu oluşturur. Bu monomorfik veya oligomorfik moleküller birçok organizmada tanımlanmıştır; en iyi karakterize edildikleri organizma fare, potansiyel olarak bütün genleri içeren bir sayıya sahiptir. Sınıf I-b moleküllerini sınıf I-a moleküllerinden ayıran iki ana özellik sınırlı polimorfizm ve daha düşük hücre yüzey ifadesidir. Bu ayırt edici özellikler, bu sınıfın evrim ve işlevi hakkında genel yargılara yol açabilir. Ayrıca, sınıf I-b proteinleri genellikle daha kısa sitoplazmik alanlara sahiptir veya bazı durumlarda dışa atılabilir veya transmembran alan yerine bir lipit iskelesi kullanabilir. Bazıları da sınırlı bir hücre veya dokuda ifade edilir. En az altı fare MHC sınıf I-b molekülü, alfa beta veya gamma delta T hücrelerine antijen sunması gösterilmiştir. Son gelişmeler, H-2M3a'nın fizyolojik işlevi hakkında içgörüler sağlamıştır ve Qa-2'nin doğal peptit bağlama motifini tanımlamıştır. Ayrıca, diğer sınıf I-b moleküllerinin, Qa-1, TL, HLA-E, HLA-G ve MHC'ye bağlı olmayan sınıf I molekülü CD1'in daha iyi anlaşılması için önemli ilerlemeler kaydedilmiştir. Bununla birlikte, bu incelemeye başlamadan önce, MHC genlerinin sınıf I-a ve I-b olarak ikili sınıflandırmasının kavramsal olarak yanıltıcı olduğunu, tarihsel temeli ve pratik faydasına rağmen savunuyoruz. Bu sakıncaları göz önünde bulundurarak, yapısal özelliklerine, polimorfizmine, peptit antijen bağlama gereksinimlerine ve dokusal ifadelerine özel dikkatle sınıf I-b molekülleri tarafından antijen sunumunu tartışıyoruz.


Pdgfrβ+ Mural Preadipocytes Contribute to Adipocyte Hyperplasia Induced by High-Fat-Diet Feeding and Prolonged Cold Exposure in Adult Mice.

Obezitede beyaz yağ dokusunun (WAT) genişlemesi, yeni yağ hücrelerinin de novo farklılaşmasını içerir; ancak bu hücrelerin hücresel kökeni hala belirsizdir. Burada, Zfp423(GFP) raporçi fareleri kullanarak, bu hücrelerin kökenini ve farklılaşmasını karakterize ediyoruz. Çalışmamızda, yağ dokusunun farklı mural popülasyonları içerdiğini ve Zfp423 seviyelerinin yağ oluşturucudan iltihap benzeri mural hücreleri ayırt ettiğini bulduk. "MuralChaser" olarak adlandırdığımız bir soy izleme sistemi kullanarak, yağ dokusundaki perivasküler hücrelerin obezitede oluşan yağ hücrelerinin gelişimsel öncüllerini ortaya çıkardık. İlginç bir şekilde, Pdgfrβ(+) hücreleri, WAT'da soğuka bağlı olarak ilk olarak oluşan kahverengi yağ hücrelerine önemli ölçüde katkıda bulunmaz; bu hücreler sadece uzun süreli soğuk maruz kalmanın ardından kahverengi yağ hücrelerine farklılaşır. Bu sonuçlar, obezitede beyaz yağ hücrelerinin mural hücre kökeni için genetik kanıtlar sunar ve kahverengi yağ oluşumunun birden fazla kaynaktan kaynaklanabileceğini öne sürer.


Effect of clinical guidelines on medical practice: a systematic review of rigorous evaluations.

İkili ilgi, klinik yönergelere asla bu kadar fazla olmamıştı, ancak bunların etkinliği konusunda belirsizlikler devam ediyor. Tartışma, katı bir genel bakışın eksikliği nedeniyle engellendi. 59 yayınlanan klinik yönergelerin değerlendirmesini belirlenen bilimsel sağlamlık kriterlerine göre belirledik; bunlardan 24'ü belirli klinik durumlar için yönergeleri, 27'si önleyici bakımı ve 8'i reçete etme veya destek hizmetleriyle ilgili yönergeleri inceledi. Bu çalışmaların dördünden başka hepsi, yönergelerin uygulanmasından sonra bakım sürecinde önemli iyileşmeler olduğunu tespit etti ve bakım sonucunu değerlendiren 11 çalışmadan ikisi, önemli iyileşmeler olduğunu bildirdi. Sonuç olarak, açık yönergeler, katı değerlendirmeler bağlamında uygulandığında klinik uygulamayı iyileştirir. Ancak, performans iyileştirmelerinin boyutları önemli ölçüde değişti.


Threonine as a carbon source for Escherichia coli.

Tirozin, Escherichia coli K-12'nin mutasyonları tarafından aerobik olarak tek karbon ve enerji kaynağı olarak kullanılabilir. Kullanılan yol, tirozini tirozin dehidrojenaz yoluyla aminoketobütirik asit'e dönüştürmeyi içerir, ki bu da daha sonra aminoketobütirik asit ligaz tarafından metabolize edilir ve asetil koenzim A ve glisin oluşturur. Serin transhidroksimetilazsız bir suş bu yolu kullanır ve glisin atık ürünü olarak atar. Aminoketobütirik asit ligaz aktivitesi, saflaştırılmış ekstraktlerin Sephadex G100 üzerinden geçirilmesinden sonra gösterilmiştir.


Protein S-nitrosylation: a physiological signal for neuronal nitric oxide

Nitrik oksit (NO), iyi bilinen NO'nun çözünür guanyl siklaz üzerindeki etkilerinin ötesinde açıklanamayan birçok fizyolojik ve patofizyolojik olayla ilişkilendirilmiştir. Dış kaynaklı NO, proteinlerdeki cistein kalıntılarını S-nitrosile eder, ancak endojen NO'nun bu işlevinin ne kadar önemli olduğu belirsizdir. Burada, yeni bir proteomik yaklaşım kullanarak, endojen olarak S-nitrosile edilmiş bir protein popülasyonu tanımlıyoruz ve nöral NO sentez enzimi (nNOS) geninde genomik bir silinme taşıyan farelerde bu modifikasyonun kaybını gösteriyoruz. NO'nun hedefleri, metabolik, yapısal ve sinyalleme proteinlerini içerir ve bu proteinler nöral olarak üretilen NO'nun efektörleri olabilir. Bu bulgular, protein S-nitrosilasyonunu nNOS için bir fizyolojik sinyalleme mekanizması olarak kurar.


Hypoxia‐Sensitive COMMD1 Integrates Signaling and Cellular Metabolism in Human Macrophages and Suppresses Osteoclastogenesis

Öksijen yoksunluğu, tam olarak anlaşılmayan mekanizmalar yoluyla enflamatuar yanıtları ve osteoklastogenezi artırır. COMMD1'i, osteoklastogenezin hücre içi negatif düzenleyicisi olarak tanımladık ve bu düzenleyici, oksijen yoksunluğu tarafından baskılanır. İnsan makrofajlarında, COMMD1, RANKL sitokininden kaynaklanan NF-κB sinyalleşmesinin ve bir transkripsiyon faktörü olan E2F1'e bağlı metabolik yolun indirimini kısıtladı. Oksijen yoksunluğu ile COMMD1 proteini ifadesinin indirilmesi, RANKL ile tetiklenen enflamatuar ve E2F1 hedef genlerinin ifadesini ve osteoklastogenezin aşağı akışını artırdı. E2F1 hedefleri arasında glikoliz ve metabolik genler de dahil olmak üzere CKB vardı, bu da hücrelerin zorlu ortamlarda metabolik talepleri karşılamasına izin veriyordu, ayrıca enflamatuar sitokinler tarafından tetiklenen hedef genler. Artan COMMD1 ifadesi ile ilişkili olarak, eklem erimesi üzerinde azalma gösteren raşitizmde gen ekspresyon analizi yapıldı. Myeloid Commd1'in silinmesi, artrit ve enflamatuar osteoliz modellerinde osteoklastogenezin artmasına neden oldu. Bu sonuçlar, COMMD1 ve bir E2F-metabolik yolun, patolojik enflamatuar koşullarda osteoklastik yanıtların ana düzenleyicileri olduğunu ve oksijen yoksunluğunun enflamasyon ve kemik yıkımını nasıl artırdığını ortaya koymaktadır. Grafik Özet Şekil. Başlık yok. Öne ÇıkanlarCOMMD1, osteoklastik farklılaşmanın negatif düzenleyicisidir.COMMD1, RA ve enflamatuar artrit ve osteoliz modellerinde kemik kaybını azaltır.COMMD1, makrofajlarda E2F1'e bağlı metabolik yolları negatif olarak düzenler.Oksijen yoksunluğu, COMMD1 ifadesini baskılayarak osteoklastogenezi artırır. &NA; Osteoklastogenezin yolları iyi karakterize edilmiştir, ancak patolojik kemik kaybını baskılayan negatif düzenleyiciler hakkında daha az bilgi vardır. Murata ve ark., COMMD1'i, makrofajlarda NF


Production of tyrosol by Candida albicans biofilms and its role in quorum sensing and biofilm development.

Tyrosol ve farnesol, *Candida albicans* tarafından üretilen kümülatif algılama molekülleri olup, sırasıyla maya-hipa morfolojik geçişini hızlandırır ve engeller. Bu çalışmada, C. albicans'ın tyrosol salgılamasını araştırdık ve biyofilm gelişimi üzerindeki olası rolünü keşfettik. Hem planktonik (askıda) hücreler hem de dört *Candida albicans* suşunun, bunlardan üçü Efg 1 ve Cph 1 morfogenetik sinyal yollarında tanımlanmış kusurlar olan mutantlar, 37 °C'de büyüme sırasında dış ortamda tyrosol sentezlediler. Hem hücre türleri için tyrosol üretimi ve biyokütle arasında bir korelasyon vardı. Bununla birlikte, biyofilm hücreleri, planktonik hücrelere kıyasla en az %50 daha fazla tyrosol salgıladı, tyrosol üretimi hücre kuru ağırlığına göre incelendiğinde. Vahşi tip bir suşa eklenen dışa kaynaklı farnesol, 48 saat sonra biyofilm oluşumunu %33'e kadar engelledi. Dışa kaynaklı tyrosolün etkisi görünüşte yoktu, ancak tarama elektron mikroskobu, tyrosolün erken biyofilm gelişim aşamalarında (1-6 saat) hipa üretimini uyardığını ortaya koydu. Tyrosol ve farnesol'un farklı konsantrasyonlarında eşzamanlı olarak eklendiği deneyler, farnesol'un etkisinin baskın olduğunu gösterdi ve 48 saatlik biyofilmler, her ikisi de mevcutken neredeyse tamamen maya hücrelerinden oluşuyordu. Biyofilm süpernatantlarının planktonik hücrelerin germ tüpleri oluşumunu inhibe etme veya arttırma yetenekleri test edildiğinde, sonuçlar, tyrosol'un 14 saat sonra farnesol'un etkisini aştığını, ancak 24 saat sonra değil, ve farnesol'un daha sonraki gelişim aşamalarında (48-72 saat) önemli ölçüde arttığını gösterdi. Genel olarak, sonuçlarımız, tyrosol'un hem planktonik hücreler hem de biyofilmler için bir kümülatif algılama molekülü olarak hareket ettiğini ve en önemli etkisinin biyofilm oluşumunun erken ve orta aşamalarında olduğunu desteklemektedir.


Regulated nucleo/cytoplasmic exchange of HOG1 MAPK requires the importin beta homologs NMD5 and XPO1.

MAP kinaz sinyalleme modülleri, dış hücre ortamındaki sinyalleri eukariotik hücrelerin çekirdeğine iletmek için hizmet eder, ancak bu sinyallerin nükleer zarın ötesine nasıl geçtiği hakkında çok az bilgi vardır. Maya hücrelerine dış ortamda osmotik basınç artışı uygulanması, HOG1 MAP kinaz kaskadını aktive eder, bu kaskad üç katmanlı protein kinazlardan oluşur: SSK2, SSK22 ve STE11 MAPKKK'lar, PBS2 MAPKK ve HOG1 MAPK. Yeşil floresan protein (GFP) füzyonları bu kinazlar kullanılarak, HOG1, PBS2 ve STE11'in stresli olmayan hücrelerin sitoplazmasında lokalize olduğunu bulduk. Osmotik stresin ardından, HOG1, ancak ne PBS2 ne de STE11, çekirdeğe translok olur. HOG1'in translokasyonu çok hızlıdır, geçici ve MAP kinazın MAPKK tarafından fosforile edilmesi ve etkinleştirilmesiyle ilişkilidir. HOG1'in fosforile edilmesi, çekirdeğe translokasyonu için gereklidir ve yeterlidir, çünkü fosforile edilmiş bir katalitik olarak aktif olmayan kinaz, vahşi tip kadar verimli bir şekilde çekirdeğe translok olur. Stresli koşullar altında MAPK'nin nükleer içeriği, küçük GTP bağlayıcı protein Ran-GSP1'in aktivitesi gerektirir, ancak NLS bağlayan importin alfa/beta heterodimerinin aktivitesi gerektirmez. Bunun yerine, HOG1 içeriği, yeni bir importin beta homologu kodlayan NMD5 geninin aktivitesiyle gereklidir. Benzer şekilde, defosforile edilmiş HOG1'in çekirdeğin dışına ihracı, NES reseptörü XPO1/CRM1'in aktivitesi gerektirir. Bulgularımız, bir stres etkinleştirilmiş MAP kinazın düzenlenmiş nükleer içeriği için gereksinimleri tanımlar.


FBW7 regulates endothelial functions by targeting KLF2 for ubiquitination and degradation

F-kutu ve WD tekrar etki alanına sahip 7 (FBW7), E3 ubiquitin ligaz SCFFBW7'in (SKP1, cullin-1 ve FBW7'in bir kompleksi) substrat bağlama alt birimidir ve çeşitli fizyolojik ve patolojik süreçlerde önemli roller oynar. FBW7, vasküler gelişim için gereklidir, ancak endotel hücrelerinde işlevi henüz araştırılmamıştır. Bu çalışmada, FBW7'nin endotel fonksiyonlarının, örneğin anjiyogenez, lökosit yapışımı ve endotel bariyer bütünlüğü gibi önemli bir düzenleyici olduğunu gösteriyoruz. RNA müdahalesi kullanarak, FBW7'nin yokluğunun in vitro ve in vivo anjiyogenezde belirgin şekilde engellediğini bulduk. Endotel hücrelerinde fizyolojik bir hedef olarak Krüppel benzeri faktör 2 (KLF2) adlı zincir parmaklı transkripsiyon faktörünü tanımladık. FBW7 ifadesinin baskılanması, endotel hücrelerinde KLF2'nin endojen birikimine yol açtı. FBW7 tarafından KLF2'nin yıkımı, iki korunmuş fosfo-degron üzerinde KLF2'nin fosforilasyonu yoluyla glikojen sintezkinaz-3 (GSK3) bağımlı olarak gerçekleştiği gösterildi. Bu fosfo-degron motiflerini değiştiren mutasyonlar, FBW7 tarafından KLF2'nin yıkımı ve ubiquitinasyonunu ortadan kaldırdı. FBW7'nin siRNA ile baskılanması, KLF2'nin endotel fonksiyonlarının düzenlenmesinde önemli bir FBW7 hedefi olduğunu gösterdi. Ayrıca, FBW7 tarafından KLF2'nin yıkımı, teratomlarda anjiyogenez ve zebrafish gelişimi gibi süreçlerde kritik öneme sahip olduğu gösterildi. Çalışmamız birlikte, FBW7'nin endotel hücre göçü, anjiyogenez, iltihap ve bariyer bütünlüğü gibi süreçlerde bir rol oynadığını ve KLF2 istikrarının in vivo düzenlenmesinde yeni içgörüler sağladığını öne sürüyor.


Role of RhoA-specific guanine exchange factors in regulation of endomitosis in megakaryocytes.

Poliploidizasyon, kanser gelişimi sırasında aneuploidinin oluşmasından önce gerçekleşebilir. Megakaryositlerde (MK'lar) poliploidizasyon, bilinmeyen mekanizmalar yoluyla verimli trombosit üretimini sağlayan, yüksek derecede kontrol edilen bir gelişimsel süreçtir. İlk hücreler kullanılarak, GEF-H1 ve ECT2'nin, kanserlerde sıklıkla aşırı ifade edilen ve sitokinez sırasında RhoA etkinleşmesinde kritik rol oynayan guanin değişimi faktörleri olduğunu gösterdik. MK poliploidizasyonu için, GEF-H1'in indirgenmesi ilk (2N-4N) endomitosik döngü için gereklidir, oysa sonraki döngüler (>4N) için ECT2'nin indirgenmesi gerekir. Hem GEF-H1 hem de ECT2'nin dışsal ifadesi, endomitosisin önlenmesine ve 2N MK'ların çoğalmasına neden olur. Ayrıca, Mkl1'in mutasyonu nedeniyle megakaryosit kanseri olan MK'larda poliploidizasyonun önlenmesinin mekanizmasını, GEF-H1'in artan ifadesi yoluyla gösterdik; tek başına GEF-H1'e yönelik shRNA ile bu ploidi bozukluğu kurtarılır. Bu mekanik anlayış, normal ve malign megakaryocitozisin yanı sıra aneuploid kanserlerde anormal mitozun anlayışını geliştirir.


Optimal therapy for reduction of lipoprotein(a).

BİLİNEN VE OBJEKTİF OLANLAR Lipoprotein(a) [Lp(a)]'nın ateroskleroz ve tromboz potansiyeli ile ilgili artan deneysel ve klinik kanıtlar vardır, ayrıca koroner kalp hastalığı ve inme gibi hastalıklarda nedenleyici rolü de vardır. Lp(a) seviyelerini düşürmek için yeni stratejiler üzerine yorum yapıyoruz. YORUM Altında yatan biyolojik mekanizmalar ne olursa olsun, bu lipoproteinin ateroskleroz-tromboz potansiyelini açıklayan çoğu çalışma, hiperlipoproteinemi(a) için uygun terapiler belirlemeye odaklanmıştır. Bunlar apherez teknikleri, nikotinik asit ve statinler içerir. Bu stratejilerin hiçbiri kesin olarak etkili veya hasta için uygun olmadığı kanıtlanmıştır ve yeni stratejiler denenmektedir. Ginko biloba gibi doğal bileşiklerle il-6 (IL-6) sinyalleme inhibisyonu veya IL-6 reseptörü antikor Tocilizumab ile hedeflenen 'enflamatuar yollar'a yönelik terapötik müdahalelerden umut verici sonuçlar ortaya çıkmaktadır. Bu, hem Lp(a) seviyelerini düşürür hem de hastaların kardiyovasküler riskini azaltabilir. Aspirin ile antiplatelet terapi, sadece plaket fonksiyonunu inhibe etmekle kalmaz, aynı zamanda Lp(a)'nın plazma konsantrasyonunu da azaltabilir ve plaket üzerindeki etkisini düzenleyebilir. YENİ VE SONUÇLAR Mevcut Lp(a) düşürme yaklaşımlarının yetersizliğini vurguluyoruz ve daha iyi bir tedavi sağlayabilecek yeni içgörülere dikkat çekiyoruz.


Early gastric cancer and dysplasia.

1962'de Japonya'da erken mide kanseri kavramı ilk kez açıklandığından beri, tedavisi cerrahi reseksiyonun iyileştirici uygulamasından endoskopik reseksiyona, başlangıçta polipektomi ile ve daha yakın zamanda endoskopik altmüköz diseksiyonla gelişti. Bu endoskopik tekniklerin dünya çapında deneyimi ve kabul görmesi arttıkça, dikkatli seçilmiş hastalarda tarihsel cerrahi sonuçlarla karşılaştırılabilir etkinliği doğrulayan çalışmalar ortaya çıktı. Endoskopik reseksiyon için kriterler, daha fazla hastaya yaşam kalitesini iyileştirerek, cerrahiye bağlı morbidite ve mortaliteyi önleyerek genişledi. Bu makale, erken mide kanseri tedavisinde endoskopik ve cerrahi terapi rollerinin evrimini özetler.


The impact of homelessness on children.

Bu makale, evsizliğin çocuklar üzerindeki etkilerini inceleyen ve eleştiren topluluk temelli araştırmaları inceler. Evsiz çocuklar, başarı yetenekleri ve gelecekteki refahları üzerinde ciddi tehditlerle karşı karşıyadır. Özellikle endişe verici olan sağlık sorunları, açlık, kötü beslenme, gelişimsel gecikmeler, kaygı, depresyon, davranış sorunları ve eğitimsel başarısızlıktır. Gözlenen sonuçlara aracılık edebilecek faktörler arasında yetersiz barınma koşulları, konaklama ve barınaklarda istikrarsızlık, yetersiz hizmetler ve mevcut hizmetlere erişimi engelleyen engeller yer alır. Evsiz çocukların ihtiyaçlarını karşılamak için kamu politikası girişimlerine ihtiyaç vardır.


Strategies of microbial cheater control.

Mikroorganizmaların işbirliği potansiyel faydaları, sosyal gruplar içinde genetik çatışma tarafından baltalanabilir, bu da "hile yapma" biçiminde ortaya çıkabilir. İşbirliği, evrimsel bir strateji olarak başarılı olmak için, bu tür çatışmanın olumsuz etkilerini ya tamamen önlemek ya da hafifletmek zorundadır. Gelecekteki mikroorganizma davranış ekolojisi araştırmaları için bir yorum çerçevesi oluşturmak amacıyla, burada hilecilerin nasıl kısıtlanabileceği konusunda geniş bir dizi varsayılan mekanizma sunuyoruz.


Golden Hours in Severe Paraquat Poisoning-The Role of Early Haemoperfusion Therapy.

GİRİŞ Paraquat, özellikle Güney Hindistan'da yaygın olarak tüketilen bir zehir. Paraquat zehiri için hiçbir antidoz yoktur ve tüketimi genellikle ölümcül olur. Ölümün tipik nedeni akut akciğer hasarı veya çok organlı başarısızlıktır.

AMAÇ Paraquat zehirlenmiş hastalarda erken hemaperfüzyonun rolünü değerlendirmek.

MALZEMELER VE YÖNTEMLER Bu çalışma, 2012 Ocak'tan 2015 Aralık'a kadar bir üçüncül tıp fakültesi hastanesine paraquat tüketimi öyküsü olan hastaların retrospektif analizini içeriyordu. Gastrik lavaj ve semptomatik tedavi alan hastalarla hemaperfüzyon tedavisi alan hastaların sonuçları karşılaştırıldı. Ayrıca, paraquat zehirlenmiş hastalarda erken hemaperfüzyon (6 saatten az) ile geç hemaperfüzyon (6 saatten fazla) arasındaki rol de karşılaştırıldı. Bu hastaların verileri, yaş, cinsiyet, tedavi yöntemi, erken ve geç hemaperfüzyon alan hastaların sonuçları açısından analiz edildi.

SONUÇLAR Toplam 101 hasta incelendi, bunlardan 62'si öldü. Sadece gastrik lavaj ve semptomatik tedavi alan hastalarda ölüm oranları, hemaperfüzyon alan hastalara kıyasla daha yüksekti, yani %92,1'e karşı %42,9. Ayrıca, erken hemaperfüzyon alan hastalarda daha iyi bir hayatta kalma oranı bulundu.

SONUÇ Erken hemaperfüzyon, şiddetli paraquat zehirlenmesinin yönetiminde yararlıydı ve bu hastalarda hayatta kalma oranını artırdı.


Changes in the prevalence of cerebral palsy for children born very prematurely within a population-based program over 30 years.

# Başlık: Aşırı Erken Doğumlu Bebeklerde Beyin Felci (CP) Yaygınlığı Üzerine Uzun Vadeli Değerlendirme

Çerçeve: Beyin felci (CP), aşırı erken doğumlu bebeklerde önemli bir morbidite sonucu olarak bildirilmiştir, ancak birçok merkezden yayınlanan CP oranlarını farklı doğum yıllarına göre karşılaştırmak zordur.

## Amaç: Aşırı erken doğumlu bebeklerde 30 yıla yayılan, gebelik yaşına özgü nüfus temelli CP yaygınlık oranlarını değerlendirmek.

## Yöntem: Prospektif, nüfus temelli, uzun vadeli bir sonuç çalışması.

## Katılımcılar ve Ayar: Kanada'nın Kuzey Alberta bölgesinde, 1974-2003 yılları arasında 20-27 haftalık gebelik yaşına ve 500-1249 gram doğum ağırlığına sahip 2318 canlı doğan bebek incelendi. 2 yaşına kadar, 1437 (62%) bebek öldü, 23 (1%) takipten ayrıldı ve 858 (37%) çok disiplinli nörogelişimsel değerlendirme aldı.

## Ana Değerlendirme Göstergesi: Nüfus temelli CP yaygınlık oranları belirlendi. Zaman içinde CP yaygınlığının değişimini değerlendirmek için doğrusal spline ile lojistik regresyon kullanıldı.

## Bulgular: 2 yaşına geldiğinde, 858 hayatta kalan bebekten 122'si (14.2%) CP'liydi. Bu tanı, her çocuk için 3 yaşından büyükken veya daha sonra onaylandı. 20-25 haftalık gebelik yaşına sahip bebeklerde, nüfus temelli hayatta kalma oranı 4%'ten 31%'a (P < 0,001) yükseldi, ancak CP per 1000 canlı doğum oranı 1992-1994 yıllarına kadar 0'dan 110'a kadar monotonik olarak arttı (P < 0,001) ve daha sonra 2001-2003 yıllarında 22'ye düştü (P < 0,001). 26-27 haftalık gebelik yaşına sahip bebeklerde, nüfus temelli hayatta kalma oranı 23%'ten


Desferrioxamine treatment of porphyria cutanea tarda in a patient with HIV and chronic renal failure.

Porfiria deri geç (PCT), HIV hastalarında ortaya çıkabilir. Mevcut kanıtlar, HIV enfeksiyonunun karaciğer sitokrom oksidasyon sistemini bozarak porfirin metabolizmasının bozulmasına neden olabileceğini öne sürmektedir. Ayrıca, kronik hemodiyaliz, böbrek yetmezliğinde bir PCT risk faktörü olabilir. HIV enfeksiyonu ile ilişkili PCT'ye katkıda bulunan faktörlerin yanı sıra, böbrek yetmezliği nedeniyle oluşan porfirin birikimi, bu hastalığın ifadesinde rol oynayabilir. Bir HIV-1 enfekte hastada PCT vakasını rapor ediyoruz, antimalarilere dirençli ve desferrioksamin ile kontrol altında.


Mutations in G protein beta subunits promote transformation and kinase inhibitor resistance

G protein α (Gα) alt yapılarının kodlayan genlerde etkinleştirme mutasyonları insan kanserlerinin %4-5'inde görülür, ancak onkogenik değişiklikler Gβ alt birimlerinde tanımlanmamıştır. Burada, Gβ proteinleri GNB1 ve GNB2'de tekrarlanan mutasyonların sitokin bağımsız büyüme sağladığını ve kanona G protein sinyalleşmesini etkinleştirdiğini gösteriyoruz. GNB1'de çoklu mutasyonlar, Gα alt birimlerini bağlayan protein arayüzünü ve aşağı akış etkinleştiricileri etkiler ve Gα'nın Gβγ dimeriyle etkileşimlerini bozar. Gβ proteinlerinde farklı mutasyonlar, kısmen hücre hattı temelinde kümelenmiştir; örneğin, tüm 11 GNB1 K57 mutasyonları myeloid neoplazmalarda, ve GNB1 I80'in 7/8 mutasyonu B hücre neoplazmalarında bulunmuştur. Cdkn2a eksikliği olan fare kemik iliği hücrelerine hasta kaynaklı GNB1 varyantlarının ifadesi takiben nakil, ya myeloid ya da B hücre malignanslarına neden olmuştur. In vivo BEZ235 (PI3K-mTOR inhibitörü) tedavisi, GNB1 tarafından tetiklenen sinyalleşmeyi baskıladı ve hayatta kalma oranını önemli ölçüde artırdı. İnsan kanserlerinde, GNB1'in kodlayan genindeki mutasyonlar, onkogenik kinaz değişiklikleri ile birlikte görülür, bunlara BCR-ABL füzyon proteini, JAK2'deki V617F değişimi ve BRAF'deki V600K değişimi dahildir. Hasta kaynaklı GNB1 varyantlarının bu mutant kinazlarla birlikte ifadesi, her bağlamda inhibitör direncine neden olmuştur. Bu nedenle, GNB1 ve GNB2 değişiklikleri, insan kanserlerinde dönüştürülmüş ve dirençli fenotipler sağlar ve G protein sinyalleşmesini hedefleyen inhibitörlerle tedavi edilebilir.


Isolation of major pancreatic cell types and long-term culture-initiating cells using novel human surface markers.

İnsan pankreasının tüm ana hücre tiplerini izole etmek ve incelemek için yeni bir hücre yüzey işaretçileri paneli geliştirdik. Balb/C farelerine bütün veya ayrılmış insan izletleri ile alt çıkarma bağışıklığı uygulandıktan sonra hibridomlar seçildi ve hücre tipi özgüllüğü ve hücre yüzey reaktivitesi, immünohistokimya ve akış sitometri ile değerlendirildi. Antibodyler, izlet (panendokrin veya alfa-özgü) yüzey antijenlerine ve pankreasın izlet dışı hücre alt kümeleri (eksokrin ve kanal) üzerindeki spesifik bağlanma ile belirlendi. Bu antibodiler, FACS ile insan pankreasından alfa, beta, eksokrin veya kanal hücreleri popülasyonlarını izole etmek ve insan izlet hazırlamalarının ayrıntılı hücre kompozisyonunu karakterize etmek için tek başına veya kombinasyon halinde kullanıldı. Ayrıca, insan izlet genişleme kültürlerinin nonendokrin hücrelerden kaynaklandığını göstermek ve transkripsiyon faktörleri Pdx-1 ve ngn3'ün alt popülasyon sıralaması ve aşırı ifadesi ile insülin ifade düzeylerini normal izlet hücrelerinin %1'ine kadar artırabilmek için bu kültür sisteminde önceki sonuçlardan daha iyi olduğunu kanıtladılar. Bu yöntemler, işlevsel olarak farklı pankreas hücre popülasyonlarının analizini ve izolasyonunu sağlar ve hücre terapisi için potansiyele sahiptir.


Re-engineered CD40 receptor enables potent pharmacological activation of dendritic-cell cancer vaccines in vivo

Dendritik hücre (DC) aşı denemelerinin mütevazı klinik sonuçları, DC aşı tasarımının iyileştirilmesi ihtiyacını doğurmaktadır. Birçok potansiyel antijen belirlenmesine rağmen, DC'lerin antijen sunumunu artırmak için yöntemlerin geliştirilmesi geride kalmıştır. Biz, güçlü, ilaçla indüklenebilir CD40 (iCD40) reseptörünü geliştirdik, bu da zamanlamalı, lenfatik yerel, DC'ye özgü aktivasyonu mümkün kılar. iCD40, CD40'ın membranlı yerleşik sitoplazmik alanını ilaç bağlama alanlarıyla birleştiren bir reseptördür. Bu, onu lipid geçirgen, yüksek bağlılıklı bir dimerizer ilaca yanıt vermeye izin verirken, ekstrasellüler ortamdan kaynaklanan negatif geri besleme mekanizmalarından kaçınmasını sağlar. Bu modifikasyonlar, iCD40'ı ifade eden DC'lerin in vivo uzun süreli aktivitesini sağlar ve bu da CD8+ T hücre etkili yanıtlarını daha güçlü hale getirir, örneğin, önceden kurulmuş sağlam tümörlerin ortadan kaldırılması, in vivo DC'lerin aktivasyonu (P < 0.01) ile karşılaştırıldığında, tipik klinik DC protokollerinde görülenler. Ayrıca, iCD40 ile DC aktivasyonu, tam uzunlukta, endojen CD40 reseptörünün uyarığından elde edilenlerden daha fazlaydı, hem in vitro hem de in vivo. Çünkü iCD40 dış ortamdan yalıtılmıştır ve bağışıklık sinapsı bağlamında aktif edilebilir, iCD40'ı ifade eden DC'ler daha uzun ömürlüdür ve daha güçlü aşılar sağlayabilir, belki de bağışıklık sistemi zayıflamış hastalarda bile.


Effect of homocysteine lowering on mortality and vascular disease in advanced chronic kidney disease and end-stage renal disease: a randomized controlled trial.

Yüksek plazma homocistein seviyeleri, kronik böbrek hastalığı olan hastalarda ölüm ve vasküler hastalık risk faktörü olarak gözlemlenmiştir. Folik asit ve B vitaminleri bu popülasyonda homocistein seviyelerini düşürür ancak ölüm oranlarını düşürdüğüne dair bir bilgi yoktur.

Amaç: Kronik böbrek hastalığı olan hastalarda yüksek dozlarda folik asit ve B vitaminlerinin günlük olarak alınmasının ölüm oranlarını düşürüp düşürmediğini belirlemek.

Tasarım, Yer ve Katılımcılar: 2001-2006 yılları arasında 36 ABD Askerî İşleri Bakanlığı Tıbbî Merkezlerinde yapılan çift kör, rastgele kontrollü bir çalışma. Ortalama takip süresi 3.2 yıl olan 2056 katılımcı, ileri kronik böbrek hastalığı (estimasyona göre kreatinin temizliği ≤ 30 mL/dakika) (n = 1305) veya son aşama böbrek hastalığı (n = 751) ve yüksek homocistein seviyeleri (≥ 15 mikromol/L) ile 21 yaş ve üstüydü.

Intervansiyon: Katılımcılar, 40 mg folik asit, 100 mg piridoksin hidroklorit (B6 vitamini) ve 2 mg sitokobalamin (B12 vitamini) içeren günlük bir kapsül aldı veya bir plasebo aldı.

Ana Sonuç Ölçümleri: Ana sonuç, tüm nedenlere bağlı ölüm idi. İkincil sonuçlar, miokard enfarktüsü (MI), inme, tüm veya bir kısmının alt ekstremitenin amputasyonu, bu 3'ünün ve tüm nedenlere bağlı ölümün birleşimi, diyaliz başlatma zamanı ve hemodiyaliz hastalarında arteriovenöz erişimin trombozu zamanı idi.

Sonuçlar: Ortalama bazda homocistein seviyesi, vitamin grubunda 24.0 mikromol/L ve plasebo grubunda 24.2 mikromol/L idi. Üç ay sonra, vitamin grubunda 6.3 mikromol/L (25.8%; P < .001) ve plasebo grubunda 0.4 mikromol/L (1.7%; P = .14) düşüş görüldü ancak ölüm üzerinde anlamlı bir


Treated individuals who progress to action or maintenance for one behavior are more likely to make similar progress on another behavior: coaction results of a pooled data analysis of three trials.

# Amaç: Bu çalışma, tedavi ve kontrol grupları arasında koaksiyon fenomenini karşılaştırdı. Koaksiyon, bir davranışta etkili eylem yapma olasılığının, ikinci bir davranışta etkili eylem yapma ile ilişkili olduğu durumdur.

# Yöntemler: 1999'da ABD'de tamamlanan üç rastgele denemenin birleştirilmiş verileri (n=9461), Transtheoretik Model (TTM) uyarlanmış müdahalelerin etkisini değerlendirmek için analiz edildi. Üç davranış çifti (diyet ve güneş koruması, diyet ve sigara içme, güneş koruması ve sigara içme) arasında koaksiyonu incelemek için olasılık oranları (OR'lar) kullanıldı.

# Sonuçlar: Tüm davranış çiftlerinde, 12 ve 24 ay boyunca, tedavi grubunun kontrol grubuna kıyasla daha yüksek mutlak OR'lara sahip olduğu görüldü. 12 ve 24 ay için birleştirilmiş OR'lar sırasıyla 1.63 ve 1.85 tedavi grubu için, 1.20 ve 1.10 kontrol grubu için idi.

# Sonuç: Bu çalışma, bağımlılık, enerji dengesi ve görünümle ilgili davranışlar üzerindeki sonuçları, enerji dengesi davranışlarına TTM uyarlaması uygulayan üç çalışmanın sonuçlarıyla tutarlı buldu. Çalışmalar arasında, tedavi grubunda daha fazla koaksiyon gözlemlendi. Gelecekteki araştırmalar, çoklu davranış değişikliği müdahalelerinde koaksiyonun tahmincilerini belirlemelidir.


Trabecular bone score as an indicator for skeletal deterioration in diabetes.

Trabeküler kemik skoru (TKS), lumbar omurilik çift enerjili röntgen absorptometresi görüntülerinde piksel gri seviyesi değişimleri değerlendiren yeni bir doku indeksi olup, kemik mikro mimarisi üzerinde kemik mineral yoğunluğu (KMY) bağımsız olarak etki eder.

Amaç: Diyabetik hastalarda kemik bozulmasının belirleyicisi olarak lumbar omurilik TKS'yi araştırdık.

Tasarım ve Yer: 2009-2010 yılları arasında devam eden bir topluluk temelli kohort çalışmasından kesitsel veriler toplandı.

Katılımcılar: Ansung kohortunda 50 yaş ve üstü 1229 erkek ve 1529 menopoz sonrası kadın dahil edildi.

Sonuç Ölçümleri: Biyokimyasal parametreler, lumbar omurilik TKS ve çift enerjili röntgen absorptometresi görüntülerinden elde edilen KMY ölçüldü.

Sonuçlar: Lumbar omurilik TKS, diyabetli erkeklerde diyabet olmayan erkeklere göre daha düşüktü (1.287 ± 0.005 vs 1.316 ± 0.003, P < .001), ancak lumbar omurilik KMY diyabetli erkeklerde daha yüksekti (1.135 ± 0.010 vs 1.088 ± 0.006 g/cm(2)). Lumbar omurilik TKS, sadece ayarlanmamış modelde diyabetli kadınlarda diyabet olmayan kadınlara göre daha düşüktü (1.333 ± 0.004 vs 1.353 ± 0.003). Ancak, 65 yaşın altındaki 707 kadın (n = 707) diyabetli ise, diyabetli olmayanlara göre daha düşük bir TKS'ye sahipti, hatta ayarlamalar yapıldıktan sonra (P < .001). Diyabet, her iki cinsiyette femur sitelerinde KMY ile ilişkili değildi. TKS, hem erkeklerde hem de kadınlarda glikozile kan hemoglobini, oruç plazma glikozu, oruç insülin ve insülin direnci için homeostaz modeli değerlendirmesi ile negatif olarak ilişkiliydi, ancak beta hücre fonksiyonu için homeost


Full activation of the T cell receptor requires both clustering and conformational changes at CD3.

T hücre reseptörü (TCR-CD3) tetiklemesi, reseptör kümelenmesi ve CD3 alt birimlerinin sitoplazmik kuyruklarında yapısel değişiklikler dahil olmak üzere iki aşamalı bir süreçtir. TCRalpha beta ligandı bağlanmasının CD3'e yapısel değişiklikler nasıl sağladığı mekanizma bilinmemektedir. İyi tanımlanmış liganlar kullanarak, çoklu etkileşimin ve plazma membranı tarafından TCR-CD3'ün hareketliliğinin kısıtlanmasının konformasyonel değişikliği tetiklemek için gerekli olduğunu gösterdik. Konformasyonel değişiklik, iki TCR-CD3 kompleksinin kooperatif yeniden düzenlemeleriyle tetiklenir ve TCRalpha beta ekto domainlerinin yapısındaki eşlik eden değişiklikler gerektirmez. Bu CD3'teki yapısel değişiklik, ligandan ayrılma sonrasında geri döner ve T hücre aktivasyonu için gereklidir. Bu nedenle, izin veren geometri modelimiz, TCRalpha beta'ya ligandı bağlanmasının bilgisi nasıl CD3 alt birimlerine ve içsel sinyal iletme makinesine iletileceğini açıklayan moleküler bir mekanizma sağlar.


Class III PI3K Vps34 plays an essential role in autophagy and in heart and liver function.

Autofajinin kritik düzenleyicilerinden biri, Sınıf III PI3K Vps34'dür (aynı zamanda PIK3C3 olarak da bilinir). Vps34'ün, mayada autofajide önemli bir rol oynadığı bilinmektedir, ancak memelilerde rolü hala belirsizdir. Vps34'ün fizyolojik işlevini aydınlatmak ve autofajideki kesin rolünü belirlemek için, Vps34(f/f) fareleri oluşturduk. Bu farelerde, Cre rekombinasyonunun sonucu, Vps34'ün 4. ekseninin silinmesi ve bir çerçeve kayması ile 755 amino asitin (887 amino asitlik Vps34'ün toplamında) silinmesidir. Akut Vps34 ablasyonu, adenoviral Cre enfeksiyonu ile MEF'lerde (farklı dokulardan elde edilen hücre hatları) yerel fosfatidylinositol 3-fosfat oluşumunun azalmasına ve hem endositik hem de autofajik parçalanmanın engellenmesine neden olur. Açlık ile indüklenen autofajozom oluşumu, hem Vps34-null MEF'lerde hem de karaciğerde engellenir. Karaciğer spesifik Albumin-Cre;Vps34(f/f) fareleri, hepatomegali (karaciğer büyümesi) ve hepatik steatoz (karaciğer yağlanması) geliştirir ve protein dönüşümünü bozar. Vps34'ün kalp dokusundaki ablasyonu, kalp büyümesi ve azalan kasılabilirlik ile sonuçlanan muscle creatine kinase-Cre;Vps34(f/f) farelerinde görülür. Ayrıca, amino asit uyaran mTOR aktivasyonu, Vps34'ün yokluğunda baskılanırken, Vps34-null MEF'lerde, karaciğerde veya kalp kası hücrelerinde mTOR sinyalizasyonunun istikrarlı seviyesi etkilenmez. Bu bulgular, Vps34'ün işlevsel autofajiyi düzenlemede kritik bir rol oynadığını ve normal karaciğer ve kalp fonksiyonları için vazgeçilmez olduğunu gösterir.


Sex-based differences in the effect of digoxin for the treatment of heart failure.

ARKA PLAN Dijitalis Araştırma Grubu deneyi, digoksin tedavisinin kalp yetmezliği olan ve sol ventrikül sistolik fonksiyonu depresyonda olan hastalarda genel ölüm oranını azaltmadığını, ancak hastaneye yatışları hafifçe azalttığını bildirdi. Kalp yetmezliğinin epidemiyolojik özellikleri, nedenleri ve prognozu erkek ve kadınlar arasında farklılık gösterebilmesine rağmen, digoksinin cinsiyete dayalı etkilerine dair bir değerlendirme yapılmadı. YÖNTEMLER Dijitalis Araştırma Grubu çalışmasındaki 6800 hastada digoksin tedavisinin cinsiyete dayalı etkilerini değerlendirmek amacıyla bir sonrası alt grup analizi gerçekleştirdik. Cinsiyet ve digoksin tedavisi arasındaki etkileşim, ölümün herhangi bir nedenden kaynaklandığı birincil son nokta ile ilgili olarak Mantel-Haenszel heterojenlik testleri ve çok değişkenli Cox orantılı riskler modeli kullanılarak değerlendirildi, demografik ve klinik değişkenler ayarlandı. SONUÇLAR Digoksinin herhangi bir nedenden kaynaklanan ölüm oranına etkisinde erkek ve kadınlar arasında %5.8'lik mutlak bir fark vardı (güven aralığı %0.5 ile %11.1) (P=0.034 etkileşim için). Özellikle, rastgele olarak digoksine atanan kadınlar, rastgele olarak plaseboye atanan kadınlara kıyasla daha yüksek ölüm oranına sahipti (33.1% vs. 28.9%; mutlak fark %4.2, %95 güven aralığı -0.5 ile 8.8). Buna karşılık, digoksine rastgele atanan erkeklerin ve plaseboye rastgele atanan erkeklerin ölüm oranları benzerdi (35.2% vs. 36.9%; mutlak fark -1.6%, %95 güven aralığı -4.2 ile 1.0). Çok değişkenli analizde, digoksin kadınlarda ölüm riskini önemli ölçüde artırdı (plasebo ile karşılaştırıldığında ayarlanmış risk oranı 1.23; %95 güven aralığı 1.02 ile 1.47), ancak erkeklerde önemli bir etkisi olmadı (ayarlanmış risk oranı 0.93; %95 güven aralığı 0.85 ile 1.02; etkileşim için P=0.014). SONUÇLAR Digoksin tedav


Recipient-type specific CD4+CD25+ regulatory T cells favor immune reconstitution and control graft-versus-host disease while maintaining graft-versus-leukemia.

CD4+CD25+ düzenleyici T hücreleri (Treg'ler), organa özgü otoimmün hastalıkları önlemede ve allojenik organ nakillerine tolerans kazandırmada kritik bir rol oynar. Biz ve diğerleri, son zamanlarda, yüksek sayıda Treg'in, fare modellerinde allojenik hematopoetik kök hücre nakli ile birlikte verilirse, graft-versus-host hastalığı (GVHD) modüle edebileceğini gösterdik. Klinik bir ortamda, tek bir bağışçıdan taze saflaştırılmış yeterli sayıda Treg elde etmek, terapötik bir etki yaratmak için imkansızdır. Bu nedenle, tümogenik APC'lerle uyarılarak ex vivo düzenleyici T hücrelerinin genişlemesini gerçekleştirdik, bu da ayrıca alloantijen-özgü düzenleyici T hücrelerinin üretimini sağlar. Burada, alıcı türüne özgü alloantijenlere karşı yönlendirilen düzenleyici T hücrelerinin, GVHD'yi kontrol ederken bağışıklık yeniden yapılandırmasını desteklediğini gösteriyoruz. İlgisiz düzenleyici T hücreleri sadece GVHD'ye karşı kısmi bir koruma sağlar. Belirli düzenleyici T hücrelerinin, ilgisiz düzenleyici T hücrelerinin aksine, nakledilen hayvanlarda tercihli olarak hayatta kaldığı gözlemlendi. Ayrıca, belirli düzenleyici T hücrelerinin kullanımı, bazı türde graft-versus-tumor aktivitesiyle uyumluydu. Bu veriler, alıcı türüne özgü Treg'lerin, gelecekteki klinik denemelerde GVHD'nin kontrolünde tercihli olarak kullanılabileceğini düşündürmektedir.


Expression of the gene encoding the chemorepellent semaphorin III is induced in the fibroblast component of neural scar tissue formed following injuries of adult but not neonatal CNS.

Bu çalışma, yaralı sıçan merkezi sinir sistemi (CNS) üzerindeki semaforin III (D)/kolapsin-1 (sema III) ifadesini değerlendirir. Yanık yaraları sonrası lateral olfaktör yol (LOT), korteks, perforant yol ve omurilikte oluşan yara dokusu, sema III mRNA'yı yüksek seviyelerde ifade eden çok sayıda spindilli hücre içerir. Bu hücrelerin özellikleri, yaralı LOT'ta ayrıntılı olarak araştırılmıştır. Çoğu sema III mRNA pozitif hücre, yaranın merkezinde yer alır ve fibroblast benzeri hücreleri karakterize eden proteinleri ifade eder. Semaforin III reseptörü neuropilin-1, yaralı nöronların yaraya projeksiyonları olan, yara ile ilişkili bir alt hücre popülasyonunda ve yaranın çevresindeki kan damarlarında ifade edilir. Olgun CNS'deki yaralara zıt olarak, yenidoğanlarda LOT kesintisi, yaradaki hücrelerde sema III mRNA ifadesini tetiklemez ve bu da güçlü akson rejenerasyonunu takip eder. Yara dokusunda sema III ve reseptörü neuropilin-1'in eşzamanlı ifadesi, sema III/neuropilin-1 ile ilişkili mekanizmaların CNS yara oluşumuna dahil olduğunu öne sürer. CNS yaralanması sonrası sema III'ün ifadesi, chemorepulsif semaforinler, yaralı CNS aksonlarının büyümesini engelleyen inhibe edici etkilere katkıda bulunabilir ilk kanıtıdır. Erken neonatal yaralanmalarda yaralanan aksonların güçlü yeniden büyümesi, sema III'ün yokluğunda, bu fikri destekler. Yara dokusundaki sema III'ün inaktivasyonu, antikor müdahalesi veya genetik veya farmakolojik müdahale yoluyla, yetişkin CNS'de uzun mesafeli rejenerasyonu teşvik etmek için güçlü bir araç olabilir.


The relationship of the level of cyclic amp to differentiation in primary cultures of chick muscle cells.

Özet Artan cAMP seviyelerinin tavuk myoblast primer kültürlerinin farklılaşmasındaki etkisi araştırıldı. 0.1 mM but 2 cAMP veya 1 mM 3-isobutil-1-metilksantin, kültür 24 saat sonra plaklanmasından 70 saatlik kültür dönemi boyunca sürekli olarak eklendi. Her iki madde de myoblastların birleşme süresini belirgin şekilde geciktirdi, ancak kreatin fosfat kinaz aktivitesindeki artışı gözle görülür şekilde etkilemedi. Hücrelerin morfolojik incelemesi, kontrol, but 2 cAMP ve 3-isobutil-1-metilksantin kültürleri arasında myoblast ve fibroblastların nispi sayılarında bir fark olmadığını gösterdi, ancak son madde hücre çoğalmasını biraz inhibe ettiği izlenimini verdi.


Intact endothelial autophagy is required to maintain vascular lipid homeostasis.

Vasküler endotel katmanındaki otofajik akışın fizyolojik rolü hala iyi anlaşılmamıştır. Burada, birincil endotel hücrelerinde oksitlenmiş ve doğal LDL'nin otofagosom oluşumunu uyardığını gösteriyoruz. Ayrıca, hem konfokal hem de elektron mikroskopisi ile, doğal veya değiştirilmiş LDL'nin aşırı miktarının otofajik yapılar içinde yutulduğu görünüyor. Geçici ATG7 (otofajik genin temel bileşeni) baskılanması, içsel (125) I-LDL ve oksitlenmiş LDL (OxLDL) birikiminin artmasına neden oldu, bu da endotel hücrelerinde, aşırı, dış kaynaklı lipitleri düzenlemek için otofajinin önemli bir mekanizma olabileceğini düşündürüyor. Bu gözlemlerin fizyolojik önemi, endoteldeki ATG7'nin koşullu silinmesiyle fareler kullanılarak değerlendirildi. Akut intravenöz infüzyon sonrası floresan etiketli OxLDL, ATG7'nin endotelde ifade edilmeyen farelerde RPE (retinal pigment epiteli) ve gözün koroid endotelinde OxLDL'nin uzun süreli tutulması gözlemlendi. Kronik bir lipid fazlası modelinde, ApoE(-/-) farelerinde endotel otofajik akışının yokluğu veya varlığıyla ateroskleroz yükünü analiz ettik. Endotel otofajisinin yokluğu, ateroskleroz yükünü önemli ölçüde artırdı. Bu nedenle, hem akut hem de kronik in vivo modelinde, endotel otofajisi, damar duvarında lipid birikimini sınırlamak için kritik öneme sahip gibi görünüyor. Bu nedenle, otofajiyi uyaran stratejiler veya yaşa bağlı otofajik akışın azalmasını önlemek, aterosklerotik vasküler hastalığı tedavisinde özellikle faydalı olabilir.


Induction of circadian gene expression in human subcutaneous adipose-derived stem cells.

HEDEF Genleri, sirkadiyen transkripsiyonel makineyi kodlayan genler, farelerdeki yağ dokularında güçlü bir osilasyonla ifade edilir. Bu çalışma, insan altkulaklı yağ dokusundan türetilen kök hücreler (ASCs) kullanarak çekirdek sirkadiyen transkripsiyonel makinenin aktivitesini izlemek için bir in vitro model sağladığını test eden hipotezi inceler.

ARASTIRMA YÖNTEMLERİ VE YÖNTEM

Ana kültürlerde, ya da yağ hücreleri ile farklılaştırılmış ASC'ler, dexamethazon, rosiglitazon veya %30 inek serumu ile tedavi edildi. Undiferente edilmiş ASC'lerin dexamethazon'a verdiği yanıt, lityum klorür varlığında daha da değerlendirildi. Lityum, sirkadiyen makinenin önemli bir bileşeni olan glikojen sintez kinaz 3'ü (GSK3) inhibe eder. Toplam RNA, 48 saat boyunca 4 saat aralıklarla hasat edildi ve gerçek zamanlı ters transkripsiyon polimeraz zincir reaksiyonu (RT-PCR) ile incelendi.

SONUÇLAR

Yağ hücreleri ile farklılaştırılmış hücreler, donör eşleşen undiferente edilmiş kontrollerine göre daha hızlı bir yanıt gösterdi; ancak sirkadiyen gen osilasyonunun dönemi yağ hücreleri ile farklılaştırılmış hücrelerde daha uzundu. Dexamethazon, undiferente edilmiş ve yağ hücreleri ile farklılaştırılmış ASC'lerde ortalama 25,4 ve 26,7 saatlik sirkadiyen gen ifade desenleri üretti. Hem rosiglitazon hem de serum şoku, yağ hücreleri ile farklılaştırılmış ASC'lerde undiferente edilmiş ASC'lere göre önemli ölçüde daha uzun bir dönem üretti. Bmal1 profili, Per1, Per3 ve Cry2'ye göre yaklaşık 8-12 saatlik bir faz kayması ile uyumlu olarak, in vivo ifade ile tutarlıydı. Lityum klorür, adipogenezi inhibe etti ve dexamethazon ile aktive edilmiş undiferente edilmiş ASC'lerde Per3 ve Rev-erbalpha gen ifade profillerinin süresini 5 saatten fazla uzattı.

TARTIŞMA

Bu sonuçlar, başlangıç hipotezini destekler ve


BCL9 promotes tumor progression by conferring enhanced proliferative, metastatic, and angiogenic properties to cancer cells.

Birkaç Wnt sinyalleme kaskadının bileşeni, çoklu insan kanserlerinde hem tümör baskılayıcı proteinler olarak hem de onkogenler olarak işlev gördüğü gösterilmiştir, bu da bu yolun onkogenezi ve Wnt sinyalleme bileşenleri için potansiyel kanser tedavisi hedefleri olarak daha fazla araştırmaya ihtiyaç duyulduğunu vurgulamaktadır. Burada, ifade profilleme analizi ile birlikte in vitro ve in vivo işlevsel çalışmalar kullanarak, insan çoklu mielom ve kolon kanseri gibi kanserlerde anormal olarak ifade edilen yeni bir onkogen olan Wnt yolunun bileşeni BCL9'u gösteriyoruz. BCL9'un beta-katenin ile ilişkili transkripsiyonel aktiviteyi, Wnt sinyalleme bileşenlerinin mutasyon durumuna bakılmaksızın artırdığını ve hücre proliferasyonunu, göçünü, istilasını ve tümör hücrelerinin metastatik potansiyelini, epitel ve mesenkim benzeri fenotipin kazanımını teşvik ederek artırdığını gösteriyoruz. En önemlisi, BCL9'un indirgenmesi, tümör yükünü, metastazı ve ev sahibi angiogenezi azaltarak, kanserli hücrelerin c-Myc, siklin D1, CD44 ve vasküler endotel büyüme faktörü ifadelerini düzenleyerek, xenograft fare modellerinde kanserlerin hayatta kalmasını önemli ölçüde artırdı. Bu bulgular, BCL9'un düzenlenmesinin tümör ilerlemesine önemli bir katkıda bulunduğunu öne sürmektedir. Bu çalışmada raporlanan çok yönlü BCL9 rolleri, anormal Wnt sinyallemesiyle ilişkili çeşitli malignitelerde terapötik müdahale için potansiyel bir ilaç hedefi olarak değerini vurgulamaktadır.


Programmed cell death pathways in cancer: a review of apoptosis, autophagy and programmed necrosis.

Programlı hücre ölümü (PCD), yani apoptoz, otofaji ve programlı nekroz, herhangi bir patolojik formda, içsel bir program tarafından aracılık edildiğinde bir hücrenin ölümü olarak önerilir. Bu üç PCD formu, malign tümörlerdeki hücrelerin kaderini birlikte belirleyebilir; apoptoz ve programlı nekroz, hücre ölümüne her zaman katkıda bulunurken, otofaji hem hayatta kalma hem de ölüm rollerini oynayabilir. Son zamanlarda biriken çok sayıda kanıt, kanser başlatma ve ilerlemeyi daha iyi anlamak için üç farklı hücre ölümü türüne ilişkin zengin bir bilgi birikimine katkıda bulunmuştur. PCD sinyalleşme yollarını çözmek, yeni hedefli anti-kanser tedavi stratejilerinin geliştirilmesine yardımcı olabilir. Bu nedenle, bu incelemede, kanserle ilgili apoptoz, otofaji ve programlı nekroz yollarını ve apoptozla ilişkili mikroRNA düzenlenmesini kısaca özetleyeceğiz. Birlikte, PCD'yi ve apoptoz, otofaji ve programlı nekroz arasındaki karmaşık etkileşimi anlamak, gelecekteki kanser tedavisinde yeni ilaç hedeflerinin keşfi için bilim insanlarına ve klinisyenlere olanak sağlayabilir.


Loss of gametophytic self-incompatibility with evolution of inbreeding depression.

Bitkilerde gametofitik öz-inkompatibilite (SI), öz-döllenmeyi ve bunun sonucunda ortaya çıkan içme depresyonunu önleyen yaygın bir mekanizma olsa da, genellikle öz-kompatibiliteye evrimleşir. Biz, gametofitik SI'nin bozulması için genetik mekanizmaları analiz ediyoruz, bir dinamik model entegre ederek inbreeding depresyonunun evrimi için, özlemenin neredeyse resesif ölümcül mutasyonları kısmen temizlemesine izin verir ve polen kısıtlaması ve S-lokusla ilişkili korunaklı yükü hesaba katarak. Biz, gametofitik SI'nin bozulması için iki mekanizma düşünüyoruz: işlevsiz bir S-alleli ve S-lokus'u devre dışı bırakan bir modifikatör lokus. Gösteriyoruz ki, geniş bir koşul yelpazesinde, öz-kompatibilite alelleri, öz-inkompatibil bir popülasyona girebilir. İstila koşulları, her zaman bir modifikatör lokus için bir işlevsiz S-allele'den daha az sıkıdır. Öz-kompatibil genotiplerinin yayılması, aşırı yüksek veya düşük özleme oranları, S-allel sayısının azlığı ve S-lokus'la ilişkili korunaklı yükle desteklenir. Gözlenen parametre değerleri, gametofitik SI'nin korunmasının, öz-inkompatibil popülasyonlarda yüksek içme depresyonu ile birlikte, öz-kompatibil genotiplerinin orta özleme oranları ve S-lokus'la ilişkili korunaklı yükle birleşmesiyle neden olduğunu öne sürüyor.


The oncogenic microRNA miR-22 targets the TET2 tumor suppressor to promote hematopoietic stem cell self-renewal and transformation.

MikroRNA'lar sıklıkla kanserlerde düzenlenmez. Burada, mikr-22'nin mielodispastik sendrom (MDS) ve lösemide yükseltildiğini ve yanlış ifade edilmesinin kötü hayatta kalmayla ilişkili olduğunu gösteriyoruz. Hematopoietik kök hücre fonksiyonu ve malignite üzerindeki rolünü araştırmak için, hematopoietik kompartmanda koşullu olarak mikr-22 ifade eden transgenik fareler oluşturduk. Bu fareler, küresel 5-hidroksimetil sitosin (5-hmC) seviyelerinin azaltılması ve hatalı farklılaşmayla birlikte artmış hematopoietik kök hücre öz-yeniden oluşumu sergiledi. Aksine, mikr-22 baskılanması hem fare hem de insan lösemik hücrelerin çoğalmasını engelledi. Zamanla, mikr-22 transgenik fareler MDS ve hematolojik maligniteler geliştirdi. Ayrıca, bu bağlamda mikr-22'nin ana hedefi olarak TET2'yi tanımladık. TET2'nin ektopik ifadesi, mikr-22 tarafından tetiklenen fenotipleri baskıladı. TET2 proteininin indirgenmesi de kötü klinik sonuçlarla ilişkiliydi ve MDS hastalarında mikr-22 aşırı ifadesi. Sonuç olarak, mikr-22'yi güçlü bir proto-oncogen olarak tanımlıyoruz ve mikr-22/TET2 düzenleyici ağdaki bozuklukların hematopoietik malignitelerde yaygın olduğunu öneriyoruz.


Transmission of atherosclerosis susceptibility with gut microbial transplantation.

Son araştırmalar, aterosklerotik kalp hastalığı ile belirli diyetik besinlerin bağırsak mikrobiyal metabolizması tarafından üretilen trimetilamin N-oksit (TMAO) arasında hem klinik hem de mekanizmik bağlantılar olduğunu göstermektedir. Burada, bağırsak mikrobiyal nakli ile choline diyetinden kaynaklanan TMAO üretimi ve ateroskleroz yatkınlığının iletilebileceği hipotezini test ediyoruz. İlk olarak, bir fare çeşitliliği panelinde (n = 22 ırk, r = 0.38; p = 0.0001) aterosklerotik plak ve kan TMAO seviyeleri arasında güçlü bir ilişki gözlemlendi. Ateroskleroz yatkınlığı ve yüksek TMAO üreten ırk C57BL/6J ve ateroskleroz direnci ve düşük TMAO üreten ırk NZW/LacJ, apolipoprotein e sıfır farelerine bağırsak mikrobiyal nakli için seçildi. Başlangıçta, alıcıların choline diyetine geçtikten sonra C57BL/6J inbred farelerinden alınan bağırsak mikroblarının TMA ve TMAO seviyeleri daha yüksekti; ancak choline diyetine bağlı farklılıkların dayanıklılığı çalışmanın sonuna kadar korunmadı. C57BL/6J bağırsak mikroblarını alan fareler, NZW/LacJ mikroblarını alan alıcılara kıyasla choline diyetine bağlı olarak aterosklerotik plak yükünde artışı gösterdi. Fekal ve bağırsak mikrobiyal DNA analizleri, bağışçı mikrobiyal topluluk özelliklerinin alıcılara nakledildiğini ve bağışçı ırklar arasında farklı takson oranlarının alıcılara iletilebildiğini ve TMAO seviyeleriyle eş zamanlı oranlara eğilim gösterdiğini ortaya koydu. Kan TMAO seviyeleri ve alıcılar ve bağışçılar arasında belirli takson oranları ile aterosklerotik lezyon alanı da korelasyon gösterdi. Ateroskleroz yatkınlığı bağırsak mikrobiyal nakli yoluyla iletilebilir. Bu nedenle, bağırsak mikropları ateroskleroz yatkınlığını düzenlemek için yeni bir tedavi hedefi olarak temsil edebilir.


The complete primary structure of the spermadhesin AWN, a zona pellucida-binding protein isolated from boar spermatozoa.

AWN, erkek aksesuar bezlerinin sekresyonlarından kaynaklanan bir domuz proteini olup, ejakülasyon sırasında sperm yüzeyine bağlanır. Karbonhidrat tanıma mekanizması aracılığıyla yumurta zarı pellucidasına sperm yapışımını aracılayan bileşenler arasında olduğu düşünülen bir bileşendir. Bu nedenle AWN, domuzun döllenmenin ilk olaylarına katılabilir. Bu raporda, protein-kimyasal ve kütle spektrometrisi yöntemlerinin bir kombinasyonu ile AWN'nin tam birincil yapısını açıklıyoruz. AWN, AWN-1 ve AWN-2 olmak üzere iki izofor halinde bulunur, AWN-2 ise N-terminal olarak asetil edilir. AWN proteininin amino asit dizisi 133 amino asit kalıntısından oluşur ve en yakın komşu cistein kalıntıları arasında iki disülfür köprüsü vardır. AWN proteinlerinin amino asit dizilerinin analizi, sadece AWN-1 ve AWN-3, yani diğer iki domuz spermadhesinlerine benzerlik gösterdi.


What influences government adoption of vaccines in developing countries? A policy process analysis.

Bu makale, hükümetin yeni aşıların dikkate alınması ve benimsenmesi sürecini incelemek için bir çerçeve önermektedir, özellikle gelişmekte olan ülkeler bağlamında. Tayvan ve Tayland'da Hepatit B aşısının erken benimsenmesi vakaları, literatürde belirlenen açıklayıcı faktörlerin geçerliliğini araştırmak ve benimseme hızını ve kapsamını belirlemede politika bağlamı ve sürecinin rolünü vurgulayarak değişken odaklı bir bakış açısının ötesine geçme ihtiyacını incelemek için kullanılmaktadır. Vakalar, geniş bir ülke bağlamında 'nedenli çeşitlilik'i modellemenin uygulanabilirliğini ve önemini göstermektedir; bu da belirli karar sonuçlarına yol açan gerekli ve yeterli koşulların karmaşık bir kümesidir. Hükümet karar vericilerinin bilgiyi filtrelemek için kullandıkları lensler ve kritik kararların şekillendiği ve alındığı arenalar hakkında daha iyi bir anlayış, hem analistlere (yeni aşıların kurumsallaşmasını tahmin etmek için) hem de savunuculara (aşıların yayılmasını hızlandırmak için hedefli stratejiler geliştirmek için) yardımcı olabilir.


Benzodiazepines and injurious falls in community dwelling elders.

ARKA PLAN Benzodiazepinler, yaşlı nüfusta sık kullanılan ilaçlardır ve bu kişilerde düşme riskini artırdıkları, bazen de ciddi sonuçlara yol açtıkları gözlemlenmiştir.

HEDEFLER Benzodiazepinlerle ilişkili zararlı düşmelerin, yaşlı bir nüfus üzerindeki etkisini tahmin etmek.

YÖNTEM 10 yıllık takip dönemi boyunca Fransız PAQUID (Yaşlılar için Kalite Değerlendirme) topluluk tabanlı kohortunun verileri kullanılarak iç içe bir vaka-kontrol çalışması gerçekleştirildi. Ana sonuç ölçütü, hastaneye yatış, kırık, baş travması veya ölümle sonuçlanan bir düşme olayıydı. Vaka sayısı üç katına çıkarılmak üzere kontroller (3:1) vaka sayısına göre eşleştirildi. Benzodiazepin maruziyeti, son 2 haftada kullanılan benzodiazepinlerin, düşme olayından önceki takip ziyaretinde bildirilen kullanımıydı.

SONUÇLAR Benzodiazepin kullanımı, zararlı düşmelerin oluşması ile anlamlı bir şekilde ilişkiliydi ve yaş ile önemli bir etkileşim vardı. 80 yaş ve üstü kişilerde benzodiazepinlere maruz kalanlarda zararlı düşmeler için ayarlanmış oran 2.2 (Güven Aralığı %95: 1.4, 3.4) iken, 80 yaşın altındaki kişilerde 1.3 (Güven Aralığı %95: 0.9, 1.9) idi. 80 yaş ve üstü kişilerde benzodiazepinlere maruz kalanlarda zararlı düşmeler için nüfus atfedilebilir risk %28.1 (Güven Aralığı %95: 16.7, 43.2) idi. PAQUID kohortunda 80 yaş ve üstü kişilerde benzodiazepinlere maruz kalanlarda zararlı düşmelerin yıllık kişi-yıl incidansı 2.8/100 idi. Bu düşmelerin %9'u ölümcül oldu. Bu sonuçlara ve son nüfus tahminlerine dayanarak, her yıl Fransa'da 20.000'e yakın zararlı düşmenin, 80 yaş ve üstü kişilerde benzodiazepin kullanımından sorumlu olduğu ve yaklaşık 1800 ölümün meydana geldiği söylenebilir.

SONUÇ Benzodiazepin kullanımıyla ilişkili önemli morbidite ve mortalite göz önüne alındığında ve mevcut iyi uygulamalar yönergelerinin


Effect of women's nutrition before and during early pregnancy on maternal and infant outcomes: a systematic review.

Güncel biyolojik süreçler anlayışına göre, kadınların erken hamilelik öncesi ve sırasında beslenme durumu, erken gelişim süreçlerini belirlemede ve başarılı hamilelik sonuçlarını sağlamada önemli bir rol oynayabilir. Erken hamilelik öncesi ve sırasında (<12 hafta gebelik) anne beslenmesinin anne, yenidoğan ve çocuk sağlığı sonuçlarına etkisini inceleyen sistematik bir inceleme gerçekleştirdik. PubMed ve EMBASE veritabanı aramaları ve inceleme makalelerini inceleyerek 45 makale (dokuz müdahale deneyi ve 32 gözlem çalışması) belirledik. Müdahale denemeleri ve gözlem çalışmaları, perikonseptüel (<12 hafta gebelik) folik asit takviyesinin nöral tüp bozukluklarının riskini önemli ölçüde azalttığını göstermektedir. Gözlem çalışmaları, prekonseptüel ve perikonseptüel vitamin ve mineral takviyelerinin alımının düşük doğum ağırlığına ve/veya gebelik yaşına göre küçük (SGA) bebek doğumu ve erken doğum (PTD) riskini azalttığını öne sürmektedir. Bazı çalışmalar, annenin prehamilelik boyutu, düşük yapı, kilolu ve aşırı kilolu olmasının PTD ve SGA riskini artırdığını bildirmektedir. Mevcut veriler, kadınların erken hamilelik öncesi ve sırasında beslenmesinin önemini göstermektedir, ancak gelişmekte olan ülkelerdeki iyi tasarlanmış ileri çalışmalar ve kontrollü denemeler, düşük doğum ağırlığı, SGA, PTD, ölü doğum ve anne ve yenidoğan ölüm oranları ile ilişkileri incelemek için gereklidir. Ele alınması gereken bilgi boşlukları arasında, gıda takviyeleri, çoklu vitamin-mineral takviyeleri ve/veya spesifik mikro besinler (demir, çinko, iyot, B-6 ve B-12 vitamini) gibi perikonseptüel müdahalelerin değerlendirilmesi ve prehamilelik vücut boyutu ve bileşimi ölçümlerinin anne, yenidoğan ve çocuk sağlığı sonuçlarıyla ilişkisi yer almaktadır.


Kinesin-2 controls development and patterning of the vertebrate skeleton by Hedgehog- and Gli3-dependent mechanisms.

Yaban domuzu sinyali, omurgalı iskeletin şekillendirilmesinde kritik bir rol oynar. Burada, kinesin-2 intraflagellar taşıma motorunun Kif3a alt biriminde koşullu devre dışı bırakmanın, kraniyofasiyal alanda ciddi şekillendirme bozukluklarına, bölünmüş sternum oluşumuna ve polidaktili gelişimine yol açtığını gösteriyoruz. Bu deformiteler, daha önce hedgehog sinyalizasyonunun düzenlenmesinde sorun yaşayan farelerde gözlemlenenlerle benzerdir. Kif3a eksikliği olan mesenkimal dokularda hem Gli3 transkripsiyon faktörünün baskılayıcı işlevi hem de Shh transkripsiyon hedefleri Ptch ve Gli1'in etkinleştirilmesi bozulmuştur. Gen ifadesinin nicel analizi, Gli1 transkripsiyon düzeyinin dramatik şekilde azaldığını, ancak Gli3 ifadesinin kinesin-2 tükenmesiyle önemli ölçüde etkilenmediğini göstermektedir. Bununla birlikte, motorun tam uzunluklu Gli3 transkripsiyon faktörünün baskılayıcı bir forma kesintili olarak parçalanması için gerekli olduğu görünüyor.


Ablation of NF1 function in neurons induces abnormal development of cerebral cortex and reactive gliosis in the brain.

Neurofibromatoz tip 1 (NF1), nöral krestten türetilen hücre popülasyonlarının büyüme özelliklerini etkileyen yaygın bir genetik bozukluktur. Ayrıca, NF1 hastalarının yaklaşık yarısı öğrenme engelleri sergiler. Hem in vitro hem de in vivo NF1 işlevini karakterize etmek için, NF1 sıfır fare embriyolarının embriyonik lekeliliğini atlatmak amacıyla Cre/loxP teknolojisi kullanılarak NF1 geninde koşullu bir mutasyon oluşturduk. Koşullu NF1 arka planına Synapsin I promotörü ile sürülen Cre transgenik fare cinsi eklenmesi, çoğu farklılaşmış nöronal popülasyonda NF1 işlevini ortadan kaldırdı. Bu fareler, beyin kabuğunun anormal gelişimi ile birlikte, belirgin nörodejenerasyon veya mikroglioz olmadan kapsamlı astroglioz gösterirler. Bu sonuçlar, NF1 eksikliği olan nöronların, bir hücre özerk mekanizma yoluyla reaktif astrogliozu tetikleyebileceğini göstermektedir.


Pathology of postprimary tuberculosis in humans and mice: contradiction of long-held beliefs.

Tüberküloz, dünyanın önde gelen bulaşıcı ölüm nedenlerinden biridir. Tüm hastalıkların yaklaşık %80'i ikincil (sonraki) tüberkülozun akciğerlerde oluşmasıyla ilgilidir. Ne yazık ki, gelişen lezyonların dokuları nadiren mevcuttur ve ikincil tüberküloz için tanınan modeller yoktur. Antibiyotik çağından önce, dokular daha bol olduğu zamanlarda, birkaç araştırmacı, erken ikincil tüberkülozu, günümüzde yaygın olarak tarif edilen kabartmalı granülomlardan çok farklı olan bir yağlı pnömoni olarak tanımladı. Birkaç kişinin tedavi edilmemiş birincil ve ikincil tüberkülozu olan dokuları incelemek ve sonuçları, tüberküloz yeniden aktifleşmesi olan farelerle karşılaştırmak için histopatolojik, immünohistokimyasal ve asit hızlı boyalar kullandık. Sonuçlar, gelişen ikincil tüberkülozun, foamy alveolar makrofajlarda sınırlı enfeksiyonla birlikte bir yağlı pnömoni ve bronşiyal tıkanıklık olarak başladığını doğruladı. Kabarcıklar, tüberküloz pnömonisinin kabartması ve gecikmiş tip hipersensitivite (DTH) için mikrovasküler tıkanıklığın birleşimiyle oluşur. Farelerde tüberküloz yeniden aktifleşmesi de benzer bir tüberküloz yağlı pnömonisiyle başlar ve bronşiyal tıkanıklık ve DTH'nin katılımına dair kanıtlar vardır. Her iki türde de gelişen nekroz, lipid damlacıklarında organizmaların lokalizasyonu ile ilişkilidir. Bu sonuçlar, farelerde tüberküloz yeniden aktifleşmesinin, insan ikincil tüberkülozun gelişimi için değerli bir model olduğunu düşündürmektedir.


Secondary aerosolization of viable Bacillus anthracis spores in a contaminated US Senate Office.

Bağlantılı terörist saldırılar sonucunda Washington, DC'deki mektuplar ve posta işleme sistemleri, Hart Senato Binası ve ABD Başkentinin yakınındaki diğer tesislerde Bacillus anthracis (antraks) sporu kontaminasyonuna neden oldu.

Amaç: İç mekanlarda B. anthracis sporlarının ikincil aerosolizasyonunun doğası ve kapsamına ilişkin bilgi sağlamak.

Tasarım: Yarı kapalı (en az etkinlik) ve daha sonra simüle edilmiş aktif ofis koşullarında sabit hava örnekleri, yüzey tozu ve sünger örnekleri toplandı, böylece B. anthracis sporlarının ikincil aerosolizasyonunu tahmin etmek amaçlandı. B. anthracis partiküllerinin (koloni oluşturucu birimler) nominal boyut özellikleri, havada konsantrasyonları ve yüzey kontaminasyonu değerlendirildi.

Sonuçlar: Yarı kapalı koşullarda canlı B. anthracis sporları aerosolize oldu, ve aktif ofis koşullarında yeniden aerosolizasyonun belirgin bir artışı gözlemlendi. Aktif ofis koşullarında açık koyu koyu kanlı agar plaklarında (P<.001) ve kişisel hava izleyicilerinde (P =.01) B. anthracis toplanmasında artışlar görüldü. Sabit izleyicilerde toplanan B. anthracis partiküllerinin %80'inden fazlası, 0.95 ile 3.5 mikron arasında alveol solunabilir bir boyut aralığında idi.

Sonuç: Son terörist olayda kullanılan B. anthracis sporları, yaygın ofis faaliyetleri altında yeniden aerosolize oldu. Bu bulgular, uygun solunum koruması, temizlik ve kirlenmiş ofis ortamlarının yeniden işgaline ilişkin önemli sonuçlar taşır.


Fingolimod provides long-term protection in rodent models of cerebral ischemia.

# Amaç
S1P reseptörü agonisti fingolimod (FTY720), ileri çoklu skleroz klinik denemelerinde etkinliği gösteren, kalp, karaciğer ve böbrekte yeniden kan akışına bağlı hasarı azaltır. Bu nedenle, birkaç farenj modelinde odaklı inme üzerinde fingolimodun terapötik etkilerini test ettik. Bu bulguların çeviri önemini değerlendirmek için, fingolimodun uzun süreli davranışsal sonuçları iyileştirip iyileştirmediğini, gecikmiş tedavinin hala etkili olup olmadığını ve ikinci bir türde nöroproteksiyon elde edilip elde edilemeyeceğini araştırdık.

# Yöntemler
Rodent orta cerebral arter tıkanıklığı modelleri ve nörotoksisite ve enflamasyon hücre kültür modelleri kullanarak fingolimodun terapötik potansiyeli ve nöroproteksiyon mekanizmalarını inceledik.

# Bulgular
Geçici bir fare modelinde, fingolimod inme boyutunu, nörolojik defisitleri, edemi ve çekirdek ve inme çevresindeki ölü hücre sayısını azalttı. Nöroproteksiyon, enflamasyonun azalmasıyla birlikte gerçekleşti, çünkü fingolimod tedavisi gören fareler daha az aktif nötrofil, mikroglia/makrofaj ve inme sonrası kan damarlarında ICAM-1 pozitifliği gösterdi. Fingolimod tedavisi gören fareler, inmeden 15 gün sonra davranış testlerinde daha iyi performans sergiledi. Azalmış inme, kalıcı bir modelde bile, fareler tedaviye 4 saat sonra başladıktan sonra bile gözlemlendi. Fingolimod ayrıca odaklı inme modelinde de inme boyutunu azalttı. Fingolimod, glutamat eksitotoksisiteye veya hidrojen peroksitlere karşı birincil nöronları korumadı, ancak beyin damar hücrelerinde tumor nekroz faktörü alfa ile uyarıldığında ICAM-1 ifadelerini azalttı.

# Yorum
Bu bulgular, anti-enflamatuar mekanizmaların ve muhtemelen vaskülar koruma, doğrudan nöron etkilerinden ziyade, inme sonrası faydalı etkilerin altında yattığını öne sürmektedir. S1P reseptörleri, inme tedavisinde son derece umut verici bir hedeftir.


Induced regeneration—the progress and promise of direct reprogramming for heart repair

Kardiyak dokunun yeniden oluşumu, kardiyovasküler tıbbı dönüştürme potansiyeline sahiptir. Son yıllarda kök hücre biyolojisi ve doğrudan yeniden programlama, veya transdiferansiyasyon alanındaki gelişmeler, bu hedefe ulaşmak için güçlü yeni araçlar üretmiştir. Bu İncelemede, yeni kardiyomiyositlerin in vitro oluşumu ile ilgili kritik gelişmeleri ve kardiyak dokunun in vivo yeniden programlamasında elde edilen heyecan verici ilerlemeleri inceliyoruz. Ayrıca, alana meydan okuyan tartışmalar ve engelleri de ele alıyoruz.


"Sandwich"-type immunoassay of carcinoembryonic antigen in patients receiving murine monoclonal antibodies for diagnosis and therapy.

Karcinoembriyonik antijen (CEA) kan ölçümleri, monoklonal antikor enjeksiyonu alan bazı hastalarda dramatik bir şekilde arttı. CEA konsantrasyonları, tedavi edilmemiş plazma örnekleri ile eşdeğer hacimde fare serumu içeren bir tamponla karıştırılan monoklonal antikor bazlı çift belirleyici enzimatik immunoassay ile ölçüldü. Artan CEA konsantrasyonları, insan antikorunun (HAMA) görünümü ve konsantrasyonlarında eşzamanlı artışla birlikte geldi. Bu seraların katı faz anti-insan IgG veya Protein A ile adsorbe edilmesi, antijen konsantrasyonlarını tedavi öncesi değerlerine geri döndürdü; bu faktörün muhtemelen HAMA'yı tetikleyerek yanlış pozitif CEA konsantrasyonlarına neden olduğu açıktı. Ne mouse serumunun undilüde eklenmesi, ne de plazma örneklerinin 70 derece C'de ısıtılması, HAMA müdahalesini etkili bir şekilde ortadan kaldırmadı. Buna karşılık, polietilen glikol (130 g/L) ile protein çökelmesi veya plazma örneklerinin 90 derece C'de ısıtılması, HAMA tarafından oluşturulan yanlış pozitif titreleri ortadan kaldırdı, ancak gerçek CEA titrelerini azaltmadı.


Mutant dynactin in motor neuron disease

Motor nöron hastalığı (MNH) ile ilişkili nöronal dejenerasyonun bir mekanizması olarak motor nöronlarda aksal taşıma bozukluğu olduğu önerilmiştir. Burada, 2p13 kromozomundaki 4 Mb'lık bir bölgeye bağlı bir alt motor nöron hastalığı gösterdiğimizi kanıtlıyoruz. Bu aralıkta kodlayan bir genin mutasyon analizi, aksal taşıma proteini dynactin'in en büyük alt biriminde tek bir baz çiftinde değişiklikle sonuçlandı. Bu değişiklik, dynactin'in mikrotübül bağlanma alanının katlanmasını bozmaya öngörülen bir amino asit değiştirilmesine neden oluyor. Bağlantı deneyleri, mutasyonlu proteinin mikrotübüllere bağlanmasının azaldığını gösteriyor. Sonuçlarımız, dynactin ile taşınan maddelerin işlev bozukluğunun insan motor nöron hastalığına yol açabileceğini gösteriyor.


Thioredoxin mediates oxidation-dependent phosphorylation of CRMP2 and growth cone collapse.

Semaforin3A (Sema3A), bir akson rehberlik molekülü olarak, CRMP2'nin (Collapsin Response Mediator Protein 2) fosforilasyonu yoluyla büyüme konisi çökmesini sağlayarak etki eder. Burada, CRMP2'nin fosforilasyonu ve büyüme konisi çökmesinin düzenlenmesinde oksidasyon ve tioredoksin (TRX) rolünün bir örneğini sunuyoruz. Sema3A uyaranı, MICAL (Molecule Interacting with CasL) aracılığıyla hidrojen peroksit (H2O2) üretir ve CRMP2'yi oksitler, bu da cistein-504'de disülfit bağlı homodimer oluşumuna olanak tanır. Oksitlenmiş CRMP2 daha sonra geçici olarak TRX ile disülfit bağlı bir kompleks oluşturur, bu da glikojen sintez kinaz-3 tarafından CRMP2'nin fosforilasyonunu uyarır ve büyüme konisi çökmesine yol açar. Ayrıca, in vitro'da oksidasyona bağlı CRMP2 fosforilasyonunu yeniden yapılandırdık, sınırlı sayıda saf proteinler kullandık. Sonuçlar, Sema3A tarafından tetiklenen büyüme konisi çökmesinde H2O2 ve CRMP2 oksidasyonunun önemini açıklar ve TRX'in CRMP2 oksidasyonunu fosforilasyona bağlama konusundaki bilinmeyen rolünü gösterir.


Pathologic indicators of degradation and inflammation in human osteoarthritic cartilage are abrogated by exposure to n-3 fatty acids.

# Amaç
Osteoartrit (OA) kıkırdakının metabolizmasının n-3 çoklu doymamış yağ asitleri (PUFA) takviyesi (n-6 çoklu doymamış veya diğer yağ asitleri takviyeleri ile karşılaştırıldığında) tarafından etkilenip etkilenmediğini belirlemektir.

# Yöntemler
İnsan OA kıkırdakının metabolik profilini hasat zamanı ve 24 saat n-3 PUFAs veya diğer yağ asitleri sınıflarına maruz kaldıktan sonra, ardından IL-1 varlığı veya yokluğunda 4 gün boyunca explant kültürü ile belirlenmiştir. Ölçülmüş parametreler, glikozaminoglikan salınımı, aggrekanaz ve matris metalloproteinaz (MMP) aktivitesi ve iltihap, aggrekanazlar, MMP'ler ve doğal dokulardaki inhibitörleri (dokulardaki metalloproteinaz inhibitörleri [TIMPs]) için mesajcı RNA (mRNA) düzeyleridir.

# Sonuçlar
n-3 PUFA takviyesi (diğer yağ asitleri değil), dozaj bağımlı bir şekilde, eklem kıkırdakı explantlarından proteoglikan metabolitlerinin endojen ve IL-1'e bağlı salınımını azaltmıştır ve özellikle endojen aggrekanaz ve kolajenaz proteolitik aktivitesini ortadan kaldırmıştır. Benzer şekilde, ADAMTS-4, MMP-13 ve MMP-3 (TIMP-1, -2 veya -3 değil) için mRNA ifadesi de n-3 PUFA takviyesi ile özellikle ortadan kaldırılmıştır. Ayrıca, n-3 PUFA takviyesi, iltihap aracıları (siklooksijenaz 2, 5-lipoksigenaz, 5-lipoksigenaz aktivasyon proteini, TNF-alfa, IL-1alfa ve IL-1beta) için mRNA ifadesini ortadan kaldırmıştır, ancak normal dokusal homeostazda yer alan birkaç diğer proteinin ifadesini etkilememiştir.

# Sonuç
Bu çalışmalar, insan OA kıkırdakında görülen patolojik göstergelerin n-3 PUFA'ya (diğer yağ asitleri sınıflarına değil) maruz kalmayla önemli ölçüde değiştirilebileceğini göstermektedir.


Interactive effects of oligofructose and obesity predisposition on gut hormones and microbiota in diet-induced obese rats.

BİLİNÇLİ HEDEFLER Oligofruktoz (OFS), bağırsak doyumu hormonlarında ve mikroflorada değişiklikler yoluyla enerji alımını ve yağ kütlesini azaltan bir prebiyotiktir. OFS'nin etkileri, obeziteye yatkınlığa bağlı olarak değişebilir. Bu çalışmanın amacı, diyetle tetiklenen obez (DIO) ve diyet direnci (DR) farelerde OFS'nin etkisini incelemekti. YÖNTEMLER Yetişkin erkek DIO ve DR fareler, 6 hafta boyunca yüksek yağ/yüksek şekerli (HFS) diyet veya HFS diyet + %10 OFS'ye rastgele ayrıldı. Vücut kompozisyonu, gıda alımı, bağırsak mikrofloru, plazma bağırsak hormonları ve nodos ganglilerde kanabinoid CB(1) reseptör ifadesi ölçüldü. SONUÇLAR OFS, her iki fenotipte de vücut ağırlığını, enerji alımını ve yağ kütlesini azalttı (P < 0.05). DIO ve DR fareler arasında seçkin bağırsak mikrofloru farklılıkları vardı (P < 0.05), ancak OFS bu farklılıkları ortadan kaldırdı. OFS, plazma ghrelin veya nodos ganglilerde CB(1) ifadesini değiştirmedi, ancak plazma GIP seviyeleri OFS ile azaltıldı ve PYY seviyeleri yükseltildi (P < 0.05). SONUÇ OFS, her iki yatkın ve direnci olan obez fenotipte de vücut ağırlığını ve yağlı dokuyu azaltabildi. DIO ve DR farelerde bağırsak mikrofloru profillerinde OFS ile yapılan değişiklikler ve bağırsak hormon seviyelerindeki değişiklikler, daha düşük vücut ağırlıklarının sürdürülebilirliğine katkıda bulunabilir.