Interaction between broad-spectrum antibiotics and the combined oral contraceptive pill. A literature review.

Köpüklü doğum kontrol hapı (KOCH) ve geniş spektrumlu antibiyotiklerin etkileşimi konusunda önemli ölçüde farklı görüşler vardır. Klinik uygulama, özellikle Avrupa ve ABD'deki doktorlar arasında büyük ölçüde değişmektedir. Rifampisin ve griseofulvin karaciğer enzimlerini indükler ve gerçekten KOCH ile etkileşime sahip gibi görünmektedir, bu da etkinliği azaltmaktadır. Geniş spektrumlu antibiyotiklerle ilgili durum daha az açıktır. KOCH ve antibiyotik kullanımının farmakokinetiği üzerine yapılan ileri düzey çalışmalar nispeten azdır ve bunlardan hiçbiri herhangi bir azaltılmış kontraseptif etkinliğin ikna edici bir temeli olduğunu göstermemektedir. Bununla birlikte, değişken kontraseptif steroid metabolizmasının bazı kadınları, bazı zamanlarda KOCH başarısızlığına daha duyarlı hale getirebileceği konusunda kanıtlar vardır. İstemsiz gebeliğin ciddi sonuçları göz önüne alındığında, kısa süreli geniş spektrumlu antibiyotik tedavisi ve uzun süreli antibiyotik uygulamasının başlangıç haftalarında ek veya alternatif kontraseptif yöntemleri kullanma dikkatli yaklaşımı, olası risk altında olabilecek birkaç belirlenemeyen kadını korumak için haklı görülebilir. Çelişkili görüşler ve tavsiyeler hem profesyoneller hem de hastalar için kafa karıştırıcı olabilir ve KOCH ve antibiyotik kullanımının eşzamanlı sırasında ve sonrasında ek önlemler hakkında talimatlar karmaşıktır. Birçok kadın, KOCH'un başarısızlığına neden olabilecek koşulları bilmemekte veya bunlardan kafa karışıklığı yaşamaktadır. KOCH'u reçete eden sağlık uzmanları, KOCH'un çalışma şekli ve başarısızlık riski en yüksek olduğu zamanlar hakkında kadınları eğitmeye devam etmelidir. KOCH'un kontraseptif etkinliği üzerinde gerçek bir tehdit oluşturduğunu düşünen profesyoneller, ek kontraseptif önlemleri basit ve tutarlı bir şekilde sunmaya hazır olmalı, bu tavsiyeleri yazılı bilgilendirme ile desteklemeli ve düzenli aralıklarla pekiştirmelidir.


CLIP-170 interacts with dynactin complex and the APC-binding protein EB1 by different mechanisms.

CLIP-170, "sitoplazmik bağlantı proteini" olarak bilinen, endosom-mikrotübül etkileşimleri ve mikrotübül dinamiklerinin düzenlenmesinde rol oynayan bir proteindir. CLIP-170, gelişen mikrotübül artı uçlarına dinamik olarak lokalize olur, dynein aktivasyonunu sağlayan dynactin ve mikrotübül bağlayıcı protein EB1 ile kolokalezler. Bu ortak "artı uç izleme" davranışı, CLIP-170'in dynactin ve/veya EB1 ile etkileşime girebileceğini düşündürmektedir. Bu soruyu, memeliler hücre kültürlerinde spesifik sitelerdeki mutagenez ve transfeksiyon/kolokalezyon testi kullanarak ele aldık. Sonuçlarımız, CLIP-170'in hem dynactin hem de EB1 ile doğrudan veya dolaylı olarak etkileşimde bulunduğunu göstermektedir. CLIP-170/dynactin etkileşimi, CLIP-170 kuyruğunun ikinci metal bağlama motifi tarafından aracılık edilmektedir. Öte yandan, CLIP-170/EB1 etkileşimi, metal bağlama motiflerine ihtiyaç duymamaktadır. Ayrıca deneylerimiz, CLIP-170/dynactin etkileşiminin dynactin omuz/yan kol alt kompleksini aracılık ederek ve sitoplazmada (yani mikrotübül bağlanmasına ihtiyaç duymadan) gerçekleşebileceğini göstermektedir. Bu sonuçlar, hem dynactin hem de EB1'in mikrotübül artı uçlarına hedeflenmesinde önem taşımaktadır. Verilerimiz, CLIP-170/dynactin etkileşiminin dynactin kompleksini mikrotübül artı uçlarına hedefleyebileceğini, ancak dynactin'in p150(Glued) alt biriminin mikrotübül bağlama motifi aracılığıyla mikrotübül artı uçlarına doğrudan hedeflenebileceğini de göstermektedir. CLIP-170 mutasyonları, p150(Glued) lokalizasyonunu değiştirirken EB1'i etkilemez, bu da EB1'in mikrotübül artı uçlarını dynactin bağımsız olarak hedefleyebileceğini göstermektedir.


Subcapsular encounter and complement-dependent transport of immune complexes by lymph node B cells

Lymphatik dokulardaki B hücre-antijen karşılaşmasının mekanizması tam olarak anlaşılmamıştır. Aynı şekilde, bağışıklık komplekslerinin foliküler dendritik hücrelere taşınması konusunda da belirsizlikler vardır. Burada, gerçek zamanlı iki foton mikroskopisi kullanarak, lenf sıvısı aracılığıyla hızlı bir şekilde bağışıklık komplekslerinin makrofajlara teslim edildiğini gözlemledik. B hücreleri, makrofaj süreçlerinin foliküle nüfuz etmesiyle yakalanan ve foliküler dendritik hücrelere taşınan bağışıklık komplekslerini, kompleman reseptörü bağımlı bir mekanizma ile yakaladı. Ayrıca, antijen içeren bağışıklık komplekslerini makrofaj süreçlerinden yakalayan eşleşen B hücreleri T bölgesine göç etti. Bulgularımız, subkapsüler sinüs boyunca hizalanmış makrofajların, B hücrelerinin bağışıklık kompleksleriyle karşılaşması için önemli bir yer olduğunu ortaya koymaktadır ve intrafoliküler B hücre göçünün, bağışıklık komplekslerinin taşınmasının yanı sıra eşleşen antijenlerle karşılaşmasını da kolaylaştırdığını göstermektedir.


Exercise training-induced adaptations in the coronary circulation.

Aerobik egzersiz eğitimi, koroner kan akışı kapasitesinde bir artışa neden olur, bu da koroner damar direncinin kontrolündeki değişikliklerle ve dolayısıyla koroner kan akışıyla ilişkilidir. Koroner arter ağacında metabolik, kaslı, endoteliyum-aracılı ve nörohumoral kontrol sistemlerinin göreceli önemi değişir ve bu kontrol sistemleri koroner damar direncini düzenlemede her seviyede koroner arter ağacında farklı derecelerde katkıda bulunur. Ayrıca, koroner arter ağacındaki damar kontrol sistemlerinin göreceli önemindeki bu düzensizliklere ek olarak, egzersiz eğitimiyle ilişkili uyarlamalar da koroner ağacında düzensiz bir şekilde dağılmış gibi görünmektedir. Bu nedenle, koroner arter ağacında egzersiz eğitimiyle ilişkili uyarlamaları incelemek gereklidir. Endoteliyum-aracılı kontroldeki uyarlamalar, egzersiz eğitimiyle ilişkili koroner damar direncinin kontrolündeki değişikliklerde rol oynar ve eğitim etkilerinin büyük koroner arterlerde mikrokanallardan farklı olabileceği kanıtlanmıştır. Ayrıca, egzersiz eğitimi seanslarının modu, sıklığı, şiddeti ve süresi ile egzersizin uzun süreli etkileri, endotel fonksiyonundaki adaptif değişiklikleri etkileyebileceği kanıtlanmıştır. Egzersiz eğitimi, koroner damar düz kasının vasoaktif maddelere verdiği yanıtlarda değişikliklere ve koroner damar düz kasının içsel Ca2+ hücresel ve moleküler kontrolündeki değişikliklere de neden olmuştur. Egzersiz eğitimi, büyük koroner arterlerde mikrokanallarda farklı etkilere sahip gibi görünmektedir. Örneğin, adenosin duyarlılığı, egzersizden sonra büyük koroner arterlerde ve büyük dirençli arterlerde artar ancak eğitilmiş hayvanların küçük koroner dirençli arterlerinde değişmez. Henüz çok şey araştırılsa da, kanıtlar kronik egzersizin koroner endotel ve damar düz kasının fenotipini değiştirdiğini ve bu hücrelerin esnekliğinin egzersiz eğitiminde kardiyovasküler sistemin adaptasyonunda rol oynadığını açıkça göstermektedir.


Hepatic intra-arterial versus intravenous fotemustine in patients with liver metastases from uveal melanoma (EORTC 18021): a multicentric randomized trial.

## Arka Plan
Uveal melanom (UM) ile karaciğerde sınırlı metastazları olan hastalarda intrahepatik tedavinin hayatta kalmaya etkisi bilinmemektedir. Karaciğerdeki metastazları olan UM hastalarında hepatik intraarteriyel (HIA) ve sistemik (IV) fotemustin etkinliğini ve toksisitesini prospektif olarak araştırdık.

## Hastalar ve Yöntemler
Hastalar, indüksiyon için 100 mg/m² dozunda gün 1, 8, 15 (ve sadece HIA kolunda 22. gün) ve 5 haftalık bir dinlenme döneminden sonra her 3 haftada bir bakım için IV veya HIA fotemustin almaya rastgele atandılar. Ana son nokta genel hayatta kalma (OS) idi. Yanıt oranı (RR), progresyon-serbest hayatta kalma (PFS) ve güvenlik ikincil son noktalardı.

## Sonuçlar
171 hastanın rastgele atanmasının ardından, OS'ye yönelik bir faydasızlık analizi sonuçlarına dayanarak işe alım durduruldu. Toplam 155 hasta öldü ve 16 hala hayatta kaldı (ortalama takip süresi 1.6 yıl, aralık 0.25-6 yıl). HIA, IV koluna kıyasla OS'yi (14.6 ay) iyileştirmedi (orta değer 13.8 ay), risk oranı (HR) 1.09; 95% güven aralığı (CI) 0.79-1.50, log-rank P = 0.59. Bununla birlikte, HIA'nın IV'e kıyasla PFS'de önemli bir faydası vardı; 4.5 ay ile 3.5 ay (HR 0.62; 95% CI 0.45-0.84, log-rank P = 0.002). HIA kolunda 1 yıllık PFS oranı IV koluna kıyasla %24 iken %8 idi. HIA tedavisi, IV tedavisine kıyasla daha iyi bir yanıt oranı gösterdi (%10.5 karşı %2.4). IV kolunda en sık görülen en az 3 dereceli toksisite, trombositopeni (%42.1) ve nötrofilopeni (%62.6


Comparison of survival between cerebellar and supratentorial glioblastoma patients: surveillance, epidemiology, and end results (SEER) analysis.

ARKA PLAN Cerebellar glioblastoma multiforme (cGBM), nadir görülen bir tümördür ve genel olarak bu tümörlerin supratentorial glioblastoma (sGBM) türüne kıyasla daha kötü bir prognoza sahip olduğuna dair bir inanç vardır, ancak bu inancı destekleyecek çok az çalışma yayınlanmıştır.

HEDEF cGBM ve sGBM hastalarının genel hayatta kalma sürelerini karşılaştırarak, cerebellar konumun hayatta kalmaya etkisini incelemek.

YÖNTEM Surveillance, Epidemiyoloji ve Sonuçları (SEER) kayıtları, 1973-2008 yılları arasında 132 cGBM hastasını belirlemek için kullanıldı. Her cGBM hastası, yaş, cerrahi genişliği, tanı on yılı ve radyoterapi temelinde, 20.848 sGBM hastasından biriyle eşleştirme puanı eşleştirme yöntemiyle eşleştirildi.

SONUÇLAR cGBM'de, %37'si 65 yaşından büyük, %62'si erkek ve %87'si beyazdı. Hastaların çoğu cerrahi ve radyoterapi (yüzde 74) geçirdi, ancak sadece %26'sı sadece cerrahi reseksiyonu tercih etti. Eşleştirilmiş cGBM ve sGBM kolu için orta hayatta kalma süresi 8 aydı; ancak hayatta kalma dağılımları farklıydı (log-rank P = .04). cGBM'nin sGBM'ye kıyasla 2. yılda hayatta kalma oranı %21.5'e karşı %8.0, 3. yılda ise %12.7'ye karşı %5.3'tü. cGBM hastaları arasında hayatta kalma analizi, daha genç yaş (P < .0001) ve radyoterapi (P < .0001) ile ölüm riskinin önemli ölçüde ilişkili olduğunu gösterdi. Tüm hastalar arasında, eşleşmemiş kolda, tümör konumu (P = .03), yaş (P < .0001), tümör boyutu (P = .009), radyoterapi (P < .0001) ve reseksiyon (P < .0001) hayatta kalma süresini etkiledi.

SONUÇ cGBM ve sGBM hastalarının orta hayatta kalma süresi


Staphylococcus aureus and Candida albicans infection (animal experiments).

Bir beyaz fareye intraperitoneal olarak saf kültür bir proteoliz yapan Candida albicans suşuyla enjekte edilen bir dönemde, özellikle mide, duodenum, pankreas ve küçük bağırsak üst kısmına yapışan peritoneal abseslerden aynı anda Staphylococcus aureus ve C. albicans her ikisi de izole edildi. Bu iki patojenin eşzamanlı oluşumu, histopatolojik inceleme ile daha da desteklendi, bu inceleme, genellikle mantar tarafından oluşturulan granülomların merkezinde bulunan Candida hücrelerinin yakınında büyük sayıda stafilokokun varlığını ortaya çıkardı. C. albicans'ın proteolitik son ürünlerinin S. aureus'un büyümesi için iyi bir substrat sağlayabileceği ve sonerin sağlıklı görünen farelerin bağırsaklarından izole edilebileceği (muhtemelen geçici mikrofloranın bir parçası olarak) gerçeği göz önüne alındığında, bu çalışmada gözlemlenen bu iki önemli etyolojik ajanın eşzamanlı varlığı, klinik açıdan büyük önem taşıyor gibi görünüyor. Ayrıca, bu gözlemler, fare bakteriyel florasının kontrolünün saf mikolojik çalışmalar için ne kadar önemli olduğunu da gösteriyor.


Three common functional polymorphisms in microRNA encoding genes in the susceptibility to hepatocellular carcinoma: a systematic review and meta-analysis.

Yeni kanıtlar, mikroRNA'ları kodlayan genlerdeki yaygın tek nükleotit polimorfizmlerinin (SNPs) karaciğer hücreli kanseri (HCC) gelişimi ile ilişkili olabileceğini göstermiştir; ancak bireysel olarak yayınlanan çalışmalar ve önceki meta-analizler tutarsız sonuçlar ortaya koymuştur. Bu inceleme ve meta-analizin amacı, karaciğer B virüsü (HBV) ile ilişkili HCC'nin gelişimi ve klinik patolojik özellikleri ile ilişkili olup olmadığını değerlendirmektir. PubMed, Embase, Web of Science ve Çin Biyomedikal (CBM) veritabanlarında 1 Ocak 2013'e kadar yayınlanan ilgili makaleler için bir bilgisayar araması yapıldı. On adet vaka-kontrol çalışması değerlendirildi ve toplamda 3437 vaka ve 3437 sağlıklı kontrol vardı. MikroRNA'ları kodlayan genlerde üç yaygın işlevsel SNP bulundu, bunlar arasında miR-146a G>C (rs2910164), miR-196a-2 C>T (rs11614913) ve miR-499 T>C (rs3746444) bulunur. Bu meta-analiz, özellikle Asya ve erkek nüfuslarda HCC riskini azaltan miR-146a C varyantının ilişkili olduğunu ortaya koydu; oysa miR-196a-2 T varyantı, HBV ile ilişkili HCC'ye yatkınlığı olan beyaz nüfuslarda ilişkiliydi. Bununla birlikte, miR-499 C polimorfizminin HCC riskleriyle herhangi bir önemli korelasyon bulamadık. HBV durumuna göre daha fazla ayrıştırma yapıldığında, bu üç SNP'nin HBV ile ilişkili HCC riskleriyle ilişkili olduğu benzer bir eğilim gözlemlendi, ancak bu sonuçlar küçük örnek boyutları nedeniyle istatistiksel olarak anlamlı değildi. Güncel meta-analiz, miR-146a ve miR-196a-2'yi kodlayan genlerdeki SNPs'nin HCC'ye genetik yatkınlıkta önemli bir rol oynayabileceğini göstermektedir.


Isonicotinamide enhances Sir2 protein-mediated silencing and longevity in yeast by raising intracellular NAD+ concentration.

Sirtinler, evrimsel olarak korunan, NAD(+) bağımlı protein deasetilazlar ailesidir ve gen transkripsiyonunun düzenlenmesi, hücresel metabolizma ve yaşlanmada işlev görürler. Aktiviteleri, NAD(+) konsantrasyonunun hücre içinde uygun şekilde korunmasını gerektiren NAD(+) sentez ve geri kazanım yollarının birleşimiyle sağlanır. Nikotinamid (NAM), NAD(+) öncüsü olan ve deasetilasyon reaksiyonunun yan ürünü ve geri inhibitörü olan bir maddedir. Saccharomyces cerevisiae'de, nikotinamidaz Pnc1, NAM'yi nikotinik asit (NA) olarak dönüştürür, bu da daha sonra NAD(+) geri kazanım yolu enzimi NA fosforibosiltransferaz (Npt1) tarafından bir substrat olarak kullanılır. Isonikotinamid (INAM), NAM'nin bir izosteri olup, in vitro'da maya Sir2 deasetilaz aktivitesini uyarmak için NAM inhibisyonunu hafifletir. Bu çalışmada, INAM'in Sir2'yi ek bir mekanizma yoluyla in vivo uyardığını belirledik, bu da hücre içi NAD(+) konsantrasyonunun yükselmesiyle ilgilidir. INAM, rDNA lokusunda normal sönümlemeyi artırdı ancak npt1Δ mutantının sönümleme kusurlarını sadece kısmen baskıladı. NA içermeyen ortamlarda yetiştirilen maya hücreleri kısa bir çoğaltma ömrüne sahipti, bu da INAM'in SIR2 bağımlı bir şekilde uzattığı ve artan NAD(+) ile ilişkili olduğu görüldü. INAM tarafından tetiklenen NAD(+) artışı güçlü bir şekilde Pnc1 ve Npt1'e bağlıydı, bu da INAM'in NAD(+) geri kazanım yolundaki akışını artırdığını gösteriyor. Bu etkinin bir kısmı, NAD(+) sentezi ve geri kazanım yollarını etkileyen NR geri kazanım yolları tarafından aracılık ediliyordu, bu yollar NAM'yi bir ürün olarak üretir ve Pnc1'i NAD(+) üretmek için kullanır. Ayrıca, INAM'in statik faz sırasında homeostazı teşvik etmek için birden fazla NAD(+) sentezi ve geri kazanım yolunun ifadelerini etkilediğine dair kanıtlar da sağladık.


Similar activation of signal transduction pathways by the herpesvirus-encoded chemokine receptors US28 and ORF74.

Virüs tarafından kodlanan kimokin reseptörleri US28 (insan sitomegalovirüsünden) ve ORF74 (insan herpes virüsü 8'den) her ikisi de konstitütif olarak aktiftir. Gösteriyoruz ki her iki reseptör de nükleer faktör aktif T hücreleri (NFAT) ve cAMP yanıt öğesi bağlayıcı protein (CREB) transkripsiyon faktörlerini konstitütif olarak aktive eder ve her iki yol da kendi doğal reseptör ligandları tarafından düzenlenir. G protein alt birimi Galphai'ye, fosfolipaz C'ye, protein kinaz C'ye, kalsineurin'e, p38 MAP kinaz'a ve MEK1'e özel yol düzenleyicileri ekleyerek, hem konstitütif hem de ligand bağımlı tetiklemelerin hem US28 hem de ORF74'de çoklu ancak benzer yollarla medyalandığını bulduk. NFAT ve CREB transkripsiyon faktörleri ve üst akış aktivatörleri, hem ev sahibi hem de virüs tarafından kodlanan genlerin bilinen indükleyicileridir. Öneriyoruz ki bu virüs tarafından kodlanan kimokin reseptörlerinin aktivitesi, ev sahibi ve potansiyel olarak viral gen ifadelerini benzer şekilde koordine eder. ORF74, bilinen bir neoplazi indükleyicisi olduğu için, bu bulgular sitomegalovirüs ilişkili patogenez için önemli sonuçlar doğurabilir.


The therapeutic promise of the cancer stem cell concept.

Kanser kök hücreleri (KKH), tümör hücrelerinin seçkin bir alt grubudur ve tümör başlatma ve kendiliğinden yenilenme yeteneği ile birlikte, farklılaşarak nontumorjenik kanser hücrelerinin büyük popülasyonlarına yol açma yeteneğine sahiptir. Burada tartıştığımız gibi, birkaç insan malignansta öngörülecek şekilde tanımlanmıştır ve klinik kanser örneklerinde bunların nispi bolluğu, insan hastalardaki kötücül hastalık ilerlemesiyle ilişkilendirilmiştir. Ayrıca, son bulgular, klinik kanser ilerlemesinin CSC'ler tarafından sürüklendiğinin, mevcut terapi yöntemlerinin kötücül tümörleri tutarlı bir şekilde ortadan kaldırmada başarısız olmasına katkıda bulunabileceğini öne sürmektedir. Bu nedenle, KKH'ye yönelik terapötik yaklaşımlar, özellikle şu anda konvansiyonel antikanser ajanlarına karşı dirençli olan malignanslar için, klinik kanser tedavisini iyileştirmek için potansiyel olarak ilgili çeviri stratejileri temsil edebilir.


3'-End processing of pre-mRNA in eukaryotes.

3'-sonların neredeyse tüm ökaryotik mRNA'ların uçları, uç kesme ve pol(A) kuyruğunun eklenmesiyle oluşturulur. Memeli hücrelerinde, reaksiyon, kesme sitesinin yukarı akışında bulunan AAUAAA dizisi, kesme sitesinin aşağı akışında bulunan ve stimüle edici diziler yukarı akışında bulunan bir degeneratif GU-zengin dizi öğesine bağlıdır. Altı faktör, bu iki reaksiyonu gerçekleştiren faktörler olarak tanımlanmıştır. Tek bir istisna dışında, onlar saflaştırılmış ve 11 birim için cDNA'lar klonlanmıştır. İşleme kompleksindeki RNA-protein ve protein-protein işbirliklerinin bir kısmı analiz edilmiştir, ancak birçok ayrıntı, özellikle endonükleazın kimliği, bilinmemektedir. Düzenli poladenilasyonun birkaç örneği, moleküler düzeyde analiz edilmektedir. Saccharomyces cerevisiae mayasında, kesme ve poladenilasyon yönlendiren diziler, metazoanlardan daha degenerat olup, aşağı akışlı bir öğe tanımlanmamıştır. İşleme faktörlerinin listesi, yaklaşık bir düzine polipeptitle şimdi tamamlanmış olabilir, ancak reaksiyonlardaki işlevleri büyük ölçüde bilinmemektedir. 3'-işleme, transkripsiyonla bağlantılı olduğu bilinir. Bu bağlantı, işleme faktörlerinin mRNA kapağı ile ve RNA polimeraz II ile etkileşimleri yoluyla sağlandığı düşünülmektedir.


Structure and developmental regulation of Golli-mbp, a 105-kilobase gene that encompasses the myelin basic protein gene and is expressed in cells in the oligodendrocyte lineage in the brain.

Bir fare myelin temel proteini (MBP) genini içeren 105 kilobazlık yeni bir transkripsiyon birimini (Golli-mbp geni) tanımladık. Bu genin içinde, MBP exonu ve intronlarına alternatif olarak eklenen üç benzersiz ekson var. Bu eksonlar, bireysel gelişimsel düzenlemeye tabi olan MBP ile ilişkili bir dizi mRNA'nın oluşumuna yol açar. Bu mRNA'lar, oligodendroosit hattındaki hücrelerde farklılaşma aşamalarının ilerlemesi boyunca zaman içinde ifade edilir. Bu nedenle, MBP geni, daha karmaşık bir gen yapısının bir parçasıdır ve ürünleri, mielinasyondan önce oligodendroosit farklılaşmasında bir rol oynayabilir. Ayrıca, MBP'ye antijenik olarak ilişkili bir protein kodlayan Golli-mbp mRNA'sı, dalak ve diğer sinir dışı dokularda da ifade edilir.


Cardiovascular effects of intensive lifestyle intervention in type 2 diabetes.

ARKA PLAN Vücut ağırlığı kaybı, kısa süreli çalışmalar temelinde, tip 2 diyabetli aşırı kilolu veya obez hastalarda önerilir, ancak kardiyovasküler hastalık üzerindeki uzun süreli etkileri bilinmemektedir. Bu hastalarda vücut ağırlığı kaybına yönelik yoğun bir yaşam tarzı müdahalesinin kardiyovasküler morbidite ve mortaliteyi azaltıp azaltmadığını araştırdık. YÖNTEM Amerika Birleşik Devletleri'ndeki 16 araştırma merkezinde, 5145 aşırı kilolu veya obez tip 2 diyabetli hastayı, vücut ağırlığı kaybını teşvik eden kalori alımını azaltma ve fiziksel aktiviteyi artırma yoluyla (intervansiyon grubu) veya diyabet desteği ve eğitimi (kontrol grubu) alacak şekilde rastgele atadık. Primer sonuç, maksimum takip süresi 13.5 yıl boyunca kardiyovasküler nedenlerden ölüm, ölümcül miokard enfarktüsü, ölümcül inme veya anjina için hastaneye yatışın bir kompozitini içeriyordu. SONUÇ Deneyi, 9.6 yıllık orta takip süresine dayanarak verimsizlik analizi temelinde erken sona erdirdik. Intervansiyon grubu, kontrol grubuna kıyasla çalışmanın tamamında daha fazla vücut ağırlığı kaybı gösterdi (1. yıl sonunda %8.6 vs. %0.7; çalışma sonunda %6.0 vs. %3.5). Yoğun yaşam tarzı müdahalesi, glikozile hemoglobin düzeylerinde daha büyük düşüşler ve başlangıçtaki kondisyon ve tüm kardiyovasküler risk faktörlerinde daha büyük iyileşmeler de sağladı, ancak düşük yoğunluklu lipoprotein kolesterol düzeyleri dışında. Primer sonuç, müdahale grubunda 403 ve kontrol grubunda 418 hastada gerçekleşti (intervansiyon grubunda 1.83 ve kontrol grubunda 1.92 olay/100 kişi-yıl; müdahale grubunda risk oranı, 0.95; %95 güven aralığı, 0.83-1.09; P=0.51). SONUÇLAR Yoğun bir yaşam tarzı müdahalesi, vücut ağırlığı kaybına odaklanarak, tip 2 diyabetli aşırı kilolu veya obez yetişkinlerde kardiyovasküler olayların oranını azaltmadı. (Ulusal Sağlık Enstitüleri ve diğerleri tarafından finanse edildi;


Early loss of interneurons and delayed subunit-specific changes in GABA(A)-receptor expression in a mouse model of mesial temporal lobe epilepsy.

Tek taraflı kainik asit (KA) enjeksiyonu, yetişkin farelerde dorsal hipokampusa yapıldığında, tekrarlayan kısmi nöbetlere neden olur ve insan orta temporal lob epilepsisinde (MTLE) gözlemlenen histopatolojik değişiklikleri taklit eder (Bouilleret V ve ark., Neuroscience, 1999; 89:717-729). GABA'rik nörotransmisyonun ön ve sonrası bileşenler, bu MTLE faresi modelinde farklı zaman noktalarda (1-120 gün) immunohistokimyasal olarak incelendi. GABA'rik nöronların işaretçileri (parvalbumin, calbindin-D28k ve calretinin), tip-1 GABA taşıyıcısı (GAT1) ve hipokampal formasyonda ifade edilen ana GABA(A) reseptör alt birimlerinin analizi yapıldı. Acil olarak, KA enjeksiyonu, hiler hücrelerinde derin bir kayıp olmasına rağmen, CA1 ve CA3 piramidal hücrelerde sınırlı hasar yarattı. Ayrıca, CA1 ve dentat girus (DG) içinde, parvalbumin ve calbindin-D28k nöronların boyaması, geri dönüşü olmayan bir şekilde kayboldu, ancak calretinin boyaması korundu. GABA(A) reseptör alfa 1 alt biriminin nöronlarda belirgin boyaması da KA tedavisinden sonra kayboldu, bu da bu hücrelerin akut dejenerasyonunu gösteriyor. Benzer şekilde, GAT1 immünoreaktivitesi, 24 saat sonra KA'da CA1 ve DG'de dejenerasyonlu terminallerde ortaya çıktı ve daha sonra neredeyse tamamen azaldı. CA1 ve daha az ölçüde CA3 nöronlarının kaybı, 7-15 gün sonra KA ile belirginleşti. Bu, bir aydan sonra daha da belirginleşti ve buna karşılık GABA(A) reseptör boyamasında bir azalma eşlik etti. Buna karşılık, DG granül hücreleri, moleküler tabakada belirgin şekilde büyüdü ve yayıldı ve GABA(A) reseptör alt birimlerinde önemli bir artış gösterdi. 4 ay sonra, dorsal CA1 alanı neredeyse tamamen kayboldu, CA3 azaldı ve DG, kalan dorsal hipokampal formasyonun çoğunu oluşturdu. Kontra lateralde önemli morfolojik değişiklikler tespit edilmedi. Bu sonuçlar, hiler hücre


Cardiorespiratory adaptation during sleep in infants and children.

Kardiyorespiratuvar kontrol sistemi doğumdan sonra işlevsel olgunlaşmaya uğrar. Bu süreç tamamlanana kadar, kardiyorespiratuvar sistem istikrarsızdır, özellikle uyku sırasında bebeklerde kardiyorespiratuvar bozukluklara maruz kalmalarına neden olur. Son on yılda uyanıklık durumlarının solunum ve kardiyak kontrol üzerindeki derin etkisi yoğun bir incelemenin odağı olmuştur. Doğum sonrası dönemde çeşitli kardiyorespiratuvar kontrol mekanizmalarına etki eden hızlı göz hareketi (REM) uykusunun etkileri özellikle önemlidir, çünkü yenidoğanlar bu uyku durumunu büyük ölçüde geçirirler. Tam terim yenidoğanlarda REM uykusu toplam uyku süresinin %50'den fazlasını kaplar ve bu oran preterm yenidoğanlarda daha da yüksektir. Terimden altı aya kadar REM uyku oranı azalır. Solunum ve kardiyak bozuklukların REM uykusunda seçici olarak meydana geldiği bilindiğinden, REM uykusunun baskınlığı erken bebeklik döneminde anormal uyku ile ilişkili olaylara risk faktörü olabilir. Bu gelişimsel uyku desenlerindeki farkındalık, ALTE, SIDS ve/veya solunum bozukluklarına karşı kardiyorespiratuvar yanıtlar gibi problemlerle uğraşan klinisyenler için önemlidir. Güncel solunum ve kardiyak kontrol anlayışımız öncelikle yaşamın ilk ayları boyunca yapılan çalışmalara dayanmaktadır. Geç bebeklik ve erken çocukluk dönemleri hakkında verilerin eksikliği vardır. Bu makale, uyku 1) solunum mekaniği, özellikle üst hava yolları ve göğüs duvarı; solunum ve apne; gaz değişimi; kemoreseptör fonksiyonu ve uyanma yanıtları; 2) kalp atış hızı ve kalp atış hızı değişkenliği değişiklikleri ve bradykardi oluşumunun ve mekanizmalarının nasıl etkilendiğine dair mevcut verileri gözden geçirecektir.


A Common Signal Patch Drives AP-1 Protein-dependent Golgi Export of Inwardly Rectifying Potassium Channels.

Neredeyse tüm içsel olarak düzelten potasyum (Kir) kanal ailesi üyeleri, bir Kir kanalı olan Kir2.1'de (KCNJ2) alışılmadık bir AP-1 klathrin adaptörü bağımlı Golgi ihracatı sinyali olarak hizmet eden sitoplazmik bir alan yapısı paylaşır, bu da Kir kanallarının ortak bir Golgi ihracat mekanizmasına sahip olup olmadığı sorusunu doğurur. Burada bu fikri araştırıyoruz, iki yapısal ve işlevsel olarak farklı Kir ailesi üyesi olan Kir2.3 (KCNJ4) ve Kir4.1/5.1 (KCNJ10/16) üzerinde odaklanarak, bunlar arasında yaklaşık %50 amino asit kimliği vardır. Golgi ihracatının her iki kanalı da siRNA ile AP-1 γ alt biriminin siRNA'lı baskılanmasıyla engellendiğini bulduk, bu da ortak AP-1 bağımlı trafik sürecinin öngörüldüğü gibidir. Kir2.1, Kir2.3 ve Kir4.1/5.1'in atomik çözünürlükte modellerinde homoloji haritalama rehberliğinde kapsamlı bir mutajenik analiz, AP-1 bağlanmasını yöneten ve Golgi ihracatını düzenleyen ortak bir yapıyı tanımladı. Kir2.1'den daha büyük olduğu önceki çalışmalarla fark edilen sinyal, sitoplazmik N ve C uçlarının birleştiği yerde dağılmış bir dizi amino asit parçasından oluşur. Sinyal, C uç bölgesinden bir dizi hidrofobik amino asitlerin oluşturduğu hidrofobik bir yarık, N ucunda bir sonraki temel amino asit kümesi ve N ve C uçlarını birlikte bağlayan potansiyel bir tuz köprüsü ağı içerir. Parçanın oluşumu ve AP-1 bağlanması, sitoplazmik alanların doğru katlanmasına bağlıdır, bu nedenle sinyal, Kir kanalları için Golgi'de ortak bir kalite kontrol mekanizması sağlar. Bu bulgular, protein katlanmasının kanalların ileri trafiğine bağlandığı yeni bir proteostatik mekanizma tanımlıyor.


Statins in the treatment of polycythaemia vera and allied disorders: an antithrombotic and cytoreductive potential?

Trombohemorajik komplikasyonlar, klasik kronik Ph-negatif mieloproliferatif bozukluklar (CMPD'ler) olan polisitemi vera (PV), esansiyel trombositemi (ET) ve idiyopatik mielofibroz (IMF) gibi durumlarda önemli klinik sorunlardır ve morbidite ve mortaliteye önemli ölçüde katkıda bulunurlar. Patofizyolojik olarak bu bozukluklar, klonal mieloproliferasyon, myeloik birikim ve kemik iliği ve dalaklarda mielofibroz ve neoangiogenezin gelişme eğilimi ile karakterizedir. Statinlerin (antitrombotik, antiproliferatif, proapoptotik ve antiangiogenik) in vitro ve in vivo çalışmalarının etkilerine dayanarak, bu inceleme, bu etkileri CMPD'li hastalarda statin tedavisinin potansiyel klinik faydalarına çevirmeye odaklanmaktadır.


Metabolic analysis of senescent human fibroblasts reveals a role for AMP in cellular senescence.

Hücre yaşlanması, memelilerde önemli bir tümör baskılayıcı mekanizma olarak kabul edilir ve birçok onkogenik hasar, örneğin ras proto-oncogenin aktivasyonu, yaşlanma programının tetiklenmesine neden olur. Yaşlanma programının aktivasyonu, hücre döngüsü düzenleyicileri gibi p16INK4A ve p21CIP-1 gibi siklin bağımlı kinaz inhibitörlerinin yükseltilmesiyle ilişkili olduğu gösterilmiştir, ancak yaşlanma yanıtının altında yatan mekanizmalar hala çözülmeyi beklemektedir. Stresle ilişkili erken yaşlanma durumunda, reaktif oksijen türlerinin fenotipte önemli aracılar olduğu düşünülmektedir. Ayrıca, hücre içi karbonhidrat metabolizmasındaki farklı bozulmaların onkogenik dönüşümde katkıda bulunduğu, en iyi şekilde aerobik glikoliz fenomeniyle belgelenmiştir. Bu bulgular, metabolik değişikliklerin tümörjeniz ve tümör baskılamada rol oynadığını, ancak bu süreçlere katkıda bulunan metabolik yollar hakkında çok az bilgi olduğunu göstermektedir. İnsan fibroblast modelini kullanarak in vitro yaşlanma için, yaşa bağlı hücre içi karbonhidrat metabolizmasındaki değişiklikleri analiz ettik. Burada, yaşlanmış fibroblastların metabolik dengesizliğe girdiğini ve ATP dahil ribonükleotit trifosfat düzeylerinde önemli bir düşüşle ilişkili olduğunu gösteriyoruz, bu da nükleotit sentezi ve dolayısıyla proliferasyon için gereklidir. Senesanslı fibroblastlarda ATP tükenmesi, glikoliz enzimlerinin düzenlenmesindeki bozulmaya ve sonunda hücre içi AMP'nin dramatik bir artışına neden olur, burada gösterildiği gibi erken yaşlanmaya neden olur. Bu sonuçlar, metabolik düzenlemenin hücre yaşlanmasında ve dolayısıyla tümör baskılamada önemli bir rol oynadığını göstermektedir.


Identification of an H2-M3-restricted Listeria epitope: implications for antigen presentation by M3.

İfade klonlaması kullanarak, içsel bakteriyel patojen Listeria monocytogenes'te H2-M3 kısıtlı bir epitope belirledik. Pikomolar konsantrasyonlarda, amino terminalde N-formil edilmiş heksapeptit, fMIGWII, hücreleri CD8+ sitotoksik T hücreleri tarafından liz için hedeflerken, formilsiz peptit yaklaşık 100 kat daha az aktiftir. Bu epitopun kaynağı olan 185 amino asitlik proteinin dizisi, N sonunu koruyan ve N(dış)-C(iç) topolojisine sahip bir transmembran proteini öngörmektedir. Bu membran yönelimi, bakteriyel hücrede bulunan deformilazlardan epitopun korunmasını açıklar ve fagositlerin H2-M3 kısıtlı bakteriyel epitopları bir vakolar TAP bağımsız mekanizma ile sunma yeteneğini açıklayabilir.


High-resolution peripheral quantitative computed tomographic imaging of cortical and trabecular bone microarchitecture in patients with type 2 diabetes mellitus.

Çapraz kesitli epidemiyolojik çalışmalar, tip 2 diyabet melitüsü (T2DM) olan hastalarda belirli kırılganlık kırıklarının daha yüksek bir oluşumu olduğunu, kemik mineral yoğunluğu (BMD) normal veya yüksek olmasına rağmen, göstermiştir.

Amaç: Bu çalışmada, yüksek çözünürlüklü periferik nicel bilgisayarlı tomografi, tip 2 diyabetli kadın hastalarda periferik kemik iskeletinin kabuklu ve trabeküler mikro mimarisi ve biyomekaniğini karakterize etmek için uygulanmıştır.

Tasarım ve Yer: Tip 2 diyabetli hastalar için bir diyabetik poliklinik kliniğinden hastalar arasında yapılan çapraz kesitli bir çalışma.

Katılımcılar: 62,9 ± 7,7 yaşlarında, tip 2 diyabet geçmişine sahip yaşlı kadın hastalar (n = 19) ve yaş ve boy eşleştirilmiş kontroller (n = 19) işe alınmıştır.

Sonuç Ölçümleri: Konular, distal radius ve tibia'da yüksek çözünürlüklü periferik nicel bilgisayarlı tomografi ile görüntülenmiştir. Hacimsel (BMD), kesit çapı geometrisi, trabeküler ve kabuklu mikro mimari nicel ölçümler hesaplanmıştır. Ayrıca, mikro sonlu eleman analizi ile kompresif mekanik özellikler belirlenmiştir.

Sonuçlar: Kontrol grubuna kıyasla, T2DM grubu, kabuklu dokunun yanındaki trabeküler hacimsel BMD'de %10 daha yüksek (P < 0,05) ve tibia'da daha kalın trabeküler (13,8%; P < 0,05) göstermiştir. Sadece kabuklu porozite farkları, kemik gücünün bozulmasıyla tutarlıydı ve radius'ta (> +50%; P < 0,05) anlamlıydı, oysa tibia'daki delik hacmi yakında anlamlıydı (+118%; P = 0,1).

Sonuç: Bu pilot araştırmanın sonuçları, standart BMD ölçümlerinin tip 2 diyabetli hastalarda kırık oluşumunun yüksekliğini açıklayamamasının olası bir açıklamasını sunmaktadır. Bulgular, T2DM'nin, verimsiz kemik kütlesinin yeniden dağıtımına bağlı olarak, kabuklu kemik kayb


Critical role of CD28 in protective immunity against Salmonella typhimurium.

Etkili T hücre aktivasyonu hem TCR sinyalleri hem de kostimülatör sinyalleri gerektirir. CD28, T hücrelerine kostimülatör sinyaller sağlayan moleküllerden biridir. Salmonella typhimurium, murin tipti feverin nedeni olan içsel bakteri türüne karşı bağışıklık yanıtını analiz etmek için CD28 ifadesinde eksiklik gösteren fareler (CD28-/- fareler) kullandık. CD28-/- fareler, vahşi tip S. typhimurium ile enfeksiyona karşı son derece duyarlıydı ve hatta aroA- S. typhimurium gibi zayıflatılmış bir suşla enfeksiyonu kontrol edemediler. Daha ayrıntılı bir analiz, CD28-/- hayvanların T bağımlı antikor yanıtını oluşturmadığını ve IFN-gamma üretimini önemli ölçüde azalttığını ortaya koydu. Bu nedenle, CD28 kostimülatör sinyali, S. typhimurium'a karşı bağışıklık için kritik öneme sahiptir. Bildiğimiz kadarıyla, bu, içsel mikroorganizma patojenine karşı koruyucu bağışıklıkta CD28'in önemli bir rol oynadığına dair ilk rapor.


D3 phosphoinositides and outside-in integrin signaling by glycoprotein IIb-IIIa mediate platelet actin assembly and filopodial extension induced by phorbol 12-myristate 13-acetate.

Phorbol 12-myristat 13-asetat (PMA), insan kan pıhtılaşmasında, aktin filamanlarının küçük bir kısmının uçlarını açarak, yavaş aktin montajı ve filopodların uzamasını tetikler. Bu reaksiyonlar, aynı zamanda, integrin glikoproteini (GP) IIb-IIIa'nın immünolojik bozulmasına da yanıt verir. Bu reaksiyonlar, fosfoinositit 3-kinaz inhibitörü wortmannin duyarlıdır. GPIIb-IIIa integrinleri eksik pıhtı plakları veya GPIIb-IIIa işlevinin kalsiyum bağlama veya RGDS peptidi ile inhibisyonu olan pıhtı plakları, PMA'ya daha az duyarlıdır. PMA'nın etkileri, 5 mikroM'den fazla trombin reseptörü aktivasyon peptidi (TRAP) ile tetiklenen trombin reseptörü uyaranı ile zıtlaşır, bu da hızlı ve büyük ölçekli, wortmannin duyarsız aktin montajı ve lamellar ve filopodal uzamayı neden olur. Bununla birlikte, burada gösterdiğimiz gibi, wortmannin, TRAP'ın suboptimal dozları (<1 mikroM) ile trombin reseptörü bağlanması durumunda filopod oluşumunu engelleyebilir. In vitro'da insan gelsolin, aktin filamanlarının kesilmesini ve kaplamasını engeller. Bulgular, D3 polifosfoinosititlerin ve integrin sinyalizasyonunun PMA ile pıhtı plaklarının uyaranında rol oynadığını ima eder. Ayrıca, protein kinaz C aktivasyonu ve GPIIb-IIIa sinyalizasyonu ile oluşturulan D3 içeren fosfoinosititlerin, filopodal aktin montajına yol açan geç dönem ara ürünler olduğunu ima eder.


`Gain of function' phenotype of tumor-derived mutant p53 requires the oligomerization/nonsequence-specific nucleic acid-binding domain

Tumor kaynaklı p53 mutasyonları, hücre çoğalması ile ilişkili genlerin promotörlerini transkripsiyonel olarak aktif hale getirebilir. Bu transaktiflik için, mutasyona uğramış p53, tipik p53 DNA bağlanma sitesini kullanmaz, bu da doğrudan DNA bağlanmasına bağımlı olmayan bir transaktiflik mekanizmasını ima eder. Burada, insan epidermal büyüme faktörü reseptörü (EGFR), insan çoklu ilaç direnci 1 (MDR-1) ve insan proliferatif hücre çekirdeği antijeni (PCNA) genlerinin promotörlerini aktif hale getirmede mutasyona uğramış p53'ün alan gereksinimlerini analizimizi açıklıyoruz. Ayrıca, mutasyona uğramış p53-281G'nin 'fonksiyon kazanma' özelliğini sağlayan yapısal bir alanın belirlenmesini de rapor ediyoruz. 'Fonksiyon kazanma', 10(3) fare hücrelerinde ifade edilen mutasyona uğramış p53'ün tümörjenikliği (nude farelerde) olarak ölçülür. p53-281G'nin korunmuş alanlarını tek tek silen içsel mutasyonlar oluşturduk: I, II, III, IV ve V. Ayrıca, beş korunmuş alanın dördünü (II-V) kaldıran, 100-300 amino asitleri silen başka bir mutasyon da oluşturduk; başka bir mutasyon olan p53-281G del 393-327, p53'ün oligomerizasyon ve nükleik asit bağlama alanlarını siler. EGFR ve MDR-1 promotörleri için, tüm bu mutasyonlar, bütün p53-281G'ye kıyasla önemli ölçüde daha az transaktiflik gösterir. Bununla birlikte, bu silme mutasyonları, PCNA promotörünü önemli ölçüde aktive eder, bu da EGFR ve MDR-1 promotörlerinin transaktifliğinin PCNA promotöründen farklı bir mekanizma ile gerçekleştiğini gösterir. 10(3) hücrelerde sürekli ifade edildiğinde, p53-281G del 393-327, nude farelerde tümör oluşumu indüklemede kusurlu bulundu, ancak bütün p53-281G çok verimliydi. Bu nedenle, sonuçlarımız, 'fon


Banana contains a diverse array of endogenous badnaviruses.

Banana Streak Hastalığı, birkaç farklı kötünavirus türünün neden olduğu bir hastalıktır, bunlardan biri de Banana Streak Obino l'Ewai virüsüdür. Banana Streak Obino l'Ewai virüsü, uluslararası muz (Musa spp.) yetiştirme programlarını ciddi şekilde engellemiştir, çünkü yeni hibritler sıklıkla bu virüsle enfekte olur, bu da daha fazla kullanımın engellenmesine neden olur. Bu enfeksiyonun, Musa balbisiana'nın (B genomu) nükleer genomuna entegre edilmiş viral DNA'dan kaynaklandığı düşünülmektedir. Musa genomunda diğer kötünavirus türlerinin DNA'sının entegre olup olmadığını belirlemek için, Musa acuminata, Musa balbisiana ve Musa schizocarpa'nın yanı sıra 'Obino l'Ewai' ve 'Klue Tiparot' çeşitlerinden PCR ile amplifiye edilen DNA parçacıkları klonlandı. Toplamda 103 klon sekanslandı ve bunların hepsi kötünavirus genomundaki üçüncü açık okuma çerçevesine benzerlik gösteriyordu, ancak çarpıcı varyasyonlar vardı, 36 farklı sekans, birbirlerine %85 veya daha az nükleotit benzerliği ile tanındı. M. acuminata ve M. balbisiana'dan amplifiye edilen sekanslar arasında ortaklık yoktu, bu da bu türlerin ayrılışından sonra entegrasyonun meydana geldiğini gösteriyor. Nonsinonim ve sinonim değişim oranlarının analizi, entegre sekansların, canlı bir kötünavirus için beklenen yüksek bir seçici kısıtlamada evrimleştiğini ve her farklı sekansın bağımsız entegrasyon olaylarının sonucu olduğunu öne sürüyor.


Pregnancy in women with type 1 diabetes: have the goals of St. Vincent declaration been met concerning foetal and neonatal complications?

## Amaç
1989'da St. Vincent Bildirgesi, diyabetli kadınların hamilelik sonuçlarını genel nüfusa yaklaştırmak için beş yıllık bir hedef belirledi. Tip 1 diyabetli (T1DM) hamile kadınların olumsuz hamilelik sonuçlarının riskini araştırdık ve nicel olarak değerlendirdik, böylece 1989 St. Vincent Bildirgesi'nin fetüs ve yenidoğan komplikasyonları konusunda hedeflerine ulaşılıp ulaşılmadığını kontrol ettik.

## Yöntemler
Son 10 yıl içinde yayınlanan 12 nüfus tabanlı çalışmada toplamda 14.099 T1DM'li kadın ve 4.035.373 genel nüfus kadını bulundu. Dört fetüs ve yenidoğan komplikasyonunun yaygınlığı karşılaştırıldı.

## Sonuçlar
T1DM'li kadınlar ile genel nüfus arasında, kongenital anomaliler %5,0 (2,2-9,0) (ağırlıklı ortalama ve aralık) ile %2,1 (1,5-2,9) arasında meydana geldi, göreceli risk (RR) = 2,4, perinatal ölüm oranı %2,7 (2,0-6,6) ile %0,72 (0,48-0,9) arasında, RR = 3,7, erken doğum %25,2 (13,0-41,7) ile %6,0 (4,7-7,1) arasında, RR = 4,2 ve büyük doğum ağırlığına sahip bebekler %54,2 (45,1-62,5) ile %10,0 arasında, RR = 4,5. Erken hamilelik HbA1c, olumsuz hamilelik sonuçlarıyla pozitif bir ilişki gösterdi.

## Sonuç
T1DM'li kadınlar, genel nüfusa kıyasla olumsuz hamilelik sonuçlarının riskinin 2 ila 5 kat daha yüksek olduğu görüldü. St. Vincent Bildirgesi'nin hedefleri gerçekleştirilmedi.


BP control and left ventricular hypertrophy regression in children with CKD.

Yetişkin CKD hastalarında hipertansiyon, sol ventrikül hipertrofi gelişimi ile ilişkilendirilmiştir, ancak bu ilişkinin çocuklarda CKD için de geçerli olup olmadığı kesin olarak belirlenmemiştir. Sol ventrikül hipertrofi ile kan basıncı arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için, Kronik Böbrek Hastalığı Çocukları kohortundan verileri önlemli olarak analiz ettik. Toplamda 478 hasta dahil edildi ve 1. yıl, 3. yıl ve 5. yılda sırasıyla 435, 321 ve 142 hasta takip edildi. Echokardiyogramlar, çalışma girişinden 1 yıl sonra ve ardından her 2 yılda alındı; kan basıncı yıllık olarak ölçüldü. Kan basıncının sol ventrikül kütlesi endeksi üzerindeki etkisini değerlendirmek için bir doğrusal karma model kullanıldı, bu endeks üç farklı ziyarette ölçüldü, ve sol ventrikül hipertrofi değerlendirmek için bir karma lojistik model kullanıldı. Bu modeller, bilgilendirici düşüşe ayarlamak için bir ortak uzun süreli ve hayatta kalma modelinin parçasıydı. Sol ventrikül kütlesi endeksi için tahminciler, sistolik kan basıncı, anemi ve anjiyotensin dönüştürücü enzim inhibitörleri veya anjiyotensin reseptör blokerleri dışındaki antihipertansif ilaç kullanımıydı. Sol ventrikül hipertrofi için tahminciler, sistolik kan basıncı, kadın cinsiyeti, anemi ve diğer antihipertansif ilaç kullanımıydı. 4 yıl boyunca, ayarlanmış sol ventrikül hipertrofi yaygınlığı, sistolik kan basıncı modelinde %15,3'ten %12,6'ya ve diastolik kan basıncı modelinde %15,1'den %12,6'ya düştü. Bu sonuçlar, çocuklarda CKD'de sol ventrikül hipertrofi düşüşünü tahmin edebilecek kan basıncı düşüşünü gösteriyor ve bu hastalarda sol ventrikül hipertrofi için ek faktörleri öne sürüyor, bu faktörler daha fazla araştırmaya değer.


Nicotinic Acid Adenine Dinucleotide 2'-Phosphate (NAADP) Binding Proteins in T-Lymphocytes.

Nicotinik asit adenina dinükleotit fosfat (NAADP), kalsiyumun içsel asidik depolarından salınımını düzenleyen bir mesajcıdır. NAADP'nin kalsiyum sinyalizasyonunu düzenlemede rol oynayan birkaç kanal, bunlara iki delikli kanallar (TPC), ryanodin reseptörü (RYR) ve mucolipin (TRP-ML1) dahildir, ancak NAADP reseptörü henüz belirlenmemiştir. Bu çalışmada, fotoafinitlik probu [32P]-5-azido-NAADP ([32P]-5-N3-NAADP), NAADP bağlayıcı proteinlerin incelenmesi için Jurkat T-lenfositlerinden elde edilen ekstraktlarda kullanılmıştır. [32P]-5-N3-NAADP'nin Jurkat S100 sitoplazmik fraksiyonlarında fotolabellemesi, en az on farklı proteinin etiketlenmesine neden olmuştur. Bu S100 proteinlerinin bir kısmı, 22/23 kDa'da bir çift ve 15 kDa'da küçük bir protein, etiketlenmede NAADP'ye seçicilik göstermiştir, çünkü etiketleme, etiketlenmeyi korumak için etiketlenmemiş NAADP'nin eklenmesiyle korunmuştur. İlginç bir şekilde, birkaç S100 proteini (60, 45, 33 ve 28 kDa), ancak NADP değil, düşük konsantrasyonlarda etiketlenmeyi uyaran etiketlenmemiş NAADP ile etiketlenmiştir. NAADP'nin 60 kDa proteini üzerindeki etkisi iki aşamalıydı, 100 nM'de zirveye ulaşarak beş kat artışa neden oldu ve 1 µM NAADP'de hiçbir değişiklik göstermedi. Jurkat hücrelerinden elde edilen P100 membran fraksiyonunda da birkaç protein fotolabellenmiştir. S100 sonuçlarıyla benzer şekilde, 22/23 kDa'da bir çift ve 15 kDa'da bir protein seçici olarak etiketlenmiş gibi görünmüştür. NAADP, P100 proteinlerinin etiketlenmesinde S100 fraksiyonunda olduğu gibi bir artışa neden olmamıştır. Fotolabellenmiş S100 ve P100 proteinleri, iki boyutlu jel elektrof


Loss of subcellular lipid transport due to ARV1 deficiency disrupts organelle homeostasis and activates the unfolded protein response.

ARV1 tarafından kodlanan protein, endoplazmik retikulumdan (ER) plazma zarına sterol taşınmasını aracılık eder. Mayada ARV1 mutasyonları, ER'de çoklu yağların birikmesine ve hem sterol hem de sfingolipid metabolizmasının farmakolojik modülatörlerine duyarlılığa neden olur. Floresan ve elektron mikroskopisi kullanarak, ARV1 mutasyonlarında sterol birikimi, alt hücre zarının genişlemesi, artan yağ damlası oluşumu ve vakuların parçalanmasını gösteriyoruz. ARV1 silme transkripsiyon profillerine dayalı motif tabanlı regresyon analizi, Hac1p'nin etkinleştiğini gösteriyor, bu da katlanmamış protein yanıtının (UPR) bir bütünsel bileşeni. Buna göre, HAC1 transkriptlerinin yapılandırılmış bir şekilde birleştirildiğini, bir UPR raporunun tetiklendiğini ve ARV1 eksikliğinde UPR hedeflerinin yüksek ifadelerini gösteriyoruz. ER lumeninde bulunan katlanmamış protein sensörü IRE1, ARV1 ile ölümcül genetik etkileşime sahiptir, bu da UPR'nin ARV1 eksikliğinde hayatta kalmak için gerekli olduğunu gösterir. Şaşırtıcı bir şekilde, ARV1 mutasyonları, katlanmamış proteinleri algılamada bozuk olan Ire1p'nin bir varyantını ifade eden ve hayatta kalabilen türler de yapılandırılmış HAC1 birleştirme gösterir. Ayrıca, bu türler, DTT ile protein katlanması bozulmasına maruz kaldıklarında, sürekli HAC1 birleştirme ile de etkileşime girer. Bu veriler, ARV1Δ türlerinde UPR indüklemede bir bileşenin protein katlanması bozukluğundan farklı olduğunu öne sürüyor. Murin makrofajlarda ARV1 ifadesinin azalması da özellikle aktivasyon transkripsiyon faktörü-4, CHOP (C/EBP homolog protein) ve apoptozun düzenlenmesinde UPR indüklenmesine neden olur. Kolesterol yüklemesi veya kolesterol esterifikasyonunun inhibisyonu, ARV1 baskılanmış hücrelerde CHOP ifadelerini daha da artırır. Bu nedenle, ARV1'in kaybı veya baskılanması, zar ve yağ asidi homeostazını bozar ve sonuç olarak ER bütünlüğünü bozar, bu da UPR'nin indüklenmesine bir sonuçtur.


IL-28, IL-29 and their class II cytokine receptor IL-28R

Sitokinler, doğal ve adaptif bağışıklık sistemlerini düzenlemede kritik bir rol oynar. Burada, insan genomik diziden, tip I interferonlara (IFN'ler) ve IL-10 ailesine uzak derecede ilişkili üç sitokin ailesi, interleukin 28A (IL-28A), IL-28B ve IL-29'u tanımladık. Bulduklarımıza göre, tip I IFN'ler gibi, IL-28 ve IL-29 viral enfeksiyon tarafından tetiklenir ve antiviral aktivite gösterir. Bununla birlikte, IL-28 ve IL-29, IL-10Rβ ve yeni tanımlanan bir sınıf II reseptör zinciri olan IL-28Rα'dan oluşan bir heterodimerik sınıf II sitokin reseptörü ile etkileşime girer. Bu yeni tanımlanan sitokin ailesi, viral enfeksiyonlara karşı bağışıklık sağlamada tip I IFN'lerin bir alternatifi olarak hizmet edebilir.


High-dose recombinant tumor necrosis factor alpha in combination with interferon gamma and melphalan in isolation perfusion of the limbs for melanoma and sarcoma.

AMAÇ: Rekombine tümör nekroz faktörü alfa (rTNF alfa), rekombine interferon gama (rIFN-gamma) ve melphalan'ın toksisitesini ve terapötik etkinliğini belirlemek için, in-transit melanom metastazları ve tekrarlayan sarkom için izole ekstremite perfüzyonu (ILP) ile hipertermia kullanan bir protokol tasarladık. Üçlü kombinasyon, rTNF alfa'nın IFN-gamma ve alkilasyon ajanlarıyla bildirilen sinerjik antitumor etkisine ve rTNF alfa'nın alkilasyon ajanlarıyla kombinasyonuna bağlı olarak seçildi.

HASTALAR VE YÖNTEMLER: Yirmi üç hasta, toplam 25 ILP ile üçlü kombinasyon aldı. On dokuz kadın ve dört erkek, ya çoklu ilerleyici in-transit ekstremite melanom metastazları (IIIa veya IIIab; 19 hasta) ya da tekrarlayan yumuşak doku sarkomu (beş) ile tanısı konmuştu. rTNF alfa, arter hattında bir bolus olarak enjekte edildi ve toplam doz 2-4 mg arasında, 90 dakika boyunca hipertermik koşullarda (40 °C ila 40,5 °C) tutuldu. rIFN-gamma, gün -2 ve -1'de ve perfüzatta, rTNF alfa dozunun 0,2 mg'ı ile alt ekstremiteye (SC) uygulandı. Melphalan (Alkeran; Burroughs Wellcome Co, Londra, İngiltere), perfüzatta 40 mikrogram/mL olarak uygulandı.

SONUÇLAR: Pilot çalışmada rTNF alfa ile yapılan üç ILP'de gözlemlenen toksisite, sadece iki ciddi toksisiteye sahipti: bir tanesi şiddetli hipotansiyon, takikardi ve geçici oliguriye ve diğeri 4 saat boyunca orta derecede hipotansiyon, ardından tam iyileşme ile 29. günde ciddi böbrek yetmezliği. Tüm 18 üçlü kombinasyon protokolü ile yapılan ILP'lerde, hastalar ILP'nin başlangıcından 72 saat boyunca sürekli dopamin infüzyonu (3 mikrogram/kg/dakika) aldı ve sadece hafif hipotansiyon ve geçici titreme ve ateşle karşılaştılar


Methanosphaera stadtmaniae gen. nov., sp. nov.: a species that forms methane by reducing methanol with hydrogen

Methanosphaera stadtmaniae, hareketsiz, Gram pozitif, küresel şekilli bir organizmadır. Büyüme için enerjiyi, metanolü metan haline getirmek için hidrojen kullanarak elde eder. Hidrojen ve karbondioksitten metan üretmez, formiat, asetat veya metilaminler üretmez ve hidrojen ve karbon monoksit, nitrat, fumarat, sülfat veya kolin ile büyüyemez. İdeal pH aralığı 6.5-6.9 ve ideal sıcaklık aralığı 36-40 °C'dir. Safra tuzları, folik asit koenzim sentezini engelleyen inhibitörler, cephalothin veya klindamisin tarafından engellenmez, ancak metronidazol, bacitracin, monensin, lasalocid veya bromoetansülfonat tarafından engellenir. Büyüme için asetat, karbondioksit, izoleuin, amonyum ve tiamin gerektirir ve biyotin uyarıcıdır. Sitokrom içermez ve DNA'sının mol % G+C'si 25.8'dir. Hücre duvarı bileşimi, 16S rRNA ve immünolojik parmak izi, organizmanın Methanobacteriaceae ailesine yeni bir cins olarak karakterize edilmesini desteklemektedir. Tip sereinin habitatı insan büyük bağırsaktır.


Generation of induced pluripotent stem cells from Asian patients with chronic neurodegenerative diseases.

İndüklenmiş çoklu potansiyel kök (iPS) hücreleri, nörolojik sistemin kronik dejeneratif hastalıkları olan spinal kas atrofisi (SMA), Parkinson hastalığı (PD) ve amyotrofik lateral skleroz (ALS) hastalarından elde edilen değerli bir biyomedikal araştırma kaynağıdır ve değiştirme terapileri için bir kaynak sağlayabilir. Bu çalışmada, dört faktör (KLF4, SOX2, OCT4 ve c-MYC) ile transdüksiyon yoluyla Asya hastalarından iPS hücreleri ürettik. Tüm iPS hücreleri, insan embriyosal kök hücrelerine (hESCs) benzer şekilde çoklu potansiyele sahipti ve in vitro ve in vivo çeşitli somatik hücre tiplerine farklılaşabildi. Ayrıca, iPS hücreleri nöral hücrelere de bağlanabilir, kronik dejeneratif hastalıklarda etkilenen hücre tipi. Bu nedenle, ürettiğimiz hastaya özgü iPS hücreleri, kronik nörodejeneratif hastalıkların mekanizmalarını araştırmak, yeni ilaçları keşfetmek ve test etmek ve yeni terapiler geliştirmek için bir hücre modeli sunmaktadır.


Embryonic-like stem cell derived from adult bone marrow: immature morphology, cell surface markers, ultramicrostructure and differentiation into multinucleated fibers in vitro.

Embriyosel benzeri kök hücre (ELKH), insan embriyosel kök hücrelerin yüzey işaretçilerinin bir kısmını ifade eden, dejeneratif kas hastalığı için hücre terapisi açısından mesenkimal kök hücre (MKH) yerine daha iyi bir aday olabilir. Kemik iliğinden ELKH ve MKH izole ettik ve özelliklerini ve kasik diferansiyasyon kapasitelerini karşılaştırdık. Sonuçlar, 3 yetişkin kemik iliği numunesinden serum-siz ortamda 10 ng/ml temel fibroblast büyüme faktörü (bFGF) kullanılarak başarıyla ELKH izole edilebileceğini gösterdi. Aynı hücre yoğunluğunda, aynı numunelerden elde edilen MKH de DMEM/F12 ortamı içeren %10 yeni inek serumu ile izole edilebiliyordu. Bununla birlikte, ELKH, aynı numunelerden elde edilen MKH'den daha küçük, morfolojik olarak daha ince, SSEA-4'ün artmış ifadesi ve ultramikroskopik olarak daha olgun olmayan görünüyordu. İmmünofluoresan boyama ve RT-PCR analizi, ELKH'nin Oct-4, Nanog-3 ve Sox-2'yi zayıf ifade ettiğini gösterdi. Ayrıca, hem ELKH hem de MKH, kasik diferansiyasyon ortamı ile uzun, çok çekirdekli liflere, myogenin ve kas ağır zinciri (MHC) ifadesi ile indirgenebiliyordu, ancak 10. günde, MHC'ye pozitif çok çekirdekli liflerin oranı, ELKH kültüründe %25.0+/-6.9 ve MKH kültüründe %13.8+/-7.6 idi. Bu veriler, kemik iliğinden elde edilen ELKH'nin dejeneratif kas hastalığı için hücre terapisi açısından ideal bir aday olduğunu öne sürmektedir.


Kinetic evidence for rapid oxidation of (-)-epicatechin by human myeloperoxidase.

Apoksin, nötrofil NADPH oksidazını inhibe etmek için mieloperoksidaz (MPO) tarafından dimerize ihtiyacı olduğu bildirilmiştir. (-)-Epikatekin, diyet flavan-3-ol, endoteliyel NADPH oksidaz aktivitesini inhibe eden ve hücre düzeyinde azot oksitini artıran apoksin benzeri metabolitlerin 'prodrug'u olarak belirlenmiştir. (-)-Epikatekin'in MPO'nun alt ürünü olarak geçici olarak belirlendiği için, MPO tarafından oksitlenmesini inceledik. Çoklu karıştırma duraklama akışı tekniği kullanarak, (-)-epikatekin'in araştırılan heme peroksitazlar için en verimli elektron bağışçısı olduğunu gösterdik. (-)-Epikatekin ile MPO-kompleks I'nin kompleks II'ye ve kompleks II'nin dinlenmiş enzime dönüşümü için ikinci dereceden hız sabitleri yaklaşık 1,9 x 10(7) ve 4,5 x 10(6) M(-1)s(-1) olarak tahmin edildi (pH 7, 25 °C). Veriler, (-)-epikatekin'in hızlı bir şekilde MPO tarafından oksitlenebileceğini göstermektedir.


Using the yeast gene deletion collection to customize gene expression.

Yetiştirici Öğretmen S. cerevisiae genom manipülasyonu nispeten kolay olmasına rağmen, araştırmacılar her zaman daha da pratik ve hızlı yöntemler öğrenmeye çalışmaktadırlar. Bir genin doğal promotörünü, istenen bir heterolog promotörle değiştirerek düzenlenebilir ifade imkanı sağlanır ve işlevsel önemini ayırt etme görevi basitleştirilir. Yıllar içinde birçok zeki kromozomal ekleme stratejisi açıklanmıştır, ancak S. cerevisiae Genom Silme Projesi, iş akışını daha da akıcı hale getirmek için inanılmaz bir kaynak sunmaktadır. Liko ve ark. tarafından p. 728'de açıklanan strateji, çekici derecede basittir. Genom Silme Projesi, tek bir ORF'yi kanamisin direnci modülüyle değiştiren bir koleksiyona yol açmıştır. Koleksiyonun amacı, neredeyse tüm olası knock-out'ları içeren kapsamlı bir kaynak sağlamaktır, ancak yazarlar, neredeyse her ilginç S. cerevisiae promotörü için uygun bir sila...


Tyrosine phosphorylation and regulation of the AMPA receptor by SRC family tyrosine kinases.

AMPA reseptörlerinin fosforile edilmesi, merkezi sinir sistemi (CNS) içinde çeşitli sinaptik plastisite biçimlerini destekleyen ana bir düzenleyici mekanizma. Serin ve treonin fosforile edilmesi, AMPA reseptörlerinin iyi araştırılmış bir yönü olsa da, AMPA reseptörlerinde tirozin fosforile edilmenin potansiyel rolü araştırılmamıştır. Burada, GluR2 AMPA reseptörünün in vitro ve in vivo'da Src ailesine ait tirozin kinazları tarafından tirozin 876'nın fosforile edildiğini gösteriyoruz. Ayrıca, kültürlenmiş korteks nöronlarına uygulanan GluR agonisti tedavisi, tirozin 876'nın fosforile edilmesini artırdı. GluR2'nin GRIP1/2 ile etkileşimi, GluR2'nin tirozin fosforile edilmesiyle azaldı, ancak PICK1 etkileşimi etkilenmedi. Ayrıca, tirozin 876'nın mutasyonu, AMPA ve NMDA'nın GluR2 alt biriminin içelleştirilmesini ortadan kaldırdı. Bu veriler, Src ailesine ait tirozin kinazları tarafından GluR2'nin C sonundaki tirozin 876'nın fosforile edilmesinin, AMPA reseptör fonksiyonunun düzenlenmesinde önemli olduğunu ve sinaptik plastisite için önemli olabileceğini göstermektedir.


tBid induces alterations of mitochondrial fatty acid oxidation flux by malonyl-CoA-independent inhibition of carnitine palmitoyltransferase-1

Son araştırmalar, hücre metabolizması ve programlı hücre ölümü (apoptoz) arasında yakın bir ilişki olduğunu öne sürüyor. Hepatositlerde tBid (kısaltılmış Bid) ile tedavi edilen ve kaspaz inhibitörleri ve exojen sitokrom c ile birlikte incelenen permeabilize edilmiş hücrelerde lipid metabolizmasındaki değişiklikleri değerlendirdik. Etiketlenmiş palmitat ile β-oksidasyon akışı ölçümü, tBid'in β-oksidasyonu inhibe ettiğini ve bu da palmitil-koenzim A (CoA) birikimine ve asetil-karnitin ve akilkarnitinlerin tükenmesine yol açtığını göstermektedir. Bu, karnitin palmitiltransferaz-1 (CPT-1) inhibisyonu için patognomiktir. Ayrıca, tBid'in CPT-1 aktivitesini malonil-koenzim A (malonil-CoA), CPT-1'in ana inhibitör molekülü ve Bak ve/veya Bax, ancak kardiyolipin azalmasına bağımlı olmayan bir mekanizma ile azalttığını gösterdik. Bcl-2'nin aşırı ifadesi, CPT-1 ile etkileşime girebilen, tBid'in β-oksidasyon üzerindeki etkilerini tersine çevirir. Beklenmedik tBid'in lipid β-oksidasyonun düzenlenmesindeki rolü, tBid'in indüklediği metabolik düşüşün palmitil-CoA gibi toksik lipid metabolitlerinin birikimine yol açabileceğini öne süren bir modele işaret ediyor.


CD8+ T cells are activated in an antigen-independent manner in HIV-infected individuals.

Kronik HIV 1 (HIV-1) enfeksiyonunun bir belirleyici özelliği, özellikle CD8(+) T hücrelerinin hiperaktifleşmesidir. Kronik enfeksiyon sırasında CD8(+) T hücrelerini tetikleyen antijenik özellikler ve HIV-1'in mekanizmaları hakkında çok az bilgi vardır. Rapor ettiğimiz gibi, CD8(+) T hücreleri, antijenik özelliklerine bakılmaksızın, HIV-1'in in vivo çoğalması sırasında aktif hale gelir. Tedavi edilmeyen HIV-1 enfeksiyonu sırasında mevcut olan sitokinler, özellikle IL-15, CD8(+) T hücrelerinde çoğalma ve aktifleşme işaretçileri ifade etmelerini, ancak CD4(+) T hücrelerinde değil, T hücre reseptör (TCR) uyarımından bağımsız olarak tetikler. Ayrıca, LPS veya HIV-1 ile aktifleştirilmiş dendritik hücreler (DC'ler), CD8(+) T hücrelerini IL-15 bağımlı ancak antijenik özelliklere bağımsız bir şekilde uyarıp, viremik HIV-1 hastalarından izole edilen DC'lerde IL-15 ifadesinin önemli ölçüde arttığını göstererek, CD8(+) T hücrelerinin tedavi edilmeyen HIV-1 hastalarında iltihaplı sitokinler tarafından uyarılarak antijenik özelliklere bağımsız olarak aktifleştiğini ima eder. Bu bulgu, CD4(+) T hücrelerinin in vivo aktifleşmesinin sürekli antijenlere yönelik özelliklere eğilimli olduğu gözlemiyle tezat oluşturur. Bu gözlemler, tedavi edilmeyen HIV-1 enfeksiyonunda CD8(+) T hücrelerinin CD4(+) T hücrelerine kıyasla daha yüksek oranda aktifleşmesinin nedenini açıklar.


Cancer-associated fibroblasts promote hepatocellular carcinoma metastasis through chemokine-activated hedgehog and TGF-β pathways.

Fibroblastlar, karaciğer hücreli kanserin (HCC) çevresindeki mikro ortamda zengindir, çünkü çoğu HCC fibrotik veya sirozlu karaciğerlerde gelişir. Bununla birlikte, kanser ilişkili fibroblastların (CAF) HCC metastazındaki rolü hala belirsizdir. Burada, CAF'lerin HCC hücrelerinin in vitro göçünü ve istilasını teşvik ettiğini ve NOD/SCID farelerinde HCC'nin kemik, beyin ve akciğerlere metastazını kolaylaştırdığını bildirdik. RayBio insan sitokin antikor dizisi, CAF'lerin peritümör fibroblastlardan daha yüksek seviyelerde CCL2, CCL5, CCL7 ve CXCL16 salgıladığını ortaya koydu. CCL2 ve CCL5 HCC hücrelerinin göçünü artırır, ancak istilalarını etkilemez, oysa CCL7 ve CXCL16 hem HCC hücrelerinin göçünü hem de istilalarını teşvik eder. Ayrıca, CCL2 ve CCL5 Hh yolunu aktive eder, ancak CCL7 ve CXCL16 TGF-β yolunu HCC hücrelerinde güçlendirir. Kimyokin nötralize edici antikorları CAF'lerin HCC metastaz üzerindeki etkisini önemli ölçüde azaltır ve HCC hücrelerinde Hh ve TGF-β yollarının aktivitesini bozar. Özetle, CAF'lerin salgıladığı CCL2, CCL5, CCL7 ve CXCL16, HCC hücrelerinde Hh ve TGF-β yollarının koordineli aktivitesini sağlayarak HCC metastazını teşvik eder.


Mortality risk in patients with dementia treated with antipsychotics versus other psychiatric medications.

## Amaç
Dementlik semptomlarının nöropsikiyatrik yönleri için yeni antipsikotik ilaçların başlangıçlarından sonraki bir yılda ölüm oranları, diğer psikiyatrik ilaçların başlangıçlarından sonraki oranlarla karşılaştırıldı.

## Yöntem
Bu geriye dönük kohort çalışması, 2001-2005 mali yılları arasında, 65 yaş ve üstü hastalar hakkında ulusal verileri kullandı. Bu hastalar, demans teşhisi sonrası psikiyatrik ilaç tedavisine başlayan (N=10,615) dış tedavi hastalarıydı. Antipsikotik kullanan hastalar ve diğer psikiyatrik ilaç kullanan hastalar arasında 12 aylık ölüm oranları karşılaştırıldı. Yazarlar, çok değişkenli modeller ve propensite puanlama yöntemleri kullanarak olası karışıklıkları kontrol etti. İkincil analizler, ilaç kullanmayan bir grup ve ölüm nedenlerinin incelenmesini içeriyordu.

## Sonuçlar
Tüm antipsikotik kullanan gruplar (22.6%-29.1%), antipsikotik olmayan ilaç kullanan hastalara (14.6%) kıyasla önemli ölçüde daha yüksek ölüm oranlarına sahipti. Uyarlanmış ölüm riskleri, atipik ve atipik ve geleneksel antipsikotiklerin kombinasyonu için, geleneksel antipsikotikler için benzerlerdi. Antipsikotik olmayan ilaçlar için ölüm riski, geleneksel antipsikotikler için önemli ölçüde daha düşüktü. Antikonvülsanlar hariç, tüm bireysel antipsikotik olmayan sınıfların uyarlanmış riskleri, antipsikotikler için riskten önemli ölçüde daha düşüktü. Ölüm oranları 12 ay boyunca değişmedi. Antipsikotik kullanan hastalarda, inme, kardiyovasküler veya enfeksiyöz nedenlerden ölüm oranları, antipsikotik olmayan psikiyatrik ilaç kullanan hastalar için oranlardan daha yüksek değildi.

## Sonuç
Dementlik hastalarında kullanılan antipsikotik ilaçlar, çoğu diğer ilaçla karşılaştırıldığında daha yüksek ölüm oranlarıyla ilişkilendirildi. Ölüm ve antipsikotikler arasındaki ilişki iyi anlaşılmamıştır ve doğrudan bir ilaç etkisi veya nöropsikiyatrik semptomların altında yatan patofizyolojiye bağlı olabilir.


Glutathione: overview of its protective roles, measurement, and biosynthesis.

Bu inceleme, hücrelerde sentezlenen en bol düşük moleküler ağırlık sülfürik bileşik olan glutatyon (GSH) ile ilgili özel bir sayıya giriş niteliğindedir. GSH, hücreleri oksidatif hasardan ve yabancı elektrofillerin toksisitesinden koruyan ve redoks homeostazı koruyan kritik rollere sahiptir. Burada, GSH'nin işlevleri ve oksidanların ve elektrofillerin kaynakları, oksidanların indirgenmesiyle ve elektrofillerin GSH ile bağlanmasıyla ortadan kaldırılması kısaca açıklanmaktadır. Hücrelerde GSH durumunu değerlendirmek için yöntemler de açıklanmaktadır. GSH sentezi ve düzenlenmesi ele alınmakta ve GSH içeriğini manipüle etmek için önerilen terapötik yaklaşımlar incelenmektedir. Amaç burada, bu önemli molekül hakkında mevcut bilgi durumunu daha kapsamlı bir incelemenin parçası olarak bu özel sayının bir özeti sunmaktır.


A wellness class for inpatients with psychotic disorders.

HEDEFLER Bu projenin amacı, birçokları ikinci nesil antipsikotikler kullanan psikiyatrik bozukluklu yatışanlara, kilo alımını önlemek için yapabilecekleri yaşam tarzı değişiklikleri hakkında bilgi vermekti.

YÖNTEM Tüm Veterans Affairs akut psikiyatri tedavi biriminde yatışan hastalar, bir tıp öğrencisi ve bir psikoloji öğrencisi tarafından, birincil araştırmacının gözetimi altında verilen 30 dakikalık bir öğretici sunuma davet edildi. Konular arasında USDA Gıda Piramidi'ne göre gıdaları seçmenin sağlıklı vücut ağırlığını korumak için yararları, uygun gıda porsiyonlarını belirlemek, ev dışında sağlıklı yemekler seçmek ve egzersiz programına başlamak ve buna uymak yer aldı. Hastalar, sunumdan önce ve sonra 13 maddelik bir sınavla beslenme ve beslenme hakkında bilgilerini tamamladılar, böylece sunumun etkinliği hastalara materyali öğretmede değerlendirildi.

SONUÇLAR 50 hasta hem ön hem de sonrası testleri tamamladı. Ön testte doğru cevapların ortalama yüzdesi %85.6 idi, bu da sunumdan sonra %89.3'e yükseldi. Bu 3.7'lik fark istatistiksel olarak anlamlıydı (t = 2.43, df = 49, p < 0.02) ve ortalama iyileşme yüzdesi %6.1 idi.

SONUÇLAR Bu çalışma, psikiyatrik bireylerin beslenme ve sağlıklı yaşam tarzı hakkında eğitim sunumlarından yararlanabileceğini gösteriyor. Test puanlarında istatistiksel olarak anlamlı bir iyileşme, hastaların gıda seçimleri ve fitnessle ilgili temel kavramları anladığını gösteriyor.


Heterochromatin integrity affects chromosome reorganization after centromere dysfunction.

Sentromer, eukariotik kromozomlarda genetik bilgi aktarımı için hayati öneme sahiptir. Sentromer kimliğinin epigenetik düzenlemesi, genom istikrarı, karyotip evrimi ve türleşme ile ilişkilendirilmiştir. Bununla birlikte, sentromer işlev bozukluğunun kromozom mimarisi üzerindeki etkisine dair çok az bilgi vardır. Burada, bölünmüş maya Schizosaccharomyces pombe'de sentromerin koşullu silinmesinin, alt telomerik bölgede neosentromer kazanmış kromozomları veya acentrik kromozomları taşıyan hayatta kalanlar ürettiğini gösteriyoruz. Neosentromer oluşumu ile telomere füzyonu arasındaki oran, RNA müdahalesi bağımlı heterokromatin oluşumu ile ilişkili genlerin devre dışı bırakılmasıyla önemli ölçüde azalır. Kromozom yeniden düzenlenme şekillerini etkileyerek, heterokromatin genomik dağılımı, karyotip evriminin kaderini etkileyebilir.


Expansion and deletion of CTG repeats from human disease genes are determined by the direction of replication in E. coli

Birkaç insan kalıtsal nörolojik ve nörodejeneratif hastalık geni, CTG tekrarlarının genişlemesiyle ilişkilidir. Burada, Escherichia coli'deki genetik genişlemeler veya silinmelerin yönüne bağlı olduğunu gösteriyoruz. Büyük genişlemeler, CTG'ler önde gelen iplik şablonu içinde olduğunda daha baskın olarak meydana gelir, ancak silinmeler karşıt yönde olduğunda daha belirgindir. Oluşturulan çoğu silinme, tanımlanmış boyut sınıflarına sahip ürünler üretir. İplik kayması ve klasik olmayan DMA yapılarının birleşimi, bu gözlemleri açıklayabilir ve insan kromozomlarındaki genişleme-silinme mekanizmaları ile ilişkilendirilebilir, bu da hastalık genleri için geçerlidir.


Neutrophil extracellular traps capture and kill Candida albicans yeast and hyphal forms.

Nötrofiller, fagolizosomal birleşmeden sonra mikropları fagosite eder ve öldürür. Son zamanlarda, etkinleştirilmiş nötrofilerin granül proteinlerinden ve kromatinlerden oluşan dış hücreli lifler oluşturduğunu keşfettik. Bu nötrofil dış hücreli tuzakları (NET'ler), virülans faktörlerini bozar ve Gram pozitif ve negatif bakterileri öldürür. Burada, ilk kez Candida albicans, bir ökaryotik patojenin, NET oluşumunu tetiklediğini ve NET'ler tarafından öldürülebileceğini gösteriyoruz. C. albicans, özellikle bağışıklık sistemi zayıflamış hastalarda insanlarda mantar enfeksiyonlarının önde gelen nedenidir. C. albicans'ın önemli virülans özelliklerinden biri, tek hücreli budama hücrelerinden filamanlı küf hücrelerine geri dönme yeteneğidir. Gösteriyoruz ki NET'ler hem maya formu hem de küf hücrelerini öldürür ve granül bileşenleri mantar öldürmeyi medyedir. Birlikte verilerimiz, nötrofilerin NET'ler oluşturarak askomik maya türlerini yakalamasını ve öldürdüğünü göstermektedir.


Katanin p60-like1 promotes microtubule growth and terminal dendrite stability in the larval class IV sensory neurons of Drosophila.

Dendrit şekli, nöronal işlevin belirleyici bir bileşen olarak kabul edilir. Ancak, farklı dendrit morfolojilerini belirleyen mekanizmalar ve bu morfolojilerin işlevlerine ne ölçüde bağlı oldukları hala belirsizdir. Burada, *Drosophila* larvalı sınıf IV dendritik arborizasyon nöronlarının karmaşık dendrit morfolojisi ve ağrılı işlevlerini düzenlemede mikrotübül-kesen protein katanin p60-benzer 1'in (Kat-60L1) gerekliliğini gösteriyoruz. Kat-60L1 mutasyonları, zararlı mekanik ve termal uyaranlara karşı az duyarlılığa neden olur. Sınıf IV dendrit dal sayısı ve uzunluğu da azalır, bu da nöronal işlevin tam dendritik arborizasyonla ilişkili olduğunu destekler. Bu arborizasyon bozuklukları özellikle geç larval gelişimde görülür ve canlı görüntüleme, Kat-60L1'in bu aşamada dinamik, filopodi benzeri yeni dalların istikrarı için gerekli olduğunu ortaya koyar. Mutant dendritler, EB1-GFP ile etiketlenmiş mikrotübüllerin daha az sayısına sahiptir, bu da Kat-60L1'in terminal dal istikrarını ve tam arbor karmaşıklığını sağlamak için polimerize olan mikrotübülleri artırdığını düşündürmektedir. İlişkili mikrotübül-kesen protein Spastin'in kaybı da sınıf IV dendritik arborizasyonun azalmasına neden olsa da, dendritlerdeki mikrotübül polimerizasyonu etkilenmez. Aksine, Spastin aşırı ifadesi, bu nöronlarda istikrarlı mikrotübülleri yok ederken, Kat-60L1'in hiçbir etkisi yoktur. Kat-60L1 böylece sınıf IV dendritik arboru, Spastin'den farklı mikrotübül düzenleyici mekanizmalar aracılığıyla şekillendirir. Verilerimiz, mikrotübül kesen proteinlerin nöronal morfoloji ve işlevi üzerindeki farklı rollerini destekler ve dendritik arborizasyonun, farklı gelişim aşamalarında çalışan birden fazla yolun ürünü olduğunu kanıtlar.


Update on technical issues concerning complementary feeding of young children in developing countries and implications for intervention programs.

Bu makale, 1998'deki WHO/UNICEF tamamlayıcı beslenme raporuna güncelleme sunmaktadır. Yeni araştırma bulguları, o rapordaki kılavuzlarla genel olarak tutarlıdır, ancak bebekler ve küçük çocuklar için yeni enerji ve mikro besin gereksinimlerinin benimsenmesi, tamamlayıcı gıdaların minimum yemek sıklığı ve enerji yoğunluğu ile ilgili daha düşük önerilere yol açacak ve "sorun besinleri" listesini değiştirecektir. Güçlendirme olmaksızın, tamamlayıcı gıdalardaki demir, çinko ve vitamin B6 yoğunlukları genellikle yetersizdir ve diğer besinlerin alımı da bazı nüfuslarda düşük olabilir. Sorun besin maddelerinin gerekli miktarlarını elde etme stratejileri ve diyetine diğer gıdalar eklendiğinde anne sütü alımını optimize etme yöntemleri tartışılmaktadır. Tamamlayıcı beslenme müdahalelerinin çocuk büyümesi üzerindeki etkisi değişkenlik göstermiştir, bu da daha kapsamlı programlara ihtiyaç duyulduğuna dikkat çekmektedir. Bu tür programların planlanması, uygulanması ve değerlendirilmesi için altı adım yaklaşımı önerilmektedir.


Decrease of learning capacity in offspring with increasing paternal age in the rat.

Aynı 2.5, 6, 10, 14, 18 ve 22 aylık 15 erkek Wistar sıçanı, 2.5 aylık dişi sıçanlarla ardışık olarak rastgele çiftleştirildi. Bir ayrı deneyde, 2.5 aylık ve 23 aylık 15 erkek Wistar sıçanı, 2.5 aylık dişi sıçanlarla aynı anda rastgele çiftleştirildi. Yavrular, ortalama yavru sayısı, cinsiyet oranı, büyük dış deformitelerin sıklığı, büyüme deseni ve 13. haftadaki ölüm oranları ve 13. haftadaki üreme kapasitesi açısından değerlendirildi. Ayrıca, 10 ile 13. haftalar arasında açık alan testi ile kendiliğinden aktivite ve duygusalite ve 10 ile 13. haftalar arasında kaçınma koşullama testi ile öğrenme kapasiteleri de değerlendirildi. Sadece yavruların öğrenme kapasitesi, erkek veya dişi olarak başarı yüzdesi olarak ifade edildiğinde, baba yaşının artmasıyla tutarlı ve anlamlı bir şekilde azaldı. Ancak dişi sıçanlar, erkeklerin aynı şekilde etkilenmediği gibi görünüyordu. Genetik sonuçları kısaca tartışıldı.


Processing of the beta-amyloid precursor. Multiple proteases generate and degrade potentially amyloidogenic fragments.

Beta-amyloid öncü proteinlerin (APP) proteolitik işlenmesi, beta/A4 proteininin salınımı ve Alzheimer hastalığı ve yaşlanma ile ilişkili amiloid plaklarda birikimi için gereklidir. Kültürlenmiş insan hücrelerinde APP işlenmesinde asidik içkompartmanların katılımını inceledik. Asitotropik ajanların ve belirli bir lisozomal proteaz sınıfına yönelik inhibitörlerin kullanımı, metabolik etiketleme ve immünopresipitasyon ile birlikte, APP'nin en az 12 COOH-sonu parçalara parçalandığını ortaya koydu. Dokuz tanesi muhtemelen tüm beta/A4 alanını içerir ve bu nedenle amiloidojenik olma potansiyeline sahiptir. E64 veya Z-Phe-Ala-CHN2 ile tedavi, lisozomal kistik proteazlar kathepsin B ve L'nin aktivitelerini kalıcı olarak engelledi, ancak lisozomal aspartik proteaz kathepsin D'yi inhibe etmedi ve potansiyel amiloidojenik parçaların üretimini değiştirmedi. Bunun yerine, inhibitörler parçaların daha fazla parçalanmasını önledi. Bu nedenle, potansiyel amiloidojenik APP parçalarının büyük miktarları rutin olarak asidik bir kompartmanda, kistik olmayan proteazlar tarafından üretilir ve daha sonra lisozomlar içinde kistik proteazlar tarafından ortadan kaldırılır. İmmünoblot ve immünohistokimyal analizler, kronik kistik proteaz inhibisyonunun lisozomlarda potansiyel amiloidojenik APP parçalarının birikimine yol açtığını doğruladı. Sonuçlar, amiloid oluşumu için bir asidik kompartmanın dahil olma hipotezine daha fazla destek sağlıyor ve amiloidojenik oluşuma önemli olabilecek proteolitik olayların tanımlanmasına başlıyor.


Pharmaceutical Public-Private Partnerships in the United States and Europe: Moving from the Bench to the Bedside

Hem tıbbi ihtiyaçları karşılamak hem de sektör rekabetçiliğini geliştirmek için, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa Birliği'ndeki düzenleyiciler, üniversite laboratuvarından hastaya akademik araştırmayı aktarmak için cesur adımlar attılar. Farmasötik kamu-özel ortaklığı (PPPP), özel bir farmasötik işletme ve bir kamu araştırma üniversitesi (veya kamu fonlarıyla finanse edilen bir özel üniversite) arasında yasal olarak bağlayıcı bir sözleşme, ilaç sektörünün son derece düzenlenmiş dünyasında daha verimli bir geri dönüş sağlamak için önemli bir araç olabilir. Özellikle, uygun bir şekilde çerçevelendirilmiş ve pozitif sosyal normlara saygı duyulan bir bağlayıcı sözleşme, tarafları verimsiz bir mahkumların ikilemi Nash dengesinden Pareto en iyi sınırına taşıyabilir. Uygun bir şekilde bağımsız aktörlerin eylemlerini koordine etme zorluğuna dikkat edildiğinde, bir PPPP düzenlemesi, daha geleneksel sözleşmelere kıyasla tarafların teşviklerini tersine çevirerek başarılı bir ticari hale getirme olasılığını artırabilir. PPPP'ler Avrupa'da Amerika Birleşik Devletleri'nden daha az yaygın olduğu için, bu makalenin temel amacı, üniversiteler, özel şirketler ve AB politika yapıcılarının, Avrupa'da ilaç endüstrisinde kârlı yenilikleri artırmak için verimli PPPP'ler oluşturmak için kullanabilecekleri bir yol haritası sağlamaktır. İkincil amaç, belirli üst düzey tıbbi keşifler ve araştırma araçlarının paylaşımında aşırı yüklenmeleri önlemek için ABD'nin hükümet fonlu teknoloji patentlemesiyle ilgili yasalarına bazı değişiklikler önermektir. Analizimiz sadece karşılaştırmalı değildir; aynı zamanda, kârlı PPPP'ler için ilk kez, bir oyun teorisi ve hukuk ve yönetim yaklaşımı birleştirir.


Chronic stress and psychological well-being: evidence from Thailand on household crowding.

Bu makale, kronik stresin bir biçimi olan evdeki kalabalıklığın psikolojik refah üzerindeki etkisini inceler, bu da psikolojik refahın çoklu ters göstergeleriyle ölçülür. Tayland'ın Bangkok şehrinde (n = 2017) rastgele bir örneklemin verilerine dayanarak, evdeki kalabalıklığın psikolojik refahı olumsuz etkilediğini, çeşitli arka plan özelliklerini kontrol ederek buluyoruz. Nesnel kalabalıklığın etkisi, öznel kalabalıklık tarafından aracılık edilir ve bu da refah üzerinde güçlü, tutarlı ve doğrudan olumsuz etkilere sahiptir. Cinsiyet etkisine dair bir kanıt bulunmamaktadır. Bangkok'ta geniş aile evleri nadiren görülmese de, hem iki hem de üç kuşaklı evlerde, hem de tek hem de çok eşli evlerde nesnel ve öznel kalabalıklığın etkileri benzer görünmektedir. Psikolojik refahın bir etkisi, değil bir nedeni olduğu argümanı incelenir ve reddedilir. Bulgular, kalabalıklığın kronik bir stres kaynağı olarak psikolojik refah için önemli bir tehdit oluşturduğunu göstermektedir. Empirik analizler tek bir şehirde verilere dayanmasına rağmen, evdeki kalabalıklığın psikolojik refah üzerinde zararlı etkileri olabilecek kültürel bağlamları tarihsel ve teorik bir bakış açısıyla öneriyoruz.


Age- and sex-specific genomic profiles in non-small cell lung cancer.

**Amaç**: Yaş ve cinsiyet temelinde non-küçük hücreli akciğer kanseri (NSCLC) hastalarında alt yatan biyolojideki klinik olarak önemli farklılıkları tanımlamaktır.

**Yöntem, Yer ve Hastalar**: 2008 Temmuz'dan 2009 Haziran'a kadar Kuzey Carolina, Durham'daki Duke Üniversitesi'nde gerçekleştirilen 787 NSCLC hastasının retrospektif analizi. Bu hastalarda, mikroarray ve klinik verilerle eşleşen akciğer tümör örnekleri kullanıldı. Tüm hastalar, yaş (< 70 vs ≥ 70 yıl) veya cinsiyet temelinde alt gruplara ayrıldı. Bu örneklerde, onkogenik yolak aktivitesini ve tümör biyolojisi/mikroçevre durumunu temsil eden gen ifade imzaları uygulandı, böylece aktivite/düzensizlik desenleri elde edildi.

**Ana Çıktı Ölçütleri**: Reprodüktif ve 5 yıllık hasta bez süreleri ile ilişkili olan onkogenik ve moleküler sinyalleşme yolak aktivitesi desenleri.

**Sonuçlar**: Yaş ve cinsiyet NSCLC alt gruplarında düşük ve yüksek riskli hasta kümeleri/koalisyonları belirlendi. Bu NSCLC kümeleri, yolak aktivitesi desenlerinde benzerlikler gösteriyor. 70 yaşın altındaki hastalarda, en kısa bez sürelerine sahip yüksek riskli hastalar, Src (25% vs 6%; P<.001) ve tumor nekroz faktörü (76% vs 42%; P<.001) yolaklarının aktivitesinde artış gösterdi. 70 yaş ve üstü yüksek riskli hastalar, düşük riskli hastalara kıyasla yara iyileşmesi (40% vs 24%; P = .02) ve invazivlik (64% vs 20%; P<.001) yolaklarının aktivitesinde artış gösterdi. Kadınlarda, yüksek riskli hastalar, invazivlik (99% vs 2%; P<.001) ve STAT3 (72% vs 35%; P<.001) yolaklarının aktivitesinde artış gösterirken, yüksek riskli erkekler, STAT3 (87% vs 18%; P<.001), tumor nekroz faktörü (90% vs 46


Amelioration of colitis by genetically engineered murine regulatory T cells redirected by antigen-specific chimeric receptor.

# Arka Plan ve Amaçlar
Düzenleyici T hücrelerinin (Tregs) enflamatuar hastalıkların tedavisinde terapötik kullanımı, spesifik antijenlere sahip Tregs'in kıtlığı nedeniyle sınırlıdır. Tercih edilen bir yaklaşım, antijen spesifikliği sağlamak için etkili T hücrelerine (Teff) chimerik bağışıklık reseptörleri kullanmaktır. Bu nedenle, bu tür chimerik bağışıklık reseptörlerini enflamasyon bölgelerine yönlendirmek, kontrolsüz bir enflamatuar yanıtın oynadığı önemli rol nedeniyle geniş bir hastalık yelpazesini hafifletmek için yararlı bir terapötik yaklaşım olabilir.

# Yöntemler
Klinik ortama uygulanabilirlik için, hastanın kendi Tregs'ini genetik olarak değiştirmeyi gerektiren bir yaklaşım, 2,4,6-trinitrofenol (TNP) spesifik bir üçlü chimerik reseptörle donatılmış doğal olarak oluşan düzenleyici T hücrelerinin (nTregs) verimli retroviral transduksiyonunu ve genişlemesini sağlayan yeni bir protokol açıklıyoruz.

# Sonuçlar
Transdüse edilmiş Tregs, Foxp3 seviyelerini korudu, tekrarlayan genişleme için antijenleriyle ex vivo karşılaşabilir ve ana histokompatibilite kompleksi, kostimülasyon ve temas bağımlı olmayan bir şekilde ve özellikle Teff hücrelerini baskılayabilir. Küçük sayılarda transdüse edilmiş nTregs'in adaptif transferi, TNP'ye özgü, doz bağımlı bir şekilde kolitleri hafifletti.

# Sonuç
Bu çalışma, nTregs'in işlevsel ve antijen spesifik chimerik reseptörleri ifade etmek için verimli bir şekilde transdüse edilebileceğini ve hem in vitro hem de in vivo Teff hücrelerini spesifik olarak baskılayabileceğini göstermektedir. Bu yaklaşım, enflamatuar bağırsak hastalığı gibi diğer enflamatuar bozukluklarda hücre temelli terapötik uygulamalara olanak sağlayabilir.


Purification and activation properties of UreD-UreF-urease apoprotein complexes.

In vivo Klebsiella aerogenes ureazın nikel metalosenteri montajı, UreD, UreF ve UreG yardımcı proteinlerin varlığına ve UreE'nin kolaylaştırıcı etkisine bağlıdır. Önceki çalışmalar, ureaz apoproteininin hem tek başına hem de bir dizi UreD-ureaz (I.-S. Park, M.B. Carr ve R.P. Hausinger, Proc. Natl. Acad. Sci. USA 91:3233-3237, 1994) ve UreD-UreF-UreG-ureaz (I.-S. Park ve R.P. Hausinger, J. Bacteriol. 177:1947-1951, 1995) apoprotein komplekslerinde var olduğunu göstermiştir. Bu çalışma, UreD, UreF ve ureaz apoproteini içeren ayrı bir dizi kompleksin varlığını kanıtlamaktadır. Bu yeni kompleksler, ureaz ve UreD-ureaz apoprotein komplekslerinden farklı özelliklere sahip aktivasyon özelliklerine sahiptir. Daha önce tanımlanan türlerden farklı olarak, UreD-UreF-ureaz apoprotein kompleksleri, NiCl2 tarafından inaktifleştirilmeye karşı dirençlidir. Bicarbonat konsantrasyonuna bağlı ureaz apoenzimin aktivasyonu, ureaz ve UreD-ureaz apoproteinleri ile karşılaştırıldığında önemli ölçüde azalmıştır. Poliklonal anti-ureaz ve anti-UreD antikorları kullanılarak yapılan batı blot (immunoblot) analizleri, UreD'nin UreD-UreF-ureaz komplekslerinde gizlendiğini, muhtemelen UreF tarafından, gösterdi. Önerimiz, UreF'in bağlanmasının, nikel iyonlarının aktif siteye bağlanmasını dışlayarak, UreD-ureaz apoprotein aktivasyon özelliklerini düzenlediği ve karbamilasyonlu lisin metalosenteri ligandının oluşumunu beklediği yönündedir.


Coordinate regulation of the IL-4, IL-13, and IL-5 cytokine cluster in Th2 clones revealed by allelic expression patterns.

IL-4, IL-13 ve IL-5 sitokinleri, etkili T hücrelerinin Th2 alt kümesinin işaretçileridir ve genellikle birlikte ifade edilirler. Bu sitokin genleri, hem fare hem de insanlarda 140 kb'lık ortolog DNA içinde düzenlenmiştir. F1 farelerinden elde edilen IL-4 ifade eden CD4+ T hücre klonları kullanarak, bu sitokinler için her birinin alel polimorfizmlerini belirledik ve sitokin mRNA'larının ebeveyn kimliğini değerlendirdik. Her gen için monoallelik ve biallelik ifade meydana geldi ve ek bir gen olan IL-3, GM-CSF'nin 450 kb'lık telomerik olarak aynı kromozomun üzerinde 450 kb uzakta yer aldı. T hücre klonlarında birlikte ifade edildiğinde, IL-4'ün aynı alelden IL-13 veya IL-5 ifade edildiği durumların %81'inde görüldü. Buna karşılık, bu üç sitokin için alel düzeyinde %52'lik bir uyumluluk, IL-3 ifade eden klonlar arasında gözlemlendi. T hücrelerinde sitokin alellerinin bağımsız ifadesi yaygın olsa da, IL-4, IL-13 ve IL-5'i içeren kümelenmiş lokus, koordine düzenlemeye tabidir.


T-cell activation.

# Giriş

## Hücresel ve Moleküler T-Hücre Aktivasyonu İçin Gereksinimler

### T-Hücre Antijen Receptor Kompleksi

...

### T-Hücreleri Antibiyotikler ve Leitinler Tarafından Aktivasyon

...

### Antijen Tanıma ve Aktivasyonda Rol Alan Diğer Hücre Yüzey Yapıları (Aksesuar Moleküller)

...

### T-Hücre Aktivasyonu İçin Minimum Gereksinimler

...

## T-Hücre Aktivasyonunun Sonuçları

### T-Hücre Aktivasyonu ve Aktivasyon Genleri İfadesi

...

### TCR Kompleksi Aracılığıyla Sinyal İletim Mekanizmaları

...

### T-Hücre Aktivasyonu Sırasında Gen İfadesinin Kontrol Modu

...

### IL-2'nin Eylem Mekanizması

...

### Sitolitik Aktivite Edinimi

...

## Olgunlaşmamış T Hücrelerle Benzerlikler

...


Effect of hydroxyethyl starch on bleeding after cardiopulmonary bypass: a meta-analysis of randomized trials.

HEDEFLİ: Kardiyopulmoner bypass ameliyatlarında kanama sonrası kan kaybının hidroksietil nişastanın etkileri belirlendi.

YÖNTEMLER: Yetişkin kardiyopulmoner bypass cerrahisinde hidroksietil nişasta ve albumin arasında sıvı yönetimi için rastgele klinik denemelerin postoperatif kan kaybı üzerine bir meta-analiz gerçekleştirildi. Hidroksietil nişastanın moleküler ağırlığı ve molal değiştirme etkileri değerlendirildi. Farklı hidroksietil nişasta çözümlerini doğrudan karşılaştıran rastgele denemeler de dahil edildi.

SONUÇLAR: 18 deneme ve toplamda 970 hasta dahil edildi. Albumine kıyasla, hidroksietil nişasta postoperatif kan kaybını 33.3% oranında bir birleştirilmiş standart sapma artırdı (95% güven aralığı, 18.2%-48.3%; P < .001). Kanama için yeniden ameliyat riski hidroksietil nişasta ile neredeyse iki katına çıktı (nispi risk, 2.24; 95% güven aralığı, 1.14-4.40; P = .020). Hidroksietil nişasta, kırmızı kan hücresi transfüzyonunu 28.4% oranında bir birleştirilmiş standart sapma artırdı (95% güven aralığı, 12.2%-44.6%; P < .001), taze dondurulmuş plazma transfüzyonunu 30.6% (95% güven aralığı, 8.0%-53.1%; P = .008) ve trombosit transfüzyonunu 29.8% (95% güven aralığı, 3.4%-56.2%; P = .027) artırdı. Bu etkiler hidroksietil nişasta 450/0.7 ve 200/0.5 arasında anlamlı bir şekilde farklı değildi. Hidroksietil nişasta 130/0.4 ve albumin arasında yeterli veri bulunmamasına rağmen, hidroksietil nişasta 130/0.4 ve 200/0.5 arasında doğrudan karşılaştırmalarda anlamlı bir fark tespit edilmedi. Albumin hemodinamiği iyileştirdi


Downstream of Mutant KRAS, the Transcription Regulator YAP Is Essential for Neoplastic Progression to Pancreatic Ductal Adenocarcinoma

Pankreas duktal adenokarsinom (PDAC), kötü prognozlu ve yüksek agresifliğe sahip bir kanserdir ve sıklıkla onkogenik KRAS mutasyonu taşır. Bununla birlikte, KRAS şimdiye kadar tedavi hedefi olarak pratik bir seçenek olmamıştır. İnsan PDAC dokusunda normal pankreas epitelinden daha yüksek YAP mRNA seviyeleri bulduğumuzu keşfettik. Genetik olarak mühendisleştirilmiş KrasG12D ve KrasG12D:Trp53R172H fare modellerinde, pankreas spesifik YAP silinimi, erken neoplazik lezyonların PDAC'a ilerlemesini durdurdu, ancak normal pankreas gelişimi ve endokrin fonksiyonu etkilendi. ADM (akinar-duktal metaplazisi), PDAC'a ilerlemenin ilk adımı olmasına rağmen, Yap, mutant KRAS veya Kras:Trp53 neoplazik pankreas duktal hücrelerinin çoğalması için kritikti ve bu hücrelerin büyümesi ve farelerde invazif PDAC'a ilerlemesi için gereklidir. Yap, onkogenik KRAS-mitogen aktivasyon kinaz (MAPK) yolunun aşağısında kritik bir transkripsiyonel anahtar olarak işlev gördü, neoplazik çoğalmayı destekleyen sekresyon faktörlerini kodlayan genlerin ifadelerini teşvik etti, tümör mikro ortamında tümörjenik stromal yanıtı ve PDAC'ın ilerlemesini. Birlikte, bulgularımız Yap'ı PDAC ve belki de diğer KRAS mutasyonlu kanser türleri için umut verici bir tedavi hedefi olarak tanımladı.


Rho, Rac and Cdc42 regulate actin organization and cell adhesion in macrophages.

Rho ailesine ait proteinler, fibroblastlarda aktin organizasyonunu düzenledikleri bilinmektedir, ancak hematopoetik kökenli hücrelerdeki işlevleri ayrıntılı olarak incelenmemiştir. Bac1.2F5 hücreleri, kolonistim faktörü-1 (CSF-1) bağımlı bir faren makrofaj hücre hattıdır; CSF-1 onların çoğalmasını ve hareketliliğini uyarır ve bir chemoattractant olarak da davranır. CSF-1, Bac1 hücrelerinde hızlı bir şekilde aktin yeniden düzenlenmesini tetikledi: filopodlar, lamellipodlar ve plazma zarında membran kıvrımları ile birlikte hücre iç kısmında ince aktin kablolarının oluşumunu uyardı. Mikrojeksiyonla sürekli etkinleştirilmiş (V12)Rac1, lamellipod oluşumunu ve membran kıvrımlarını uyardı. Dominant baskılayıcı Rac mutasyonu, N17Rac1, CSF-1 ile tetiklenen lamellipod oluşumunu engelledi ve aynı zamanda hücre yuvarlanmasını da indirdi. V12Cdc42, uzun filopodların oluşumunu uyardı, oysa dominant baskılayıcı mutasyon N17Cdc42, CSF-1 ile tetiklenen filopodların oluşumunu önledi, ancak lamellipodları değil. V14RhoA, aktin kablolarının montajını ve hücre kontraksiyonunu uyardı, oysa Rho inhibitörü, C3 transferaz, aktin kablolarının kaybına neden oldu. Bac1 hücreleri, beta1 integrin, pp125FAK, paxillin, vinculin ve tirozin fosforile edilmiş proteinler içeren hücre-altlık bağlanma noktalarına sahipti. Bu 'fokal kompleksler', büyüyen ve CSF-1 yoksun hücrelerde mevcuttu, ancak N17Cdc42 veya N17Rac1 enjekte edilen hücrelerde dağılmıştı. İlginç bir şekilde, beta1 integrin, fokal fosforilasyon ve vinculin boyamalarının kaybolmasından uzun bir süre sonra dağılmadı. Sonuç olarak, Bac1 makrofajlarında Cdc42, Rac ve Rho, farklı aktin filaman tabanlı yapıların oluşumunu düzenler ve Cdc42 ve Rac, ekstraselüler matrikse bağlanma noktalarının montajı için de gereklidir.


Visualizing the function and fate of neutrophils in sterile injury and repair

Nötrofiller, çeşitli uygunsuz enflamatuar durumlar da dahil olmak üzere zararlı hücreler olarak kabul edilmiştir, burada onlar ev sahibini incitir, nötrofilerin ve daha sonra monositler ve makrofajlar tarafından fagositozlarının ölümüne yol açar. Burada, tamamen onaran steril termal karaciğer yaralanmasında nötrofilerin de yaralanma yerine girdiğini ve yaralanan damarları parçalamak ve yeni damar büyümesi için kanallar oluşturmak gibi kritik görevleri yerine getirdiğini gösteriyoruz. Bu görevleri tamamladıktan sonra, ne yaralanma yerinde ölürler ne de fagositoz edilirler. Bunun yerine, bu nötrofilerin çoğu kan dolaşımına geri döner ve preprogramlanmış bir yolculuğa çıkar, bu yolculuk akciğerlerde bir konaklama içerir, burada CXCR4 (C-X-C motif chemokine reseptörü 4) ifadesini artırır ve daha sonra kemik iliğine girer, burada apoptoz olurlar.


The effect of mass screening on incidence and mortality of squamous and adenocarcinoma of cervix uteri.

AMAÇ: Finli servikal squamöz karsinoom ve adenokarsinoam için kitlesel tarama programının etkinliğini, vaka sayısındaki ve ölüm oranındaki değişiklikler aracılığıyla açıklamaktır. YÖNTEMLER: Servikal kanser vaka ve ölüm verileri Fin Kanser Kaydı'ndan elde edildi. Veriler, 1953'te kurulan kayıtla birlikte 1960'ların ortalarından itibaren mevcuttu. Finlandiya'da ulusal kitlesel tarama programı merkezi bir organizasyon tarafından yönetilmektedir. 30-60 yaş arası kadınlar her 5 yılda bir tarama için bilgilendirilmektedir. SONUÇLAR: 1960'ların başlarında servikal karsinomun ortalama vaka sayısı 100.000 kadın-yıl başına 15,4 idi. 1991'de bu oran 2,7'ye düşmüştü. Kitlesel tarama programı başlatılmasından bu yana ölüm oranı aynı oranda azalmıştır. 1960'ların başlarında ölüm oranı 100.000 kadın-yıl başına 6,6 idi, 1991'de ise 1,4'e düşmüştü. Bununla birlikte, vaka azalması neredeyse tamamen squamöz hücre karsinoomlarında gözlemlenmektedir. Tarama doğum kohortlarında adenokarsinoam nedeniyle ölüm oranı azalmıştır, ancak vaka oranı aynı kalmıştır. SONUÇ: Finli kitlesel tarama programı etkili olmuştur ve devamı en üst düzeyde önem taşımaktadır. Gelecekte servikal smear'larda glandüler hücre atipileri konusunda daha fazla dikkat gösterilmelidir. Bu sayede servikal adenokarsinoamın vaka sayısını azaltmak mümkün olabilir.


Role of 5-HT in the regulation of the brain-pituitary-adrenal axis: effects of 5-HT on adrenocortical cells.

Serotonin (5-HT), beyin-hipofiz-adrenal ekseninin düzenlenmesinde kritik bir rol oynar. Özellikle, 5-HT'nin hipotalamik CRF nöronlarının ve hipofiz kortikotrop hücrelerinin aktivitesini kontrol ettiği gösterilmiştir. 5-HT, 5-HT1A ve (veya) 5-HT(2A/2C) reseptör alt tiplerinin aktivasyonu yoluyla çalışır. 5-HT, 5-HT2 reseptörleri aracılığıyla da renin-angiotensin sistemini tetikleyebilir, bu da renin salgılanmasını uyarıp sonuçta aldosteron üretimini artırabilir. Adrenal seviyede, yerel olarak üretilen 5-HT, adrenokortikal hücrelerin sekresyon aktivitesini parakrin bir iletişim modu yoluyla uyarır. Adrenal bezinde 5-HT'nin varlığı çeşitli türlerde immünohistokimyasal ve biyokimyasal olarak kanıtlanmıştır. Kurbağa, fare ve domuz adrenal bezinde 5-HT, kromafin hücreleri tarafından sentezlenirken, fare adrenal korteksinde 5-HT, sinir liflerinde bulunur. İnsanlarda, 5-HT perivasküler mast hücrelerinde bulunur. Canlı ve in vitro çalışmalar, 5-HT'nin çeşitli türlerde (insan dahil) kortikosteroid salgısını uyardığını göstermiştir. 5-HT'nin etki mekanizmasındaki reseptör türü türlere göre değişir. Kurbağalar ve insanlar'da, 5-HT'nin adrenokortikal hücreleri üzerindeki uyarıcı etkisi, adenyil siklasine pozitif olarak bağlı ve kalsiyum akımına bağlı 5-HT4 reseptör alt tipleri aracılığıyla aracılanır. Fare'de, 5-HT'nin aldosteron salgısı üzerindeki etkisi, 5-HT7 reseptörlerinin aktivasyonu yoluyla aracılanır. Klinik çalışmalar, 5-HT4 reseptör agonistlerinin sağlıklı gönüllüler ve kortikotrop yetersizliği ve primer hiperaldosteronizm hastalarında aldosteron salgısını uyardığını göstermektedir. Yerel serotonergik kortikosteroid üretiminin kontrolü, adrenal korteksin aktivitesinin fizyolojik kontrolünde ve kortizol ve aldosteron bozukluklarının patofizyolojisinde rol oynayabilir.


Effect of interleukin-1 and tumor necrosis factor/cachectin on glucose turnover in the rat.

Biz, sağlıklı farelerde glikoz kinetiği üzerindeki rekombine insan interleukin-1 beta (IL-1) ve rekombine insan tumor nekroz faktörü alfa/kachektin (TNF) etkisini incelemek için D-(6-3H)glikoz ve D-[U-14C]glikoz'un hazırlanmış sabit infüzyonu kullandık. İzotop (6 saat) ve monokin (4 saat) infüzyonları sırasında, plazma glukagon ve insülin seviyeleri belirlendi ve glikoz metabolizmasındaki değişikliklerle ilişkilendirildi. Glikoz görünüm hızı (Ra) ve kaybolma hızı (Rd) sadece IL-1 ile arttı ve bu artış glukagonun artmasıyla ve insülin-glukagon oranının azalmasıyla ilişkiliydi. Plazma glikoz konsantrasyonu, IL-1 uygulamasından sonra erken arttı ve Ra'nın zirvesine denk geldi. IL-1'in metabolik temizleme hızı (MCR) ve okside edilen akışın yüzdesi artışı, bu monokinonun glikozü bir substrat olarak kullanmayı indüklediğini göstermektedir. TNF uygulaması, Ra veya Rd, okside edilen akışın yüzdesi veya MCR'yi değiştiremedi. TNF ile tedavi edilmiş fareler, glikoz geri dönüşümünün yüzdesini artırdı, ancak toplam glikoz üretim hızını arttırmadı. Bu deneyin sonuçları, yaralanma ve/veya enfeksiyon sırasında görülen karbonhidrat metabolizmasındaki çeşitli değişikliklere katılmak için endojen makrofaj ürünlerinin olduğunu göstermektedir.


Human and murine very small embryonic-like cells represent multipotent tissue progenitors, in vitro and in vivo.

Bu çalışmanın amacı, insan ve fare çok küçük embriyonik benzeri (HuVSEL veya MuVSEL) hücrelerin in vitro ve in vivo'daki soy ilerlemesini belirlemekti. In vitro'da, HuVSEL ve MuVSEL hücreleri tüm üç embriyonik germ tabakasından hücrelere farklılaştı. HuVSEL hücreleri, kafatası kusurlarında kontrol gruplarına kıyasla insan kökenli güçlü mineralize dokuya üretti. İmmunohistokimya, HuVSEL hücrelerinin kafatası kusurları içinde nöronlar, adipositler, kondroositler ve osteoblastlar ürettiğini gösterdi. MuVSEL hücreleri de benzer hatlara farklılaştı. MuVSEL hücrelerinin ilk tur seri nakilleri, radyasyonla tedavi edilmiş kemik sitelerine yaklaşık %60'ı VSEL hücre fenotipini korurken diğer hücrelerin 3 ay içinde çoklu dokulara farklılaştığını gösterdi. İkincil nakillerde donör VSEL hücreleri tanımlanmadı, bu da sınırlı öz yenileme olduğunu ancak VSEL hücre türevlerinin 1 yıl boyunca yerinde olduğunu gösterdi. Teratomlar hiçbir zaman tanımlanmadı. Bu çalışmalar, VSEL hücrelerinin in vivo ve in vitro'da çoklu hücre yapılarını ürettiğini ve kemik, sinir ve bağ dokusu bozuklukları için gelecekteki hücre temelli rejeneratif terapilerin temeli olduğunu gösteriyor.


High frequency of p16 (CDKN2/MTS-1/INK4A) inactivation in head and neck squamous cell carcinoma.

P16 (CDKN2/MTS-1/INK4A) tümör baskılayıcı geni, çoklu genetik mekanizmalarla devre dışı bırakılabilir. 29 adet invazif primer baş-boyun squamöz hücre kanseri (HNSCC) örneğinde p16 devre dışı bırakılmasını, DCS-50 adlı yeni bir monoklonal antikor kullanarak immünohistokimya ile analiz ettik. Primer lezyonlarda p16 boyaması, aşağıdaki genetik analizlerle korelasyon gösterdi: (a) p16 lokusundaki mikrosatelitlerin ayrıntılı analizi, homozigot silinmeyi tespit etmek için; (b) p16'nın dizilimi; ve (c) p16'nın 5' CpG adasının metilasyon durumunu belirlemek için güney bloti analizi. 29 örneğin 24'ünde (83%), immünohistokimya ile p16 nükleer boyaması yoktu. Bu 24 tümörden 16'sında (67%) homozigot silinmeler, 5'inde (21%) metilasyon, 1'inde p16 lokusunda yeniden düzenleme ve 1'inde eksen 1'de çerçeve kayması mutasyonu tespit ettik. Bu veriler şu sonuçları destekliyor: (a) Baş-boyun squamöz hücre kanserlerinde p16 tümör baskılayıcı geninin devre dışı bırakılması sık görülen bir olaydır; (b) p16, homozigot silinme, nokta mutasyonu ve promotör metilasyonu gibi birbirinden farklı ve özel olaylarla devre dışı bırakılır; ve (c) p16 gen ürününün ifadesini değerlendiren immünohistokimya analizi, p16 geninin devre dışı bırakılması konusunda doğru ve nispeten basit bir yöntemdir.


Genome-wide RNAi screen of Ca(2+) influx identifies genes that regulate Ca(2+) release-activated Ca(2+) channel activity.

Son araştırmalarımız ve diğerleri tarafından yapılan çalışmalar, Stim'in depolanmış kalsiyum (Ca(2+)) akışı ve Ca(2+) salınımıyla etkinleştirilmiş Ca(2+) kanalı (CRAC) aktivitesinde gerekli ve korunmuş bir rol olduğunu göstermiştir. Drosophila S2 hücrelerinde, depolanmış Ca(2+) boşaltımıyla thapsigargin tarafından tetiklenen Ca(2+) akışı üzerinde güçlü bir inhibisyon sağlayan 75 hedefi belirlemek için tarafsız bir genom geniş RNA müdahalesi ekranı kullandık. Bu hedefler arasında, Stim de dahil olmak üzere 11 öngörülen transmembran proteini ve RNA müdahalesi ile indirgenmesi durumunda thapsigargin tarafından tetiklenen Ca(2+) girişi ve CRAC akımı üzerinde derin bir azalma gösteren, aşırı ifade edildiğinde ise CRAC akımını 3 kat artıran olf186-F adlı bir proteini bulduk. CRAC akımları, kontrolden 8 kat daha yüksek seviyelere çıkarıldı ve olf186-F, Stim ile birlikte cotransfekte edildiğinde daha hızlı gelişti. Olf186-F, Caenorhabditis elegans'tan insana kadar uzanan, dört transmembran geçiren proteinlerden oluşan bir ailenin üyesidir. Endoplazmik retikulum (ER) kalsiyum pompası sarco-/ER kalsiyum ATPaz (SERCA) ve tek transmembran-çözünür N-etil-malimide duyarlı (NSF) bağlanma reseptörü (SNARE) proteini Syntaxin5 de CRAC kanal aktivitesi için gereklidir, bu da Stim'in ER'deki kalsiyum yoksunluğunu algıladığını, plazma membranına taşındığını ve olf186-F ile etkileşime girerek CRAC kanal aktivitesini tetiklediğini gösteren bir sinyal yolunu desteklemektedir.


Wedelolactone induces growth of breast cancer cells by stimulation of estrogen receptor signalling.

Wedelolakton, bir bitki koumestanı, in vitro ve in vivo olarak meme ve prostat kanseri için anti-kanser ajan olarak gösterildi ve birden fazla hücre proteini hedef aldı, bunlara androjen reseptörleri, 5-lipoksigenaz ve topoizomeraz IIα dahildir. Meme, prostat, hipofiz ve mieloma kanser hücre hatları üzerinde in vitro mikromol konsantrasyonlarda sitotoksiktir. Ancak bu çalışmada, nM dozunda wedelolaktonun yeni bir biyolojik etkinliği gösterildi. Wedelolakton, estrojen reseptörleri (ER) α ve β'nin agonisti olarak davrandı, bu da hücrelerde geçici olarak ya ERα ya da ERβ ifade eden estrojen yanıt öğesi (ERE) transaktivitesinin gösterilmesiyle ve bu koumestanın her iki ERα ve ERβ'nin ligand bağlama ceplerine moleküler olarak bağlanmasıyla kanıtlandı. Meme kanseri hücrelerinde, wedelolakton, ER pozitif hücrelerin büyümesini uyarıp, estrojen duyarlı genlerin ifadelerini artırıp, hızlı non-genomik estrojen sinyalleşmesini etkinleştirir. Tüm bu etkiler, saf ER antagonisti ICI 182,780 ile önlenebilir ve ER negatif meme kanseri hücrelerinde gözlemlenmez. Sonuç olarak, wedelolaktonun meme kanseri hücrelerinde ER genomik ve non-genomik sinyalleşme yollarını uyarıp fitostrojen olarak davrandığına inanıyoruz.


Subpopulations of mouse blood monocytes differ in maturation stage and inflammatory response.

Kan monositleri, makrofajlar ve dendritik hücrelerin iyi karakterize edilmiş öncülleri olarak bilinir. Çeşitli hastalık durumlarında farklı temsili olan insan monosit alt kümeleri iyi bilinmektedir. Buna karşılık, fare monosit alt kümeleri en az düzeyde karakterize edilmiştir. Bu çalışmada, Ly-6C, CD43, CD11c, MBR ve CD62L'nin farklı ifadesi ile ayırt edilebilen üç fare monosit alt kümesi tanımladık. Bu alt kümeler, kapsamlı fagositizme sahip olma, M-CSF reseptörü (CD115) benzer ifadesi ve M-CSF uyarıcı ile makrofajlara gelişme gibi özellikleri paylaşır. Lipozomlar aracılığıyla kan monositlerini ortadan kaldırıp repopülasyonlarını izleyerek, bu alt kümeler arasında bir gelişimsel ilişki olduğunu gösterdik. Monositler, lipozom uygulamasından 18 saat sonra en çok ortadan kaldırıldı ve daha sonra dolaşıma geri döndü. Bu hücreler, kemik iliği monositlerine benzeyen Ly-6C(yüksek) alt kümesinden oluşuyordu. Yeni salınan Ly-6C(yüksek) monositlerdeki seri akış sitometrik analizler, bu hücrelerdeki Ly-6C ifadesinin dolaşım sırasında indirgentiğini gösterdi. Listeria monocytogenes ile akut enfeksiyon veya Leishmania major ile kronik enfeksiyon gibi enflamatuar koşullarda, olgunlaşmamış Ly-6C(yüksek) monositlerinde önemli bir artış görüldü, bu da granülositlerin enflamatuar sol hareketine benziyordu. Ayrıca, akut periton enflamasyonu, Ly-6C(orta-yüksek) monositleri tercih ederek rekrut etti. Bu veriler, fare kan monositlerinin farklı olgunluk aşamalarında farklı alt kümeleri olduğunu ve enflamatuar yerlere rekrut olma kapasitelerinde farklılık gösterdiğini ortaya koymaktadır.