Wnt5a mediates nerve growth factor-dependent axonal branching and growth in developing sympathetic neurons.

Nörojen büyüme faktörü (NGF), periferik sinir sistemindeki nöron popülasyonlarının hayatta kalması ve akson büyümesi için güçlü bir faktördür. Hedeften kaynaklanan NGF'nin innervasyon yapan nöronların hayatta kalmasını nasıl etkilediği konusunda kapsamlı araştırmalar yapılmış olsa da, akson büyümesi ve hedefe innervasyonun düzenlenmesiyle ilgili mekanizmalar yeni keşfedilmektedir. Burada, sinirli nöronların gelişimi sırasında akson dallanması ve büyümesini aracılık eden ana aşağı akış etkinleyici olarak Wnt5a, Wnt ailesinden gizli büyüme faktörü bir üyesi olarak tanımlıyoruz. Wnt5a, aksonları NGF ifade eden hedefleri innerve ederken güçlü bir şekilde ifade edilen simpatik nöronlarda sağlam bir şekilde ifade edilir. NGF:TrkA sinyali, Wnt5a'nın nöronal ifadelerini artırır. Wnt5a, hızlı bir şekilde akson dallanmasını tetikler ve aynı zamanda uzun vadede akson uzamasını teşvik eder. Wnt5a işlevinin kaybı, NGF bağımlı akson dallanması ve büyümesinin, ancak hayatta kalmanın in vitro'da gerekli olduğunu ortaya koydu. Ayrıca, Wnt5a(-/-) fareleri, NGF ifade eden hedef dokularının innervasyonunda azalmaya ve sonrasında nöronal apoptozunda artmaya neden olur. Wnt5a, gelişen simpatik nöronlarda aksonlarda protein kinaz C'yi yerel olarak aktive ederek işlev görür. Birlikte, bulgularımız, hedeflerden kaynaklanan NGF'ye yanıt olarak ifade edilen Wnt5a'nın periferik hedeflerin innervasyonunu düzenleyen yeni bir düzenleyici yolunu tanımlar.


The Snf1 kinase controls glucose repression in yeast by modulating interactions between the Mig1 repressor and the Cyc8-Tup1 co-repressor.

Aşağıdaki daha düşük ökaryotlarda, glikoz baskısı, karbon katabolizmasını düzenleyen korunmuş ve yaygın bir mekanizmadır. Mayada Snf1 kinaz, Mig1 DNA bağlayıcı baskılayıcı ve Mig1 etkileşimli ko-represör kompleksi Cyc8(Ssn6)-Tup1 bu yolun merkezi bileşenleri. Önceki deneyimler, Mig1'in, Snf1 tarafından çekirdekte fosforilendikten sonra sitoplazmaya geçişinin, glikoz baskısının serbest bırakılması için kritik düzenleyici adım olduğunu öne sürmüştür. Bu raporda bu modeli yeniden değerlendiriyoruz. Mig1 ve Cyc8-Tup1'in GAL1 transkripsiyonu üzerindeki koordineli baskılayıcı etkisini belirtiyoruz, ancak Cyc8-Tup1'in Mig1 tarafından promotör DNA'sına bağlanmadığını buluyoruz. Hem negatif düzenleyicilerin GAL1'i sürekli olarak hem baskılama hem de etkinleştirme koşullarında işgal ettiğini gösteriyoruz, ancak Mig1'in çoğu, etkinleştirme durumunda sitoplazmaya yeniden dağıtılır. Snf1 bağımlı Mig1 fosforilasyonunun Cyc8-Tup1 ile etkileşimini ortadan kaldırdığını gösteriyoruz ve bu etkileşimin düzenlenmesinin, Mig1 sitoplazmik lokalizasyonundan ziyade transkripsiyonel baskılamayı/baskılamayı kontrol eden moleküler anahtar olduğunu öneriyoruz.


ARID1A mutations in endometriosis-associated ovarian carcinomas.

ARİD1A (AT-zengin etkileşimli alan 1A [SWI-benzeri] geni) hakkında tam transkriptom dizilemesi, 18 yumurtalık açık hücreli karsinom ve 1 yumurtalık açık hücreli karsinom hücre hattı örneklerinde gerçekleştirildi. Bu çalışmada, 6 örnekte ARID1A'da somatik mutasyonlar tespit edildi. ARID1A, SWI-SNF kromatin yeniden yapılandırma kompleksinin önemli bileşeni BAF250a'yı kodlar. Ek olarak, 210 yumurtalık karsinom ve ikinci bir yumurtalık açık hücreli karsinom hücre hattında ARID1A dizilemesi yapıldı ve 455 ek yumurtalık karsinom örneğinde BAF250a ifadesi immünohistokimyasal analizle ölçüldü.

Sonuçlar, 119 yumurtalık açık hücreli karsinomun (46%) 55'inde ARID1A mutasyonları, 33 endometrioid karsinomun (30%) 10'unda ve 76 yüksek dereceli seröz yumurtalık karsinomunda hiç mutasyon görülmediğini gösterdi. 17 karsinom örneği her biri iki somatik mutasyona sahipti. BAF250a proteininin kaybı, yumurtalık açık hücreli karsinom ve endometrioid karsinom alt türleriyle ve ARID1A mutasyonlarının varlığıyla güçlü bir şekilde ilişkiliydi. İki hasta örneğinde, ARID1A mutasyonları ve BAF250a ifadesinin kaybı, tümör ve bitişik atipik endometriozda görülüyordu ancak uzak endometriotik lezyonlarda görülmüyordu.

Bu veriler, ARID1A'nın yumurtalık açık hücreli ve endometrioid karsinomlarda sıkça bozulmuş bir tümör baskılayıcı gen olduğunu gösteriyor. ARID1A mutasyonu ve BAF250a kaybının preneoplastik lezyonlarda görülebilmesi, endometriozun kansere dönüşümündeki erken bir olay olabileceğini düşünmemizi sağlıyor. (British Columbia Kanser Vakfı ve Vancouver Genel Hastanesi-UBC Hastanesi Vakfı tarafından desteklendi.)


The ALS-associated proteins FUS and TDP-43 function together to affect Drosophila locomotion and life span.

Ölümcül yetişkin motor nöron hastalığı olan amyotrofik lateral skleroz (ALS), erken başlangıçlı bir nörodejeneratif bozukluk olan frontotemporal demans (FTD) ile klinik ve patolojik açıdan bazı benzerlikler paylaşır. RNA/DNA bağlayıcı proteinler fused in sarcoma (FUS; ayrıca TLS olarak da bilinir) ve TAR DNA bağlayıcı protein-43 (TDP-43) proteinleri, ailevi ALS ve FTD ile genetik ve patolojik açıdan ilişkili olduğu son zamanlarda gösterilmiştir. Bu proteinlerin bozulmasının hastalığa normal protein fonksiyonundan bağımsız mekanizmalarla mı yoksa kritik oldukları moleküler süreçlerin patofizyolojik bozulmasıyla mı yol açtığı şu anda bilinmemektedir. Burada, FUS'un homologunun (Drosophila'da FUS) bozulduğu fareler üzerinde rapor veriyoruz. Bu fareler, kontrollerle karşılaştırıldığında, yetişkin hayatta kalma oranında azalma, hareket hızı ve yaşam süresinde azalma gösterir. Bu fenotipler, normal insan FUS ile tamamen kurtarılır, ancak ALS ile ilişkili FUS mutasyonlu proteinlerle kurtarılmaz. TDP-43'ün (Drosophila'nın homologu) bir mutasyonu daha da şiddetli, ancak benzer eksikliklere neden olur. Çapraz kurtarma analizi ile, FUS'un TDP-43 ile birlikte ve TDP-43'ün aşağısında, nöronlarda ortak bir genetik yolakta çalıştığını gösterdik. Ayrıca, bu proteinlerin RNA bağımlı bir kompleks içinde birbirleriyle ilişkili olduğunu bulduk. Sonuçlarımız, FUS ve TDP-43'ün birlikte canlılarda işlev gördüğünü ve ALS ve FTD'de bozulmuş olabilecek, her ikisinin de ortak faaliyetlerini gerektiren moleküler yolaklar olduğunu öne sürmektedir.


Non-canonical PI3K-Cdc42-Pak-Mek-Erk Signaling Promotes Immune-Complex-Induced Apoptosis in Human Neutrophils

Nötrofil, bakteriyel ve mantar enfeksiyonlarına karşı ilk savunma hattını oluşturan periferik kan lökositleridir, ancak aynı zamanda iltihaplanma yanıtının oluşmasında da kritik rol oynarlar. Birçok nötrofil hücre yüzey reseptörü, aktivasyon yoluyla PI3K'ları (fosfatidil inozit 3-kinazları) etkinleştirerek önemli hücresel süreçleri düzenler. Burada, insan nötrofilinin çözünmez bağışıklık kompleksleriyle aktivasyonunun, daha önce karakterize edilmemiş, PI3K bağımlı, non-kanonik, pro-apoptotik bir sinyal yolunu tetiklediğini gösteriyoruz. Bu, Ras/Raf bağımsız Erk aktivasyonunun ve PI3K ile Cdc42'nin aktivasyonunun nadiren görüldüğü bir örnektir. Ayrıca, bağışıklık kompleksleri ve fMLF (formil-metiyonil lizin) ile tetiklenen sinyal yollarının karşılaştırmalı analizi, insan ve fare nötrofilinin kullandığı yolaklarda önemli farklılıklar ortaya koymaktadır. Bu çalışmada tanımladığımız non-kanonik yol, kronik iltihaplı hastalıklarda bağışıklık kompleksleri ile nötrofil aktivasyonuna dayanan iltihaplanmanın çözülmesinde önemli olabilir.


Inflammation-induced tumorigenesis in the colon is regulated by caspase-1 and NLRC4.

Kronik enflamasyon, tümör oluşumunun bilinen bir risk faktörü olsa da, bu ilişkinin tam mekanizması şu anda bilinmemektedir. Enflamasyon kompleksi, NOD benzeri reseptör (NLR) ailesinden üyelerin oluşturduğu çok proteini kompleks, son zamanlarda birden fazla doğuştan ve adaptif bağışıklık yanıtını düzenlediğini göstermiştir, ancak enflamasyonla ilişkili kanser üzerindeki potansiyel rolü az araştırılmıştır. Azoksimetan ve sülfat sodyum serebrin ile ilişkili kolon kanseri modeli kullanarak, caspase-1 eksik (Casp1(-/-)) farelerde tümör oluşumunun arttığını gösterdik. Şaşırtıcı bir şekilde, caspase-1'in tümör oluşumundaki rolü, kolonik enflamasyonu düzenlemekten ziyade, kolonik epitel hücrelerinin çoğalması ve apoptozunu düzenlemekten kaynaklanıyordu. Sonuç olarak, caspase-1 eksik fareler, yaralanma ile ilişkili tümör oluşumunun erken aşamalarında kolonik epitel hücrelerinin artan çoğalması ve ileri aşamalarda azapoptozun azaltılması ile karakterize edilir. NLRC4 enflamasyon kompleksi, kolonik enflamasyonla ilişkili tümör oluşumunun merkezinde olduğunu ve yaralanmaya karşı epitel hücrelerinin yanıtını düzenlediğini öne süren bir model öneriyoruz.


The nuclear receptors SF1 and LRH1 are expressed in endometrial cancer cells and regulate steroidogenic gene transcription by cooperating with AP-1 factors.

Estradiol'e aşırı maruz kalma, endometrial kanser için ana risk faktörüdür. Endometrial kanserli kadınların endometriumundaki anormal derecede yüksek estradiol seviyeleri, büyük olasılıkla tümörün kendisi tarafından aşırı üretime bağlıdır. Endometrial kanser hücreleri, estradiol senteziyle ilişkili steroidojenik enzimleri kodlayan genleri ifade eder. Burada, RT-PCR ve Western blot kullanarak, gonadal ve adrenal hücrelerde steroidojenik gen ifadesini düzenleyen iyi bilinen iki nükleer reseptör olan SF1 ve LRH1'in de endometrial kanser hücre hatlarında ifade edildiğini gösterdik. Geçici transfeksiyonlar sonucunda, SF1 ve LRH1'in, ilişkili nükleer reseptör NUR77'nin aksine, insan steroidojenik genlerin promotörlerini (STAR, HSD3B2 ve CYP19A1 PII) etkinleştirebildiğini bulduk. Benzer şekilde, forskolin ama PMA, bu üç promotörü etkinleştirebildi. Ayrıca, hem SF1 hem de LRH1'in, bilinen endometrial karcinoma hücrelerinin çoğalmasını artıran AP-1 ailesindeki c-JUN ve c-FOS üyeleriyle transkripsiyonel olarak işbirliği yaparak, STAR, HSD3B2 ve CYP19A1 PII promotörlerinin etkinleştirilmesini daha da artırabildiğini bulduk. Tüm bunlar, endometrial kanser hücrelerinde steroidojenik gen ifadesinin mekanizmalarına dair yeni içgörüler sağlayarak, tümör hücreleri tarafından estradiol biyosentezinin düzenlenmesine dair bir anlayış sunmaktadır.


Dietary factors in chronic inflammation: food tolerances and intolerances of a New Zealand Caucasian Crohn's disease population.

Diyet, enflamatuar bağırsak hastalığı (CD) semptomlarında önemli bir rol oynadığı bilinmektedir. Tek bir diyetin tüm bireylere uygun olmadığı göz önüne alındığında, çoğu CD hastası zararlı veya faydalı etkileri olan gıdalar hakkında farkındalığa sahiptir. Bu çalışma, CD semptomları açısından gıdaları sınıflandırmayı amaçlamaktadır, Yeni Zelanda'daki bir Kaftan nüfusunda. Yeni Zelanda'daki iki farklı merkezden 446 kişi bu çalışmaya dahil edildi. Geniş kapsamlı bir diyet anket formu (15 grupta 257 gıda maddesi) kendilerinin bildirdiği diyet toleranslarını ve intoleranslarını kaydetti. Her gıda grubunun içinde, gıdalara verilen yanıtlarda istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar vardı. İki boyutlu grafik özeti, gıdaların yararlı veya zararlı olma olasılığına göre sınıflandırılmasına olanak sağladı. Birkaç gıda maddesi sık sık faydalı olarak kabul edilir, bunlar arasında beyaz balık, somon ve ton balığı, glütensiz ürünler, yulaf, muz, haşlanmış patates, tatlı patates (kumara), kabak, soya sütü, keçi sütü ve yoğurt bulunur. Genellikle zararlı olarak kabul edilen gıdalar arasında portakal, acı biber veya acı biber sosu, mısır ve mısır ürünleri, fıstık, krema, salam, baharatlı yiyecekler, kola içecekleri, yüksek kalorili içecekler, bira ve kırmızı şarap bulunur. Birkaç gıda maddesi için, bir grupta faydalı olan aynı madde, diğerlerinde zararlı olarak kabul edilir; özellikle soya sütü, keçi sütü, yoğurt, yulaf, kiwifruit, kuru üzüm, elma, brokoli, lahana, keten tohumu, kabak tohumu, güneş çiçek tohumu, zencefil ve zencefil ürünleri, sığır eti, kuzu eti, karaciğer ve yağlı balık. Tüm CD hastalarının kaçınması gereken belirli bir gıda grubu tanımlamak mümkün olmadı. Zararlı öğelerin geniş yelpazesi, diyetle remisyonun sürdürülmesinin zor olabileceğini ve önemli sayıda gıdanın dışlanmasını gerektirebileceğini göstermektedir. Kişiselleştirilmiş diyetler bu kişilere özellikle önemli olabilir.


Age as a risk factor for thrombocytopenia and anaemia in children treated for acute uncomplicated falciparum malaria.

## Arka Plan ve Amaçlar
Anemi, sıtmaya sahip çocuklarda yaygın olarak gözlemlenmektedir, ancak sıtmayla ilişkili lökosit ve trombosit sayısında anormalliklerle ilgili raporlar tutarsızdır. Bu çalışma, akut basit sıtmanın çocuklarında kan parametrelerinin yaş, cinsiyet, parazit yoğunluğu ve vücut sıcaklığı üzerindeki etkisini incelemiştir.

## Yöntemler
Akut basit sıtmanın çocuklarında kan parametreleri belirlenmiş ve bu parametreler yaş, cinsiyet, vücut sıcaklığı ve parazit yoğunluğu ile ilişkilendirilmiştir. İstatistiksel analiz, SAS 9.1 kullanılarak yapılmıştır.

## Sonuçlar
Çalışmaya 695 akut basit sıtma hastası katılmıştır. Ortalama yaş 51,7 ay (+/- 33,8) idi. Sunumda, hastaların %43,8'inde anemi gözlemlenmiştir ve 5 yaşın altındaki çocuklar, daha yaşlı çocuklara kıyasla önemli ölçüde daha düşük bir hematokrit seviyesine sahipti (28,4% +/- 4,8 vs 32,8% +/- 4,8) (p <0,001), ancak 14. ve 28. günlerde hematokrit seviyeleri arasında anlamlı bir fark yoktu. Cinsiyetler arasında bir fark yoktu. Lökositoz, lökopeni'den daha sık görülüyordu (9,5% vs 3%). Trombositopeni, kayıtlı hastaların %59,3'ünde tespit edildi. Trombositopenisi olan hastaların yarısından fazlası 28. günde iyileşmişti. Temel trombosit sayısı, 14. gün (r = 0,6, p < 0,0001) ve 28. gün (r = 0,2, p = 0,0015) ile ve 28. gündeki hematokrit ile (r = 0,12, p = 0,00197) ilişkiliydi. Trombosit sayısı, vücut sıcaklığı, parazit yoğunluğu ve lökosit sayısıyla ilişkili değildi. Hematokrit, yaşla (r = 0,4, p < 0,0001) ilişkiliydi, ancak parazit yoğunluğu veya vücut sıcaklığıyla ilişkili değildi. Lök


Discovery of endogenous catecholamines in lymphocytes and evidence for catecholamine regulation of lymphocyte function via an autocrine loop.

Kanıtlar, tek limfositlerde ve T- ve B-hücre klonlarının ekstraktlarında katekolaminler ve metabolitlerinin varlığını elde etmek için kapılı elektroforesiz ve elektrokimyasal algılama kullanılarak sağlanmıştır. Tirozin hidroksilazın farmakolojik inhibisyonu, gözlemlenen katekolamin seviyelerinde azalmaya neden olur, bu da limfositlerin katekolamin sentezi yaptığını düşündürmektedir. Hücre içi dopamin seviyeleri, ekstra-hücre dopaminıyla artar, bu da bir hücre alım mekanizmasını gösterir. Ayrıca, ya dopamin ya da dopamin öncüsü L-dihidroksifenilalanin ile inkübasyon, limfosit proliferasyonu ve farklılaşmasında doz bağımlı bir inhibisyonu sonuçlandırır. Bu sonuçlar birlikte, limfositlerin kendi aktiviteleri üzerinde aşağı düzenleyici bir otokrin döngüsünün varlığını düşündürmektedir.


Structure-based drug design identifies polythiophenes as antiprion compounds

Prionlar, tedavisi olmayan bulaşıcı spongiform ensefalopatileri (BSE) neden olur. Prionlar, hücresel prion proteini (PrPC) nin yanlış katlanmış ve toplanmış bir formu olan PrPSc'den oluşur. Biz, düzenli protein toplanmalarının istikrarı için bağlanan ve sabitleyen luminesanslı konjuge politiofenler (LCP'ler) in antiprion özelliklerini araştırıyoruz. Prion enfeksiyonlu farelerin beyinlerine osmotik minipomplar aracılığıyla kütüphane olarak çeşitli yapısal LCP'ler uygulayarak, en az beş tiofen halkası içeren karboksil yan gruplar düzenli aralıklarla bulunan antiprion aktivitesi gerektirdiğimizi bulduk. Katı hal nükleer manyetik rezonans analizleri ve moleküler dinamik simülasyonları, aniyonik yan zincirlerin model prionların tamamlayıcı, düzenli aralıklarla bulunan kationik amyloid kalıntılarıyla etkileşime girdiğini ortaya koydu. Bu bulgular, LCP'ler ve protein toplanmaları arasındaki etkileşimi yöneten yapısal kuralları çıkarmamıza izin verdi ve daha sonra bu kurallara dayanarak optimize edilmiş bağlanma için yeni bir LCP seti tasarladık. Yeni LCP seti, prion enfeksiyonlu farelerde güçlü önleyici ve terapötik potansiyele sahipti, lider bileşik hayatta kalma süresini %80'den fazla uzattı ve hem fare hem de hamster prionlarına karşı aktivite gösterdi, ayrıca farelere intraperitoneal uygulama ile de etkili oldu. Bu sonuçlar, anormal protein toplanması hastalıkları, örneğin prion hastalığı için yararlı olabilecek bileşiklerin hedefli kimyasal tasarımının uygulanabilirliğini göstermektedir.


Comparisons of patient and physician expectations for cancer survivorship care.

AMAÇ: Kanser hayatta kalma bakımı konusunda hastalar ve doktorları ile birincil bakım sağlayıcıları (PCP'ler) ve onkologlar arasında beklentileri karşılaştırmak. YÖNTEMLER: Hayatta kalanlar ve doktorları, birincil kanser takipinde doktor katılımı, diğer kanserler için tarama, genel önleyici sağlık ve komorbidilerin yönetimi konusunda beklentilerini değerlendirmek için anket yapıldı. SONUÇLAR: 992 uygun hastadan ve 607 doktorun anketine katıldı, bunlardan 535'i (54%) ve 378'i (62%) değerlendirilebilir durumdaydı. Doktor yanıt verenlerin arasında, 255'i (67%) PCP'ler ve 123'ü (33%) onkologlar idi. Hastalar ile onkologları karşılaştırıldığında, diğer kanserler için tarama konusunda beklentiler büyük ölçüde tutarsızdı (anlaşma oranı %29), hastalar önemli ölçüde daha fazla onkolog katılımı bekliyordu. Hastalar ve PCP'leri arasında, birincil kanser takipinde beklentiler en çok uyumsuzdu (anlaşma oranı %35), PCP'ler bu bakımın daha büyük bir bölümünü üstlenmeleri gerektiğini belirtti. Hastalar ve PCP'leri arasındaki beklentiler, hastalar ve onkologları arasındaki beklentilerden genellikle daha uyumlu idi. PCP'ler ve onkologlar, birincil kanser takipinde, kanser tarama ve genel önleyici sağlık (saygı oranları sırasıyla %3, %44 ve %51) konusunda yüksek tutarsızlıklar gösterdi. Birincil kanser takipinde, hem PCP'ler hem de onkologlar, bu görevin önemli bir sorumluluğunu üstlenmeleri gerektiğini belirtti. SONUÇ: Hastalar ve doktorlar, PCP'ler ve onkologlar arasında kanser hayatta kalma bakımı konusunda tutarsız beklentilere sahiptir. Doktor rollerine ve sorumluluklarına dair belirsizlikler, bakım eksikliklerine yol açabilir, bu da kanser yönetimi içinde hayatta kalma bakımı planlamasının standart bir bileşen olması gerektiğine işaret eder.


MHC class I antigen presentation: learning from viral evasion strategies

Hücre yüzeyinde MHC sınıf I molekülleri tarafından lenfositlere gösterilen peptidler, ev sahibine istilacı patojenlere karşı korunmak için önemli bir gözetim mekanizması sağlar. Bununla birlikte, virüsler de çeşitli aşamalarda MHC sınıf I antijen sunum yolunu engellemek ve viral peptitlerin gösterimini önlemek için zarif stratejiler geliştirmiştir. Bu inceleme, viral bağışıklık kaçınma mekanizmalarının aydınlatılmasının, virüs-ev sahibi etkileşimleri anlayışımızı ilerletmek ve MHC sınıf I sunum yolunun yanı sıra diğer hücresel yollar hakkında bilgimizi geliştirmek için ne kadar önemli olduğunu vurgular.


T cell receptor-proximal signals are sustained in peripheral microclusters and terminated in the central supramolecular activation cluster.

T hücre reseptörü (TCR) sinyalleşmesi mikro kümelerde başlatılır ve devam eder; ancak, TCR'nin zengin olduğu merkezi üst düzey aktivasyon kümesi (cSMAC) içinde de sinyalleşmenin gerçekleşip gerçekleşmediği bilinmemektedir. Gösterdik ki, mikro kümelerin birleşmesiyle oluşan cSMAC, mikro kümelerden daha fazla CD45 içerir ve lizobisfosfatidik asit, ubiquitinli membran proteinlerinin parçalanması için ilişkili bir lipit açısından zengin bir bölgedir. TCR yoluyla kalsiyum sinyalleşmesi, anti-MHCp tedavisiyle 2 dakika içinde ve latrunkulin-A tedavisiyle 1 dakika içinde engellendi. cSMAC içindeki TCR-MHCp etkileşimleri, bu bozulmalardan 10 dakika boyunca hayatta kaldı ve bu nedenle sinyalleşmeyi sürdürmek için yeterli değildi. TCR mikro kümeleri de anti-MHCp ve latrunkulin-A tedavilerine karşı dirençliydi. Öneriyoruz ki, TCR sinyalleşmesi, istikrarlı mikro kümeler tarafından desteklenir ve cSMAC içinde sonlandırılır, bu yapıdan TCR'ler parçalanmak için sıralanır. Çalışmalarımız, TCR sinyalleşmesinde F-aktinin mikro küme oluşumundan öte bir rol oynadığını ortaya koymaktadır.


The role of red cell distribution width in the prognosis of patients with gastric cancer.

# Arka Plan
Kırmızı kan hücresi dağılım genişliği (RDW), çeşitli kanser türlerinde prognoz tahmininde güvenilir bir tahminci olarak bildirilmiştir, ancak şimdiye kadar, bildiğimiz kadarıyla, mide kanseri hastalarında RDW'nin prognozik değerinin araştırılmadığını belirtmek gerekir.

# Amaç
Mide kanseri hastalarında kırmızı kan hücresi dağılım genişliği (RDW) ile prognoz tahminindeki rolünü araştırmak istedik.

# Yöntemler
Son beş yıllık çalışma döneminde cerrahi tedaviye uygun tüm mide kanseri hastaları (n= 172, 110 erkek/62 kadın) değerlendirildi. Demografik veriler, ön operatif RDW seviyeleri, tümör özellikleri (erken evre: I ve II, ileri evre: IIIA-B-C), hastalık özgürlüğü (DFS) ve genel hayatta kalma (OS) verileri geriye dönük olarak incelendi. Hastalar, yüksek RDW grubunda (RDW ≥ 16, n= 62) veya düşük RDW grubunda (RDW < 16, n= 110) olarak sınıflandırıldı.

# Sonuçlar
Her iki grubun genel ve postoperatif 60. günlerdeki ölüm oranları sırasıyla %55 ve %14 olarak belirlendi. RDW ile ölüm arasında sınırda anlamlı bir ilişki (0.063) gözlemlendi. Ön operatif RDW seviyeleri, kısa vadeli ölüm olan hastalarda anlamlı olarak daha yüksekti (17.9 ± 4.3 vs. 16 ± 3.2, p= 0.015). Yüksek RDW grubunda ileri mide kanseri vakalarının oranı anlamlı olarak daha yüksekti (75 vs. 51%, p= 0.002), DFS (0.035) ve OS (p= 0.04) ise daha düşüktü.

# Sonuç
Yüksek RDW değerlerine sahip hastalarda ileri kanser vakalarının sıklığı yüksekti. Yüksek RDW değerleri, kısa vadeli ölümle güçlü bir ilişki içindeydi, ancak genel hayatta kalma ile sadece sınırda bir ilişki gözlemlendi.


Vascular responsiveness in isolated perfused kidneys of diabetic hypertensive rats.

# Amaç: Bu çalışmanın amacı, diyabet ve hipertansiyonun çeşitli vaskokonstriktör ve vaskodilatör ajanlara karşı yanıtlarda eklemsel etkileri olup olmadığını araştırmaktı. Bu, streptozotokin (STZ) ile diyabetli Wistar-Kyoto (WKY) fareleri ve diyabetli sıçan hipertansiyonu (SHR) farelerinden izole edilmiş perfüze edilmiş böbreklere uygulanarak gerçekleştirildi.

# Yöntemler: SHR ve WKY fareleri, 12 haftalık yaşta yanak damarına 55 mg/kg STZ'nin intravenöz enjeksiyonu ile diyabetli hale getirildi. Sekiz hafta sonra, böbrekler izole edildi ve fizyolojik tuz çözeltisi ile sol böbrek arterinden perfüze edildi. Böbrek perfüzyon basıncı sürekli olarak ölçüldü. Çeşitli vaskokonstriktör ve vaskodilatör ajanlar için konsantrasyon-yanıt eğrileri çizildi.

# Sonuçlar: Hem diyabet hem de hipertansiyon durumu, ıslak böbrek ağırlığının artmasıyla ilişkilendirildi. Renal arter sistemin fenilefrin (PhE), serotonin (5-HT) ve angiotensin II (Ang II) gibi vaskokonstriktör ajanlara karşı kasılma yanıtları, hem maksimum perfüzyon basıncındaki artış (mmHg) hem de duyarlılık (log EC50) açısından diyabetli WKY farelerinin hazırlamalarında normoglikemik WKY farelerinin hazırlamaları ile aynıydı. Hem PhE hem de Ang II'ye karşı maksimum kasılma yanıtları, SHR'lerin böbreklerinde normotansif kontrollerine kıyasla güçlendirilmişti, ancak aynı anda meydana gelen diyabet bu duyarlılığı engelledi. 3 x 10(-6) mol/l PhE ile ön kasılmadan sonra, hem endotel bağımlı (metakolin) hem de endotel bağımsız (sodyum nitroprussid) vaskodilatör ilaçlar, bu dört hayvan grubu için aynı vaskodilatör yanıtı gösterdi.

# Sonuç: STZ ile diyabetli WKY fareleri ve SHR'lerden izole edilmiş perfüze edilmiş böbreklere, izole edilmiş diyabetin çeşitli uyaranlara karşı vaskokonstriksiyonu etkile


DNA replication is required To elicit cellular responses to psoralen-induced DNA interstrand cross-links.

DNA iç zincir çapraz bağları (ICL'ler) tanıtıldıktan sonra, memeli hücreler 4N DNA içeriğine sahipken kromozom kırılması veya hücre döngüsü gecikmesi gösterir. Bu gecikmenin doğasını daha iyi anlamak için, daha önce G(2)/M tutuklanması olarak tanımlanan gecikmeyi araştırmak amacıyla bir protokol geliştirdik. Eşzamanlı G(1), S ve G(2) hücre popülasyonları, fotoaktif 4'-hidroksimetil-4,5',8-trimetilpsoralen (HMT) ile tedavi edildi ve normal olarak mitoz aşamasına geçen hücreler sayıldı. Ionize radyasyona kıyasla, G(2) aşamasında oluşturulan ICL'ler, G(2)/M tutuklanması, mitotik tutuklanma veya kromozom kırılmasına neden olmadı. Bunun yerine, sonraki S aşamasından geçmek, kromozom kırılığını ve bir sonraki hücre döngüsünde tutuklanmayı tetiklemek için gereklidir. Benzer şekilde, G(1) aşamasında oluşturulan ICL'ler, G(1)/S tutuklanmasına neden olmadı. Sonuç olarak, DNA replikasyonu, psoralen ile oluşturulan ICL'lerden sonra hücre döngüsü tutuklanması ve genomik istikrarsızlık için hücresel yanıtları tetiklemek için gereklidir. İlk insan fibroblastlarında, ICL'ler tarafından tetiklenen 4N DNA içeriğine sahip hücre döngüsü tutuklaması uzun süreli ancak geri dönüştürülebilir. Kinetik analiz, bu hücrelerin yaklaşık 2.500 ICL/genomu, ortalama 11 ICL/genom/saat oranında çıkarabileceğini önerdi.


DNA methylation and healthy human aging

Yaşlanma süreci, hücre ve moleküler seviyelerde bir dizi değişikliğe yol açar, bunlar arasında senescans, telomerin kısalması ve gen ifadesindeki değişiklikler bulunur. Yaşam boyu boyunca epigenetik desenler de değişir, bu da epigenetik değişikliklerin yaşlanma sürecinin önemli bir bileşeni olabileceğini düşündürmektedir. En çok incelenen epigenetik işaret, CpG dinükleotitlerinde metil gruplarının varlığı olan DNA metilasyonudur. Bu dinükleotitler genellikle gen promotörleri yakınında bulunur ve gen ifade seviyeleriyle ilişkilendirilir. Erken çalışmalar, küresel DNA metilasyon seviyelerinin ilk birkaç yıl içinde arttığını ve daha sonra geç yetişkinlikte azalmaya başladığını göstermiştir. Son zamanlarda, mikroarray ve sonraki nesil dizileme teknolojilerinin gelişmesiyle, yaşla birlikte DNA metilasyon değişkenliğinin artığı ve bir dizi spesifik site deseninin belirlendiği gözlemlenmiştir. Ayrıca, belirli CpG sitelerinin yaşla güçlü ilişkili olduğu, bu sitelerin küçük bir sayısıyla yapılan tahmin modellerinin donörün kronolojik yaşını doğru bir şekilde tahmin edebileceği gösterilmiştir. Bu gözlemler, yaşla ilişkili DNA metilasyon değişikliklerine katkıda bulunan iki olguya işaret etmektedir: epigenetik savrulma ve epigenetik saat. Bu incelemede, sağlıklı insan yaşlanmasına ömür boyu odaklanıyoruz ve DNA metilasyonunun dinamiklerini tartışıyoruz, ayrıca genom, çevre ve epigenom arasındaki etkileşimin yaşlanma hızlarını nasıl etkilediğini inceliyoruz. Ayrıca, 'epigenetik yaş'ın belirlenmesinin insan sağlığı üzerindeki etkisini tartışıyoruz ve mevcut ve gelecekteki çalışmalara ilişkin bazı önemli uyarıları özetliyoruz.


Parathyroid hormone-induced E4BP4/NFIL3 down-regulates transcription in osteoblasts.

Paratiroid hormon (PTH), kemik metabolizmasını düzenlemede önemli bir rol oynayan ana düzenleyici, osteoblast plazma zarındaki PTHR1 reseptörünü aktive ederek sinyalleşmeyi başlatır ve birincil yanıt genlerinin transkripsiyonunu tetikler. Daha sonra, transkripsiyon aktivitesi gösteren birincil genler, aşağı akış PTH hedeflerinin ifadelerini düzenler. Osteoblastlarda PTH ile tetiklenen bir birincil gen olarak adenovire E4 promotör bağlayıcı protein/IL-3 tarafından düzenlenen nükleer faktörü (E4BP4) tanımladık. E4BP4, non-osteoblastik hücrelerde baskılama veya aktivasyon yoluyla transkripsiyonu düzenleyen bir bZIP transkripsiyon faktörüdür. Burada rapor ettiğimiz gibi, PTH, osteoblastik hücrelerde E4bp4 mRNA'yı hızlı ve geçici olarak indirdi ve bu indirim protein sentezi gerektirmedi. PTH ayrıca E4BP4 proteini sentezini ve E4BP4'ün bir konsensüs EBPRE'ye bağlanmasını indirdi. E4BP4'ün aşırı ifadesi, EBPRE içeren bir promotör-raporör yapısının aktivitesini inhibe ederken, PTH tedavisi, aynı yapının birincil fare osteoblastlarında aktivitesini zayıflattı. Son olarak, E4BP4'ün aşırı ifadesi, PTH ile tetiklenen bir siklooksijenaz-2 promotör-raporör yapısının aktivitesini inhibe etti. Verilerimiz, E4BP4'ün osteoblastlarda PTH hedef gen transkripsiyonunu bastırmada bir rol oynadığını öne sürüyor.


Molecular basis of synaptic vesicle cargo recognition by the endocytic sorting adaptor stonin 2

Sinaptik iletim, sinaptik vesiküllerin (SV) klatrin-aracılı geri dönüşümüne bağlıdır. Sinaptotagmin gibi seçici SV proteinlerinin içe alınması için nasıl hedeflendiği hala gizemini korumaktadır. Stonins, sinaptotagmin için endositik sıralamaye adanmış evrimsel olarak korunan adaptörlerdir. Verilerimiz, synaptotagmin'in tanınması için stonin 2 veya Caenorhabditis elegans'in ortoloğu UNC-41B'nin moleküler belirleyicilerini ortaya koymaktadır. Etkileşim, synaptotagmin 1'in sitoplazmik alanındaki kümeler halinde bulunan temel amino asitlerle stonin 2'nin mu-homoloji alanındaki bir beta ipliği arasındaki doğrudan bir etkileşimi içerir. Stonin 2 beta ipliği içindeki K783, Y784 ve E785'in alanin mutasyonları, mutant stonin proteininin synaptotagmin ile etkileşime girmesini, sinapslarda birikmesini ve synaptotagmin'in içe alınmasını sağlamasını engeller. Sinaptotagmin bağlama yeteneğinden yoksun UNC-41B, C. elegans stonin mutasyonlu hayvanlarda felç kurtarma yeteneğini gösteremediği için, stonin tarafından SV yükü tanınma mekanizmasının solucanlar ve memeliler arasında korunduğunu göstermektedir.


Size separation of circulatory DNA in maternal plasma permits ready detection of fetal DNA polymorphisms.

ARKA PLAN Analiz, anne kanındaki plazmada fetüs DNA'sı, özellikle RHD veya Y kromozomuna özgü diziler gibi anne genomunda bulunmayan fetüs genetik özelliklerinin analizi için yeni bir yöntem olarak son zamanlarda sunulmuştur. Bugüne kadar, diğer fetüs genetik özelliklerinin analizi, kan dolaşımında anne DNA dizilerinin baskın varlığı nedeniyle daha sorunlu olmuştur. Fetal ve anne kan dolaşımındaki DNA'nın farklı biyokimyasal özelliklerini ayırt edip edemeyeceğimizi inceledik. YÖNTEM Plazma DNA'sı, agaroz jel elektroforesisi ile incelendi. Boyut ayrıştırılmış parçalardaki fetüs ve anne DNA oranları, gerçek zamanlı PCR ile ölçüldü. Paternal ve maternal olarak mirası olan fetüs genetik özelliklerinin belirlenmesi, yüksek polimorfik kromozom 21'e özgü mikrosatellit işaretçileri kullanılarak incelendi. SONUÇLAR Kan dolaşımındaki DNA'nın boyut ayrıştırması, hücre dışı fetüs DNA'sının büyük kısmının yaklaşık 0.3 kb moleküler boyuta sahip olduğunu gösterdi, oysa anne tarafından gelen diziler ortalama olarak 1 kb'den daha büyüktü. Anne plazma örneklerinden boyut ayrıştırılmış DNA'nın (</=0.3 kb) analizi, hem anne hem de anne tarafından mirası olan mikrosatellit işaretçilerinin kolayca tespit edilmesini sağladı. SONUÇ Kan dolaşımındaki fetüs DNA'sı, yaklaşık 0.3 kb'den küçük parçaların boyut seçimi ile zenginleştirilebilir. Bu seçim, hem anne hem de anne tarafından mirası olan DNA polimorfizmlerinin analizini kolaylaştırır.


The intravascular volume effect of Ringer's lactate is below 20%: a prospective study in humans

GİRİŞ Isotonik kristaloidler, perioperatif sıvı yönetimindeki merkezi bir rol oynar. Isotonik kolloid hazırlamaları (örneğin, insan albumin veya hidroksietil nişasta), şiddetli kan kayıplarını telafi etmek için infüze edildiğinde neredeyse tamamen intravasküler kalır. Son veriler, kristaloidlerin de intravasküler hacim etkisinin karşılaştırılabilir olduğunu göstererek, bazen önerilen kolloidlerin hipovolemi tedavisindeki avantajını sorguladı. Ancak genel fizyolojik bilgi ve klinik deneyim, bunun tersini öne sürüyor.

YÖNTEMLER Prospektif bir çalışmada, çift izleyici kan hacmi ölçümleri, on sağlıklı yetişkin kadınlarda normovolemik hemodilüsyon öncesi ve sonrası gerçekleştirildi. Çekilen kan hacminin üç katını Ringer laktat ile değiştirdiler. Oluşan eksiklikler, yarı haciminde 20% insan albumin ile telafi edildi ve ardından kan hacmi daha da değerlendirildi. Ölçümlerdeki anlamlılık için, Fisher'a göre tekrarlı ölçümler için varyans analizi (ANOVA) yapıldı. Anlamlı sonuçlar gösterilirse, tek tek ölçümler için Student'a göre eşleştirilmiş t testleri uygulandı. P < 0.05 anlamlı olarak kabul edildi.

SONUÇLAR Toplam 1.097 ± 285 ml tam kan çekildi (641 ± 155 ml/m² vücut yüzeyi alanı) ve aynı anda 3.430 ± 806 ml Ringer laktat ile değiştirildi. Tüm hastalarda, hemodilüsyon sonrası kan hacminde anlamlı bir azalma (-459 ± 185 ml; P < 0.05) görüldü, ancak önemli hemodinamik değişiklikler olmadı ve interstisyal su içeriğinde anlamlı bir artış (+2.157 ± 606 ml; P < 0.05) görüldü. Ringer laktatın hacim etkisi %17 ± 10 idi. Bu durumda 20% insan albuminin 245 ± 64 ml'lik infüzyonu, kan hacmini temel değerlere geri getirdi, hacim etkisi %184 ± 63 idi.

SONUÇLAR Isotonik kristaloidlerin, kalp-


Fibroblast Growth Factor 21 Prevents Atherosclerosis by Suppression of Hepatic Sterol Regulatory Element-Binding Protein-2 and Induction of Adiponectin in Mice

ARKA PLAN Fibroblast büyüme faktörü 21 (FGF21), glikoz ve lipit metabolizması ve insülin duyarlılığı üzerinde çok yönlü etkilere sahip bir metabolik hormondur. Hem peroksizom proliferatörü etkinleştirici reseptör α hem de γ'nin, her ikisi de lipit düşürmede ve insülin duyarlılığını artırmada kullanılan aktivasyoncuları olarak işlev görür. Bununla birlikte, FGF21'in kardiyovasküler sistemdeki rolü hala belirsizdir. YÖNTEM VE SONUÇLAR FGF21'in aterosklerozdaki rolleri, apolipoprotein E(-/-) farelerinde FGF21 eksikliği ve rekombinan FGF21'in etkisinin değerlendirilmesiyle araştırıldı. FGF21 eksikliği, apolipoprotein E(-/-) farelerinde aterosklerotik plak oluşumunda belirgin bir kötüleşmeye ve erken ölüme neden olur, bu da hipoadiponektinemi ve şiddetli hiperkolesterolemiyle birlikte görülür. FGF21'in takviyesi, apolipoprotein E(-/-) farelerinde aterosklerozu 2 bağımsız mekanizma yoluyla korur: adipositlerden adiponektin üretimini tetikleyerek, bu da damarlarda yeni intima oluşumunu ve makrofaj iltihabını engeller ve karaciğerde sterol düzenleyici element bağlayıcı protein 2 (SREBP-2) transkripsiyon faktörünün ifadesini baskılayarak, bu da kolesterol sentezini azaltır ve hiperkolesterolemiyi hafifletir. Kronik adiponektin tedavisi, FGF21 eksikliği olan apolipoprotein E(-/-) farelerinde aterosklerozu kısmen tersine çevirir, ancak hiperkolesterolemi üzerinde belirgin bir etkisi yoktur. Öte yandan, FGF21'in kolesterol düşürücü etkileri, karaciğerde SREBP-2 ifadesiyle engellenir. SONUÇLAR FGF21, karaciğer, adipoz dokusu ve damarların çok organlı çapraz konuşmasını hassas bir şekilde düzenleyerek aterosklerozun önlenmesine yardımcı olur.


VARNA: Interactive drawing and editing of the RNA secondary structure

VARNA, otomatik RNA ikincil yapı çizimi, görselleştirme ve etiketleme için tasarlanmış bir araçtır ve web sunucuları ve veritabanları için eşlik yazılımı olarak hizmet eder.

Özellikleri:

VARNA, dört çizim algoritmasını uygular, klasik formatlarda (dbn, ct, bpseq ve RNAML) girdi/çıkış destekler ve çizimi beş resim formatında dışa aktarır: piksel tabanlı (JPEG, PNG) veya vektör tabanlı (SVG, EPS ve XFIG). Ayrıca, elde edilen çizimin manuel modifikasyonu ve yapısal etiketlemesini, web sunucusu içinde etkileşimli nokta ve tıklama yaklaşımı veya komut satırı argümanları aracılığıyla sağlar.

Kullanım:

VARNA, GPLv3.0 lisansı altında yayınlanan ücretsiz bir yazılımdır ve http://varna.lri.fr adresinde mevcuttur.

Ek Bilgiler:

Ek veriler Bioinformatics çevrimiçi sitesinde mevcuttur.


C-reactive protein decreases interleukin-10 secretion in activated human monocyte-derived macrophages via inhibition of cyclic AMP production.

**Amaç**: C-reaktif protein (CRP), bir kardiyovasküler risk işaretçisi, aterosklerozda da rol oynayabilir. Aterosklerotik plaklar CRP ve ana anti-enflamatuar sitokin olan interleukin (IL)-10 ifade eder. IL-10 eksikliği lezyon oluşumunu artırırken, IL-10'un verilmesi lezyonları azaltır. İnsan monositlerden türetilen makrofajlarda (HMDM) lipopolisakkarit (LPS) ile indüklenen IL-10 salınımının etkisini test ettik.

**Yöntem ve Bulgular**: HMDM'leri CRP ile inceltmek, LPS ile indüklenen IL-10 mRNA'sı ve hücre içi ve salınan IL-10 proteinini ve IL-10 mRNA'sını istikrarsızlaştırarak önemli ölçüde azalttı. Ayrıca, CRP tek başına HMDM'lerden IL-8, IL-6 ve tumor nekroz faktörü salınımını artırdı ve LPS ile indüklenen bu sitokinlerin salınımını inhibe etmedi. Fc gamma reseptörü I antikorları, CRP ile medi edilen IL-10 inhibisyonunu önemli ölçüde tersine çevirdi. CRP, hücre içi cAMP'i, fosfatlı cAMP yanıt öğesi bağlayıcı protein (pCREB) ve adenil siklas aktivitesini önemli ölçüde azalttı. cAMP agonistleri, CRP ile medi edilen IL-10 inhibisyonunu tersine çevirdi. THP-1 hücrelerinde vahid tip ve konstitütif olarak aktif CREB'in aşırı ifadesi, CRP'nin LPS ile indüklenen IL-10 seviyeleri üzerindeki inhibisyon etkisini azalttığını gösterdi. CRP ayrıca hemoglobin:haptoglobin ile indüklenen IL-10 ve heme oksijenaz-1'i de inhibe etti. Ayrıca, insan CRP'nin farelere uygulanması, IL-10 seviyelerinde önemli bir azalma sağladı.

**Sonuç**: Bu çalışma, CRP'nin IL-10'u azaltarak anti-enflamatuar/pro-enflamatuar dengeyi bozduğunu ve aterosklerozda önemli bir rol oynayan enflamasyonu artırdığını gösteren yeni kanıtlar sunmaktadır.


The DNA polymerase activity of Pol ε holoenzyme is required for rapid and efficient chromosomal DNA replication in Xenopus egg extracts

DNA polimerizörü ε (Pol ε), ökaryotik hücrelerde DNA replikasyonu, onarım ve hücre döngüsü kontrol noktaları kontrolünde rol oynar. Replikatif Pol α ve Pol δ'nin kromozomal DNA replikasyonundaki rolleri nispeten iyi anlaşılmış ve iyi belgelenmiştir, ancak Pol ε'nin kromozomal DNA replikasyonundaki kesin rolü iyi anlaşılmamıştır. Bu çalışma, Xenopus yumurta özü DNA replikasyon sistemini kullanarak Pol ε'nin replikatif rollerini daha da açıklığa kavuşturmayı amaçlamaktadır. Önceki çalışmalar, Pol ε'nin yokluğunda Xenopus yumurta özü ekstraktlarında kromozomal DNA replikasyonunun başlangıç zamanlaması ve uzantısının belirgin şekilde bozulduğunu, replikatif ara ürün ve ürünlerin birikiminin azaldığını göstermiştir. Bu çalışma, Pol ε holoenziminin Pol ε'nin yokluğundaki ekstraktlara eklendiğinde normal replikasyonun geri kazanıldığını, ancak Pol ε'nin polimerazsız formlarının, örneğin polimeraz nokta veya silme mutantları veya eksik enzim komplekslerinin eklenmesiyle geri kazanılmadığını göstermektedir. Ayrıca, Pol ε holoenziminin GINS, Cdc45p ve Cut5p ile doğrudan etkileşimde bulunduğuna dair kanıtlar da sunulmaktadır, her biri ökaryotik hücrelerde kromozomal DNA replikasyonunun başlangıç aşamasında önemli bir rol oynar. Bu sonuçlar, Pol ε holoenziminin DNA polimeraz aktivitesinin Xenopus yumurta özü ekstraktlarında normal kromozomal DNA replikasyonu için temel bir rol oynadığını göstermektedir. Bu, daha yüksek ökaryotlarda kromozomal DNA replikasyonu için Pol ε holoenziminin DNA polimeraz aktivitesinin esastır, bu da mayalarda farklıdır.


DAF-16/FOXO employs the chromatin remodeller SWI/SNF to promote stress resistance and longevity

Organizmler sürekli stres ve yoksunluklarla karşı karşıya kalır ve hayatta kalmak için adaptif yanıtlar vermeleri gerekir. Forkhead box O (FOXO) transkripsiyon faktörü DAF-16 (daha sonra DAF-16/FOXO olarak anılacaktır), bu yanıtlarda merkezi bir bağlantı noktası olsa da, onun hedef genlerini nasıl düzenlediği konusunda çok az bilgi vardır. *Caenorhabditis elegans*'ta DAF-16/FOXO bağlanma ortaklarını proteomik olarak tanımlamak ve daha sonra RNA müdahalesi ile işlevsel değerlendirmeleri yapmak, birkaç DAF-16/FOXO kofaktörünü aday gösterdi, bunlardan en önemlisi kromatin yeniden düzenleyici SWI/SNF'dir. DAF-16/FOXO ve SWI/SNF bir kompleks oluşturur ve küresel olarak DAF-16/FOXO hedef promotörlerinde ko-yerleşir. Gösteriyoruz ki, özellikle gen etkinleştirmesi için, DAF-16/FOXO, SWI/SNF'ye bağımlıdır, bu da SWI/SNF'nin hedef promotörlerine rekrut edilmesini kolaylaştırır ve yerel kromatin yeniden düzenlemesi yoluyla transkripsiyonu aktive eder. Hayvan için, bu, DAF-16/FOXO ile ilişkili süreçlerde SWI/SNF'nin kritik bir rolüne işaret eder, özellikle daür oluşumunda, stres direncinde ve ömrün teşvikinde. Bu nedenle, DAF-16/FOXO ile ilişkili transkripsiyonel düzenlemenin mekanizmalarına dair içgörüler sunuyoruz ve ATP bağımlı kromatin yeniden düzenlemesi ile ömür düzenlemesi arasında kritik bir bağlantı kuruyoruz.


Association of type and location of BRCA1 and BRCA2 mutations with risk of breast and ovarian cancer.

ÖNEMLİLİK BRCA1 veya BRCA2'de (BRCA1/2) belirli mutasyonların kanser riskiyle ilişkisi hakkında sınırlı bilgi vardır.

HEDEF BRCA1/2 taşıyıcılarında mutasyonlara özgü kanser risklerini belirlemek.

YÖNTEM, KONUM VE KATILIMCILAR: 1937 ve 2011 yılları arasında (ortalama 1999) tespit edilen ve BRCA1 veya BRCA2'de hastalıkla ilişkili mutasyon taşıyıcısı olarak bulunan kadınları içeren gözlem çalışması. Uluslararası örneklem, 33 ülkede 6 kıtada 55 merkezden 19.581 BRCA1 mutasyonu taşıyıcısı ve 11.900 BRCA2 mutasyonu taşıyıcısını içeriyordu. Mutasyon türü, işlevi ve nükleotit konumu temelinde kanser riskleri için tehlike oranları (HR) tahmin ettik. Ayrıca, meme ve yumurtalık kanseri tehlike oranları arasındaki ilişkiyi gösteren RHR'yi (relatif tehlike oranı) tahmin ettik. RHR değeri 1'den büyükse meme kanseri riski daha yüksektir; 1'den küçükse yumurtalık kanseri riski daha yüksektir.

TEHLİKELER: BRCA1 veya BRCA2 mutasyonları.

ANA SONUÇLAR VE ÖlÇÜLER: Meme ve yumurtalık kanseri riskleri.

BRCA1 mutasyonu taşıyıcıları arasında, 9052 kadın (46%) meme kanseri tanısı aldı, 2317 (12%) yumurtalık kanseri, 1041 (5%) hem meme hem de yumurtalık kanseri ve 7171 (37%) kanser olmadan. BRCA2 mutasyonu taşıyıcıları arasında, 6180 kadın (52%) meme kanseri tanısı aldı, 682 (6%) yumurtalık kanseri, 272 (2%) hem meme hem de yumurtalık kanseri ve 4766 (40%) kanser olmadan. BRCA1'de, c.179 ile c.505 arasında (BCCR1; RHR = 1.46; 95% CI, 1.22


Endogenous bone marrow MSCs are dynamic, fate-restricted participants in bone maintenance and regeneration.

Mesenkimal kök hücreler (MSCs), yaygın olarak in vitro işlevleri ile tanımlanır, ancak ikamet ettikleri yerdeki işlevleri az tanımlanmış olmasına rağmen klinik uygulamaya girerler. Burada, osteoblastik hücreleri kısa ömürlü ve çoğalmayan, kırık iyileşmesi sırasında yeni osteoblastlar tedarik eden kemik iliği kökenli, Mx1(+) stromal hücrelerden yenilenme gerektiren, "MSC" özelliklerine sahip hücreler olarak tanımlayan genetik pulse-chase deneylerimizi rapor ediyoruz. Bu hücreler doku stresine yanıt verir ve yaralanma yerlerine göç eder, yeni kemik üretir. Tek hücre nakli, hem kök hücre işlevini korur hem de osteoblastlara farklılaşır, yeni kemik üretir. Yerel ve sistemik translokasyon ve seri nakle yeteneğine sahiptirler. Bu hücreler, in vitro'da mevcut MSC tanımları ile uyumludur, ancak canlı ve yetişkin hayvanlarda osteojenik kısıtlıdırlar. Bu nedenle, kemik iliği kökenli MSC'ler, Mx1(+) popülasyonu ile birlikte, yüksek hücre değiştirme taleplerini karşılayan, kader kısıtlı potansiyele sahip dinamik ve stres duyarlı bir kök/öncü hücre popülasyonu olabilir.


Dscam and DSCAM: complex genes in simple animals, complex animals yet simple genes.

Cadherinler ve immünoglobulin (Ig) proteinleri, çeşitli yüzey reseptörlerinin oluşumuna neden olur, bu reseptörler farklı hücre tutunma molekülleri (CAM'ler) veya sinyal ileten reseptörler olarak işlev görür. Bu işlevler genellikle birbirlerine bağlıdır ve homofilik bağlanma ile birlikte heterofilik etkileşimlerde yüksek bir özgüllük gerektirir. Drosophila reseptörü Dscam, bir dizi önemli biyolojik süreçte rol oynayan homofilik bağlanma özgüllüğü için olağanüstü bir örnektir, örneğin sinir bağlantısı ve doğuştan bağışıklık. Alternatif olarak birleştirilmiş Ig alanlarının kombinasyonu, yaklaşık 18.000 izoforma-özgü homofilik reseptör çiftlerinin oluşmasını sağlar. Dscam'in izoform çeşitliliği, yalnızca eklembacaklılara özgüdür, ancak son genetik analizler, omurgalı DSCAM (Down Sendrom Hücre Tutunma Molekülü) genlerinin sinir bağlantısı altında yatan moleküler işlevlerde ilginç bir koruma ortaya koymuştur. Bu inceleme, farklı türlerde Dscam'in çok yönlü işlevlerini kapsar, sinir gelişimi altında yatan temel işlevlerini vurgulayarak olağanüstü esnekliğini ve korunmasını gösterir. İşlemiz, eklembacaklıların hücre-hücre iletişimi, nöronlarda moleküler öz-tanıma ve doğuştan bağışıklık savunmaları için önemli olan çeşitli yüzey reseptörlerini oluşturmak için benzersiz bir şekilde kullandığı karmaşık alternatif splice genişlemesini tartışır. Son olarak, Dscam ve DSCAM gen yapılarındaki çarpıcı farklılıkları, sinir devre oluşumunun altında yatan moleküler tanıma işlevleriyle uzlaştırmaya yönelik bir hipotez sunuyoruz.


Differential innate immune response programs in neuronal subtypes determine susceptibility to infection in the brain by positive stranded RNA viruses

Beyin nöronlarının mikroorganizma enfeksiyonuna karşı duyarlılığı, klinik sonucun belirleyici bir faktörü olmasına rağmen, bu kırılganlığı yöneten moleküler faktörler hakkında çok az bilgi vardır. Burada, birkaç pozitif tek iplikli RNA virüsünün çoğalmasına karşı farklı izinlilik gösteren iki nöron türünü gösterdiğimizi belirtmek istiyoruz. Cerebellum granül hücre nöronları ve beyin kabuğu korteksinden nöronlar, benzersiz doğuştan bağışıklık programları sergiler ve ex vivo ve in vivo viral enfeksiyona karşı farklı duyarlılık gösterir. Korteks nöronlarını granül hücre nöronlarında daha yüksek düzeyde ifade edilen genlerle transdüme ederek, farklı nörotropik virüsler karşısındaki antiviral etkileri araştıran üç interferon uyarılmış gen (IFi27, Irg1 ve Rsad2 (aynı zamanda Viperin olarak da bilinir)) belirledik. Ayrıca, ISG'lerin epigenetik durumunun ve mikroRNA (miRNA) ile düzenlenmesinin, granül hücre nöronlarında antiviral yanıtı artırdığını bulduk. Bu nedenle, evrimsel olarak farklı beyin bölgelerinden nöronlar, enfeksiyona karşı izinliliklerini muhtemelen katkıda bulunan benzersiz doğuştan bağışıklık imzalarına sahiptir.


Small-airway obstruction and emphysema in chronic obstructive pulmonary disease.

ARKA PLAN Küçük hava yollarının (çapı 2 mm'den az) kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) hastalığının ana tıkanma noktalarıdır. KOAH'da küçük hava yolu tıkanıklığı ve emfizematöz yıkım arasında bir ilişki olup olmadığını belirlemek istedik. YÖNTEMLER Çok dedektörlü bilgisayarlı tomografi (BT) kullanarak, 78 KOAH hastasında, Global KOAH Girişimi (GOLD) ölçeğine göre çeşitli KOAH evrelerinde, akciğer nakli için KOAH hastalarından alınan izole edilmiş akciğer örnekleri ve kontrol akciğer örnekleri ile karşılaştırdık. Mikro BT ile emfizem derecesini (ortalı doğrusal aralık), terminal bronşolların mililitre başına sayısı ve terminal bronşolların minimum çapları ve kesit alanları ölçüldü. SONUÇLAR Çok dedektörlü BT'de, KOAH hastalarının örneklerinde, kontrol örneklerine kıyasla, 2.0 ile 2.5 mm çapındaki hava yollarının sayısı, GOLD 1. seviye (P=0.001), GOLD 2. seviye (P=0.02) ve GOLD 3 veya 4. seviye (P<0.001) KOAH hastalarında azaldı. GOLD 4. seviye KOAH hastalarından alınan izole edilmiş akciğer örneklerinde Mikro BT, terminal bronşolların toplam kesit alanının %81 ile %99.7'si ve terminal bronşolların sayısının %72 ile %89'u (P<0.001) azaldı. Terminal bronşolların sayısı ve boyutları, emfizematöz yıkımın (ortalı doğrusal aralıkta artan değerler) farklı seviyeleriyle karşılaştırıldığında, KOAH'da emfizematöz yıkımın başlamadan önce terminal bronşolların daralması ve kaybının gerçekleştiği görüldü (P<0.001). SONUÇ Bu sonuçlar, KOAH'da küçük hava yollarının daralması ve kaybolmasının emfizematöz yıkımın başlamadan önce açıklayabileceğini göstermektedir. (Ulusal Kalp, Akciğer ve Kan Enstitüsü ve diğerleri tarafından desteklendi.)


Stepwise Histone Replacement by SWR1 Requires Dual Activation with Histone H2A.Z and Canonical Nucleosome

Histon varyantı H2A.Z içeren nükleozomlar, çoğu ökaryotik promotörlerde yer alır. Bu entegrasyon, korunan SWR1 kompleksi tarafından aracılık edilir, bu kompleks, kanonik nükleozomlardaki histon H2A'yı ATP bağımlı bir şekilde H2A.Z ile değiştirir. Burada, Saccharomyces cerevisiae'deki promotör yakınındaki nükleozomların H2A.Z açısından son derece heterojen olduğunu gösteriyoruz, bunlarda bir, iki veya hiç H2A.Z molekülü içeren nükleozomlar önemli ölçüde bulunur. SWR1 tarafından katalize edilen H2A.Z'nin in vitro'da tek tek ve tek yönlü bir şekilde değiştirilmesi, bir H2A.Z-H2B dimeri zaman zaman, heterotipik nükleozomlar olarak ara ürünler ve homotipik H2A.Z nükleozomları olarak son ürünler üreten bir süreçtir. SWR1'in ATPaz aktivitesi, ardışık histon H2A'nın kovulması olmadan özel olarak H2A içeren nükleozomlar tarafından uyarılır. İlginç bir şekilde, serbest H2A.Z-H2B dimerinin eklenmesiyle ATPaz aktivitesi aşırı uyarılır, nükleozomlardaki H2A-H2B kovulur ve H2A.Z-H2B depolanır. Bu sonuçlar, H2A içeren nükleozom ve serbest H2A.Z-H2B dimerinin hem SWR1 için etkili hem de substrat olarak hareket etmesinin, değiştirme reaksiyonunun özgüllüğü ve sonucunu düzenlediğini öne sürmektedir.


Logic of the yeast metabolic cycle: temporal compartmentalization of cellular processes.

Sürekli, besin kısıtlı koşullarda yetiştirilen mayalı maya, solunum patlamaları şeklinde güçlü, çok periyodik döngüler sergiler. Mikroarray çalışmaları, bu metabolik döngüler sırasında mayanın genomunun yarısından fazlasının periyodik olarak ifade edildiğini ortaya koymaktadır. Ortak bir işlevi olan proteinleri kodlayan genler, benzer zamanlama ifade desenlerine sahiptir ve enerji ve metabolizma ile ilişkili işlevleri belirten genler, olağanüstü güçlü periyodiklikle ifade eğilimindedir. Temel hücresel ve metabolik olaylar, bu metabolik döngüyle senkronize olarak gerçekleşir, bu da basit bir eukariotik hücrenin kritik süreçlerinin zaman içinde bölümlendirildiğini göstermektedir.


Molecular pathways: induction of polyploidy as a novel differentiation therapy for leukemia.

Farklılaştırma terapisi, spesifik hematolojik kanserlere hedeflemek için güçlü bir yöntem olarak ortaya çıkmıştır. En iyi örneklerden biri, akut promyelositik lösemi (APL) tedavisinde tüm trans retinoik asit (ATRA)'nin kullanımıdır, bu da bu spesifik akut myeloid lösemi (AML) biçimini olan hastaların sonuçlarını önemli ölçüde iyileştirmiştir. Diğer AML biçimlerinde farklılaştırma terapisinin nasıl kullanılabileceğini değerlendirirken, megakaryositlerin terminal farklılaştırmasını indükleyen bileşiklerin akut megakaryositik lösemi (AMKL) olarak bilinen megakaryositik AML biçimine etkili terapiler olacağını öngördük. Ayrıca, bu ajanların primer mielofibrozda anormal hematopoetik hücrelerin yükünü azaltacağını ve mielodispastik sendromlarda megakaryositlerin farklılaşmasını değiştireceğini de speküle ettik. Yüksek verimlilikte kimyasal tarama yaklaşımı kullanarak, birçok terminal megakaryosit farklılaştırma özelliğini teşvik eden küçük moleküller belirledik, bunlara poliploidizasyonun indüklenmesi de dahildir, hücrelerin DNA'yı 32N veya daha fazlasına biriktirerek bir süreçtir. Poliploidizasyonun indüklenmesi, hücre döngüsünün bu biçimine giren hücrelerin tekrar bölünmemesi nedeniyle geri dönüşü olmayan bir süreçtir. Bu nedenle, tümör yükünü azaltmak için etkili bir yöntem olacaktır. Poliploidizasyon indükleyicileri gibi aurora kinaz A inhibitörleri için klinik çalışmalar, çeşitli kanserler için geniş bir yelpazede yürütülmektedir, ancak AMKL ve PMF için özel denemeler geliştirilmektedir. Bu yeni farklılaştırma terapisi türü, yakın gelecekte klinik olarak mevcut olabilir. Clin Cancer Res; 19(22); 6084-8. ©2013 AACR.


Dual mutations in the AML1 and FLT3 genes are associated with leukemogenesis in acute myeloblastic leukemia of the M0 subtype

AML'de (akut mieloblastik lösemi) leke oluşumuyla ilişkili olan AML1 transkripsiyon faktöründeki nokta mutasyonları vardır. FLT3 (Fms-like tirosin kinaz 3) genindeki iç çift tekrarlamalar (ITD'ler) ve ikinci tirosin kinaz alanındaki mutasyonlar, AML'deki en sık görülen genetik değişikliklerdir. Bununla birlikte, bu mutasyonlar tek başlarına leke dönüşümü için yeterli görünmemektedir. AML1 ve FLT3 mutasyonlarının leke oluşumuna katkısını değerlendirmek için, AML M0 alt tipinde AML1 mutasyonlarının baskın olarak gözlemlendiği hastaları analiz ettik. 51 hasta arasında, AML1 geninin Runt alanındaki sekiz mutasyon tespit edildi: bir heterosiklik sıyırma mutasyonu normal işlevle birlikte, beş heterosiklik çerçeve kayması mutasyonu ve iki biallelik kesintili veya çerçeve kayması mutasyonu, AML1 aktivitesinin haploinsuffisansı veya tam kaybına yol açtı. Öte yandan, 49 hastadan 10'unda FLT3 mutasyonu vardı. AML1 mutasyonu olan sekiz hastadan beşinde (63%) FLT3 mutasyonunu tespit ettik, ancak AML1 mutasyonu olmayan 41 hastadan beşinde (12%) FLT3 mutasyonu vardı (P=0.0055). Bu gözlemler, azaltılmış AML1 aktivitesinin hücrelerin aktifleştirici FLT3 mutasyonunu kazanma olasılığını artırdığını ve AML M0'da tam dönüşüme yol açan bir ikincil olay olduğunu öne sürmektedir.


Unravelling mechanisms of p53-mediated tumour suppression

p53, tümör baskılama ile ilişkili çeşitli stres sinyallerine yanıt veren kritik bir tümör baskılayıcıdır. Bu, geçici hücre döngüsü duraklaması, hücre yaşlanması ve apoptoz dahil olmak üzere tümör baskılama ile ilişkili belirli hücresel yanıtları düzenler. Ancak, son araştırmalar, bu kanonik hücresel yanıtların p53 tarafından aracılanan tümör baskılama için göreceli önemini sorgulamış ve p53'ün metabolizma, kök hücre bakımı, istilası ve metastaz gibi diğer hücresel süreçleri düzenlemede rollerini vurgulamıştır. Bu Görüş Makalesi'nde, p53'ün klasik işlevleri ve ortaya çıkan p53 tarafından düzenlenen süreçler de dahil olmak üzere tümör baskılamada rollerini tartışıyoruz.


Stem cell-related "self-renewal" signature and high epidermal growth factor receptor expression associated with resistance to concomitant chemoradiotherapy in glioblastoma.

AMAÇ Glioblastomlar, DNA onarımı yetkinliği, çok sayıda düzenlenmemiş moleküler yollar ve son zamanlarda tümör kök hücre benzeri hücrelerin özel biyolojik davranışları nedeniyle terapi direnciyle ünlüdür. Burada, mevcut standart bakım olan eşzamanlı kemoradyoterapi ile temozolomid eklemesine ilişkin tedavi direncine özgü moleküler profillerin belirlenmesini amaçladık.

HASTALAR VE YÖNTEMLER 80 glioblastomanın gen ifadesi profilleri, terapi direnciyle ilişkili olup olmadığını araştırmak için incelendi. Hastalar, temozolomid ile eşzamanlı ve eklemeli radyoterapiyi test eden klinik denemelerde tedavi edildi.

SONUÇLAR Temozolomid ile eşzamanlı kemoradyoterapi alan hastalarda (n = 42; risk oranı = 2.69; %95 güven aralığı, 1.38-5.26; P = .004) kötü bir hayatta kalma ile ilişkili olan, Prominin-1 (CD133) içeren HOX genleri hakim olan bir ifade imzası ortaya çıktı. Bu ilişki, bağımsız bir veri setinde doğrulanabilir. İlginç bir şekilde, HOX kümesi, bir fare lenfoma modelinde son zamanlarda karakterize edilen "kendini yenileme" imzasına (P = .008; Gen Set Zenginliği Analizi) benziyordu. HOX imzası ve EGFR ifadesi, MGMT metilasyon durumunu (bilinen temozolomid faydası için tahmin faktörü) ve yaşı ayarlamış çoklu analizde bağımsız prognostik faktörlerdi. Daha iyi bir sonuç, tümör damarlaşması ve hücre tutunması ve doğal bağışıklık yanıtı gibi tümör-ev sahibi etkileşimi özelliklerini karakterize eden gen kümeleriyle ilişkilendirildi.

SONUÇ Bu çalışma, glioblastomun tedavi direncinde "glioma kök hücresi" veya "kendini yenileme" fenotipinin klinik kanıtlarını ilk kez sunmaktadır. Burada belirlenen direncle ilgili biyolojik mekanizmalar, gelecekteki hedefli terapileri ve ilgili işaretçi gelişimini yönlendirecek ve bireysel tedavi ve hasta seçimi için kişiselleştirilmiş tedavi sağlayacaktır.


Heterogeneity Underlies the Emergence of EGFRT790 Wild-Type Clones Following Treatment of T790M-Positive Cancers with a Third-Generation EGFR Inhibitor.

Rociletinib, üçüncü nesil EGFR inhibitörü, T790M olarak bilinen, çoğu ilk nesil EGFR ilacı direncinin altında yatan kapı bekçi mutasyonu olan akciğer kanserlerinde etkilidir. Rociletinib ilerlemesinde biyopsi yapan hastaları araştırmak için direncin mekanizmalarını keşfetmek amacıyla biyopsi yaptık. Rociletinib başlatımında T790M pozitif kansere sahip 12 hastadan 6'sında, rociletinib direncinde T790-wild-tip biyopsiler vardı. İki T790-wild-tip kanser, küçük hücre akciğer kanseri dönüşümüne uğradı; üç T790M pozitif kanser, EGFR amplifikasyonu kazandı. Tek bir rociletinib öncesi biyopside T790-wild-tip ve T790M pozitif klonların birlikte var olduğunu belgelendirdik. Tedavi öncesi T790M pozitif hücrelerin yüzdesi, rociletinib'e yanıtı etkiledi. Uzun süreli dolaşım kanser DNA (ctDNA) analizi, plazmada EGFR etkinleştirici mutasyonunun artığını ve T790M'in bazı hastalarda rociletinib direncini müjdelediğini, ancak diğerlerinde etkinleştirici mutasyonun artmasına rağmen T790M'in bastırıldığını ortaya koydu. Bu bulgular, tek bir direncin hedeflenen terapilerin kullanıldığında tümör heterojenliğinin rolünü ortaya koymaktadır. Sonuçları daha da iyileştirmek için, T790-wild-tip klonları da hedefleyen kombinasyon rejimlerine ihtiyaç vardır. ÖNEMLİLİK Bu rapor, rociletinib ile tedavi edilen T790M pozitif EGFR mutasyonlu akciğer kanserlerinin yarısının ilerlemede T790-wild-tip olduğunu göstermektedir, bu da T790-wild-tip klonların baskın direnç kaynağı olarak ortaya çıkabileceğini düşündürmektedir. Tümör heterojenliğinin önemli klinik sonuçları olduğunu ve plazma ctDNA analizlerinin bazen ortaya çıkan direnç mekanizmalarını tahmin edebileceğini gösteriyoruz.


Extrathymic Generation of Regulatory T Cells in Placental Mammals Mitigates Maternal-Fetal Conflict

Düzenleyici T hücreleri (Treg hücreleri), X kromozomunda kodlanan transkripsiyon faktörü Foxp3 tarafından kontrol edilen farklılaşma ve işlevleri, timus (tTreg) ve ekstratimik (dış ortamda, pTreg) olarak üretilir ve eksiklikleri ölümcül otoimmüniteye neden olur. Burada, pTreg hücrelerinin oluşumu için gerekli ancak tTreg hücre oluşumunda gereksiz olan Foxp3 düzenleyici bölgesi, korunmuş olmayan kodlamayan dizin 1 (CNS1)'in sadece plasental memelilerde var olduğunu gösteriyoruz. CNS1 büyük ölçüde memeliler arasında yayılmış tekrarlar (MIR) ile oluşur ve erken memeli radyasyon sırasında retrotranspozisyon geçirmiştir. Hamilelik sırasında, bir model babalık alloantijeni için özel pTreg hücreleri, CNS1 bağımlı bir şekilde üretilir ve plasenta içinde birikir. Ayrıca, allojenik, ancak syngeneik erkeklerle çiftleştirildiğinde, CNS1 eksikliği olan dişi hayvanlar, artan fetüs emilimi ile birlikte artan bağışıklık hücresi infiltrasyonu ve spiral arterlerin bozuk yeniden yapılandırması ile karakterize olur. Sonuçlarımız, evrim sırasında, plasental hayvanlarda ekstratimik Treg hücrelerinin farklılaşmasında CNS1 bağımlı bir mekanizmanın ortaya çıktığını ve anne-yavru toleransını zorladığını öne sürüyor.


Acquired EGFR C797S mutation mediates resistance to AZD9291 in non–small cell lung cancer harboring EGFR T790M

Burada, AZD9291'e karşı epidermal büyüme faktörü reseptörü (EGFR) tirozin kinaz inhibitörü (TKI) direncini geliştiren ileri evre akciğer kanseri hastalarından alınan hücre dışı plazma DNA (cfDNA)'yı inceliyoruz. İlk olarak, yedi hastadan alınan cfDNA'nın sonraki nesil dizilemesini gerçekleştirdik ve birinde edinilmiş EGFR C797S mutasyonu tespit ettik; bu mutlu EGFR yapısının bir hücre hattında ifade edilmesi, AZD9291'e direnç kazandırdı. Daha sonra, 15 AZD9291 tedavisi gören hastadan alınan seri cfDNA örneklerinde damla dijital PCR gerçekleştirdik. Hepsi tedavi öncesi T790M mutasyonu ile pozitifdi, ancak AZD9291 direnci geliştirdiklerinde üç moleküler alt tip ortaya çıktı: altı vaka C797S mutasyonunu edindi, beş vaka T790M mutasyonunu korudu ancak C797S mutasyonunu edinmedi ve dört vaka, altta yatan EGFR etkinleştirici mutasyona rağmen T790M mutasyonunu kaybetti. Bulgularımız, AZD9291'e direnç kazanmak için kullanılan çeşitli mekanizmaları aydınlatıyor ve EGFR C797S mutasyonuyla kaynaklanan direnci aşabilen terapilerin gerekliliğini vurguluyor.


The Translation Initiation Factor 3f (eIF3f) Exhibits a Deubiquitinase Activity Regulating Notch Activation

Mammalik Notch reseptörünün ligand bağlanmasının ardından etkinleşmesi, bir dizi olayın ardışık bir şekilde gerçekleşmesine bağlıdır, bunlar arasında metal proteaz kesimi, endositoz, monoubitinasyon ve nihayetinde gama-sekreteaz tarafından işlenme yer alır, bu da transkripsiyonel olarak aktif bir molekülün oluşmasına neden olur. Notch1 reseptörü, gama-sekreteaz kesimi öncesinde monoubitinasyon geçirdiği öne sürülmüştür; hedeflenen lisina, alt membran alanına lokalize edilmiştir. Bu adımın bir deubikuitinaz (DUB) aktivitesi tarafından nasıl düzenlenebileceğini araştırmak, Notch reseptörü etkinleşmesi ve aşağı akış sinyal iletimi hakkında anlayışımızı geliştirecek yeni içgörüler sağlayacaktır. Bir immunofluoresans tabanlı bir shRNA kütüphanesi taraması, etkinleştirilmiş Notch'a hedeflenen bir DUB olarak eIF3f'yi, daha önce eIF3'ün bir alt birimi olarak bilinen, tanımlamamıza olanak sağladı. Gösteriyoruz ki eIF3f, kendi içinde bir DUB aktivitesine sahiptir. eIF3f'nin indirgenmesi, etkinleştirilmiş Notch'un monoubitinasyonlu formlarının birikmesine neden olur, bu etki, murin WT eIF3f tarafından ancak katalitik olarak aktif olmayan bir mutant tarafından karşı karşıya bırakılmaz. Ayrıca, etkinleştirilmiş Notch'un endositik vesiküllere alınmasında Deltex1'i, bir olası E3 ubikuitin ligazını, köprüleyici bir faktör olarak gösteren eIF3f'nin işe alındığını da gösteriyoruz. Son olarak, katalitik olarak aktif olmayan eIF3f formları ve eIF3f'ye hedeflenen shRNA'lar, bir kokültür denemesinde Notch etkinleşmesini baskılar, bu da eIF3f'nin Notch yolunu yeni bir pozitif düzenleyici olduğunu gösterir. Sonuçlarımız, iki yeni ve şaşırtıcı sonuca destek verir: (1) Etkinleştirilmiş Notch formu, gama-sekreteaz aktivitesi tarafından işlenmeden önce deubikuitinize edilmelidir ve çekirdekte transkripsiyonel işlevini yerine getirmek için girer. (2) Bu deubikuitinaz aktivitesini sağlayan enzim, daha önce bir çeviri başlatma


Focal contacts as mechanosensors: externally applied local mechanical force induces growth of focal contacts by an mDia1-dependent and ROCKindependent mechanism

Rho aktivitesinin, hücre-matris bağlarının ilk nokta odak komplekslerinden olgun uzanmış forma, yani odak temaslarının dönüşümüne ihtiyacı vardır. Özellikle, Rho hedefi Rho-ilişkili kinaz (ROCK) tarafından myosin II'nin sürüklenen kontraktilitesinin etkinleştirilmesi, odak temasının oluşumunun kritik olduğu gösterilmiştir. Odak temasının Rho'ya bağlı indüklenmesinin mekanizmasını ayırmak ve hücre kontraktilitesinin rolünü aydınlatmak için, hücre kenarında vinculin içeren nokta benzeri bağlara mekanik kuvvet uyguladık. Yerel merkezsel çekme, bu yapıların yerel toplanmasını ve uzamasını, yeşil floresan protein etiketli vinculin veya paxillin'in dinamikleri ve müdahale yansıma mikroskopisi ile ortaya çıkan, şerit benzeri odak temaslarının gelişimine yol açtı. Rho aktivitesinin inhibisyonu C3 transferaz ile bu kuvvetle indüklenen odak temasının oluşumunu bastırdı. Bununla birlikte, başka bir Rho hedefi olan formin homoloji proteini mDia1'in (Watanabe, N., T. Kato, A. Fujita, T. Ishizaki ve S. Narumiya. 1999. Nat. Cell Biol. 1:136-143) yapılandırılmış mutantları, C3 transferaz ile tedavi edilmiş hücrelerde kuvvetle indüklenen odak temasının oluşumunu geri getirmek için yeterliydi. Kuvvetle indüklenen odak temasının oluşumu, myosin II ve ROCK inhibisyonu ile maruz bırakılan hücrelerde hala gerçekleşti. Bu nedenle, mDia1 aktif olduğu sürece, dış gerilim kuvveti, ROCK ile medyasyon edilen myosin II kontraktilitesine olan ihtiyacı atlayarak odak temasının indüklenmesinde geçerlidir. Deneylerimiz, integrin içeren odak komplekslerinin bireysel mekanik algılayıcılar olarak davrandığını ve yerel kuvvete tepki olarak yönlendirilmiş bir şekilde toplandığını göstermektedir.


Maternal Protein Restriction Affects Postnatal Growth and the Expression of Key Proteins Involved in Lifespan Regulation in Mice

Daha önce, anne protein kısıtlamasının (maternal protein restriction) memelilerde erken yaşamda büyüme oranını etkilediğini ve nihayetinde ömürü etkilediğini bildirdik. Düşük doğum ağırlığı, anne protein kısıtlamasından sonra yakalama büyümesi (recuperated hayvanlar) ile ilişkili kısalmış ömürken, sütlama sırasında protein kısıtlaması ve yavaş büyüme (postnatal düşük protein: PLP hayvanlar) ömürü artırdı. Bu farklılıkların ortaya çıkış mekanizmalarını araştırmayı amaçlıyoruz. Burada, anne diyetinin erkek fare kasındaki organ büyümesi, metabolik parametreler ve insülin/IGF1 sinyalleme proteinlerinin ve Sirt1'in ifadelerini incelemeyi amaçladık. Sütlama sırasında protein kısıtlaması yaşayan PLP fareleri, oruçtaki glikoz (P = 0.038) ve insülin seviyeleri (P = 0.046) açısından daha düşük seviyelere sahipti, bu da iyileştirilmiş insülin duyarlılığını gösteriyor. PLP fareleri, beyin (P = 0.0002) ve timus (P = 0.031) göreceli ağırlıklarında kontrollere kıyasla daha yüksek değerlere sahipti, bu da bu iki dokunun işlevsel kapasitesinin artmasının uzun ömürlülüğe fayda sağladığını gösteriyor. Ayrıca, insülin reseptör sübstratı 1 (P = 0.021) ve protein kinaz C zeta (P = 0.046) ifadelerinde artış gözlemlendi. Yakalama hayvanları, PI3 kinaz alt birimlerinin p85alpha (P = 0.018), p110beta (P = 0.048) ve protein kinaz C zeta (P = 0.006) gibi birçok insülin sinyalleme proteininin azalmış ifadelerine sahipti, bu da bu hayvanların insülin direncine yatkın olabileceğini gösteriyor. Sirt1 proteini ifadesi, yakalama yavrularında azaltıldı. Bu gözlemler, anne protein kısıtlamasının, yaşam süresini düzenleyen önemli metabolik yolları etkileyebileceğini ve bu nedenle anne diyetinin uzun ömürlülüğe etkisini açıklayabileceğini gösteriyor.


‘Short stature in children - a questionnaire for parents’: a new instrument for growth disorder-specific psychosocial adaptation in children

Son araştırmalar, büyüme bozukluğu olan veya olmayan çocuklarda benzer psikososyal uyum raporlarını göstermektedir. Bu bulgular, bu çocukların yaşam kalitelerini analiz etmek ve karşılaştırmak için hassas ve özelleştirilmiş tekniklerin genel eksikliğine bağlanabilir. Bu çalışmada, kısa boylu çocukların ebeveynleri için yeni bir anket sunuyoruz. Hem nitel hem de nicel bir yaklaşım öneriyoruz, bu da bireysel stres faktörlerinin ve yardım kaynaklarının göreceli kapsamına dair özel bilgiler sağlıyor. Farklı etyolojilerden kaynaklanan büyüme geriliği olan 442 çocuğun ebeveynleri anketini tamamladı. Ölçekli öğelerin ana bileşen analizi, psikososyal uyumun dört boyutunu ortaya çıkardı: acı çekme, gelecek kaygıları, davranış sorunları ve uyum çabaları. Tüm ölçekler için iç tutarlılık güven endeksi yeterliydi. İki seçilmiş büyüme bozukluğu grubu (achondroplazi ile büyüme hormonu eksikliği) arasındaki karşılaştırma, büyüme bozukluğu spesifik ancak çok farklı olmayan psikososyal uyum profillerini gösterdi. Nitel analiz, stres faktörü desenlerinde bir kayma ortaya koydu (achondroplazi, daha fazla fiziksel kısıtlamalar). Bu bulgular, yeni aracın hem özelleştirilmiş hem de yapı geçerliliğinin kanıtlarını sunmaktadır. Bu nedenle, büyüme bozukluğu spesifik bireysel stres faktörleri, kaynaklar ve psikososyal uyum hakkında bilgi edinmek için bu anketin yararlı bir yöntem olduğunu söyleyebiliriz.


Alphavirus-derived small RNAs modulate pathogenesis in disease vector mosquitoes.

Sinekler tarafından taşınan virüsler, insanlarda ve evcil hayvanlarda önemli düzeyde morbidite ve mortaliteye neden olur. Doğada sinekler tarafından taşınan virüslerin sürdürülmesi, bir omurgalı ve sinek ev sahibi arasında alternatif olarak virüs çoğaltımını içeren bir biyolojik iletim döngüsünü gerektirir. Omurgalı enfeksiyonu akut olup genellikle hastalığa ilişkilidir, ancak bu virüslerin doğada sürekli iletimine, sinek vektörde kalıcı, patogenik olmayan bir enfeksiyonun kurulması bağlıdır. Uçan böceklerde RNA virüslerinin çoğaltımını sınırlayan bir RNAi yanıtı gösterilmiştir. Ancak, RNAi yolunun memelilerde antiviral savunma olarak önemi net değildir. Memeliler ve sinekler arasındaki bağışıklık yanıtlarındaki farklılıklar, bu virüslerin genellikle omurgasız ev sahibi üzerinde patoloji ile ilişkilendirilmemesinin nedenini açıklayabilir. Aedes aegypti'nin Sindbis (SINV) ile enfekte edilmesi sırasında virüs türevi küçük müdahale RNA'ları (viRNA'lar) 21 nükleotit uzunluğunda tespit ettik. viRNA'lar, SINV genomunun uzunluğuna yayılan asimetrik bir dağılım sergiledi. Patolojik potansiyeli kontrol etme rolünü belirlemek için, rekombine alfa virüsleri ifade eden RNA susturucularla enfekte edilen sinekler üzerinde deneyler yapıldı. Sineklerin hayatta kalma oranında azalma gözlemlendi, viRNA birikiminin bastırıldığı durumlarda. Bu sonuçlar, alfa virüsleriyle enfekte edilen sineklerin hayatta kalması için dışsal siRNA yolunun hayati önem taşıdığını ve bu virüslerin doğada sürdürülmesi için gerekli olduğunu göstermektedir.


Nuclear RNAi maintains heritable gene silencing in Caenorhabditis elegans.

RNA müdahalesi (RNAi), Caenorhabditis elegans'te kalıtsaldır; C. elegans'in dsRNA'ya maruz bırakılması, önceki nesilde RNAi ile hedeflenen genlerin susturulma yeteneğini miras bırakan yavrulara neden olur. Burada, C. elegans'te RNAi kalıtsallığının mekanizmasını araştırıyoruz. Çalışmamızda, hayvanların dsRNA'ya maruz kalmasının, yavrulara siRNA'ların kalıtsal ifadesini ve histon 3 lisin 9 metilasyonu (H3K9me) işaretlerinin kalıtsal birikimini sağladığını gösteriyoruz. siRNA'lar, H3K9me işaretlerinin ortaya çıkmasından önce tespit edilebilir, bu da kromatin işaretlerinin doğrudan miras alınmadığını, ancak miras alan yavrularda yeniden kurulduklarını düşündürmektedir. İlginç bir şekilde, miras alan yavrularda H3K9me işaretleri, doğrudan dsRNA'ya maruz kalan hayvanlara kıyasla daha belirgin bir şekilde ortaya çıkmaktadır, bu da germ hattı yoluyla susturma sinyallerinin aktarılmasının, siRNA'ya yönlendirilen H3K9me'nin verimliliğini artırabileceğini düşündürmektedir. Son olarak, nükleer RNAi (Nrde) yolunun, C. elegans'te kalıtsal RNAi susturmasını koruduğunu gösteriyoruz. Argonaute (Ago) NRDE-3, kalıtsal siRNA'larla ilişkilendirilir ve NRDE-1, NRDE-2 ve NRDE-4 gibi nükleer RNAi faktörleri ile birlikte çalışarak miras alan yavrularda siRNA ifadesini teşvik eder. Bu sonuçlar, RNAi'nin C. elegans'te kalıtsal olduğunu ve dsRNA'ya maruz kalan hayvanların yavrularında RNAi susturmasını ve siRNA ifadesini koruyan bir RNAi yolunu tanımlamaktadır.


Cancer survivors in the United States: prevalence across the survivorship trajectory and implications for care.

# Arka Plan
Kanser hayatta kalanları, tıbbi bakım, psikososyal destek ve pratik yardım ihtiyaçları açısından çeşitlilik gösteren, büyüyen bir nüfusa sahiptir. Bu makale, kanser hayatta kalanları hakkında genel sayılar ve kanser yeri ve tanı sonrası süreye göre yaygınlık bilgilerini sunarak, hayatta kalma araştırması ve uygulamasına rehberlik etmeyi amaçlamaktadır.

# Yöntemler
1975-2007 yılları arasında Kanser İzleme, Epidemiyoloji ve Sonuçları Programından incide ve hayatta kalma verileri alındı. Amerika Birleşik Devletleri Nüfus Sayım Bürosu'ndan nüfus projeksiyonları elde edildi. 2012 ve ötesindeki kanser yaygınlığı, gelecekteki incide ve hayatta kalma eğilimlerinin sabit olduğu ancak ABD nüfusunun dinamik projeksiyonlarının dikkate alındığı Yaygınlık-İnceleme Yaklaşım Modeli kullanılarak tahmin edildi.

# Sonuçlar
1 Ocak 2012 itibarıyla, yaklaşık 13,7 milyon kanser hayatta kalanı Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşamaktadır ve yaygınlık 2022'ye kadar yaklaşık 18 milyona ulaşması beklenmektedir. Bu nüfusun %64'ü 5 yıldan fazla hayatta kalmıştır; %40'ı 10 yıldan fazla; ve %15'i tanıdan 20 yıldan fazla sonra hayatta kalmıştır. Sonraki on yılda, tanıdan 5 yıldan fazla hayatta kalan kişi sayısı yaklaşık %37 artarak 11,9 milyona ulaşması beklenmektedir.

# Sonuç
Kanser hayatta kalanlarının uzun vadeli tıbbi, psikososyal ve pratik ihtiyaçlarını karşılamak için koordine edilmiş bir araştırma ve uygulama gündemi gereklidir. Tüm hayatta kalma yolculuğunda bu nüfusun ihtiyaçlarını ele almak için.

# Etki
Kanser hayatta kalanları için yaygınlık tahminleri, ulusal araştırma gündemini bilgilendirecek ve bu nüfusun sağlık hizmeti ihtiyaçları hakkında gelecekteki projeksiyonları şekillendirecektir.


Human aneuploidy: mechanisms and new insights into an age-old problem

Trisomik ve monosomik (aneuploid) embriyolar, insan hamileliklerinin en az %10'unu ve üreme yaşamının sonuna yaklaşan kadınların %50'den fazlasını oluşturur. Aneuploidiye yol açan hatalar neredeyse her zaman oositte (yumurta hücresi) gerçekleşir, ancak yoğun araştırmalara rağmen altta yatan moleküler temel hala gizemini koruyor. Son zamanlarda insan ve model organizmalar üzerinde yapılan çalışmalar, meiyotik kusurların karmaşıklığına yeni bir ışık tuttu, insan dişi organizmada yaşa bağlı hataların artmasının tek bir faktöre değil, oogenezin benzersiz özellikleriyle ve birçok endojen ve dışsal faktörün etkileşimiyle bağlı olduğunu gösteren kanıtlar sağladı.


The Drosophila hindgut lacks constitutively active adult stem cells but proliferates in response to tissue damage.

Yetişkin Drosophila'nın bağırsak arka kısmı, son zamanlarda aktif, dokuyu yenileyen kök hücrelere sahip olduğu, midgut'unkiyle benzer şekilde, ancak tek bir devasa kripti oluşturan bir ön halkada yer aldıkları bildirildi. Bu görüşe karşı olarak, klonal işaretleme ve BrdU entegrasyonu çalışmaları, yetişkin bağırsak dokusunda aktif kök hücrelerin ve hücre dönüşümünün az olduğunu gözlemledik. Önceki öneriyi bir kez daha çürütmek için, yetişkin bağırsak dokusunun larval/pupal gelişim sırasında ön kök hücreler tarafından üretilmediğini gösterdik. Bununla birlikte, bağırsakın içinde ciddi doku hasarı meydana geldiğinde, pylorus'un önündeki olası uyku halinde olan kök hücre halkasında hücre proliferasyonu tetiklenir. Bu nedenle, bağırsak, sürekli aktif kök hücrelerle dokuyu koruyan bir model sağlamaz, ancak stresle tetiklenen doku onarımı mekanizmalarını aydınlatma potansiyeli taşır.


Vitamin d deficiency in postmenopausal women - biological correlates.

GİRİŞ Düşük vitamin D (VD), ikincil hipoparatiroidizmle ilişkilidir ve her ikisi de zararlı sonuçlara (kemik mineral yoğunluğunun azalması (BMD), kırık ve düşme riski) katkıda bulunur.

HEDEF Postmenopozal kadınlarda VD durumu ve biyolojik korelasyonları incelemek.

MATERYAL VE YÖNTEMLER C.I.Parhon Ulusal Endokrinoloji, Hipofiz ve Neuroendokrin Hastalıklar Bölümü'nde değerlendirilen 123 postmenopozal kadını araştırdık. Tüm vakalar, kemik mineral yoğunluğunu değerlendirmek için genel pratisyenleri tarafından yönlendirildi. Değerlendirme, serum toplam ve iyonize kalsiyum, fosfor, alkaline fosfataz (ALP), 25-hidroksi vitamin D (25OHD), paratiroid hormon (PTH), osteokalsin ve beta-kroslap ölçümlerini içeriyordu. Merkez DXA osteodensitometri gerçekleştirildi.

SONUÇLAR Vakaların %91,9'u serum 25OHD seviyeleri 30 ng/ml'nin altında idi (vd eksikliği %74,8, vd yetersizliği %17,1). Yeterli VD seviyelerine sahip olan sadece %8,1 vardı. Kırılganlık kırıkları öyküsü olan osteoporoz hastalarının %45,83'ü, osteopenik hastaların %27,27'si ve normal BMD'ye sahip kadınların %15,15'i vardı. Değerlendirme sırasında VD takviyesi alan 32 kadın (%26) vardı. Bu hastalar arasında, daha önce kırılganlık kırıkları olanlarda (%0,018) ve osteoporozda (%0,008) 25OHD seviyeleri anlamlı şekilde daha yüksekti. 25OHD konsantrasyonu, PTH, alkaline fosfataz (ALP) ve osteokalsin ile negatif korelasyon gösterdi. Değerlendirilen kemik işaretçileri, radyus BMD, T ve Z puanları ile anlamlı bir ters korelasyon gösterdi (p=0,004). VD eksikliği olan vakaların %27,17'si ikincil hipoparatiroidizme sahipti. Bu


CD44v6 is a marker of constitutive and reprogrammed cancer stem cells driving colon cancer metastasis.

Kanser kök hücreleri tümör oluşumunu ve metastazını yönlendirir, ancak metastatik özelliklerin nasıl edinildiği iyi anlaşılmamıştır. Burada, tüm kolon kanser kök hücreleri (CR-Kök Hücreleri) tümör ilişkili hücreler tarafından salgılanan hepatosit büyüme faktörü (HGF), osteopontin (OPN) ve stromal türetilmiş faktör 1α (SDF-1) gibi sitokinlerin etkisiyle CD44v6'yı ifade ettiklerini gösteriyoruz. Bu sitokinler, Wnt/β-katenin yolunu etkinleştirerek CR-Kök Hücrelerinin göçünü ve metastazını teşvik eder. CD44v6(-) öncül hücreler metastatik lezyonlara neden olmaz, ancak sitokinlerle tedavi edildiğinde CD44v6'yı ifade eder ve metastatik kapasite kazanır. Önemli olan, fosfatidylinositol 3-kinaz (PI3K) inhibisyonu, özellikle CD44v6 CR-Kök Hücrelerini öldürür ve metastatik büyümeyi azaltır. Hastalık grupları arasında, düşük CD44v6 seviyeleri, hayatta kalma olasılığının artmasıyla ilişkilidir. Bu nedenle, kolon kanseri metastatik süreci, CD44v6'yı ifade eden kanser kök hücreleri tarafından başlatılır ve bu hem işlevsel bir biyomarkördür hem de terapötik bir hedef.


Senescent Cells, Tumor Suppression, and Organismal Aging: Good Citizens, Bad Neighbors

Yenilenebilir dokuları olan organizmalardan gelen hücreler, çeşitli streslere, işlevsiz telomerlere, DNA hasarına, güçlü mitojenik sinyallere ve bozulmuş kromatinlere yanıt olarak hücre döngüsünden kalıcı olarak çekilebilir. Bu yanıt, p53 ve RB tümör baskılayıcı proteinler tarafından kontrol edilir ve güçlü bir antikanser mekanizması oluşturur. Bununla birlikte, senesans hücreleri, yaşlanmaya ve bazı yaşa bağlı hastalıklara katkıda bulunabilecek fenotipik değişiklikler kazanır, bunlara geç yaşta kanser de dahildir. Bu nedenle, senesans yanıtı, erken yaşamda hayatta kalmayı teşvik ederek kanserin gelişimini sınırlarken, sonunda işlevsiz senesans hücrelerinin birikimiyle uzun ömürlülüğü sınırlayabilir.


Advances in high-resolution imaging--techniques for three-dimensional imaging of cellular structures.

Biyolojide temel bir hedef, hücresel organizasyonun işlevle nasıl ilişkili olduğunu belirlemektir. Bu hedefe ulaşmak için, organel kompozisyonu ve yapısının daha iyi anlaşılması gerekmektedir. Hücresel organelleri floresan veya elektron mikroskopisi (EM) kullanarak görselleştirme, hücre biyoloğu için yaygın bir araç haline gelmiştir, ancak son gelişmeler, hücre hakkında daha net bir resim sağlamaktadır. Özellikle, gelişmiş ışık mikroskopisi teknikleri, difrakasyon sınırının altında çözünürlükler elde etmekte ve EM tomografisi, hücresel yapılar hakkında yüksek çözünürlüklü üç boyutlu (3D) görüntüler sağlamaktadır. Aynı örnekte hem floresan hem de elektron mikroskopisi yapabilme yeteneği (korelasyonlu ışık ve elektron mikroskopisi, CLEM), bir floresan etiketli proteinin EM ile görselleştirilen organel yapılara göre konumunu belirlemeyi mümkün kılmaktadır. Burada, son gelişmelere odaklanarak, 3B biyolojik görüntüleme tekniklerinin mevcut durumunu inceliyoruz; özellikle elektron mikroskopisi ve floresan süper çözünürlük teknikleri.


Quercetin attenuates vascular calcification by inhibiting oxidative stress and mitochondrial fission.

Vasküler kalsifikasyon, kronik böbrek hastalığı olan hastalarda yüksek sıklıkta görülen ve kardiyovasküler morbidite ve mortalite riskini artıran güçlü bağımsız bir öngörücüdür. Bu çalışma, oksidatif stres ve anormal mitokondri dinamikleri tarafından tetiklenen vasküler kalsifikasyonun etkilerini hem in vitro hem de in vivo araştırdı. İnorganik fosfat (Pi) ile tedavi edilen kalsifiye olmuş vasküler düz kas hücreleri (VSMC'ler), azalan mitokondriel potansiyel ve ATP üretimi ile gösterilen mitokondriel disfonksiyon sergiledi. Mitokondri yapısal bütünlüğünün bozulması da adenin ile tetiklenen aort kalsifikasyonu modeli olan bir fare modelinde gözlemlendi. Pi ile tedavi edilen VSMC'lerde artmış reaktif oksijen türleri üretimi, Drp1'in ifade ve fosforilasyonunun artması ve aşırı mitokondri parçalanması da gözlemlendi. Bu etkiler, mitokondriye bağlı apoptoz olaylarını içeriyordu, örneğin mitokondriyal sitosol içine sitokrom c'nin salınımı ve daha sonra kaspsaz-3'ün aktivasyonu. Quercetin, Pi'nin VSMC'lerin apoptozu ve kalsifikasyonunu engellemek için oksidatif stresi azaltarak ve Drp1'in ifade ve fosforilasyonunu inhibe ederek engelledi. Quercetin ayrıca, farelerde adenin ile tetiklenen aort kalsifikasyonunu da önemli ölçüde iyileştirdi. Özetle, bulgularımız, quercetinin, oksidatif stresi engelleyerek ve mitokondri parçalanmasını inhibe ederek VSMC'lerin apoptozunu azaltarak kalsifikasyonu azalttığını göstermektedir.


The M/GP5 Glycoprotein Complex of Porcine Reproductive and Respiratory Syndrome Virus Binds the Sialoadhesin Receptor in a Sialic Acid-Dependent Manner

Porcin Reprodüktif ve Solunum Sendromu Virüsü (PRRSV), dünya çapında domuz sağlığı için büyük bir tehdit oluşturur ve günümüzde domuz endüstrisinde en önemli viral hastalık olarak kabul edilir. Geçmiş yıllarda, virüsün ev sahibi hücresine girişi üzerine yapılan çalışmalar, virüsün girişi için birkaç önemli virüs reseptörü ve giriş aracını belirlemeye yol açtı. Bununla birlikte, bu moleküllerin viral karşılıkları bulunamadı ve bu da yeni nesil aşı geliştirme imkansız hale getirdi. Bu çalışmanın ana amacı, makrofajlarda kritik bir PRRSV reseptörü olan sialoadhesinin viral karşılıklarını belirlemekti. Bu amaçla, çözünür bir sialoadhesin formu inşa edildi ve doğrulandı. Çözünür sialoadhesin, sialik asit bağımlı bir şekilde PRRSV'yi bağlayabilir ve makrofajlarda PRRSV enfeksiyonunu nötralize edebilir, bu da sialoadhesinin makrofajlarda PRRSV için önemli bir reseptör olduğunu doğruladı. Sialik asit, GP(3), GP(4) ve GP(5) zarlı glikoproteinlerde bulunmasına rağmen, sadece PRRSV'nin M/GP(5) glikoprotein kompleksi sialoadhesinin liganı olarak belirlendi. Etkileşim, sialoadhesinin sialik asit bağlama kapasitesine ve GP(5)'te bulunan sialik asitlere bağlı olarak bulundu. Bu bulgular, PRRSV biyolojisi hakkında daha iyi bir anlayışa katkıda bulunurken, bu çalışmadan elde edilen bilgi ve araçlar, PRRSV için yeni nesil aşıların geliştirilmesinde kilit rol oynar.


A versatile zero background T-vector system for gene cloning and functional genomics.

Son zamanlarda birçok organizmanın tam genom dizilerinin elde edilebilmesi ile birlikte, yüksek verimlilik ve maliyet etkinliği sağlayan gen klonlama ve işlevsel analiz sistemleri büyük talep görmektedir. Site-özgü rekombinasyon tabanlı klonlama sistemleri, örneğin Gateway klonlama teknolojisi, çoklu hedef vektörlere DNA parçalarının verimli bir şekilde aktarılması için son derece yararlıdır, ancak iki aşamalı klonlama süreci zaman alıcı ve pahalıdır. Burada, neredeyse kendiliğinden ligasyon olmadan PCR ile amplifiye edilmiş DNA parçalarının basit ve yüksek verimlilikle doğrudan klonlanmasını sağlayan sıfır arka plan TA klonlama sistemini rapor ediyoruz. Geliştirilen T-vektör sistemi, kesme enzimi XcmI'yi kullanarak sindirimden sonra T-asenkronu oluşturma ve negatif seçim işaretçisi geni ccdB'yi kullanarak transformasyondan sonra kendiliğinden ligasyon arka planını ortadan kaldırma avantajını kullanır. Teknolojinin uygulanabilirliğini ve esnekliğini göstermek için, bitkilerde sürekli gen ifadesi, gen susturma, protein etiketleme, protein hücre içi lokalizasyon tespit etme ve promotör parçalarının aktivite analizi için bir dizi geçici ve istikrarlı transformasyon vektörü geliştirdik. Sistem, diğer organizmalar için özelleştirilmiş ifade vektörleri geliştirmek için kolayca uyarlanabildiği için, sıfır arka plan TA, gen klonlama ve işlevsel genomik için Gateway klonlama sistemini tamamlayıcı, maliyet etkin ve yüksek verimli bir platform sağlar.


GEP100-Arf6-AMAP1-Cortactin Pathway Frequently Used in Cancer Invasion Is Activated by VEGFR2 to Promote Angiogenesis

Angiogenez ve kanser invazivliği kanser kötücülüğüne büyük ölçüde katkıda bulunur. Arf6 ve etkili molekülü AMAP1, meme kanseri sık sık aşırı ifade edilir ve bu, invazyon ve metastazları tetikleyen merkezi bir yola sahiptir. Bu yola göre, Arf6, EGFR tarafından GEP100 aracılığıyla aktive edilir. Arf6, insan at nalı damar endoteli hücreleri (HUVEC) de yüksek derecede ifade edilir ve angiogeneze dahil olduğu düşünülmektedir. Burada, HUVEC'lerin de yüksek derecede AMAP1 ifade ettiğini bulduk ve VEGFR2'nin GEP100'ü aktive etmek için Arf6'yı işe aldığını keşfettik. AMAP1, kanser invazyonu ve metastazda kortaktin'e bağlanarak işlev görür. Gösteriyoruz ki aynı GEP100-Arf6-AMAP1-kortaktin yolu, hücre göçü ve tüplenme gibi angiogenez aktivitelerini, ayrıca VEGF ile uyarılan HUVEC'lerde hücre geçirgenliğinin artması ve VE-kaddherin'in endositini teşvik eder. Bu yolun bileşenleri patolojik angiogenezde yüksek derecede ifade edilir ve bu yolun engellenmesi, VEGF veya tümör tarafından tetiklenen angiogenezi ve koroid neovaskülarizasyonu etkili bir şekilde inhibe eder. Receptor tirosin kinazları tarafından aktive edilen GEP100-Arf6-AMAP1-kortaktin yolu, hem angiogenezde hem de kanser invazyonunda ve metastazında yaygın görünüyor ve bunlara yeni tedavi hedefleri sunuyor.


Dynamics of Cryptococcus neoformans-Macrophage Interactions Reveal that Fungal Background Influences Outcome during Cryptococcal Meningoencephalitis in Humans

UNETLİ Kriptokokoz, değişken klinik tablo ve sonuçlara sahip çok yönlü bir mantar enfeksiyonudur. Birçok bulaşıcı hastalıkta olduğu gibi, bu değişkenlik genellikle ev sahibi faktörlere atfedilir. Ev sahibi hücrelerle etkileşimi ve klinik sonucu araştırmak için, Cryptococcus neoformans klinik (ClinCn) izolatlarının çeşitliliğinin etkisini incelemek amacıyla yeni nicel testler geliştirdik ve doğruladık. 54 ClinCn izolatının, 54 farklı hastadan beyin omurilik sıvısı (BOS) örneklerinden elde edilen klinik (ClinCn-makrofaj) etkileşiminin fenotipini, akış sitometri ve J774 makrofajları kullanılarak belirledik. Phagositik endeks (PI) ve 2 saatlik ve 48 saatlik içsel proliferasyon endeksleri (IPH2 ve IPH48) temelinde, 54 izolatın fenotipleri yüksek derecede değişkenlik gösterdi. Düşük PI/düşük IPH2 ve yüksek PI/yüksek IPH2 değerlerine sahip izolatlar, sırasıyla 2. hafta sonunda BOS'da sterilize olmama ve 3. ayda ölümle ilişkilendirildi. Farklı fenotiplere sahip 9 ClinCn izolat alt kümesi, farelerde değişken virülans gösterdi ve makrofajlar içinde LAC1, APP1, VAD1, IPC1, PLB1 ve COX1 genlerinin ifade seviyeleri izolatlar arasında yüksek derecede değişkenlik gösterdi ve IPH48 ile korelasyona girdi. Virülans faktörlerinin ifadesinin değişkenliği, deneysel koşulların yanı sıra mantar arka planına da bağlı olduğu gösterildi. Bu sonuçlar, hastanın sonucunun sadece ev sahibi faktörlere değil, aynı zamanda mantar belirleyicilerine de bağlı olabileceğini öne sürmektedir. Ev sahibi hücreler içinde mantar kaderine ilişkin moleküler olayların anlaşılması, kriptokokkoz patogenezinin anlaşılması için kritik öneme sahiptir. ÖNEMLİLİK Cryptococcus neoformans, HIV enfekte olmuş hastalarda çoğunlukla menenjit için sorumlu olan, insanlarda ölümcül bir mantar patojenidir. Enfekte eden izolatların çeşitliliği iyi belgelenmiştir ve ev sahibi faktörlerin önemi de iyi bilinmektedir. Makrofajlarla etkileşim, kriptokokkoz patog


Angiopoietin-2 at high concentration can enhance endothelial cell survival through the phosphatidylinositol 3′-kinase/Akt signal transduction pathway

Endotel hücrelerdeki angiopoietin-Tie2 sistemi, vaskülarjenizasyon ve vasküler bütünlük düzenlemede önemli bir düzenleyicidir. Tümör oluşumunda vasküler aktivasyonda yüksek seviyelerde angiopoietin-2 (Ang2) mRNA gözlemlenmektedir. Ang2, in vivo doğal olarak oluşan angiopoietin-1 (Ang1) antagonisti olarak bilinir, ancak Ang2'nin tam işlevi bilinmemektedir. Burada, yüksek konsantrasyonda (800 ng/ml) Ang2'nin, serum yoksunluğu apoptozunda endotel hücreleri için bir apoptoz hayatta kalma faktörü olarak işlev gördüğünü bulduk. Yüksek konsantrasyonda Ang2'nin hayatta kalma etkisi, çözücü Tie2 reseptörü ve PI 3′-kinaz spesifik inhibitörleri wortmannin ve LY294002 ile önlenebilir. Buna göre, 800 ng/ml Ang2, insan atık damar endotel hücrelerinde Tie2, fosfatidylinositol 3′-kinaz (PI 3′-kinaz) p85 alt birimi ve serin-treonin kinaz Akt'ı Ser473'de fosforile etti; daha düşük konsantrasyonlarda (50–400 ng/ml) Ang2 önemli etkiler üretmedi. Bu bulgular, yüksek konsantrasyonlarda Ang2'nin, Ang1 gibi, endotel hücreleri için bir apoptoz hayatta kalma faktörü olarak işlev görebileceğini ve bu nedenle tümör vaskülerjenizasyonun pozitif düzenleyicisi olabileceğini göstermektedir.


Lipoxin a4 analogs attenuate induction of intestinal epithelial proinflammatory gene expression and reduce the severity of dextran sodium sulfate-induced colitis.

Anti-enflamatuar eikosanoid lipoksin A(4) (LXA(4)), aspirin ile tetiklenen 15-epi-LXA(4) ve istikrarlı analogları, bağırsak epitellerinin IL-8 salgısını ve sonraki nötrofil rekrutmanını azaltır. Bu lipid aracılarının hücre içi proenflamatuar programları nasıl düzenlediğini açıklamak amacıyla, cDNA mikroarray'leri kullanarak genel epitel gen ifadelerini inceledik. LXA(4) analog'u tek başına analiz edilen 7000'den fazla gen üzerinde anlamlı bir etki yaratmadı. Ancak, LXA(4) analog'u ön tedavisi, Salmonella typhimurium gibi gastroenterit nedenli patojenin yanıtına karşı yaklaşık %50'si olan 125 genin indüklenmesini azalttı. LXA(4) analog'u ön tedavisinin indüklemesini azalttığı ana gen alt kümesi, NF-kappaB ile düzenlenir, bu da LXA(4) analog'un bu transkripsiyon faktörünün aktivitesini etkilediğini göstermektedir. Nanomolar konsantrasyonlarda LXA(4) analog'u, LXA(4) reseptörü bağımlı bir şekilde NF-kappaB'nin transkripsiyonel aktivitesini azalttı ve indüklenen IkappaBalpha'nın bozulmasını engelledi. LXA(4) analog'u, S. typhimurium'un indüklediği bağırsak kalsiyum mobilizasyonu veya TNF-alfa'nın indüklediği IkappaBalpha fosforilasyonu gibi daha önceki uyarıcı olaylara etki etmedi. Bu bulguların in vivo önemini doğrulamak için, DSS ile tetiklenen enflamatuar kolit modelinde LXA(4) analoglarının etkili olup olmadığını inceledik. Oral olarak verilen LXA(4) analog'u (15-epi-16-para-fluoro-fenoksil-LXA(4), 10 mikrogram/gün) DSS kolitinin karakterize eden kilo kaybı, kanamayı ve ölüme önemli ölçüde azalttı. Bu nedenle, LXA(4) analog'u ile proenflamatuar gen ifadesinin indüklenmesinin NF-kappaB yolu aracılığıyla azaltılması, mukozal enflamasyonla karakterize edilen hastalıklar için terapöt


Serum plant and other noncholesterol sterols, cholesterol metabolism and 22-year mortality among middle-aged men.

AMAÇ: Yüksek kardiyovasküler hastalık (KVD) riskine sahip orta yaşlı erkeklerde, temelde statin kullanmayan serum nonkolesterol sterollerinin uzun vadeli prognoz etkisini değerlendirmek. YÖNTEMLER: Bu, 1985-1986 yıllarında 232 erkek (ortalama yaş 60) üzerinde yapılan bir ön araştırma çalışmasıydı. Çoğu hiperkolesterolemikti, 29'u (12%) KVD veya kanser geçmişi vardı, 6'sı (3%) diyabetliydi ve 46'sı (20%) metabolik sendrom (MS) belirtileri gösteriyordu. Ölçülmüş nonkolesterol sterolları (serum kolesterolüne göre mutlak konsantrasyonlar veya oranlar olarak ifade edilerek kolesterol konsantrasyonlarını standartlaştırmak için), lathosterol ve desmosterol (kolesterol senteziyi yansıtan), ve bitkisel steroller (kampesterol ve sitosterol) ve cholestanol (kolesterol emilimini yansıtan) içeriyordu. Ana sonuç ölçütü toplam ölüm oranlarıydı. SONUÇLAR: Temel seviyede, kolesterol sentezi ve emilimi işaretçileri beklenen ters ilişkilere sahipti. 22 yıllık takip döneminde 101 erkek (43%) öldü. Temel seviyede, hayatta kalmayanlar daha fazla sigara içiyor, daha az egzersiz yapıyor ve MS'in daha fazla bileşenini gösteriyordu (ancak katı kriterleri karşılamıyordu), ancak geleneksel KVD risk faktörleri önemli ölçüde farklı değildi. Nonkolesterol sterollerinin (mutlak veya oran olarak) sadece sitosterol, hayatta kalanlar ile hayatta kalmayanlar arasında anlamlı olarak daha yüksekti (P=0,02). Çok değişkenli analizlerde, en yüksek sitosterol-kolesterol terili, en düşük terile kıyasla önemli ölçüde daha düşük ölüm riski ile ilişkiliydi (HR 0,51, %95 CI 0,30-0,87). Diğer ilişkilendirmeler anlamlı değildi, ancak "küresel" bir kolesterol metabolizması endeksi (desmosterol-sitosterol oranı) daha yüksek kolesterol sentezi ve daha düşük emilimin toplam ve KVD ölüm oranlarıyla ilişkili olduğunu düşündürüyordu. SONUÇ: Orta yaşlı erkeklerde daha yüksek serum bitkisel ster


Intracoronary autologous cardiac progenitor cell transfer in patients with hypoplastic left heart syndrome: the TICAP prospective phase 1 controlled trial.

## Neden
Hipoplastik sol kalp sendromu (HLHS), ölümcül bir kongenital kalp kusuru olarak kalır. Son araştırmalar, iç koroner yönetimde otolog kardiyosfer türetilmiş hücrelerin (CDCs) uygulanmasının ventriküler fonksiyonu iyileştirebileceğini önermiştir.

## Amaç
Bu çalışmanın amacı, hipoplastik sol kalp sendromlu hastalarda iç koroner CDC teslimatının uygulanabilirliğini ve güvenliğini test etmektir.

## Yöntem ve Bulgular
5 Ocak 2011 ile 16 Ocak 2012 tarihleri arasında, 14 hasta (1.8±1.5 yaş) aşamalı prosedürlerden sonra 33.4±8.1 gün içinde otolog CDCs'nin iç koroner infüzyonu ile tedavi edildi (n=7), ardından 7 kontrol standart palyasyonla tek başına tedavi edildi. Birincil son nokta, güvenliği değerlendirmekti ve ikincil son nokta, temel çizgiden 3 ay sonra sağ ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (SVEF) iyileştirmelerini doğrulamak için öncelikli etkinliği içeriyordu. CDC'lerin üretimi ve iç koroner teslimatı uygulanabilirdi ve 18 aylık takipte ciddi yan etki bildirilmedi. CDC ile tedavi edilen hastalarda, temel çizgiden 3 aylık takipte sağ ventrikül ejeksiyon fraksiyonunda iyileşme gözlendi (46.9%±4.6% ile 52.1%±2.4%; P=0.008). Kontrollerle karşılaştırıldığında, CDC ile tedavi edilen hastalarda 18 aylık kardiyak MRI analizi, daha yüksek sağ ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (31.5%±6.8% ile 40.4%±7.6%; P=0.049), iyileşmiş somatik büyüme (P=0.0005), kalp yetmezliği durumunun azalması (P=0.003) ve kolateraller için bobin tıkanıklığının daha düşük oranı (P=0.007) gösterdi.

## Sonuç
İç koroner otolog CDC infüzyonu, aşamalı cerrahi sonrası hipoplastik sol kalp sendromlu çocuklarda uygulanabilir ve güvenli gibi görünüyor. Büyük Faz 2 denem


A Whole Brain Staining, Embedding, and Clearing Pipeline for Adult Zebrafish to Visualize Cell Proliferation and Morphology in 3-Dimensions

Makro görüntüleme alanı, yenilikçi temizleme yöntemlerinin ortaya çıkması ve dokuların daha derinliklerine nüfuz edebilen lazerlere sahip konforal mikroskopların gelişmesiyle önemli ölçüde büyüdü. Bütün organların büyümesini doğumdan itibaren veya manipülasyon, hastalık veya yaralanma ile gelişirken görselleştirme ve modelleme yeteneği, gelişim, dokuda yayılan sinyalleşme ve hücreden hücreye etkileşimler hakkında yeni düşünme yolları sunar. Zebrafish (Danio rerio), öncelikle gelişimsel bir model olarak yükselmiş olsa da, doku yenilenmesi konusunda önde gelen bir yetişkin modeli haline gelmiştir. Özellikle olgun merkezi sinir sisteminin eşsiz nörojenik ve yenilenme kapasitesi çok fazla ilgi görmüştür, ancak yetişkin beyni sorgulamak için araçlar nadirdir. Şu anda, bütün yetişkin beynin 3 boyutlu (3D) görüntülenmesinde doğrudan yöntemler yok; bu da sistemik hücre proliferasyon desenlerini veya ilginç hücre popülasyonlarını normal, yaralanma veya hastalık koşullarında incelemek için. Burada sunulan yöntem, 5-etynil-2'-deoksiyuridin (EdU) gibi proliferatif işaretçinin intraperitoneal enjeksiyonundan, bütün beyin etiketlemeye ve nihai gömülü ve temizlenmiş beyin numunesi hazırlamaya kadar verimli adım adım bir boru hattı sunan ilk yöntemdir, bu da optik projeksiyon tomografisi (OPT) kullanılarak 3D görüntülenmeye uygundur. Ayrıca, bu yöntem, GFP raporör hatları ve EdU varlığı veya yokluğunda hücre spesifik antikorların görüntülenmesine de olanak tanır. Yetişkin zebrafish beyninin küçük boyutu, EdU etiketlemenin yüksek tutarlılığı ve temel temizleme ajanları benzyl benzoat ve benzyl alkolün kullanımı, bu yöntemin çoğu laboratuvara sağlıklı ve hastalıklı durumlarda omurgalı merkezi sinir sistemini anlamak için kolayca uygulanabilir kılar. OPT ile görüntülenen ve EdU ile enjekte edilen yetişkin zebrafish beyinlerinin post-işlemleri, EdU'da proliferatif desenlerin kolayca gözlemlenebileceğini ve IMARIS ve/veya FIJI/IMAGEJ yazılımı kullanılarak analiz edilebileceğini gösterir. Bu protokol, sağlıklı ve yaralanmış beyinlerde sistemik hücre proliferasyon desenlerini, beyin çapında hücresel etkileşimleri, kök hücre nişinin gelişimini ve beyin morf


Single-Construct Polycistronic Doxycycline-Inducible Vectors Improve Direct Cardiac Reprogramming and Can Be Used to Identify the Critical Timing of Transgene Expression

Doğrudan yeniden programlama, rejeneratif tıp alanında umut verici bir yaklaşımdır. Kalp transkripsiyon faktörleri Gata4, Mef2c ve Tbx5'in (GMT) veya GMT'ye Hand2 (GHMT) eklenmesiyle fibroblastları kardiyomiyosit benzeri hücrelere (iCM'ler) doğrudan yeniden programlamak mümkündür. Bununla birlikte, kritik transgen ifadesi zamanlaması ve kardiyak yeniden programlama için moleküler mekanizmalar hala belirsizdir. Geleneksel doksisiklin (Dox) indüklenebilir zamanlama transgen ifadesi sistemleri, iki vektörün (pLVX-rtTA/pLVX-cDNA) eşzamanlı transduksiyonunu gerektirir; biri ters tetrasiklin transaktivatörü (rtTA) ve diğeri tetrasiklin yanıt öğesi (TRE) kontrollü transgeni içerir, bu da kardiyak yeniden programlamanın verimsizliğine yol açar. Burada, tek yapı taşına dayalı Dox indüklenebilir bir vektör (pDox-cDNA) geliştirdik; bu vektör hem rtTA hem de TRE kontrollü transgenleri ifade eder. FACS analizleri, nicel RT-PCR ve immün lekeleme, pDox-GMT'nin geleneksel pLVX-rtTA/pLVX-GMT'ye kıyasla kardiyak yeniden programlamayı üç kat artırdığını gösterdi. Dört hafta sonra, pDox-GMT ile tetiklenen iCM'ler, sarkomer yapıları üretti ve kendiliğinden atım gösterdi. pMX-GMT ile pDox-Hand2'nin eşzamanlı transduksiyonu, pMX-GMT'nin tek başına kullanımıyla karşılaştırıldığında kardiyak yeniden programlamayı üç kat artırdı. Zamanlı Dox yönetimi, Hand2 transgen ifadesinin ilk iki hafta boyunca kritik olduğunu ortaya koydu. Mikroarray analizleri, Hand2'nin hücre döngüsü teşvik eden genleri baskıladığını ve kardiyak yeniden programlamayı artırdığını gösterdi. Bu nedenle, kardiyak yeniden programlamanın çalışmasında değerli olabilecek verimli bir transgen ifadesi sistemi geliştirdik.


Increasing microtubule acetylation rescues axonal transport and locomotor deficits caused by LRRK2 Roc-COR domain mutations

Leucine-zengin tekrarlı kinaz 2 (LRRK2) mutasyonları, Parkinson hastalığının en yaygın genetik nedenidir. LRRK2, birçok hücresel süreci etkileyen çok işlevli bir proteindir ve mikrotübüllerle bağlandığı bildirilmiştir. Bozuk mikrotübül bazlı aksal taşıma, Parkinson hastalığının gelişimine katkıda bulunabileceği hipotezine rağmen, LRRK2 mutasyonlarının bu süreci nasıl etkilediği bilinmemektedir. Burada, LRRK2'nin patolojik Roc-COR alan mutasyonları (R1441C, Y1699C) içeren, deaketil edilmiş mikrotübüllere tercihli olarak bağlandığını ve birincil nöronlarda ve Drosophila'da aksal taşıma inhibitörü olarak davrandığını bulduk. In vitro'da, mikrotübül aketilasyonunu artıran deaketilaz inhibitörleri veya tubulin aketilaz αTAT1, mutant LRRK2'nin mikrotübüllere bağlanmasını engeller ve deaketilaz inhibitörü trichostatin A (TSA), aksal taşıma geri kazanır. In vivo'da, HDAC6 ve Sirt2 deaketilazlarının indirgenmesi veya TSA'nın uygulanması, hem aksal taşıma hem de hareket davranışını kurtarır. Bu nedenle, bu çalışma, Parkinson hastalığının bir patolojik mekanizmasını ve potansiyel bir müdahale yöntemini ortaya koymaktadır.