Myosin Light Chain–activating Phosphorylation Sites Are Required for Oogenesis in Drosophila

Drosophila'da spagetti kabak (sqh) geni, non-kaslı myosin II'nin düzenleyici hafif zincirini (RMLC) kodlar. Hayvan non-kaslı ve düz kaslı myosin II'nin biyokimyasal analizi, RMLC'nin belirli amino asitlerinin fosforlanmasının, myosin'in in vitro'da aktin bağımlı ATPaz ve motor aktivitesini büyük ölçüde artırdığını göstermiştir. Bu sitelerin in vivo önemini değerlendirmek için, bu spesifik amino asitlerin (Drosophila'da serin-21 ve treonin-20'ye karşılık gelir) değiştirildiği bir dizi transgen oluşturduk. Bu transgenlerin fenotipleri, Drosophila dişilerdeki oosit gelişimi sırasında, bir başka şekilde null mutasyona sahip arka planda incelendi. Tamamen işlevsel sqh geni olmayan germ line cystoblastları, proliferasyon ve sitokinezde ciddi kusurlar gösterir. Yumurta odasındaki yumurta hücrelerini yumurta hücrelerine bağlayan halkalar, anormal görünmektedir, bu da myosin II'nin kurulması veya korunmasında bir rol oynayabileceğini düşündürmektedir. Ayrıca, sqh null hücrelerde sayısız myosin ağır zincir agregatı birikir. Her iki serin-21 ve treonin-20'nin de alaninlerle değiştirildiği sqh -A20, A21 mutasyonlu transgen, bu sistemde null alele ile çoğu açıdan aynı davranır, tek istisna, ağır zincir agregatlarının bulunmaması. Buna karşılık, sadece birincil fosforlama hedefi serin-21 sitesinin değiştirildiği sqh -A21, germ line myosin II'nin işlevini kısmen geri kazandırır, cystoblast bölünmesini ve oosit gelişimini sağlar, ancak bazı sitokinez başarısızlığı, yumurta hücrelerinden sitoplazmaya hızlı taşınmanın, tipik olarak geç aşama oogenezi sırasında görülen kusurları ve bazı hasar görmüş halkalar ile sonuçlanır. Serin-21'e glutamat yerine koymak (mutant sqh -E21), oogenezi tamamlamayı, minimum kusurlarla, normal olarak gelişebilen yumurtalar üreterek sağlar. sqh -A20'yi ifade eden böcekler, sadece ikincil fosforlama sitesinin eksik olduğu için, tamamen vahşi tipte görünmektedir. Bu


Stages of the pathologic process in Alzheimer disease: age categories from 1 to 100 years.

İki bin üç yüz otuz iki seçilmemiş beyin, 1 ila 100 yaş arası bireylerden alındı ve anormal tau için immüno-sitokimya (AT8) ve Gallyas gümüş boyama ile incelendi; β-amyloid için immüno-sitokimya (4G8) ve Campbell-Switzer boyama kullanıldı. Toplam 342 vaka Gallyas boyamada negatifti, ancak yeniden AT8 ile yeniden değerlendirildiğinde sadece 10 immün negatifti. 58 vaka, özellikle locus coeruleus'ta alt korteks tau'ya sahipti, ancak anormal korteks tau (alt korteks aşamaları a-c) yoktu. Korteks katılımı (neuritlerde anormal tau) ilk olarak transentorhinal bölgede (1a aşaması, 38 vaka) tespit edildi. Transentorhinal piramidal hücreler, pretangle materyali (1b aşaması, 236 vaka) sergiledi. Pretangle'lar yavaş yavaş argyrofilik nörofibriller tanglar (NFT'ler) haline geldi ve NFT aşamaları I'den VI'ya kadar paralel olarak ilerledi. Sadece alt korteks sitelerinde bulunan pretangle'lar öncelikle daha genç yaşlarda görüldü. Toplam vakaların %44.2'si, 1031 vaka β-amyloid plakları vardı. İlk plaklar, neokorteks'te beyin sapının tauopati başlangıcından sonra ortaya çıktı. Plaklar genellikle 40'lı yaşlarda, tüm vakaların %4'ünde gelişti ve onuncusu on yılda (75%) zirveye ulaştı. β-amyloid plakları ve NFT'ler arasında anlamlı bir korelasyon vardı (p < 0.0001). Bu veriler, sporadik Alzheimer hastalığının ilişkili tauopati'nin daha önce düşünüldüğünden daha erken başlayabileceğini ve belki de transentorhinal bölgede değil, daha alttaki beyin sapında başlayabileceğini öne sürüyor.


Coronary bypass graft patency in patients with diabetes in the Bypass Angioplasty Revascularization Investigation (BARI).

ARKA PLAN Az sayıda çalışma, diyabetli ve diyabeti olmayan hastalar arasında uzun vadeli anastomoz durumunu karşılaştırdı ve diyabetin CABG sonrası klinik sonuçta kötü bir öngörücü olup olmadığı konusunda belirsizlikler var. YÖNTEM VE SONUÇLAR BARI çalışmasında 1526 hasta, ilk revaskülarizasyon olarak CABG'ye tabi tutuldu. 292 hastadan 99'u (34%) tedavi edilmiş diyabet melitüsü (TDM) (insülin veya ağız yoluyla hipoglisemik ilaçlar kullananlar) ve 1234 hastadan 469'u (38%) TDM'den yoksundu ve takip anjiografisi yapıldı. En uzun takip aralığından (ortalama 3.9 yıl) ilk ameliyat ve herhangi bir perkütan anastomoz müdahalesi öncesi anjiograflar incelendi. Ortalama 3.0 anastomoz, TDM'li hastalarda (n=297; iç mamari arter [IMA], %33) ve 2.9 anastomoz, TDM'den yoksun hastalarda (n=1347; IMA, %34) ilk CABG'de yerleştirildi. TDM'li hastalar, TDM'den yoksun hastalara göre daha küçük (<1.5 mm) anastomoz edilen damarlara (29% vs. 22%) ve kalitesiz damarlara (9% vs. 6%) daha yatkınlardı. Takip anjiografisinde, TDM'li hastalarda %89'u, TDM'den yoksun hastalarda ise %85'i (P=0.23) IMA anastomozlarında %50 veya daha fazla daralmaya sahip değildi. Ven graftleri için karşılık gelen oranlar sırasıyla %71 ve %75 (P=0.40) idi. İstatistiksel ayarlamadan sonra, TDM, %50 veya daha fazla daralmaya sahip bir anastomoz olma olasılığını etkilemedi (düzenlenmiş olasılık oranı, 0.87; %95 güven aralığı, 0.58-1.32). SONUÇLAR Diyabetli hastaların daha küçük uzak damarları ve daha düşük kaliteli damarları olmasına


A novel ATAC-seq approach reveals lineage-specific reinforcement of the open chromatin landscape via cooperation between BAF and p63

ARKA PLAN Açık kromatin bölgeleri, gelişim sırasında aktif düzenleyici elementlerle ilişkili olup hastalıklarda düzensizleşir. BAF (SWI/SNF) kompleksi gelişim için esastır ve in vitro yeniden yapılandırılmış kromatin üzerinde yeniden şekillendirme yaptığını ve canlıda birkaç bireysel bölgenin erişilebilirliğini kontrol ettiğini göstermiştir. Bununla birlikte, BAF'ın gelişim süreçlerini düzenlemek için açık kromatin manzarasını nerede ve nasıl kontrol ettiği hala belirsizdir, örneğin insan epidermal farklılaşma.

SONUÇLAR "On-plate" ATAC-sekwanslama yaklaşımı kullanarak, düşük sayıda yapışkan hücre ile açık kromatin manzaralarını profilleştirmek için yeni bir yöntemle, BAF kompleksinin epidermal farklılaşmada %11.6'sı açık kromatin bölgelerini korumada hayati olduğunu gösterdik. Bu BAF'a bağlı açık kromatin bölgeleri, hücre tipine çok özgüdür ve güçlü bir şekilde p63'ün bir ana epidermal transkripsiyon faktörü için bağlanma siteleriyle zengindir. P63 bağlanma sitelerinin DNA dizileri, kromatin oluşumunu teşvik eden ve diğer hücre tiplerinde p63'ün önlemek için erişilemez olan ekzotik etkinleşmeyi önlemek için intrinsik olarak nükleozom oluşumuna elverişli olanlardır. Epidermal hücrelerde, BAF ve p63 birbirini karşılıklı olarak çeker ve 14.853 açık kromatin bölgesini korur. Ayrıca, BAF ve p63'ün birlikte nükleozomları p63 bağlanma sitelerinden uzaklaştırdığını ve transkripsiyon makinesini kontrol ederek dokusal farklılaşmayı kontrol ettiğini gösterdik.

SONUÇ BAF, epidermal farklılaşmada, ana transkripsiyon faktörü p63 ile işbirliği yaparak, hücre tipine özgü açık kromatin bölgelerini korumada yüksek özgüllük gösterir.


Aging, habitual exercise, and dynamic arterial compliance.

ARKA PLAN Büyük boyutlu kardiyotoraksal (merkezi) damarların uyumluluğunda azalma, yaşla birlikte gelişen kardiyovasküler hastalığın bağımsız bir risk faktörüdür. YÖNTEMLER VE SONUÇLAR Yaşa bağlı merkezi damar uyumluluğundaki azalmanın rolünü, hem kesitsel hem de müdahaleci yaklaşımlar kullanarak belirledik. Öncelikle, 18 ile 77 yaşları arasında 151 sağlıklı erkeği inceledik: 54'ü oturmuş, 45'i amatör olarak aktif ve 53'ü dayanıklılık egzersizi eğitimi almışlardı. Merkezi damar uyumluluğu (simultane B modu ultrason ve arteri aplanasyon tonometrisi ile ortak karotid arterde), orta yaş ve yaşlı erkeklerde genç erkeklere kıyasla tüm 3 grupta daha düşüktü (P:<0.05). Oturmuş ve amatör olarak aktif erkekler arasında herhangi bir yaşta anlamlı farklılıklar yoktu. Bununla birlikte, dayanıklılık eğitimi almış orta yaş ve yaşlı erkeklerdeki damar uyumluluğu, daha az aktif iki gruptan %20 ile %35 daha yüksekti (P:<0.01). Bu nedenle, merkezi damar uyumluluğundaki yaşa bağlı farklılıklar, oturmuş ve amatör olarak aktif erkeklerden daha az dayanıklılık eğitimi almış erkeklerde daha azdı. İkincisi, 53+/-2 yaşlarındaki 20 orta yaş ve yaşlı (oturmuş) sağlıklı erkeği, 3 aylık aerobik egzersiz müdahalesi (öncelikle yürüyüş) öncesi ve sonrası inceledik. Düzenli egzersiz, merkezi damar uyumluluğunu (P:<0.01) artırarak dayanıklılık eğitimi almış orta yaş ve yaşlı erkeklere benzer seviyelere çıkardı. Bu etkiler, vücut kütlesi, yağlılık, arteriyel kan basıncı veya maksimum oksijen tüketimi değişikliklerinden bağımsızdı. SONUÇLAR Düzenli aerobik-dayanıklılık egzersizi, orta yaş ve yaşlı sağlıklı erkeklerde merkezi damar uyumluluğundaki yaşa bağlı azalmaları azaltır ve daha önce oturmuş olan erkeklerde seviyeleri geri getirir. Bu, bu nüfusta kardiyovasküler hastalığın riskini düşürmede alışkanlık egzersizinin bir mekanizması olabilir


A comparison of cancer screening practices in cancer survivors and in the general population: the Korean national health and nutrition examination survey (KNHANES) 2001–2007

Bu çalışma, Kore'deki kanser hayatta kalanlarında ikinci birincil kanser taraması oranlarını tanımlamayı ve bu oranları, kanser geçmişi olmayan ancak diğer kronik hastalıkları olan kişiler ve kanser geçmişi ve diğer kronik hastalıkları olmayan kişiler olmak üzere iki kontrol grubuyla karşılaştırmayı amaçladı. Çalışma, 2001, 2005 ve 2007 yıllarında yapılan Kore Ulusal Sağlık ve Beslenme Araştırmaları (KNHANES) verilerine dayalı bir kesitsel analizdir. Ulusal kılavuzlara göre meme, servikal, mide ve kolon-rektum kanseri taraması önlemlerinin yaygınlığı değerlendirildi ve iki kontrol grubu ile karşılaştırıldı. Kanser hayatta kalanları arasında meme, servikal, mide ve kolon-rektum kanseri taraması oranları sırasıyla %48,5, %54,7, %34,7 ve %28,6 idi. Kanser hayatta kalanları, her dört kanser yeri için her iki kontrol grubuna kıyasla daha yüksek taraması oranlarına sahipti, ancak meme kanseri taraması, cinsiyet, yaş, evlilik durumu, eğitim, gelir, çalışma durumu, sağlık sigortası, sigara ve alkollü içki tüketimi durumu ve kendiliğinden bildirilen sağlık durumu ayarlamalarından sonra istatistiksel olarak anlamlıydı. Kanser hayatta kalanları, kanser geçmişi olmayan kişilere kıyasla kılavuzlara uygun taramaları almada daha olasıydı. Bununla birlikte, hayatta kalanlar arasında bile taraması oranları suboptimaldu, bu da ikinci birincil kanser taraması ve önleme için daha sistematik bir yaklaşımın gerekliliğini vurgulamaktadır.


Negative effect of the transcriptional activator GAL4

Yeast transkripsiyonel aktivatörü GAL4, DNA'daki belirli sitelere bağlanarak komşu genlerin transkripsiyonunu etkinleştirir1-5. GAL4'ün farklı aktivasyon bölgeleri asidik kalıntılarla zengindir ve bu bölgelerin transkripsiyonel makineye başka bir protein bileşeniyle (örneğin TATA bağlama proteini veya RNA polimeraz II) etkileşime girdiği, DNA bağlama bölgesinin ise aktivasyon bölgesini genin yakınına konumlandırdığı öne sürülmüştür6,7,8. Burada, yüksek seviyelerde mayada ifade edilen çeşitli GAL4 türevlerinin, GAL4 bağlama siteleri olmayan belirli genlerin transkripsiyonunu inhibe ettiğini, daha verimli aktivatörlerin daha güçlü inhibe ettiğini ve inhibisyonun DNA bağlama alanına bağlı olmadığını gösteriyoruz. Öneriyoruz ki bu inhibisyon, yani "squelching" (sönümleme), GAL4'ün aktivasyon bölgesinin bir transkripsiyonel faktörü titrasyonunu yansıttığını.


The Bayh–Dole Act and university research and development

Bu makale, üniversite araştırma ve geliştirme (R&D) faaliyetleri ile Bayh-Dole Yasası arasındaki ilişkiyi inceler. Bu yasa, federal hükümet tarafından finanse edilen araştırmalardan patent alma sürecini üniversitelere çok daha kolay hale getirdi ve üniversitelerin R&D faaliyetlerini değiştirmeye teşvik edebilir. Yasa, temel araştırmayı (lisanslama ücretleri üretmeyen) azaltmaya ve uygulanabilir araştırmayı (patentler ve lisanslama ücretleri üreten) artırmaya teşvik edebilir. Ayrıca, endüstri, sonuçların patentlenmesi daha kolay olacağı için üniversite R&D projelerini finanse etmeye daha istekli olabilir. Bu makale, mevcut literatürden farklı olarak, patent verilerini (araştırma çıktısı ölçüsü) kullanarak değil, araştırma ve geliştirme verilerini (icat girişi ölçüsü) kullanarak Yasanın etkisini inceler.


The relation between past exposure to fine particulate air pollution and prevalent anxiety: observational cohort study

## Amaç
Geçmişte partikül hava kirliliğine daha yüksek maruz kalma ile yaygın yüksek kaygı semptomları arasında ilişki olup olmadığını belirlemek.

## Çalışma Tasarımı
Gözlemsel kohort çalışması.

## Çalışma Alanı
Nurses' Health Study.

## Katılımcılar
En az bir maruz kalma dönemi için geçerli partikül madde maruz kalma tahminlerine sahip ve 2004'te kaygı semptomları verilerine sahip, Birleşik Devletler'in tüm eyaletlerinde ikamet eden 71.271 kadın, Nurses' Health Study'ye kayıtlı.

## Ana Çıktı Ölçümleri
Anksiyete semptomlarında anlamlı derecede yükseklik, Crown-Crisp endeksinin fobik kaygı alt ölçeğinde 6 veya daha yüksek bir puan olarak tanımlanır.

## Sonuçlar
71.271 uygun kadın, değerlendirme anında 57-85 yaşları arasında (ortalama 70 yaş) ve yüksek anksiyete semptomlarının yaygınlığı %15 idi. Partikül madde maruz kalması, 2,5 mikrometreden küçük (PM2,5) ve 2,5 ile 10 mikrometre arasında (PM2,5-10) ortalama maruz kalma tahminleri kullanılarak, anksiyete semptomlarının değerlendirildiği tarihten bir ay, üç ay, altı ay, bir yıl ve 15 yıl öncesine kadar karakterize edildi. Ayrıca, anksiyete semptomlarının değerlendirildiği tarihten iki yıl öncesine kadar ikamet ettikleri en yakın ana yolda mesafe de hesaplandı. Daha yüksek PM2,5 maruz kalması ile çoklu ortalama dönemler için anlamlı artmış risk oranları gözlemlendi (örneğin, son bir ay ortalama PM2,5'de 10 mikrogram/metreküp artış için risk oranı: 1,12, %95 güven aralığı 1,06-1,19; 12 aylık ortalama PM2,5 için: 1,15, 1,06-1,26). Çoklu maruz kalma pencerelerini içeren modeller, kısa vadeli ortalama dönemlerin uzun vadeli ortalama dönemlerden daha önemli olduğunu gösterdi. PM2,5-10 ile anksiyete arasında ilişki bulunmadı. Ana yollardan mesafe, anksiyete semptomları ile


A mitochondrially targeted compound delays aging in yeast through a mechanism linking mitochondrial membrane lipid metabolism to mitochondrial redox biology☆

Son bir çalışma, yaşlanmayı geciktirmek için bir doğal bileşenin mekanizmasını ortaya çıkardı, bu bileşik özellikle mitokondriyel redoks süreçlerine etki eder. Bu mekanizmada, dıştan eklenen lithokolik safra asidi, maya hücrelerine girer, öncelikle iç mitokondriyal zarda birikir ve mitokondriyal zarlar içinde fosfolipid sentezi ve hareketinin yaşa bağlı yeniden düzenlenmesine neden olur. Bu mitokondriyal fosfolipid dinamiklerinin yeniden düzenlenmesi, bir mayanın kronolojik yaşıyla ilerler ve sonunda mitokondriyal zar lipidominde önemli değişikliklere neden olur. Bu zar fosfolipid kompozisyonundaki değişiklikler, mitokondri sayısını ve morfolojisini değiştirir, bu da mitokondriyal solunum, mitokondriyal zar potansiyelinin korunması, mitokondriyal olarak üretilen reaktif oksijen türlerinin hücresel homeostazının korunması ve elektron taşınımının ATP senteziyle koplamasının yaşa bağlı kronolojisinde değişikliklere yol açar.


Isolation from African Sykes' monkeys (Cercopithecus mitis) of a lentivirus related to human and simian immunodeficiency viruses.

Kenya'da yakalanan veya kolonide doğmuş 100 Sykes maymunu (Cercopithecus mitis) kan örneklerinin analizi, 59 hayvanın insan bağışıklık yetmezliği virüsü tipi 2 (HIV-2) ve simian bağışıklık yetmezliği virüsleri (SIV'ler) ile çapraz tepki veren antikorlara sahip olduğunu ortaya koydu. Altı seropozitif asemptomatik Sykes maymunundan beşinde, SIVsyk olarak adlandırılan bir lentivirus izole edildi, ancak dört vakada CD8+ lenfositlerin tükenmesi ve seronegatif Sykes maymunlarının periferik kan mononükleus hücreleriyle birlikte CD4(+) zenginleştirilmiş hücre popülasyonunun kokültivasyonu gerekti. SIVsyk, diğer SIV'ler ve HIV'ler gibi morfolojik olarak benzerdi, Mg2(+) bağımlı bir geri transkripsiyon enzimi içeriyordu ve CEMx174 ve Sup-T1 hücrelerinde çoğalabiliyordu ve bunları etkisiz hale getiriyordu. Bununla birlikte, SIVsyk, diğer SIV'lerden önemli ölçüde farklıydı, çünkü normal insan, mangabey ve maymun periferik kan mononükleus hücrelerinde ve seropozitif Sykes maymunlarının kanında çoğalamadı ve HIV-1'in yanı sıra HIV-2, SIVsmm ve SIVagm'den env antijenleri de immünopresipite etti. Bu veriler, Kenya'daki Sykes maymunlarında doğal enfeksiyonun yüksek bir sıklıkta olduğunu ve bu lentivirüsün konak aralığı ve antijenik çapraz tepki açısından benzersiz olduğunu göstermektedir.


Role of the Single-Stranded DNA–Binding Protein SsbB in Pneumococcal Transformation: Maintenance of a Reservoir for Genetic Plasticity

Bakteriler, genom bakımı için kritik öneme sahip tek iplikli DNA (ssDNA) bağlayıcı protein (SSB) kodlar. Bacillus subtilis ve Streptococcus pneumoniae'de, genetik dönüşüm yeteneği sırasında benzersiz olarak ifade edilen alternatif bir SSB olan SsbB vardır, ancak rolü oldukça belirsiz kalmıştır. Burada, S. pneumoniae'deki SsbB'nin (ssbB(-)) bir null mutasyonu ve C-sonu kesintisi (ssbBΔ7) ile ilgili araştırmamızı rapor ediyoruz. SsbB'nin asitli kuyruğu, ortak proteinlerle etkileşimler için önemli bir alan olarak ortaya çıktığı için, SsbBΔ7'yi bu bağlamda inşa ettik. Sağladığımız kanıtlar, SsbB'nin içselleştirilmiş ssDNA'yı doğrudan koruduğunu göstermektedir. SsbB'nin yüksek oranda bol olduğunu, potansiyel olarak yaklaşık 1,15 Mb ssDNA'ya (yarı genom eşdeğeri) bağlanmasına izin verdiğini gösteriyoruz; ssDNA'yı rekombinasyonlara dönüştürmede rol oynadığını ve yüksek DNA konsantrasyonlarında, kromozomal dönüşümde kritik öneme sahip olduğunu, ancak plasmid dönüşümünü engellediğini gösteriyoruz. Bu son gözlem, S. pneumoniae'de plasmid dönüşümünün çok verimsiz olduğu (kromozomal dönüşüme kıyasla) uzun süredir gözlemlenen bir gerçeği açıklıyor; ilk gözlem ise SsbB'nin ssDNA rezervi yarattığını ve ardışık rekombinasyon döngülerine izin verdiğini destekliyor. SsbBΔ7, bu rezerv fonksiyonunu yerine getiriyor, bu da SsbB'nin C-sonunun, depolanmış ssDNA'ya erişen proteinleri işlemek için gerekli olmadığını gösteriyor. SsbB'nin ve bolluğunun evrimsel nedenini, S. pneumoniae'nin genetik esnekliğine katkıda bulunan bu rezervi korumak olarak öneriyoruz, bu da aynı hücrede birden fazla dönüşüm olayının olasılığını artırıyor.


Cerebral organoids model human brain development and microcephaly

İnsan beyninin karmaşıklığı, birçok beyin bozukluğunu model organizmalarda incelemeyi zorlaştırdı, bu da insan beyin gelişimi için in vitro bir modelin gerekliliğini vurguluyor. Burada, insan çoklu potansiyel kök hücrelerden türetilen üç boyutlu organoid kültür sistemi, yani beyin organoidleri geliştirdik. Bu organoidler, birbirleriyle ilişkili ancak ayrı ayrı gelişen çeşitli beyin bölgelerini içerir. Bunlar arasında, organiz ve olgun korteks nöron alt türlerini üreten öncül hücre popülasyonları içeren bir korteks beyni bulunur. Ayrıca, beyin organoidleri, karakteristik öncül bölge organizasyonu ile bol miktarda dış radyal glial kök hücre içeren insan korteks gelişiminin özelliklerini tekrarlamaktadır. Son olarak, mikrosefalinin modelini oluşturmak için RNA müdahalesi ve hasta özgü çoklu potansiyel kök hücreler kullanıyoruz. Hasta organoidlerinde erken nöronal farklılaşma gösterdiğimizi kanıtlıyoruz, bu kusur hastalığın fenotipini açıklamada yardımcı olabilir. Bu veriler birlikte, en karmaşık insan dokusunun bile gelişimi ve hastalığı üç boyutlu organoidler tarafından tekrarlanabileceğini gösteriyor.


Localization of a gene for partial epilepsy to chromosome 10q

Epilepsi için genetik bir katkı olduğuna dair güçlü kanıtlar var, ancak yaygın olarak bu genetik katkının sadece "genelleşmiş" epilepsilere sınırlı olduğu ve çoğu "parçalı" epilepsinin nongenetik olduğu varsayılır. Tek bir ailede 11 etkilenen birey içeren bir bağlantı analizi yaptık ve parçalı epilepsi için bir genin lokalizasyonuna dair güçlü kanıt elde ettik. Bu duyarlılık geni kromozom 10q'ya haritalanır ve D10S192 için maksimum iki nokta lod skoru 3.99 θ=0.0'dir. Tüm etkilenen bireyler yedi sıkıca bağlantılı ardışık işaretçi için tek bir haplotip paylaşır; bu haplotipin maksimum lod skoru θ=0.0'de 4.83'tür. Ana rekombinasyonlar, duyarlılık geninin 10 sentromer aralıkta yer aldığını gösterir.


Metastatic colonization requires the repression of the epithelial-mesenchymal transition inducer Prrx1.

Epitelyal-mesenkimal geçiş (EMT), embriyo içinde, hücrelerinin nihai hedeflerinden uzakta bulunan dokuların oluşumuna ihtiyaç duyulan bir süreçtir. Karcinoma hücreleri bu programı tümör yayılımı için ele geçirir. Kanserde EMT'nin önemi hala tartışılmaktadır, çünkü bu göçebe hücrelerin uzak dokuları nasıl kolonize ederek makro metastazlar oluşturduğunun netliği belirsizdir. Gösteriyoruz ki, homeoboks faktörü Prrx1, göçebe ve invaziv özellikler veren bir EMT indükleyicisidir. Prrx1'in kaybı, kanser hücrelerinin in vivo metastaz yapması için gereklidir, bu da epitel fenotipine geri döner ve aynı zamanda kök hücre özelliklerini kazanır. Bu nedenle, klasik EMT transkripsiyon faktörlerinden farklı olarak, Prrx1, EMT ve kök hücreliği arasında bir kopma sağlar ve hasta hayatta kalımı ve metastaz olmaması ile ilişkili bir biyomarkördür.


A cohort study of the risk of cervical intraepithelial neoplasia grade 2 or 3 in relation to papillomavirus infection.

ARKA PLAN İnsan papillomavirüsü (HPV), servikal intraepiteliyal neoplazi ile ilişkilendirilmiştir, ancak enfeksiyon ve neoplazi arasındaki zaman ilişkisi net değil, aynı şekilde spesifik HPV türünün, diğer cinsel yolla bulaşan hastalıkların ve diğer risk faktörlerinin göreceli önemi de belirsizdir. YÖNTEMLER, cinsel yolla bulaşan hastalıkların değerlendirilmesi için muayene olan 241 kadının prospektif bir kohortunu inceledik ve servikal sitoloji testleri negatifti. Kadınlar, uterusun serviksinin sitolojik ve kolposkopik muayeneleri ve HPV DNA'sı ve diğer cinsel yolla bulaşan hastalıkların testleri için her dört ayda bir takip edildi. SONUÇLAR Servikal intraepiteliyal neoplazi 2 veya 3 derecesi, 28 kadında biyopsi ile doğrulanmıştır. Hayatta kalma analizine dayanarak, iki yıllık dönemde servikal intraepiteliyal neoplazi için birikmiş incide, HPV testinde pozitif olanlarda %28 ve HPV DNA'sı tespit edilemeyenlerde %3'tür: Risk, HPV 16 veya 18 enfeksiyonu olanlarda en yüksektir (HPV enfeksiyonu olmayanlarla karşılaştırıldığında ayarlanmış göreceli risk, 11; %95 güven aralığı, 4.6-26; atfedilen risk, %52). HPV pozitif kadınlarda tüm 24 servikal intraepiteliyal neoplazi 2 veya 3 derecesi vakası, ilk HPV pozitif testten 24 ay içinde tespit edilmiştir. HPV enfeksiyonu varlığına göre ayarlamadan sonra, servikal intraepiteliyal neoplazinin gelişimi, ilk cinsel ilişkinin daha genç yaşta olması, Chlamydia trachomatis serum antikorlarının varlığı, cytomegalovirus serum antikorlarının varlığı ve Neisseria gonorrhoeae servikal enfeksiyonu ile de ilişkilidir. SONUÇ HPV, özellikle tip 16 ve 18, servikal enfeksiyonun yaygın ve muhtemelen erken bir manifestasyonu gibi görünmektedir.


Investigating survival prognosis of glioblastoma using evolutional properties of gene networks

Son yıllarda, kanser hücre hattı veri setlerinden biyolojik olarak bilgilendirilmiş gen ağları inşa etmek ve analiz etmek için grafik teorisi tekniklerine yönelik yaygın bir ilgi ve çok sayıda yayın olmuştur. Güncel araştırma çabaları, ağın genel statik, topolojik bir temsili üzerine yoğunlaşmıştır ve kanserin evrimsel araştırmaları için grafik teorisi tekniklerinin uygulanmasını araştırmamıştır. Bu çalışmalardan birkaçı, derece, betweenness ve yakınlık merkezi gibi grafik teorisi ölçütlerini kullanarak bu ağlarda önemli merkezi genleri belirlemek için kullanmıştır. Bununla birlikte, bu ölçütlerin farklı hastalık aşamalarında genlerin önemini tam olarak araştırmadığı görülmüştür. Önceki insan glioblastoma yayınları, yetişkinlerde dört glioblastoma alt tipini, imza genlerine dayanarak tanımlamıştır. Bu tür bir yayın olan Verhaak ve ark. araştırmasında, alt tiplerin dar bir orta hayatta kalma aralığına karşılık geldiği bulunmuştur; en agresif alt tip için 11.3 ay, en az agresif alt tip için 13.1 ay. Bu çalışmada, hayatta kalma verilerine dayalı bir evrimsel grafik teorisi çalışması sunuyoruz ve farklı hayatta kalma süreleriyle ilişkili genleri doğruluyoruz, bu genler, bilinen grafik teorisi ölçütleri kullanılarak belirlenmiştir. Çalışma, grafik teorisi yaklaşımlarının kanser hücre hattı veri setleri için evrimsel çalışmalara uygulanmasını genişletmektedir.


Compound heterozygous ZMPSTE24 mutations reduce prelamin A processing and result in a severe progeroid phenotype.

Hutchinson-Gilford Progeria Sendromu (HGPS; OMIM 176670), çok nadir ancak yıkıcı bir bozukluktur ve erken yaşlanmayı taklit eder. 1-3 Etkilenen çocuklar doğumda normal görünürler ancak tipik olarak ilk iki yılda gelişme geriliği yaşarlar. Diğer özellikler arasında alopesi, mikrognatia, alt deri yağının kaybı ile belirgin damarlar, anormal diş çürümesi, sklerodermatöz cilt değişiklikleri ve klavikül ve uzak falanks osteolizi bulunur. Ortalama ölüm yaşı 13 yaşta, en yaygın olarak ateroskleroz nedeniyle gerçekleşir. HGPS çoğunlukla sporadik bir oluşumdur, ancak bir genetik nedene sahip olduğu, LMNA geninde de novo heterozigot mutasyonların çoğunlukta HGPS hastalarında tespit edilmesiyle belirlenmiştir. 4,5 Tek bir aile, homozigot LMNA mutasyonlarının otozomal resesif mirası gösterenleri de bildirilmiştir. 6 LMNA, nükleer lamina bileşenleri olan lamina A ve C'yi kodlar, bu da nükleer zarın altında bulunan bir ağdır ve kromatin organizasyonu ve gen ifadesinin düzenlenmesine de katkıda bulunur. 7,8 İlginç bir şekilde, LMNA'daki mutasyonlar, kas, nöronlar, cilt, kemik ve yağ dokusu (Mounkes ve ark. 9'ta incelendi) dahil olmak üzere çeşitli dokularda farklı distrofik etkilere sahip en az sekiz kalıtsal bozukluğa, laminopatilere neden olmuştur. Ancak, bu bozuklukların ortak genetik kusurlara sahip olduğu gerçeğinin farkına varılması, klinik yeniden değerlendirmeye yol açmıştır ve ortaya çıkan kanıtlar, önemli fenotipik örtüşme olduğunu göstermektedir. 10 Bu nedenle, laminopatiler mantıklı bir şekilde ilişkili hastalıkların bir spektrumu olarak düşünülebilir. HGPS, özellikle atipik Werner sendromu 11 ve mandibuloakral displazi (MAD; OMIM 248370 ve 608612) ile fenotipik benzerliklere sahiptir. Bu hastalıklar lipodistrofiye 3,13 bağlıdır, bu da başka bir laminopati olan Dunnigan tipinde ailesel kısmi lipodistrofinin (OMIM 151660) en belirgin özelliğidir. MAD daha


Reliability of patient responses in pay for performance schemes: analysis of national General Practitioner Patient Survey data in England

# Amaç:
Hasta deneyimi anketinin yeni ulusal anketinin dayanıklılığını değerlendirmek ve doktorlara finansal teşvikler sunmak için.

# Tasarım:
İngiltere'de 8273 genel uygulamada kayıtlı 5,5 milyon hastanın (Ocak 2009'da) örneklenenlerine ve genel nüfusa göre GP Hasta Anketinin katılımcılarının temsil gücünü analiz etmek. Anketin yanıt vermeme yanlılığını, uygulama yanıt oranları ile anket puanları arasındaki ilişkiyi inceleyerek analiz etmek. Uygulama puanlarının güvenilirliğini, uygulama puanlarındaki varyansın gerçek uygulamalar arasındaki farklılıklara ne kadar atfedilebileceğini tahmin ederek analiz etmek.

# Sonuçlar:
Genel yanıt oranı %38,2 (2,2 milyon yanıt), Birleşik Krallık'ta benzer metodoloji kullanan anketlerde bulunan oranla karşılaştırılabilir. Erkek, genç yetişkinler ve dezavantajlı bölgelerde yaşayanlar, yanıt verenler arasında yetersiz temsil edildi. Ancak, performans için ödeme ile ilgili sorulara gelince, yanıt oranları ve anket puanları arasında sistematik bir ilişki bulunmadı. İki soru, genel uygulamalara ödeme yapmak için güvenilir ölçümler olarak, uygulama düzeyinde ortalama güvenilirlik katsayıları %93,2 ve %95,0 olarak bulundu. Uygulamaların %3'ünden azı ve %0,5'i, %90 ve %70'lik geleneksel güvenilirlik seviyelerine ulaşmak için gereken yanıt sayısına sahip değildi. 2009'da ödeme formülündeki bir değişiklik, hastaların puanlarındaki rastgele varyasyonun genel uygulamalara ödeme üzerindeki etkisinin, 2007 ve 2008'de yapılan ödemelere kıyasla arttığını gösterdi.

# Sonuç:
Bazı genel uygulamacıların, düşük yanıt oranları ve seçici yanıt vermeme yanlılığının, anket puanlarına bağlı ödemelerde sistematik adaletsizliğe yol açtığına dair endişeleri destekleyecek çok az kanıt var. Çalışma, hasta anketlerine dayalı ödemelerin geçerliliği ve güvenilirliğiyle ilgili sorunları gündeme getiriyor ve Birleşik Krallık ve performans ödeme sistemlerinde hasta deneyimini kullanmayı düşünen diğer ülkeler için dersler sunuyor.


Impact of low alcohol verbal descriptors on perceived strength: An experimental study

## Amaçlar
Düşük alkol etiketleri, 'düşük' veya 'hafif' gibi alkol içeriğini belirtmek için kullanılan tanımlayıcılar içeren bir etiket kümesidir. Alkol içeriği düşük olan içecekler konusunda politika yapıcılar ve üreticiler arasında artan bir ilgi vardır. Bununla birlikte, genel nüfusun alkol gücü hakkındaki sözlü tanımlayıcıları nasıl algıladığı konusunda yetersiz kanıtlar vardır. Bu araştırma, alkol ürünlerinin gücü ve çekiciliğine ilişkin tüketicilerin algılarını, düşük veya yüksek alkol sözlü tanımlayıcıları kullanarak incelemektedir.

## Tasarım
Bir iç içe geçme deneysel çalışma, katılımcıların (1) şarap veya (2) bira tercihlerine göre, 18 terimden oluşan düşük (dokuz terim), yüksek (sekiz terim) ve normal (bir terim) güç için güç ve çekicilik derecelerini vermelerini içerir.

## Yöntemler
Bin altı yetişkin (796 şarap ve 804 bira içen) bir ulusal temsilci İngiltere panelinden örneklenmiştir.

## Sonuçlar
Düşük, daha düşük, hafif, daha hafif ve azaltılmış, normalden daha düşük güç ürünlerini belirten bir küme oluşturmuş ve bu terimler normalden daha yüksek güç olarak değerlendirilmiştir, ancak yoğunlaştırıcılarla birlikte olan küme (ekstra düşük, süper düşük, ekstra hafif ve süper hafif) ile karşılaştırıldığında daha düşüktür. Yüksek sözlü tanımlayıcılar arasında benzer güç algısı kümeleri de gözlemlenmiştir. Normal, en çekici güç tanımlayıcısıdır, düşük ve yüksek sözlü tanımlayıcılar yoğunlaştırıcılarla kullanıldığında en az çekicidir.

## Sonuç
Alkol ürünlerinin algılanan gücü ve çekiciliği, sözlü tanımlayıcıların normalden sapmasını ima ettikçe azalmıştır. Bu bulguların politika sonuçları ve düşük alkol içeriğine sahip alkol etiketlemesi ile ilişkili halk sağlığı sonuçları açısından tartışılması önerilir.

## Katkı Bildirisi
Bu konudaki mevcut bilgi: Mevcut İngiltere ve AB yasaları, alkol hacmi (ABV) 1,2% ABV ve daha düşük olan düşük güç sözlü tanımlayıcılarının sayısını sınırlamaktadır. Politika yapıcılar ve üreticiler arasında, mevcut 1,2% ABV sınırını aşan daha düşük alkol içeriğine sahip alkol ürünleri yel


Transgenic Interleukin 10 Prevents Induction of Experimental Autoimmune Encephalomyelitis

Interleukin 10'un (IL-10) otoimmün merkezi sinir sistemi iltihabının tedavisindeki etkinliği konusunda tartışmalar vardır. Çeşitli rotalar, rejimler ve IL-10'un teslimat yöntemleri kullanan model sistemi, deneysel otoimmün ensefalomiyelit (EAE) çalışmaları, bu değişkenlerin onun immünoregülatör fonksiyonunu etkileyebileceğini öne sürmektedir. EAE patogenezinin düzenlenmesinde bu faktörlerin etkisini incelemek için, sınıf II ana histokompatibilite kompleksi (MHC) promotörü altında insan IL-10 (hIL-10) transjenini ifade eden transgenik fareler analiz ettik. hIL-10 transgenik fareler, aktif aşılama ile tetiklenen EAE'ye karşı yüksek dirençlidir ve bu direnç, otoaktif T hücre fonksiyonunun baskılanmasıyla görünmektedir. Myelin'e karşı T yardımcı 1 hücreleri, ancak patogenik olmayan şekilde, IL-10 transgenik farelerde indüklenir. Antibadi tükenmesi, EAE direncinin transjenik IL-10'un varlığına bağlı olduğunu doğruladı. MHC sınıf II'yi ifade eden hücrelerden gelen transjenik IL-10'u ifade eden ancak endojen murin IL-10 genini ifade etmeyen fareler, EAE'nin indüklenmesini engellemek için transjenik IL-10'un yeterli olduğunu gösterdi. Bu çalışma, IL-10'un, uygun seviyelerde ve hastalık indükleme sırasında uygun zamanlarda mevcutsa, EAE'yi tamamen önleyebileceğini göstermektedir.


Autosomal dominant immune dysregulation syndrome in humans with CTLA4 mutations

Protein sittojen T lenfosit antigeni-4 (CTLA-4), bağışıklık tepkilerine karşı önemli bir negatif düzenleyici faktördür ve kaybı farelerde ölümcül otoimmüniteye neden olur. Beş bireyin, hipogammaglobulinemi, tekrarlayan enfeksiyonlar ve çoklu otoimmün klinik özellikler ile karakterize edilen karmaşık, otozomal baskın bağışıklık düzenlenmesinde bozulma sendromuna sahip olduklarını inceledik. CTLA4'ün 1. ekseninde bir heterozigot nokta mutasyonu tespit ettik. Benzer klinik fenotiplere sahip 71 ayrı hastada ekrandan, CTLA4'de daha önce tanımlanmamış bir splice sitesi ve missense mutasyonları olan beş ek aile (dokuz birey) bulduk. Klinik penetrans eksikti (toplam 19 genetik olarak kanıtlanmış CTLA4 mutasyon taşıyıcısından 8 yetişkin etkilenmemiş olarak değerlendirildi). Bununla birlikte, CTLA-4 proteini, hem hastalarda hem de CTLA4 mutasyonları olan taşıyıcılarda düzenleyici T hücrelerinde (Treg hücreleri) azaldı. Treg hücreleri genellikle bu bireylerde yüksek sayılarda bulunmasına rağmen, baskılayıcı işlevleri, CTLA-4 ligandı bağlanması ve CD80'in transendositik taşıması bozuldu. CTLA4 mutasyonları ayrıca dolaşımdaki B hücre sayılarının azalmasıyla da ilişkilendirildi. Birlikte, CTLA4 mutasyonları, CTLA-4 haploinsuffisansı veya bozulmuş ligandı bağlanmasına neden olarak, T ve B hücre homeostazının bozulmasına ve karmaşık bir bağışıklık düzenlenmesinde bozulma sendromuna yol açar.


Specific inhibition of cyclin-dependent kinase 4/6 by PD 0332991 and associated antitumor activity in human tumor xenografts.

PD 0332991, yüksek derecede spesifik bir siklin bağımlı kinaz 4 (Cdk4) (IC50, 0.011 mikromol/L) ve Cdk6 (IC50, 0.016 mikromol/L) inhibitörüdür, 36 ek protein kinaz üzerinde hiçbir aktivitesi yoktur. Retinoblastoma (Rb) pozitif hücrelerde güçlü antiproliferatif bir ajan olup, in vitro'da G1 duraklatmasına neden olur ve Rb proteininin fosfatlı Ser780/Ser795 miktarını azaltır. Oral olarak verilen PD 0332991, Colo-205 insan kolon kanseri taşıyıcılarında belirgin tümör gerilemesi sağlar. Tedavi dozlarında PD 0332991, tümör dokusunda fosfatlı Rb ve proliferatif işaretçi Ki-67'nin ortadan kalkmasını ve E2F'nin kontrolündeki transkripsiyona bağlı genlerin indirgenmesini neden olur. Sonuçlar, Cdk4/6'nın inhibisyonunun bazı tümörlerde tümör gerilemesine ve tümör yükünün net bir azalmasına yeterli olduğunu göstermektedir.


Neutrophils support lung colonization of metastasis-initiating breast cancer cells

Kanser hücrelerine verimli bir şekilde hedefleyen ilaçların geliştirilmesinde elde edilen ilerlemeye rağmen, metastatik tümörlerin tedavisi genellikle etkisizdir. Kanser hücrelerinin mikro ortama bağımlılığı artık iyi kurulmuş olsa da, tümör büyümesi ve metastaz ilerlemesinde ev sahibi yanıtların katkısı henüz iyi karakterize edilmemiştir, bu da bu yaklaşımı kullanmayı sınırlamaktadır. Burada, farelerdeki meme kanseri modellerinde (ön-)metastatik akciğer mikro ortamı içinde metastaz kurulumunun ana bileşeni ve sürücüsü olarak nötrofilleri tanımlıyoruz. Nötrofiller, enflamatuar yanıtlarda temel bir rol oynar ve kanser oluşumuna katkıları hala tartışmalıdır. Çeşitli stratejiler kullanarak ön-metastatik bölgeye nötrofil çekimini engellemek, nötrofilin özellikle metastaz başlatımını desteklediğini gösteriyoruz. Önemli olarak, nötrofilden kaynaklanan leukotrienlerin, yüksek tümörjenik potansiyele sahip kanser hücre alt havuzunu seçici olarak genişleterek uzak dokuların kolonizasyonunu desteklediğini buluyoruz. Arachidonat 5-lipoksigenaz (Alox5) leukotrien üreten enzimin genetik veya farmakolojik inhibisyonu, nötrofilin pro-metastatik aktivitesini ortadan kaldırır ve dolayısıyla metastazı azaltır. Sonuçlarımız, belirli bir tümör mikro ortam bileşenine hedefli terapi kullanımının etkinliğini ortaya koyuyor ve nötrofil Alox5 inhibisyonunun metastaz ilerlemesini sınırlayabileceğini gösteriyor.


Effect of Previous Miscarriage on Depressive Symptoms During Subsequent Pregnancy and Postpartum in the First Baby Study

Hedefimiz, nullipara kadınlarda, geçmişte kürtaj öyküsü olanların, geç gebelik ve 1, 6 ve 12 ay sonrası doğumda depresyon riski açısından, kürtaj öyküsü olmayan kadınlara kıyasla daha yüksek risk taşıdıkları hipotezini test etmekti. First Baby Çalışması adlı uzun süreli kohort çalışmasının ikincil analizini gerçekleştirdik ve 448 geçmişte kürtaj öyküsü olan hamile kadını, 2343 geçmişte kürtaj öyküsü olmayan hamile kadınla karşılaştırdık, Edinburgh Postnatal Depresyon Ölçeği'nde 12'den büyük bir puan alarak olası depresyon riski açısından. Mantık regresyon modelleri, her zaman noktasında oran oranlarını tahmin etmek için ve genel tahmin denklemleri, uzun süreli analizde tahminler elde etmek için kullanıldı. Kürtaj öyküsü olan kadınlar, üçüncü trimesterde veya 6 veya 12 ay sonrası doğumda olası depresyon aralığında puanlama açısından kürtaj öyküsü olmayan kadınlara kıyasla daha yüksek bir olasılığa sahip değillerdi, ancak 1 ay sonrası doğumda, sosyo-demografik faktörler ayarlanmış olarak (OR 1.66, %95 CI 1.03-2.69) daha yüksek bir olasılığa sahiplerdi. Kürtaj öyküsü olan kadınlar, geçmişte kürtaj yaşamamış kadınlara kıyasla 1 ay sonrası doğumda depresyon riski açısından daha savunmasız olabilirler, ancak bu etki bu zaman diliminden sonra görünmez. Bu konudaki farkındalığın teşvik edilmesini destekliyoruz ve depresyon riskini artırabilecek faktörleri belirlemek amacıyla planlanan araştırmaları öneriyoruz.


IL-1β, IL-4 and IL-12 control the fate of group 2 innate lymphoid cells in human airway inflammation in the lungs

Grup 2 doğuştan gelen lenfosit hücreleri (ILC2'ler), parazitlere karşı koruma sağlayan tip 2 sitokinler salgılar, ancak aynı zamanda çeşitli enflamatuar hava yolu hastalıklarına da katkıda bulunabilir. Burada, interleukin 1β (IL-1β) doğrudan insan ILC2'lerini aktivasyon sağladığını ve IL-12'nin bu aktifleştirilmiş ILC2'leri, interferon-γ (IFN-γ) üreten ILC1'lere dönüştürdüğünü bildiriyoruz, bu dönüşüm IL-4 ile tersine çevrildi. ILC'lerin (innate lymphoid cells) esnekliği, şiddetli kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) veya kronik rinosinüsit ile nazal polip (CRSwNP) hastalarının hastalıklı dokularında görüldü, burada IL-12 veya IL-4 imzaları ve ILC1'lerin veya ILC2'lerin birikimi vardı. Eozinofiller, IL-4'ün ana hücresel kaynağıydı, bu da IL-5 üreten ILC2'ler ve IL-4 üreten eozinofiller arasında iletişim olduğunu ortaya koydu. Öneriyoruz ki IL-12 ve IL-4, ILC2'lerin işlevsel kimliğini yönetir ve dengesizliği tip 1 veya tip 2 enflamasyonun devamına neden olur.


Summary

Steroid reseptör RNA aktivatörü (SRA), bilinen tek RNA koaktivatörü, nükleer reseptörler (NR) tarafından gerçekleştirilen transaktivasyonu artırır. SRA'nın işlevsel bir alt yapısına, STR7'ye bağlanan SLIRP (SRA sap-döngü etkileşime giren RNA bağlayıcı protein) tanımladık. SLIRP, normal ve tümör dokularında ifade edilir, bir RNA tanıma motifi (RRM) içerir, SRA ve RRM bağımlı bir şekilde NR transaktivasyonunu baskılar, Tamoksifen etkisini artırır ve SRC-1'in SRA ile etkileşimini düzenler. RRM içeren bir baskılayıcı olan SHARP, STR7'ye de bağlanır ve SLIRP ile birlikte baskılamayı artırır. SLIRP, başka bir NR ko-düzenleyici olan SKIP (Chr14q24.3) ile kolokalleştirilir ve SKIP tarafından güçlendirilen NR sinyalleşmesini azaltır. Endojen promotörlere (pS2 ve metallothionein) SLIRP rekrut edilir, ikincisi SRA bağımlı bir şekilde, NCoR promotör rekrutasyonu ise SLIRP bağımlıdır. Endojen SLIRP'nin çoğu mitokondride bulunur. Verilerimiz, SLIRP'nin NR transaktivasyonunu düzenlediğini, belki de mitokondri fonksiyonunu düzenleyebileceğini ve SRA, SLIRP, SRC-1 ve NCoR arasındaki etkileşimler hakkında mekanistik içgörüler sağladığını göstermektedir.


Naringenin inhibits allergen-induced airway inflammation and airway responsiveness and inhibits NF-kappaB activity in a murine model of asthma.

Naringenin, bir flavonoid, antienflamatuar ve immünomodülatör özelliklere sahiptir. Murin astım modelinde alerjenle ilişkili hava yolu enflamasyonunu azaltıp azaltamayacağını ve olası mekanizmasını araştırdık. Fareler ovalbuminle sensitize edildi ve zorlandı. Bazı fareler ovalbumin zorlamasından önce naringenin aldı. Hava yolu enflamasyonunun ve hava yolu duyarlılığının gelişimini değerlendirdik. Bronkoalveolar lavaj sıvısında ve serumda interleukin (IL) 4, IL13, kemokin (C-C motif) ligandı (CCL) 5 ve CCL11'i ve toplam IgE'yi ELISA ile tespit ettik. IkappaBalpha'nın bozulması ve indüklenebilir nitrik oksit sentaz (iNOS) akciğerlerde Western blot ile ölçüldü. Ayrıca, elektroforesiz hareketlilik kayması testi ile NF-kappaB bağlanma etkinliğini test ettik. Gerçek zamanlı PCR ile iNOS, CCL5 ve CCL11'in mRNA seviyeleri tespit edildi. Naringenin, deneysel farelerde ovalbuminle ilişkili hava yolu enflamasyonunu ve hava yolu duyarlılığını azalttı. Naringeninli fareler, bronkoalveolar lavaj sıvısında ve serumda daha düşük IL4 ve IL13 seviyelerine sahipti. Ayrıca, naringenin akciğerlerdeki IkappaBalpha bozulmasını ve NF-kappaB DNA bağlanma aktivitesini inhibe etti. CCL5, CCL11 ve iNOS seviyeleri de önemli ölçüde azaltıldı. Sonuçlar, naringeninin astım sürecinde koruyucu roller oynayabileceğini gösterdi. NF-kappaB'nin inhibisyonu ve hedef genlerinin ifadesinin azalması bu olguyu açıklayabilir.


The evolution of Fox genes and their role in development and disease

Forkhead kutu (Fox) transkripsiyon faktörü ailesi, tek hücreli ökaryotlarda ortaya çıkmış, zaman içinde çoklu çoğalma olayları ve bazen gen kaybı yoluyla 40'dan fazla üyeye ulaşmıştır. Fox genleri, birçok kritik biyolojik süreçte uzmanlaşmış işlev kazanmak üzere evrimleşmiştir. Fox genlerindeki mutasyonlar, kanser, glokom ve dil bozuklukları gibi çeşitli insan hastalıklarına derin bir etkiye sahiptir. Fox gen ailesinin evrimsel özelliklerini özetliyoruz ve çeşitli Fox alt ailelerinin gelişim süreçlerine, organ oluşumundan dil edinimine kadar, nasıl farklı katkılarda bulunduğunu vurguluyoruz.


Emergent structures and dynamics of cell colonies by contact inhibition of locomotion

Tissue içindeki hücreler, işlevlerine göre geniş bir yapı yelpazesine organize olabilirler. Epitel-mesenkim geçişler veya sferoid agregaların oluşumu gibi dramatik organizasyon değişiklikleri, genellikle dokunun morfogenezi veya kanser ilerlemesi ile ilişkilidir. Burada, öz-itici parçacıkların simülasyonları aracılığıyla hücre kolonilerinin organizasyonunu inceliyoruz. Hücre yumuşaklığı, hücre-hücre bağlılığı ve temas inhibisyonu hareketi (CIL) arasındaki etkileşim, çeşitli mevcut doku fenotiplerinde gözlemlenen yapılar ve kolektif dinamikleri üretir. Bunlar, düzenli hücre dağılımları, dinamik hücre kümeleri, jel benzeri ağlar, kolektif olarak göç eden monolayerler ve 3D agregaları içerir. Aralarındaki geçişler için analitik tahminler sunuyoruz. CIL'in etkili bir itici kuvvet sağladığını ve hücre dağılmasına yol açarak yapışkan dokuların oluşumunu engellediğini açıkça gösteriyoruz. Ancak, sürekli monolayerlerde, CIL kolektif hücre hareketi, gerilme interhücre stresleri ve hücre dışlamasını önler. Bu nedenle, çalışmamız CIL'in hücre kolonilerinin ortaya çıkan yapıları ve dinamiklerini belirlemedeki önemli rolünü vurgular.


Failure of cell cleavage induces senescence in tetraploid primary cells

Tetraploidite, memelilerin hücrelerinde çeşitli mitotik veya bölünme bozukluklarından kaynaklanabilir ve birden fazla merkezozomun mirası, tetraploid hücrelerin döngüsünü sürdürmesi halinde aneuploidiye neden olur. Bu nedenle, tetraploid hücre döngüsünün durması potansiyel olarak kritik bir hücresel kontrol mekanizmasıdır. Burada, ana rat embriyosu fibroblastları (REF52) ve insan foreskin fibroblastlarının, ilaç veya küçük müdahale RNA (siRNA) ile hücre bölünmesi başarısızlığına bağlı olarak tetraploid G1'de senesans hale geldiğini bildiriyoruz. Buna karşılık, T-antijeni dönüştürülmüş REF52 ve p53+/+ HCT116 tümör hücreleri, bölünme başarısızlığından sonra döngüye devam ederek hızla aneuploid hale gelir. Ana hücreler, Ki-67 proliferasyon işaretçisi ve floresan ubiquitin bazlı hücre döngüsü göstergesi/geç hücre döngüsü işaretçisi gemininin kaybı ile hızlı bir şekilde hareketsizleşir. Durdurma, DNA hasarına bağlı değildir, çünkü γ-H2AX DNA hasarı işaretçisi, tetraploidi indüklendikten sonra kontrol seviyelerinde kalır. Sonunda, durdurulan tetraploid hücreler, SA-β-galaktosidaz aktivitesi ile senesans haline gelir. Tetraploid durdurma, p16INK4a ifadesine bağlıdır, çünkü p16INK4a'nın siRNA baskılanmasıyla tetraploid durdurma atlanır ve ana hücreler aneuploid hale gelebilir. Sonuç olarak, ana tetraploid hücreler, DNA hasarı olmadan senesans hale gelebilir ve senesansın tetiklenmesi, tetraploid durdurmanın kritik bir parçasıdır.


Cell death: the significance of apoptosis.

Yayımlanan Özet Hücre ölümünün sınıflandırılması, morfolojik veya biyokimyasal kriterlere veya ölümün meydana geldiği koşullara göre yapılabilir. Şu anda, kalıcı yapısal değişiklik, ölümün tek kesin kanıtıdır; evrensel olarak uygulanabilen hücre ölümünün biyokimyasal göstergeleri tam olarak tanımlanmalıdır. Hücre fonksiyonu veya üreme kapasitesi üzerine yapılan çalışmalar, ölüm ve iyileşmeye imkan tanıyan uykulu durumlar arasında ayrım yapmaz. Ayrıca, çoğu veya tüm ölen hücreleri, farklı ancak bireysel olarak karakteristik koşullarda meydana gelen iki ayrı ve belirgin morfolojik değişikliğe ayırt etmek mümkün olmuştur. Bu şekillerden biri, plazma ve organel membranlarının şişmesi ve ardından yırtılması ile düzenlenmiş yapının çözülmesi olan "koagülatif nekroz"dur. Bu, toksinler ve iskemik gibi yaratan maddelerden kaynaklanır, tek tek değil gruplar halinde hücreleri etkiler ve in vivo olarak geliştiğinde eksudatif iltihaplanmaya neden olur. Diğer morfolojik şekil, hücreyi sıkıştırır ve organel bütünlüğünü korur, yüzeyte kabarcıkların oluşmasını sağlar ve bunlar, dokularda, yerleşik hücreler tarafından fagosit edilir ve sindirilir, ilişkili bir iltihaplanma olmaz.


The mitochondrial RNA-binding protein GRSF1 localizes to RNA granules and is required for posttranscriptional mitochondrial gene expression.

RNA bağlayıcı proteinler, hücre içi RNA'ların işlenmesi, depolanması ve düzenlenmesinde kritik bir rol oynayan posttranskripsiyonel gen düzenlemenin kalbinde yer alırlar. Burada, GRSF1'in, daha önce influenza mRNA'larının bağlanması ve seçici çevirisiyle ilişkili olduğu gösterildiği gibi, mitokondrilere hedeflendiğini ve mitokondriyal granüller oluşturduğunu gösteriyoruz. GRSF1, mitokondriyal DNA'nın ışık zincirinde yer alan üç ardışık genin RNA'larına, ND6 mRNA'sına ve cytb ve ND5 için uzun olmayan kodlayıcı RNA'lara (lncRNA) tercihli olarak bağlanır, her biri birden fazla konsensüs bağlanma dizisi içerir. GRSF1'in RNAi ile indirgenmesi, mitokondriyal RNA kararlılığının bozulmasına, mRNA'lar ve lncRNA'ların mitokondriyal ribozomlara anormal yüklenmesine ve ribozom montajının bozulmasına yol açar. Bu da spesifik protein sentezinde bir kusur ve oksidatif fosforlasyon komplekslerinin normal miktarlarda toplanamaması ile sonuçlanır. Bu veriler, GRSF1'in posttranskripsiyonel mitokondriyal gen ifadesinin düzenlenmesinde kritik bir düzenleyici olduğunu ima eder.


Identification and purification of a 62,000-dalton protein that binds specifically to the polypyrimidine tract of introns.

Moleküler ağırlığı 62.000 Dalton (p62) olan bir protein, HeLa hücre çekirdeği ekstraktlarında UV çaprazlama ile mRNA öncüllerine bağlanarak tespit edildi. p62, özellikle intronların 3' splice site bölgesindeki polipirimidin dizisine bağlanır. Saflaştırılmış p62, pre-mRNA'ların polipirimidin dizisine bağlanır. Bu bağlanma, 3' splice site'deki AG nükleotidine ihtiyaç duymaz. Polypirimidin dizisindeki değişiklikler, p62'nin bağlanmasını azaltarak, U2 snRNP/pre-mRNA kompleksi oluşumunun ve splice'in verimliliğini azaltır. p62 proteini, spliseomda kalır ve pre-mRNA'ya bağlanır. Bu polipirimidin dizisi bağlanma proteini (pPTB), splice sırasında 3' splice site'nin tanınmasında kritik bir bileşen olduğu öne sürülmektedir.


Capsule endoscopy in acute upper gastrointestinal hemorrhage: a prospective cohort study.

## Arka Plan ve Çalışma Amaçları
Kapsül endoskopi, acil serviste sunulan akut üst gastrointestinal kanamaya değerlendirmede rol oynayabilir.

## Hastalar ve Yöntemler
İki akademik merkezin acil serviste akut üst gastrointestinal kanamaya sunulan yetişkinleri değerlendirdik. Hastalar, bir kablosuz video kapsülü yuttular, ardından hemen bir nazogastrik tüp emilimi ve daha sonra esofagogastroduodenoskopi (EGD) yapıldı. Kapsül endoskopisini nazogastrik tüp emilimi ile kanın varlığı belirlemek için ve EGD ile kanama kaynağının ayrımını, peptik/enflamatuar lezyonların tanımlanmasını, güvenliğini ve hasta memnuniyetini karşılaştırdık.

## Sonuçlar
Çalışma 49 hastayı (32 erkek, 17 kadın; ortalama yaş 58.3 ± 19 yıl) içeriyordu, ancak üç hasta kapsül endoskopisini tamamlamadı ve beş hastanın nazogastrik tüp toleransı yoktu. Üst gastrointestinal traktta kan, kapsül endoskopisi ile (15/18 [83.3 %]) nazogastrik tüp emilimi ile (6/18 [33.3 %]; P = 0.035) daha sık tespit edildi. Peptik/enflamatuar lezyonların tanımlanmasında kapsül endoskopisi (27/40 [67.5 %]) ile EGD (35/40 [87.5 %]; P = 0.10, OR 0.39 95 %CI 0.11 - 1.15) arasında anlamlı bir fark yoktu. Kapsül endoskopisi, 45/46 hastada (98 %) duodenum'a ulaştı. Bir hasta (2.2 %) kapsül yutarken kısa süreli nefes darlığı ve bir hasta (2.2 %) öksürük yaşadı.

## Sonuçları
Acil servis ortamında, kapsül endoskopi, akut üst gastrointestinal kanamaya sunulan kişilerde uygulanabilir ve güvenli görünüyor. Kapsül endoskopi, üst gastrointestinal traktta, özellikle de duodenum'da, kanı nazogastrik tüp emilimi ile daha sık tespit eder ve


Electroporation of Cas9 protein/sgRNA into early pronuclear zygotes generates non-mosaic mutants in the mouse.

CRISPR/Cas9 sistemi, fare de dahil olmak üzere çeşitli organizmalarda genlerin rollerini ortaya çıkarmak için güçlü bir araçtır. Bu yönteme göre genetik olarak değiştirilmiş embriyolar veya fareler elde etmek için, genellikle Cas9 mRNA ve sgRNA, mikrojektasyon veya elektroporasyon yoluyla zigotlara verilir. Ancak, bu yöntemle oluşturulan çoğu mutasyon, birkaç tür hücreden oluşan ve farklı mutasyonları içeren genetik mozaiklerden oluşur, bu da kurucu embriyolar veya farelerin fenotip analizi karmaşıklaştırır. Geliştirme süreçlerinde yer alan genlerin rollerini açıklamak ve analizi basitleştirmek için, mozaik olmayan mutanlar üreten bir yöntem gereklidir. Burada, CRISPR/Cas9 sistemini kullanarak mozaik olmayan fare mutant embriyoları üretmek için bir yöntem geliştirdik. In vitro döllenmiş (IVF) zigotlara Cas9 proteini ve sgRNA'yı elektroporasyon yoluyla verdik, bu da fare genomunun ilk çoğalmadan önce gen düzenlemenin gerçekleşmesine olanak sağladı. Sonuç olarak, mutanın tüm hücreleri aynı mutasyon kümesini taşır. Bu yöntem, CRISPR/Cas9 sistemini kullanarak oluşturulan kurucu mutant embriyolar veya farelerde mozaiklik/ale kompleksliği sorununu çözmektedir.


Molecular Basis for Target RNA Recognition and Cleavage by Human RISC

RNA tarafından indüklenen susturma kompleksi (RISC), tek iplikli kısa müdahale RNA'sı (siRNA) ve endonükleaz aktif Argonaute proteini içeren bir ribonükleoprotein parçacığıdır, siRNA'ya uyan mRNA'ları kesebilen. RISC'nin hedef RNA'yı nasıl bulduğu mekanizması iyi anlaşılmıştır, ancak bu süreçte RISC'nin yapısal RNA'yı nasıl çözdüğü gizemini korur. Burada, hem in vitro hem de in vivo olarak, hedef sitesinin erişilebilirliği doğrudan kesme verimliliğine korel ettiğini gösteriyoruz, bu da RISC'nin yapısal RNA'yı çözemediğini gösteriyor. Hedef tanıma sürecinde, RISC geçici olarak tek iplikli RNA'ya spesifik olmayan bir şekilde temas eder ve siRNA-hedef RNA'nın birleşmesini teşvik eder. Ayrıca, RISC içindeki siRNA'nın 5' kısmı, RISC ve hedef RNA'nın kararlı bir şekilde birleşmesini belirleyen termodinamik bir eşik oluşturur. Bu nedenle, RNA müdahalesinin verimliliği ve özgüllüğü için kritik olan RISC ve hedef RNA'ların özelliklerine dair mekanistik içgörüler sağlıyoruz.


Cancer associated fibroblasts (CAFs) in tumor microenvironment.

Kanser ile ilişkili fibroblastlar (CAFs), tümör mikro ortamının en kritik bileşenlerinden biridir ve çeşitli mekanizmalarla kanser hücrelerinin büyümesi ve istilasını teşvik eder. CAFs, farklı kökenleri nedeniyle yüksek bir heterojenliğe sahiptir; ancak, CAFs'in birçok farklı morfolojik özelliği ve fizyolojik işlevi belirlenmiştir. Kanser hücreleri ve CAFs arasındaki etkileşimın tümörün ilerlemesinde önemli bir rol oynadığı giderek daha net hale geliyor ve bu karşılıklı ilişkiyi anlamak, sonunda CAFs'i hedef alarak kanser hastalarını tedavi etmemizi sağlayabilir. Bu incelemede, CAFs'in tümörjeniz ve metastazdaki rolüne dair son bulguları ve CAFs'in potansiyel terapötik etkilerini tartışacağız.


Cold Exposure Promotes Atherosclerotic Plaque Growth and Instability via UCP1-Dependent Lipolysis

Soğukla ilişkili kardiyovasküler riskin moleküler mekanizmaları bilinmemektedir. Burada, soğuk tetiklenen, besin alımı bağımsız lipolizin plazma düzeylerinde küçük düşük yoğunluklu lipoprotein (LDL) kalıntılarının önemli artışına yol açtığını gösteriyoruz, bu da farelerde aterosklerotik lezyonların hızlandırılmış gelişimine neden oluyor. İki genetik farı yok etme modeli (apolipoprotein E(-/-) [ApoE(-/-)] ve LDL reseptörü(-/-) [Ldlr(-/-)] fareleri) ile, kalıcı soğuk maruziyeti, lipit birikiminin artmasıyla aterosklerotik plak büyümesini uyarıyor. Ayrıca, soğuk adapte olmuş ApoE(-/-) ve Ldlr(-/-) farelerde, plakla ilişkili mikrovasküllerin ve iltihaplı hücrelerin belirgin artışı tespit edildi, bu da plak istikrarsızlığına yol açıyor. ApoE(-/-) türünde uncoupling protein 1 (UCP1), kahverengi yağ dokusunda termogenezi içeren anahtar bir mitokondri proteini, silinince, fareler soğuk indüklenen aterosklerotik lezyonlardan tamamen korunuyor. Soğuk adapte olma, plazmadaki adiponektin düzeylerini önemli ölçüde azaltıyor ve sistemik adiponektin tedariki, ApoE(-/-) fareleri plak gelişiminden koruyor. Bu bulgular, düşük sıcaklıkla ilişkili kardiyovasküler riskler hakkında mekanizmik içgörüler sağlıyor.


Mild overexpression of MeCP2 causes a progressive neurological disorder in mice.

X-kromozomda bulunan metil-CpG bağlayıcı protein 2 (MECP2) genindeki mutasyonlar, bir transkripsiyonel baskılayıcı kodlayan protein olan Rett sendromuna ve çeşitli ilişkili nörogelişimsel bozukluklara neden olur. İnsan hastalıklarıyla ilişkili büyük çoğunluk kaybı-fonksiyon mutasyonlarıdır, ancak bu fenotiplerin sorumlusu olan MeCP2 işlevinin tam yönü bilinmemektedir. Tüm insan MECP2 lokusunu içeren büyük bir genomik klon kullanarak transgenik farelerde insan protein normalden yaklaşık 2 kat fazla ifade ettik. Detaylı nörodavranışsal ve elektrofizyolojik çalışmalar, MeCP2(Tg1) transgenik hattında, yaklaşık 2 kat normal seviyelerde MeCP2 ifade eden, 10 haftalık yaşta fenotiplerin ortaya çıktığını gösterdi. Şaşırtıcı bir şekilde, bu fareler motor ve bağlam öğrenimi ve hipokampüste sinaptik plastisiteyi artırdı. Bununla birlikte, 20 haftalık yaştan sonra, bu fareler nöbetler geliştirdi, hipoaktif hale geldi ve yaklaşık %30'u 1 yaşına kadar öldü. Bu veriler, MeCP2 seviyelerinin in vivo sıkı bir şekilde düzenlenmesi gerektiğini ve bu proteinin bile hafif bir aşırı ifadesinin zararlı olduğunu göstermektedir. Ayrıca, bu sonuçlar, X-bağlı gecikmeli nörodavranışsal bozuklukların bazı vakalarında duplikasyonlar veya kazanılmış fonksiyon mutasyonları olan MECP2'nin altında yattığını desteklemektedir.


Alcohol Sales and Risk of Serious Assault

## Arka Plan
Alkol, motorlu araç kazaları gibi kazalara katkıda bulunan bir nedendir. Alkol tüketimi ve şiddetli yaralanma arasındaki ilişki üzerine yapılan önceki araştırmalar, tek bir travma merkezine ait vakaları içeren anket verilerine sınırlıydı ve alkol satışlarının çoğunu kapsamlı bir şekilde yakalamakta zorlandılar. Bu sınırlamaların ötesinde, önceki araştırmacıların alkol satışlarının çoğunu kapsamlı bir şekilde yakalayamaması vardı. Ontario'da alkolun çoğu, il tarafından işletilen perakende satış noktalarında satılmaktadır ve hastaneler, il sağlık hizmeti sistemi altında finanse edilmektedir. Ontario'da perakende alkol satışları ile ilişkili yaralanmalar nedeniyle hastaneye yatırılma riskini değerlendirdik.

## Yöntem ve Bulgular
Tüm Ontario'da 1 Nisan 2002 ile 1 Aralık 2004 tarihleri arasında hastaneye yaralanmalar nedeniyle yatırılan 13 yaş ve üstü kişileri içeren nüfus tabanlı bir vaka-karşılaştırma analizi gerçekleştirdik. Her bir yaralanma vakasının hastaneye yatırılma gününde, kurbanın evine en yakın mağazada satılan alkol hacmi, aynı mağazada 7 gün önce satılan hacimle karşılaştırıldı. Koşullu lojistik regresyon analizi, her gün mağazada satılan alkol hacmi başına 1.000 litre artışı ile yaralanmalar nedeniyle hastaneye yatırılma göreli riskini (RR) belirlemek için kullanıldı. 3.212 kişinin yaralanmalar nedeniyle hastaneye yatırıldığı tespit edildi. Yaklaşık %25'i 13-20 yaşları arasında ve %83'ü erkekti. Toplam 1.150 saldırı, %36'sı keskin veya çarpıcı bir silahın kullanımı ile ve %48'i silahsız kavga veya dövüş sırasında meydana geldi. Mağazada her gün satılan alkol hacmi başına 1.000 litre artışı, yaralanmalar nedeniyle hastaneye yatırılma göreli riskini %1,13 (Güven Aralığı %95 [CI] 1,02-1,26) artırdı. Risk, erkeklerde (1,18, %95 CI 1,05-1,33), 13-20 yaşlarındaki gençlerde (1,21,


miR-375 inhibits autophagy and reduces viability of hepatocellular carcinoma cells under hypoxic conditions.

## Arka Plan ve Amaçlar
Tumor hücreleri hipoksik koşullara uyum sağlamak için otofaji sürecini tetikler. Hepatoksel karcinoma (HCC) hücrelerinde hipoksik koşullarda otofajinin düzenlenmesinde mikroRNA'ların (miRNA'lar) rollerini araştırdık.

## Yöntemler
İnsan HCC hücre hatları (Huh7 ve Hep3B) üzerinde hipoksik koşullarda otofajiyi değerlendirmek için kazan ve kayıp fonksiyon yöntemleri kullandık. Otofaji, immuno-batı, immüno-fluoresans ve elektron mikroskopi analizleri ile ve hücrelerin bafilomisin A1 ile inkübe edilmesi sonrası nicel olarak belirlendi. MiRNA'ların hedefleriyle ilişkilerini doğrulamak için bir luciferaz raporörü deneyi gerçekleştirdik. Nude farelerde HCC xenograft tümörlerinin büyümesini analiz ettik.

## Bulgular
HCC hücrelerinde ve dokularında miR-375'in ifadesi düşüktü; hipoksik koşullarda otofajiyi, LC3I'nin LC3II'ye dönüşümünü baskılayarak ve bu sayede otofajik akışı engelleyerek inhibe etti. MiR-375'in otofajiyi inhibe etme yeteneği, 3'-fosfinoizitid bağımlı protein kinaz-1-AKT-mammal hedefi rapamisin sinyalizasyonunu düzenleme yeteneğinden bağımsızdı, ancak bunun yerine ATG7, otofaji ile ilişkili bir genin baskılanmasıyla ilişkiliydi. MiR-375, ATG7'nin 3' ünsür bölgesindeki öngörülen bir siteye doğrudan bağlandı. MiR-375'in ifadesini artırmak veya ATG7'yi baskılamak, HCC hücrelerinde mitokondriyel otofajiyi inhibe etti, hipokside hasarlı mitokondrilerin ortadan kaldırılmasını azalttı, mitokondriyel apoptoz proteinlerinin salınımını artırdı ve HCC hücrelerinin hayatta kalmasını azalttı. Farelerde, miR-375'i ifade eden xenograft tümörler, otofajik hücrelerin daha az olduğu, nekroz alanlarının daha büyük olduğu ve


Pseudouridine profiling reveals regulated mRNA pseudouridylation in yeast and human cells

Post-transkripsiyonel RNA nükleozid modifikasyonu tüm canlı organizmalarda meydana gelir. Pseudouridin, non-kodlamalı RNA'larda bulunan en yaygın modifiye nükleozid, transfer RNA ve ribozom RNA'nın işlevini istikrarlı hale getirerek RNA yapısını stabilize eder. Mesajcı RNA'ların (mRNA) pseudouridin içerdiği bilinmiyordu, ancak yapay pseudouridilasyon mRNA işlevini dramatik şekilde etkiler - bu, ribozom çözme merkezinde non-kanonik baz eşleşmesini kolaylaştırarak genetik kodu değiştirir. Ancak, doğal olarak meydana gelen mRNA pseudouridilasyonuna dair kanıt olmaması, fizyolojik önemini belirsiz bırakıyordu. Burada, Saccharomyces cerevisiae ve insan RNA'larında kapsamlı bir pseudouridilasyon analizi sunuyoruz. Pseudo-seq, pseudouridini tanımlamak için tek nükleotit çözünürlüğü sağlayan genom geniş bir yöntemdir. Pseudo-seq, bilinen modifikasyon sitelerini doğrulamakla birlikte, birçok yeni siteyi de non-kodlamalı RNA'larda tespit eder ve mRNA'larda yüzlerce pseudouridilasyon sitesini ortaya çıkarır. Genetik analiz, yeni modifikasyon sitelerinin çoğunu yedi korunmuş pseudouridin sentez enzimi olan Pus1-4, 6, 7 ve 9'a atamamıza olanak sağladı. Önemli olan, mRNA'daki pseudouridinlerin çoğunun çevresel sinyallere yanıt olarak düzenlendiğidir, örneğin, maya'da besin yoksunluğu ve insan hücrelerinde serum yoksunluğu. Bu sonuçlar, genetik kodu hızlı ve düzenlenmiş bir şekilde yeniden bağlamak için indüklenebilir mRNA modifikasyonları yoluyla bir mekanizma öneriyor. Bulgularımız, beklenmedik rolleri ortaya koyan pseudouridilasyonun ve insan hastalıklarında rol oynayan pseudouridin sentez enzimlerinin hedeflerini belirlemek için bir kaynak sunuyor.


The descent of memory T-cell subsets

Bağışıklık sistemi, enfeksiyöz ajanlara karşı ev sahibi üzerinde bir avantaj sağlamak için karmaşıklığını sürekli olarak artırarak evrimleşti. Bağışıklık anı gelişimi uzun süreli koruma sağlar ve ev sahibinin ömrünü uzatır. Farklı yerleşim ve işlevsel özelliklere sahip hafıza T hücrelerinin alt kümelerinin oluşumu, savunma kabiliyetlerimizi artırır. Ancak, hafıza T hücre alt kümelerinin gelişimsel ilişkisi tartışmalıdır. Bu Görüş Makalesi'nde, son gelişmelere ışık tutarak, enfeksiyon karşısında oluşan hafıza CD8+ T hücre popülasyonunu iki ayrı soya ayırmak muhtemel olduğunu öne sürüyoruz.


Differential distribution of IL28B.rs12979860 single-nucleotide polymorphism among Egyptian healthcare workers with and without a hepatitis C virus-specific cellular immune response

CC genotipine sahip interleukin (IL)-28B.rs12979860 geni, HCV'nin (hepatit C virüsü) kendiliğinden temizlenmesinde ve tedaviye yanıt vermesinde ilişkilendirilmiştir. Mısır'daki sağlık çalışanları (HCW) arasında HCV'ye özgü hücre içi bağışıklık (CMI) yanıtları ile ilgili IL28B.rs12979860 tek nükleotit polimorfizminin (SNP) dağılımı ve korelasyonu bilinmemektedir. 402 HCW'yi, yaklaşık %85 HCV prevalansına sahip hasta kohortunu hizmet veren bir grupta belirledik. 402 HCW'yi dört gruba ayırdık: grup 1 (n = 258), seronegatif aviremik bireyler; grup 2 (n = 25), seronegatif viremik bireyler; grup 3 (n = 41), kendiliğinden iyileşen HCV enfeksiyonu olan bireyler; ve grup 4 (n = 78), kronik HCV hastaları. Tüm bireyler, bir ex-vivo interferon-gamma (IFNγ) ELISpot testi ile HCV'ye özgü CMI yanıtını test etmek için dokuz HCV genotip 4a örtüşen 15-mer peptid havuzlarına karşı test edildi. Tüm bireyler, gerçek zamanlı PCR ile IL28B.rs12979860 SNP'yi test etti. Seronegatif aviremik HCW'lerin yaklaşık %27'sinde HCV'ye özgü CMI görüldü, bu da düşük seviyeli HCV maruziyeti sonrası enfeksiyonun temizlenmesini öne sürüyor. Dört grupta IL28B.rs12979860 C aleli homozigotluk sıklığı %49, %48, %49 ve %23 iken, T aleli sıklığı sırasıyla %14, %16, %12 ve %19 idi, bu da farklı HCV durumları olan bireyler arasında farklı dağılımlar olduğunu gösteriyor. Raporlandığı gibi, IL28B.rs12979860, HCV enfeksiyonunun sonucunu (p < 0.05) öngördü, ancak dört grupta IL28B gen


TCR ligand density and affinity determine peripheral induction of Foxp3 in vivo

T hücre reseptörü (TCR) bağlanması, dıştimik forkhead box p3 (+) (Foxp3(+)) düzenleyici T hücrelerinin farklılaşması için gereklidir. Birkaç kanıt, zayıf TCR uyarımının periferide Foxp3'ün indüklenmesini desteklediğini göstermektedir; ancak TCR ligandının gücü bu süreci nasıl etkilediği henüz belirlenmemiştir. Foxp3 indüklemesine elverişli TCR ligandının yoğunluğunu ve bağlılığını karakterize ettik ve düşük dozda güçlü bir aktivasyoncunun in vivo'da Foxp3'ün maksimum indüklenmesine yol açtığını bulduk. Zayıf aktivasyoncu peptidiyle başlangıçtaki Foxp3 indüklemesi, TCR-peptid ana histokompatibilite kompleksi (pMHC) etkileşimlerinin bozulması veya peptid dozunun değiştirilmesiyle artırabilir. Ancak zaman serisi deneyleri, zayıf aktivasyoncu uyarımıyla indüklenen Foxp3'e sahip hücrelerin, Foxp3'ü olmayan karşılıkları ile birlikte silindiğini, ancak düşük dozlarda güçlü aktivasyoncu ile indüklenen Foxp3'e sahip hücrelerin kalıcı olduğunu ortaya koydu. Sonuçlarımız, pMHC ligandının gücü, yoğunluğu ve TCR etkileşimlerinin süresi, başlangıçtaki periferik Foxp3 indüklenmesini belirleyen birikmiş TCR uyarımının miktarını tanımladığını, ancak indüklenen Foxp3(+) T hücrelerinin kalıcı olmasında, TCR ligandının gücü ve yoğunluğu, periferik toleransa giden yolda etkili olan değişmez faktörler olduğunu göstermektedir.


Electromagnetic interference from radio frequency identification inducing potentially hazardous incidents in critical care medical equipment.

Sağlık uygulamaları için otomatik tanımlama teknolojileri, örneğin radyo frekansı tanımlama (RFID), hasta güvenliğini iyileştirmek ve tıbbi ekipmanların izlenmesini ve takibini sağlamak için önerilmiştir. Bununla birlikte, tıbbi cihazlara RFID'den kaynaklanan elektromanyetik müdahale (EMI) hiç rapor edilmemiştir.

Amaç: RFID'den kaynaklanan kritik bakım ekipmanındaki EMI olaylarını değerlendirmek ve sınıflandırmaktır.

Tasarım ve Ayar: 2006 Mayıs ayında, Amsterdam, Hollanda'daki Akademik Tıp Merkezi'nde, bir hasta bağlı olmadan, 41 tıbbi cihazın (17 kategoride, 22 farklı üreticiden) yakınında, 2 RFID sistemi (aktif 125 kHz ve pasif 868 MHz) kullanılarak kontrollü koşullarda EMI değerlendirmesi yapıldı. Değerlendirme, uluslararası bir test protokolüne göre gerçekleştirildi. EMI olayları, kritik bakım olumsuz olay ölçeğine göre tehlikeli, önemli veya hafif olarak sınıflandırıldı.

Sonuçlar: 123 EMI testi (her tıbbi cihaz için 3 test) sırasında, RFID 34 EMI olayı tetikledi: 22 tehlikeli olarak, 2 önemli olarak ve 10 hafif olarak sınıflandırıldı. Pasif 868 MHz RFID sinyali, aktif 125 kHz RFID sinyaliyle karşılaştırıldığında (41 EMI testi için 8 olay; %20) daha fazla olay tetikledi (41 EMI testi için 26 olay; %63); fark %44 (güven aralığı %27-53; P < .001). Pasif 868 MHz RFID sinyali, 26 tıbbi cihazda EMI tetikledi, bunlardan 8'i de aktif 125 kHz RFID sinyaliyle etkilenen cihazlardı (41 cihazda 26; %63). Tüm EMI olaylarında RFID okuyucusu ve tıbbi cihaz arasındaki orta mesafe 30 cm'di (0.1-600 cm aralığı).

Sonuç: Kontrol edilen bir klinik olmayan ortamda, RFID tıbbi cihazlarda potansiyel olarak tehlikeli olaylar tetikledi. Kritik bakım ortamında RFID'nin uygulanması, yerinde EMI testlerini ve uluslararası standartların güncellenmesini gerektirmelidir.


Potent RNAi by short RNA triggers.

RNA müdahalesi (RNAi), bir ribonükleoprotein kompleksi olan RNA indüklenen susturma kompleksi (RISC) ve çift iplikli (ds) kısa müdahale RNA'sı (siRNA), tamamlayıcı bir mRNA'yı spesifik bir konumda kesmek ve daha sonra parçalamak için hedefleyen bir gen susturma mekanizmasıdır. Daha uzun dsRNA'lar, 21-24 nükleotit (nt) siRNA'lar veya miRNA'lar oluşturmak için endojen olarak işlenir ve gen susturmasını indüklerken, RNAi çalışmaları insan hücrelerinde tipik olarak 19-20 nükleotit çift iplikli siRNA dupleksleri kullanır, her iki ipliğin 3' ucunda 2 nükleotit uçlar bulunur. Burada, yolcu ve/veya rehber iplikte kesintiler olan siRNA'ların sistematik sentezi ve analizi, insan hücrelerinde güçlü RNAi indükleyen 16 nükleotitli bir siRNA tetikleyicisi olduğunu bildiriyoruz. Sonuçlarımız, dsRNA'nın RNAi'yi tetiklemek için en az gereksinimin yaklaşık 42 A A-şekilli bir heliks ve yaklaşık 1.5 heliks dönüşü olduğunu göstermektedir. 16 nükleotitli siRNA, 19 nükleotitli siRNA'ya kıyasla, CDK9 genini hedeflerken mRNA ve protein seviyelerini daha etkili bir şekilde düşürdü, bu da 16 nükleotitli siRNA'nın daha güçlü bir RNAi tetikleyicisi olduğunu göstermektedir. HeLa hücrelerinde RISC'ye programlanmış in vitro kinetik analiz, 16 nükleotitli siRNA'nın 19 nükleotitli siRNA'ya kıyasla daha yüksek bir RISC yükleme kapasitesine sahip olduğunu göstermektedir. Bu sonuçlar, RISC'nin montajı ve etkinleşmesinin RNAi sırasında mutlaka 19 nükleotitli çift iplikli siRNA'ya ihtiyaç duymadığını ve 16 nükleotitli duplekslerin daha güçlü tetikleyiciler olarak tasarlanarak RNAi'yi indükleyebileceğini öne sürmektedir.


IL-23–responsive innate lymphoid cells are increased in inflammatory bowel disease

Deneysel ve genetik çalışmaların sonuçları, iltihaplı bağırsak hastalığı (IBD) patogenezinde IL-23/IL-17 ekseninin rolünü vurgulamıştır. IL-23 ile tetiklenen iltihap, öncelikle Th17 hücreleriyle ilişkilendirilmiştir; ancak son zamanlarda, farelerde IL-23 ve yanıt olarak IL-17, IL-22 ve IFN-γ üreten yeni bir doğal lenfosit hücresi (ILC) popülasyonunu tanımladık ve bu iltihaplı koliteyi aracılık eder. İnsan sağlığı ve hastalıkta ILC popülasyonlarının önemi şu anda kötü anlaşılmıştır. Bu çalışmada, insan bağırsağında kontrol ve IBD hastalarında IL-23 duyarlı ILC'lerin rolünü analiz ettik. Sonuçlarımız, IBD'de bağırsak CD3⁻ hücreleri arasında Th17 ilişkili sitokin genleri IL17A ve IL17F'nin artmış ifadesini göstermektedir. IL17A ve IL17F ifadesi CD56⁻ ILC'lere özgüdür, oysa IL-23 CD56⁺ ILC bölmesinde IL22 ve IL26'yı tetikler. Ayrıca, Crohn hastalığı (CD) hastalarında iltihaplı bağırsakta CD127⁺CD56⁻ ILC'lerde önemli ve seçici bir artış gözlemledik, ancak ülseratif kolit hastalarında böyle bir artış yoktu. Bu sonuçlar, insan bağırsağında IL-23 duyarlı ILC'lerin mevcut olduğunu ve bağırsak iltihabının CD'de iltihaplı sitokin ifade eden fenotipte farklı bir ILC popülasyonunun birikimiyle ilişkili olduğunu göstermektedir. ILC'ler, sitokin üretimi, lenfosit rekabeti ve iltihaplı dokunun düzenlenmesi yoluyla bağırsak iltihabına katkıda bulunabilir ve bu da IBD'nin yeni, dokuya özgü bir hedefi olabilir.


Scaling of Dorsal-Ventral Patterning by Embryo Size-Dependent Degradation of Spemann’s Organizer Signals

Spemann düzenleyicisi, amfibi embriyosunda sırt-karın (SK) desenlemesinde kritik bir rol oynar, Chordin gibi difüzebil proteinler salgılayarak, karın yönlendiren kemik morfojenik proteinlere (BMP'ler) karşı bir antagonist olarak işlev görür. SK desenlemesi o kadar sağlamdır ki, karın yarısı cerrahi olarak çıkarılmış bir amfibi embriyosu, daha küçük ancak orantılı olarak desenlenmiş bir larva olarak gelişebilir. Burada, bu sağlam desenlemenin, Chordin'in kolaylaştırılmış bozulmasına ve karşıt tarafta Sizzled'in (Chordin proteinaz inhibitörü) ifadesine bağımlı olduğunu gösteriyoruz. Sizzled, istikrarlı ve SK eksen boyunca yaygın olarak yayılan, Chordin'i stabilize eder ve karın yönünde dağılımını genişletir. Bu genişletilmiş Chordin dağılımı, BMP'ye bağlı Sizzled üretimini sınırlayarak, Chordin aktivitesini şekillendirmek için eksen boyunca geri besleme döngüsü oluşturur. Biseksiyon analizleri kullanarak, Chordin bozulmasının embriyo boyutuna bağlı Sizzled birikimi tarafından dinamik olarak kontrol edildiğini gösteriyoruz. SK desenlemesinin embriyonik eksen boyutuna orantılı olarak ayarlanmasını sağlayan bir ölçeklendirme modeli öneriyoruz.


Augmenting Antitumor Immune Responses with Epigenetic Modifying Agents

Epigenetik baskılama, kanser genomunun dikkat çekici bir özelliğidir ve tümör oluşum sürecinde meydana gelir. Bu fenomen, tümör hücreleri tarafından antijen işleme ve sunumunu etkiler ve immün gözetimden kaçmayı kolaylaştırır. Tümör mikro ortamını değiştirilmiş immün baskılayıcı sitokinlerin ifadesiyle daha da modüle etmek, antijen sunan hücreleri ve sitotoksik T hücre fonksiyonunu engeller. Bu nedenle, epigenetik modülasyonla immün baskılamanın tersine çevrilmesi, doğal bağışıklık tanımını yeniden kurmak ve tümör lizi için umut verici ve çok yönlü bir tedavi yaklaşımıdır. Ön klinik çalışmalar, epigenetik mekanizmalarla modüle edilebilen bağışıklık sisteminin birden fazla unsurunu belirledi ve bu da antijen sunumunun iyileştirilmesine, etkili T hücre fonksiyonuna ve baskılayıcı mekanizmaların bozulmasına yol açtı. Son klinik çalışmalar, klinik sonuçları iyileştirmek için immün terapileriyle birlikte veya onlardan önce epigenetik terapileri kullanmaktadır.


Activation of proteinase-activated receptor 2 in human osteoarthritic cartilage upregulates catabolic and proinflammatory pathways capable of inducing cartilage degradation: a basic science study

Proteinazla aktifleştirilen reseptörler (PAR'lar), G proteiniyle eşleşmiş reseptörler ailesine aittir. PAR'lar, bağlı bir aktive edici ligand üreten serine bağlı bir ayrılma yoluyla aktive edilir. PAR-2'nin inflamatuvar yollarda rol oynadığı gösterilmiştir. İnsan normal ve osteoartrit (OA) kıkırdağı/kondrositlerindeki PAR-2'nin in situ seviyelerini ve modülasyonunu araştırdık. Ayrıca, PAR-2'nin OA kıkırdağındaki başlıca katabolik faktörlerin sentezi üzerindeki rolünü değerlendirdik. Bu faktörler arasında metalloproteinaz (MMP)-1 ve MMP-13 ile inflamatuvar mediatör siklooksijenaz 2 (COX-2) ve ayrıca OA kondrositlerinde PAR-2 ile aktifleştirilen sinyal yolları bulunmaktadır. PAR-2 ekspresyonu, gerçek zamanlı ters transkripsiyon-polimeraz zincir reaksiyonu kullanılarak ve normal ve OA kıkırdağındaki protein seviyeleri immünohistokimya ile belirlendi. Protein modülasyonu, spesifik bir PAR-2 aktifleştirici peptit (PAR-2-AP) olan SLIGKV-NH2 (1 ila 400 μM), interlökin 1 beta (IL-1β) (100 pg/mL), tümör nekroz faktörü-alfa (TNF-α) (5 ng/mL), dönüştürücü büyüme faktörü-beta-1 (TGF-β1) (10 ng/mL) veya p38 (SB202190), MEK1/2 (mitojenle aktifleştirilen protein kinaz kinaz) (PD98059) ve nükleer faktör-kappa B (NF-κB) (SN50) sinyal yolu inhibitörleri ile tedavi edilen OA kıkırdak eksplantlarında incelendi ve PAR-2 seviyeleri immünohistokimya ile belirlendi. Sinyal yolları, PAR-2-AP ve/veya IL-1β'nın varlığında veya yokluğunda ekstrasellüler sinyal-regüle kinaz 1/2 (Erk1/2), p38, JNK (c-jun N-terminal kinaz) ve NF-κB'ye karşı spesifik fosfo-antikorlar kullanılarak Western blot ile OA kondrositleri üzerinde analiz edildi. Kıkırdaktaki PAR-2 kaynaklı MMP ve COX-2 seviyeleri immünohistokimya ile belirlendi. PAR-2 insan kondrositleri tarafından üretilir ve normal kondrositlere kıyasla OA'da önemli ölçüde yukarı regüle edilir (sırasıyla p < 0.04 ve p < 0.03). Reseptör seviyeleri, IL-1β (p < 0.006) ve TNF-α (p < 0.002) yanı sıra PAR-2-AP tarafından 10, 100 ve 400 μM'de önemli ölçüde yukarı regüle edildi (p < 0.02) ve p38'in inhibisyonu ile aşağı regüle edildi. 48 saatlik inkübasyondan sonra, PAR-2 aktivasyonu, 10 μM'den başlayarak MMP-1 ve COX-2'yi (her ikisi de p < 0.005) ve 100 μM'de MMP-13'ü (p < 0.02) ve ayrıca 5 dakikalık inkübasyon içinde Erk1/2 ve p38'in fosforilasyonunu önemli ölçüde indükledi (p < 0.03). İstatistiksel olarak anlamlı olmasa da, IL-1β Erk1/2 ve p38'in aktivasyonu üzerinde ek bir etki yarattı. Bu çalışma, insan OA kıkırdağında PAR-2 aktivasyonunun fonksiyonel sonuçlarını ilk kez belgelemekte, sentezini düzenleyen ana sinyal yolu olarak p38'i tanımlamakta ve spesifik PAR-2 aktivasyonunun OA kondrositlerinde Erk1/2 ve p38'i indüklediğini göstermektedir. Bu sonuçlar, PAR-2'nin OA tedavisi için potansiyel yeni bir terapötik hedef olduğunu düşündürmektedir.


Neutrophil extracellular traps enriched in oxidized mitochondrial DNA are interferogenic and contribute to lupus-like disease

Neutrofil dış hücre zarları (NET'ler), otoimmüniteyle ilişkilendirilmiştir, ancak oluşumları ve steril iltihaplardaki rolleri hala net değildir. Ribonükleoprotein bağışıklık kompleksleri (RNP BK'lar), NETozis'i tetikleyen faktörler, maksimum NET uyarıcı etkisi için mitokondriyel reaktif oksijen türleri (ROS) gerektirir. RNP BK'ların nötrofilleri uyardığı durumlarda, mitokondriler hipopolarize olur ve hücre yüzeyine taşınır. Dışarıya salınan okside edilmiş mitokondriyel DNA, in vitro'da pro-enflamatuar etki gösterir ve bu DNA'nın farelere enjekte edilmesi, STING adı verilen DNA sensörü yoluyla tip I interferon (IFN) sinyalleşmesini uyarır. Mitokondriyel ROS, sistemik lüpus eritematozus (SLE) hastalarında düşük yoğunluklu granülositlerin kendiliğinden NETozis'inde de gereklidir. Bu gözlem, kronik granülomatöz hastalık (CGD) hastalarında da gözlemlenmiştir; CGD'de NADPH oksidaz aktivitesi yoktur ancak yine de otoimmünite ve tip I IFN imzaları gelişir. Canlı organizmalarda mitokondriyel ROS'un inhibisyonu, lüpus faresi modelinde hastalığın şiddetini ve tip I IFN yanıtlarını azaltır. Bu bulgular, NET'lerin oluşumunda ve otoimmün hastalıklarda pro-enflamatuar okside edilmiş mitokondriyel DNA'nın ortaya çıkmasında mitokondrilerin rolüne dikkat çekmektedir.


Microenvironment rigidity modulates responses to the HER2 receptor tyrosine kinase inhibitor lapatinib via YAP and TAZ transcription factors.

Esneklik, ekstraselüler matrisin biyofiziksel bir özelliğidir ve hücre fonksiyonlarını, proliferasyonu, invazyonu ve farklılaşmayı modüle eder, aynı zamanda terapötik yanıtları da etkileyebilir. Kanser tedavilerinde terapötik dayanıklılık hem kemoterapilere hem de yolak hedefli ilaçlara bir sorun olmaya devam ediyor, ancak bunun nedenleri iyi anlaşılmamıştır. Tümör ilerlemesi, dokunun biyofiziksel özelliklerinde değişikliklerle birlikte gelir ve matrisin sertliği, HER2 amplifiye edilmiş meme kanseri hücrelerinin lapatinib'e (HER2 hedefli kinaz inhibitörü) duyarlı ve dirençli durumları modüle edip etmediğini sorgulamak istedik. Lapatinib'in antiproliferatif etkisi, yapışkan alt yüzeylerin elastik modülüne ters orantılıydı. Mekanosensitif transkripsiyon koaktivatörleri YAP ve TAZ'ın, siRNA ile veya küçük molekül YAP/TEAD inhibitörü verteporfin ile indirgenmesi, matris bağımlı lapatinib direncini ortadan kaldırdı. YAP'ın in vivo olarak farelerde azaltılması da, implant edilmiş HER2 amplifiye edilmiş tümörlerin büyümesini yavaşlattı ve YAP'ın azalmasıyla lapatinib'e duyarlılığın artma eğilimi gösterdi. Bu nedenle, Hippo yolunun mekanik iletimi kolunu aracılığıyla, bir HER2 yolak hedefli terapinin direncini ve etkinliğini ele alıyoruz.


Effective population size and patterns of molecular evolution and variation

Bir popülasyonun etkili büyüklüğü, Ne, genetik driften kaynaklanan popülasyon kompozisyonundaki değişim oranını belirler, bu da sınırlı bir popülasyonda genetik varyantların rastgele örneklenmesidir. Ne, popülasyondaki değişkenlik düzeyini ve seçilim ile drifttaki etkinliği belirlemede kritik öneme sahiptir. Bu makale, biyolojik açıdan ilgi çekici çeşitli farklı durumlarda Ne'nin özelliklerini ve onu etkileyen faktörleri inceler. Özellikle, seçilimin etkisi, Ne'nin genom boyunca değişmesine neden olur ve genomik tekniklerdeki gelişmeler, seçilimin Ne'yi nasıl şekillendirdiğine dair yeni içgörüler sağlamaktadır.


Is emotional dysregulation part of the psychopathology of ADHD in adults?

Dikkat Eksikliği Hiperaktivite Bozukluğu (DEHB), yetişkinlikte yaygın görülen bir durumdur. Bozukluk, dikkat eksikliği, hiperaktivite ve impulsivite semptomlarıyla karakterize edilir. Bu semptomların yanı sıra, duygusal düzen bozukluğunun semptomlarının DEHB'nin psikopatolojisini daha iyi tanımlamak için ek bir ve daha iyi açıklama sağladığı tartışılmaktadır. Güncel ICD-10 ve DSM-IV'ün yanı sıra yaklaşan DSM-5, duygusal düzen bozukluğu semptomlarını DEHB'nin temel bir yönü olarak içermemektedir. Wender (1995) gibi birkaç yazar, yetişkin DEHB'yi daha ayrıntılı bir şekilde tanımlamış ve duygusal semptomların subjektif deneyimlerini dikkate alan bozukluğun kavramlarını önermiştir. Empirik çalışmalar, bu boyutun yeterli güvenilirliğe ve geçerliliğe sahip olduğunu göstermektedir. Duygusal düzen bozukluğu semptomları tanımlanabilir ve yetişkin DEHB'nin psikopatolojisinin ayrı faktörleri gibi görünmektedir. Farmakolojik ve psikoterapi müdahaleleri, bu tür semptomların hafifletilmesine yardımcı olur. Bu inceleme, DEHB semptomolojisinde duygusal semptomların kritik bir rol oynadığını ve gelecekteki araştırmalarda ciddiye alınması gerektiğini göstermektedir.


A neural basis for melanocortin-4 receptor regulated appetite

Pro-opiomelanokortin (POMC) ve aguti-ilgili peptit (AgRP) ifade eden hipotalamusun arcuat çekirdeği (ARC) içindeki nöronlar, kalori eksikliği ve evrensel doyuma koordineli olarak uyarıcı ve baskılayıcı bir şekilde düzenlenir. Bu ikili işlev, öncelikle bu ligandların alt akımdaki melanokortin-4 reseptörleri (MC4R) üzerindeki karşıt eylemleriyle vurgulanır. Bu nüfus, enerji dengesi açısından kritik olsa da, alttaki sinir devreleri bilinmemektedir. MC4R nöronlarında Cre rekombinasyonunu ifade eden fareler kullanarak, PVH(MC4R) nöronlarının gerçek zamanlı etkinleştirilmesi ve baskılanmasıyla beslenmenin çift yönlü kontrolünü gösteriyoruz ve ayrıca bu hücrelerin ARC(AgRP) nöronları tarafından yönlendirilen açlık işlevini yerine getirdiğini belirtiyoruz. Ayrıca, bu işlevin PVH(MC4R) → lateral parabrachial çekirdek (LPBN) yolu ile medyalandığını ortaya koyuyoruz. Bu devrenin etkinleştirilmesi, sadece kalori eksikliği olan farelerde pozitif değer kodlar. Bu nedenle, PVH(MC4R) → LPBN nöronlarının doyurucu ve iştah açıcı doğası, azaltma itici ilkelerini destekler ve bu devrenin obezite ilaç geliştirme için umut verici bir hedef olduğunu vurgular.


Lymph node T cell responses predict the efficacy of live attenuated SIV vaccines

Canlı zayıflatılmış maymun bağışıklık eksikliği virüsü (SIV) aşıları (LAV'lar), HIV ve AIDS'in maymunlar üzerindeki modellerinde en etkili tüm aşılar olmaya devam etse de, güçlü koruma sağlamalarının temeli iyi anlaşılmamıştır. Burada, LAV'lar tarafından intravenöz doğal tip SIVmac239 zorlamasına karşı koruma derecesinin, lenf düğümündeki SIV'ye özgü, etkili farklılaşmış T hücrelerinin büyüklüğü ve işleviyle güçlü bir korelasyon gösterdiğini gösteriyoruz. Ancak bu korelasyon, kan veya diğer hücresel, humoral ve doğuştan gelen bağışıklık parametrelerinde bu T hücrelerinin yanıtlarıyla ilişkili değildir. Bulduklarımıza göre, koruyucu T hücre yanıtlarının sürdürülmesi, lenf düğümünde LAV replikasyonunun sürdürülebilirliğiyle ilişkilidir, bu da neredeyse tamamen foliküler yardımcı T hücrelerinde gerçekleşir. Bu nedenle, etkili LAV'lar, lenf dokusu temelli, etkili farklılaşmış, SIV'ye özgü T hücrelerini korur, bu hücreler erken doğal tip SIV'nin çoğalmasını engeller ve eğer yeterli sıklıkta varsa enfeksiyonu tamamen kontrol edebilir ve belki de temizleyebilir, bu da bu tür yanıtları uyandırmak ve sürdürmek için güvenli, sürdürülebilir vektörlerin geliştirilmesine bir neden sağlar.


Activation of Serotonin 2C Receptors in Dopamine Neurons Inhibits Binge-like Eating in Mice

ARKA PLAN Nöral ağlar, aşırı yemek yeme davranışını düzenleyenler henüz belirlenmedi ve aşırı yemek yeme için etkili tedaviler sınırlıdır. YÖNTEMLER Biz, nöroanatomik, farmakolojik, elektrofizyolojik, Cre-lox ve kemogenetik yaklaşımları birleştirerek, 5-hidroksitriptamin (5-HT) 2C reseptörü (5-HT2CR) tarafından ifade edilen dopamin (DA) nöronlarında aşırı benzeri yeme davranışının düzenlenmesinde işlevlerini araştırdık. SONUÇLAR 5-HT'nin DA nöronik aktivitesini, 5-HT2CR aracılı bir mekanizma yoluyla uyardığını ve bu orta beyin 5-HT→DA nöronik devrelerin etkinleştirilmesinin farelerde aşırı benzeri yeme davranışını etkili bir şekilde inhibe ettiğini gösterdik. Önemli olarak, 5-HT ilaçları, fluoksetin, d-fenfluramin ve lorkaserin (seçici 5-HT2CR agonisti) da dahil olmak üzere, DA nöronlarında ifade edilen 5-HT2CR'lere etki ederek farelerde aşırı benzeri yeme davranışını inhibe eder. SONUÇLAR Biz, DA nöronlarında 5-HT2CR popülasyonunu, antibinge terapileri için potansiyel bir hedef olarak belirledik ve 5-HT2CR agonistlerinin binge yeme tedavisinde kullanılabileceği konusunda ön klinik kanıtlar sağladık.


Restoration of chaperone-mediated autophagy in aging liver improves cellular maintenance and hepatic function

Chaperoneli destekli otofaji (CMA), sitoplazmik proteinlerin lisozomlarda parçalanması için seçici bir mekanizma olup, hücre kalite kontrol sistemlerinin bir parçası olarak bozulmuş proteinlerin uzaklaştırılmasına katkıda bulunur. Daha önce, yaşlanan organizmalarda CMA aktivitesinin azaldığını bulduk ve bu hücresel temizlemedeki başarısızlığın, yaşlanan organizmalarda bozulmuş proteinlerin birikimine, anormal hücresel homeostaza ve nihayetinde yaşlanma ile ilişkili işlevsel kayıplara katkıda bulunabileceğini önerdik. Bu olumsuz yaşlanma özelliklerinin engellenip engellenemeyeceğini belirlemek için, bu çalışmada yaşlı farelerde CMA kusurunu düzelttik. Lisosomal CMA reseptörü miktarını düzenleyebilen bir çift transgenik fare modeli oluşturduk, bu reseptörün yaşla birlikte azaldığı daha önce gösterilmişti. Bu modelde, yaşlı farelerde reseptör miktarındaki yaşa bağlı azalmanın önlenmesinin hücre ve organ düzeylerinde sonuçlarını analiz ettik. Burada, reseptör miktarındaki azalmanın önlenmesiyle CMA aktivitesinin ileri yaşlara kadar korunduğunu ve otofajik aktivitenin korunmasının, hasar görmüş proteinlerin hücre içi birikiminin azaltılması, protein hasarına karşı daha iyi yetenek ve iyileştirilmiş organ fonksiyonu ile ilişkili olduğunu gösteriyoruz.


The Incidence and Repetition of Hospital-Treated Deliberate Self Harm: Findings from the World's First National Registry

## Arka Plan

İntihar, dünya çapında neredeyse bir milyon kişinin her yıl intihar etmesiyle önemli bir halk sağlığı sorunudur. Kasıtlı kendini yaralama (KSY), intiharın tek en önemli risk faktörü olmasına rağmen, az sayıda ülke KSY hakkında güvenilir verilere sahiptir. İrlanda Cumhuriyeti'nde bir KSY kayıt sistemi geliştirdik, böylece ulusal düzeyde hastanede tedavi edilen KSY'nin sıklığını ve KSY ile ilgili sunumların yelpazesi ve kalıbını belirleyebilirdik.

## Yöntem ve Bulgular

2003 ve 2009 yılları arasında, İrlanda Ulusal KSY Kayıt Sistemi, ülkenin tüm 40 hastanenin acil servislerine KSY sunumları hakkında veri topladı. Veriler, vaka belirleme ve tanımlama için standart yöntemleri kullanan, eğitimli veri kayıt görevlileri tarafından toplandı. Kayıt, 75.119 KSY sunumu ve 48.206 birey kaydetti. Toplam oran, 2003'te 209 (95% CI: 205-213) / 100.000'den 2006'da 184 (95% CI: 180-189) / 100.000'e ve 2009'da tekrar 209 (95% CI: 204-213) / 100.000'e düştü. En dikkat çekici yıllık değişiklikler, 2008 ve 2009'da erkek oranında ardışık %10'luk artışlardı. Yaşa göre önemli farklılıklar vardı; 15-19 yaş grubu kadınlarda (620 (95% CI: 605-636) / 100.000) ve 20-24 yaş grubu erkeklerde (427 (95% CI: 416-439) / 100.000) zirve oranlar görüldü. Tekrarlama oranları, yaş, KSY yöntemi ve önceki epizodların sayısı açısından önemli ölçüde değişti.

## Sonuç

Hastanede tedavi edilen KSY hakkında nüfus temelli veriler, toplumda zihinsel hastalık ve intihar riskinin yük


A Common Mechanism of Cellular Death Induced by Bactericidal Antibiotics

Antibiyotik mod-of-eylem sınıflandırması, ilaç-hedef etkileşimi ve sonuç olarak hücre fonksiyonunun baskılanmasının bakteriler için ölümcül olup olmadığına dayanır. Burada, gram negatif ve gram pozitif bakterilerde, üç ana bakterisid antibiyotik sınıfının, ilaç-hedef etkileşimi ne olursa olsun, yüksek derecede zararlı hidroksil radikallerinin üretimini uyardığını gösteriyoruz, bu da nihayetinde hücre ölümüne katkıda bulunur. Ayrıca, bakteriyostatik ilaçların hidroksil radikaller üretmediğini de gösteriyoruz. Antibakteriyel ilaçlar tarafından tetiklenen hidroksil radikal oluşum mekanizmasının, oksidatif hasar yoluyla hücre ölümünün son ürünü olduğunu, trikarboksilik asit döngüsünü, NADH'nin geçici tükenmesini, demir-kükürt küplerinin istikrarsızlaşmasını ve Fenton reaksiyonunun uyarılmasını içeren bir yolla gösterdiğimizi kanıtlıyoruz. Sonuçlarımız, tüm üç ana bakterisid ilacın, hidroksil radikal hasarını düzelten bakteriyel sistemlere hedeflenerek güçlendirilebileceğini öne sürüyor, örneğin DNA hasar yanıtını tetikleyen proteinler gibi RecA.


Increased atherosclerosis in mice reconstituted with apolipoprotein E null macrophages.

Makrofajlardan türetilen köpük hücreleri, ateroskleroz lezyonlarında apolipoprotein E (apoE) bol miktarda ifade eder. Makrofajın apoE salgılamasının aterosjenik süreçteki fizyolojik rolünü incelemek için, C57BL/6 fareye apoE geni için null veya vahsi tip makrofajlarla kemik iliği nakli yapıldı. 13 hafta boyunca aterosjenik diyetten sonra, apoE null kemik iliğiyle yeniden yapılandırılmış C57BL/6 fareler, kontrol grubuna kıyasla önemli ölçüde daha fazla ateroskleroz geliştirdi, ancak serum kolesterol seviyeleri veya lipoprotein profillerinde önemli farklılıklar yoktu. C57BL/6 farelerin apoE null kemik iliğiyle yeniden yapılandırılmış makrofajlardan türetilen köpük hücrelerinde apoE ifadesi yoktu. Bu nedenle, makrofajın apoE ifadesinin olmaması köpük hücresi oluşumunu teşvik eder. Bu veriler, makrofajın erken aterosjenik süreçte apoE ifadesinin koruyucu rolünü desteklemektedir.


Endothelium-mediated relaxation of porcine collateral-dependent arterioles is improved by exercise training.

ARKA PLAN Endotelyum bağımlı koroner tonunun düzenlenmesinde kolateral bağımlı koroner mikrokanalda bozulma vardır. Kronik koroner tıkanıklığı ve kolateral gelişimi olan bir domuz modelini kullanarak, egzersiz eğitiminin endotelyum tarafından aracılanan gevşemeyi artırdığını ve kolateral bağımlı mikro damarların endotel nitrik oksit sentez (ecNOS) mRNA seviyelerini artırdığını varsayımımızı değerlendirdik. YÖNTEM VE SONUÇLAR Yetişkin dişi minyatür domuzlar, sol sirkümflex koroner arterinin (LCx) üst kısmına kronik, ilerleyici ameroid tıkanıklığı ile maruz bırakıldı; 2 ay sonra, hayvanlar 16 haftalık egzersiz eğitimi (EX grubu; koşu bandı çalışması) veya hareketsiz (SED grubu; kafes hapsi) protokollere rastgele maruz bırakıldılar. Egzersiz veya hareketsiz programların tamamlanmasının ardından, kolateral bağımlı LCx (tıkanıklığın ötesinde) ve tıkanmamış sol ön duvar koroner arter (LAD) bölgelerinden her kalpten koroner arterüller izole edildi. Arteriüller, in vitro videomikroskopiye veya ecNOS mRNA analizi (RT-PCR teknikleri) için donduruldu. Sedent hayvanlardan izole edilen kolateral bağımlı LCx arterüllerinde bradykinine bağlı gevşeme (P<0,05) azalmıştı. Bununla birlikte, egzersiz hayvanlarından izole edilen LCx ve LAD arterülleri arasında bradykinine bağlı gevşeme farkı yoktu. Nitroprusside ile indüklenen gevşeme, kronik tıkanıklık veya egzersiz tarafından etkilenmedi. Önemli olan, sedant hayvanlardan izole edilen LCx arterüllerinde ecNOS mRNA ifadesinin önemli ölçüde azaldığıydı. Eğitimden sonra, LAD ve LCx arterüllerinde ecNOS mRNA ifadesi arasında fark yoktu. SONUÇLAR Bu veriler, kronik koroner tıkanıklığı sonrası izole edilen kolateral bağımlı LCx arterüllerinin bradykinine bağlı gevşemesini egzersiz eğitimiyle artırdığını, muhtemelen ecNOS mRNA ifadesinde etkiler ve NO'nun artan üretimi nedeniyle gösterir.


Loss of the RhoGAP SRGP-1 promotes the clearance of dead and injured cells in Caenorhabditis elegans

Çok hücreli hayvanlar vücutlarında ölmekte olan hücreleri hızla temizler. Bu hücre temizleme süreçlerini düzenleyen birçok yol evrim boyunca korunmuştur. Burada, *srgp-1* geninin hem *Caenorhabditis elegans* hem de memeliler hücrelerinde hücre temizlemesini düzenleyen negatif bir düzenleyici olduğunu belirtiyoruz. *srgp-1* fonksiyonunun kaybı, apoptotik hücrelerin yutulmasını iyileştirirken, *srgp-1* aşırı ifadesi, apoptotik hücre cesetlerinin temizlenmesini engeller. Gösteriyoruz ki *SRGP-1*, yutan hücrelerde işlev görür ve *CED-10* (Rac1) için bir GTPaz aktivasyon proteini (GAP) olarak işlev görür. İlginç bir şekilde, *srgp-1* fonksiyonunun kaybı, sadece zaten ölen hücrelerin temizlenmesini değil, aynı zamanda alt ölümcül apoptotik, nekrotik veya sitotoksik yaralanmalar yoluyla ölümün eşiğine getirilen hücrelerin de temizlenmesini teşvik eder. Buna karşılık, bozulmuş yutma, hasar görmüş hücrelerin temizlenmesini engeller ve uzun vadeli hayatta artışı sağlar. Öneriyoruz ki *C. elegans*, dokudaki uygunsuz hücreleri tanımlamak ve temizlemek için bir ilkel ama evrimsel olarak korunmuş tarama mekanizması olarak yutma makinesini kullanır.


Abnormalities in the myeloid progenitor compartment in Down syndrome fetal liver precede acquisition of GATA1 mutations.

Down sendromlu (DS) çocuklarda erken çocukluk döneminde akut megakaryoblastik lösemi (AMKL) yüksek sıklıkta görülür. En az iki in utero genetik olay, DS-AMKL için gereklidir, ancak yeterli değildir: 21. kromozom üçlülüğü (T21) ve N-terminal kesintili GATA1 mutasyonları. DS-AMKL'de T21'in rolünü araştırmak için, GATA1 mutasyonları olmayan DS'deki ikinci trimester hemopoezisini, gebelik eşleştirilmiş normal kontrollerle karşılaştırdık. Tüm DS fetüs karaciğerlerinde (FL), ancak kemik iliğinde, megakaryosit-kırmızı kan öncüsü sıklığı arttı (55,9% +/- 4% vs 17,1% +/- 3%, CD34(+)CD38(+) hücreler; P < .001) ve ortak myeloid öncüller (19,6% +/- 2% vs 44,0% +/- 7%) ve granülosit-monosit (GM) öncülleri (15,8% +/- 4% vs 34,5% +/- 9%) eşzamanlı olarak azaldı. DS-FL hücreleri ile normal FL CD34(+) hücrelerinin klonogenliği belirgin şekilde arttı (78% +/- 7% vs 15% +/- 3%) ve megakaryosit-kırmızı kan (yaklaşık 7 kat daha yüksek) ve GM ve koloniler oluşturan birim-granülosit, kırmızı kan makrofaj, megakaryosit (CFU-GEMM) öncüllerini etkiledi. CFU-GEMM replatlama verimliliği de belirgin şekilde arttı. Bu veriler, T21'in kendisinin FL hemopoezisini ciddi şekilde bozduğunu ve DS-AMKL ve DS ile ilişkili geçici mieloproliferatif bozukluğa neden olan GATA1 mutasyonlarının artmış duyarlılığını açıklamak için test edilebilir bir hipotez sağladığını göstermektedir.


Regulatory and metabolic rewiring during laboratory evolution of ethanol tolerance in E. coli

Biyolojide adaptasyonun genetik temeli anlamak merkezi bir sorundur. Bununla birlikte, alt yatan moleküler mekanizmaları ortaya çıkarmak zorlu olmuştur, çünkü fitness değişiklikleri birçok yolun bozulmasından kaynaklanabilir ve bunların her biri nispeten az katkıda bulunabilir. Bu sorunu ele almak için deneysel/bilgisayarlı bir çerçeve geliştirdik ve bunu Escherichia coli'de etanol toleransının genetik temeli anlamak için kullandık. Fitness profillemesi kullanarak, etanol maruziyeti bağlamında tek lokus bozulmalarının sonuçlarını ölçtük. Daha sonra, modül düzeyinde bir bilgisayar analizi kullanarak, katkıda bulunan lokisleri hücresel süreçlere ve düzenleyici yollara (örneğin osmoregülasyon ve hücre duvar biyogenez) düzenlemenin önemli ölçüde etanol toleransını etkilediğini ortaya çıkardık. Şaşırtıcı bir şekilde, adaptasyonun baskın bir bileşeni, içsel etanol bozulma ve asimilasyonunu artıran metabolik yeniden yapılandırmayı içerir. Laboratuvar evrimleşmiş etanol toleranslı suşların fenotipik ve metabolomik analizini yaparak, doğal olarak erişilebilir etanol tolerans yollarını inceledik. Dikkat çekici bir şekilde, bu laboratuvar evrimleşmiş suşlar, büyük ölçüde, fitness manzarasının kabaca araştırılmasından çıkarılan adaptif yolları takip etmektedir.


Familial risk of lymphoproliferative tumors in families of patients with chronic lymphocytic leukemia: results from the Swedish Family-Cancer Database.

Genetik faktörlerin kronik lenfositik lösemi (CLL) etiyolojisindeki önemi, aile ve nüfus çalışmaları tarafından önerilmektedir. Bununla birlikte, CLL ile ortak genetik faktörleri paylaşan malignansların spektrumu ve cinsiyet ve yaşın ailevi riski üzerindeki etkileri bilinmemektedir. İsveç Aile-Kanser Veritabanını kullanarak CLL ve diğer lenfoproliferatif tümörlerde artmış ailevi riskleri test ettik. 1958 ile 1998 yılları arasında yapılan kanser tanıları, 5918 CLL vakalarının 14.336 birinci derece akrabaları ve 11.778 kontrol vakalarının 28.876 birinci derece akrabaları arasında değerlendirildi. Vakaların akrabalarındaki kanser riskleri, kontrol vakalarının akrabalarındaki risklerle karşılaştırmak için marjinal hayatta kalma modellerini kullandık. Vakaların akrabaları, CLL'de (relatif risk [RR] = 7.52; %95 güven aralığı [CI], 3.63-15.56), non-Hodgkin lenfoma'da (RR = 1.45; %95 CI, 0.98-2.16) ve Hodgkin lenfoma'da (RR = 2.35; %95 CI, 1.08-5.08) önemli ölçüde artmış riske sahipti. CLL riskleri, vaka akrabalarının ebeveynleri, kardeşleri ve çocukları arasında, cinsiyet ve yaşa bağlı olarak erkek ve kadın akrabalar arasında ve vakanın tanı yaşına bağlı olarak değişmedi. Beklenti, yaşam tablosu yöntemleriyle analiz edildiğinde anlamlı değildi. Sonuç olarak, CLL'nin ailevi bileşeni, diğer lenfoproliferatif malignanslarla paylaşılan ortak genetik yollarla ilişkili olduğunu düşünüyoruz. Bununla birlikte, klinik olarak teşhis edilen CLL nadir olduğundan, akrabalara mutlak ek risk küçük.


Collagen/Polypropylene composite mesh biocompatibility in abdominal wall reconstruction.

ARKA PLAN Polypropilen ağın intraperitoneal yerleştirilmesi yaygın viseral yapışmalara yol açar ve kontrendikasyonludur. Polypropilen ağın özelliklerini geliştirmek için farklı kaplamalar kullanılır. Kolajen, benzersiz biyokompatibiliteye sahip bir proteindir ve hücre büyüme potansiyelini artırabilir. Yeni geliştirilmiş asetik asit ekstraktlı kolajen kaplama, viseral dokularla doğrudan temas halinde polypropilen ağın yerleştirilmesini sağlar. Yazarların amacı, asetik asit ekstraktlı kolajen kaplamasının uzun vadeli etkisini değerlendirmek ve doğrudan viseral dokularla temas halinde yerleştirilen polypropilen ağın cerrahi yönleri ve biyomekanik özellikleri, yani komplikasyonlar, viseral dokulara yapışmalar, entegrasyonun gücü ve mikroskopik enflamatuar tepki üzerine incelemektir. YÖNTEM 40 yetişkin Wistar fare, deneysel (polypropilen ağ/asetik asit ekstraktlı kolajen kaplama) ve kontrol (sadece polypropilen ağ) gruplarına bölünmüştür. Standart bir ağ yerleştirme prosedürü uygulanmıştır. Hayvanlar, cerrahi sonrası 3 ay sonra öldürülmüş ve komplikasyonlar, ağın yapıştığı alan, yapışmaların türü, entegrasyonun gücü ve enflamatuar tepkinin şiddeti açısından analiz edilmiştir. SONUÇlar Polypropilen ağ/asetik asit ekstraktlı kolajen kaplamanın ortalama yapışma alanı, kontrol grubuna (14,5% karşı 69,9%, p < 0,001) kıyasla daha düşüktü. Deneysel grupta yapışma şiddeti azalmıştır: dereceler 0 ve 1 daha sık (p < 0,04 ve p < 0,002, sırasıyla) ve derece 3 daha az sıklıkta (p < 0,0001) gözlemlenmiştir. Yapışma alanı ve şiddeti arasında bir ilişki bulunmuştur (p < 0,0001). Ağa karşı komplikasyonlar, entegrasyonun gücü ve enflamatuar tepkinin şiddeti benzerlik göstermiştir. SONUÇLAR Polypropilen ağa viseral yapışmalar, asetik asit ekstraktlı kolajen kaplamanın etkisiyle önemli ölçüde azalır. Kolajen kaplama, komplikasyonları