Phenylpropanolamine and the risk of hemorrhagic stroke.

ARKA PLAN Fenilpropanolamin, genellikle iştah kesiciler ve öksürük veya soğuk algınlığı ilaçlarında bulunur. Vaka raporları, fenilpropanolamin içeren ürünlerin kullanımıyla hemorajik felç arasında bir bağlantı olduğunu, genellikle bu ürünlerin ilk kullanımından sonra ortaya çıktığını göstermiştir. Bu bağlantıyı incelemek için bir vaka-kontrol çalışması tasarladık. YÖNTEM 18-49 yaşları arasındaki erkek ve kadınları, ABD'deki 43 hastaneden işe aldık. Seçilme kriterleri, kayıt tarihinden 30 gün önce bir subaraknoid veya intraparanöral kanama oluşması ve önceden teşhis edilmiş bir beyin leziyonu olmamasıydı. Rastgele rakamlı arama ile her hasta için iki eşleştirilmiş kontrol kişisi belirlendi. SONUÇLAR 702 hasta ve 1376 kontrol kişisi vardı. Kadınlarda, iştah kesiciler içeren fenilpropanolamin kullanımının hemorajik felç riskiyle ilişkisi için ayarlanmış olasılık oranı 16.58'dir (güven aralığı %95, 1.51-182.21; P=0.02) ve fenilpropanolamin içeren bir ürünün ilk kullanımının bu riskle ilişkisi için 3.13 (güven aralığı %95, 0.86-11.46; P=0.08). Tüm ilk fenilpropanolamin kullanımları öksürük veya soğuk algınlığı ilaçlarını içeriyordu. Erkek ve kadınları birleştirerek, fenilpropanolamin içeren bir ürünün hemorajik felç riskiyle ilişkisi için ayarlanmış olasılık oranı 1.49'dur (güven aralığı %95, 0.84-2.64; P=0.17), öksürük veya soğuk algınlığı ilaçları içeren fenilpropanolamin kullanımının bu riskle ilişkisi için 1.23 (güven aralığı %95, 0.68-2.24; P=0.49) ve iştah kesiciler içeren fenilpropanolamin kullanımının bu riskle ilişkisi için 15.92 (güven aralığı %95, 1.3


The safety of intravenous fluorescein for confocal laser endomicroscopy in the gastrointestinal tract.

ARKA PLAN Confokal lazer endoskopisi (CLE), gastrointestinal endoskopik görüntülemede değerli bir araç olarak hızla ortaya çıkmaktadır. Fluoresan kontrast ajanları, CLE ile görüntülemeyi optimize etmek için kullanılır ve en yaygın olarak kullanılan kontrast ajanı intravenöz fluoresin'dir. Fluoresin, ABD Gıda ve İlaç İdaresi (FDA) tarafından retina tanı anjiyografisi için onaylanmıştır. Bu göstergeler için, fluoresin'in güvenlik profili iyi belgelenmiştir; ancak, bugüne kadar fluoresin, CLE kullanımı için onaylanmamıştır.

HEDEF Amacımız, gastrointestinal CLE'de intravenöz fluoresin kullanımıyla ilişkili ciddi ve toplam yan etki oranını tahmin etmektir.

YÖNTEMler, 16 uluslararası akademik tıp merkezinde aktif araştırma protokollerine sahip olan ve CLE'de intravenöz fluoresin kullanan merkezleri içeren bir kesitsel anket gerçekleştirdik. Aktif olarak yan etkiler için izlenen CLE için intravenöz fluoresin kullanan merkezler dahil edildi.

SONUÇlar 16 merkez, 2272 gastrointestinal CLE prosedürü gerçekleştirdi. En yaygın kontrast ajanı dozu, 10% sodyum fluoresin'in 2,5-5 mL'lik bir miktarıydı. Ciddi yan etki bildirilmedi. Hafif yan etkiler, 1,4% bireylerde meydana geldi, bunlar arasında bulantı/kusma, geçici hipotansiyon (şok olmadan), enjeksiyon yeri kızarıklığı, yaygın döküntü ve hafif epigastrik ağrı yer alıyordu. Sınırlama, sadece anlık post-prosedür olaylarının aktif olarak izlendiğidir.

SONUÇlar Intravenöz fluoresin'in gastrointestinal CLE kullanımı, birkaç akut komplikasyonla güvenli görünmektedir.


Metabolic DNA as the origin of spontaneously released DNA?

Bir DNA fraksiyonu, canlı ancak ölü veya ölmekte olan insan, diğer memeli, kuş, amfibi, bitki ve prokaryot hücrelerden kendiliğinden salınır. Kendiliğinden salınan DNA fraksiyonunun, (a) hem aktif bölünen hem de bölünmeyen, farklılaşmış hücre popülasyonlarında bulunduğunu; (b) istikrarsız olduğunu; (c) DNA bağımlı RNA veya DNA polimerazla ilişkili olduğunu; (d) bir RNA fraksiyonuyla ilişkili olduğunu; ve (e) tipik genetik DNA fraksiyonundan daha düşük moleküler ağırlığa sahip olduğunu; ve (f) plazma/serumda tek genlere kıyasla daha yüksek oranlarda Alu tekrar dizilerini içerdiğini göstermiştir. Öte yandan, erken otoradiografik ve biyokimyasal ve nicel sitokimyasal ve sitofiziksel çalışmalar, DNA'nın, (1) hem aktif bölünen hem de bölünmeyen, farklılaşmış hücre popülasyonlarında bulunduğunu; (2) istikrarsız olduğunu; ve (3) tipik genetik DNA fraksiyonundan daha düşük moleküler ağırlığa sahip olduğunu belirledi. Bu DNA fraksiyonuna metabolik DNA (m-DNA) adı verildi ve bu DNA'nın, hızlı m-RNA üretimi için ek gen kopyalarını oluşturup daha sonra yok olabileceği önerildi. Bu nedenle, metabolik DNA fraksiyonunun, kendiliğinden salınan DNA fraksiyonunun oluşumunun öncüsü olabileceğini öne sürüyoruz.


The flavivirus precursor membrane-envelope protein complex: structure and maturation.

Birçok virüs, başka bir konakçıya aktarılmadan önce, son montaj aşamalarında olgunlaşma adı verilen bir adım geçirir. Flaviviral olgunlaşma süreci, öncü membran proteini (prM) proteazik parçalanması tarafından yönlendirilir, bu da hareketsiz virüsleri enfeksiyöz parçacıklara dönüştürür. Dengue virüsü prM'yi zar proteini E'ye bağlayan rekombine bir proteinin 2,2 angström çözünürlükteki kristal yapısını belirledik. Yapı, prM-E heterodimerini temsil eder ve nötr pH'da olgun virüsün kriyoeletron mikroskopi yoğunluğuna iyi uyuyor. pr peptidi beta-barel yapısı, E'deki füzyon döngüsünü kaplayarak konakçı hücre zarlarına füzyon önlüyor. Yapı, olgunlaşmanın pH yönlendirilmiş konformasyonel dönüşümünün aşamalarını belirlemek için bir temel sağlıyor, bu da konakçıdan çıkarken pr'nin salınmasıyla sonuçlanıyor.


Peptide and non-peptide G-protein coupled receptors (GPCRs) in skeletal muscle.

G-protein'e bağlı reseptörler (GPCRs), hücre yüzeyinde bulunan ve çok çeşitli işlevleri aracılık eden büyük bir reseptör sınıfını temsil eder. Yıllar içinde, bir dizi GPCRs ve yardımcı proteinler, iskelet kasında ifade edildiğini göstermiştir. Diğer kas dokuları gibi kalp ve damar düz kas hücreleri ile karşılaştırıldığında, iskelet kasında GPCRs'yi sistematik olarak analiz etmeye yönelik az sayıda çalışma yapılmıştır. Burada, iskelet kasında ifade edilen tüm GPCRs'i derledik. Ayrıca, bu reseptörlerin hem iskelet kas dokusunda hem de kültürlenmiş iskelet kas hücrelerinde bilinen işlevlerini inceliyoruz.


Characterization of complete genome and small RNA profile of pagoda yellow mosaic associated virus, a novel badnavirus in China.

Yeni bir kötü virüs, yapraklarda sarı mozaik semptomlarına neden olan pagoda ağaçlarında yüksek verimlilikle küçük RNA'lar dizilemesi sonucunda keşfedildi. Virüsün tam genomu 7424 nükleotit olarak belirlendi ve diğer kötü virüslerle karşılaştırıldığında %40,4-%45,1 arasında bir benzerlik sergiledi. Genom, artı zincirde beş açık okuma çerçevesi (ORF) kodlar, bunlardan üçü korunmuş kötü virüs ORF'larıdır. Bu sonuçlar, bu virüsün Caulimoviridae ailesindeki Badnavirus cinsinin yeni bir üyesi olduğunu göstermektedir. Virüs geçici olarak Pagoda Sarı Mozaik İle İlişkili Virüs (PYMAV) olarak adlandırıldı. Filogenetik analiz, bu virüsün Gooseberry Vena Banding Virüsü (GVBV) ve Grapevine Vena-Temizleme Virüsü (GVCV) ile birlikte ayrı bir gruba oluşturulduğunu ve diğer iki iyi karakterize edilmiş kötü virüs grubu ile ayrıldığını önerdi. Ayrıca, PYMAV'nin virüs türetilmiş küçük RNA (vsRNA) profili analiz edildi ve aynı ailedeki virüslerle karşılaştırıldı. Sonuçlar, PYMAV'nin en bol vsRNA'larının 21 nükleotit olduğunu, ancak aynı ailenin diğer virüslerinin çoğunun 22 veya 24 nükleotit vsRNA'larına sahip olduğunu gösterdi. PYMAV'nin duyarlı ve antisens vsRNA'larının yüzdesi neredeyse eşitken, aynı ailenin diğer virüslerinin genomlarının duyarlı zincirlerine tercih ettikleri vsRNA'lar vardı. Ayrıca, PYMAV vsRNA'ları genom boyunca simetrik olarak dağıtıldı ve vsRNA üreten belirgin sıcak noktalar yoktu.


Experimental approaches for the treatment of malignant gliomas.

Malignant gliomlar, glioblastomlar ve anaplastik astrositomlar da dahil olmak üzere beyindeki en yaygın birincil tümörlerdir. Son 30 yılda bu tümörlerin standart tedavisi, maksimum güvenli cerrahi rezeksiyon, radyasyon terapisi ve temozolomid kemoterapisi dahil olmak üzere evrimleşti. Glioblastomlu hastaların medyan hayatta kalma süresi 6 aydan 14,6 aya yükseldi, ancak bu tümörler büyük çoğunluk için hala ölümcül olmaya devam ediyor. Bununla birlikte, son zamanlarda tümör gelişimi ve büyümesi hakkında mekanizmik anlayışımızda önemli ilerlemeler kaydedildi. Bu genetik, epigenetik ve biyokimyasal bulguların klinik denemelerde test edilmiş tedavilere çevrilmesi, bu incelemenin konusudur.


Reversal of hyperglycemia in mice by using human expandable insulin-producing cells differentiated from fetal liver progenitor cells.

Beta hücre yenilenmesi, tip 1 diyabet tedavisinde en umut verici yaklaşım olarak kabul edilir. Büyük ölçekte uygulanması, nakil için hücre eksikliğiyle engellenir. Kök/öncü hücrelerde insülin ifadesinin, depolanmasının ve düzenlenmiş sekresyonunun etkinleştirilmesi, bu eksikliği aşmak için yeni yollar sunar. Fetal insan öncü karaciğer hücreleri (FH), pankreas duodenal homeobox 1 (Pdx1) geninin ifadesiyle insülin üreten hücrelere indirgenip indirgenemeyeceğini araştırdık, bu gen pankreas gelişimi ve beta hücrelerinde insülin ifadesinin düzenlenmesinde anahtar bir düzenleyicidir. FH hücreleri önemli bir çoğalma kapasitesine sahiptir ve bu, insan telomeraz katalitik alt birimin geninin eklenmesiyle daha da artırılmıştır. Pdx1'i ifade eden ölümsüzleştirilmiş FH hücreleri, birden fazla beta hücre genini etkinleştirir, önemli miktarda insülin üretir ve glikozun varlığına yanıt olarak düzenlenmiş bir şekilde insülin salgılar. Hiperglikemik immün yetmezlik farelerine nakledildiğinde, hücreler uzun süre glikemiyi normale döndürür ve korur. Fare kanında insan C-peptidi miktarının ölçümü, nakledilen insan hücrelerinin glikemiyi normalleştirdiğini doğruladı. Bu yaklaşım, tip 1 diyabetli hastalara nakil için yeni bir hücre kaynağı sunma potansiyeline sahiptir.


A review of the methods for human iPSC derivation.

Somatik hücreleri indüklenmiş çoklu potansiyel kök hücrelere (iPSCs) yeniden programlama yeteneği, insan hastalıklarını modellemek için hastaya özgü çoklu potansiyel hücre hatları üretme fırsatı sunar. Bu iPSC hatları, ilaç keşfi ve hücre nakli tedavilerinin geliştirilmesinde de güçlü araçlar olabilir. İnsan hastalıklarının incelenmesi ve terapilerin geliştirilmesinde kullanılmak üzere iPSC hatları üretmek için birçok yöntem vardır, ancak bu amaçlar için en uygun olanlar, sınırlı miktarda örnekten iPSCs üretmek için yeterli verimlilikte olmalı, hem cilt fibroblastlarından hem de kanından hücreleri yeniden programlayabilmeli ve iz bırakmamalıdır. Bu kriterleri karşılayan ve hem temel bilimsel hem de terapötik hedeflere yönelik projelerde kullanılabilen birkaç yeniden programlama tekniği vardır. Bu yeniden programlama yöntemlerini, sinyal yollarını düzenleyen küçük moleküllerle birleştirerek, hatta en direnci yüksek hastadan türetilen somatik hücrelerden bile başarılı bir şekilde iPSCs üretmek mümkündür.


EB virus-encoded RNAs are recognized by RIG-I and activate signaling to induce type I IFN.

Epstein-Barr virüsü (EBV) tarafından kodlanan küçük RNA'lar (EBER'ler), çoğaltılmamış, çevrimdışı RNA'lardır ve en çok latent EBV enfeksiyonu olan hücrelerde bulunurlar ve birçok kısa saplı yapıya sahip ikincil yapılar sergilemeleri beklenir. Retinoik asit indüklenebilir gen I (RIG-I), hücre içinde viral çift iplikli RNA (dsRNA) tespit eden sitoplazmik bir proteindir ve bu, koruyucu hücre genlerinin indüklenmesine yol açan sinyalleme yollarını başlatır, bunlara tip I interferonlar (IFN'ler) da dahildir. EBER'lerin RIG-I tarafından dsRNA olarak tanındığını araştırdık. RIG-I plazmid'inin transfeksiyonu, EBV pozitif Burkitt lenfoma (BL) hücrelerinde IFN'ler ve IFN uyaran genleri (ISG'ler) indükledi, ancak EBV negatif karşılıklarında veya EBER'i silinmiş EBV enfekte BL hücrelerinde bu durum gözlemlenmedi. EBER plazmid'inin veya in vitro sentezlenmiş EBER'lerin transfeksiyonu, RIG-I'yi ifade eden ancak EBV negatif olan BL hücrelerinde tip I IFN'lerin ve ISG'lerin ifadelerini indükledi, ancak RIG-I eksik karşılıklarında bu etki görülmedi. EBER'ler, RIG-I'nin alt ürünleri olan NF-kappaB ve IFN düzenleyici faktör 3'ü aktive etti, bu faktörler tip I IFN aktivasyonu için gereklidir. Ayrıca, EBER'lerin RIG-I ile birlikte çökeltiği de gösterildi. Bu sonuçlar, EBER'lerin RIG-I tarafından tanındığını ve EBV enfekte hücrelerde tip I IFN indüklemek için sinyalleme yolunu aktive ettiğini göstermektedir.


Pregnancy in dialysis patients: a review of outcomes, complications, and management.

Çok nadir olsa da, kronik diyalizde olan kadınlar hamile kalabilir. 1980'de diyalizde olan kadınlarda hamilelik oranı %0,9 idi. 1992-2003 yılları arasındaki çalışmalar, kronik diyalizde olan kadınlarda hamileliğin 1-7% arasında meydana geldiğini göstermektedir. Kronik diyalizde olan kadınların çocuklarının yarısı hayatta kalır. Önemli olan, "yoğun diyaliz" (haftada 16-24 saat) bebeğin hayatta kalma oranını artıran bir faktördür. Bu makalede, kronik diyalizde olan kadınlarda hamileliğin sıklığı, süresi, fetüs ve anne komplikasyonları ve sonuçları incelenmektedir. Hamile diyaliz hastalarında anemi, hipertansiyon, elektrolit, kemik mineralleri ve asit-baz parametrelerinin yönetimi de özetlenmiştir. Hemodiyaliz (HD) veya periton diyaliz (PD) yapan hamile kadınlara diyaliz reçetesi konusunda öneriler de sunulmuştur. Hamile diyaliz hastalarının karmaşık ve hassas durumu, hastanın, nefrologun, diyaliz ekibinin, jinekologun ve neonatologun yakın işbirliği gerektirmektedir, böylece başarılı bir hamilelik şansını en üst düzeye çıkarmak.


Potent immunosuppressive activities of cytomegalovirus-encoded interleukin-10.

Sitomegalovirüs (CMV), ev sahibi bağışıklık sisteminin onu tespit etmesini önlemek için son derece gelişmiş mekanizmalara sahiptir. Son zamanlarda, insan ve primat CMV genomlarında, sürekli açık okuma çerçevelerinin parçalarından oluşan ve endojen hücre içi interleukin-10 (IL-10) ile sınırlı öngörülen homolojiye sahip olmayan yeni bir gen tespit edildi. Burada, CMV IL-10 benzeri gen ürününün biyolojik aktivitelerini inceliyoruz ve onu güçlü immün baskılayıcı özelliklere sahip olduğunu gösteriyoruz. Hem bakteriyel kaynaklı saflaştırılmış rekombinan CMV IL-10 hem de insan hücrelerinden ifade edilen CMV IL-10, mitojenle uyarılmış periferik kan mononükleer hücrelerin (PBMC) çoğalmasını inhibe etti, spesifik aktivite insan rekombinan IL-10'a kıyasla benzer bulundu. Ayrıca, insan hücrelerinden ifade edilen CMV IL-10, uyarılmış PBMC'ler ve monositlerin sitokin sentezini inhibe etti, CMV IL-10'a tedavi uygulanan uyarılmış PBMC'ler ve monositlerde pro-enflamatuar sitokinlerin üretiminin belirgin bir şekilde azaldığı gözlemlendi. Son olarak, CMV IL-10'un hem MHC sınıf I hem de sınıf II moleküllerinin hücre yüzeyinde ifade edilmesini azalttığı, ancak tersine HLA-G adlı non-klasik MHC alelinin ifade edilmesini artırdığını gözlemledik. Bu sonuçlar, CMV'nin bağışıklık kaçışına katkıda bulunabilecek biyolojik olarak aktif bir IL-10 homologuna sahip olduğunu ilk kez göstermektedir.


Evidence for the presence of urease apoprotein complexes containing UreD, UreF, and UreG in cells that are competent for in vivo enzyme activation.

In vivo Klebsiella aerogenes üreazının, nikel içeren bir enzim olan, aktif hale gelmesi için işlevsel UreD, UreF ve UreG yardımcı proteinlerin varlığı gereklidir ve bu süreç UreE tarafından da kolaylaştırılır. Bu yardımcı proteinler, metalo merkez montajı (M. H. Lee, S. B. Mulrooney, M. J. Renner, Y. Markowicz ve R. P. Hausinger, J. Bacteriol. 174:4324-4330, 1992) ile ilişkili olduğu öne sürülmüştür. Yüksek seviyelerde ureD'yi ifade eden hücrelerde üç UreD-üreaz apoprotein kompleksi bulunur ve bu komplekslerin in vivo enzim aktivitesini sağlamak için hayati olduğu düşünülmektedir (I.-S. Park, M. B. Carr ve R. P. Hausinger, Proc. Natl. Acad. Sci. USA 91:3233-3237, 1994). Bu çalışmada, yardımcı gen silmelerinin üreaz kompleks oluşumuna etkisini açıklıyoruz. UreE, UreF ve UreG gen ürünleri, UreD-üreaz komplekslerinin oluşumuna ihtiyaç duymadığı bulundu; ancak, UreF'in silinmesi ile elde edilen kompleksler, boyut dışlama kromatografisi sırasında gecikmeli elüte gösterdi. Bu son kompleksler, tipik UreD-üreaz boyutlarına göre natif jel elektroforesis analizi ile uyumlu olduğu için, UreF'in UreD-üreaz komplekslerinin konformasyonunu değiştirdiğini öne sürüyoruz. Aynı çalışmalar, sadece ureD, ureF ve ureG içeren hücrelerde bulunan ek üreaz apoprotein komplekslerinin varlığını da ortaya koydu. Bu yeni kompleksler, üreaz, UreD, UreF ve UreG içerdiği gösterildi. UreD-UreF-UreG-üreaz apoprotein komplekslerinin, hücredeki aktiviteye uygun üreaz apoprotein formu olduğunu öneriyoruz.


Human somatic cell nuclear transfer using adult cells.

Somatik hücre çekirdeği transferi (SCNT) yoluyla hastaya özgü insan çoklu potansiyel kök hücrelerin türetilmesi, çeşitli terapötik bağlamlarda uygulamalar potansiyeline sahiptir. Bununla birlikte, insan hücrelerde başarılı SCNT'yi sağlamak zorlu bir görev olarak kanıtlanmış ve şimdiye kadar sadece fetüs veya bebek somatik hücrelerle rapor edilmiştir. Bu çalışmada, 35 ve 75 yaşındaki erkeklerden alınan deri fibroblastlarını kullanarak SCNT yoluyla insan çoklu potansiyel kök hücreleri (hESCs) üretmek için son zamanlarda geliştirilen bir yöntemin uygulamasını açıklıyoruz. Bu nedenle, çalışmamız, SCNT'nin yetişkin insan hücreleri için uygulanabilirliğini gösterir ve SCNT'nin rejeneratif tıp stratejisi olarak daha fazla araştırılması için destek sağlar.


"Natural" killer cells in the mouse. I. Cytotoxic cells with specificity for mouse Moloney leukemia cells. Specificity and distribution according to genotype.

Genç, yetişkin farelerde splenlerde doğal olarak oluşan katil limfositler, fare Moloney lenfoma hücrelerine karşı özgüllük gösterir. Litik aktivite, synjenik veya allojenik Moloney lenfoma hücrelerine benzer ölçüde yönlendirildi, ancak in vitro yetiştirilmiş lenfoma hücrelerine karşı test edildiğinde öncelikle ifade edildi. Moloney kökeni olmayan iki lenfoma ve P815 mastositoma hattı da dirençliydi. Katil aktivitesi farklı fareler arasında değişse de, lizis özgüllüğü, unetik Moloney veya diğer tümör hücreleri olarak inhibitörler kullanan rekabet deneyimleri tarafından gösterildiği gibi aynıydı. Katil hücreler tarafından rekabet etme yeteneği ve lizise duyarlılık yüksek derecede pozitif olarak korelasyon buldu. Sitotoksik deneme kinetiğinin analizi, bir ila dört saat içinde lizisin hızlı indüklenmesini ortaya koydu, bu da herhangi bir geleneksel in vitro bağışıklık tepkisinin indüklenmesine karşı argüman sunuyor. Solüble faktörlerin sitolitik denemede herhangi bir rol oynadığına dair bir kanıt bulunmadı.


Dose-response study on thyrotoxic patients undergoing positron emission tomography and radioiodine therapy

Tiroid kütlesinin ve dolayısıyla radyasyon dozunun değerlendirilmesiyle ilgili bilinen sorunlar nedeniyle, politikamız Graves hastalığı olan hastalara 6 aylık aralıklarla 75 MBq iyot-131 vermektir, hastalar tiroid fonksiyonlarına ulaşana kadar. Bu hastanede pozitron emisyon tomografisi (PET) mevcut olduğundan beri, tiroid kütlesi iyot-124 PET taramasından belirlenerek tiroid radyasyon dozunun hesaplanması %20'lik bir doğrulukla gerçekleştirilmektedir. 65 hastada tek veya birikmiş radyasyon dozlarının <80 Gy olduğu bir doz-yanıt çalışması yapılmıştır. Sonuçlar, ilk tedavide düşük radyasyon dozuna (<20 Gy) maruz kalan hastalarda 12 ay boyunca toksik olma olasılığının yüksek olduğunu göstermektedir. Buna karşılık, ilk tedavide daha yüksek radyasyon dozlarına (>40 Gy) maruz kalan hastalarda kontrol olma olasılığı yüksektir. Radyasyon dozu arttıkça tiroid fonksiyonlarına ulaşma olasılığı, hipotiroid olma olasılığından daha hızlı artmaktadır. Bu doz-yanıt çalışmasının ardından yeni bir tedavi protokolü benimsendi. 131I terapisi başlamadan önce 124I PET izleyici çalışması yapılacak, böylece Graves hastalığı olan hastalara 50 Gy'lik tiroid dozunun verilmesi mümkün olacak. Hastalar 12. ayda hala toksik durumdaysa, ek 131I terapisi düşünülür.


Increased serum soluble corin in mid pregnancy is associated with hypertensive disorders of pregnancy.

## Amaç
Hamilelik sırasında hipertansif bozukluklar (HDP) öncesi dolaşım sisteminde çözünür korin incelenmesi sınırlı kalmıştır. Burada, HDP'li hastalarda ve yaş ve gebelik haftaları eşleştirilmiş kontrol grubunda orta gebelikte serum çözünür korin seviyelerini incelemeyi amaçladık.

## Yöntemler
Altı sekiz çift HDP vakası ve kontrol grubu incelendi. Kan örnekleri 16-20 gebelik haftası arasında orta gebelikte alındı. Serum çözünür korin, enzimatik bağlanmış emici plakalar yöntemiyle incelendi. Serum çözünür korin ve HDP arasındaki ilişki, koşullu lojistik regresyon modelleri kullanılarak incelendi.

## Sonuçlar
Orta gebelikte serum çözünür korin seviyeleri, HDP'li vakalarda kontrol grubuna kıyasla artmıştı (ortalamalar [çapraz aralık]: 1968 [1644-2332] pg/mL vs. 1700 [1446-2056] pg/mL, p=0.002). Katılımcılar, kontrol grubunda serum çözünür korin dağılımına göre dört çeyrekte sınıflandırıldı. En düşük çeyrekle karşılaştırıldığında, en yüksek çeyrekte HDP'ye yakalanma riski önemli ölçüde artmıştı (odds oranı [OR], 4.21; 95% güven aralığı [95% GA], 1.31-13.53) çoklu ayarlamadan sonra. Bununla birlikte, ikinci (OR, 1.75; 95% GA, 0.44-7.02) ve üçüncü çeyrekte (OR, 2.80; 95% GA, 0.70-11.18) önemli ölçüde artan bir risk bulmadık. Daha sonra ilk üç çeyrek birleştirildi ve en yüksek çeyrekteki katılımcıların HDP'ye yakalanma riski hesaplamak için referans grubu olarak kullanıldı ve en yüksek çeyrekte HDP'ye yakalanma riski önemli ölçüde artmıştı (OR, 2.28, 95% GA, 1.02-5.06).

## Sonuç
Orta gebelikte artan serum çözünür korin seviyeleri, HDP riskini artırdı. Bulgularımız, orta gebelikte artan serum


The in vitro effect of dandelions antioxidants on microsomal lipid peroxidation.

Papatyalar uzun süredir, koleretik, diüretik, antienflamatuar, iştah açıcı ve laksatif özelliklerinden dolayı bitkisel ilaçlarda kullanılmıştır. Antiosidan bir özelliğin, onların terapötik etkilerinin temelini oluşturduğu varsayılabilir. İlaçların etki mekanizmasını anlamak için, doğal ekstraktların, rat karaciğerinin mikrosomal fraksiyonuna etkileri incelenmiştir. Ekstraktlar, enzimatik olarak tetiklenen lipid peroksidasyonunu azaltmış ve NADPH ile ve olmadan sitokrom c'yi konsantrasyon bağımlı bir şekilde düşürmüştür.


Local Ca2+ influx through Ca2+ release-activated Ca2+ (CRAC) channels stimulates production of an intracellular messenger and an intercellular pro-inflammatory signal.

Kalsiyum (Ca2+) girişi, mast hücrelerinde pro-enflamatuar molekül leukotrienin C4'ün (LTC4) üretimini tetikleyen, kalsiyum bağımlı protein kinaz C, mitogen aktivasyonlu protein kinazlar ERK1/2, fosfolipaz A2 ve 5-lipoksigenaz içeren bir yolak yoluyla gerçekleşir. Burada, lokal kalsiyum akışı, plazma zarındaki kalsiyum salınımını tetikleyen kalsiyum salınım aktivasyonlu kalsiyum (CRAC) kanallarının bu sinyalleme yolunu uyarıp uyarmadığını inceliyoruz. Kalsiyum girişinin amplitüdünü ve mekansal kapsamını değiştirerek veya kalsiyum akışı için kimyasal ve elektrikli gradyanları değiştirerek veya hücre içi kalsiyum tamponunu değiştirerek kalsiyum girişini manipüle ettik. Bu müdahaleler, protein kinaz C ve ERK aktivasyonu, araşidonik asit üretimi ve LTC4 sekresyonunu etkiledi, ancak hücre içi kalsiyum yükselişinde büyük değişiklikler olmadı. Benzer hücre içi kalsiyum konsantrasyonları, 0,25 mm dış kalsiyumda CRAC kanallarının aktifleştirilmesi ile 2 mm kalsiyumda ve 100 nm La3+ (CRAC kanallarını engelleyen bir inhibitör) ile elde edildi. Bununla birlikte, benzer hücre içi kalsiyum konsantrasyonlarına rağmen, 2 mm kalsiyum ve La3+ ile protein kinaz C aktivasyonu ve LTC4 sekresyonu, 0,25 mm kalsiyumda olduğundan daha büyüktü, bu da bir alt plazmalemel kalsiyum yükselişinin merkezi rolüne işaret ediyor. Nonreceptor tirozin kinaz Syk, CRAC kanalının açılmasını protein kinaz C ve ERK aktivasyonu ile ilişkilendirdi. Ayrıca, rekombine TRPC3 kanalları da protein kinaz C'yi aktifleştirdi, bu da alt plazmalemel kalsiyumun, CRAC kanallarına özgü bir mikrodomen yerine, tetikleyici olduğunu gösteriyor. Bu nedenle, mast hücrelerindeki alt plazmalemel kalsiyum artışı, iç mesajcıların üretimi yoluyla hücre içi yanıtları tetiklemekle kalmaz, aynı zamanda uzaktan değişiklikleri, parakrin sinyallerin artmış sekresyonu yoluyla da tetikler.


Cytokine production patterns and lymphoproliferative responses in volunteers orally immunized with attenuated vaccine strains of Salmonella typhi.

Yeni rekombine, zayıflatılmış Salmonella typhi serebrali, canlı ağız aşıları olarak kullanıldığında güçlü bağışıklık yanıtları uyandırır. Bu çalışma, CVD 906, CVD 908 ve CVD 908'in, Plasmodium falciparum'un sirkumsporozoit proteinini ifade eden zayıflatılmış S. typhi'ya ağızdan aşılanmış konularda spesifik S. typhi antijenlerine karşı sitokin üretimi ve proliferasyon desenlerini inceledi. Aşıdan sonra, S. typhi flagellerine karşı saflaştırılmış antijenlere karşı önemli ölçüde artan proliferatif yanıtlar ve interferon-gamma üretimi gösteren kanlarında sensitize lenfositler bulundu. S. typhi flagellerine karşı interferon-gamma üretimi ve proliferasyona karşı interleukin-4 üretimi arasında anlamlı negatif korelasyonlar gözlemlendi. Bu sonuçlar, zayıflatılmış S. typhi serebralinin ağızdan tek başına aşılanması veya yabancı bir gen taşıyanların, saflaştırılmış S. typhi antijenlerine karşı güçlü sistemik hücre içi bağışıklık uyandırdığını ve T1 tipi yanıtlarla uyumlu sitokinlerin üretimini gösterdiğini kanıtlar.


Molecular interplay of the noncoding RNA ANRIL and methylated histone H3 lysine 27 by polycomb CBX7 in transcriptional silencing of INK4a.

INK4b/ARF/INK4a tümör baskılayıcı lokusunun normal ve kanserli hücre büyümesi üzerindeki ifadesi, histon H3'ün lisin 27'ye (H3K27me) metilasyonuyla kontrol edilir, bu da Polycomb grubu proteinleri tarafından yönlendirilir. INK4b/ARF/INK4a lokusunun antisens nonkodlaman RNA'sı ANRIL, cis'teki protein kodlamayan genlerin ifadesi için de önemlidir, ancak mekanizması belirsiz kalmıştır. Burada, kromobok 7 (CBX7) polycomb baskılayıcı kompleks 1'in içinde ANRIL'e bağlandığını ve hem CBX7 hem de ANRIL'in prostat kanseri dokularında yüksek seviyelerde bulunduğunu bildiriyoruz. H3K27me tanıma ile birlikte, RNA'ya bağlanma, CBX7 işlevine katkıda bulunur ve her iki etkileşimin de bozulması, CBX7'nin INK4b/ARF/INK4a lokusunu baskılama ve senesansı kontrol etme yeteneğini etkiler. Yapı yönlendirilmiş analiz, nonkodlaman RNA ve H3K27me arasındaki moleküler etkileşimi, korunan kromodom tarafından aracılık edilen bir mekanizma aracılığıyla ortaya koymaktadır. Çalışmamız, nonkodlaman RNA'nın doğrudan epigenetik transkripsiyonel baskılamaya nasıl katıldığını gösteren bir mekanizma önermektedir.


Tumor necrosis factor alpha mediates apoptosis of brown adipocytes and defective brown adipocyte function in obesity.

Obeziteye bağlı olarak ciddi nicel ve nitel kahverengi adiposit bozuklukları yaygındır. Kahverengi yağ dokusunun işlevsel atrofisine neden olan obezitede anormal tumor nekroz faktörü alfa (TNF-alfa) ifadesinin dahil olup olmadığını araştırmak için, iki TNF reseptörünü kodlayan genlerde hedefli sıfır mutasyonları olan genetik obez (ob/ob) fareleri üzerinde çalışma yaptık. Her iki TNF reseptörünün yokluğu veya tek başına p55 reseptörünün yokluğu, obez farelerde kahverengi adiposit apoptozunun önemli bir azalmasına ve beta(3)-adrenoreseptör ve uncoupling protein-1 ifadesinin artmasına neden oldu. Çoklu işlevsel aktif kahverengi adipositlerin artması ve obez hayvanlarda iyileşmiş termoregülasyon da gözlemlendi. Bu sonuçlar, TNF-alfa'nın kahverengi adipoz dokunun biyolojisinin çoklu yönlerinde önemli bir rol oynadığını ve obezitede bu bölgede meydana gelen bozuklukları aracıladığını göstermektedir.


Engineered FGF19 eliminates bile acid toxicity and lipotoxicity leading to resolution of steatohepatitis and fibrosis in mice

Alkolüksüz yağlı karaciğer hastalığı (NAFLD), giderek yaygınlaşan ve onaylanmış tedavileri olmayan kronik bir karaciğer hastalığıdır. Yoğun araştırma rağmen, NAFLD'nin patogenezini ve ilerlemesini ortalayan hücre mekanizmaları iyi anlaşılmamıştır. Obezite, diyabet, insülin direnci ve ilişkili Batı tarzı diyet yaşam tarzının sonuçları olan metabolik sendrom, NAFLD gelişimi için iyi bilinen risk faktörleri olsa da, bozulmuş safra asidi metabolizması, NAFLD patogenezine katkıda bulunan yeni bir mekanizma olarak ortaya çıkmaktadır. Önemli olan, NAFLD hastalarının fibroblast büyüme faktörü 19 (FGF19) eksikliği sergilemesidir; bu, bağırsak-karaciğer ekseninde bir endokrin hormon olan ve de novo safra asidi sentezi, lipojeniz ve enerji homeostazı üzerinde kontrol sağlayan bir hormondur. İnsan NAFLD'nin klinik ilerlemesini, basit steatoz, nonalkolik steatohepatit (NASH) ve gelişmiş "yakılmış" NASH ile karaciğer kanseri dahil olmak üzere, bir fare modelinde yeniden yaratan bir model kullanarak, FGF19'un da dahil olduğu bir nontumorjenik FGF19 analoğu, M70'in safra asidi toksisitesi ve lipotoksisiteyi hafiflettiğini ve karaciğer sağlığını geri kazandırdığını gösterdik. Mass spektrometresi temelli lipidomik analizi, FGF19 veya M70 ile tedavi edilen farelerin karaciğerlerinde toksik lipit türlerinin (yani diasetilgliseroller, seramidler ve serbest kolesterol) düzeylerinde önemli azalmalar ve kardiolipinlerin oksidasyon olmayan düzeylerinde artış gösterdi. Ayrıca, FGF19 veya M70 ile tedavi, karaciğer enzimlerinin düzeylerini hızla ve derinlemesine azalttı, NASH'in histolojik özelliklerini çözdü ve insülin duyarlılığını, enerji homeostazını ve lipit metabolizmasını artırdı. FGF19, bu farelerde uzun süreli maruz kalım sonrasında karaciğer kanseri oluşumunu tetiklese de, M70'i ifade eden hayvanlarda bu modelde karaciğer tümörjenesi için hiçbir kanıt görülmedi. Sonuç: FGF19'u düzen


Leptin deficiency contributes to the pathogenesis of alcoholic fatty liver disease in mice.

Beyaz yağ dokusu (WAT), lipid metabolizmasını kritik bir şekilde düzenleyen adipokinler salgılar. Bu çalışma, alkolun adipokinler üzerindeki etkilerini ve adipokin düzenlenmesinde bozulma ile alkolik yağlı karaciğer hastalığı arasındaki mekanizmatik bağlantıyı araştırdı. Fareye 2, 4 veya 8 hafta boyunca alkol verildi ve zaman içinde adipokinlerdeki değişiklikler belgelendi. Alkol maruziyeti, karaciğerdeki yağ birikimi ile ilişkili olarak WAT kütlesini ve vücut ağırlığını azalttı. 2 hafta sonra plazma adiponektin konsantrasyonu arttı, ancak 4 ve 8 hafta sonra normal seviyesine döndü. Alkol maruziyeti, WAT'de leptin geninin ekspresyonunu baskıladı ve tüm ölçüm zamanlarında plazma leptin konsantrasyonunu azalttı. Plazma leptin konsantrasyonu ve WAT kütlesi veya vücut ağırlığı arasında güçlü bir pozitif korelasyon vardır. Plazma leptin konsantrasyonunu normalleştirmek ve alkolik yağlı karaciğer hastalığını tersine çevirmek için, fareler 8 hafta boyunca alkolle beslendikten sonra son 2 hafta boyunca leptin ile tedavi edildi. Leptin tedavisi, plazma leptin konsantrasyonunu normalleştirdi ve alkolik yağlı karaciğer hastalığını tersine çevirdi. Alkolle bozulan, yağ asidi β-oksidasyonu, çok düşük yoğunluklu lipoprotein salgısı ve transkripsiyonel düzenlemede yer alan genler, leptin ile bastırıldı. Leptin ayrıca, alkolle azaltılan Stat3 ve adenosin monofosfat-aktifleştirilmiş protein kinazın fosforilasyon seviyelerini normalleştirdi. Bu veriler, ilk kez WAT kütlesinin azalması ile birlikte leptin eksikliğinin alkolik yağlı karaciğer hastalığının patogenezine katkıda bulunduğunu gösterdi.


Three-dimensional chemical imaging of skin using stimulated Raman scattering microscopy

Özet. Uyarılmış Raman saçılımı (SRS) mikroskopisi, insan cildinin yapısal ve kimyasal üç boyutlu görüntülerini oluşturmak için kullanılır. Cildin mikroanatomik özelliklerini ve topikal olarak uygulanan maddelerin nüfuzunu araştırmak için SRS mikroskopisi kullandık. Proteinler, lipitler ve cildin içinde su moleküllerinin titreşim modlarına karşılık gelen farklı dalga boylarında görüntü derinlik yığınları topladık. Gözlemlerimize göre, korneositler stratum corneumda 100-250 μm çaplarında kümeler halinde toplanır, bunları 10-25 μm genişliğinde mikroanatomik cilt katmanları olarak adlandırılan "kanyonlar" ayırır. Bu kanyonlar bazen porin ve insan cildinin düz yüzey bölgelerinin altında deri-epidermal birleşimin derinliğine kadar uzanır. SRS görüntülemesi, hücre kümeleri ve kanyonlar içindeki kimyasal türlerin dağılımını gösterir. Su, hücre kümelerinde çoğunlukla bulunur ve stratum corneumdan canlı epidermise geçişte konsantrasyonu hızla artar. Kanyonlar su içermez ve lipit malzemesiyle zengindir. Cilt yüzeyine uygulanan oleik asit-d34, derinin yüzeyinden 50 μm derinliğe kadar kanyonları kaplar. Bu gözlem, geleneksel yöntemlerle ölçülen biyoaktif maddelerin nüfuz profillerinin değerlendirilmesinde önemli sonuçlar doğurabilir, örneğin şerit çıkarma yöntemi.


Familial amyloidosis: a study of 52 North American-born patients examined during a 30-year period.

1961 ile 1990 yılları arasında, Kuzey Amerika'da doğan ve biyopsi kanıtlı aile amilozisi tanısı konulan 52 hasta Mayo Klinik'de incelendi. Aile amilozisi tanısı konulduğunda, bu hastaların %83'ü periferik nöropati, %33'ü otonomik nöropati ve %27'si kardiyomiyopati yaşıyordu. Renal hastalık %10'dan azında görüldü ve karaciğer katılımı nadirdi. Tanı için çeşitli biyopsi yöntemlerinin duyarlılığı, birincil amilozise benzer şekildeydi: alt deri yağı emilimi veya rektal biyopsi örneklerinin %77 ve %78'inde, kemik iliği örneklerinin %41'inde amiloid birikimi tespit edildi. Mirası olan amilozisi olan hastaların 5,8 yıllık ortalama hayatta kalma süresi, birincil amilozisi olan hastalara kıyasla daha yüksekti. Hastalar organ katılımı temelinde ayrıldığında, aile amilozisi olan hastaların hayatta kalması hala daha yüksekti. Kardiyomiyopati varlığı ve etkileşimli değişken olarak yaş ve otonomik nöropati varlığı, hayatta kalmayı güçlü tahmin eden faktörlerdi. 52 hastadan 22'si öldü; bunlardan 12'si (55%) kardiyak yetmezlik veya kardiyak aritmi nedeniyle, 9'u (41%) ise ilerleyici periferik veya otonomik nöropati ile birlikte açlık nedeniyle öldü. Test edilen 34 dokümanın 31'inde transthyretin, immünohistokimya çalışmaları ile belirlendi. 31'inde bulunan transthyretin mutasyonu, 24'ünde tespit edildi. Dokuya immünostain için kullanılamayan 5 ek hastada da transthyretin mutasyonu bulundu.


Mycobacterium tuberculosis and the environment within the phagosome.

Epitelyumun bariyerini geçtikten sonra, makrofajlar mikroorganizma istilasına karşı birincil savunmayı oluşturur. Çoğu mikroorganizma için, fagolizozomun asitli, hidrolitik olarak yetkin ortamı onları öldürmek için yeterlidir. Fagosomun olgunlaşmasını düzenleyen trafik olaylarına dair anlayışımıza rağmen, fagosomun lumenel ortamı hakkındaki anlayışımız sadece gerçek zamanlı işlevsel testler sayesinde aydınlanmaya başlıyor. Testler, pH değişimini, fagosom/lisozom birleşmesini, proteolizi, lipolizi ve beta-galaktosidaz aktivitesini ölçer. Bu bilgi, özellikle endosomal/lisosomal devamında başarılı bir şekilde parazitize olan patojenlerin anlaşılması için önemlidir. Mycobacterium tuberculosis, normal fagosom olgunlaşma sürecini durdurarak makrofajda vakülünü pH 6.4'de tutar ve birçok erken endosomun özelliklerine sahiptir. Güncel çalışmalar, bakterinin makrofaj fagosomundaki değişen ortama verdiği transkripsiyonel yanıta odaklanmaktadır. Bu çevresel ipuçlarını manipüle etmek, örneğin pH'ı 6.4'e düşürmeyi önlemek için concanamisin A kullanarak, bakterinin transkripsiyonel yanıtının çoğunu ortadan kaldırır, bu da pH'ın bakterinin algıladığı ve yanıt verdiği baskın sinyal olduğunu gösterir. Bu yaklaşımlar, patojen ve ev sahibi hücre arasındaki diyalogun çözülmesi için yaptığımız devam eden çabaları temsil eder.


High density DNA methylation array with single CpG site resolution.

Yeni nesil genom geniş DNA metilasyon BeadChip'i geliştirdik, bu da insan genomunun yüksek verimli metilasyon profilini analiz etmemizi sağlar. Yeni yüksek yoğunluklu BeadChip, 480K'dan fazla CpG sitesini test edebilir ve 12 örnek paralel olarak analiz edebilir. Yenilikçi içerik, her gen için birden fazla sondan oluşan ve %99 RefSeq genlerini kapsayan, UCSC veritabanından %96 CpG adalarının yanı sıra CpG adası kıyıları ve bütün genom bisülfit dizileme verilerinden ve DNA metilasyonu uzmanlarının katkılarından seçilen ek içerik içerir. İyi karakterize edilmiş Infinium® Assay, bisülfit dönüştürülmüş genomik DNA kullanılarak CpG metilasyonunun analizinde kullanılır. Bu teknolojiyi, normal ve tümör DNA örneklerinin metilasyonunu analiz etmek için uyguladık ve sonuçları, aynı örnekler için elde edilen bütün genom bisülfit dizileme (WGBS) verileriyle karşılaştırdık. Dizileme ve array yöntemleri tarafından oluşturulan yüksek derecede benzer metilasyon profilleri (ortalama R2 0.95) elde edildi. Genom çapında metilasyon desenlerini belirleme yeteneği, metilasyon araştırmalarını hızla ilerletmeye yardımcı olacaktır.


Acentrosomal Microtubule Assembly in Mitosis: The Where, When, and How.

Mitosis sırasında hücre, kromozomları iki kız hücreye ayırmak için bipolar bir spindel oluşturur, bu da mikrotübül (MT)-temelli bir alettir. Çoğu hayvan hücresi, dinamik MT'lerin aktif bir kaynağı olan çoğaltılmış merkezozomlarla mitosis'e girer. Ancak, şimdi, spindel montajının, kromozomlara bağlı MT nükleasyonunun, nükleer zarın bozulmasından sonra meydana gelen ve önceden var olan mikrotübüllere dayanan bir süreç olduğu kabul edilmiştir. Kromozomlara bağlı MT nükleasyonu nerede meydana gelir, MT amplifikasyonu ne zaman gerçekleşir ve bu iki yolun nasıl çalıştığı hala önemli sorular olup bazı tartışmalara neden oluyor. Verileri uzlaştırıyoruz ve bölünen hücrede acentrosomal mikrotübül montajını açıklayan entegre bir model sunuyoruz.


Molecular mechanisms of mammalian DNA repair and the DNA damage checkpoints.

DNA hasarı, bir hücrenin yaşamında nispeten yaygın bir olaydır ve mutasyon, kanser ve hücresel veya organizmik ölüme yol açabilir. DNA'ya hasar, hücrenin hasarı ortadan kaldırmak veya onunla başa çıkmak için birkaç hücresel yanıtı tetikler veya programlanmış hücre ölümü sürecini etkinleştirir, muhtemelen potansiyel olarak felaketsel mutasyonlara sahip hücreleri ortadan kaldırmak için. Bu DNA hasarı yanıtları şunlardır: (a) DNA hasarının kaldırılması ve DNA çiftinin bütünlüğünün yeniden sağlanması; (b) DNA hasarı kontrol noktasının etkinleştirilmesi, hücre döngüsünün ilerlemesini durdurarak tamir edilmesine ve hasarlı veya eksik replike edilmiş kromozomların iletiminin önlenmesine izin verir; (c) transkripsiyonel yanıt, hücrenin transkripsiyon profilinde değişikliklere neden olur, bu da hücre için yararlı olabilir; ve (d) apoptoz, ağır hasar görmüş veya ciddi şekilde düzenlenmemiş hücreleri ortadan kaldırır. DNA tamir mekanizmaları doğrudan tamir, baz eksisyon tamiri, nükleotit eksisyon tamiri, çift iplik kırığı tamiri ve çapraz bağ tamiri içerir. DNA hasarı kontrol noktaları, ATM, ATR, Rad17-RFC kompleksi ve 9-1-1 kompleksi gibi hasar algılayıcı proteinleri kullanarak DNA hasarını algılar ve Chk1 ve Chk2 Ser/Thr kinazları ve Cdc25 fosfatazları içeren sinyal iletimi kaskadlarını başlatır. Sinyal ileticiler p53'ü etkinleştirir ve hücre döngüsünün G1'den S'ye (G1/S kontrol noktası), DNA replikasyonu (intra-S kontrol noktası) veya G2'den mitozis'e (G2/M kontrol noktası) ilerlemesini engellemek için siklin bağımlı kinazları devre dışı bırakır. Bu incelemede, memelilerde DNA tamiri ve DNA hasarı kontrol noktalarının moleküler mekanizmaları analiz edilir.


Characterization of serotonin 5-HT2C receptor signaling to extracellular signal-regulated kinases 1 and 2.

Serotonin 5-HT2C reseptörleri (5-HT(2C)Rs), neredeyse tamamen merkezi sinir sisteminde (CNS) ifade edilir ve obezite, depresyon ve şizofreni gibi bozukluklarla ilişkilendirilir. Bu çalışma, 5-HT(2C)R'nin ekstraselüler sinyal düzenlenmiş kinazlar (ERKs) 1/2'ye bağlanmasını düzenleyen mekanizmaları araştırdı. Çalışma, beyin seviyelerinde bulunan reseptör ifadelerine benzer şekilde, Çin hamster yumurta hücresi (CHO) hücre hattında kararlı bir şekilde ifade edilen reseptör kullanılarak gerçekleştirildi. Non-RNA düzenlenmiş 5-HT(2C)R izoformu kullanılarak, konstitütif ERK1/2 fosforilasyonu gözlemlendi ve tam, kısmi ve ters agonistler tarafından modüle edildiği bulundu. İlginç bir şekilde, reseptör uyaranının agonist yönlü trafikleri, fosfatid ilinositol birikimi ve hücre içi kalsiyum yükselişi ile karşılaştırıldığında ERK1/2 fosforilasyonunda da gözlemlendi, bu da agonistlerin, [+/-]-2,5-dimetoksi-4-iyodoamfetamin (DOI) ve quipazinin, fosfatid ilinositol/kalsiyum yolları ve ERK1/2 yolu arasında etkinliğin tersine dönmesini gösterdi. Sonraki moleküler karakterizasyon, bu hücresel arka planda 5-HT ile uyarılan ERK1/2 fosforilasyonunun, fosfolipaz D, protein kinaz C ve Raf/MEK/ERK modülünün etkinleşmesi gerektirdiğini, ancak hem reseptör hem de reseptör dışı tirosin kinazları, fosfatid ilinositol 3-kinaz ve endositis bağımsız olduğunu ortaya koydu. Bulgularımız, normal ve anormal nöral sinyallemede önemli roller oynayan sinyalleme yollarının farklı modülasyonunda, yol seçici reseptör durumlarının sömürülme potansiyelini vurgulamaktadır.


Short-term medical service trips: a systematic review of the evidence.

Kısa vadeli tıbbi hizmet gezileri (MST'ler), düşük ve orta gelirli ülkelerin karşılanmamış sağlık hizmet ihtiyaçlarını ele almayı amaçlar. Faaliyetler ve sonuçlar hakkında eleştirel olarak gözden geçirilmemiş somut kanıtların eksikliği bir endişe kaynağıdır. Kanıtlara dayalı sağlık hizmeti sunumu önerileri geliştirmek, sistematik araştırma incelemesi gerektirir. Ben, somut sonuçlara sahip MST yayınlarına odaklandım. 2013 Mayıs'ta yapılan aramalar, 1993'ten bu yana yayınlanan 67 çalışmayı belirledi, son 20 yılda konuyla ilgili yayınlanan makalelerin sadece %6'sı. Yaklaşık %80'i cerrahi gezileri rapor etti. MST alanı büyürken, tıbbi literatür geride kalıyor, neredeyse tüm akademik yayınlar önemli veri toplama eksikliği gösteriyor. Hizmet gezilerine veri toplama entegre ederek, gruplar uygulamaları doğrulayabilir ve iyileştirilmesi gereken alanları hakkında bilgi sağlayabilir.


Comparison of Beck Depression Inventories -IA and -II in psychiatric outpatients.

Değişiklik görmüş (yeniden düzenlenmiş) Beck Depresyon Envanteri (BDI-IA; Beck & Steer, 1993b) ve Beck Depresyon Envanteri-II (BDI-II; Beck, Steer & Brown, 1996), çeşitli ruhsal bozukluklar olan 140 ruhsal hastanın kendi kendine doldurduğu anketlerdir. BDI-IA ve BDI-II'nin alfa katsayıları sırasıyla .89 ve .91'dir. BDI-IA'da Üzüntü derecelendirmesi BDI-II'ye göre daha yüksektir, ancak Geçmiş Başarısızlık, Kendini Sevmemek, Uyku Deseninde Değişiklik ve İsteğe Bağlı Yiyeceklerde Değişiklik gibi değişkenler BDI-II'de BDI-IA'ya göre daha yüksektir. BDI-II toplam puanı BDI-IA'ya göre yaklaşık 2 puan daha yüksektir ve hastalar BDI-II'de BDI-IA'ya göre yaklaşık bir tane daha semptom belirtmiştir. BDI-IA ve BDI-II toplam puanlarının cinsiyet, etnik köken, yaş, ruhsal bozukluk tanısı ve Beck Anksiyete Envanteri (Beck & Steer, 1993a) ile olan korelasyonları, aynı değişkenler için 1 puan içinde birbirine yakındır.


Tumor engraftment in nude mice and enrichment in stroma- related gene pathways predict poor survival and resistance to gemcitabine in patients with pancreatic cancer.

AMAÇ: Bu çalışmanın amacı, resek edilebilir pankreas duktal adenokarsinoması (PDA) hastalarından alınan düşük geçişli xenograftların nakil oranını, nakil etkileyen faktörleri ve klinik sonucun öngörülebilirliğini değerlendirmek ve ayrıca bir PDA xenograft bankası kurmaktı. DENEYİM TASARIMI: Johns Hopkins Hastanesi'nde reseksiyonu planlanan resek edilebilir PDA hastaları bu çalışmanın katılımcılarıydı. Temsilci tümör parçaları çıplak farelere nakledildi. SMAD4 geninin durumu ve tümör oluşturucu hücrelerin içeriği immünohistokimya ile belirlendi. Gen ifadesi U133 Plus 2.0 dizisi kullanılarak gerçekleştirildi. Hastalar ilerleme ve hayatta kalma için takip edildi. SONUÇLAR: Toplamda 94 PDA hastası resekte edildi, 69 tümör çıplak farelere nakledildi ve 42'si (61%) kökleşti. Kökleşen karcinomlar daha sık SMAD4 mutasyonu taşıyor, metastatik gen ifadesi imzasına ve daha kötü bir prognoza sahipti. Gemcitabine direnci olan hastaların tümörleri stroma ile ilişkili gen yollarında zenginleşti. Gemcitabine duyarlı tümörler hücre döngüsü ve pirimidin gen yollarında zenginleşti. Metastatik hastalığa gemcitabine tedavisi alan hastalarda (n=7) progresyon süresi, gemcitabine duyarlı xenograftlere sahip hastalarda iki katına çıktı. SONUÇ: Başarılı bir xenograft, deneme yapılan hastaların %61'inde başarıyla elde edildi ve bu, önemli biyolojik bilgiler ve not edilmiş klinik verilerle birlikte 42 PDA xenograft havuzu oluşturdu. PDA ve SMAD4 inaktivasyonu olan hastalarda daha yüksek bir kökleşme oranı vardır. Kökleşme kötü bir prognoz faktörüdür ve kökleşen tümörler metastatik gen ifadesi imzasına sahiptir. Gemcitabine direnci olan hastaların tümörleri, stroma yollarında zenginleşti.


The MCM8-MCM9 complex promotes RAD51 recruitment at DNA damage sites to facilitate homologous recombination.

Minik kromozom bakım proteini homologları MCM8 ve MCM9, daha önce DNA replikasyon uzantısı ve prereplikasyon kompleksi (pre-RC) oluşumu ile ilişkilendirildi. Bulduklarımıza göre, MCM8 ve MCM9 birbirleriyle fiziksel olarak ilişkili ve MCM8, memeliler hücrelerinde MCM9 proteininin istikrarını sağlamada gereklidir. MCM8 veya MCM9'un insan kanser hücrelerinden silinmesi veya MCM9'un işlevsizlik mutasyonu, fare embriyosu fibroblastlarında hücreleri cisplatin adlı DNA iç çapraz bağlama (ICL) ajanına duyarlı hale getirir. Homolog rekombinasyon (HR) yoluyla ICL'lerin onarımı ile tutarlı olarak, MCM8 veya MCM9'un indirgenmesi, HR onarım verimliliğini önemli ölçüde azaltır. İnsan DR-GFP hücreleri veya Xenopus yumurta ekstraktı kullanılarak kromatin immünopresipitasyon analizi, MCM8 ve MCM9 proteinlerinin DNA hasar noktalarına hızlıca toplandığını ve RAD51'in toplanmasını teşvik ettiğini göstermiştir. Bu nedenle, bu iki metazoan'a özgü MCM homologları, yeni HR bileşenleri olup, DNA çapraz bağlama ajanları ile birlikte kanser tedavisinde yeni hedefler temsil edebilir.


The 5TMM series: a useful in vivo mouse model of human multiple myeloma.

Bu icat, bir lavabo ve bulaşık makinesi kombinasyonu sağlar. Lavabo, kapalı bir alan tanımlayan bir dolapla ortak bir yan duvarda paylaşılır. Dolap, kabın içinde birden fazla bulaşığı tutmak ve yıkamak için bir tel sepeti içerir. Ortak yan duvar, kapalı alanı tanımlayan ve lavabonun bir tarafını oluşturan dolabın bir parçasıdır. Ortak yan duvar, bulaşıkların yüklenmesi ve boşaltılması için tel sepetin dolaptan lavaboya kaymasını sağlamak üzere açılabilir. Dolap içinde, icat bir motorla çalışan bir pompa içerir, pompa, geleneksel bulaşık makineleri gibi, döndürülebilir bir püskürtme koluyla bulaşıkları yıkamak için suyu püskürtür. İcat, tercihen bir çöp ezmeyi de içerir, bu da motorla güçlendirilir. Alternatif bir uygulamada, bu icat, her biri lavabonun karşıt taraflarında bulunan yukarıda açıklanan iki dolap içerebilir.


Ionic protein-lipid interaction at the plasma membrane: what can the charge do?

Fosfolipidler, hücre zarlarının ana bileşenleri olsa da, sadece lipid çift katmanları oluşturmaktan öte işlevsel roller oynarlar. Özellikle, asitli fosfolipidler, plazma zarında mikroalanlar oluşturur ve polibazik diziler aracılığıyla proteinlerle iyonik etkileşim kurabilir, bu da proteinin işlevsel sonuçlarına sahip olabilir. İyonik protein-lipid etkileşimiyle düzenlenen proteinlerin listesi hızla genişliyor ve şimdi membran proteinlerini, sitoplazmik çözünür proteinleri ve viral proteinleri içeriyor. Burada, plazma zarındaki asitli fosfolipidlerin iyonik etkileşimler yoluyla protein yapısını ve işlevini nasıl düzenlediğini ve kalsiyum (2+)'un doğrudan ve dolaylı mekanizmalar yoluyla iyonik protein-lipid etkileşimlerini nasıl düzenlediğini inceliyoruz.


A20 is overexpressed in glioma cells and may serve as a potential therapeutic target.

A20, TNF tarafından indüklenen bir birincil yanıt geni olup, çeşitli kanser hücrelerinde antiapoptotik işlevi olduğu bulunmuştur. Bu çalışma, insan glioom dokularında ve dört glioom hücre hattında A20 ifadesini inceler ve glioom hücrelerinin tümör oluşumunu ve bir fare tümör modeli üzerindeki etkisini araştırır. YÖNTEMLER İnsan glioom dokusu örnekleri ve hücreleri, ters transkripsiyon-PCR (RT-PCR), batı blot ve immünohistokimya ile incelendi. Glioom hücreleri, akış sitometresi ile test edildi. Fare tümör modeli, A20'nin spesifik siRNA'ların tümör oluşumuna etkisini incelemek için kullanıldı. SONUÇLAR A20, klinik glioom dokusu örneklerinin (63,9%) çoğunda aşırı ifade edildi ve klinik evreleme ile ilişkiliydi. Dört insan glioom hücre hattından hepsi A20 ifade etti, bunlardan U87 en güçlü ifade sinyallerini gösterdi. A20'nin ifadesini in vitro siRNA'lar ile inhibe etmek, glioom hücrelerinin büyüme hızlarını azalttı ve G1/S duraklamasına ve artmış apoptoza neden oldu. Bir fare tümör modelinde, yerel siRNA yönetimi, sağlam tümör büyümesini önemli ölçüde baskıladı. SONUÇ A20, hem insan glioom dokularında hem de hücre hatlarında aşırı ifade edildi ve A20'nin ifadesini inhibe etmek, kültürde ve farelerde glioom hücrelerinin büyümesini büyük ölçüde yavaşlattı. Bu bulgular, A20'nin insan glioomun tümör oluşumunda rol oynadığını ve gelecekteki tedavi hedefi olarak hizmet edebileceğini göstermektedir.


Prevalence and size of directly detected patent foramen ovale in migraine with aura.

ARKA PLAN Transkraniyal kontrast Doppler araştırmaları, migren ile aura olan hastalarda sağdan sola şantların daha sık görüldüğünü, kontrol grubuna kıyasla göstermiştir. Bu sağdan sola şantların anatomisi ve boyutları hiç doğrudan değerlendirilmemiştir. YÖNTEMLER Bu çapraz kesitli vaka-kontrol çalışmasında, yazarlar 93'ü ardışık migren ile aura olan hasta ve 93 sağlıklı kontrolde transözofajik kontrast ekokardiyografi gerçekleştirmişlerdir. SONUÇLAR Migren ile aura olan 44 (47% [%95 CI 37-58]) hasta ve kontrol grubunda 16 (17% [%95 CI 10-26])'da açık foramen ovale bulunmuştur (OR 4.56 [%95 CI 1.97-10.57]; p < 0.001). Küçük bir şant, migrenlerde (10% [%95 CI 5-18%]) ve kontrollerde (10% [%95 CI 5-18%]) eşit derecede yaygınken, orta veya büyük boyutlarda şantlar migren grubunda daha sık bulunmuştur (38% [%95 CI 28-48%] vs kontrolde 8% [%95 CI 2-13%]; p < 0.001). Daha küçükten başka bir şantın varlığı, migren ile aura olma olasılığını 7.78 kat artırmıştır (95% CI 2.53-29.30; p < 0.001). Açık foramen ovale yaygınlığı ve şant boyutu dışında, çalışma grupları arasında başka ekokardiyografik farklılıklar bulunmamıştır. Baş ağrısı ve migren hastalarında şant olup olmaması arasında temel özellikler farklılık göstermemiştir. SONUÇ Migren ile aura olan hastaların neredeyse yarısı, açık foramen ovale nedeniyle sağdan sola bir şanta sahiptir. Şant boyutu migrenlilerde kontrol grubuna kıyasla daha büyüktür. Migrenin klinik sunumu, foramen ovale açık olup olmamasına bakılmaksızın hastalarda aynıdır.


A Live Attenuated Chimeric West Nile Virus Vaccine, rWN/DEN4&Dgr;30, Is Well Tolerated and Immunogenic in Flavivirus-Naive Older Adult Volunteers

Batı Nil virüsü (WNV), Amerika Birleşik Devletleri'nde sivri sineklerle taşınan hastalıkların önemli bir nedenidir. İnsan hastalığı, hafif ateşli hastalıktan şiddetli ölümcül nörolojik enfeksiyona kadar değişir. 60 yaş ve üstü yetişkinler, yüksek ölüm oranı veya uzun süreli nörolojik komplikasyonlar ile birlikte nöroinvazif hastalığa daha yatkındır. Chimerik canlı zayıflatılmış Batı Nil virüsü aşıları, rWN/DEN4&Dgr;30, 18-50 yaş arası sağlıklı yetişkinlerde güvenli ve bağışıklık uyarıcı olduğu gösterilmiştir. Bu çalışma, 50-65 yaş arası flavivirus'a naif yetişkinlerde rWN/DEN4&Dgr;30'u değerlendirdi ve güvenli ve bağışıklık uyarıcı olduğunu buldu. Batı Nil virüsü enfeksiyonu salgınları genellikle öngörülemez ve güvenli ve etkili bir aşı, halk sağlığı için önemli bir araç olacaktır.


Localization and requirement for Myosin II at the dorsal-ventral compartment boundary of the Drosophila wing.

Organizmelerin gelişimi sırasında, dokuları farklı hücre popülasyonlarına ayrılabilir, bu da bölme sınırlarının kurulmasıyla gerçekleşir. Bölme sınırları, çeşitli dokularda keşfedilmiştir, ancak birçok durumda hücreleri ayıran moleküler mekanizmalar hala iyi anlaşılamamıştır. Drosophila kanatında, Notch etkinliğinin bir çizgisi, dorsal-ventral bölme sınırını korur, bu da aktin sitoskeletine bağımlı bir süreçtir. Burada, dorsal-ventral sınırında Myosin II'nin belirgin bir birikimi olduğunu gösteriyoruz ve bu birikimin Notch sinyalizasyonunun aşağı akışında düzenlendiğini gösteriyoruz. Tersine, dorsal-ventral sınırında Par-3 homologu Bazooka eksikliği vardır. Ayrıca, zipper tarafından kodlanan ağır Myosin alt biriminde mutasyonlar, dorsal-ventral bölme sınırlamasını bozabilir, ancak ön-arka bölme sınırlamasını etkilemez. Bu gözlemler, dorsal-ventral bölme sınırlamasında Myosin aktivitesinin belirgin bir birikimi ve gerekliliğini ortaya koyar ve bölme sınırında bir F-aktin kablosu boyunca oluşan gerilme, bölme sınırlamasına katkıda bulunan yeni bir mekanizma önermektedir.


The cause of hepatic accumulation of fructose 1-phosphate on fructose loading.

1. Dondurulmuş karaciğerlerdeki beslenmiş farelerin kanamasıyla 10 mm-d-fruktoz ile beslenmesinin metabolit içeriğindeki değişiklikleri incelendi.
2. Fruktozun en belirgin etkileri, zaten bilinen şekilde, 10 dakika içinde karaciğerde 8,7 mmol/g'ye kadar yükselen fruktoz 1-fosfat birikimi, toplam adenin nükleotitlerinin (40 dakika sonra %35'e kadar) kaybı, 10 dakika içinde ATP içeriğinin %23'e düşmesi, IMP konsantrasyonunun yedi kat artması (1,1 mmol/g'ye) ve alfa-glicerofosfatın sekiz kat artması (1,1 mmol/g'ye) idi.
3. P(i) geçici olarak 4,2 mmol/g'den 1,7 mmol/g'ye düştü. 40 dakika içinde P(i) içeriği normal değere geri döndü, muhtemelen perfüzyon ortamından P(i) alınması nedeniyle.
4. Adenin nükleotitlerinin AMP aşamasının ötesindeki bozulması, ATP ve P(i) miktarındaki azalmaya açıklanabilir. ATP, 5-nükleotidazı inhibe ettiği için ve P(i), AMP deaminazı inhibe ettiği için, dokuda oluşan AMP, fruktoz yüklendikten sonra defosforilasyon veya deaminasyona uğrama eğilimindedir.
5. 80. dakikada laktat içeriği 4,3 mmol/g'ye yükseldi; piruvat da arttı ve laktat/piruvat oranı fizyolojik sınırlar içinde kaldı.
6. Karaciğerdeki serbest fruktoz konsantrasyonu, perfüzyon ortamındaki konsantrasyonundan çok daha azdı, bu da fruktozun dokuya penetrasyon hızının, kullanım hızından daha düşük olduğunu gösteriyor.
7. Karaciğer aldolazının fruktoz 1-fosfatını parçalaması, özellikle IMP tarafından üretilen fosforlu ara ürünler tarafından inhibe edilir. Bu inhibisyon, 0,1 mmol/L K(i) ile rekabetçidir.
8. Fruktoz 1-fosfatını sentez


Reported side effects to chloroquine, chloroquine plus proguanil, and mefloquine as chemoprophylaxis against malaria in Danish travelers.

ARKA PLAN Çalışmanın amacı, klorokin, klorokin ve proguanil ile birlikte klorokin ve meflokin kullanan gezginlerde bildirilen semptomların göreceli sıklığı hakkında veriler sağlamaktı. YÖNTEM Çalışma, Kopenhag, Danimarka'daki iki seyahat kliniğinden ardışık olarak seçilen gezginlerden toplanan kendiliğinden bildirilen olayların kaydedildiği açık, rastgele olmayan bir çalışmaydı. Ana sonuç ölçümleri, üç profylaksi grubunda belirli semptomları bildiren gezginlerin göreceli oranı, uyumluluk, hastaneye yatış ve seyahat süresinin erken kesintisiydi. SONUÇLAR 1996 Mayıs'tan 1998 Nisan'a kadar 5.446 gezgin dahil edildi ve 4.158 anket (76,3%) geri gönderildi. Kısa süreli gezginlerde meflokin kullanıcıları arasında uyumluluk önemli ölçüde daha yüksekti, %83,3'e kıyasla klorokin ve proguanil ile birlikte kullanan %76,3'ü. Ayrıca, %84,8, %59,3 ve %69,5'i sırasıyla klorokin, klorokin ve proguanil ile birlikte ve meflokin kullananlar, semptom bildirmedi ve %0,6, %1,1 ve %2,8'i "kabul edilemez" semptomlar bildirdi. Klorokine kıyasla, meflokin kullanıcıları depresyon, RR 5,06 (95% CI 2,71 - 9,45), "tuhaf düşünceler", RR 6,36 (95% CI 2,52 - 16,05) ve algılanan mekansal algıda değişiklik, RR 3,00 (95% CI 1,41 - 6,41) bildirme riskinde önemli ölçüde daha yüksekti. SONUÇ Genel olarak, meflokin en az klorokin ve proguanil ile birlikte klorokin kadar iyi tolere edilir ve uyumluluk daha iyidir, ancak merkezi sinir sistemi ile ilgili semptomlar meflokin kullanıcılarında daha yaygındır ve semptomlar ortaya çıktığında daha şiddetli algılanır.


Ubiquitinylation of the cytosolic domain of a type I membrane protein is not required to initiate its dislocation from the endoplasmic reticulum.

İnsan sitomegalovirüs US2 ve US11, yeni sentezlenmiş sınıf I ana histokompatibilite kompleksi (MHC) ağır zincirleri için hızlı bir şekilde proteazom tarafından parçalanmasına neden olan bir süreç olan "dislokasyon" yoluyla parçalanır. US2'nin varlığı, W6/32 adlı bir monoklonal antikor tarafından tanınan, moleküler ağırlığı artan sınıf I MHC ağır zinciri konjugatlarının oluşumunu tetikler, bu da bu sınıf I MHC moleküllerinin doğru üçlü yapısını koruduğunu düşündürmektedir. Bu konjugatlar, bir, iki ve üç ubiquitin molekülüne bağlanmış düzgün katlanmış glikozile edilmiş ağır zincirlerdir. Katlanmış ubiquitine bağlanmış sınıf I MHC ağır zincirleri, kontrol hücrelerinde veya US11 ile transfekte edilmiş hücrelerde gözlemlenmez, bu da US2'nin sınıf I MHC ağır zincirlerini US11'den farklı bir şekilde dislokasyon için hedeflediğini gösterir. Bu, US2 ve US11'in ağır zincir molekülünün konformasyonuna farklı gereksinimleri olduğu gerçeğiyle de desteklenir. Ubikuitin konjugasyonu, sınıf I MHC molekülünün sitoplazmik kuyruğunda gerçekleşebilir, ancak ağır zincirlerdeki sitoplazmik kuyruğundaki lisininlerin arginine ile değiştirilmesi, US2 tarafından parçalanmalarını önlemez. US2 tarafından dislokasyonun yeniden yaratıldığı bir in vitro sistemde, bu lisininlerin eksikliği olan ağır zincirlerin hala ubiquitin modifiye bir formda olduğu, ancak çözünür (sitoplazmik) fraksiyonda olduğu gözlemlenmiştir. Bu tür ubiquitin konjugasyonu sadece sınıf I MHC lumenal alanında gerçekleşebilir ve muhtemelen sınıf I MHC ağır zincirleri endoplazmik retikülumdan boşaldıktan sonra meydana gelir. Sonuç olarak, sınıf I MHC ağır zincirinin ubiquitinlenmesi, US2 tarafından dislokasyon reaksiyonunun ilk adımında gerekli değildir.


The adaptor protein Tks5/Fish is required for podosome formation and function, and for the protease-driven invasion of cancer cells.

Tks5/Balık, beş SH3 etki alanına ve bir PX etki alanına sahip bir destek proteini. Src dönüştürülmüş hücrelerde, Tks5/Balık, alt membranın ventral kısmında bulunan ayrı çıkıntılar olan podosomlara lokalize olur. Azaltılmış Tks5/Balık seviyelerine sahip Src dönüştürülmüş hücreler oluşturduk. Artık podosomlar oluşturmuyorlar, jelatini parçalamıyorlar ve kötü derecede invazif değiller. İnvazif kanser hücrelerinde, insan meme kanseri ve melanom örneklerinde Tks5/Balık ifadesini tespit ettik. İnsan kanser hücrelerinde proteaz tarafından yönlendirilen matrigel invazyonu için Tks5/Balık ifadesi de gereklidir. Son olarak, epitel hücrelerinde Tks5/Balık ve Src'nin birlikte ifade edilmesi, podosomların ortaya çıkmasına neden oldu. Bu nedenle, Tks5/Balık'ın podosom oluşumuna, dış matrisin parçalanmasına ve bazı kanser hücrelerinin invazyonuna ihtiyaç duyulduğu anlaşılıyor.


Corticosteroid injections for shoulder pain.

## Arka Plan
Omuz ağrısı için birçok tedavi önerilmektedir, bunlara omuzun içinde ve çevresinde kortikosteroid enjeksiyonları da dahildir, ancak bunların etkinliği kanıtlanmamıştır. Bu kortikosteroid enjeksiyonları için omuz ağrısı incelemesi, omuz bozuklukları için çeşitli müdahaleleri inceleyen bir dizi incelemenin bir parçasıdır.

## Amaçlar
Omuz ağrısı olan yetişkinlerde kortikosteroid enjeksiyonlarının etkinliği ve güvenliğini belirlemek.

## Arama Stratejisi
MEDLINE, EMBASE, CINAHL, Merkezi ve Bilimsel Alıntı Endeksleri, Haziran 2002'ye kadar araştırıldı.

## Seçme Kriterleri
Kortikosteroid enjeksiyonları ile plasebo veya başka bir müdahale karşılaştırılan veya farklı steroid enjeksiyon türleri ve dozları ile omuz ağrısı olan yetişkinlerde yapılan rastgele ve yarı rastgele denemeler dahil edildi. Belirli dışlamalar, omuz ağrısının üç haftadan az sürmesi, romatoid artrit, polimiyalji reumatik ve kırık durumları içeriyordu.

## Veri Toplama ve Analizi
Deneme dahil etme ve yöntemsel kalite, iki bağımsız inceleyici tarafından önceden belirlenmiş kriterlere göre değerlendirildi. Sonuçlar, rotatör kuf hastalığı, yapışkan kapsülit, tam kalınlık rotatör kuf yırtığı ve karma tanılar için ayrı ayrı sunulmaktadır ve mümkünse meta-analizle birleştirilmektedir.

## Ana Bulgular
26 deneme dahil kriterleri karşıladı. Enjeksiyonların sayısı, yeri ve dozu çalışmalar arasında büyük farklılıklar gösterdi. Denemeler arası katılımcı sayısı 20 ile 114 arasında değişti (orta değer 52 katılımcı). Yöntemsel kalite değişkenlik gösterdi. Rotatör kuf hastalığı için, altakromiyal kortikosteroid enjeksiyonu, bazı denemelerde plasebo ile karşılaştırıldığında küçük bir fayda gösterdi, ancak altakromiyal kortikosteroid enjeksiyonunun NSAID'lere karşı faydası, üç denemenin birleştirilmiş sonuçlarına dayanarak gösterilmedi. Yapışkan kapsülit için, iki deneme, intraartiküler kortikosteroid enjeksiyonunun erken dönemde plasebo ile karşılaştırıldığında olası bir faydasını önerdi, ancak herhangi bir denem


IL-2 receptor signaling is essential for the development of Klrg1+ terminally differentiated T regulatory cells.

Timik kökenli doğal T düzenleyici hücreler (Treg'ler), işlevsel ve fenotipik çeşitlilikleriyle karakterize edilir. Son zamanlarda, periferik Treg'lerin küçük bir kesiminin Klrg1'i ifade ettiği, ancak Klrg1'in ne ölçüde benzersiz bir Treg alt kümesini tanımladığı konusunda netlik kalmadığı gösterilmiştir. Bu çalışmada, Klrg1(+) Treg'lerin, Klrg1(-) Treg'lerden türetilen son derece farklılaşmış bir Treg alt kümesi olduğunu gösteriyoruz. Bu alt küme, son zamanlarda antijenle yanıt veren ve yüksek derecede aktive edilmiş, kısa ömürlü bir Treg nüfusunu temsil eder ve mukozal dokularda tercihli olarak bulunur. Klrg1(+) Treg'lerin gelişimi de kapsamlı IL-2R sinyalleşmesini gerektirir. Bu aktivite, Treg evrimi ve rekabetçi uyumdan bağımsız olarak IL-2'nin benzersiz bir işlevini temsil eder. Bu ve diğer özellikler, terminal olarak farklılaşmış, kısa ömürlü CD8(+) T etkili hücrelere benzemektedir. Bulgularımız, antijenle aktive edilmiş geleneksel T lenfositleri için de çalışan önemli bir yolun Treg'ler için de mevcut olduğunu öne sürmektedir.


The aurora B kinase promotes inner and outer kinetochore interactions in budding yeast.

Kinetokor, kromozom ayrışmasını arabuluyan makromoleküler protein kompleksidir. Dsn1 bileşeni, kinetokor montajında kritik bir rol oynar ve Aurora B kinaz tarafından fosforile edilir. Araştırmamızda, Aurora B'nin Dsn1'i fosforile etmesinin, mayada dış ve iç kinetokor proteinleri arasındaki etkileşimi teşvik ettiğini bulduk.


AMP-activated/SNF1 protein kinases: conserved guardians of cellular energy

SNF1/AMP etkinleştirilmiş protein kinaz (AMPK) ailesi, tüm ökaryotik hücrelerde ATP üretimi ve tüketimi arasında dengeyi korur. Kinazlar, bir katalitik alt birim ve hücresel enerji seviyelerini algılayan düzenleyici alt birimlerden oluşan heterotrimerdir. Enerji durumu bozulduğunda, sistem metabolik yolları aktive eder ve protein, karbonhidrat ve lipid sentezini, hücre büyümesi ve çoğalmasını kapatır. Şaşırtıcı bir şekilde, son sonuçlar, AMPK sisteminin enerji evrimi düzenlemesi ötesindeki işlevlerde de önemli olduğunu göstermektedir, örneğin epitel hücrelerinde hücre polaritesinin korunmasında.


Mammographic density, plasma vitamin D levels and risk of breast cancer in postmenopausal women.

Memografik yoğunluk, meme kanseri için güçlü bir risk faktörüdür, ancak bu ilişkilinin altında yatan biyoloji bilinmemektedir. Çalışmalar, vitamin D'nin meme kanseri riskini azaltabileceğini ve diyetle alınan vitamin D'nin meme yoğunluğunu azalttığını göstermektedir. Biz, Nurses' Health Study kolu içinde yer alan bir vaka-kontrol çalışması gerçekleştirdik, bu çalışmada 463 ve 497 postmenopozal vaka ve kontrol bulundu. Memografik yoğunluk ve kan içindeki 25-hidroksivitamin D [25(OH)D] ve 1,25-dihidroksivitamin D [1,25(OH)(2)D] seviyeleri arasındaki ilişkiyi inceledik. Kan içindeki vitamin D metabolitlerinin meme yoğunluğu ve meme kanseri arasındaki ilişkiyi değiştirdiğini değerlendirdik. Memografik yoğunluk yüzdesi, dijitalleştirilmiş film mamograflarından ölçüldü. Genelize edilmiş doğrusal modeller, her vitamin D metabolitinin çeyrekleri için ortalama meme yoğunluğunu belirlemek için kullanıldı. Mantıksal regresyon modelleri, göreli riskleri ve güven aralıklarını hesaplamak için kullanıldı. Tüm modeller, eşleştirme değişkenleri ve potansiyel karıştırıcılar için ayarlandı. Kan içindeki 25(OH)D veya 1,25(OH)(2)D seviyeleri ile memografik yoğunluk arasında çapraz kesitsel bir ilişki bulmadık. En yüksek memografik yoğunluk çeyrek ve en düşük kan 25(OH)D seviyelerine sahip kadınlar, en düşük memografik yoğunluk ve en yüksek kan 25(OH)D seviyelerine sahip kadınlara kıyasla 4 kat daha yüksek meme kanseri riski taşıyordu (RR = 3.8; 95% CI: 2.0-7.3). Memografik yoğunluk ve kan 25(OH)D arasındaki genel etkileşim, anlamlı değildi (p-het = 0.20). Bu sonuçlar, memografik yoğunluk ve meme kanseri arasındaki ilişkinin, postmenopozal kadınlarda kan içindeki vitamin D metabolitlerine bağlı olmadığını göstermektedir. Vitamin D, memografik yoğunluk ve meme kanseri riski arasındaki ilişkiyi inceleyen daha fazla araştırma haklı görünmektedir.


Finding the right niche: B-cell migration in the early phases of T-dependent antibody responses.

Humoral bağışıklık yanıtları, B hücrelerinin antijenle karşılaşması, yardımcı T hücreleriyle etkileşime girmesi, çoğalması ve düşük afinite plazma hücrelerine veya germinal merkez (GC) oluşturarak yüksek afinite plazma hücreleri ve hafıza B hücrelerine farklılaşmasına bağlıdır. İlginç bir şekilde, bu olayların her biri, lenf dokusunun ayrı alt bölümlerinde farklı stromal hücrelerle ilişkilidir. B hücreleri, başarılı bir yanıt oluşturmak için hızlı ve yüksek derecede düzenlenmiş bir şekilde bir nişten diğerine göç etmelidir. Kimyokin CXCL13, B hücrelerini foliküllere yönlendirmede merkezi bir rol oynarken, T bölgesi kimyokinleri aktif B hücrelerini T bölgesine yönlendirir. Sphingosin-1-fosfat (S1P), dokudan hücre çıkışını teşvik eder ve aynı zamanda splende marjinal bölge B hücrelerinin konumlandırılmasını sağlar. Son araştırmalar, EBV'ye bağlı molekül 2 (EBI2; GPR183) adlı yetim reseptörün, aktif B hücrelerini iç ve dış foliküler nişlere yönlendirmede bir rolü olduğunu ve bu reseptörün düzenlenmesinin GC'ler oluşturmak için hücreleri organize etmede hayati önem taşıdığını ortaya koymuştur. Bu incelemede, chemokinler, S1P ve EBI2'nin humoral bağışıklık yanıtlarının temelini oluşturan göç olaylarındaki rollerini tartışıyoruz.


Arginine Starvation Impairs Mitochondrial Respiratory Function in ASS1-Deficient Breast Cancer Cells

Otofaji, besin yoksunluğuna karşı ana metabolik yanıt ve işlevsiz veya hasar görmüş organellerin temizlenmesinde gereklidir, ancak aşırı otofaji sitotoksik veya sitostatik olabilir ve hücre ölümüne katkıda bulunur. Molekül biosenteziyle ilişkili enzimlerin bolluğuna bağlı olarak, hücreler bu molekülleri sağlamak için dış kaynaklı besin maddelerine bağımlı olabilir. Argininosuccinat sentetaz 1 (ASS1), arginine biosentezinde anahtar bir enzimdir ve birçok katı tümörde azalmış bolluğa sahiptir, bu da onları dış arginine çekilmesinden duyarlı hale getirir. Gösterdik ki, ADI-PEG20'ye (arginin deiminazın pegileştirilmiş formu) maruz kalma ile uzun süreli arginine yoksunluğu, ASS1 eksikliği olan meme kanseri hücrelerinin otofaji bağımlı ölümünü tetikledi, çünkü bu hücreler arginine otozoflardır (dışarıdan arginine alımına bağımlı). Aslında, bu meme kanseri hücreleri, ADI-PEG20'ye maruz kaldıklarında veya arginine olmadan kültürlendiğinde in vitro'da öldü. Arginine yoksunluğu, mitokondriyel oksidatif stresi indükledi, bu da mitokondriyel biyoenerji ve bütünlüğünü bozdu. Ayrıca, arginine yoksunluğu, sadece otofaji yetkin olan meme kanseri hücrelerini öldürdü. Bu nedenle, uzun süreli arginine yoksunluğunun ölümcül etkisinin temel mekanizması, mitokondriyel hasara yanıt olarak meydana gelen sitotoksik otofajiydi. Son olarak, ASS1'in 149 rastgele meme kanseri biyopsi numunasının %60'tan fazlasında düşük bolluğa veya yokluğu vardı, bu da bu tür tümörlere sahip hastaların arginine yoksunluğu terapisine aday olabileceğini düşündürmektedir.


A prospective natural-history study of coronary atherosclerosis.

## Arka Plan
Atherosklerotik plaklar, akut koroner sendromlarına yol açan plakalar, genellikle koroner arter anjiyografisinde hafif olan yerlerde oluşur. Bu olaylara neden olan lesyonla ilişkili risk faktörleri iyi anlaşılmamıştır.

## Yöntemler
Bir ileri araştırma çalışması kapsamında, 697 akut koroner sendromlu hasta, perkutan koroner müdahale sonrası üç vaskül koroner anjiyografi ve gri ölçek ile radyo frekans iç damar ultrasonu görüntülemesine tabi tutuldu. Daha sonraki ciddi kardiyovasküler olaylar (kalp nedenli ölüm, kalp durması, miyokard enfarktüsü veya istikrarsız veya ilerleyici angina nedeniyle yeniden hastaneye yatırılma), ya orijinal olarak tedavi edilen (suçlu) lesyonlarla ya da tedavi edilmeyen (suçsuz) lesyonlarla ilişkili olarak değerlendirildi. Ortalama takip süresi 3.4 yıl idi.

## Sonuçlar
3 yıllık birikimli ciddi kardiyovasküler olaylar oranı %20.4 idi. Olaylar, suçlu lesyonlarla ilişkili olarak %12.9'da ve suçsuz lesyonlarla ilişkili olarak %11.6'da değerlendirildi. Takipteki olaylara neden olan çoğu suçsuz lesyon, temelinde anjiyografide hafif olan (%32.3±20.6 ortalama [±SD] stenoz diyaframı) plaklardı. Ancak çok değişken analizde, tekrarlayan olaylarla ilişkili olan suçsuz lesyonlar, tekrarlamayan olaylarla ilişkili olanlardan daha büyük olasılıkla %70 veya daha fazla plak yüküne sahip (%5.03; %95 güven aralığı [CI], 2.51-10.11; P<0.001) veya 4.0 mm(2) veya daha az minimal lümen alanı (%3.21; %95 CI, 1.61-6.42; P=0.001) veya gri ölçek ve radyo frekans iç damar ultrasonu ile sınıflandırılan ince kabuklu fibroateromlar (%3.35; %95 CI, 1.77-6.36; P<0.001) olarak sınıflandırıldı.

## Sonuç
Akut koroner sendromlu ve per


What do medical schools teach about women's health and gender differences?

AMAÇ: ABD tıp fakültelerinin müfredatlarını inceleyerek kadın sağlığı ve cinsiyet-özel bilgilerin dahil edilip edilmediğini değerlendirmek ve bu içeriğe sahip kurumlar ile ilişkili özellikleri belirlemek. YÖNTEM: Association of American Medical Colleges' (AAMC) Curriculum Management ve Bilgi Aracı (CurrMIT) verilerini kullanarak, Kasım 2003 ile Şubat 2004 arasında yazarlar, CurrMIT'te girdiği ders/stajları arayarak kadın sağlığı veya cinsiyet-özel dersler/stajları belirlediler. AAMC'nin kapsamlı bilgilerini girdiği bir alt küme okulları, kadın sağlığı konularının veya herhangi bir konudaki cinsiyet-özel içeriğin belirli bir listesine bakmak için arandı. Konular ve okul özellikleri arasındaki ilişkiyi değerlendirmek için istatistiksel analizler yapıldı. SONUÇLAR: Yazarlar, ilgili dersler/stajlar konusunda 95 okul belirledi. Dokuz okulda on ders/staj, çok disiplinli kadın sağlığı ders/staj kriterlerini karşıladı. 60 okulun kapsamlı CurrMIT bilgilerini içeren alt kümede, 18 belirtilen kadın sağlığı konusu ve 24 cinsiyet-özel konu, toplamda 42 konu belirlendi. Öğretilen konuların sayısı sıfırdan 26'ya (ortalama = 11) kadar değişti. Bu okulların %50'den fazlası 18 belirtilen konudan 11'ini öğretti, ancak cinsiyet-özel konuları içeren okullar %30'un altında kaldı. Ortalama öğretilen konu sayısı ve okulların özellikleri arasında iki değişkenlik analizde hiçbir ilişki bulunmadı; ancak, bir kadın sağlığı programı (p= .01) ve kadın dekan (p= .06), regresyon modelinde pozitif olarak ilişkiliydi. SONUÇ: Az sayıda okul, çok disiplinli kadın sağlığı derslerini/stajlarını sunuyor veya müfredatlarına cinsiyet-özel bilgileri dahil ediyor. Bir kadın sağlığı programı, okulların müfredatlarına bu içeriği artırabilir.


A molecular framework for plant regeneration.

Bitkiler ve bazı hayvanlar, yetişkin dokulardan organları yeniden oluşturmak için derin bir yeteneğe sahiptir. Yeniden oluşturma için moleküler mekanizmalar, ancak büyük ölçüde araştırılmamıştır. Burada, Arabidopsis köklerinde yerel bir yeniden oluşturma yanıtını inceliyoruz. Lazerle oluşturulan yaralar, kök uçlarında auxin akışını, hücre kaderi yönlendiren bitki hormonu akışını bozar ve ortaya çıkan hücre kaderi değişikliklerinin, PLETHORA, SHORTROOT ve SCARECROW transkripsiyon faktörlerine ihtiyaç duyduğunu gösteriyoruz. Bu transkripsiyon faktörleri, yenilenen kök uçlarında auxin taşıma yeniden kurulması için PIN auxin çıkışı kolaylaştıran membran proteinlerinin ifade ve kutup konumunu düzenler. Bu nedenle, yeni hormon dağılımını ilk olarak yanıtlayan ve daha sonra istikrara kavuşturan embriyonik kök kök hücre kalıplama faktörlerinden oluşan bir yeniden oluşturma mekanizması vardır.


Cocoa flavonols and procyanidins promote transforming growth factor-beta1 homeostasis in peripheral blood mononuclear cells.

Kan damar sağlığı üzerinde olumlu etkileri olabilecek belirli flavan-3-ol ve procyanidinler (FP) hakkında kanıtlar vardır. Daha önce, kakao'dan izole edilmiş FP'lerin birkaç bağışıklık fonksiyonu ve iltihapla ilişkili sinyal moleküllerinin seviyesini ve üretimini modüle edebileceği bildirilmiştir, bunlara birkaç sitokin ve eikosanoid dahildir. Bu çalışmada, FP monomerlerden dekamerlere kadar olan fraksiyonların insan periferik kan mononükleus hücrelerinden (PBMC) dinlenmiş durumda TGF-beta(1) sitokininin salınımını modüle edip etmediğini araştırdık. Toplamda 13 sağlıklı birey incelendi ve TGF-beta(1) baz çizgilerine göre gruplandırıldı. Bireylerin baz çizgilerinde düşük TGF-beta(1) seviyeleri olan hücreleri (n = 7) bireysel FP fraksiyonları (25 mikrog/ml) ile uyarılandığında, monomer, dimer ve tetramer gibi daha küçük moleküllü FP fraksiyonları (<veya =pentamer), baz çizgilerine göre %15-%66'lık bir artışla (P < 0.05) TGF-beta(1) salınımını artırdı. En büyük artışlar monomer (%66) ve dimer (%68) ile görüldü. Öte yandan, yüksek TGF-beta(1) baz çizgilerine sahip bireylerin (n = 6) hücrelerinden bireysel FP fraksiyonları TGF-beta(1) salınımını inhibe etti (P < 0.05; trimer ile dekamer). En belirgin inhibisyon trimer ile dekamerik fraksiyonlarda (28-%42) görüldü ve monomerler ve dimerler TGF-beta(1) salınımını hafifçe inhibe etti (17% ve 23%, sırasıyla). Kan damarı ile ilişkili TGF-beta(1)'in eylemleri göz önüne alındığında, sağlıklı bireylerde FP'lerin üretimi üzerinde evresel modülasyonun, FP'li gıdaların kardiyovasküler sağlığa potansiyel faydaları için ek bir mekanizma sunduğumuzu düşünüyoruz.


BMP receptor IA is required in mammalian neural crest cells for development of the cardiac outflow tract and ventricular myocardium.

Nöral krest, nöral ve yüzey ekderminin sınırından kaynaklanan çok yönlü ve göçebe bir hücre popülasyonu. Fare (mouse) örneğinde, ilk göçebe nöral krest hücreleri beş somit aşamasının başında ortaya çıkar. Kemik morfogenetik proteinler (BMP'ler), özellikle BMP2 ve BMP4, nöral krest hücrelerinin indüklenmesi, korunması, göçü, farklılaşması ve hayatta kalması düzenleyicileri olarak rol oynamışlardır. Fare, BMP2/4 tip I reseptörleri olarak bilinen üç reseptöre sahiptir; bunlardan Bmpr1a, nöral tüpün erken ifade edilen bir reseptörü olarak, nöral krest gelişiminin başlangıcından itibaren nöral krestte ifade edilir; ancak daha önceki rollerin diğer alanlardaki gizliliği, nöral krestteki gerekliliğini gizler. Biz, nöral krestte özellikle Bmpr1a'yı, beş somit aşamasının başında yok ettik. Bulgularımız, nöral krest gelişiminin çoğu yönünün normal olduğunu göstermektedir; bu da BMPRIA'nın erken nöral krest biyolojisinin birçok yönü için gereksiz olduğunu düşündürmektedir. Ancak, mutasyona uğramış embriyolar, defekt septasyon ile kısaltılmış kardiyak çıkış yolu sergiler, bu süreç nöral krest hücrelerine ihtiyaç duyar ve perinatal hayatta kalmanın temelidir. Şaşırtıcı bir şekilde, bu embriyolar orta gebelikte akut kalp yetmezliğinden ölür, ventriküler miokardiyumun proliferasyonu azalır. Miokardiyal defekt, bilinen bir kaynak olan epicardiyumdaki yeni ve az bilinen bir nöral krest türevi popülasyonunda BMP sinyalizasyonunun azalmasıyla ilişkili olabilir, ventriküler miokardiyum proliferasyon sinyalleri. Bu sonuçlar, memelilerin nöral krest türevlerinde BMP2/4 sinyalizasyonunun kardiyak çıkış yolu gelişimi için temel olduğunu ve ventriküler miokardiyum için kritik bir proliferasyon sinyali düzenleyebileceğini göstermektedir.


Early intermittent noninvasive ventilation for acute chest syndrome in adults with sickle cell disease: a pilot study

Alveolar hipoksiye ve hipoksik vasküler sıkışmaya bağlı olarak, sikl hücreler akciğer damarlarında hapsolur. Akut göğüs sendromunun (ACS) sonucunu iyileştirmek için alveolar ventilasyon ve oksijenasyonun geliştirilmesi faydalı olabilir. 1998 Kasım'dan 2002 Şubat'a kadar tek merkezli, açık, rastgele bir çalışma, noninvazif ventilasyon (NIV) ile oksijen tek başına kullanımının, ACS'li yetişkinlerde 3. günde oksijenasyonun iyileştirilmesinde daha etkili olup olmadığını test etmek ve ağrı, kanama gereksinimleri ve hastanede kalma süreleri üzerindeki etkilerini değerlendirmek amacıyla yapıldı. 67 hastada 71 adet sürekli ACS olayı, tıbbi adım atma biriminde 3 gün boyunca ya oksijen (n=36) ya da NIV (n=35) ile rastgele tahsis edildi. NIV grubu, temel solunum hızı ve ağrı puanı daha yüksekti. NIV, solunum hızını hızla düşürdü, $$ {\text{Pa}}_{{\text{O}}_{2}} $$'i artırdı ve alveolar-arteriyel oksijen gradyanı $$ (({\text{A}} - {\text{a}})_{{{\text{O}}_{ 2} }} ) $$'i azalttı, bu da oksijen tek başına kullanımıyla değişmedi. $$ {\text{Pa}}_{{{\text{CO}}_{ 2} }} $$ sadece oksijen grubunda önemli ölçüde kötüleşti. 3. günde, gruplar normal $$ {\text{Pa}}_{{{\text{O}}_{2} }} $$ oranları (NIV ile %35 ve oksijenle %25; P=0.5) veya $$ (({\text{A}} - {\text{a}})_{{{\text{O}}_{ 2} }} ) $$'te farklılık göstermedi. NIV'nin hasta memnuniyeti ve uyumluluğu daha düşüktü. Ağrı hafifletimi, kanama veya hastanede kalma süresi konusunda farklılıklar gözlemlenmedi. Ciddi hipoksemi olan hastaların ( $$ {\text{Pa}}_{{{\text{O}}_{2} }} \le 65\,{\text{mmHg}} $$) alt grubunda, fizyolojik değişken


Serum Exosome MicroRNA as a Minimally-Invasive Early Biomarker of AML

Relaps, AML hastaları için ölümün ana nedeni olmaya devam ediyor. Azalmış kalıntı hastalığı (MRD) izlemenin iyileştirilmesi, relapsi önlemek için zamanında tedavi ayarlamalarını vaat ediyor. Mevcut izleme teknikleri, ileri aşamada hastalığı yansıtmayan dolaşım blastlarını tespit eder ve erken relaps sırasında MRD'yi kötü bir şekilde yansıtır. Burada, exosomlar için bir mikroRNA (miRNA) biyomarkeri platformu olarak araştırıyoruz. AML exosomlarında zenginleşen bir miRNA kümesi belirledik ve dolaşım exosom miRNA seviyelerini izliyoruz, bu da leukemik xenograftları hem non-engrafted hem de insan CD34+ kontrolünden ayırt eder. Biostatik modeller geliştiriyoruz, bu modeller düşük kemik iliği tümör yükünde ve dolaşım blastları tespit edilmeden önce dolaşım exosom miRNA'yı ortaya çıkarıyor. Şaşırtıcı bir şekilde, hem leukemik blastlar hem de kemik iliği stroması serum exosom miRNA'ya katkıda bulunuyor. Serum exosom miRNA'nın gelişimini öneriyoruz, bu da AML tekrarlamasını önceden izlemek ve erken tespit etmek için yeni ve hassas bir bölme biyomarkeri platformu olarak.


Human cytomegalovirus encodes an MHC class I-like molecule (UL142) that functions to inhibit NK cell lysis.

İnsan CMV'nin (HCMV) klinik ve düşük geçişli suşları, daha önce açıklanan UL18'in yanı sıra ek bir MHC sınıf I ile ilişkili molekül olan UL142'yi kodlar. UL142 açık okuma çerçevesi, birçok yaygın yüksek geçişli laboratuvar suşlarında eksik olan ULb bölgesinde kodlanır. UL142'yi ifade eden hücreler, transfeksiyon sonrası ve rekombinan adenovire ile enfekte edilmiş fibroblastlar, hem poliklonal NK hücreleri hem de NK hücre klonlarını, tamamen otolog bir sistemde tarama için kullanıldı. Beş bağışçılı 100 NK hücre klonunun analizi, UL142'yi ifade eden fibroblastlarla tek başına inhibe edilen 23 klonu ortaya çıkardı. HCMV'li hücrelerde UL142 mRNA ifadesini küçük müdahale RNA ile indirme, lizise karşı artan duyarlılığa neden oldu. Bu verilerden, UL142'nin, klonal bağımlı bir şekilde NK hücre öldürmeyi inhibe eden, yeni bir HCMV'li MHC sınıf I ile ilişkili molekül olduğu sonucuna varıyoruz.


Identification of the conserved serine/threonine residues important for gibberellin-sensitivity of Arabidopsis RGL2 protein.

Arabidoptis'te bulunan DELLA proteinleri GAI, RGA, RGL1 ve RGL2, bitki büyümesini baskılayan büyüme baskılayıcılardır. Çalışmalar, gibberellin (GA)ın DELLA proteinlerinin baskılayıcı işlevini hafiflettiğini, proteazom yolu ile proteinlerin parçalanmasını tetikleyerek gösterdi. Ancak, GA ile tetiklenen protein parçalanmasının DELLA proteinlerinin biyoaktivitesini düzenlemenin tek yolu olup olmadığı bilinmemektedir. Burada, tütün BY2 hücrelerinin GA sinyalizasyonunu incelemek için uygun bir sistem olduğunu gösteriyoruz. RGL2, BY2 hücrelerinde fosforlu bir formda bulunur. RGL2, GA ile tetiklenen parçalanmaya uğrar ve bu süreç, proteazom inhibitörleri ve serin/treonin fosfataz inhibitörleri ile engellenir; Bununla birlikte, serin/treonin kinaz inhibitörleri, parçalanmanın ön koşulu olarak serin/treonin defosforlasyonunun muhtemelen var olduğunu gösteriyor, bu da proteazom yolu ile RGL2'nin parçalanmasını engelliyor. Tüm 17 korunmuş serin ve treonin kalıntısının yönlendirilmiş değiştirilmesiyle, altı mutasyon (RGL2(S441D), RGL2(S542D), RGL2(T271E), RGL2(T319E), RGL2(T411E) ve RGL2(T535E)), sürekli fosforlu durumu taklit eden, GA ile tetiklenen parçalanmaya karşı dirençli olduklarını gösteriyor. Bu, bu sitelerin potansiyel fosforlama siteleri olduğunu öne sürüyor. GA 20-oksidazın ifadesi üzerine yapılan işlevsel bir test, RGL2(T271E)'nin muhtemelen bir null mutasyon olduğunu, RGL2(S441D), RGL2(S542D), RGL2(T319E) ve RGL2(T411E)'nin sadece yaklaşık %4-17'si kadar vahşi tip RGL2'nin aktivitesini koruduğunu, RGL2(T535E)'nin ise vahşi tip RGL2'nin yaklaşık %66'sı kadar aktivite koruduğunu gösteriyor. Bununla birlikte, BY2


A chart review of cyproheptadine for stimulant-induced weight loss.

Dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu (DEHB) olan gençler, uyarıcılar kullanırken sıklıkla kilo kaybı yaşarlar, bu da optimal doz ve uyumluluğu sınırlayabilir. Cyproheptadine, tıbbi örneklerde kilo alımını uyarmak amacıyla kullanılmıştır. DEHB tedavisi için cyproheptadine reçete edilen 28 akut çocuk psikiyatri hastası üzerinde geriye dönük bir kayıt incelemesi gerçekleştirdik. Bu hastalardan 4'ü cyproheptadine'i tutarlı bir şekilde almadı ve 3'ü ilk 7 günde yan etkilerin dayanılmazlığı nedeniyle ilacı kesti. Veriler, en az 14 gün (ortalama süre 104,7 gün) boyunca 4-8 mg cyproheptadine'i gece boyunca alan (ortalama son doz 4,9 mg/gün) 21 diğer hastayı içeriyordu. Çoğu, uyarıcı kullanırken tek başına kilo vermişti (ortalama kilo kaybı 2,1 kg, ortalama kilo hızı -19,3 g/gün). Cyproheptadine ile birlikte alan tüm 21 hasta kilo aldı, ortalama kilo artışı 2,2 kg (eşleştirilmiş t = 6,87, p < 0,0001) ve ortalama kilo hızı 32,3 g/gün oldu. Uyarıcı kullanırken başlangıçta uykusuzluk bildiren 17 hastadan 11'i cyproheptadine eklenmesiyle uyku durumlarında önemli iyileşmeler bildirdi. Sonuç olarak, uyarıcı ile ilişkili kilo kaybı olan DEHB olan gençlerde cyproheptadine'in faydalı olabileceğini düşünüyoruz, gelecekteki rastgele kontrollü denemeler beklenir.


Life course breast cancer risk factors and adult breast density (United Kingdom)

Amaç: Çocukluk ve erken yetişkinlik dönemindeki risk faktörlerinin daha sonraki mamografi meme yoğunluğu üzerindeki etkisini belirlemek. Yöntemler: Çalışmaya, Glasgow Üniversitesi Öğrenci Sağlık Hizmeti'ne (1948-1968) katılan, 2001'de bir anket yanıtlayan ve 1989-2002 yılları arasında İskoçya'da bir tarama mamografisi çeken 628 kadın dahil edildi. Mamografiler (ortalama yaş 59) altı kategorili bir sınıflandırma (SCC) kullanılarak meme yoğunluk yüzdesi olarak sınıflandırıldı. Çok değişkenli analizlerde, yüksek riskli mamografiler (25 ve üzeri yoğunluklu) ile ilişkili faktörler için lojistik regresyon kullanıldı. Sonuçlar: Çok değişkenli analizlerde, yüksek riskli mamografiler, doğum sayısı (her çocuk için ayarlanmış olasılık oranı (OR): 0.77 (güven aralığı (CI) 0.61-0.99)), ilk doğum yaşı, OR/yıl: 1.05 (0.99-1.11), üniversite sırasında sigara içme, sigara içenlere kıyasla sigara içmeyenler için OR: 0.58 (0.36-0.92) ve üniversite sırasında vücut kitle indeksi (BMI), OR/kg/m2: 0.75 (0.69-0.82) ile ilişkili bulundu. Menarşe yaşı, doğum ağırlığı, oral kontraseptif (OK) kullanımı, boy, bacak uzunluğu veya 20 yaşında yapılan egzersizle ilgili SCC'de hiçbir ilişki bulunmadı. Sonuç: Daha önceki bulguları teyit ediyoruz; meme yoğunluğu üreme olayları ve bazı antropometrik ölçümlerle etkilenir, ancak incelediğimiz yaşam boyu etki gösteren çoğu risk faktörü yetişkin meme yoğunluğu ile yakından ilişkili değildi.


Osteoclast nuclei of myeloma patients show chromosome translocations specific for the myeloma cell clone: a new type of cancer-host partnership?

Kemik kanserlerinin önemli bir klinik belirtisi kemik yıkımıdır. Bu yıkımın, kötü huylu hücreler tarafından değil, osteoklastlar tarafından, monositik kökeni olan çok çekirdekli hücreler tarafından yapıldığı yaygın olarak kabul edilmektedir. Bu hücreler, kemik bozunmasını gerçekleştirebilen tek hücreler olarak kabul edilir. Bu çalışmada, myeloma hastalarının kemik emici osteoklastlarının, FISH ve immünohistokimya tekniklerini kullanarak kemik kesitlerinde, myeloma B hücre klon kökeni olan translokasyonlu kromozomlara sahip çekirdekler ile bu translokasyonlara sahip olmayan çekirdekler içerdiği gösterilmiştir. Bu kötü huylu kökenli çekirdekler, transkripsiyonel olarak aktif görünmekte ve diğer çekirdekler arasında tamamen entegre olmuşlardır. Bu çalışmada analiz edilen osteoklast popülasyonunda kötü huylu çekirdeklerin katkısı %30'dan fazladır. Myeloma-osteoklast klon hibritleri, normal osteoklastlardan daha fazla çekirdek içeriyor ve bu hibritlerin oluşumu, myeloma hücrelerinin yakınlığına bağlı olarak korelasyon gösteriyor. Benzer hibrit hücreler, myeloma hücre-osteoklast ko-kültürlerinde, translokasyonlar, bromodeoksiuridin veya erkek myeloma hücrelerinin dişi osteoklastlarda bulunan Y kromozomunu izleyerek üretilmiştir. Bu gözlemler, hibrit hücrelerin, myeloma hücreleri ve osteoklastlar arasındaki birleşme yoluyla oluşabileceğini göstermektedir. Sonuç olarak, kötü huylu hücreler, çoklu myelomada kemik emici osteoklastların oluşumuna önemli ölçüde katkıda bulunmaktadır. Myeloma-osteoklast klon hibritleri, kötü huylu hücrelerin doğrudan katıldığı, daha önce tanınmayan bir kemik yıkım mekanizmasını yansıtmaktadır. Malign hücrelerin, kötü huylu DNA'nın ev sahibi hücrelere aktarılması yoluyla ev sahibi hücreleri yozlaştırma olasılığı, şimdiye kadar kanser araştırmasında yeterince göz ardı edilmiş olabilir.


Frequency modulation entrains slow neural oscillations and optimizes human listening behavior.

İnsanların sürekli olarak dinamik çevresel uyaranları, özellikle de konuşmayı takip etme yeteneği, "entrainment" (uyum sağlama) adı verilen endojen sinir osilasyonlarının etkisinden yararlanabilir. Bu süreç, faz yeniden düzenlemesi içerir, böylece "optimal" faz, zaman içinde beklenen kritik olaylarla hizalanır ve bu da işleme iyileştirmesine yol açar. Mevcut deneyim, bu alanda daha önce yapılan çalışmalardan farklı olarak, iki soruya yanıt arar. İlk olarak, sinir osilasyonlarının çevresel ritimlere uyumu ne kadar geneldir: Sürekli ritmik uyaranların zaman dinamikleri, ani başlangıçlar olmadan sinir osilasyonlarını uyarabiliyor mu? İkinci olarak, sinir uyumu algısal sistemin performansını optimize eder mi: İnsan işitme algısı, sinir fazı yeniden düzenlenmesinden faydalanıyor mu? İnsan elektroensefalografi (EEG) çalışması, dinleyicilerin 3 Hz frekans modüle edilmiş uyaranın faz açısı ile eşit olarak dağılmış kısa aralıkları algılamasını içeriyordu. Dinleyicilerin frekans modüle edilmiş sesdeki aralıkları algılama yeteneği, zaman içinde eşit olarak dağılmamış, ancak modülasyonun belirli tercih edilen fazlarında kümelenmişti. Ayrıca, optimal uyaran fazı, uyaran tarafından uyarılan sinir delta osilasyonu ile bireysel olarak belirlendi. Son olarak, delta fazı davranışa, uyaran fazına veya aralık sonrası olayla ilgili potansiyele kıyasla daha iyi tahmin etti. Bu çalışma, frekans modüle edilmiş işitme uyaranlarına yanıt olarak faz yeniden hizalamasının davranışsal faydalarını gösterir, genel olarak doğal çevresel girdilerin frekans dalgalanmalarının endojen sinir osilasyonlarını zamanlama sinyali olarak sağladığını ve bu da algısal işleme etkilediğini öne sürer.


Interventions by pharmacists in out-patient pharmaceutical care.

Farmacistlerin müdahaleleri, ilaç hatalarını azaltma, tedaviyi rasyonelleştirme ve tedavinin maliyetini düşürme yoluyla hasta bakım sürecine sağlık topluluğunun değerli bir katkısı olarak her zaman değerlendirilmiştir. Bu çalışmanın birincil amacı, 2009'da Khoula Hastanesi'ndeki OPD eczanesinde eczacı ve yardımcı eczacıların müdahale ettiği ilaç hatalarının sayısını ve türlerini belirlemektir. OPD eczanesinde kaydedilen eczacı ve yardımcı eczacıların müdahaleleri toplanmış, ardından ayrıntılı bir incelemeden sonra kategorize edilmiş ve analiz edilmiştir. Sonuçlar, müdahalelerin %72,3'ünün küçük olduğunu göstermektedir, bunlardan %40,5'i ilaç reçetesi değişikliğiyle ilgilidir. Karşılaştırmalı olarak, kadın hastalara göre erkek hastalara daha fazla reçete müdahalesi yapılmıştır. Doktorların eczane uygulamalarının önemini fark ettiklerini gösteren, doktorların %98,2'si müdahaleleri kabul etmiştir. Bu çalışmada, sadece 688 müdahale reçete hatalarından kaynaklanmıştır ve bunlardan %40,5'i ilaç reçetesi değişikliği veya ilaç açıklamasıyla ilgilidir. Müdahalelerin %14,9'u idari konularla, %8,7'si ilaç seçimiyle ve hastaların geçmişi hakkında bilgisizlikten kaynaklanan hatalarla ilgilidir. Müdahalelerin %8,2'si ilaç aşırı dozunu ele almak için yapılmıştır. %19,4'ünde orta derecede önemli müdahaleler gözlemlenmiştir ve bunlardan %7,5'i büyük ilaç hatalarına etki etmiştir. Eczacılar, %20,8'i komplikasyonları önlemek, %25,1'i tedaviyi rasyonelleştirmek ve %7,9'u uyumu iyileştirmek için toplam reçetelerin %20,8'ine müdahale etmiştir. Sonuçlara dayanarak, eczacıların sağlık sistemini iyileştirme rolünün hayati olduğunu çıkarabiliriz. Sağlık profesyonelleri arasında farkındalık yaratmak, reçete ve dağıtım sorunlarına çözüm bulmak ve belki de belgelendirme sistemini geliştirmek, ilaç reçetesi hatalarını azaltmak ve eczacıların ve diğer sağlık profesyonellerinin bilgilerini güncellemek için daha fazla bu tür araştırma temelli çalışmalara tavsiye ediyoruz.


Biochemical studies on Mycobacterium tuberculosis UreG and comparative modeling reveal structural and functional conservation among the bacterial UreG family.

Nikel, hücresel yaşam için temel bir mikro besindir, ancak fizyolojik olmayan konsantrasyonlarda çözünür formda toksiktir. Bu potansiyel olarak çelişkili özellikler, canlı organizmaların nikel kullanımını ve homeostazı için verimli sistemler geliştirmesini gerektirdi. Bu, nikelin üreazın aktif bölgesine dahil edilmesi için durumdur, bu da çok aşamalı ve sıkı bir şekilde düzenlenmiş bir süreçtir ve çeşitli yardımcı proteinlerin etkileşimi gerektirir. Bu aktivasyon mekanizmasının anlaşılması, özellikle Mycobacterium tuberculosis gibi üreolitik bakterilere karşı tıbbi uygulamalar bulabilir. Bu çalışmanın konusu, aktif siteye nikel (Ni2+) dahil edildiğinde in vivo üreaz aktivasyonunda kritik bir yardımcı olan UreG'dir. Protein, hem deneysel hem de hesaplamalı yaklaşımlar kullanılarak incelendi. Özellikle, M. tuberculosis UreG (MtUreG) çözünür formu, Escherichia coli'de aşırı ifade edildi ve homojen bir şekilde saflaştırıldı. İzole edilen proteinin kimliği, kütle spektrometresi ile belirlendi. Çevrimiçi boyut dışlama kromatografisi ve ışık saçılımı, MtUreG'in çözeltide dimerik bir formda var olduğunu gösterdi. Serbest tiol konsantrasyonunun belirlenmesi, dimerde bir disülfür bağının varlığını ortaya koydu. İzole edilen MtUreG, doğal koşullarda düşük GTPaz aktivitesine sahiptir, kcat 0.01 dakika-1'dir. Çerçeve dönme spektroskopisi, MtUreG'de iyi tanımlanmış bir ikincil yapı (alfa-helikslerin %8'i, beta-yüzeylerin %29'u) olduğunu gösterdi, ancak NMR spektroskopisi, bu proteinin katı üç boyutlu bir katlanmaya sahip olmadığını ve bu nedenle içsel olarak yapılandırılmamış polipeptit sınıfına atanabileceğini ortaya koydu. MtUreG'in tamamen katlanmış ve işlevsel formu için moleküler model, katlanma tanıma algoritmaları kullanılarak oluşturuldu. Tüm bilinen bakteriyel UreG dizileri için kapsamlı bir benzerlik araştırması yapıldı. Oluşturulan çoklu dizi hizalaması ve ilişkili filogenetik ağaç, proteinin işlevi için önemli olabilecek anahtar kalıntıları ve motifleri tanıma imkanı sağladı. En temsili UreG proteinlerinin homoloji inşa edilmiş modellerini içeren bir


(99m)Tc-HisoDGR as a Potential SPECT Probe for Orthotopic Glioma Detection via Targeting of Integrin α5β1.

Integrinler, hücre tutunma reseptörleri ailesine ait büyük bir grup protein, glioblastom proliferasyonu ve invazı için önemli bir rol oynadığı gösterilmiştir. αvβ3, αvβ5 ve α5β1 gibi birkaç integrin reseptörü, glioblastom tanısı ve antitumor tedavisi için klinik ilgi görmüştür. α5β1 integrini, glioblastomda kötü bir prognoz ve tanısal işaretçi olarak vurgulanmış ve yüksek dereceli glioblastomda ifadesinin daha kötü bir prognozla ilişkili olduğu bulunmuştur. Bununla birlikte, αvβ3 ve αvβ5 integrinleri kadar kapsamlı bir şekilde çalışılmamış olan α5β1 integrini için çok az sayıda spesifik radyotracer bildirilmiştir. α5β1'e özgü radyotracerlerin geliştirilmesi, iyi çalışılmış αvβ3/αvβ5'e özgü traçerlerin yanı sıra alternatif tanısal ve değerlendirme seçenekleri sunabilir ve tümör ilerlemesini profillemek için yeni belgeler sağlayabilir. Bu çalışmada, glioblastomda SPECT (tek foton emisyon bilgisayarlı tomografi) görüntülemesi için yeni bir α5β1 integrini spesifik proba (99m)Tc-HisoDGR hazırlanmıştır. α5β1'in canlı organizmalarda seçici hedeflenmesini doğrulamak için, α5β1 pozitif U87MG insan glioblastom faresi modelleri SPECT/CT taramalarına tabi tutulmuş, biyodistribüsyon deneyleri ve engelleyici çalışmalar yapılmıştır. Küçük hayvan SPECT/CT görüntüleme deneyleri, hem alt deri hem de ortotopik glioblastom tümör modellerinde 0.5, 1 ve 2 saat p.i. (post injeksiyon) net bir şekilde tümörlerin göründüğünü ve arka planın net olduğunu göstermiştir. (99m)Tc-HisoDGR'nin tümör birikimi, soğuk isoDGR peptidi ile birlikte enjekte edildiğinde önemli ölçüde azalmıştır, bu da tümör alımının spesifik olarak aracılanmış olduğunu göstermektedir. Çalışmamız, (99m)Tc-HisoDGR'nin α5β1 pozitif kanser görüntüleme için güçlü bir moleküler proba olduğunu ortaya koymuştur; ayrıca, maligniteyi değerlendirmek, prognozu tahmin etmek, α5β1 hedefli ilaçlara


Effect of cyclic AMP-dependent protein phosphorylating conditions on the pH-dependent activity of tyrosine hydroxylase from beef and rat striata.

Tyrosin hidroksilaz (TH, EC 1.14.16.2), sığır beyin striatadan elde edilen bir aketon tozunun ekstraktından 23 kat saflaştırıldı. Bu enzim hazırlaması, bir siklik AMP[-bağımlı protein fosforilasyon sistemine maruz bırakıldığında, enzimin aktivitesinde pH bağımlılığında bir değişiklik gösterir. Tetrahidrobifterin (BH4) saturasyon konsantrasyonunda pH optimumu, pH 6'nın altında pH 6,7'ye kayar. pH 7'de aktivasyon, esasen Vmax'in artması olarak ifade edilirken, pH 6'da aktivasyon, pterin kofaktörü için Km'nin düşüşü olarak ifade edilir. Ayrıca, kontrol enzimiyle bile, pterin kofaktörü için Km, pH'ın 6'dan nötralliğe doğru artırılması ile hızla düşer. Benzer veriler, G-25 Sephadex ile işlenmiş sıçan striatal TH'de de elde edildi. Sıçan striatal sinaptozomları kullanılarak yapılan deneyler, TH'nin in situ aktivasyonunun, fosforilasyon koşulları tarafından öncelikle dopamin sentezinin maksimum hızında artış olarak ifade edildiğini gösterdi. Bu sonuçlar, TH aktivitesindeki değişikliklerin, siklik AMP-bağımlı protein fosforilasyonu tarafından büyük ölçüde TH ortamının pH'ına bağlı olacağını gösterir.


Interaction of TNF with TNF receptor type 2 promotes expansion and function of mouse CD4+CD25+ T regulatory cells.

TNF, önemli bir proenflamatuar sitokin olmasına rağmen, artan kanıtlar, TNF'nin aynı zamanda immün baskılayıcı geri besleme etkileri de gösterdiğini işaret ediyor. Bu çalışmada, hem dinlenmiş hem de aktive olmuş durumlarında, fareli periferik CD4(+)CD25(+) T düzenleyici hücrelerin (Treg'ler), CD4(+)CD25(-) T etkili hücrelere (Teff'ler) kıyasla yüzeyde çok daha yüksek TNFR2 seviyeleri ifade ettiklerini gösterdik. Tregs ve Teff'lerin birlikte kültürlenmesinde, Tregs tarafından Teff'lerin proliferasyonunun geçici olarak engellenmesi, TNF'ye maruz kalmayla ortadan kalktı, ancak daha uzun TNF maruziyeti, baskılayıcı etkileri geri kazandırdı. Teff'ler tarafından üretilen sitokin, Tregs tarafından sürekli baskılanmaya devam etti. TCR uyaranına yanıt olarak Tregs'in derin anergisi, TNF ile aşıldı ve TNF, Treg popülasyonunu genişletti. Ayrıca, IL-2 ile senkronize olarak, TNF, CD25 ve FoxP3 ifadelerini ve STAT5 fosforilasyonunu daha belirgin şekilde artırdı ve Tregs'in baskılayıcı aktivitesini güçlendirdi. TNF'ye aksine, IL-1beta ve IL-6, FoxP3 ifade eden Treg'leri artırmadı. Ayrıca, altlethal cekal ligasyon ve delme (CLP) sonrası Treg sayısı, TNFR2(-/-) farelerde artmadı. Tregs'in yok edilmesi, CLP sonrası ölüm oranını önemli ölçüde azalttı. Bu nedenle, TNF'nin Tregs üzerindeki uyarıcı etkisi, Teff'lerde rapor edilen ko-uyarıcı etkilere benzer, ancak Tregs'in daha yüksek TNFR2 ifadesi nedeniyle daha da belirgin. Ayrıca, çalışmamız, Tregs'in TNF'ye Teff'lere kıyasla daha yavaş yanıt vermesinin, gecikmiş immün baskılayıcı geri besleme etkilerine yol açtığını öne sürüyor.


The basics of epithelial-mesenchymal transition.

Tissue onarımı ve patolojik süreçlere katılan mezenkimal hücrelerin kökenleri, özellikle doku fibrozisi, tümör invazivliği ve metastaz, iyi anlaşılmamıştır. Ancak, yeni kanıtlar, bu hücrelerin önemli bir kaynağının epitel-mezenkimal geçişler (EMT'ler) olduğunu göstermektedir. Burada tartıştığımız gibi, embriyo implantasyonu, embriyonik gelişim ve organ gelişimi ile ilişkili EMT'lere benzer süreçler, kronik enflamatuar dokular ve neoplaziler tarafından uyarlanmış ve saptırılmıştır. Bu hastalık süreçlerinde EMT programlarını tetikleyen sinyal yollarının belirlenmesi, hücre fenotiplerinin plastisitesi hakkında yeni içgörüler sağlamakta ve olası terapötik müdahaleler için yol açmaktadır.