Fransız_and_Indian_War

Fransız düzensiz kuvvetler (Kanadalı izciler ve Kızılderililer) 1757'nin ilk yarısında Fort William Henry'yi taciz etti. Ocak ayında Ticonderoga yakınlarında İngiliz korucuları pusuya düşürdüler. Şubat ayında donmuş George Gölü boyunca pozisyona karşı cesur bir baskın başlattılar, ana tahkimat dışındaki depoları ve binaları yok ettiler. Ağustos ayı başlarında Montcalm ve 7 bin asker, şartlı tahliye altında geri çekilme anlaşması ile teslim edilen kaleyi kuşattı. Geri çekilme başladığında, Montcalm'ın bazı Hintli müttefikleri, kayıp ganimet fırsatını kızdırdılar, İngiliz kolonuna saldırdı, yüzlerce erkek, kadın, çocuk ve köleyi öldürdü ve yakaladı. Kuşatmanın ardından çiçek hastalığının uzak Hint nüfuslarına bulaşmasına katkıda bulunmuş olabilir; bazı Kızılderililerin kampanyaya katılmak için Mississippi'nin ötesinden seyahat ettikleri ve ardından Avrupalı taşıyıcılara maruz kaldıkları bildirildi.


Fransız_and_Indian_War

Fransız kıyı şeridinin İngiliz ablukası Fransız nakliyesini sınırlandırdığı için Vaudreuil ve Montcalm 1758 yılında minimal olarak ikmal edildi. Yeni Fransa'daki durum, 1757'de kötü bir hasat, zor bir kış ve bölgenin sorumlusu François Bigot iddia edilen bozuk entrikalarıyla daha da şiddetlendi. Koloniyi şişirilmiş fiyatları tedarik etme planları ve Montcalm tarafından ceplerini ve ortaklarının ceplerini dolduracağına inanılıyordu. Batılı kabileler arasında büyük bir çiçek hastalığı salgını, çoğunun 1758'de ticaretten uzak durmasına yol açtı. Çatışmanın birçok tarafı başkalarını suçlarken (Kızılderililer “kötü ilaç” getirmekle ve Fort William Henry'de ödülleri inkar etmekle suçladılar), hastalık muhtemelen William Henry'de savaştan sonra kalabalık koşullara yayıldı. Montcalm yetersiz kaynaklarını, Carillon, Quebec ve Louisbourg'daki birincil savunmalarla St. Lawrence'ın savunmasına odaklarken Vaudreuil, önceki yıllarda oldukça etkili bir şekilde çalışan baskın taktiklerinin devamı için başarısız olduğunu savundu.


Fransız_and_Indian_War

Kuzey Amerika'daki İngiliz başarısızlıkları, Avrupa tiyatrosundaki diğer başarısızlıklarla birlikte, Newcastle ve baş askeri danışmanı Cumberland Dükü'nün gücünden düşmesine yol açtı. Newcastle ve Pitt, Pitt'in askeri planlamaya hakim olduğu huzursuz bir koalisyona katıldılar. Loudoun tarafından geliştirilen 1758 kampanyası için bir plana başladı. 1757 başarısızlıklarından sonra başkomutan olarak Abercrombie tarafından değiştirildi. Pitt'in planı, Yeni Fransa'nın kalbini ele geçirme amaçlı eyalet milislerinin desteklediği, çok sayıda düzenli birliğin yer aldığı üç büyük saldırı eylemi çağrısında bulundu. Duquesne Kalesi ve Louisbourg'un büyük Britanya kuvvetlerine düşmesiyle iki sefer başarılı oldu.


Fransız_and_Indian_War

Üçüncü istila Carillon Savaşı'nda imkansız Fransız zaferi ile durduruldu. 3.600 Fransız'ın ünlü ve kararlı bir şekilde Abercrombie'nin 18,000 düzenli, milis ve Amerikan Kızılderili müttefiklerinden oluşan kuvvetini Fransızların adı Carillon ve İngilizlerin Ticonderoga olarak adlandırdığı kale dışında yendi. Abercrombie, John Bradstreet'i Fort Frontenac'ı başarıyla yok eden bir keşif gezisine gönderdiğinde felaketten bir şey kurtardı. Yeni Fransa'nın batı kaleleri ve Avrupa'ya mukadder kürkler de dahil olmak üzere. Abercrombie geri çağrıldı ve yerine Louisbourg'un galibi Jeffery Amherst geldi.


Fransız_and_Indian_War

Fransa'nın yeni dışişleri bakanı Duc de Choiseul, 1758'deki Yedi Yıl Savaşı'nın çoğu tiyatrosunda genellikle zayıf Fransız sonuçlarının ardından Britanya'nın işgaline odaklanarak Kuzey Amerika ve Avrupa anakarasından İngiliz kaynaklarını uzaklaştırmaya karar verdi. Pitt, Yeni Fransa'ya karşı önemli kampanyalar planladığı ve İngiltere'nin anakaradaki müttefiki Prusya'ya para gönderdiği ve Fransız Donanması Lagos ve Quiberon Körfezi'ndeki 1759 deniz savaşlarında başarısız olduğu için, istila hem askeri hem de siyasi açıdan başarısız oldu. Bir parça iyi talihle, bazı Fransız tedarik gemileri Fransa'dan ayrılmayı başardı ve Fransız sahilindeki İngiliz ablukasını atlattı.


Fransız_and_Indian_War

İngiliz zaferleri nihayet Ticonderoga'yı ele geçirdiğinde 1759 Annus Mirabilis tüm tiyatrolarda devam etti, James Wolfe Quebec'te Montcalm yendi (her iki komutanın da hayatına mal olan bir savaşta) ve Fort Niagara zaferi başarıyla batıya Fransız sınır kalelerini kesti ve Güney. Zafer 1760 yılında, Sainte-Foy Savaşı'nda Quebec Şehri dışında kaybetmesine rağmen, İngilizler üç taraftan Montreal'de yürürken Restigouche deniz muharebesinde Fransız yardım gemilerinin gelişini önleyebildiklerinde tamamlandı.


Fransız_and_Indian_War

Eylül 1760'da ve herhangi bir düşman patlamadan önce Vali Vaudreuil Montreal'den General Amherst ile bir teslim anlaşması yaptı. Amherst, Vaudreuil'in kolonide kalmayı seçen Fransız sakinlerinin Roma Katolik geleneğine ibadet etmeye, mülklerinin sahipliğini sürdürmeye ve evlerinde rahatsız edilmeden kalma hakkına sahip olmasını istemesini talep etti. İngiliz hasta ve yaralı Fransız askerleri için tıbbi tedavi sağladı ve Fransız düzenli birlikleri, bu savaşta tekrar hizmet etmemek için bir anlaşma ile İngiliz gemilerine Fransa'ya iade edildi.


Fransız_and_Indian_War

Kuzey Amerika'daki savaş, 10 Şubat 1763'te Paris Antlaşması'nın imzalanmasıyla resmen sona erdi ve Yedi Yıl Savaşı Avrupa tiyatrosunda savaş 15 Şubat 1763'te Hubertusburg Antlaşması ile sonuçlandı. İngilizler Fransa'ya, Mississippi'nin doğusundaki kıta Kuzey Amerika eşyalarını ya da İngilizler tarafından işgal edilen Karayip Guadeloupe ve Martinique adalarını teslim etme seçeneği sundu. Fransa eski teslim seçti, ama Saint Pierre ve Miquelon tutma müzakere başardı, St Lawrence Körfezi'nde iki küçük ada, bölgede balıkçılık hakları ile birlikte. Karayip adalarının şeker kamışı ekonomik değerinin kıtanın kürklerinden daha büyük ve savunması daha kolay olduğunu gördüler. Çağdaş Fransız filozof Voltaire, Kanada'yı aşağılayıcı bir şekilde birkaç dönümlük kardan başka bir şey olarak nitelendirdi. İngilizler, Kuzey Amerika kolonilerinin savunması artık bir sorun olmayacağı için Yeni Fransa'yı almaktan mutluluk duyuyorlardı ve ayrıca şeker elde etmek için yeterli yerler vardı. Küba'yı geri kazanmak için Florida'yı İngiltere'ye takas eden İspanya, New Orleans da dahil olmak üzere Louisiana'yı Fransa'dan kazanmıştır. Büyük Britanya ve İspanya, Mississippi Nehri'ndeki navigasyonun tüm ulusların gemilerine açık olması konusunda da anlaştılar.


Fransız_and_Indian_War

İngiltere Fransız Kanada ve Acadia, yaklaşık 80.000 öncelikle Fransızca konuşan Roma Katolik sakinleri içeren koloniler kontrolünü ele geçirdi. 1755 yılında başlayan Acadianların sınır dışı edilmesi Avrupa'dan göçmenlere ve daha güneydeki kolonilere sunulan topraklarla sonuçlandı. İngilizler Kuzey Amerika eyaletlerinde birçok Acadians yeniden yerleşti, ancak çoğu Fransa'ya gitti ve bazıları Fransız kalmasını beklediği New Orleans'a gitti. Bazıları Fransız Guyanası ve Falkland Adaları gibi çeşitli yerleri kolonize etmek için gönderildi; bu son çabalar başarısız oldu. Diğerleri Saint-Domingue gibi yerlere göç ettiler ve Haiti Devrimi'nden sonra New Orleans'a kaçtılar. Louisiana nüfusu modern Cajun nüfusunun kuruluşuna katkıda bulunmuştur. (Fransızca kelime “Acadien” “Cadien”, daha sonra “Cajun” olarak evrimleşti.)


Fransız_and_Indian_War

Antlaşmanın ardından Kral George III, 7 Ekim 1763'te 1763 Kraliyet Bildirisi'ni yayınladı ve yeni fethedilen toprakların bölünmesini ve yönetimini özetledi ve bir dereceye kadar modern Kanada hükümeti ile Birinci Milletler arasındaki ilişkileri yönetmeye devam etti. Onun hükümlerine dahil, Appalachian Dağları'nın batısında Hint nüfusuna toprakların rezervasyon oldu, batıya bağlı yerleşimcilerin yükselen bir gelgit için en iyi ihtimalle geçici bir engel oldu bir sınır. Bildiride Roma Katolik Kanadalıların sivil katılımını engelleyen hükümler de yer alıyor. 1774 yılında Quebec Yasası'nda bu ve diğer konuları ele almak için konaklama yapıldığında, “popery” ilerlemesi üzerine büyük ölçüde Protestan On Üç Koloni'de dini kaygılar gündeme getirildi; Yasa, Fransa'dan yakında çıkarılacak bir ortaçağ kodu olan seigneurial sistem de dahil olmak üzere Fransız Medeni hukukunu sürdürdü. Fransız Devrimi tarafından bir nesil içinde.


Fransız_and_Indian_War

Birçok yerli nüfus için, Kuzey Amerika'daki Fransız gücünün ortadan kaldırılması, güçlü bir müttefiki ve İngiliz genişlemesine karşı ağırlığın ortadan kalkması anlamına geliyordu ve bu da nihai elden çıkarılmalarına yol açıyordu. Ohio Ülkesi, Braddock ve Forbes tarafından bölgeye giden askeri yolların inşası nedeniyle yasal ve yasadışı anlaşmaya karşı özellikle savunmasızdı. Louisiana topraklarının İspanyol devralma (1769 yılına kadar tamamlanmadı) mütevazı yankıları olmasına rağmen, İspanyol Florida'nın İngiliz devralma, İngilizlerle iş yapmak istemeyen kabilelerin batıya doğru göçü ve Choctaw ve Creek arasındaki gerginliklerde bir artış ile sonuçlandı. olan bölünmeler İngiliz zaman sömürülen tarihi düşmanları. Florida'daki kontrol değişikliği de İspanyol Katolik nüfusunun çoğunun ayrılmasına neden oldu. Çoğu Küba'ya gitti, St. Augustine'deki tüm hükümet kayıtları da dahil, ancak bazı Hıristiyanlaştırılmış Yamasee Meksika sahiline yerleştirildi.


Kuvvet

Antik çağdaki filozoflar, sabit ve hareketli cisimlerin ve basit makinelerin çalışılmasında kuvvet kavramını kullandılar, ancak Aristo ve Arşimet gibi düşünürler gücün anlaşılmasında temel hataları korudular. Kısmen bu, bazen açık olmayan sürtünme kuvvetinin eksik bir şekilde anlaşılmasından ve dolayısıyla doğal hareketin doğasının yetersiz bir görünümünden kaynaklanıyordu. Temel bir hata, sabit bir hızda bile hareketi sürdürmek için bir kuvvetin gerekli olduğu inancıydı. Hareket ve güç hakkındaki önceki yanlış anlaşılmaların çoğu sonunda Galileo Galilei ve Sir Isaac Newton tarafından düzeltildi. Sör Isaac Newton matematiksel sezgisiyle yaklaşık üç yüz yıldır geliştirilmeyen hareket kanunlarını formüle etti. 20. yüzyılın başlarında, Einstein ışık hızına yakın artan momentayla nesneler üzerindeki kuvvetlerin hareketini doğru bir şekilde öngören bir görelilik teorisi geliştirdi ve aynı zamanda yerçekimi ve ataletle üretilen kuvvetlere dair içgörü sağladı.


Kuvvet

Kuantum mekaniğine ve ışık hızına yakın parçacıkları hızlandırabilen teknolojiye dair modern anlayışlarla, parçacık fiziği atomlardan daha küçük parçacıklar arasındaki kuvvetleri tanımlamak için bir Standart Model tasarladı. Standart Model, gösterge bozonları olarak adlandırılan değiş tokuş parçacıklarının kuvvetler yayılan ve emilen temel araçlar olduğunu öngörür. Sadece dört ana etkileşim bilinmektedir: Azalan kuvvet sırasına göre, bunlar: güçlü, elektromanyetik, zayıf ve yerçekimi. :2— 10:79 1970'ler ve 1980'lerde yapılan yüksek enerjili parçacık fiziği gözlemleri zayıf ve elektromanyetik kuvvetlerin daha temel bir elektrozayıf ifadeleri olduğunu doğruladı. etkileşim.


Kuvvet

Aristoteles, Aristoteles kozmolojisinin ayrılmaz bir parçası olarak bir kuvvet kavramının felsefi bir tartışmasını sağladı. Aristoteles'in görüşüne göre, karasal küre orada farklı “doğal yerlerde” dinlenmeye gelen dört element içeriyordu. Aristo yeryüzündeki hareketsiz nesnelerin, çoğunlukla toprak ve su elementlerinden oluşan, yeryüzündeki doğal yerlerinde olduklarına ve yalnız bırakıldıklarında bu şekilde kalacaklarına inanıyordu. O onların “doğal yer” bulmak için nesnelerin doğuştan eğilimi arasında ayrım (örneğin, ağır cisimlerin düşmesi için), hangi “doğal hareket” yol açtı, ve doğal olmayan veya zorla hareket, hangi bir kuvvet sürekli uygulama gerektiren. Nesnelerin nasıl hareket ettiğine dair günlük deneyimlere dayanan bu teori, bir sepeti hareket ettirmek için gereken bir kuvvetin sürekli uygulanması gibi, mermilerin davranışları için kavramsal sıkıntıya sahipti, okların uçuşu gibi. Okçunun mermiyi hareket ettirdiği yer, uçuşun başlangıcındaydı ve mermi havada yelken açarken, fark edilebilir etkili bir sebep yok. Aristoteles bu sorunun farkındaydı ve merminin yolundan çıkan havanın mermiyi hedefine taşımasını önerdi. Bu açıklama genel olarak yer değişimi için hava gibi bir süreklilik gerektirir.


Kuvvet

Aristoteles fiziğinin eksiklikleri, zorla hareket eden nesnelerin doğuştan gelen bir ivme kuvveti taşıdığı Ortaçağ fikrinden etkilenmiş olan Galileo Galilei'nin 17. yüzyıl çalışmalarına kadar tam olarak düzeltilemez. Galileo, 17. yüzyılın başlarında Aristoteles hareket teorisini çürütmek için taşların ve güllelerin yuvarlandığı bir deney yaptı. O vücutların kütlelerinden bağımsız bir ölçüde yerçekimi ile hızlandırılmış olduğunu gösterdi ve bir kuvvet tarafından hareket sürece nesnelerin hızlarını korumak savundu, örneğin sürtünme.


Kuvvet

Newton'un Birinci Hareket Yasası, nesnelerin harici bir net kuvvet veya sonuç kuvvet tarafından hareket etmediği sürece sabit bir hızda hareket etmeye devam ettiğini belirtir. Bu yasa, Galileo'nun sabit hızın net kuvvet eksikliği ile ilişkili olduğu anlayışının bir uzantısıdır (aşağıda bunun daha ayrıntılı bir açıklamasına bakın). Newton kitle ile her nesne temel denge olarak işlev doğuştan gelen bir atalet olduğunu önerdi “doğal devlet” Aristoteles fikrinin yerine “dinlenme doğal durumu”. Yani, birinci yasa, bir nesneyi sabit hızda hareket ettirmek için net bir kuvvet gerekli olduğu sezgisel Aristoteles inancıyla çelişmektedir. Dinlenmeyi sıfır olmayan sabit hızdan fiziksel olarak ayırt edilemez hale getirerek, Newton'un Birinci Yasası doğrudan eylemsizliği bağıl hız kavramına bağlar. Özellikle, nesnelerin farklı hızlarda hareket ettiği sistemlerde, hangi nesnenin “hareket halinde” olduğunu ve hangi nesnenin “istirahat” olduğunu belirlemek imkansızdır. Başka bir deyişle, daha teknik olarak, fizik yasaları referans her atalet çerçevesinde aynıdır, yani Celile dönüşümü ile ilgili tüm çerçevelerde.


Kuvvet

Örneğin, hareket halindeki bir araçta sabit bir hızda seyahat ederken, fizik yasaları dinlenmekten değişmez. Bir kişi bir topu havaya fırlatabilir ve aracın hareket ettiği yönde bir kuvvet uygulama konusunda endişelenmeden yere düşerken yakalayabilir. Hareket eden aracın geçişini gözlemleyen başka bir kişi de topun aracın hareketi ile aynı yönde eğimli bir parabolik yolu izlediğini gözlemlese de bu doğrudur. Topun atılıp geri düştüğünde bile ileriye doğru hareket etmeye devam etmesini sağlayan aracın hareket yönündeki sabit hızıyla ilişkili atalettir. Arabadaki kişinin bakış açısından bakıldığında, araç ve içindeki her şey dinleniyor: Ters yönde sabit bir hızla hareket eden dış dünyadır. Dinlenmekte olan araç mı yoksa istirahat eden dış dünya mı olduğunu ayırt edebilecek bir deney olmadığı için, iki durum fiziksel olarak ayırt edilemez olarak kabul edilir. Bu nedenle hareketsizlik, dinlenme için olduğu gibi sabit hız hareketine de eşit derecede iyi uygulanır.


Kuvvet

Atalet kavramı, nesnelerin pek çok farklı sabit hareket biçiminde devam etme eğilimini açıklamak için daha da genelleştirilebilir, hatta sabit hız olmayanlar bile. Dünya gezegeninin dönme eylemsizliği, bir günün uzunluğunun ve bir yılın uzunluğunun sabitliğini düzeltir. Albert Einstein, çekim yapan bir nesneye doğru serbest düşenler gibi sabit ivmeye maruz kalan referans çerçevelerinin fiziksel olarak atalet referans çerçevelerine eşdeğer olduğunu açıkladığında atalet ilkesini daha da genişletti. Bu nedenle, örneğin, astronotlar Dünya etrafında serbest düşme yörüngesindeyken ağırlıksızlığı yaşarlar ve bu tür ortamlarda Newton'un Hareket Yasaları daha kolay fark edilir. Bir astronot, kütleli bir nesneyi kendisinin yanında havaya yerleştirirse, ataletinden dolayı astronot ile ilgili olarak sabit kalacaktır. Bu, astronot ve nesne galaksiler arası uzayda olsaydı, ortak referans çerçevesine etki eden net yerçekimi kuvveti olmadan meydana gelirdi. Bu eşdeğerlik ilkesi, genel görelilik teorisinin gelişimi için temel temellerden biriydi.


Kuvvet

Newton'un İkinci Yasası, ivmenin kuvvete doğru orantılılığını ve ivmenin kütle ile ters orantılılığını ileri sürmektedir. İvmeler kinematik ölçümlerle tanımlanabilir. Bununla birlikte, kinematik ileri fizikte referans çerçeve analizi ile iyi tanımlanırken, kütlenin doğru tanımının ne olduğuna dair hala derin sorular vardır. Genel görelilik uzay-zaman ve kütle arasında bir eşdeğerlik sunar, ancak kuantum yerçekiminin tutarlı bir teorisinden yoksun, bu bağlantının mikro ölçeklerde nasıl ya da alakası olmadığı belli değildir. Bazı gerekçelerle, Newton'un ikinci yasası yasayı eşitlik olarak yazarak kütlenin kantitatif bir tanımı olarak alınabilir; kuvvet ve kütlenin bağıl birimleri daha sonra sabitlenir.


Kuvvet

Newton'un Üçüncü Yasası, güçlerin farklı nesnelerin varlığına atfedilebileceği durumlara simetri uygulamasının bir sonucudur. Üçüncü yasa, tüm güçlerin farklı cisimler arasındaki etkileşimler olduğu anlamına gelir, [Not 3] ve böylece tek yönlü bir güç ya da tek bir vücut üzerinde hareket eden bir kuvvet diye bir şey yoktur. İlk beden, ikinci bir gövdeye F kuvveti uyguladığında, ikinci cisim birinci gövdeye bir −F kuvveti uygular. F ve −F, büyüklük ve ters yönde eşittir. Bu yasa bazen aksiyon-reaksiyon yasası olarak adlandırılır, F “eylem” olarak adlandırılır ve −F “reaksiyon” olarak adlandırılır. Eylem ve reaksiyon eşzamanlı:


Kuvvet

Bu, kapalı bir parçacık sisteminde, dengesiz olan iç kuvvetler olmadığı anlamına gelir. Yani, kapalı bir sistemdeki herhangi iki nesne arasında paylaşılan eylem-reaksiyon kuvveti, sistemin kütlesinin merkezinin hızlanmasına neden olmaz. Kurucu nesneler sadece birbirlerine göre hızlanır, sistemin kendisi hızlanmamış kalır. Alternatif olarak, eğer bir dış kuvvet sisteme etki ederse, kütlenin merkezi, dış kuvvetin büyüklüğüyle, sistemin kütlesine bölünmesiyle orantılı bir ivme yaşayacaktır.:19-1


Kuvvet

Kuvvetler itme veya çekme olarak algılandığından, bu güçleri tanımlamak için sezgisel bir anlayış sağlayabilir. Diğer fiziksel kavramlarda (örneğin sıcaklık) olduğu gibi, kuvvetlerin sezgisel anlaşılması, doğrudan gözlemlerle tutarlı ve standart bir ölçüm ölçeğine kıyasla hassas operasyonel tanımlar kullanılarak ölçülür. Deney yoluyla, kuvvetlerin laboratuvar ölçümlerinin Newton mekaniği tarafından sunulan kuvvetin kavramsal tanımı ile tamamen uyumlu olduğu tespit edilmiştir.


Kuvvet

Kuvvetler belirli bir yönde hareket eder ve itme veya çekme gücünün ne kadar güçlü olduğuna bağlı boyutlara sahiptir. Bu özelliklerden dolayı kuvvetler “vektör miktarları” olarak sınıflandırılır. Bu, güçlerin yönü olmayan fiziksel büyüklüklere göre farklı bir matematiksel kural kümesini takip ettiği anlamına gelir (skaler miktarlar). Örneğin, iki kuvvet aynı nesne üzerinde hareket ettiğinde ne olacağını belirlerken, sonucu hesaplamak için her iki kuvvetin büyüklüğünü ve yönünü bilmek gerekir. Bu bilgi parçalarının her ikisi de her güç için bilinmiyorsa, durum belirsizdir. Örneğin, iki kişinin bilinen kuvvet büyüklükleriyle aynı ipi çektiğini biliyorsanız, ancak hangi yönde çektiğini bilmiyorsanız, ipin ivmesinin ne olacağını belirlemek imkansızdır. İki kişi savaşın römorkunda olduğu gibi birbirlerine karşı çekiyor olabilir ya da iki kişi aynı yöne doğru çekiyor olabilir. Bu basit tek boyutlu örnekte, kuvvetlerin yönünü bilmeden, net kuvvetin iki kuvvet büyüklüğünü eklemenin veya diğerinden çıkarmanın sonucu olup olmadığına karar vermek imkansızdır. Kuvvetleri vektörlerle ilişkilendirmek bu tür problemlerden kaçınır.


Kuvvet

Tarihsel olarak, kuvvetler ilk olarak, birkaç kuvvet birbirini iptal ettiği statik denge koşullarında kantitatif olarak incelenmiştir. Bu tür deneyler kuvvetler katkı vektör miktarları önemli özelliklerini göstermektedir: onlar büyüklük ve yönü var. İki kuvvet bir nokta parçacığı üzerinde hareket ettiğinde, ortaya çıkan kuvvet, elde edilen kuvvet (net kuvvet olarak da adlandırılır), vektör ilavesinin paralelkenar kuralını izleyerek belirlenebilir: bir paralelkenar tarafları tarafından temsil edilen iki vektörün eklenmesi, büyüklükte eşit olan eşdeğer bir sonuç vektör verir. ve paralelkenar enine yönü. Ortaya çıkan maddenin büyüklüğü, eylem çizgileri arasındaki açıya bağlı olarak, iki kuvvetin büyüklüğünün farkından toplamına kadar değişir. Bununla birlikte, eğer kuvvetler uzatılmış bir vücut üzerinde hareket ediyorsa, vücudun hareketi üzerindeki etkilerini hesaba katmak için ilgili uygulama çizgileri de belirtilmelidir.


Kuvvet

Eklenmenin yanı sıra, kuvvetler birbirine dik açılarda bağımsız bileşenlere de çözülebilir. Bu nedenle kuzeydoğuyu gösteren yatay bir kuvvet, biri kuzeyi, diğeri de doğuyu gösteren iki kuvvete bölünebilir. Vektör ekleme kullanarak bu bileşen kuvvetlerinin toplanması orijinal kuvveti verir. Kuvvet vektörlerinin temel vektörlerin bileşenlerine çözülmesi, kuvvetleri tanımlamak için büyüklükleri ve yönleri kullanmaktan ziyade matematiksel olarak daha temiz bir yoldur. Bunun nedeni, ortogonal bileşenler için, vektör toplamının bileşenleri, bireysel vektörlerin bileşenlerinin skaler eklenmesi ile benzersiz bir şekilde belirlenmesidir. Ortogonal bileşenler birbirinden bağımsızdır, çünkü doksan derecede hareket eden kuvvetlerin diğerinin büyüklüğü veya yönü üzerinde hiçbir etkisi yoktur. Bir dizi ortogonal baz vektörleri seçmek genellikle hangi temel vektörlerin seti matematiği en uygun hale getireceğini dikkate alarak yapılır. Kuvvetlerden biriyle aynı yönde olan bir temel vektör seçmek arzu edilir, çünkü bu kuvvet daha sonra sadece bir sıfır olmayan bileşene sahip olacaktır. Ortogonal kuvvet vektörleri üç boyutlu olabilir ve üçüncü bileşen diğer ikisine dik açılarda bulunur.


Kuvvet

Sürtünme yüzeyindeki bir nesneye karşı itmek, nesnenin hareket etmediği bir duruma neden olabilir, çünkü uygulanan kuvvet, nesne ile masa yüzeyi arasında oluşturulan statik sürtünme ile karşıdır. Hareketsiz bir durum için, statik sürtünme kuvveti, uygulanan kuvveti tam olarak dengeler ve hızlanmaya neden olmaz. Statik sürtünme, uygulanan kuvvetin yüzey ile nesne arasındaki temasın özelliklerine göre belirlenen bir üst sınıra kadar artar veya azalır.


Kuvvet

İki kuvvet arasındaki statik denge, tartım terazileri ve yay terazileri gibi basit cihazları kullanarak kuvvetleri ölçmenin en yaygın yoludur. Örneğin, dikey yay ölçeğinde asılı olan bir nesne, nesnenin ağırlığına eşit olan “yay reaksiyon kuvveti” tarafından uygulanan bir kuvvetle dengelenmiş nesneye etki eden yerçekimi kuvvetini yaşar. Bu tür araçlar kullanılarak, bazı kantitatif kuvvet yasaları keşfedildi: yerçekimi kuvveti sabit yoğunluklu nesneler için hacimle orantılı olduğunu (standart ağırlıkları tanımlamak için binlerce yıldır yaygın olarak kullanılır); Arşimet'in yüzdürme ilkesi; Arşimet'in kolu analizi; Boyle'un gaz basıncı yasası; ve Hooke'un yaylar kanunu. Isaac Newton Üç Hareket Yasasını açıklamadan önce bunların hepsi formüle edilmiş ve deneysel olarak doğrulanmıştı.


Kuvvet

Dinamik denge ilk olarak Aristoteles fiziğinin bazı varsayımlarının gözlemler ve mantık ile çeliştiğini fark eden Galileo tarafından tanımlanmıştır. Galileo, basit hız ilavesi “mutlak dinlenme çerçevesi” kavramının mevcut olmadığını talep ettiğini fark etti. Galileo, sabit bir hızdaki hareketin dinlenmeye tamamen eşdeğer olduğu sonucuna vardı. Bu, Aristoteles'in kitle ile nesnelerin doğal olarak yaklaştığı bir “doğal devlet” kavramına aykırıydı. Basit deneyler Galileo'nun sabit hız ve dinlenme denklik anlayışının doğru olduğunu gösterdi. Örneğin, bir denizci, sabit bir hızda hareket eden bir geminin karga yuvasından bir top güllesi düşürürse, Aristoteles fiziği, geminin altına hareket ederken gülle dümdüz düşmesini sağlar. Böylece, Aristoteles evreninde düşen gülle, hareketli bir geminin direğinin arkasına inecekti. Bununla birlikte, bu deney gerçekten yapıldığında, gülle her zaman direğin dibine düşer, sanki top güllesi gemiyle ayrılmasına rağmen seyahat etmeyi biliyormuş gibi. Gülle üzerine düşerken uygulanan yatay bir kuvvet olmadığından, geriye kalan tek sonuç ise gülle, düşerken tekne ile aynı hızda hareket etmeye devam ediyor olmasıdır. Bu nedenle, top güllesinin sürekli ileri hızda hareket etmesini sağlamak için hiçbir kuvvet gerekmez.


Kuvvet

Basit bir dinamik denge durumu, kinetik sürtünme ile bir yüzey boyunca sabit hız hareketinde meydana gelir. Böyle bir durumda, hareket yönünde bir kuvvet uygulanırken, kinetik sürtünme kuvveti uygulanan kuvvete tam olarak karşı çıkar. Bu sıfır net kuvvet ile sonuçlanır, ancak nesne sıfır olmayan bir hızla başladığından beri, sıfır olmayan bir hızla hareket etmeye devam eder. Aristoteles bu hareketi uygulanan kuvvet tarafından yanlış yorumladı. Bununla birlikte, kinetik sürtünme dikkate alındığında, sabit hız hareketine neden olan net kuvvet olmadığı açıktır.


Kuvvet

“Kuvvet” kavramı kuantum mekaniğindeki anlamını koruyor, ancak şimdi klasik değişkenler yerine operatörlerle ilgileniyor ve fizik artık Newton denklemleri yerine Schrödinger denklemi ile tanımlanıyor. Bu, bir ölçümün sonuçlarının bazen “nicelenmiş” olduğu sonucuna sahiptir, yani; ayrık porsiyonlarda görünürler. Bu, elbette, “güçler” bağlamında hayal etmek zordur. Bununla birlikte, güçlerin genel olarak türetilebileceği V (x, y, z) potansiyelleri veya alanlar, klasik konum değişkenlerine benzer şekilde muamele edilir, yani.


Kuvvet

Bununla birlikte, zaten kuantum mekaniğinde bir “uyarı” vardır, yani birbirlerine etki eden parçacıklar sadece uzamsal değişkene sahip değildir, aynı zamanda “spin” olarak adlandırılan ayrık içsel açısal momentum benzeri bir değişkene sahiptir ve Pauli prensibi vardır. Spin değerine bağlı olarak, özdeş parçacıklar iki farklı sınıfa ayrılır, fermiyonlar ve bozonlar. İki özdeş fermiyonun (örn. elektronlar) simetrik bir spin fonksiyonuna (örneğin paralel dönüşler) sahipse, mekansal değişkenler antisimetrik olmalıdır (yani birbirlerini itici bir kuvvet varmış gibi yerlerinden dışlarlar) ve tam tersi, yani anti-paralel dönüşler için konum değişkenleri simetrik olmalıdır (yani görünen kuvvet çekici olmalıdır). Bu nedenle, iki fermiyon durumunda, uzamsal ve spin değişkenleri arasında kesinlikle negatif bir korelasyon vardır, oysa iki bozon için (örn. elektromanyetik dalgaların kuantası, fotonlar) korelasyon kesinlikle pozitiftir.


Kuvvet

Modern parçacık fiziğinde, kuvvetler ve parçacıkların ivmesi, momentum taşıyan ölçer bozonlarının değişiminin matematiksel bir yan ürünü olarak açıklanmaktadır. Kuantum alan teorisinin ve genel göreliliğin gelişmesiyle birlikte, kuantum elektrodinamiğindeki sanal parçacıkların momentumun korunmasından kaynaklanan gereksiz bir kavram olduğu (görelilik ve kuantum elektrodinamiğindeki sanal parçacıkların momentumunda 4 momentum) fark edildi. Momentumun korunması doğrudan uzayın homojenliğinden veya simetrisinden türetilebilir ve bu nedenle genellikle bir kuvvet kavramından daha temel kabul edilir. Böylelikle şu anda bilinen temel kuvvetler “temel etkileşimler” olarak daha doğru olarak kabul edilir. :199—128 A parçacığı, sanal parçacık B yayar (oluşturur) veya emer (yok eder), bir momentum koruma parçacığın geri tepmesine neden olur A parçacıkları arasındaki itme veya cazibe izlenimi bırakır. A' B tarafından alışverişi Bu açıklama temel etkileşimlerden kaynaklanan tüm güçler için geçerlidir. Bu tür etkileşimlerin doğru sonucunu tam olarak tahmin etmek için sofistike matematiksel açıklamalara ihtiyaç duyulurken, Feynman diyagramlarının kullanımı yoluyla bu tür etkileşimleri tanımlamanın kavramsal olarak basit bir yolu vardır. Bir Feynman diyagramında, her madde parçacığı zaman içinde seyahat eden düz bir çizgi (bkz. Dünya çizgisine) olarak temsil edilir, bu da normalde diyagramda yukarı veya sağa doğru artar. Madde ve anti-madde parçacıkları Feynman diyagramı boyunca yayılma yönleri dışında aynıdır. Dünya parçacıkların çizgileri etkileşim köşelerinde kesişir ve Feynman diyagramı, parçacık dünya çizgilerinin yönünde ilişkili anlık bir değişim ile tepe noktasında meydana gelen bir etkileşimden kaynaklanan herhangi bir kuvveti temsil eder. Gauge bozonları dalgalı çizgiler olarak köşeden uzağa yayılır ve sanal parçacık değişimi durumunda bitişik bir köşede emilir.


Kuvvet

Evrendeki tüm güçler dört temel etkileşime dayanır. Güçlü ve zayıf kuvvetler, yalnızca çok kısa mesafelerde hareket eden ve çekirdekler ve bileşik çekirdekler dahil olmak üzere atomaltı parçacıklar arasındaki etkileşimlerden sorumlu olan nükleer kuvvetlerdir. Elektromanyetik kuvvet, elektrik yükleri arasında hareket eder ve yerçekimi kuvveti kütleler arasında hareket eder. Doğadaki diğer tüm güçler bu dört temel etkileşimden türetilir. Örneğin, sürtünme, iki yüzeyin atomları arasında hareket eden elektromanyetik kuvvetin ve atomların birbirlerinden geçmesine izin vermeyen Pauli dışlama prensibinin bir tezahürüdür. Benzer şekilde, Hooke yasası ile modellenen yaylardaki kuvvetler, bir nesneyi denge konumuna döndürmek için birlikte hareket eden elektromanyetik kuvvetlerin ve Dışlama İlkesi'nin bir sonucudur. Santrifüj kuvvetleri, dönen referans çerçevelerinin hızlanmasından kaynaklanan ivme kuvvetleridir. :12- 11:359


Kuvvet

Kuvvetler için temel teorilerin gelişimi, farklı fikirlerin birleşmesi çizgileri boyunca ilerledi. Örneğin, Isaac Newton Dünya'nın yüzeyine düşen nesnelerden sorumlu kuvveti, evrensel yerçekimi teorisinde göksel mekaniğin yörüngelerinden sorumlu olan kuvvetle birleştirdi. Michael Faraday ve James Clerk Maxwell elektrik ve manyetik kuvvetlerin tutarlı bir elektromanyetizma teorisi ile birleştirildiğini gösterdi. 20. yüzyılda, kuantum mekaniğinin gelişimi modern bir anlayışa yol açmıştır. İlk üç temel kuvvet (yerçekimi hariç), mastar bozonları olarak adlandırılan sanal parçacıkların değiş tokuş edilmesiyle etkileşime giren maddenin (fermiyonların) tezahürleri. Parçacık fiziğinin bu standart modeli kuvvetler arasında bir benzerlik ortaya koymaktadır ve daha sonra gözlem ile doğrulanan elektrozayıf ve elektromanyetik kuvvetlerin birleşmesini tahmin bilim adamları yol açtı. Standart modelin komple formülasyonu henüz gözlenmemiş bir Higgs mekanizmasını öngörür, ancak nötrino salınımları gibi gözlemler standart modelin eksik olduğunu gösterir. Elektrozayıf etkileşimin güçlü kuvvetle birleşmesine izin veren Büyük Birleştirilmiş Teori, fizikteki bazı çözülmemiş problemlere uyum sağlamak için önerilen süpersimetri gibi aday teorileri ile bir olasılık olarak tutulur. Fizikçiler hala kendi kendine tutarlı birleşme modelleri geliştirmeye çalışıyorlar. Bu modeller dört temel etkileşimi her şeyin bir teorisine dönüştürecek. Einstein bu çabada denedi ve başarısız oldu, ama şu anda bu soruyu cevaplamak için en popüler yaklaşım sicim teorisi. :212—219


Kuvvet

Şu anda yerçekimi dediğimiz şey Isaac Newton'un çalışmasına kadar evrensel bir güç olarak tanımlanmadı. Newton'dan önce, nesnelerin Dünya'ya düşme eğiliminin göksel nesnelerin hareketleriyle ilgili olduğu anlaşılmıyordu. Galileo, serbest düşüşteki her nesnenin ivmesinin nesnenin kütlesinden sabit ve bağımsız olduğunu belirleyerek düşen nesnelerin özelliklerini tanımlamada etkili oldu. Bugün, yerçekimi nedeniyle Dünya'nın yüzeyine doğru olan bu ivme genellikle olarak tanımlanır ve saniyede yaklaşık 9,81 metre büyüklüğe sahiptir (bu ölçüm deniz seviyesinden alınır ve konuma bağlı olarak değişebilir) ve Dünya'nın merkezine doğru noktalardır. Bu gözlem, Dünya'nın yüzeyindeki bir nesne üzerindeki yerçekimi kuvvetinin nesnenin kütlesi ile doğru orantılı olduğu anlamına gelir. Böylece bir kütleye sahip bir nesne bir kuvvet yaşayacaktır:


Kuvvet

Newton, yerçekiminin etkilerinin daha geniş mesafelerde farklı şekillerde gözlemlenebileceğini fark etti. Özellikle Newton, yerçekimi nedeniyle ivme ters bir kare kanun olarak azaldığı takdirde Dünya'nın etrafındaki Ay'ın ivmesinin aynı yerçekimi gücüne atfedilebileceğini tespit etti. Ayrıca, Newton, yerçekimi nedeniyle ivmenin çeken vücudun kütlesi ile orantılı olduğunu fark etti. Bu fikirleri birleştirmek, Dünya'nın kütlesi () ve yarıçapını () yerçekimi ivmesine bağlayan bir formül verir:


Kuvvet

Bu denklemde, yerçekiminin göreceli kuvvetini tanımlamak için bir boyutsal sabit kullanılır. Bu sabit Newton'un Evrensel Yerçekimi Sabiti olarak bilinmeye başladı, ancak değeri Newton'un ömrü boyunca bilinmiyordu. 1798 yılına kadar Henry Cavendish bir burulma dengesini kullanarak ilk ölçümü yapamadı; Bu yaygın olarak dünya kütlesinin bir ölçümü olarak basında bildirildi çünkü yukarıdaki denklem göz önüne alındığında Dünya'nın kütlesini çözmesine izin verebilir. Ancak Newton, tüm gök cisimlerinin aynı hareket kanunlarına uyduğundan, yerçekimi yasasının evrensel olması gerektiğini fark etti. Newton'un Yerçekimi Yasası, kütlenin kütle çekimi nedeniyle küresel bir kütle nesnesi üzerindeki kuvvetin


Kuvvet

Newton'un Yerçekimi Yasası'nın tam olarak açıklamadığı Merkür gezegeninin yörüngesiydi. Bazı astrofizikçiler, uyuşmazlıkları açıklayacak başka bir gezegenin (Vulcan) varlığını öngördüler; ancak, bazı erken göstergelere rağmen, böyle bir gezegen bulunamadı. Albert Einstein genel görelilik teorisini (GR) formüle ettiğinde dikkatini Merkür'ün yörüngesine çevirdi ve teorisinin bir düzeltme eklediğini, bu da tutarsızlığı hesaba kattığını keşfetti. Bu, Newton'un Yerçekimi Teorisi'nin bir alternatiften daha az doğru olduğu gösterilmişti.


Kuvvet

O zamandan beri ve şimdiye kadar, genel görelilik yerçekimini en iyi açıklayan teori olarak kabul edildi. GR'de yer çekimi bir kuvvet olarak görülmez, daha ziyade yerçekimi alanlarında serbestçe hareket eden nesneler, iki uzay-zaman olayı arasındaki en kısa uzay-zaman yolu olarak tanımlanan kavisli uzay-zaman boyunca kendi ataletleriyle hareket eder. Nesnenin perspektifinden bakıldığında, tüm hareketler sanki yerçekimi yokmuş gibi gerçekleşir. Sadece küresel anlamda hareketi gözlemlerken uzay-zaman eğriliği gözlemlenebilir ve kuvvet nesnenin kavisli yolundan çıkarılır. Böylece uzay-zamanda düz çizgi yolu uzayda kavisli bir çizgi olarak görülür ve nesnenin balistik yörüngesi olarak adlandırılır. Örneğin, yerden atılan bir basketbol, düzgün bir yerçekimi alanında olduğu gibi bir parabola içinde hareket eder. Uzay-zaman yörüngesi (ekstra ct boyutu eklendiğinde) neredeyse düz bir çizgidir, hafifçe kavisli (birkaç ışık yılı sırasındaki eğrilik yarıçapı ile). Nesnenin değişen momentumunun zaman türevi, “yerçekimi kuvveti” olarak etiketlediğimiz şeydir.


Kuvvet

Elektrik akımının tanımını, elektrik yükünün değişiminin zaman hızı olarak birleştirerek, Lorentz Kanunu adı verilen vektör çarpımının bir kuralı, manyetik alanda hareket eden bir yük üzerindeki kuvveti açıklar. Elektrik ve manyetizma arasındaki bağlantı, bir yük üzerinde hareket eden birleşik bir elektromanyetik kuvvetin tanımlanmasına izin verir. Bu kuvvet, elektrostatik kuvvet (elektrik alanı nedeniyle) ve manyetik kuvvet (manyetik alan nedeniyle) toplamı olarak yazılabilir. Tam olarak belirtildiği gibi, kanun budur:


Kuvvet

Elektrik ve manyetik alanların kökeni 1864 yılına kadar tam olarak açıklanmayacaktı. James Clerk Maxwell, daha sonra Oliver Heaviside ve Josiah Willard Gibbs tarafından 4 vektör denklemine yeniden formüle edilmiş 20 skaler denklemden oluşan bir dizi teoriyi birleştirdi. Bu “Maxwell Denklemleri” alanların kaynaklarını sabit ve hareketli yükler olarak ve alanların etkileşimleri olarak tam olarak tanımlamıştır. Bu, Maxwell'in elektrik ve manyetik alanların ışık hızı olarak hesapladığı bir hızda seyahat eden bir dalga boyunca “kendi kendine üretebileceğini” keşfetmesine yol açtı. Bu içgörü, elektromanyetik teorinin doğan alanlarını optiklerle birleştirdi ve doğrudan elektromanyetik spektrumun tam bir tanımına yol açtı.


Kuvvet

Bununla birlikte, elektromanyetik teoriyi iki gözlem ile uzlaştırmaya çalışmak, fotoelektrik etki ve ultraviyole felaketin yokluğu zahmetli oldu. Önde gelen teorik fizikçilerin çalışmaları sayesinde kuantum mekaniği kullanılarak yeni bir elektromanyetizma teorisi geliştirildi. Elektromanyetik teoriye yapılan bu son değişiklik nihayetinde kuantum elektrodinamiğine (veya QED) yol açtı, bu da tüm elektromanyetik olayları fotonlar olarak bilinen dalga parçacıkları tarafından aracılık olarak tanımlıyor. QED'de fotonlar elektromanyetik kuvvet de dahil olmak üzere elektromanyetizma ile ilgili tüm etkileşimleri tanımlayan temel değişim parçacığıdır. [Not 4]


Kuvvet

Katı maddenin sertliğini ve sertliğini elektromanyetik kuvvetin etkisi altında benzer yüklerin itilmesine atfetmek yaygın bir yanılgıdır. Ancak, bu özellikler aslında Pauli dışlama ilkesinden kaynaklanmaktadır. Elektronlar fermiyonlar olduğundan, diğer elektronlarla aynı kuantum mekanik durumunu işgal edemezler. Bir materyaldeki elektronlar yoğun bir şekilde bir araya getirildiğinde, hepsi için yeterli düşük enerjili kuantum mekanik durumları yoktur, bu yüzden bazıları daha yüksek enerji durumlarında olmalıdır. Bu, onları bir araya getirmek için enerji gerektirdiği anlamına gelir. Bu etki makroskopik olarak yapısal bir kuvvet olarak ortaya çıksa da, teknik olarak sadece sonlu bir elektron durumunun varlığının sonucudur.


Kuvvet

Güçlü kuvvet sadece temel parçacıklara doğrudan etki eder. Bununla birlikte, nükleer kuvvet olarak hadronlar (en iyi bilinen örnek, atom çekirdeklerindeki nükleonlar arasında hareket eden kuvvet) arasında kuvvet kalıntısı gözlenir. Burada güçlü kuvvet dolaylı olarak hareket eder, gluonlar olarak iletilir, sanal pi ve rho mezonlar, klasik olarak nükleer kuvveti ileten (daha fazla için bu konuya bakın). Serbest kuarklar için birçok aramanın başarısızlığı, etkilenen temel parçacıkların doğrudan gözlemlenebilir olmadığını göstermiştir. Bu fenomene renk hapsedilmesi denir.


Kuvvet

Zayıf kuvvet, ağır W ve Z bozonlarının değişiminden kaynaklanmaktadır. En tanıdık etkisi beta bozunması (atomik çekirdeklerdeki nötronların) ve ilişkili radyoaktivitedir. “Zayıf” kelimesi, alan gücünün güçlü kuvvetten 1013 kat daha az olduğu gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Yine de, kısa mesafelerde yerçekiminden daha güçlüdür. Elektromanyetik kuvvetler ve zayıf kuvvet yaklaşık 1015 kelvin üzerinde bir sıcaklıkta ayırt edilemez olduğunu gösteren tutarlı bir elektrozayıf teori de geliştirilmiştir. Bu tür sıcaklıklar modern parçacık hızlandırıcılarında araştırıldı ve Büyük Patlama'nın ilk anlarında evrenin koşullarını gösteriyor.


Kuvvet

Normal kuvvet, yakın temasta atomlar arasındaki etkileşimin itici kuvvetlerinden kaynaklanmaktadır. Elektron bulutları üst üste bindiğinde, Pauli itme (elektronların fermiyonik doğasından dolayı) iki nesne arasındaki yüzey arayüzüne normal bir yönde hareket eden kuvvet ile sonuçlanır.:93 Normal kuvvet, örneğin, tabloların ve zeminlerin yapısal bütünlüğünden sorumludur. harici bir kuvvet, katı bir nesneye ittiğinde tepki veren kuvvet. Hareketteki normal kuvvetin bir örneği, hareketsiz bir yüzeye çarpan bir nesne üzerindeki darbe kuvvetidir.


Kuvvet

Gerilme kuvvetleri, kütlesiz, sürtünmesiz, kırılmaz ve gerilemeyen ideal dizeler kullanılarak modellenebilir. İdeal tellerin fiziksel yönü değiştirmesine izin veren ideal kasnaklarla birleştirilebilirler. İdeal dizeler, aksiyon-reaksiyon çiftlerinde gerilim kuvvetlerini anında iletir, böylece iki nesne ideal bir dize ile bağlanırsa, birinci nesne tarafından dize boyunca yönlendirilen herhangi bir kuvvete ikinci nesne tarafından ters yönde yönlendirilen bir kuvvet eşlik eder. Hareketli kasnaklar kullanan bir kurulum kullanılarak aynı dizgeyi aynı nesneye birden çok kez bağlayarak, yük üzerindeki gerilim kuvveti çarpılabilir. Bir yük üzerinde hareket eden her dize için, dizedeki gerginlik kuvvetinin başka bir faktörü yük üzerinde etki eder. Bununla birlikte, bu tür makineler yürürlükte bir artışa izin verse de, yükü taşımak için yerinden edilmesi gereken dize uzunluğunda karşılık gelen bir artış vardır. Makine ne kadar karmaşık olursa olsun yük üzerinde yapılan iş aynı olduğu için bu tandem etkiler sonuçta mekanik enerjinin korunmasına neden olur.


Kuvvet

Newton yasaları ve genel olarak Newton mekaniği ilk olarak kuvvetlerin üç boyutlu nesneler yerine idealize nokta parçacıklarını nasıl etkilediğini tanımlamak için geliştirilmiştir. Ancak, gerçek hayatta, maddenin yapısı genişletilmiş ve bir nesnenin bir parçası üzerinde hareket eden kuvvetler bir nesnenin diğer kısımlarını etkileyebilir. Bir nesnedeki atomları bir arada tutan kafeslerin akabileceği, daralabileceği, genişletebileceği veya şekil değiştirebileceği durumlarda, süreklilik mekaniği teorileri kuvvetlerin malzemeyi etkileme biçimini tanımlar. Örneğin, genişletilmiş sıvılarda, basınç farklılıkları, basınç gradyanları boyunca aşağıdaki gibi yönlendirilen kuvvetlere neden olur:


Kuvvet

stres tensörünün hesaplandığı hacim için ilgili kesit alanı nerede. Bu formalizm, kesit alanına (tensörün matris diyagonalleri) normal hareket eden kuvvetlerle ilişkili basınç terimlerini ve kesit alanına (çapraz olmayan elemanlar) paralel hareket eden kuvvetlerle ilişkili kesme terimlerini içerir. Gerilme tensörü, gerilme gerilmeleri ve kompresyonlar da dahil olmak üzere tüm suşlara (deformasyonlara) neden olan kuvvetleri hesaplar.:133— 134:38 -1—38-11


Kuvvet

Tork, kuvvetin dönme eşdeğeri ile aynı şekilde dönme eşdeğeri, hız için açısal hız ve momentum için açısal momentum. Newton'un Birinci Hareket Yasası'nın bir sonucu olarak, dengesiz bir tork tarafından hareket edilmedikçe tüm cisimlerin açısal momentumlarını korumasını sağlayan dönme eylemsizliği vardır. Aynı şekilde, Newton'un İkinci Hareket Yasası, katı cismin anlık açısal ivmesi için benzer bir denklem elde etmek için de kullanılabilir:


Kuvvet

nesnenin kütlesi nerede, nesnenin hızıdır ve dairesel yolun merkezine olan mesafedir ve merkezden dışarıya doğru radyal yönde işaret eden birim vektördür. Bu, herhangi bir nesne tarafından hissedilen dengesiz merkezcil kuvvetin her zaman eğri yolunun merkezine doğru yönlendirildiği anlamına gelir. Bu tür kuvvetler, bir nesnenin hareketi ile ilişkili hız vektörüne dik hareket eder ve bu nedenle nesnenin hızını (hızın büyüklüğü) değiştirmez, ancak hız vektörünün sadece yönünü değiştirmez. Bir nesneyi hızlandıran dengesiz kuvvet, yola dik olan ve yola teğetsel olan bir bileşene çözülebilir. Bu hem nesneyi yavaşlatarak ya da hızlandırarak hızlandıran teğetsel kuvveti hem de yönünü değiştiren radyal (merkezcil) kuvveti verir.


Kuvvet

Kapalı bir sistem üzerinde hareket eden muhafazakar bir kuvvet, enerjinin yalnızca kinetik veya potansiyel formlar arasında dönüşmesine izin veren ilişkili bir mekanik işe sahiptir. Bu, kapalı bir sistem için, muhafazakar bir kuvvet sisteme etki ettiğinde net mekanik enerjinin korunduğu anlamına gelir. Bu nedenle kuvvet, uzayda iki farklı konum arasındaki potansiyel enerji farkı ile doğrudan ilişkilidir ve su akışının yönü ve miktarı kontur haritasının bir eser olarak kabul edilebilir aynı şekilde potansiyel alanın bir eseri olarak kabul edilebilir. bir alanın yükselmesi.


Kuvvet

Belirli fiziksel senaryolar için, güçleri potansiyellerin gradyanından dolayı modellemek imkansızdır. Bu genellikle mikrodevletlerin makroskopik istatistiksel ortalamasından kaynaklanan kuvvetleri verim makrofiziksel hususlardan kaynaklanmaktadır. Örneğin, sürtünme atomlar arasındaki çok sayıda elektrostatik potansiyelin gradyanlarından kaynaklanır, ancak herhangi bir makroölçekli konum vektöründen bağımsız bir kuvvet modeli olarak ortaya çıkar. Sürtünme dışındaki muhafazakar olmayan kuvvetler arasında diğer temas kuvvetleri, gerginlik, sıkıştırma ve sürükleme bulunur. Bununla birlikte, yeterince ayrıntılı bir açıklama için, tüm bu kuvvetler muhafazakâr olanların sonuçlarıdır, çünkü bu makroskopik kuvvetlerin her biri mikroskobik potansiyellerin gradyanlarının net sonuçlarıdır.


Kuvvet

Makroskopik konservatif olmayan kuvvetler ile mikroskobik konservatif kuvvetler arasındaki bağlantı, istatistiksel mekanikle ayrıntılı muamele ile tanımlanmaktadır. Makroskopik kapalı sistemlerde, muhafazakar olmayan kuvvetler sistemin iç enerjilerini değiştirmek için hareket eder ve genellikle ısı transferi ile ilişkilidir. Termodinamiğin ikinci yasasına göre, muhafazakâr olmayan kuvvetler, entropi arttıkça kapalı sistemlerdeki enerji dönüşümlerine neden olur.


Kuvvet

Sterlin kuvveti, Newton'dan daha az yaygın olarak kullanılan metrik bir muadiline sahiptir: kilogram kuvveti (kgf) (bazen kilopond), bir kilogram kütle üzerinde standart yerçekimi tarafından uygulanan kuvvettir. Kilogram kuvveti alternatif, ancak nadiren kullanılan bir kütle birimine yol açar: metrik sümüklü böcek (bazen kupa veya hyl) 1 kgf'lik bir kuvvete maruz kaldığında 1 m·s−2 hızlanan kütledir. Kilogram kuvveti modern SI sisteminin bir parçası değildir ve genel olarak kullanılmamaktadır; ancak yine de bazı amaçlarla uçak ağırlığı, jet itme, bisiklet konuşması gerginliği, tork anahtarı ayarları ve motor çıkış torkunu ifade etmektedir. Diğer gizemli kuvvet birimleri 1000 N'ye eşdeğer olan sthène ve 1000 lbf'ye eşdeğer kip içerir.