File size: 4,113 Bytes
c5b6280 |
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 |
Book,Page,LineNumber,Text
21,0047,001,ทั้งสิ้นจงอย่ามีพยาบาทแก่กันและกันเลย หรือว่าสัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้น
21,0047,002,จงอย่ามีความเจ็บไข้ลำบากใจเลย หรือว่าสัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้นจงอย่ามี
21,0047,003,อุปัทวะทุกข์ภัยเกิดขึ้นในกายในใจเลย หรือว่าสัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้นจง
21,0047,004,เป็นสุข ๆ รักษาตนพ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นทุกอิริยาบถ เทอญ.
21,0047,005,เมตตาภาวนานี้ เป็นข้าศึกแก่โทสะและพยาบาทโดยตรง เมื่อ
21,0047,006,โยคาพจรเจริญเมตตานี้ จะมละโทสะและพยาบาทเสียได้ด้วยดี จิต
21,0047,007,ก็จะตั้งมั่นเป็นขสิกสมาธิ และอุปจารสมาธิ และอัปปนาสมาธิ โดย
21,0047,008,ลำดับ อนึ่ง ผู้ที่เจริญเมตตาภาวนานี้ จะหลับอยู่ก็เป็นสุข จะตื่น
21,0047,009,อยู่ก็เป็นสุข จะฝันเห็นก็เป็นมงคลไม่ลามก ย่อมเป็นที่รักใคร่ยินดี
21,0047,010,ของมนุษย์และอมนุษย์ทั้งสิ้น ไฟก็ไม่ไหม้ไม่เผาทำให้ร้อนได้ พิษทั้ง
21,0047,011,หลายคือพิษของสัตว์ที่มีพิษต่าง ๆ และพิษว่านพิษยา และศัสตราวุธ
21,0047,012,ต่าง ๆ ก็ไม่อาจประทุษร้ายทำอันตรายแก่กายและชีวิตได้ สีหน้าย่อม
21,0047,013,ผ่องใสงาม จิตย่อมตั้งมั่นได้เร็วพลัน เมื่อจะตายย่อมได้สติ ไม่หลง
21,0047,014,ตาย ตายแล้วแม้จะเกิดอีกก็ย่อมเกิดในที่ดีเป็นที่เสวยสุข ถ้าไม่เสื่อม
21,0047,015,จากฌานก็ไปเกิดในพรหมโลก เมตตาภาวนามีอานิสงสคุณต่าง ๆ แก่
21,0047,016,ผู้ที่ได้เจริญฉะนี้. เหตุดังนี้ ควรที่กุลบุตรจะมีอุตสาหะเจริญเมตตา
21,0047,017,กัมมัฏฐานนี้ เมตตาพรหมวิหาร ยุติแต่เท่านี้.
21,0047,018,จะอธิบายในกรุณาพรหมวิหารต่อไปว่า เมื่อโยคาพจรกุลบุตร
21,0047,019,ได้เห็นมนุษย์หรือสัตว์ที่ได้รับความทุกข์ลำบากอยู่ พึงถือเอาซึ่งมนุษย์
21,0047,020,และสัตว์นั้นเป็นอารมณ์แล้วจึงแผ่กรุณาจิตไปว่า สัตว์ผู้นี้ถึงซึ่งความ
21,0047,021,ทุกข์ลำบากยิ่งนักหนอ แม้ไฉนจะพึงพ้นจากทุกข์เหล่านี้ได้ ถ้าจะแผ่
|