File size: 4,059 Bytes
c5b6280 |
1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 |
Book,Page,LineNumber,Text
21,0048,001,กรุณาจิตไปในสัตว์ไม่มีประมาณ พึงบริกรรมว่า สัตว์ทั้งหลายทั้ง
21,0048,002,สิ้นจงพ้นจากทุกข์เทอญ. เมื่อโยคาพจรกุลบุตรทำบริกรรมนึกอยู่ดังนี้
21,0048,003,เนือง ๆ ร่ำไปไม่หยุด ก็จะมละเสียได้ซึ่งวิเหสาความเบียดเบียนสัตว์
21,0048,004,นีวรณธรรมก็จะสงบระงับไปจากจิต จิตก็จะตั้งมั่นเป็นขณิกสมาธิ
21,0048,005,และอุปจารสมาธิและอัปปนาสมาธิโดยลำดับ สำเร็จเป็นกามาพจรกุศล
21,0048,006,และอรูปาพจรกุศล. กรุณาพรหมวิหาร ยุติแต่เท่านี้.
21,0048,007,จะอธิบายในมุทิตาพรหมวิหารต่อไปว่า เมื่อโยคาพจรกุลบุตร
21,0048,008,ได้เห็นหรือได้ยินซึ่งมนุษย์หรือสัตว์เป็นที่เป็นสุขสบาย เจริญอยู่ในสมบัติ
21,0048,009,ของตน ๆแล้ว พึงทำจิตให้ชื่นชมยินดีในสุขสมบัติของมนุษย์และสัตว์
21,0048,010,เหล่านั้น แผ่มุทิตาจิตไปว่า สัตว์ผู้นี้หนอบริบูรณ์ยิ่งนัก มีสุขสมบัติมาก
21,0048,011,จงเจริญยั่งยืนอยู่ในสุขสมบัติที่ตน ๆ เทอญ. ถ้าจะแผ่มุทิตาจิตไป
21,0048,012,ในสัตว์ไม่มีประมาณ พึงทำบริกรรมนึกว่า สัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้น
21,0048,013,จงอย่าเสื่อมวิบัติไปจากสุขสมบัติที่ตนได้แล้วเลย. หรือนึกว่าสัตว์ทั้ง
21,0048,014,หลายทั้งสิ้น จงยั่งยืนอยู่ในสุขสมบัติของตน ๆ เทอญ. เมื่อบริกรรม
21,0048,015,นึกอยู่ดังนี้ร่ำไปไม่หยุด ก็จะมละเสียได้ซึ่งความยินดีในสมบัติของสัตว์
21,0048,016,อื่น ก็จะได้สำเร็จขณิกสมาธิและอุปจารสมาธิและอัปปนาสมาธิโดย
21,0048,017,ลำดับ. มุทิตาพรหมวิหาร ยุติแต่เท่านี้.
21,0048,018,จะอธิบายในอุเบกขาพรหมวิหารต่อไปว่า โยคาพจรกุลบุตร
21,0048,019,ผู้เจริญอุเบกขาพรหมวิหารนั้น พึงแผ่อุเบกขาไปในหมู่สัตว์ ทำจิต
21,0048,020,ให้เป็นกลาง ๆ อย่าดีใจเสียใจเหตุสุขทุกข์ของสัตว์ทั้งสิ้น บริกรรมนึก
21,0048,021,"ไปว่า สัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้นมีกรรมเป็นของ ๆ ตน ""เป็นอยู่เช่นใดก็จง"
|