| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 03,026,001,บรรพชิต คือ นักบวช เช่นชฎิล ปริพาชก เหมือนกัน. | |
| 03,026,002,สันนิษฐานว่า เรื่องเช่นนั้น น่าจะได้มาจากหนังสือกาพย์ของ | |
| 03,026,003,จินตกวี ท่านผู้ประพันธ์เป็นเจ้าบทเจ้ากลอนแต่งขยายเรื่องจริงให้ | |
| 03,026,004,เขื่อง ด้วยหมายจะให้ไพเราะในเชิงกาพย์. ถอดเอาใจความก็จะพึง | |
| 03,026,005,ได้ดังนี้: พระมหาบุรุษ ได้เคยทรงพบ คนแก่ คนเจ็บ คนตาย มาแล้ว | |
| 03,026,006,แต่ไม่ได้เก็บเอามาทำในพระหฤทัยต่อไป. คราวที่ว่าเห็นเทวทูตนั้น | |
| 03,026,007,คือ ทรงปรารภถึงคนแก่เจ็บตาย น้อมเข้ามาเปรียบกับพระองค์เอง | |
| 03,026,008,"แล้ว ทรงสังเวช, ได้ทอดพระเนตรเห็นบรรพชิตในคราวนั้นแล้ว" | |
| 03,026,009,"ทรงดำริว่า "" สาธุ โข ปพฺพชฺชา "" บวชดีนักแล. ขอขี้หนังสือ" | |
| 03,026,010,เตลงพ่าย และหนังสือยอพระเกียรติ เป็นตัวอย่างแห่งเรื่องเช่นนี้. | |
| 03,026,011,"คราวนี้ พระคันถรจนาจารย์นำมากล่าวอีกต่อหนึ่ง, ถ้าท่าน" | |
| 03,026,012,ไม่ใช่ผู้เชื่องมงาย ก็คงคิดเห็นว่าจะถอดใจความกล่าว. เมื่อถือเอา | |
| 03,026,013,"ความผิด อาจทำความให้ฉลาดได้ สู้กล่าวไว้ทั้งอย่างนั้นไม่ได้, หา" | |
| 03,026,014,ได้เพ่งถึงความเสื่อมแห่งความเข้าใจในเชิงหนังสือของคนข้างหน้าไม่. | |
| 03,026,015,ความเห็นเช่นนั้น ได้เกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้าเอง เมื่อครั้งรจนาพุทธา- | |
| 03,026,016,นุพุทธประวัติคราวแรก ๒๑ ปีล่วงมาแล้ว และนำให้รจนาเรื่องนี้ | |
| 03,026,017,เข้ารูปอย่างนี้. | |
| 03,026,018,ฝ่ายคำของพระอาจารย์ผู้รจนาบาลีมัชฌิมนิกายนั้น ถอดกล่าวไว้ | |
| 03,026,019,เฉพาะใจความเป็นตำนานแท้ แต่หมดอรรถรสในเชิงกาพย์. คงได้ | |
| 03,026,020,ความตามมติแห่งพระอาจารย์ทั้ง ๑ พวกว่า พระมหาบุรุษทรงปรารภ | |
| 03,026,021,ชราพยาธิมรณะที่ได้พบเห็นโดยปกตินี้เอง แล้วเสด็จออกบรรพชา. | |