| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 24,0022,001,ข้อประสงค์ชัดเจน ไม่ใช้คำผรุสวาทคุกคาม อันเป็นเหตุให้เด็กเสียขวัญ | |
| 24,0022,002,เลยกลัวจนลาน ไม่รู้ว่าความผิดของตัวมีอยู่แค่ไหน ฟังคำชี้แจงสั่งสอน | |
| 24,0022,003,ก็ไม่เข้าใจเพราะความกลัวเป็นกำลัง ห่วงอยู่แต่การที่จะถูกทำโทษอย่าง | |
| 24,0022,004,เดียว ถ้าเป็นเช่นนี้เสมอ ๆ เด็กอาจกลายเป็นคนสติพิการไปได้ ได้ | |
| 24,0022,005,นำอบายมุข อันเป็นหัวข้อชี้หนทางแห่งความเสื่อมมาลงไว้ เพื่อให้ | |
| 24,0022,006,ระวังอย่าให้เอามาเป็นเครื่องต้านทานความเจริญให้ชะงักไปเสีย ดังนี้ :- | |
| 24,0022,007,อบายมุข คือ เหตุเครื่องฉิบหาย ๔ อย่าง<SUP>๑</SUP> | |
| 24,0022,008,๑. ความเป็นนักเลงหญิง. | |
| 24,0022,009,๒. ความเป็นนักเลงสุรา. | |
| 24,0022,010,๓. ความเป็นนักเลงการพนัน. | |
| 24,0022,011,๔. ความคบคนชั่วเป็นมิตร. | |
| 24,0022,012,ข้อ ๑ ความเป็นนักเลงหญิง อันจะนำความฉิบหายมาสู่ตน ก็ | |
| 24,0022,013,ด้วยกามารมณ์เข้ากำบังจิตไม่ให้มีสติยั้งติด ตราบใดยังไม่บรรลุความ | |
| 24,0022,014,สำเร็จ ก็พากเพียรจ่ายเงินบำเน็จให้แม่สื่อ และจ่ายกำนัลให้แก่ | |
| 24,0022,015,หญิงที่รักเป็นจ้าละหวั่นไป การเสียดมเสียดายในเวลานั้น เป็นอันเลิก | |
| 24,0022,016,คิดกันเสียทีเดียว ถ้าไปโดนหญิงเป็นนักเลงปอกลอกเข้าด้วยก็ยิ่งซ้ำร้าย | |
| 24,0022,017,กว่าจะรู้สึกตัวสิ ทรัพย์ร่อยหรอเข้าไปเสียถนัดแล้ว แม้กลับใจไม่ได้ | |
| 24,0022,018,ก็หมดตัวเลยทีเดียว ถ้ามีใจเด็ดเดี่ยวคิดเลิกเสียได้ ในไม่ช้าก็คงเริ่มใหม่ | |
| 24,0022,019,เข้าอีก และก็คงโดนทำนองนี้อีกนั่นแหละ ความประพฤติเช่นนี้ แม้ | |
| 24,0022,020,จะได้ประสพคนดีมีหลักฐานพอที่จะหาความสุขได้แล้วก็ดี อันจะป้องกัน | |