| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 25,0024,001,ในชาดกบางเรื่อง เช่นพาเวรุรัฏฐชาดก<sup>๑</sup> กล่าวถึงพ่อค้าเดิน | |
| 25,0024,002,"เรือไปค้าขายในถิ่นพาเวรุรัฏฐ์ มีกาและนกยูงไปขาย, นกนั้นสำหรับ" | |
| 25,0024,003,"ปล่อยให้เสาะหาฝั่ง ในเมื่อเกิดการหลงทางกลางทะเล, ทั้งคำว่า" | |
| 25,0024,004,""" พาเวรุ "" ก็คล้ายคำบาบิโลเนียน<sup>๒</sup>, อันเป็นดินแดนที่อยู่ในทางทิศ" | |
| 25,0024,005,ตะวันตกของอินเดีย สำหรับท่าเรือก็คงเป็นท่าแห่งใดแห่งหนึ่งใน | |
| 25,0024,006,เขตมณฑลบอมเบย์เดี๋ยวนี้. นอกจากนี้ยังมีชาดกอีกหลายเรื่องนัก | |
| 25,0024,007,ที่กล่าวถึงการเดินเรือมาค้าขายทางสุวรรณภูมิ ได้แก่แหลมทอง คือ | |
| 25,0024,008,พม่า สยาม มลายู ซึ่งอยู่มาทางตะวันออก. ส่วนทางเรือคงใช้ท่าใน | |
| 25,0024,009,แม่น้ำคงคาตอนเมืองพาราณสี และปาฏลีบุตร [ Patana ] ในบัดนี้. | |
| 25,0024,010,อย่างไรก็ดี เป็นอันกล่าวได้อย่างหนึ่งว่า ในยุคโน้นการคมนาคม | |
| 25,0024,011,ทางบกมีมากและเจริญกว่าทางทะเล. | |
| 25,0024,012,(๓) การปกครอง และการศึกษา | |
| 25,0024,013,การปกครอง | |
| 25,0024,014,เมื่อจะกล่าวถึงเรื่องราวในต่อไปนี้ จำเป็นจะต้องจำกัดระยะกาล | |
| 25,0024,015,หรือยุคของประเทศอินเดียไว้ให้เป็นที่เข้าใจชัดเจนเสียก่อน จึงจะ | |
| 25,0024,016,กำหนดเรื่องที่เกิดขึ้นก่อนหรือภายหลังได้โดยง่าย และไม่ฉงนหรือฟั่น | |
| 25,0024,017,เฟือน. การจำกัดระยะการในที่นี้ วางหลักตามแนวที่เกี่ยวกับการ | |
| 25,0024,018,ศาสนาเป็นส่วนใหญ่ และตามแนวประวัติศาสตร์หรือโบราณคดี | |