| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 47,0035,001,๑๑. <B>อุตฺตรึ อปฺปฏิวิชฺฌนฺโต</B> เมื่อยังไม่ตรัสรู้คุณวิเศษ ตาย | |
| 47,0035,002,<B>พฺรหฺมโลกุปโค โหติ</B> แล้วย่อมเข้าถึงพรหมโลก. | |
| 47,0035,003,๒. กรุณา | |
| 47,0035,004,เมื่อผู้เจริญเห็นมนุษย์หรือสัตว์ได้ความทุกข์ยาก พึงถือเอาเป็น | |
| 47,0035,005,อารมณ์แล้ว แผ่กรุณาจิตไปว่า สัตว์ผู้นี้ทุกข์ยากลำบาก ไฉนจะพึงพ้น | |
| 47,0035,006,จากทุกข์เล่านี้ได้ ถ้าแผ่ไปในสัตว์ไม่มีประมาณ พึงบริกรรมว่า สัตว์ | |
| 47,0035,007,ทั้งหลายทั้งสิ้นจงพ้นจากทุกข์เถิด. | |
| 47,0035,008,กรุณาเป็นคู่ปรับแก่วิเหสาโดยตรง. | |
| 47,0035,009,๓. มุทิตา | |
| 47,0035,010,เมื่อผู้เจริญได้เห็นหรือได้ทราบ ซึ่งมนุษย์หรือสัตว์ที่ได้มีความสุข | |
| 47,0035,011,ความเจริญ พึงทำจิตให้ชื่อชมยินดีในความสุขความเจริญของเขานั้นแล้ว | |
| 47,0035,012,แผ่ไปวาสัตว์ผู้นี้มีความสุขความเจริญยิ่งนัก จงเจริญยั่งยืนอยู่ในสุข | |
| 47,0035,013,สมบัติของตน ๆ เถิด. ถ้าแผ่ไปในสัตว์ไม่มีประมาณ พึงทำบริกรรม | |
| 47,0035,014,"ว่า สัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้นจงอย่าเสื่อมวิบัติไปจากสุขสมบัติที่ตนได้แล้วเลย," | |
| 47,0035,015,สัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้นจงยั่งยืนอยู่ในสุขสมบัติของ ๆ เถิด. | |
| 47,0035,016,๔. อุเบกขา | |
| 47,0035,017,ผู้เจริญพึงทำจิตให้เป็นกลางในสุขทุกข์ของสัตว์ทั้งสิ้น แล้ว | |
| 47,0035,018,บริกรรมว่า สัตว์ทั้งหลายทั้งสิ้นมีกรรมเป็นของ ๆ ตน ตนเป็นอยู่ | |
| 47,0035,019,เช่นใด ก็จงเป็นอยู่เช่นนั้นเถิด. | |
| 47,0035,020,อุเบกขาเป็นคู่ปรับแก่ราคะและปฏิฆะในสุขทุกข์ของสัตว์. | |