Book,Page,LineNumber,Text
44,0014,001,รู้สึกว่าจะเสียหายอะไรจริง  แต่ถ้าพิจารณาให้ซึ้งย่อมเห็นว่าเป็นการเสีย
44,0014,002,หายมาก  เพราะคำที่สุภัททะกล่าวนั้น  ในตอนต้นยังเป็นถึงเพียงนี้  ถ้า
44,0014,003,ไม่มีใครว่ากล่าว  ต่อไป  ก็ต้องยิ่งขึ้นไปกว่านี้อีก  เหล่าภิกษุอื่นได้ยินก็จะ
44,0014,004,พากันได้ใจ  ผู้ที่เขลาก็มักเห็นด้วย  ถ้าไม่มีใครว่าก็ยิ่งจะกระทำความ
44,0014,005,กระด้างกระเดื่องขึ้นตาม  ๆ  กัน  ในที่สุดว่ากันไม่ไหว  อีกประการหนึ่ง
44,0014,006,การที่สุภัททะกล่าวในเวลานั้น  ก็เป็นที่ต่อหน้าอุปัชฌาย์อาจารย์อัน  
44,0014,007,เป็นการแสดงความไม่เคารพ  ไม่มีความละอาย  นี้ก็แสดงอาการอัน
44,0014,008,กระด้างของสุภัททะขึ้นแล้ว  ถ้านิ่งไว้ก็หนักยิ่งขึ้น  เพราะเหตุนี้  พระ
44,0014,009,มหากัสสปะจึงยกขึ้นเป็นเหตุรีบทำสังคายนา.
44,0014,010,ส. ป.
44,0014,011,ถ.  พระมหากัสสปะ  ปรากฏว่าเป็นผู้มีคุณสมบัติเด่นชัด  ๒  ประ-
44,0014,012,การ  คือท่านชอบถือธุดงค์อย่างหนึ่ง  ท่านเป็นผู้ริเริ่มและเป็นประธาน
44,0014,013,ในการทำประถมสังคายนาอย่างหนึ่ง  ใน  ๒  อย่างของท่านนั้นอย่างไหน
44,0014,014,จัดเป็นยอดเยี่ยม ?  เพราะเหตุไร ?
44,0014,015,ต.  ข้อที่ท่านริเริ่มและเป็นประธาน  ในการทำประถมสังคายนา
44,0014,016,เป็นยอดเยี่ยม.  เพราะคุณข้อนี้ได้เป็นประโยชน์แก่เวไนยนิกรถึงคฤหัตถ์
44,0014,017,และบรรพชิตทุกจำพวกตลอดกาลยืดยาว   ผู้จะประพฤติธุดงค์ตาม
44,0014,018,ท่านได้ก็ต้องเล่าเรียนให้รู้แบบแผนที่ตั้งอยู่ได้ด้วยการสังคายนานั้นก่อน
44,0014,019,ข้อนี้จึงจัดเป็นยอดเยี่ยม  ด้วยประการฉะนี้.
44,0014,020,อ.  ๒๔๗๘
44,0014,021,ถ.  การทำสังคายนาคราวแรก  ท่านเริ่มทำแต่เดือนไหน   เสร็จ