| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 01,0028,001,จะยังเป็นเสขะ เป็นผู้ไม่ควรถึงความลำเอียงเพราะความรัก ความชัง ความหลง | |
| 01,0028,002,"ความกลัวก็จริง, ถึงกระนั้นธรรมและวินัย ที่ท่านได้เล่าเรียนในสำนักของ" | |
| 01,0028,003,"พระผู้มีพระภาคเจ้ามีมาก, ท่านผู้เจริญ ! ถ้ากระนั้น ขอพระเถระโปรดเลือก" | |
| 01,0028,004,พระอานนท์เข้าด้วยเถิด<SUP>๑</SUP> ครั้งนั้นแล ท่านพระมหากัสสป จึงได้เลือกท่าน | |
| 01,0028,005,อานนท์เข้าด้วย <SUP>๒</SUP> รวมกับท่านนั้นที่ท่านพระมหากัสสปเลือกตามอนุมัติของ | |
| 01,0028,006,ภิกษุทั้งหลาย <SUP>๓</SUP> จึงเป็นพระเถระ ๕๐๐ รูป ด้วยประการฉะนี้. | |
| 01,0028,007,[<h2>เลือกกรุงราชคฤห์เป็นที่ทำปฐมสังคายนา</h2>] | |
| 01,0028,008,ครั้งนั้นแล ภิกษุเถระทั้งหลายได้มีความปริวิตกอย่างนี้ ว่า พวกเรา | |
| 01,0028,009,จะพึงสังคายนาพระธรรมและพระวินัย ณ สถานที่ไหนหนอแล ครั้งนั้นแล | |
| 01,0028,010,ภิกษุเถระทั้งหลายได้ปรึกษากันอย่างนี้ว่า กรุงราชคฤห์แล มีที่โคจรกว้างขวาง | |
| 01,0028,011,"มีเสนาสนะมากมาย, อย่ากระนั้นเลย พวกเราพึงอยู่จำพรรษาในกรุงราชคฤห์" | |
| 01,0028,012,"ทำสังคายนาพระธรรมและพระวินัยเถิด, ภิกษุเหล่าอื่นไม่ควรเข้าจำพรรษาใน" | |
| 01,0028,013,กรุงราชคฤห์. <SUP>๔</SUP> ถามว่า ก็เพราะเหตุไร ท่านเหล่านั้นจึงปรึกษาตกลงกันดังนั้น. | |
| 01,0028,014,แก้ว่า เพราะจะมีวิสภาคบุคคลบางคนเข้าไปสู่ท่ามกลางสงฆ์ แล้วพึงคัดค้าน | |
| 01,0028,015,ถาวรกรรมของพวกเรานี้เสีย. ครั้นนั้น ท่านพระมหากัสสป จึงสวดประกาศ | |
| 01,0028,016,ด้วยญัตติทุติยกรรม. ญัตติทุติยธรรม <SUP>๕</SUP> นั้น ผู้ศึกษาพึงทราบโดยนัยที่ท่านกล่าว | |
| 01,0028,017,ไว้ในสังคีติขันธกะนั้นแล. | |
| 01,0028,018,[<h2>พระมหาเถระแยกกันเดินทางไปสู่กรุงราชคฤห์</h2>] | |
| 01,0028,019,ครั้งนั้น พระมหากัสสปเถระ ทราบว่า นับแต่วันที่พระตถาคต | |
| 01,0028,020,ปรินิพพานมา เมื่อวันสาธุกีฬาและวันบูชาพระธาตุล่วงไปได้อย่างละ ๗ วัน | |
| 01,0028,021,"เป็นอันล่วงไปแล้วกึ่งเดือน, บัดนี้ฤดูคิมหันต์ยังเหลืออยู่เดือนครึ่ง ดิถีที่จะเข้า" | |