| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 12,0023,001,งามแล้ว. บทว่า มาถึงพร้อมแล้ว คือ ประกอบแล้ว. คำนี้เป็นไวพจน์ | |
| 12,0023,002,ของ บทว่า มีศีลอันเจริญแล้ว. คำทั้งหมดนั้นท่านกล่าวหมายเอาเพียง | |
| 12,0023,003,ศีลห้าเท่านั้น. | |
| 12,0023,004,ในบททั้งหลายมีบทว่า <B>มีวาจางามเป็นต้น</B> มีความว่า วาจาอัน | |
| 12,0023,005,งาม คือดี ได้แก่มีบทและพยัญชนะกลมกล่อมของบุคคลนั้นมีอยู่ เหตุนั้น | |
| 12,0023,006,เขาชื่อว่ามีวาจางาม. บทว่า <B>มีสำเนียงไพเราะ</B> คือสำเนียงอันไพเราะ คือ | |
| 12,0023,007,อ่อนหวานของบุคคลนั้นมีอยู่ เหตุนั้น เขาชื่อว่ามีสำเนียงไพเราะ บทว่า | |
| 12,0023,008,สำเนียง ได้แก่เสียงกังวาลที่เปล่งออก. วาจามีอยู่ในเมือง เพราะบริบูรณ์ | |
| 12,0023,009,ด้วยคุณความดี เหตุนั้น จึงชื่อว่าเป็นของชาวเมือง. อีกประการหนึ่ง ชื่อ | |
| 12,0023,010,ว่าโปรี เพราะมีวาจาเช่นกับความที่หญิงชาวเมือง คือหญิงชาวเมืองเป็นผู้ | |
| 12,0023,011,ละเอียดอ่อน เพราะความที่ตนอยู่ในเมือง. ด้วยวาจาหญิงชาวเมืองนั้น. | |
| 12,0023,012,บทว่า <B>วิสฺสายตํถ</B> ความว่า ไม่พร่า คือเว้นจากโทษมีความชักช้าที่ตน | |
| 12,0023,013,เห็นแล้วเป็นต้น. | |
| 12,0023,014,บทว่า <B>หาโทษมิได้</B> คือเว้นจากการกลืนน้ำลาย. จริงอยู่ เมื่อ | |
| 12,0023,015,ใคร ๆ พูดอยู่ น้ำลายไหลเข้าหรือว่า น้ำลายไหลออก หรือว่า ฟองน้ำลาย | |
| 12,0023,016,กระเซ็นออกมา วาจาของผู้นั้นชื่อว่า ชุ่มด้วยน้ำลาย ความว่า วาจาที่ | |
| 12,0023,017,ตรงกันข้ามกับวาจานั้น. บทว่า <B>ให้รู้ใจความได้</B> คือสามารถให้รู้ใจความ | |
| 12,0023,018,ที่กล่าวได้ชัดเจนทั้งเบื้องต้น ท่ามกลาง และที่สุด. | |
| 12,0023,019,บทว่า <B>แก่แล้ว</B> คือเป็นคนแก่ เพราะเป็นผู้คร่ำคร่าด้วยชรา. บท | |
| 12,0023,020,ว่า <B>เป็นผู้เฒ่า</B> คือถึงขีดสุดแห่งความเจริญของอวัยวะน้อยใหญ่. บทว่า | |
| 12,0023,021,<B>เป็นผู้ใหญ่</B> คือประกอบพร้อมด้วยความเป็นผู้ใหญ่โดยชาติ อธิบายว่า เกิด | |
| 12,0023,022,มานานแล้ว บทว่า <B>ผ่านเวลามานาน</B> คือล่วงเวลานาน อธิบายว่า | |
| 12,0023,023,ล่วงเลยมาตั้ง ๒-๓ รัชกาลแล้ว. บทว่า <B>ผ่านวัยแล้ว</B> คือ ผ่านถึงปัจฉิม- | |