| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 25,0037,001,<H1>๔. ปฏิรูปสูตร</H1> | |
| 25,0037,002,<H1>ว่าด้วยทรงตั้งอยู่ในธรรมที่ควรสอน</H1> | |
| 25,0037,003,[๔๕๕] ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้ :- | |
| 25,0037,004,สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคเจ้าประทับ อยู่ ณ ศาลาหลังหนึ่ง ใน | |
| 25,0037,005,พราหมณคาม แคว้นโกศล. | |
| 25,0037,006,ก็โดยสมัยนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าแวดล้อมด้วยคฤหัสถ์บริษัท | |
| 25,0037,007,หมู่ใหญ่ทรงแสดงธรรมอยู่. | |
| 25,0037,008,ลำดับนั้น มารผู้มีบาปได้มีความคิดขึ้นว่า พระสมณโคดมนี้แวดล้อม | |
| 25,0037,009,ด้วยคฤหัสถ์บริษัทหมู่ใหญ่ ทรงแสดงธรรมอยู่ ถ้ากระไร เราพึงเข้าไปหาพระ- | |
| 25,0037,010,สมณโคดมถึงที่ประทับ เพราะประสงค์จะยังปัญญาจักษุให้พินาศ. | |
| 25,0037,011,[๔๕๖] ลำดับนั้น มารผู้มีบาปเข้าไปหาพระผู้มีพระภาคเจ้าถึงที่ | |
| 25,0037,012,ประทับ ครั้นแล้ว จึงทูลถามพระผู้มีพระภาคเจ้าด้วยคาถาว่า | |
| 25,0037,013,<B>ท่านพร่ำสอนผู้อื่นด้วยสิ่งใด สิ่งนั้น | |
| 25,0037,014,ไม่สมควรแก่ท่าน เมื่อท่านกล่าวถึงธรรม | |
| 25,0037,015,นั้น อย่าได้ข้องอยู่ในความยินดียินร้าย</B> | |
| 25,0037,016,[๔๕๗] พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสตอบว่า | |
| 25,0037,017,<B>พระสัมพุทธเจ้ามีปกติอนุเคราะห์ | |
| 25,0037,018,ด้วยจิตอันเกื้อกูล ทรงพร่ำสอนผู้อื่นด้วย | |
| 25,0037,019,สิ่งใด ตถาคตมีจิตหลุดพ้นจากความยินดี | |
| 25,0037,020,ยินร้ายในสิ่งนั้นแล้ว.</B> | |
| 25,0037,021,ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปเป็นทุกข์ เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรง | |
| 25,0037,022,รู้จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้หายไปในที่นั้นนั่นเอง. | |