| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 25,0046,001,<B>หรือพวกเราไม่มีความกังวล ย่อมอยู่เป็น | |
| 25,0046,002,สุขสบายหนอ พวกเราจักมีปีติเป็นภักษา | |
| 25,0046,003,ดุจอาภัสสรเทพ ฉะนั้น.</B> | |
| 25,0046,004,ครั้งนั้นแล มารผู้มีบาปเป็นทุกข์เสียใจว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงรู้ | |
| 25,0046,005,จักเรา พระสุคตทรงรู้จักเรา ดังนี้ จึงได้หายไปในที่นั้นนั่นเอง. | |
| 25,0046,006,<H1>อรรถกถาปิณฑิกสูตร</H1> | |
| 25,0046,007,พึงทราบวินิจฉัยในปิณฑิกสูตรที่ ๘ ต่อไป :- | |
| 25,0046,008,บทว่า <B>ปาหุนกานิ ภวนฺติ</B> ความว่า ของขวัญที่พึงส่งไปในที่นั้นๆ | |
| 25,0046,009,ในงานนักขัตฤกษ์เห็นปานนั้นหรือไทยทานเป็นบรรณาการสำหรับต้อนรับแขก | |
| 25,0046,010,[อาคันตุกะ] ได้ยินว่า วันนั้นเป็นวันเที่ยวเตร่กันตามลำพัง [เสรี] พวกหนุ่มๆ | |
| 25,0046,011,ที่มีวัยและชาติเสมอกันอันตระกูลคุ้มครองแล้วก่ออกไปชุมนุมกัน. แม้พวกสาว | |
| 25,0046,012,ก็แต่งตัวด้วยเครื่องตกแต่งอันเหมาะแก่สมบัติตน ๆ เที่ยวเตร่กันไปในที่นั้น ๆ | |
| 25,0046,013,ในจำพวกหนุ่มสาวเหล่านั้น แม้พวกสาว ๆ ก็ส่งของขวัญ ให้แก่พวกหนุ่ม ๆ ที่ | |
| 25,0046,014,ตนพอใจ. ถึงพวกหนุ่มๆ ก็ส่งของขวัญให้พวกสาว ๆ เหมือนกัน. เมื่อไม่มีของ | |
| 25,0046,015,ขวัญอย่างอื่น โดยที่สุดก็คล้องแม้ด้วยพวงมาลัย. บทว่า <B>อนฺวาวิฏฺา</B> ได้แก่ | |
| 25,0046,016,เข้าไปสิงแล้ว. ได้ยินว่า วันนั้น พวกสาว ๕๐๐ คน กำลังเดินไปเล่นใน | |
| 25,0046,017,สวน พบพระศาสดาสวนทางมาก็พึงถวายขนมอ่อน. พระศาสดาจึงทรงแสดง | |
| 25,0046,018,ธรรมเบ็ดเตล็ด เพื่ออนุโมทนาทานของพวกสาวเหล่านั้น. เมื่อจบเทศนา พวก | |
| 25,0046,019,สาวทั้งหมดพึงตั้งอยู่ในโสดาปัตติผล ดังนั้น มารจึงเข้าดลใจ ด้วยหมายจักทำ | |
| 25,0046,020,อันตรายแก่สมบัตินั้น. แต่ในบาลี ท่านกล่าวไว้เพียงว่า ขอพระสมณโคดม | |
| 25,0046,021,อย่าได้อาหารเลย. | |