| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 33,0041,001,ประหนึ่งว่าได้ลาภตั้งพันจึงตอบว่า พี่ท่าน เราสนิทสนมกันแล้ว พี่ท่าน | |
| 33,0041,002,จงบอกมาเถิด โจรกล่าวว่า เธอคิดว่าโจรนี้ได้ชีวิตมาเพราะอาศัยเรา | |
| 33,0041,003,แต่เราพอถูกจับเท่านั้น ได้อ้อนวอนเทวดาผู้สิงสถิตอยู่ที่เขาทั้งโจรว่า | |
| 33,0041,004,ถ้าข้าพเจ้าจักได้ชีวิต ข้าพเจ้าจักถวายพลีกรรมแด่ท่าน เราได้ชีวิต | |
| 33,0041,005,เพราะอาศัยเทวดานั้น ขอเธอจงรีบให้จัดเครื่องพลีกรรมเถิด. นางภัททา | |
| 33,0041,006,คิดว่า เราจักทำให้เขาเต็มใจเสียที สั่งให้จัดแจงเครื่องพลีกรรม ประดับ | |
| 33,0041,007,ประดาเครื่องประดับทุกชนิด ขึ้นนั่งในรถคันเดียวกันไปยังเหวทิ้งโจร | |
| 33,0041,008,พร้อมกับสามี เริ่มไต่ภูเขาขึ้นไปด้วยคิดว่า เราจักทำพลีกรรมแก่เทวดา | |
| 33,0041,009,ประจำภูเขา. สัตตุกะโจรคิดว่า เมื่อขึ้นไปกันหมดแล้วเราจักไม่มีโอกาส | |
| 33,0041,010,ถือเอาเครื่องอาภรณ์ของนางได้ จึงให้นางภัททานั้นนั่นแหละถือภาชนะ | |
| 33,0041,011,เครื่องเซ่นสรวง แล้วขึ้นภูเขาไป. เขาพูดถ้อยคำทำที่เป็นพูดกับ | |
| 33,0041,012,นางภัททา พูดคุยกันไป ด้วยเหตุนั้นนั่งเองนางจึงไม่รู้ความประสงค์ | |
| 33,0041,013,ของโจร. ที่นั้น โจรจึงพูดกะนางว่า น้องภัททา เธอจงเปลื้องผ้าห่ม | |
| 33,0041,014,ของเธอออก แล้วเอาเครื่องประดับที่ประดับอยู่รอบกายทำเป็นห่อไว้ ณ | |
| 33,0041,015,ที่นี้. | |
| 33,0041,016,นาง. นายจ๋า ดิฉัน มีความผิดอะไรหรือ. | |
| 33,0041,017,โจร. แน่นางผู้เขลา ก็เธอทำความสำคัญว่า เรามาเพื่อทำพลีกรรม | |
| 33,0041,018,หรือ ความจริงเราจะตัวกับถวายแก่เทวดานี้ แต่เรามีประสงค์จะถือเอา | |
| 33,0041,019,เครื่องอาภรณ์ของเธอโดยอ้างพลีกรรมจึงได้มา. | |
| 33,0041,020,นาง. นายจ๋า เครื่องประดับเป็นของใคร ตัวฉันเป็นของใคร. | |
| 33,0041,021,โจร. เราไม่รับรู้ ของของเธอก็เป็นส่วนหนึ่ง ของของเราก็เป็น | |
| 33,0041,022,ส่วนหนึ่ง. | |