| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 44,0018,001,ประการอื่นจากอาการที่พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงแล้ว. จริงอยู่ เทศนา | |
| 44,0018,002,ของพระผู้มีพระภาคเจ้ามีอานุภาพเป็นอจินไตย. เทศนานั้น ใคร ๆ ไม่ | |
| 44,0018,003,อาจรู้ได้โดยอาการทั้งปวง เพราะฉะนั้น ท่านจึงกล่าวเนื้อความนี้ไว้ | |
| 44,0018,004,ดังนี้ แล. จริงอยู่ กำลังแห่งการทรงจำ ก็คือการที่ไม่ผิดพลาดจากอาการ | |
| 44,0018,005,ที่ได้ฟังมาแล้วเลย. | |
| 44,0018,006,<B>เม</B> ศัพท์ ปรากฏในอรรถทั้ง ๓. จริงอย่างนั้น เม ศัพท์นั้นมี | |
| 44,0018,007,อรรถว่า มยา เหมือนในประโยคมีอาทิว่า <B>คาถาภิคีตํ เม อโภชเนยฺยํ</B> | |
| 44,0018,008,โภชนะที่ได้มาเพราะขับร้อยกรอง อันเราไม่ควรบริโภค. เม ศัพท์มีอรรถ | |
| 44,0018,009,ว่า <B>มยฺหํ</B> ในประโยคมีอาทิว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ดังข้าพระองค์ขอ | |
| 44,0018,010,วโรกาส ขอพระผู้มีพระภาคเจ้าโปรดแสดงธรรมแก่ข้าพระองค์โดยย่อ. | |
| 44,0018,011,เม ศัพท์ มีอรรถว่า <B>มม</B> ในประโยคมีอาทิว่า ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย พวก | |
| 44,0018,012,เธอจงเป็นธรรมทายาทของเรา. แต่ เม ศัพท์ในที่นี้ ใช้ในอรรถ ๒ อย่าง | |
| 44,0018,013,คือ<B> มยา สุตํ และ มม สุตํ.</B> | |
| 44,0018,014,แต่ในที่นี้ เม ศัพท์แม้ทั้ง ๓ อย่าง ย่อมปรากฏในอรรถเดียว | |
| 44,0018,015,เท่านั้น เพราะเป็นไปในสันดานของตน กล่าวคือ เกิดเฉพาะในตนที่จะ | |
| 44,0018,016,พึงกล่าวอย่างนี้ว่า สภาวะใด ไม่เป็นอื่น สภาวะนั้นคืออัตตา ก็จริง | |
| 44,0018,017,ถึงอย่างนั้น ก็รู้ได้ทันทีว่า ความต่างแห่งอรรถนี้ กล่าวคือ ความพิเศษ | |
| 44,0018,018,แห่งกรณะและสัมปทานะ เป็นต้น. เพราะฉะนั้น พึงเห็นว่า เม ศัพท์ | |
| 44,0018,019,ท่านกล่าวว่า ปรากฏในอรรถ ๓ อย่าง. | |
| 44,0018,020,สุต ศัพท์ในบทว่า สุตํ นี้ ทั้งมีอุปสรรคและไม่มีอุปสรรค มี | |
| 44,0018,021,ประเภทแห่งอรรถเป็นอันมาก เช่น <B>คมนะ วิสสุตะ กิลินนะ อุปจิตะ | |
| 44,0018,022,อนุโยคะ โสตวิญเญยยะ โสตทวารานุสารวิญญาตะ</B>เป็นต้น . จริงอยู่ | |