| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 44,0020,001,กับสุตศัพท์ พึงส่องถึงกิริยา คือการฟัง ฉะนั้น บทว่า <B>เอวํ</B><SUP>*</SUP> เป็นคำ | |
| 44,0020,002,แสดงไขถึงกิจแห่งวิญญาณที่เป็นไปทางโสตทวาร มีโสตวิญญาณและ | |
| 44,0020,003,สัมปฏิจฉนะ เป็นต้น และแห่งวิญาณที่เป็นไปทางมโนทวาร อันวิญ- | |
| 44,0020,004,ญาณทางโสตทวารนั้นนำมา. บทว่า <B>เม</B> เป็นบทแสดงไขถึงบุคคลผู้พรั่ง- | |
| 44,0020,005,พร้อมด้วยวิญญาณดังกล่าวแล้ว. จริงอยู่ พากย์คือคำพูดที่เป็นประโยค | |
| 44,0020,006,ทุกพากย์ประกอบด้วยอรรถแห่ง <B>เอวํ</B> อักษรนั่งเอง เพราะพากย์เหล่านั้น | |
| 44,0020,007,มีอวธารณะเป็นผล. บทว่า <B>สุตํ</B> เป็นบทแสดงไขถึงการถือเอา ไม่ยิ่งไม่ | |
| 44,0020,008,หย่อนและไม่วิปริต จากการปฏิเสธการไม่ได้ยิน. เหมือนอย่างว่า การ | |
| 44,0020,009,พึงควรจะกล่าวว่า <B>สุตเมว</B> ฉันใด การฟังนั้นก็ฉันนั้น เป็นการฟังถูกต้อง | |
| 44,0020,010,คือ เป็นการถือเอาไม่หย่อน ไม่ยิ่ง และไม่วิปริต. อีกอย่างหนึ่ง เสียง | |
| 44,0020,011,ที่บ่งถึงอรรถโดยส่องถึงอรรถในลำดับแห่งเสียง เพราะเหตุนั้น ในฝ่ายนี้ | |
| 44,0020,012,เพราะเหตุที่สุตศัพท์นี้มีอรรถที่ท่านกล่าวไว้ดังนี้ว่า <B>อสุตํ น โหติ</B> การ | |
| 44,0020,013,ไม่ได้ยิน ไม่มี ฉะนั้น บทว่า <B>สุตํ</B> จึงเป็นบทแสดงไขถึงการถือเอาไม่ | |
| 44,0020,014,หย่อน ไม่ยิ่ง และไม่วิปริต โดยปฏิเสธภาวะที่ไม่ได้ยิน. พระเถระกล่าว | |
| 44,0020,015,อธิบายคำนี้ไว้ดังนี้ เราได้ฟังมาแล้วอย่างนี้ เราไม่ได้เห็น เราไม่ทำให้ | |
| 44,0020,016,แจ้งด้วยสยัมภูญาณ หรือเราไม่ได้มาโดยประการอื่น. อีกอย่างหนึ่ง เรา | |
| 44,0020,017,ได้ฟังมาแล้วทีเดียว และการฟังนั้นแลเป็นการฟังชอบแท้. อีกอย่างหนึ่ง | |
| 44,0020,018,ใน<B>เอวํ</B>ศัพท์ซึ่งมีอวธารณะเป็นอรรถ ก็มีอรรถโยชนา การประกอบความ | |
| 44,0020,019,ดังว่ามานี้. <B>สุต</B>ศัพท์ที่เพ่งถึงเอวํศัพท์นั้น มีอรรถแน่นอน เพราะฉะนั้น | |
| 44,0020,020,สุตศัพท์ซึ่งบ่งถึงเอวํศัพท์นั้น พึงทราบว่า ปฏิเสธภาวะที่ไม่ได้ยิน และ | |