| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 44,0022,001,อธิบายว่า <B>เอวํ</B>ศัพท์มีอาการเป็นอรรถนั้นเอง. จริงอยู่ การบัญญัติอาการ | |
| 44,0022,002,ว่า <B>เอวํ</B> นี้ เพราะอาศัยอาการแห่งความเป็นไปนั้น ๆ ของธรรมทั้งหลาย | |
| 44,0022,003,แล้วจึงบัญญัติขึ้นเป็นสภาวะ. บทว่า <B>เม</B> เป็นการแสดงถึงกัตตุผู้ทำ. | |
| 44,0022,004,บทว่า <B>สุตํ</B> เป็นการแสดงถึงอารมณ์. จริงอยู่ ธรรมที่ควรฟังเป็นตั้ง | |
| 44,0022,005,แห่งความเป็นไปด้วยสามารถแห่งกิริยา คือการฟังของบุคคลผู้กระทำ | |
| 44,0022,006,กิริยาคือการฟัง. ด้วยเหตุเพียงเท่านี้ เป็นอันแสดงความตกลงแห่งการ | |
| 44,0022,007,รับอารมณ์ของผู้ทำผู้พรั่งพร้อมด้วยกิริยา คือการฟังนั้น ด้วยจิตสันดาน | |
| 44,0022,008,อันเป็นไปโดยประการต่าง ๆ. | |
| 44,0022,009,อีกอย่างหนึ่ง บทว่า <B>เอวํ</B> แสดงกิจของบุคคล. จริงอยู่ ด้วย <B>เอวํ</B> | |
| 44,0022,010,ศัพท์มีการประกาศนิทัสสนะหรืออวธารณะ อันมีอาการยึดเอาธรรม | |
| 44,0022,011,ที่ได้ฟังแล้วเป็นสภาวะ เป็นอันแสดงไขถึงกิจของบุคคลโดยภาวะแห่ง | |
| 44,0022,012,การยึดถือบัญญัติว่าบุคคล และการขวนขวายในธรรมของการทรงอาการ | |
| 44,0022,013,นั้น เป็นต้นแล. บทว่า <B>สุตํ</B> แสดงไขกิจของวิญญาณ. จริงอยู่ กิริยา | |
| 44,0022,014,คือการฟัง แม้ของผู้มีวาทะว่าบุคคล ไม่มุ่งถึงวิญาณก็หามิได้. บทว่า | |
| 44,0022,015,<B>เม</B> เป็นการแสดงถึงบุคคลผู้ประกอบกิจทั้งสอง. จริงอยู่ ความเป็นไป | |
| 44,0022,016,แห่งศัพท์ว่า <B>เม</B> เป็นอารมณ์พิเศษแห่งสัตว์โดยส่วนเดียวเท่านั้น และ | |
| 44,0022,017,กิจของวิญญาณก็พึงประชุมลงในที่นั้นนั่นแล. ส่วนความย่อในข้อนี้มีดังนี้ | |
| 44,0022,018,ข้าพเจ้าได้ฟังมาแล้ว โดยโวหารแห่งสวนกิจที่บุคคลผู้พรั่งพร้อมด้วย | |
| 44,0022,019,โสตวิญญาณกิจได้แล้วด้วยอำนาจวิญญาณ. | |
| 44,0022,020,อนึ่ง บทว่า <B>เอวํ</B> และ <B>เม</B> ชื่อว่า อวิชชมานบัญญัติ บัญญัติในสิ่ง | |
| 44,0022,021,ที่ไม่มีด้วยอำนาจสัจฉิกัตถปรมัตถ์. ก็เพราะประโยชน์ทั้งปวงที่จะพึงบรรลุ | |
| 44,0022,022,ด้วยศรัทธา จำต้องปฏิบัติโดยมุขแห่งบัญญัติเท่านั้น ชื่อว่า เป็นความผิด | |