| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 44,0024,001,ก็ในคำเหล่านั้น ด้วยคำว่า <B>เอวํ</B> พระเถระแสดงถึงความไม่หลงลืม. | |
| 44,0024,002,จริงอยู่ ความแปลกกันโดยประการแห่งพระสูตรที่คนรู้แจ้งแล้ว ท่านพระ- | |
| 44,0024,003,อานนท์ยึดเอาในคำว่า <B>เอวํ</B> นี้ ย่อมเป็นอันท่านพระอานนท์แสดงถึงความ | |
| 44,0024,004,ไม่หลงลืมด้วย <B>เอวํ</B> ศัพท์นั้น. จริงอยู่ ท่านผู้หลงลืมย่อมไม่สามารถเพื่อจะ | |
| 44,0024,005,แทงตลอดโดยประการต่าง ๆ. ท่านแสดงประการต่างๆ และประการที่รู้ได้ | |
| 44,0024,006,ยากด้วยอำนาจปัจจยาการว่า พระสูตร. ด้วยคำว่า <B>สุตํ</B> ท่านแสดงถึงความ | |
| 44,0024,007,ไม่หลงลืมเรื่องที่ได้ฟังมาแล้ว เพราะอาการแห่งเรื่องที่ได้ฟังมาแล้ว ท่าน | |
| 44,0024,008,แสดงไว้ตามความเป็นจริง. ก็พระสูตรที่ผู้ใดฟังมาแล้วลืมเสีย ผู้นั้นย่อม | |
| 44,0024,009,ปฏิญญาไม่ได้ว่า เราได้ฟังมาแล้วในกาลอื่น. ดังนั้น ความสำเร็จแห่ง | |
| 44,0024,010,ปัญญาในกาลยิ่งกว่านั้นย่อมมีด้วยความไม่หลงลืม ของพระเถระคือไม่มี | |
| 44,0024,011,ความหลงลืม หรือด้วยปัญญานั้นเองอันเกิดแต่การสดับ ความสำเร็จแห่งสติ | |
| 44,0024,012,ย่อมมีด้วยความไม่หลงลืมเหมือนกัน. พึงทราบอธิบายในข้อนั้นว่า สติซึ่ง | |
| 44,0024,013,มีปัญญาเป็นประธาน สามารถห้ามความอื่นโดยพยัญชนะ. จริงอยู่ อาการ | |
| 44,0024,014,ของพยัญชนะที่จะพึงรู้แจ้งแทงตลอด เป็นอาการไม่ลึกนัก การทรงจำสุตะ | |
| 44,0024,015,ตามที่ได้ฟังมา จึงเป็นกรณียกิจในข้อนั้น เพราะฉะนั้น สติจึงมีความ | |
| 44,0024,016,ขวนขวายยิ่งกว่า ส่วนปัญญาเป็นตัวคุณในความพยายามของสตินั้น เพราะ | |
| 44,0024,017,อธิบายว่า เป็นตัวนำของปัญญา. พึงทราบความที่ปัญญามีสติเป็นตัวนำ | |
| 44,0024,018,สามารถแทงตลอดอรรถได้. จริงอยู่ อาการที่จะพึงแทงตลอดอรรถได้เป็น | |
| 44,0024,019,อาการลึกซึ้ง เพราะฉะนั้น ปัญญาจึงมีความพยายามยิ่ง ส่วนสติเป็นตัว | |
| 44,0024,020,คุณในความพยายามของปัญญานั้น เพราะอธิบายว่า เป็นตัวนำแห่งสติ. | |
| 44,0024,021,พึงทราบความสำเร็จแห่งความเป็นธรรมภัณฑาคาริก ด้วยความสามารถ | |
| 44,0024,022,ตามรักษาคลังธรรมอันสมบูรณ์ด้วยอรรถและพยัญชนะ เพราะประกอบ | |