Book,Page,LineNumber,Text
44,0001,001,<H1>พระสุตตันตปิฎก</H1> 
44,0001,002,<H2>ขุททกนิกาย   อุทาน</H2>
44,0001,003,<H2>เล่มที่  ๑   ภาคที่  ๓</H2> 
44,0001,004,<H4>ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์นั้น</H4>
44,0001,005,<H2>โพธิวรรคที่  ๑</H2>
44,0001,006,<H3>๑.  ปฐมโพธิสูตร</H3>
44,0001,007,<H3>ว่าด้วยปฏิจจสมุปบาทเป็นอนุโลม</H3>
44,0001,008,[๓๘]    ข้าพเจ้าได้สดับมาแล้วอย่างนี้
44,0001,009,สมัยหนึ่ง  พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสรู้ใหม่ ๆ   ประทับอยู่ที่โคนไม้-
44,0001,010,โพธิ์   ใกล้ฝั่งแม่น้ำเนรัชรา   ที่ตำบลอุรุเวลา    ก็สมัยนั้นแล  พระผู้มี
44,0001,011,พระภาคเจ้าประทับนั่งเสวยวิมุตติสุขด้วยบัลลังก์อันเดียว      ตลอด ๗ วัน
44,0001,012,ครั้งนั้นแล  พอสัปดาห์นั้นล่วงไป  พระผู้มีพระภาคเจ้าเสด็จออกจากสมาธิ
44,0001,013,นั้น     ไค้ทรงมนสิการปฏิจจสมุปบาทอันเป็นอนุโลมด้วยดีตลอดปฐมยาม
44,0001,014,แห่งราตรี  ดังนี้ว่า  เมื่อสิ่งนี้มี  สิ่งนี้ก็มี  เพราะสิ่งนี้เกิด  สิ่งนี้จึงเกิด  คือ
44,0001,015,เพราะอวิชชาเป็นปัจจัยจึงมีสังขาร      เพราะสังขารเป็นปัจจัย จึงมีวิญญาณ
44,0001,016,เพราะวิญญาณเป็นปัจจัยจึงมีนามรูป     เพราะนามรูปเป็นปัจจัยจึงมีสฬาย-
44,0001,017,ตนะ    เพราะสฬายตนะเป็นปัจจัยจึงมีผัสสะ    เพราะผัสสะเป็นปัจจัยจึงมี-