07/070035.csv

Book,Page,LineNumber,Text
07,0035,001,[๑๓๔] สมัยต่อมา ภิกษุทั้งหลายทราบว่า พระผู้มีพระภาคทรงอนุญาต  ร่มแก่ภิกษุอาพาธ
07,0035,002,เท่านั้น ไม่ได้ทรงอนุญาตแก่ภิกษุไม่อาพาธ จึงรังเกียจที่จะกั้น   ร่มในวัดและอุปจารของวัด ภิกษุ
07,0035,003,ทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค
07,0035,004,พระผู้มีพระภาค ... ตรัสว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย เราอนุญาตให้ภิกษุแม้ไม่  อาพาธกั้นร่มในวัด
07,0035,005,หรือในอุปจารของวัดได้ ฯ
07,0035,006,เรื่องไม้เท้า
07,0035,007,[๑๓๕] สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งวางบาตรไว้ในสาแหรก แล้วห้อยไว้ที่    ไม้เท้า เดินผ่านไป
07,0035,008,ทางประตูบ้านแห่งหนึ่งในเวลาพลบค่ำ ชาวบ้านบอกกันว่า  พวกเรา นั่นโจรกำลังเดินไป ดาบของ
07,0035,009,มันส่องแสงวาว แล้วตามไล่ไปจับตัวได้   รู้แล้วปล่อยไป ครั้นภิกษุนั้นไปถึงวัดแล้ว แจ้งเรื่องนั้น
07,0035,010,แก่ภิกษุทั้งหลายๆ ถาม   ว่า ก็คุณถือไม้เท้ากับสาแหรกหรือ ภิกษุนั้นรับว่า ถูกแล้ว
07,0035,011,ขอรับ บรรดาภิกษุ  ที่เป็นผู้มักน้อย ... ต่างก็เพ่งโทษ ติเตียน โพนทะนาว่า ไฉน ภิกษุจึงได้ถือไม้เท้า
07,0035,012,กับสาแหรกเล่า แล้วกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาค พระผู้มีพระภาคทรง ติเตียน ... ครั้นแล้ว
07,0035,013,ทรงทำธรรมีกถารับสั่งกะภิกษุทั้งหลายว่า ดูกรภิกษุทั้งหลาย   ภิกษุไม่พึงถือไม้เท้ากับสาแหรก รูปใด
07,0035,014,ถือ ต้องอาบัติทุกกฏ ฯ
07,0035,015,[๑๓๖] สมัยนั้น ภิกษุรูปหนึ่งอาพาธ ปราศจากไม้เท้า ไม่สามารถจะเดินไปไหนได้
07,0035,016,ภิกษุทั้งหลายกราบทูลเรื่องนั้นแด่พระผู้มีพระภาคๆ ตรัสว่า ดูกร ภิกษุทั้งหลาย เรา
07,0035,017,อนุญาตให้สมมติไม้เท้าแก่ภิกษุอาพาธ ฯ
07,0035,018,[๑๓๗] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็แล สงฆ์พึงให้สมมติไม้เท้าอย่างนี้:
07,0035,019,ภิกษุอาพาธนั้นพึงเข้าไปหาสงฆ์ ห่มผ้าอุตราสงค์เฉวียงบ่า ไหว้เท้าภิกษุ  ผู้แก่กว่า นั่ง
07,0035,020,กระหย่งประคองอัญชลี แล้วกล่าวคำขออย่างนี้ ว่าดังนี้:
07,0035,021,ท่านเจ้าข้า ข้าพเจ้าอาพาธ ไม่ใช้ไม้เท้าไม่สามารถไปไหนได้ ท่านเจ้าข้า  ข้าพเจ้านั้นขอ
07,0035,022,ทัณฑสมมติ กะสงฆ์
07,0035,023,พึงขอแม้ครั้งที่สอง พึงขอแม้ครั้งที่สาม ฯ
07,0035,024,[๑๓๘] ภิกษุผู้ฉลาด ผู้สามารถ พึงประกาศให้สงฆ์ทราบด้วยญัตติ ทุติยกรรมวาจา
07,0035,025,ว่าดังนี้: