Split (1)

train · 7.18k rows

Unnamed: 0 float64	Patient stringlengths 1 2.7k ⌀	Therapist stringlengths 1 32.7k ⌀	Translated Patient stringlengths 1 2.63k ⌀	Translated Therapist stringlengths 3 7.25k
null	I keep getting into relationships with men that are in bad situations. I take them on and help them and do all I can and the relationship still fails. How do I learn to not get in relationships with men in bad situations? I see someone in need of help, I jump in. And it is getting me nowhere. I am alone sad and frustrated.	Sounds like you already see what's amiss. You're looking for fix-er-uppers! When you meet these men they need you. And you're filled by fixing them. And when they are fixed, what do they have to give you? What's your need in relationship? What if you found someone who didn't need fixing?	من مدام با مردانی که در شرایط دشوار قرار دارند وارد رابطه می‌شوم. من آنها را می‌پذیرم و به آنها کمک می‌کنم و تمام تلاشم را می‌کنم، اما رابطه هنوز به شکست می‌انجامد. چگونه می‌توانم یاد بگیرم که با مردانی که در شرایط بد هستند، رابطه برقرار نکنم؟ وقتی کسی را می‌بینم که به کمک نیاز دارد، سریعاً اقدام می‌کنم. و این مرا به جایی نمی‌رساند. من تنها هستم، غمگین و ناامید.	به نظر می‌رسد که شما قبلاً متوجه مشکل شده‌اید. شما به دنبال کسانی هستید که نیاز به تجدید نظر دارند! وقتی این مردان را ملاقات می‌کنید، به شما نیاز دارند و شما با اصلاح آنها پر می‌شوید. و وقتی که اصلاح شدند، چه چیزی برای شما دارند؟ نیاز شما در یک رابطه چیست؟ اگر کسی را پیدا کنید که نیازی به اصلاح نداشته باشد، چه؟
null	My girlfriend's grandma passed away 5 months ago. They were very close. She took care of her till she died. Things kinda returned to normal few weeks later. Last month it feels like we hit a brick wall. Intimacy fell off. I asked what's up. She says she can't connect with anyone and that it's not me. She used to be very open and expressive. Now she gives short answers and has no interest in sex or any touching. When we did have sex in the last month, something felt really off. Now I'm very insecure about us and have thoughts of her cheating. She says otherwise, but I don't know. It just feels like something is really off.	Grief has a huge impact on us and everyone's reaction is different. The one common reaction however is to shut down and distance ourselves. Her relationship with her grandmother was close, given she took care of her up until she passed. It sounds like she is working through a difficult loss and her ability to connect with you, or anyone else, is likely low right now. Trust what she is telling you and try to be there for her as she works through it. If she finds it too difficult to connect again, a good grief counselor can help her get back on track.	مادربزرگ دوست دخترم 5 ماه پیش فوت کرد. آنها خیلی به هم نزدیک بودند و او تا زمان مرگ از او مراقبت می‌کرد. چند هفته بعد اوضاع به حالت عادی برگشت. ماه گذشته، به نظر می‌رسید به دیوار آجری برخورد کردیم. صمیمیت کاهش پیدا کرد. از او پرسیدم چه اتفاقی افتاده، و او گفت که نمی‌تواند با کسی ارتباط برقرار کند و این مربوط به من نیست. او قبلاً خیلی باز و ابراز احساسات می‌کرد، اما حالا پاسخ‌های کوتاهی می‌دهد و علاقه‌ای به روابط جنسی یا نوازش ندارد. وقتی در ماه گذشته رابطه جنسی داشتیم، حس می‌کردم آن چیزها واقعاً طبیعی نیست. حالا نسبت به ما بسیار ناامن هستم و به خیانت او فکر می‌کنم. او می‌گوید که اینطور نیست، اما نمی‌دانم. فقط احساس می‌کنم که چیزی واقعاً در حال خراب شدن است.	غم و اندوه تأثیر زیادی بر ما دارد و واکنش هر فرد متفاوت است. با این حال، یک واکنش مشترک این است که خود را مسدود کرده و از دیگران فاصله بگیریم. رابطه او با مادربزرگش نزدیک بود، زیرا او تا زمان فوتش از او مراقبت می‌کرد. به نظر می‌رسد که او در حال دست و پنجه نرم کردن با یک فقدان دشوار است و توانایی‌اش برای برقراری ارتباط با شما یا دیگران در حال حاضر پایین است. به آنچه او به شما می‌گوید اعتماد کنید و سعی کنید در کنار او باشید تا این مرحله را پشت سر بگذارد. اگر برایش بسیار دشوار است که دوباره ارتباط برقرار کند، یک مشاور خوب در زمینه غم و اندوه می‌تواند به او کمک کند تا دوباره به مسیرش برگردد.
null	I'm currently dating someone else and I really like him. But I love and miss my ex so much. What do I do?	Finding the right person is a tricky thing to do. Why did you and your ex break up 3 months ago? In relationships with others you get to see a reflection of yourself. Sometimes you may enjoy that reflection, other times it may not feel so good. I'm not sure where you are in your life and relationships and what you do from here depends on what you desire more of in your life. But I'm not simply talking in the moment desire, I'm referring to the direction you want your life to go. If one of these guys was to support you...who would help you reach your dreams? And who would you enjoy spending time with? It's complicated and no one can answer the 'what to do' question but you. Slow down. Tune into your heart. Listen.	من هم‌اکنون با شخص دیگری در ارتباط هستم و واقعاً او را دوست دارم. اما به شدت دلم برای سابقم تنگ شده و او را دوست دارم. چه کاری باید انجام دهم؟	پیدا کردن فرد مناسب کار دشواری است. چرا شما و سابقتان ۳ ماه پیش از هم جدا شدید؟ در روابط با دیگران، بازتابی از خودتان را مشاهده می‌کنید. گاهی اوقات ممکن است از آن بازتاب لذت ببرید و گاهی احساس خوبی نداشته باشید. من مطمئن نیستم در کجای زندگی و روابط خود هستید و اقداماتی که از اینجا انجام می‌دهید بستگی به آرزوهای عمیق‌تری دارد که در زندگی‌تان دارید. اما صحبت من فقط درباره آرزوهای لحظه‌ای نیست، بلکه به سمتی که می‌خواهید زندگی‌تان پیش برود اشاره دارم. اگر یکی از این افراد قرار باشد از شما حمایت کند، کدام یک می‌تواند به شما در رسیدن به رویاهایتان کمک کند؟ و با کدام یک از آنها از گذراندن وقت لذت می‌برید؟ این موضوع پیچیده است و هیچ‌کس جز شما نمی‌تواند به سوال "چه باید کرد" پاسخ دهد. کمی آهسته‌تر بروید. به قلب‌تان گوش دهید.
null	We have been fighting a lot and have 3 kids but we both want to stay together. I need some help to save our family.	Hello, I do not live in the California area. However, perhaps I could make some suggestions as to where you might look for free counseling. First, I must mention that most insurances now cover for many different types of issues, including family issues. If your girlfriend lives with you, most insurances now cover "live-in partners," as well. If you have insurance, contact your policy provider and ask whether or not couples counseling is included.Aside from insurance, the next place that comes to mind is a religious affiliation. Do you belong to a church or other religious organization? Many of the pastors or leaders in these disciplines have significant training in counseling, as well as assisting with marriage and couples counseling. These services are ordinarily offered free of charge to members.Another option might be to explore support groups within the area. There may be a group in the form of a couples support group that brings couples together to explore their relationships in the safety of the group. If you find there are no such groups in your area, there are anonymous, support groups online. Here is one such site: http://relationship.supportgroups.com/	ما خیلی با هم درگیر شده‌ایم و ۳ بچه داریم، اما هر دو می‌خواهیم که در کنار هم بمانیم. برای نجات خانواده‌ام به کمک نیاز دارم.	سلام، من در منطقه کالیفرنیا زندگی نمی‌کنم. با این حال، شاید بتوانم پیشنهاداتی در مورد اینکه کجا می‌توانید مشاوره رایگان پیدا کنید، ارائه دهم. ابتدا باید ذکر کنم که اکثر بیمه‌ها اکنون پوشش‌هایی برای انواع مختلف مسائل، از جمله مسائل خانوادگی، ارائه می‌دهند. اگر دوست دختر شما با شما زندگی می‌کند، بیشتر بیمه‌ها "شریک زندگی" را نیز پوشش می‌دهند. اگر بیمه دارید، با ارائه‌دهنده بیمه‌نامه خود تماس بگیرید و بپرسید که آیا مشاوره زوجین شامل می‌شود یا خیر. آیا به یک کلیسا یا سازمان مذهبی دیگری وابسته هستید؟ بسیاری از کشیش‌ها یا رهبران این سازمان‌ها آموزش‌های قابل توجهی در زمینه مشاوره و همچنین کمک به مشاوره ازدواج و زوجین دارند. این خدمات معمولاً به صورت رایگان به اعضا ارائه می‌شود. گزینه دیگر ممکن است جستجوی گروه‌های حمایتی در منطقه باشد. ممکن است گروهی برای حمایت از زوج‌ها وجود داشته باشد که زوج‌ها را در یک فضای امن گرد هم می‌آورد تا روابط خود را بررسی کنند. اگر متوجه شدید که چنین گروه‌هایی در منطقه شما وجود ندارد، گروه‌های پشتیبانی آنلاین ناشناس هم وجود دارند. در اینجا یکی از این سایت‌ها آورده شده است: http://relationship.supportgroups.com/
null	I find myself lying about small everyday things that there is really no need to lie about. How do I figure out what triggers me to do this? And how do I help overcome this problem? I would like to become more honest and open no matter the situation.	Well let's start with the awesome realization you've already had, you want to notice that you have triggers. That's huge. Really. I find that when people lie, it's most often as a defense mechanism. Which is likely a flag that something doesn't feel safe. What exactly doesn't feel safe could be lots of different things but the key to notice is that it's that feeling of insecurity that is very likely triggering you. It could really help to explore this with therapist, perhaps even someone with a trauma specialty -- that's not to say this is related to a trauma but more so to suggest that therapists specializing in trauma are very skilled at helping to identify and assist in repatterning your triggers!	می‌بینم که درباره‌ی چیزهای کوچک روزمره دروغ می‌گویم که واقعاً نیازی به دروغ گفتن نیست. چگونه می‌توانم بفهمم چه عواملی مرا به این کار تحریک می‌کند؟ و چگونه می‌توانم در غلبه بر این مشکل کمک کنم؟ می‌خواهم در هر شرایطی صادق‌تر و بازتر باشم.	خوب، بیایید با درک فوق‌العاده‌ای که قبلاً داشته‌اید شروع کنیم؛ شما می‌خواهید متوجه شوید که محرک‌هایی دارید. این واقعاً مهم است. واقعاً. من متوجه شده‌ام که وقتی مردم دروغ می‌گویند، اغلب به عنوان یک مکانیسم دفاعی است. این می‌تواند نشانه‌ای باشد که چیزی احساس امنیت نمی‌کند. دقیقاً چه چیزی احساس امنیت نمی‌کند می‌تواند چیزهای مختلفی باشد، اما نکته کلیدی این است که این احساس ناامنی به احتمال زیاد شما را تحریک می‌کند. بررسی این موضوع با یک درمانگر، شاید حتی با فردی متخصص در تروما، واقعاً می‌تواند کمک‌کننده باشد — این به این معنا نیست که این موضوع به یک تروما مربوط می‌شود، بلکه بیشتر به این نکته اشاره دارد که درمانگران متخصص در تروما در شناسایی و کمک به بازآرایی مجدد محرک‌های شما بسیار ماهر هستند!
null	I have dog obsession disorder and I am having problems with my girlfriend because I am placing more importance to my two dogs over her. How do I get over this problem and prioritize my girlfriend over my two dogs?	Hey, dogs are cool. They adore pleasing humans and often LOVE to work on learning what you want and expect from them. Your girlfriend on the other hand, likely has her own desires and needs that she attend to before tuning into yours. You are good with dogs, that tells me that you've spent some time observing their behavior. The first step in working through this issue would be similar, start to tune into and observe your girlfriend more often... Observation is a skill when it comes to relationship building. The skills you have mastered in relating with your dogs can carry over, you will just have to relearn what behaviors you are watching. And keep in mind that also means observing yourself in relationships.	من اختلال وسواس نسبت به سگ‌ها دارم و با دوست دخترم مشکل دارم چون به دو سگم بیشتر از او توجه می‌کنم. چگونه می‌توانم بر این مشکل غلبه کنم و اولویت را به دوست دخترم نسبت به سگ‌هایم بدهم؟	سلام، سگ‌ها باحال هستند. آن‌ها عاشق راضی کردن انسان‌ها هستند و معمولاً دوست دارند یاد بگیرند که شما چه می‌خواهید و از آن‌ها چه انتظاری دارید. از طرف دیگر، دوست دختر شما احتمالاً خواسته‌ها و نیازهای خود را دارد که قبل از توجه به خواسته‌های شما باید به آن‌ها رسیدگی کند. شما با سگ‌ها خوب هستید، و این نشان می‌دهد که مدتی را صرف مشاهده رفتار آن‌ها کرده‌اید. اولین گام برای حل این مشکل نیز مشابه است؛ شروع کنید به بیشتر مشاهده کردن و درک کردن دوست دختر خود... مشاهده یک مهارت در زمینه ایجاد روابط است. مهارت‌هایی که در ارتباط با سگ‌های خود آموخته‌اید، می‌توانند به شما کمک کنند، تنها کافی است که یاد بگیرید چه رفتارهایی را باید زیر نظر داشته باشید. و به یاد داشته باشید که این همچنین به معنای مشاهده کردن خود در روابط نیز می‌باشد.
null	He's been losing feelings and he doesn't know why. I love him very very much. He sometimes thinks I'm obsessed when I'm not at all. I give him his space and I make sure he's okay but sometimes I think if me and him saw each other more it would be better? I truly want me and him to get better, it's kind of hard not to stress about it, because the love of my life is losing feelings which is a sad feeling. He's a great guy! I just don't know why he's been losing feelings towards me. He's starting to put less effort in talking to me. At this point I'll do anything to just make us better as a couple. I tried talking to him but he doesn't like talking about it much. Advice on what to do?	I'm willing to bet that this isn't what you are hoping to hear, but I'd suggest giving him space. Ooph, that's a tough one, right?! I know. But here's the thing, when you keep trying to process and talk it out with him you keep pushing him away. He needs to feel like a solid and whole person (as you do too) to be able to be fully in your relationship. It's the work of being in relationship to learn this. I get that this is tough stuff. I wonder, outside of being with him, how do you soothe and calm yourself? That's the stuff for you to tune into and focus on right now.	او در حال از دست دادن احساسات است و نمی‌داند چرا. من او را خیلی دوست دارم. او گاهی فکر می‌کند که من وسواس دارم در حالی که اصلاً این‌طور نیست. به او فضا می‌دهم و مطمئن می‌شوم که حالش خوب است، اما بعضی اوقات فکر می‌کنم اگر بیشتر یکدیگر را ببینیم، اوضاع بهتر می‌شود. من واقعاً می‌خواهم که هر دوی ما بهتر شویم و این موضوع واقعاً باعث استرس من شده، زیرا عشق زندگی‌ام احساساتش را از دست می‌دهد که احساس بسیار غم‌انگیزی است. او آدم فوق‌العاده‌ای است! فقط نمی‌دانم چرا او نسبت به من احساساتش را از دست می‌دهد. او در گفت‌وگو با من تلاش کمتری می‌کند. در این مرحله، هر کاری که بتوانم می‌کنم تا به عنوان یک زوج بهتر شویم. سعی کردم با او صحبت کنم اما او دوست ندارد زیاد در مورد این موضوع بحث کند. آیا مشاوره‌ای در این مورد دارید که چه باید کرد؟	من حاضرم شرط ببندم که این چیزی نیست که شما امیدوارید بشنوید، اما پیشنهاد می‌کنم به او فضا بدهید. اوف، این یکی واقعاً سخت است، نه؟! می‌دانم. اما نکته اینجا است که وقتی به تلاش برای پردازش و صحبت کردن با او ادامه می‌دهید، او را از خود دور می‌کنید. او باید احساس کند که یک فرد محکم و کامل است (همان‌طور که شما هم نیاز دارید) تا بتواند به‌طور کامل در رابطه‌تان حضور داشته باشد. این یکی از جنبه‌های کار کردن روی رابطه است که باید یاد بگیریم. می‌دانم که این موضوعات دشواری هستند. می‌پرسم، وقتی که با او نیستید، چگونه خود را آرام و تسکین می‌دهید؟ این همان مسائلی است که باید در حال حاضر بر روی آن تمرکز کنید و به آن توجه کنید.
null	We do communicate but one of us has trouble accepting what the other person says. How can I fix things?	Being able to accept your partner's influence is a key relationship skill. And it's very two sided. Chances are if you don't feel your partner is being influenced by you, they likely don't feel you are being influenced by them either. The best fix you can practice is to soften yourself into your partner and see how much more open you can be to their influence. Play with it.	ما با هم ارتباط برقرار می‌کنیم اما یکی از ما در پذیرش آنچه طرف دیگر می‌گوید مشکل دارد. چگونه می‌توانم اوضاع را بهبود ببخشم؟	توانایی پذیرش تأثیر شریک زندگی یک مهارت کلیدی در روابط است و این موضوع به شدت دو طرفه است. اگر شما احساس کنید که شریک‌تان تحت تأثیر شما قرار نگرفته، احتمالاً او هم احساس نمی‌کند که شما تحت تأثیر او باشید. بهترین راه‌حلی که می‌توانید تمرین کنید، این است که با نرمی به سمت شریک خود بروید و ببینید چقدر می‌توانید در برابر تأثیر او بازتر باشید. با این موضوع بازی کنید.
null	I haven't uttered one word to my boyfriend in days. Now I'm over it and don't know how to approach the situation?	In any relationship, it is important to be able to say "I'm sorry" because it shows vulnerability and openness. I recommend that you sit and have a discussion with him now that you are calm about why you were upset and how you would like to handle such incidents in the future. If you find yourself becoming upset again, I encourage you to take a 20 minute break and then come back to the conversation once you are no longer heated. Studies show that talking or discussing arguments are more effective once you have cooled down and you are more likely to hear/understand what your partner is trying to convey.	چند روزی است که حتی یک کلمه به دوست پسرم نگفته‌ام. حالا از آن عبور کرده‌ام و نمی‌دانم چگونه باید به این وضعیت نزدیک شوم.	در هر رابطه‌ای مهم است که بتوانید بگویید «متأسفم»، زیرا این موضوع نشان‌دهنده آسیب‌پذیری و باز بودن شماست. توصیه می‌کنم اکنون که آرام هستید، بنشینید و درباره این که چرا ناراحت شدید و چگونه دوست دارید در آینده با چنین موقعیت‌هایی برخورد کنید، با او صحبت کنید. اگر متوجه شدید که دوباره ناراحت می‌شوید، به شما پیشنهاد می‌کنم که ۲۰ دقیقه استراحت کنید و سپس زمانی که آرام‌تر شدید دوباره به گفتگو برگردید. تحقیقات نشان می‌دهد که صحبت کردن یا بحث درباره اختلافات زمانی مؤثرتر است که شما به آرامش رسیده‌اید و احتمال بیشتری دارد که شنیدن و درک کنید چیزی که شریک زندگی‌تان می‌خواهد بیان کند.
null	I've been abused emotionally all of my life and for some reason I keep getting with men that I let emotionally abused me. How can I stop it? I know the mistakes that I've made in my life. I'm having a really hard time getting back on my feet. Can you help me please?	I want to applaud you for taking this first step towards realizing that this is an issue and wanting to do something about it. You are already on the road to a happier life with this realization. A lot of women do not recognize that it may be something about them that continues to attract a man like this and will only blame it on the men for treating them that way. Until you realize there is a problem you won’t start looking for a solution.Don’t misunderstand me! The abuse is not your fault! You are seeing a pattern, though, so this does need to be addressed. First, go and buy the book “Boundaries: Where You End and I Begin” by Anne Katherine. Read it. This book describes many situations that are similar to yours, describes how a person came to be that way, and how to stop it. You will have to learn to set good boundaries in your life and to maintain them.Be single for a while. Stay single until you feel like a whole, healthy, happy person on your own. Often we get in a relationship because of a need. If you feel like you need a person in your life to make you a whole person then you are in a relationship for the wrong reasons. The first step is to work on whatever it is in you that makes you feel like you need another person in your life. Identify those needs and then learn to fulfill them on your own.I was doing a couples therapy session and the husband was being emotionally abusive to the wife. This was a recurrent theme for her, like you are saying it is for you. However, she had been doing a lot of work on her own and in private therapy, and this was a new relationship. Obviously she still had not “gotten it right” because she did once again attract a man with these tendencies. The difference this time was that she had done a lot of work on herself and had become a stronger person. When she looked at him in our session and said to him “I don’t need you. I want you. But not if you are going to continue to act like this. So you leave the house and don’t come back until you are ready to make some changes.” She stuck to that, too. He didn’t leave for two more days because he kept telling her he would do different and begging to be allowed to stay. She had drawn a boundary and stuck to it, and he left. She was fully prepared to be single again. They actually did end up working things out in the end.You can’t let someone stay and continue to treat you badly. Sure, a marriage takes work and compromise on both sides. Couples therapy can help you both learn to communicate in a healthier way with each other and can help you realize what areas in the relationship need work. You may not realize how some of the things you say to him comes across, and he may not realize how what he says does to you. A therapist can help you with this so that you both learn how your words can hurt. But you need to know your boundaries and be prepared to stick to them and not compromise your boundaries. That means following through on the threat to leave when he continues to abuse you. Someone can’t do that if they are too scared to be alone. If they feel they need the other person in their life. These patterns are developed in early childhood from what we learn from our parents. When someone has grown up in a dysfunctional family, it is all they know. Even when you can say that you realize it is a problem, you still don’t know how to stop it because you never learned any other way of interacting with people. Something that took a lifetime to learn will take time and work to overcome. Be patient with yourself and find a good therapist. You can’t change your partner. Work on you, and when you begin to heal and feel healthy, the right people will come into your life and stay. The more you focus on trying to change the wrong ones to be what you want the more frustrated you will become.	من در تمام طول زندگیم تحت آزار عاطفی قرار گرفته‌ام و به دلایلی با مردانی ارتباط برقرار می‌کنم که اجازه می‌دهم از نظر عاطفی مرا آزار دهند. چگونه می‌توانم این چرخه را متوقف کنم؟ می‌دانم که در زندگیم اشتباهاتی مرتکب شده‌ام و واقعاً برایم دشوار است که دوباره روی پای خودم بایستم. آیا می‌توانید لطفاً به من کمک کنید؟	می‌خواهم شما را به خاطر برداشتن این گام اول برای درک اینکه این یک مسئله است و تمایل به اقدام در این زمینه تحسین کنم. شما اکنون با این آگاهی در مسیر دستیابی به یک زندگی شادتر هستید. بسیاری از زنان نمی‌دانند که ممکن است ویژگی‌هایی در خود داشته باشند که موجب جذب مردانی از این قبیل می‌شود و تنها مردان را به خاطر رفتارشان سرزنش می‌کنند. تا زمانی که به وجود یک مشکل پی نبرید، به دنبال راه‌حلی نخواهید بود. لطفاً من را اشتباه متوجه نشوید! سوء استفاده هیچ‌گاه تقصیر شما نیست! با این حال، شما در حال شناسایی یک الگو هستید که نیازمند توجه است. اولین کار این است که به خرید کتاب «مرزها: جایی که شما پایان می‌دهید و من شروع می‌کنم» اثر آن کاترین بپردازید. آن را بخوانید؛ این کتاب وضعیت‌های مشابه وضعیت شما را توصیف می‌کند، توضیح می‌دهد که چگونه فردی به این شکل تبدیل شده و راه‌کارهایی برای متوقف‌کردن این رفتار ارائه می‌دهد. شما باید یاد بگیرید که در زندگی‌ خود مرزهای سالمی تعیین کرده و آنها را حفظ کنید. مدتی مجرد بمانید. تنها بمانید تا زمانی که احساس کنید به تنهایی یک انسان کامل، سالم و شاد هستید. اغلب ما به خاطر نیاز خود وارد رابطه می‌شویم. اگر احساس می‌کنید وجود یک نفر در زندگی‌تان شما را کامل می‌کند، به دلایل نادرستی وارد یک رابطه شده‌اید. اولین گام این است که روی مسائلی که باعث می‌شوند احساس کنید نیاز به یک نفر دارید، کار کنید. این نیازها را شناسایی کرده و یاد بگیرید که این نیازها را به تنهایی برآورده کنید. من در یک جلسه زوج‌درمانی بودم که در آن شوهر به همسرش از نظر عاطفی آسیب می‌زد. این یک الگوی تکراری برای او بود، درست مانند چیزی که شما می‌گویید. با این حال، او کارهای زیادی را به تنهایی و در درمان خصوصی انجام داده بود و این یک رابطه جدید بود. واضح بود که هنوز نتوانسته بود «درست کند» زیرا مجدداً مردی با این تمایلات را جذب کرده بود. تفاوت این بار این بود که او به خودسازی پرداخته و به فردی قوی‌تر تبدیل شده بود. وقتی در جلسه ما به او نگاه کرد و گفت: «به تو نیازی ندارم. من تو را می‌خواهم، اما نه اگر قرار است به این رفتار ادامه دهی. پس از خانه برو و تا زمانی که آماده تغییر نباشی، برنگرد.» او به این تصمیم پایبند بود. او دو روز دیگر هم در خانه ماند و مدام به او می‌گفت که تغییر خواهد کرد و التماس می‌کرد که اجازه بماند. او مرزی تعیین کرده و پای آن ایستاد و او در نهایت رفت. او کاملاً آماده بود دوباره مجرد شود. در نهایت، آنها موفق شدند مشکلاتشان را حل کنند. شما نمی‌توانید اجازه دهید کسی در زندگی‌تان بماند و به رفتار بدش ادامه دهد. قطعاً ازدواج نیاز به کار و سازش از هر دو طرف دارد. زوج‌درمانی می‌تواند به شما کمک کند تا ارتباط سالم‌تری با یکدیگر برقرار کنید و به شما نشان دهد که چه بخش‌هایی از رابطه نیاز به بهبود دارد. ممکن است متوجه نشوید که بعضی از چیزهایی که به او می‌گویید چگونه برداشت می‌شود و او نیز ممکن است نکند که صحبت‌هایش چه تاثیری بر شما دارد. یک درمانگر می‌تواند به شما در این زمینه کمک کند تا هر دو یاد بگیرید که کلمات چگونه می‌توانند آسیب‌زننده باشند. اما شما باید مرزهای خود را بشناسید و آماده باشید که به آنها پایبند باشید و از آنها کوتاه نیاید. این یعنی دنبال کردن تهدید به ترک رابطه زمانی که او به سوء استفاده ادامه می‌دهد. کسی نمی‌تواند این کار را انجام دهد اگر از تنهایی بترسد و احساس کند به طرف مقابل نیاز دارد. این الگوها معمولاً از دوران کودکی و از آنچه از والدین خود یاد می‌گیریم شکل می‌گیرند. فردی که در یک خانواده ناپایداری بزرگ شده، فقط همین را می‌شناسد. حتی اگر بتوانید بگویید که متوجه این مشکل هستید، هنوز هم نمی‌دانید چگونه آن را متوقف کنید چون هرگز روش دیگری برای تعامل با دیگران نیاموخته‌اید. چیزی که یادگیری آن یک عمر طول کشیده، نیاز به زمان و تلاش برای غلبه بر آن دارد. با خودتان صبور باشید و یک درمانگر خوب پیدا کنید. شما نمی‌توانید شریک زندگی‌تان را تغییر دهید. روی خود کار کنید و وقتی که شروع به بهبودی و احساس سلامت کردید، افراد مناسب وارد زندگیتان خواهند شد و در کنارتان باقی خواهند ماند. هر چه بیشتر بر تلاش برای تغییر افراد نادرست تمرکز کنید تا آنها را به آنچه می‌خواهید تبدیل کنید، بیشتر ناامید خواهید شد.
null	I have been with a guy for 4 years, he's a great guy and we also have a son together. The problem is that I'm in love with a guy that I've been talking to for about 2 years but I've never met him in person. Honestly I'm bored with the relationship I have with the first guy and he makes want to go after the second guy, I don't know how to tell him that. What should I do?	Hi there. Wow, this sounds like a sticky situation; however, I’m here to help guide you through this decision. First and foremost, you must ask yourself, if you ever loved your sons’ father or was it a situation to where you two got pregnant and stayed together for the child. It’s very common to stay with your partner when a child is involved regardless, if love is involved or not because “it’s the right thing to do.” Right? Well, not entirely. Although, staying with your partner because you have a child together may seem right, in fact, it hurts the child in the long run. If you are not love with your partner, you will show distance, unhappiness, sadness, possibility of frequent arguments and cheating. When a child grows up in the home and witnesses these types of emotions & behaviors it is unhealthy as he/she will expect their own relationships to be such. As a responsible adult, you are supposed to be there to shape and model the future for your child. Just remember, what you do, your child will model. Secondly, do not sell yourself short from love. Everyone deserves to be happy and to have someone to share their love and intimacy with. However, being in love with someone you have never seen before can be very risky. Honestly, that sounds like lust and the longing of love. Humans have needs and when people are unhappy in their current relationship, they often seek out what they need. If you decide to pursue the second relationship, I would suggest setting up an outing with a friend or two in order to get to know this person as there are a lot of scammers these days. Finally, I am not convinced that this has anything to do with choosing between two guys. This seems as if you are making a decision to end the relationship with your child’s father or not. You should ask yourself, if you were in love with your child’s father first off. If you were, you would have never sought after love. I hope this was helpful for you and I hope I was able to shed a different light on your situation. Take care of yourself!	من ۴ سال است که با پسری هستم، او پسر خوبی است و ما همچنین یک پسر با هم داریم. مشکل این است که من عاشق پسری هستم که حدود ۲ سال است با او صحبت می‌کنم اما هرگز او را از نزدیک ملاقات نکرده‌ام. راستش از رابطه‌ام با پسر اول خسته شده‌ام و او مرا به سمت پسر دوم جذب می‌کند. نمی‌دانم چگونه باید این موضوع را به او بگویم. چه کاری باید انجام دهم؟	سلام. وای، به نظر می‌رسد این یک وضعیت چالش‌برانگیز است. با این حال، من اینجا هستم تا شما را در این تصمیم راهنمایی کنم. اولین و مهم‌ترین چیزی که باید از خود بپرسید این است که آیا واقعاً پدر فرزندانتان را دوست داشتید یا این که صرفاً به خاطر باردار شدن با هم ماندید. بسیار رایج است که وقتی فرزندی در کار است، افراد با شریک خود بمانند، صرف‌نظر از این‌که عشق در میان باشد یا نه، زیرا "این کار درست است". درست است؟ اما نه به‌طور کامل. گرچه ماندن با شریک زندگی‌تان به‌خاطر وجود یک فرزند ممکن است منطقی به نظر برسد، در واقع این کار به کودک در درازمدت آسیب می‌زند. اگر با شریک زندگی‌تان عاشق نیستید، این احساسات را نشان خواهید داد؛ دوری، ناراحتی، غم، و احتمالاً دعواهای مکرر و خیانت. وقتی کودکی در خانه بزرگ می‌شود و شاهد این نوع احساسات و رفتارها باشد، این وضعیت برای او ناسالم است و او این انتظار را پیدا می‌کند که روابط خودش نیز چنین باشد. به‌عنوان یک بزرگسال مسئول، وظیفه شماست که آینده فرزندتان را شکل دهید و الگویی برای او باشید. فقط به یاد داشته باشید که آنچه انجام می‌دهید، فرزندتان الگو خواهد گرفت. ثانیاً، خودتان را از عشق محروم نکنید. همه شایسته happiness و کسی هستند که بتوانند عشق و صمیمیت خود را با او در میان بگذارند. با این حال، عاشق کسی که هرگز ندیده‌اید، می‌تواند بسیار خطرناک باشد. راستش این به‌نظر می‌رسد بیشتر به شهوت و حس عاطفی نزدیک باشد. انسان‌ها نیازهایی دارند و وقتی افراد از رابطه فعلی خود ناراضی هستند، اغلب به دنبال آنچه در جستجویش هستند، می‌روند. اگر تصمیم دارید به رابطه دوم بپردازید، پیشنهاد می‌کنم با یکی دو نفر از دوستانتان ساعتی را صرف ملاقات با این فرد کنید تا او را بهتر بشناسید، زیرا این روزها کلاهبرداران زیادی وجود دارد. در نهایت، من قانع نیستم که این موضوع ارتباطی با انتخاب بین دو نفر داشته باشد. به‌نظر می‌رسد شما در حال تصمیم‌گیری برای ادامه یا قطع رابطه‌تان با پدر فرزندتان هستید. باید از خود بپرسید آیا واقعاً به پدر فرزندتان عاشق بوده‌اید یا نه؟ اگر عاشق او بودید، هرگز به دنبال عشق دیگری نمی‌رفتید. امیدوارم این نکات برای شما مفید بوده باشد و امید دارم توانسته باشم دیدگاه جدیدی در مورد وضعیت شما ارائه دهم. مراقب خودتان باشید!
null	I have been with this guy on and off for 8 years. At first, we used to do things together and our sex life was ok. Then things started to change, we'd break up and reconnect, and he cheated on me numerous times. We've also had two beautiful baby girls during this time. Now we argue and he says I am not affectionate at all or I don't know how to please a man, when I work part-time, take care of a 2 year old and a 5 month old and cook. Sometimes he cooks, but he also spends a lot of time on the internet. In addition, I have 2 boys and he has 1 son. I feel somewhere I have lost something. It's not that I don’t care, I truly love this guy, but I'm just tired of being the one who is always being judged. Please, I am in need of a Christian counselor to help us because I really need to speak to someone.	I don't think you’ve lost something, I think you’ve found something - your breaking point, and it's about time. Your boyfriend seems to be a very selfish and immature man who reconnects with you when it's convenient for him. Obviously, he has his own issues, but I want to address yours. I agree you need to talk to someone. The fact that you’ve put up with his repeated cheating and then letting him blame you for it (by saying you're not affectionate enough, etc.), tells me you probably have low self-esteem and have likely told yourself over the years that you don't deserve any better. You do! You may truly love this guy, but based on his behaviors, he does not love you, not in the way you deserve. And although you may want to believe he can change, he has proved over and over again that he's not willing to, so you need to do what is best for you and your children. What would you tell your daughters if someone was treating them this way? Would you want your sons to treat women this way? That's what you're teaching your children when they see this.Like I said, I agree that you should talk to someone. You can ask your boyfriend to go too, but my guess is he won't. Even if he does, you should still see someone individually to work on YOU. I understand it's not easy to just kick him out, especially since you have children together, but a counselor can help you talk through all the details while helping you raise your self-esteem and self-worth.	من 8 سال است که به طور ناپیوسته با این مرد هستم. ابتدا کارهای زیادی را با هم انجام می‌دادیم و زندگی جنسی‌مان خوب بود. اما کم‌کم اوضاع تغییر کرد؛ ما چندین بار از هم جدا شدیم و دوباره به هم پیوستیم و او چندین بار به من خیانت کرد. در این مدت دو دختر زیبا نیز به دنیا آوردیم. اکنون با هم دعوا می‌کنیم و او می‌گوید که من اصلاً محبت نمی‌کنم یا نمی‌دانم چطور یک مرد را راضی کنم، در حالی که پاره‌وقت کار می‌کنم، از دختر 2 ساله و پسر 5 ماهه‌ام مراقبت می‌کنم و آشپزی می‌کنم. گاهی او آشپزی می‌کند، اما زمان زیادی را هم در اینترنت می‌گذراند. همچنین من دو پسر دارم و او یک پسر. احساس می‌کنم که جایی چیزی را گم کرده‌ام. اینطور نیست که به او اهمیتی ندهد؛ من واقعاً عاشق این مرد هستم، اما از اینکه همیشه تحت قضاوت هستم خسته شده‌ام. لطفاً به یک مشاور مسیحی نیاز دارم که به ما کمک کند زیرا واقعاً نیاز دارم با کسی صحبت کنم.	فکر نمی‌کنم چیزی را از دست داده‌اید، بلکه فکر می‌کنم چیزی پیدا کرده‌اید - نقطه شکست شما، و زمانش فرا رسیده است. به نظر می‌رسد دوست‌پسرتان مردی بسیار خودخواه و نابالغ است که فقط وقتی برایش راحت باشد دوباره با شما ارتباط برقرار می‌کند. واضح است که او مشکلات خود را دارد، اما من می‌خواهم به مسائل شما بپردازم. موافقم که باید با کسی صحبت کنید. واقعیت اینکه شما خیانت‌های مکرر او را تحمل کرده‌اید و اجازه داده‌اید که شما را به خاطر آن سرزنش کند (با گفتن اینکه به اندازه کافی محبت‌آمیز نیستید و غیره)، به من می‌گوید که احتمالاً اعتماد به نفس پایینی دارید و شاید به خودتان گفته‌اید که لیاقت هیچ چیز بهتری را ندارید. شما لایقید! ممکن است واقعاً این مرد را دوست داشته باشید، اما بر اساس رفتارهای او، او شما را دوست ندارد، نه به طریقی که شایسته‌اش هستید. و اگرچه ممکن است بخواهید باور کنید که او می‌تواند تغییر کند، او بارها و بارها نشان داده که تمایلی به این کار ندارد، بنابراین باید بهترین تصمیم را برای خود و فرزندانتان بگیرید. اگر کسی با دخترانتان اینگونه رفتار می‌کرد، به آنها چه می‌گفتید؟ آیا دوست دارید پسرانتان با زنان اینگونه رفتار کنند؟ با این رفتار، این چیزی است که شما به فرزندان خود آموزش می‌دهید. همانطور که گفتم، موافقم که باید با کسی صحبت کنید. می‌توانید از دوست‌پسرتان نیز بخواهید که بیاید، اما حدس من این است که او نخواهد آمد. حتی اگر هم بیاید، باید به‌طور جداگانه با کسی صحبت کنید تا روی خودتان کار کنید. می‌دانم که کنار گذاشتن او آسان نیست، به‌ویژه از آنجایی که فرزندانی دارید، اما یک مشاور می‌تواند به شما کمک کند تا درباره تمام جزئیات صحبت کنید و در عین حال عزت نفس و ارزش خود را افزایش دهد.
null	Me and my girlfriend just broke up. She said she loves me but is not in love anymore. This came out of nowhere. We seemed so happy together. It all started when she went to Missouri to visit her family. The first week she was there she was fine then once she went to this one sister’s house everything changed. That's when she told me she loved me but was not in love with me anymore. I thought maybe it was just because she missed her family and she just wanted to be home because she told me that she could not leave them again. Then she told me to come to her in Missouri. So that's what I did. I quit my job I dropped everything, said goodbye to my family in Florida and drove 15 straight hours to be with her. Once I got there everything was fine again. She apologized for everything and said she didn't mean any of it then we were good for about a week. Then she went back to saying she didn’t love me anymore and had no feelings for me. The only thing that really gets me and makes me not want to accept this is that now she is pregnant. This wasn’t an accident. We were trying to get pregnant, so all this is hard to accept. I love her so much. I have never been bad to her. I've treated her the best I can. I wanted her to be my wife. I was going to propose to her when she got back. Now I'm losing my family and my mind. I don't know what to do.	I am sorry to hear of these troubles. I see a few issues here. I wonder why you were both trying to get pregnant when the relationship seemed troubled? Some people think that they can fix a broken relationship by getting pregnant, and all this does is bring up more problems.You say you never treated her badly, and I believe you. People in a relationship can still be unhappy even when there is no abuse or mistreatment going on. In fact, giving too much of yourself to the relationship and not having a “self” outside of this relationship can be unhealthy. It takes two whole, healthy, happy people who are that way when they are single to come together to make a whole, healthy, happy couple in a relationship. Expecting your partner to meet all your needs or to provide your happiness is not going to work.There are two books that I recommend you buy and read. One is Codependent No More. The other is Can My Relationship Be Saved?Sometimes when you cling and try even harder to hold onto someone, it makes you both miserable. You cannot change her and cannot change her mind. Sometimes the best thing is to let go. If it is meant to be, you will end up back together again. It seems like this is something that she needs to decide since she is the one that keeps doing the leaving. I suggest backing off and letting her go. Maybe she needs time to clear her head and make up her mind. If it is meant to be, she will come back. If not, use this time to work on being a healthy happy you on your own.	من و دوست دخترم به تازگی از هم جدا شدیم. او گفت که من را دوست دارد اما دیگر عاشق من نیست. این موضوع ناگهانی پیش آمد. به نظر می‌رسید که ما با هم بسیار خوشحال هستیم. همه چیز از زمانی شروع شد که او برای دیدن خانواده‌اش به میسوری رفت. هفته اولی که او آنجا بود، حالش خوب بود، اما بعد از رفتن به خانه یکی از خواهرانش، همه چیز تغییر کرد. آن زمان بود که به من گفت که دوستم دارد اما دیگر عاشق من نیست. من فکر کردم شاید این به خاطر دلتنگی برای خانواده‌اش باشد و اینکه او فقط می‌خواهد در کنار آنها باشد، چون به من گفت که نمی‌تواند دوباره آنها را رها کند. سپس به من گفت که به میسوری بیایم. من هم همین کار را کردم. کارم را رها کردم، همه چیز را ترک کردم، با خانواده‌ام در فلوریدا خداحافظی کردم و به مدت ۱۵ ساعت متوالی رانندگی کردم تا پیش او باشم. وقتی به آنجا رسیدم، همه چیز دوباره خوب بود. او بابت همه چیز عذرخواهی کرد و گفت که منظورش هیچ‌کدام از اینها نبوده و ما تقریبا یک هفته خوب بودیم. اما دوباره به من گفت که دیگر مرا دوست ندارد و هیچ احساسی نسبت به من ندارد. چیزی که واقعاً باعث می‌شود نتوانم این موضوع را بپذیرم این است که او حالا باردار است. این یک تصادف نبود؛ ما در تلاش برای باردار شدن بودیم، بنابراین پذیرش این موضوع بسیار دشوار است. من او را خیلی دوست دارم. هرگز با او بدی نکردم و به بهترین نحو ممکن با او رفتار کرده‌ام. می‌خواستم او همسرم باشد و قرار بود از او خواستگاری کنم وقتی که برمی‌گشت. حالا دارم خانواده و عقلم را از دست می‌دهم. نمی‌دانم چه کاری باید انجام دهم.	از شنیدن این مشکلات متأسفم. در اینجا چند مسئله می‌بینم. تعجب می‌کنم چرا هر دوی شما در تلاش برای باردار شدن بودید در حالی که رابطه تان مشکل داشت. برخی افراد فکر می‌کنند که می‌توانند یک رابطه شکسته را با باردار شدن ترمیم کنند، در حالی که این کار تنها مشکلات بیشتری ایجاد می‌کند. شما می‌گویید هرگز با او بد رفتار نکرده‌اید و من به شما باور دارم. افراد در یک رابطه می‌توانند حتی در غیاب هرگونه سوءاستفاده یا بدرفتاری همچنان ناراضی باشند. در واقع، فدای تمام وجود خود کردن برای رابطه و نداشتن "خود" خارج از آن می‌تواند ناسالم باشد. لازم است که دو فرد کامل، سالم و خوشحال که در تنهایی نیز همین‌طور هستند، گرد هم آیند تا یک زوج کامل، سالم و شاد در یک رابطه بسازند. انتظار کشیدن از طرف مقابل برای برآورده کردن تمام نیازهای شما یا تأمین خوشحالی‌تان کارساز نخواهد بود. دو کتاب وجود دارد که به شما توصیه می‌کنم آنها را بخرید و بخوانید. یکی "Codependent No More" و دیگری "Can My Relationship Be Saved?" است. گاهی اوقات تلاش برای نگه‌داشتن کسی، هر دو شما را دچار اندوه می‌کند. شما نمی‌توانید او را تغییر دهید و نمی‌توانید نظرش را عوض کنید. گاهی اوقات بهترین اقدام، رها کردن است. اگر قرار باشد، در نهایت دوباره با هم خواهید بود. به نظر می‌رسد این تصمیمی است که او باید بگیرد، زیرا او کسی است که مدام رابطه را ترک می‌کند. پیشنهاد می‌کنم کمی فاصله بگیرید و او را رها کنید. شاید او به زمان نیاز داشته باشد تا ذهنش را آرام کند و تصمیم بگیرد. اگر قرار باشد برگردد، خواهد آمد. اگر نه، از این زمان استفاده کنید تا بر روی پیدا کردن یک "خود" سالم و خوشحال کار کنید.
null	After 40 years of being straight, how could I now find myself interested in people of the same sex? I have had a few same sex encounters of my own doing.	What most people don't know is that sexual preferences can be fluid, meaning our sexual orientation is not as fixed as most people believe. Women in particular tend to be more fluid in their desire to express and experience sex. It is not uncommon for heterosexual women in their mid-life to explore new sexual appetites. That said, men tend to be more rigid in their orientations particularly if they are hetero while gay men tend to be more fluid. So if your distress is over your new interests I would tell you, you are not alone and not abnormal. Since you have started exploring, enjoy and consider seeing a therapist to help you navigate your feelings around this new sexual life! Warm wishes.	بعد از 40 سال زندگی به عنوان یک فرد مستقیم، چگونه می‌توانم اکنون به افراد همجنس علاقه‌مند شوم؟ من تا به حال چند تجربه همجنس‌گرا داشته‌ام.	چیزی که اکثر مردم نمی‌دانند این است که ترجیحات جنسی می‌تواند انعطاف‌پذیر باشد، به این معنی که گرایش جنسی ما به اندازه‌ای که اکثر مردم تصور می‌کنند ثابت نیست. به‌ویژه زنان تمایل بیشتری به ابراز و تجربه روابط جنسی دارند. برای زنان دگرجنس‌گرا در میانسالی غیرعادی نیست که به کشف اشتهای جنسی جدید بپردازند. با این حال، مردان معمولاً در گرایش‌های خود ثابت‌تر هستند، به‌ویژه اگر هترو باشند، در حالی که مردان همجنس‌گرا تمایل دارند از نظر گرایش‌های خود منعطف‌تر باشند. بنابراین اگر نگرانی شما درباره علایق جدیدتان است، باید بدانید که شما تنها نیستید و این وضعیت غیرعادی نیست. از آنجایی که شروع به کاوش کرده‌اید، از این تجربه لذت ببرید و در نظر داشته باشید که برای هدایت احساسات خود در این مسیر جدید، به یک درمانگر مراجعه کنید! با بهترین آرزوها.
null	After 40 years of being straight, how could I now find myself interested in people of the same sex? I have had a few same sex encounters of my own doing.	Sexuality is normally formed during adolescence. It would be extremely rare for someone to develop feelings of same-sex attraction later in life. I would explore whether the attraction you are experiencing is sexually-based or intimacy-based. Perhaps you are craving a close, emotionally intimate relationship with the same-sex, but have somehow sexualized that desire. People often short-cut emotional intimacy for sexual intimacy. This would be something to explore with a counselor.	بعد از 40 سال زندگی به عنوان یک فرد دگرجنس‌گرا، چطور ممکن است حالا به افراد همجنس علاقه‌مند شده باشم؟ من چند تجربه همجنس‌گرایانه داشته‌ام که خودم ایجاد کرده‌ام.	جنسیت معمولاً در دوران نوجوانی شکل می‌گیرد. بسیار نادر است که فردی در مراحل بعدی زندگی احساس جذابیت همجنس‌گرایانه داشته باشد. می‌خواهم بررسی کنم که آیا جذابیتی که تجربه می‌کنید بر مبنای تمایلات جنسی است یا ناشی از صمیمیت. شاید شما به دنبال یک رابطه نزدیک و عاطفی با همجنس خود هستید، اما به نحوی این تمایل را جنسی کرده‌اید. مردم اغلب برای رسیدن به صمیمیت جنسی، صمیمیت عاطفی را نادیده می‌گیرند. این موضوع باید با یک مشاور بررسی شود.
null	After 40 years of being straight, how could I now find myself interested in people of the same sex? I have had a few same sex encounters of my own doing.	Few people are actually 100% straight or 100% gay. Sexual preference exists on a continuum. Over the course of many years a person's sexual preference may shift.	بعد از 40 سال زندگی به عنوان یک فرد دگرجنسگرا، چگونه ممکن است حالا به افراد همجنس علاقه‌مند شوم؟ من تا به حال چند تجربه همجنس‌خواهانه داشته‌ام.	تعداد کمی از مردم واقعاً 100٪ مستقیم یا 100٪ همجنسگرا هستند. ترجیح جنسی در یک پیوستار قرار دارد. در طول سال‌ها، ممکن است ترجیحات جنسی یک فرد جابه‌جا شود.
null	After 40 years of being straight, how could I now find myself interested in people of the same sex? I have had a few same sex encounters of my own doing.	Sexuality is fluid. It is possible to find yourself attracted sexually or affectionally to different types of people at different times in your life.	بعد از 40 سال زندگی به‌عنوان فردی غیرهمجنسگرا، چگونه ممکن است حالا به افراد همجنس علاقه‌مند شوم؟ من تا کنون چند تجربه همجنس‌گرایانه داشته‌ام.	سرگرمی جنسی سیال است. این امکان وجود دارد که در مراحل مختلف زندگی خود از نظر جنسی یا عاطفی به انواع مختلفی از افراد جذب شوید.
null	After 40 years of being straight, how could I now find myself interested in people of the same sex? I have had a few same sex encounters of my own doing.	During these encounters did you feel safe? accepted? Where you able to experience something new in your life? It is natural to feel attraction to all people. As young children we love everyone. It was as we got older that the social constructs had us make a "choice". It could have been that you were always attracted to the same sex, but now are allowing yourself to feel and explore. But also know that life is interesting as we grow and mature we find that we like things we never liked before, things we said we would never do now seem appealing. What is the story you are telling yourself about having these interests? Try to not overthink your attractions. See where they take you. You are on a journey to discover yourself.	پس از 40 سال زندگی به عنوان یک فرد heterosexual، چگونه ممکن است اکنون به افراد همجنس علاقه‌مند شوم؟ من چند تجربه همجنس‌گرایانه از خود داشته‌ام.	در این برخوردها آیا احساس امنیت و پذیرش کردید؟ آیا توانستید چیز جدیدی را در زندگی‌تان تجربه کنید؟ طبیعی است که به همه‌ی مردم جذابیت داشته باشیم. به عنوان کودکان، ما همه را دوست داریم. این زمانی که بزرگ‌تر می‌شویم، ساختارهای اجتماعی ما را وادار به "انتخاب" می‌کنند. ممکن است همیشه به جنس یکسانی جذب بوده‌اید، اما اکنون به خود اجازه می‌دهید که احساس کنید و کاوش کنید. همچنین بدانید که زندگی هنگام رشد و بلوغ جالب می‌شود؛ متوجه می‌شویم که دیگر چیزهایی را که قبلاً دوست نداشتیم، دوست داریم و چیزهایی که گفته بودیم هرگز انجام نخواهیم داد، اکنون جذاب به نظر می‌رسند. داستانی که برای خودتان درباره این علایق می‌گویید چیست؟ سعی کنید به جذابیت‌های خود بیش از حد فکر نکنید و ببینید شما را به کجا می‌برد. شما در یک سفر برای کشف خود هستید.
null	After 40 years of being straight, how could I now find myself interested in people of the same sex? I have had a few same sex encounters of my own doing.	There are many possible answers to your question.The best one will be the one you decide after reflecting on your own reasoning as to your sexual attraction change.Sometimes people inhibit their sexuality bc of fear others will disapprove. Currently since in most circles being gay is acceptable, the conditions are much easier now to come out.Maybe this describes you.How happy are you in your marriage?Sometimes people find it easier to discover a sudden change in their sexuality than to face painful emotions in an existing marriage.These are only two theoretical possibilities and may not even reflect your own.What matters is your self-discovery and that you trust your findings as the answer to your question.	بعد از 40 سال زندگی به عنوان یک فرد سرراست، چگونه ممکن است به افرادی از همان جنس علاقه‌مند شوم؟ من تا کنون چند تجربه همجنس‌گرایانه داشته‌ام.	پاسخ‌های احتمالی زیادی برای سؤال شما وجود دارد. بهترین پاسخ، پاسخی است که شما پس از تأمل در دلایل خود در مورد تغییر جذابیت جنسی‌تان انتخاب می‌کنید. گاهی اوقات افراد به دلیل ترس از مخالفت دیگران، تمایلات جنسی خود را سرکوب می‌کنند. در حال حاضر، زیرا در اکثر محافل همجنس‌گرا بودن قابل قبول است، شرایط برای افشای هویت جنسی به مراتب آسان‌تر شده است. شاید این توصیفی از وضعیت شما باشد. چقدر از ازدواج خود راضی هستید؟ گاهی مردم متوجه می‌شوند تغییر ناگهانی در تمایلات جنسی‌شان آسان‌تر از روبرو شدن با احساسات دردناک در یک ازدواج فعلی است. اینها فقط دو احتمال نظری هستند و ممکن است با واقعیت شما مطابقت نداشته باشند. آنچه اهمیت دارد، فرآیند خودشناسی شما و اعتماد به یافته‌های خود به عنوان پاسخی به سؤال‌تان است.
null	I'm a girl, and I can't tell whether I'm bisexual or gay. I like girls a little more than boys, but I don't really know.	I would ask you, "do you feel like you need to come up with a label?" Is there something about identifying as one or the other that would be helpful for you? From what current science has told us about sexual orientation, it's a spectrum. There are people on the spectrum who are clearly gay, or clearly heterosexual, and then there is everyone in between, which includes being "bisexual" (which I guess in the spectrum would be smack in the middle?)It may be too early for you to identify as any one thing on that spectrum (as you say, "but I don't really know"), or maybe as you move through life you just won't identify as any one thing, and that's totally okay. The most important thing, in my professional opinion, is to accept yourself, fully, for whatever it is that you are. The second most important thing, in my professional opinion too, is to be honest with yourself and your partners about however you do identify your sexual orientation.	من یک دختر هستم و نمی‌دانم آیا دوجنس‌گرا هستم یا همجنس‌گرا. به دخترها کمی بیشتر از پسرها علاقه دارم، اما واقعاً مطمئن نیستم.	من از شما می‌پرسم: "آیا احساس می‌کنید نیاز دارید یک برچسب برای خودتان تعریف کنید؟" آیا شناسایی به عنوان یکی از این دسته‌ها می‌تواند برای شما مفید باشد؟ بر اساس آنچه که علم فعلی درباره گرایش جنسی به ما می‌گوید، این موضوع یک طیف است. در این طیف، افرادی وجود دارند که به وضوح همجنسگرا یا دگرجنسگرا هستند و سپس افرادی دیگر درمیان آن‌ها قرار دارند، که شامل "دوجنسیتی" هم می‌شود (که به نظر می‌رسد در این طیف در میانه قرار دارد؟) ممکن است هنوز برای شما زود باشد که خود را به عنوان یک نوع خاص در این طیف شناسایی کنید (همانطور که می‌گویید، "اما واقعاً نمی‌دانم")، یا ممکن است با گذراندن زندگی، تصمیم بگیرید از هر دسته‌ای خارج باشید و این کاملاً طبیعی است. از نظر حرفه‌ای من، مهم‌ترین چیز این است که خود را به طور کامل به خاطر هر چیزی که هستید، بپذیرید. دومین نکته مهم نیز این است که با خود و شریک زندگیتان درباره گرایش جنسی‌تان صادق باشید، هر گونه‌ای که آن را شناسایی می‌کنید.
null	I'm a girl, and I can't tell whether I'm bisexual or gay. I like girls a little more than boys, but I don't really know.	Sexual orientation is not always something that is clearly definable. Some people look at it on a continuum where being attracted to only boys is at one end, only girls is at the other, and bisexual is in the middle. Anywhere in between those points can be any amount of attraction to boys or girls.If you don't know whether you are gay or bisexual, that is okay. A lot of people don't know for quite some time. In addition to that, after people do know who they are attracted to, a lot of times they do not use the terms "gay" or "bisexual" for quite a while.It's okay not to know.Think about what sorts of expectations you have for your ideal relationship. Some examples may include trust, respect, availability for conversation or connection, etc. Whatever it is that you find important in a relationship is likely what matters most.If you are struggling with learning what it is that you would like in a relationship or any other feelings connected with what you are thinking and feeling, I would suggest connecting with a local therapist so you have a place to talk about what you are experiencing.	من یک دختر هستم و نمی‌توانم تشخیص دهم که آیا دوجنس‌گرا هستم یا همجنس‌گرا. من دخترها را کمی بیشتر از پسرها دوست دارم، اما واقعاً مطمئن نیستم.	گرایش جنسی همیشه چیزی نیست که به وضوح قابل تعریف باشد. برخی از افراد به آن به‌صورت پیوسته نگاه می‌کنند، به طوری که در یک سمت تنها جذب پسران، در سمت دیگر تنها جذب دختران و دوجنسه در وسط قرار دارد. هر نقطه‌ای در این میان می‌تواند هر میزان جذابیت به پسران یا دختران را نشان دهد. اگر نمی‌دانید آیا همجنس‌گرا هستید یا دوجنسه، اشکالی ندارد. بسیاری از افراد برای مدتی نمی‌دانند. علاوه بر این، بعد از اینکه افراد متوجه می‌شوند به چه کسی جذب می‌شوند، اغلب برای مدت‌زمانی از به‌کاربردن اصطلاحات «گی» یا «دوجنس‌گرا» خودداری می‌کنند. ندانستن اشکالی ندارد. به نوع انتظاراتی که از رابطه ایده‌آل خود دارید فکر کنید. برخی از نمونه‌ها ممکن است شامل اعتماد، احترام، و در دسترس بودن برای مکالمه یا ارتباط باشد. هر آنچه که برای شما در یک رابطه مهم است، احتمالاً همان چیزی است که بیشترین اهمیت را دارد. اگر در فهمیدن اینکه چه چیزی را در یک رابطه می‌خواهید یا هر احساس دیگر مرتبط با افکار و احساسات خود دچار مشکل هستید، پیشنهاد می‌کنم با یک درمانگر محلی ارتباط برقرار کنید تا مکانی برای صحبت درباره آنچه تجربه می‌کنید داشته باشید.
null	What should I do when we see each other?	I am so sorry this happened. Sharing a part of your private life without your permission can be so painful. I might suggest (depending on your relationship) reaching out to your sister and discussing this (or setting boundary that you don't want to discuss your private life). I might also speak with your wife and share how hurt you are and what you need to happen moving forward to begin to heal.	وقتی همدیگه رو دیدیم چی کار باید بکنم؟	خیلی متاسفم که این اتفاق افتاد. به اشتراک گذاشتن بخشی از زندگی خصوصی شما بدون اجازه‌تان می‌تواند بسیار دردناک باشد. پیشنهاد می‌کنم (بسته به رابطه‌تان) با خواهرتان تماس بگیرید و در مورد این موضوع صحبت کنید (یا مرزی تعیین کنید که نمی‌خواهید درباره‌ی زندگی خصوصی‌تان صحبت کنید). همچنین می‌توانید با همسرتان صحبت کنید و به او بگویید که چقدر آسیب دیده‌اید و چه نیازهایی دارید تا بتوانید بهبودی را آغاز کنید.
null	What should I do when we see each other?	Echoing others here, I'm sorry, she shouldn't have. Hopefully, you will have a conversation (or, in reality, several conversations) about relationship expectations of privacy~ Are there things your wife would prefer you not share with her family? Without exploring what is or isn't okay through healthy dialog, it's entirely possible she felt her sister was 'in the circle' of people she could share this with. All that said, though ... now that you've been outed, you have an opportunity to be more authentically you: what will you do with it?	وقتی همدیگه رو دیدیم چه کار باید بکنم؟	با تکرار دیگران در اینجا، متاسفم، او نباید این کار را می‌کرد. امیدوارم درباره انتظارات رابطه از حریم خصوصی، گفتگو (یا در واقع چندین گفتگو) داشته باشید. آیا چیزهایی وجود دارد که همسرتان تمایل دارد شما با خانواده‌اش به اشتراک نگذارید؟ بدون بررسی اینکه چه چیزی از طریق گفت‌وگوی سالم مناسب است یا نیست، ممکن است او احساس کرده باشد که خواهرش "در دایره" افرادی است که می‌تواند این موضوع را با آنها مطرح کند. با این حال، حالا که مشخص شده‌اید، فرصتی دارید تا خود واقعی‌تان را بیشتر نشان دهید: با این فرصت چه خواهید کرد؟
null	What should I do when we see each other?	I am so sorry that this happened. Nobody deserves to be outed without their permission. I would encourage you to get in touch with someone who is supportive and accepting and plan to touch base with them after you see your wife's sister. You can also plan to take some time for self care after you see her. For example, if you enjoy bike rides, plan on taking a bike ride afterward. Plan to do something that feels nurturing and caring. Best of luck!	وقتی همدیگه رو دیدیم، چه کار باید بکنم؟	متأسفم که این اتفاق افتاد. هیچ کس سزاوار نیست که بدون اجازه‌اش افشا شود. من شما را تشویق می‌کنم که با کسی که حمایت‌کننده و پذیرنده است تماس بگیرید و بعد از دیدن خواهر همسرتان برنامه‌ای داشته باشید تا با او ارتباط برقرار کنید. همچنین می‌توانید بعد از دیدن او، زمانی را به مراقبت از خود اختصاص دهید. به عنوان مثال، اگر از دوچرخه‌سواری لذت می‌برید، برنامه‌ریزی کنید که بعد از آن دوچرخه‌سواری کنید. به انجام کارهایی برنامه‌ریزی کنید که حس مراقبت و محبت را به همراه داشته باشد. موفق باشید!
null	I was born a girl. I look like a boy. I sometimes feel like a different variation of gender. I don't know what to say if someone asks my gender. I just get really confused and usually say my birth gender.	Hi, as an affirming gender therapist I like to let people know that like sexuality, gender is a spectrum too. It's possible to look like a girl and feel more like a boy, just as it's possible to feel halfway between a boy and a girl, or anywhere else on a horizontal line with two points between it. Some people use different pronouns or words to express their gender and that's okay. It's up to you to find out what is most comfortable.	من دختر به دنیا آمده‌ام. من شبیه یک پسر هستم. گاهی اوقات احساس می‌کنم که جنسیت متفاوتی دارم. اگر کسی از من در مورد جنسیت‌ام بپرسد، نمی‌دانم چه بگویم. فقط خیلی گیج می‌شوم و معمولاً جنسیت تولدم را ذکر می‌کنم.	سلام، من به عنوان یک درمانگر تایید کننده جنسیت، دوست دارم به مردم بگویم که مانند تمایلات جنسی، جنسیت نیز یک طیف است. این امکان وجود دارد که شبیه یک دختر به نظر برسید و در درون خود بیشتر شبیه یک پسر باشید، همانطور که ممکن است در میانه‌ی راه بین یک پسر و یک دختر احساس کنید، یا در هر نقطه دیگری در یک خط افقی که این دو نقطه را به هم وصل می‌کند. برخی افراد از ضمایر یا واژه‌های متفاوتی برای بیان جنسیت خود استفاده می‌کنند و این کاملاً طبیعی است. این بر عهده‌ی شماست که کشف کنید چه چیزی برایتان راحت‌تر است.
null	I was born a girl. I look like a boy. I sometimes feel like a different variation of gender. I don't know what to say if someone asks my gender. I just get really confused and usually say my birth gender.	If you're feeling like your gender is different than the gender you are born with, and there are many different terms to help describe that. Gender is actually looked at on a spectrum. Transgender is just one of those terms, but looking at the information here may help: http://www.transequality.org/about-transgender. I'm not saying that you should use the term transgender to describe yourself because that may not accurately describe what you are experiencing, but I'm just trying to point you to some more resources.As for what to say to someone who asks your gender, that becomes a question with a lot of different parts. This is probably something that would be best talked out with someone else who you trust. I don't know whether that is your family, friends, and mental health professional, and member of the clergy, or someone else. There are many different things than you could say and they are all related to how much you already to share with other people about how you feel regarding your gender.Generally, I would suggest it would be important to become comfortable with how you feel yourself and possibly tell some people whom you really trust first. Also consider that once you tell someone something, it's not possible to undo it, so if you tell someone, they may tell someone else. Then there is also the matter of people having very different reactions related to different genders and not everyone will be supportive. I hope that you are able to surround yourself with some people who are willing to understand and work through this with you so that you have some ideas how to react if you come across someone who does not understand.Please remember that there is always someone to talk with.	من به عنوان یک دختر به دنیا آمدم. من شبیه یک پسر به نظر می‌رسم. گاهی اوقات احساس می‌کنم که یک دختر یا پسر متفاوت هستم. اگر کسی از من بپرسد جنسیت‌ام چیست، نمی‌دانم چه بگویم. فقط خیلی گیج می‌شوم و معمولاً جنسیت متولد شده‌ام را بیان می‌کنم.	اگر احساس می‌کنید جنسیت شما با جنسیتی که با آن متولد شده‌اید متفاوت است، اصطلاحات مختلفی برای توصیف این احساسات وجود دارد. جنسیت در واقع به‌عنوان یک طیف در نظر گرفته می‌شود. تراجنسیتی تنها یکی از این اصطلاحات است، اما مراجعه به اطلاعات موجود در اینجا می‌تواند مفید باشد: http://www.transequality.org/about-transgender. نمی‌گویم که باید از اصطلاح تراجنسیتی برای توصیف خود استفاده کنید، چراکه ممکن است این اصطلاح به‌درستی آنچه را که تجربه می‌کنید توصیف نکند، اما هدف من معرفی منابع بیشتر به شماست. در مورد اینکه وقتی کسی از شما می‌پرسد جنسیتتان چیست، چه جوابی بدهید، این سؤال به ابعاد مختلفی بستگی دارد. بهتر است این موضوع را با کسی که به او اعتماد دارید، در میان بگذارید. نمی‌دانم آیا این فرد خانواده، دوستان، یک متخصص بهداشت روان، یک عضو روحانیت یا شخص دیگری است. گزینه‌های مختلفی برای پاسخ به این سؤال وجود دارد و همه آنها به میزان احساسی که تمایل دارید درباره جنسیت خود با دیگران در میان بگذارید، وابسته است. به‌طور کلی، مهم است که با احساس خود راحت باشید و شاید ابتدا به افرادی که واقعاً به آنها اعتماد دارید، این موضوع را بگویید. همچنین در نظر داشته باشید که وقتی چیزی را به کسی می‌گویید، دیگر نمی‌توانید آن را پس بگیرید. بنابراین، اگر به کسی چیزی بگویید، ممکن است او نیز آن را به شخص دیگری بگوید. همچنین باید به یاد داشته باشید که افراد ممکن است نسبت به جنسیت‌های مختلف واکنش‌های بسیار متفاوتی نشان دهند و نه همه از شما حمایت خواهند کرد. امیدوارم بتوانید در کنار افرادی باشید که مایلند این موضوع را بفهمند و با شما همکاری کنند، تا اگر با کسی که نمی‌فهمد برخورد کردید، ایده‌هایی برای واکنش داشته باشید. لطفاً به یاد داشته باشید که همیشه کسی برای صحبت کردن وجود دارد.
null	I was born a girl. I look like a boy. I sometimes feel like a different variation of gender. I don't know what to say if someone asks my gender. I just get really confused and usually say my birth gender.	I agree with Sherry, it is OK to give the answer that you feel most familiar with. The most important part is not who people think you are, but that you know who you are. Read about gender identity and fluidity. Discovering the answer is a process, don't rush it to comply with others either way. If you feel that this is a constant issue that keeps you awake and keeps you from enjoying your life, consider going to a therapist to discuss your feelings and concerns. ¿Qué significa que yo me sienta como diferentes géneros?Nací como niña. Me veo como niño. A veces siento como una variación diferente de género. No sé qué decirle a otros cuando pregunta que soy. Me siento confuso y solo digo mi genero de nacimiento. Estoy de acuerdo con Sherry, está bien dar la respuesta que se sienta más cómoda. La parte más importante no es quien las otras personas piensen que eres, sino quien tú piensas que eres. Lee sobre el tema de identidad de género y fluidez de género. Descubrir tu género puede ser un proceso, no lo apresures para complacer a otras personas. Si sientes que este tema te esta quitando el sueno y te impide disfrutar tu vida, habla con tu consejero sobre tus sentimientos y preocupaciones.	من دختر به دنیا آمدم. من شبیه یک پسر هستم. گاهی اوقات احساس می‌کنم که به نوع متفاوتی از جنسیت تعلق دارم. اگر کسی از من بپرسد جنسیت‌ام چیست، نمی‌دانم چه بگویم. فقط خیلی گیج می‌شوم و معمولاً جنسیتی را که در هنگام تولد به آن شناخته شدم، بیان می‌کنم.	من با شری موافقم، خوب است پاسخی را بدهید که بیشتر با آن احساس راحتی می‌کنید. مهم‌ترین نکته این نیست که مردم درباره شما چه فکر می‌کنند، بلکه این است که شما بدانید که کیستید. درباره هویت جنسیتی و سیالیت جنسیتی مطالعه کنید. کشف پاسخ یک فرآیند است، بنابراین در هیچ سمتی عجله نکنید تا دیگران را راضی کنید. اگر احساس می‌کنید که این موضوع دائماً شما را بیدار نگه می‌دارد و مانع از لذت بردن از زندگی‌تان می‌شود، به یک درمانگر مراجعه کنید تا درباره احساسات و نگرانی‌هایتان صحبت کنید. چه معنایی دارد که من خود را چندین جنس احساس کنم؟ من به عنوان دختر به دنیا آمدم. من خود را به عنوان یک پسر می‌بینم. گاهی احساس می‌کنم که در یک تغییر جنسیتی متفاوت هستم. نمی‌دانم به دیگران چه بگویم وقتی از من می‌پرسند که کی هستم. احساس سردرگمی می‌کنم و فقط جنسیت تولدم را بیان می‌کنم. من با شری موافقم، خوب است پاسخی بدهید که بیشتر با آن احساس راحتی می‌کنید. مهم‌ترین نکته این نیست که دیگران چه تصوری از شما دارند، بلکه این است که شما خودتان را چگونه می‌بینید. درباره هویت جنسیتی و سیالیت جنسیتی مطالعه کنید. کشف جنسیت شما می‌تواند یک فرآیند باشد، پس برای راضی کردن دیگران آن را تسریع نکنید. اگر احساس می‌کنید که این موضوع خواب شما را مختل می‌کند و مانع لذت بردن از زندگی‌تان می‌شود، با مشاور خود درباره احساسات و نگرانی‌هایتان صحبت کنید.
null	I was born a girl. I look like a boy. I sometimes feel like a different variation of gender. I don't know what to say if someone asks my gender. I just get really confused and usually say my birth gender.	It is ok to tell someone who is casually asking about your gender, what is written on your birth certificate. Measure the significance of your answer to the significance of the person who is asking you the question.In addition, you are stating the simple truth, so there's nothing wrong with stating what is on your birth certificate.Do you understand the reason of why people are asking about your gender?It is not a common question, so I wonder about the context in which this happens.The whole field of gender identity is extremely popular now.Popular usually means people are swept into a trend just because it is in the air, not because they've given the time and seriousness to thoughtfully consider if the trend has anything to do with them personally.Keep open minded to who you are, including if you are truly a different gender than the one you're born into.It is a very complicated question and lately people, especially teens, are answering it much more rapidly than seems possible to fully consider.	من دختر به دنیا آمده‌ام. من شبیه یک پسر هستم. گاهی اوقات احساس می‌کنم که جنسیتی متفاوت دارم. اگر کسی از من درباره جنسیت‌ام بپرسد، نمی‌دانم چه بگویم. فقط خیلی گیج می‌شوم و معمولاً جنسیت تولدم را می‌گویم.	اشکالی ندارد که به کسی که به طور غیررسمی درباره جنسیت شما می‌پرسد، بگویید در شناسنامه‌تان چه نوشته شده است. اهمیت پاسخ شما را با اهمیت شخصی که از شما سؤال می‌کند، بسنجید. علاوه بر این، شما تنها یک حقیقت ساده را بیان می‌کنید، بنابراین هیچ اشکالی در گفتن محتوای شناسنامه‌تان وجود ندارد. آیا فکر می‌کنید دلیل اینکه مردم درباره جنسیتتان می‌پرسند چیست؟ این یک سؤال متداول نیست، بنابراین من در مورد زمینه‌ای که این پرسش‌ها مطرح می‌شود، متعجبم. اخیراً حوزه هویت جنسیتی بسیار مورد توجه قرار گرفته است. توجه به این موضوع معمولاً به این معناست که مردم تحت تأثیر یک روند قرار می‌گیرند فقط به این دلیل که این موضوع در جامعه مطرح است و نه به خاطر اینکه زمان کافی را برای تأمل درباره اینکه آیا این روند به خودشان ارتباط دارد، صرف کرده‌اند. به این نکته باز باشید که شما کیستید، به‌ویژه اگر احساس می‌کنید که جنسیت واقعی‌تان متفاوت از آن چیزی است که در زمان تولد به شما نسبت داده شده است. این یک سؤال بسیار پیچیده است و در سال‌های اخیر، به ویژه نوجوانان، به این سؤال‌ها بسیار سریع‌تر از آنچه که به نظر می‌رسد، پاسخ می‌دهند.
null	I've been going through a rough time lately. I been into nothing but women. I’ve never thought about men until a week ago. I’m very upset and depressed about this. It's not normal to me. I looked at gay porn more than once to prove that I’m not gay. I get the same results each time, and I feel disgust. This is tough on me. I'm scared that I looked too many times. I keep thinking about it and shake all the time.	Are you able to give yourself some peace of mind while you take the time to further address whether or not you are gay?Whether or not and to what degree a person accepts their sexuality, depends on dense factors such as the culture of your family, the beliefs about gay people with which you were brought up, and your own tolerance for being a unique individual.Examining these factors, whether inwardly by yourself, in online blogs and sites, or live with other people, requires patience and effort.The more you are willing to commit to figuring out your own truth, the greater is your chance of finding it!	این اواخر دوران سختی را سپری کرده‌ام. من تنها به زنان علاقه داشتم و هرگز تا یک هفته پیش به مردان فکر نکرده بودم. از این موضوع بسیار ناراحت و افسرده‌ام. این برای من عادی نیست. بیش از یک بار به پورن همجنس‌گرا نگاه کردم تا ثابت کنم همجنس‌گرا نیستم. هر بار نتیجه یکسانی می‌گیرم و احساس انزجار می‌کنم. این موضوع بر من سخت است. می‌ترسم که بیش از حد به آن نگاه کرده‌ام. دائماً به آن فکر می‌کنم و مدام می‌لرزم.	آیا می‌توانید در حینی که به بررسی این که آیا همجنس‌گرا هستید یا نه می‌پردازید، کمی به خودتان آرامش بدهید؟ پذیرش تمایلات جنسی یک فرد، به عوامل پیچیده‌ای مانند فرهنگ خانواده‌تان، باورهایی که در مورد همجنس‌گرایان در آن بزرگ شده‌اید و سطح تحمل شما برای منحصر به فرد بودن بستگی دارد. بررسی این عوامل، چه به‌صورت درونی و تنها، در وبلاگ‌ها و سایت‌های آنلاین، یا با دیگران به‌صورت حضوری، نیاز به صبر و تلاش دارد. هر چقدر که بیشتر به کشف حقیقت خود متعهد باشید، شانس شما برای یافتن آن بیشتر خواهد بود!
null	I've been going through a rough time lately. I been into nothing but women. I’ve never thought about men until a week ago. I’m very upset and depressed about this. It's not normal to me. I looked at gay porn more than once to prove that I’m not gay. I get the same results each time, and I feel disgust. This is tough on me. I'm scared that I looked too many times. I keep thinking about it and shake all the time.	Hello. Coming to terms with the idea that you might be of a sexuality other than the one in which you were socially raised to be, can be emotionally disturbing, and quite unsettling. It creates anxiety, maybe even panic, and leaves us feeling confused and uncertain about our own sense of identity. It becomes important to first ask yourself how you feel when you are thinking of being intimate with guys, or if you desire them to be intimate with you. It is important to know what impact this has on you, because it can determine your level of follow through and desire in pursuing sexual activity with someone of the same sex. I am not going to pass judgment on you either way - even for having the thoughts. I have worked with the lesbian, gay, bisexual, transgender, queer (LGBTQ) community in various ways over the years. Many I speak to, say they had to struggle to come to terms with this awareness about how they see themselves sexually. Maybe you are bisexual, and don't have an exclusive attraction to the same sex. You might consider doing some searches online for community support groups in your area, to explore the feelings and issues around this topic. Talking to someone who you trust can be helpful too. Running from your feelings is not a good idea, and others in a support group for sexuality issues, might be able to relate to you and what you're going through right now. This will offer you perspective, as you think on how this plays out in your life.Counselors are typically well trained to provide clinical services to clients who are experiencing feelings and thoughts much like the ones you are having now. I encourage you to consider reaching out for help. You are not crazy or insane for thinking of working with a counselor, nor of having feelings of same sex attraction. If you decide you are indeed gay, then know that you are not alone and never will be alone in that feeling. There is a huge community of support for you. Additionally, we all need help sometimes dealing with all sort of issues. A counselor can work more in depth with you to examine the motivations behind the feelings, and help you come to terms with them more directly. I hope that you come to a place where you feel less alone and more secure with yourself as you examine this area of your life. No matter what, do not fear being yourself. Again...you are not alone, I promise.Warm regards,Shawn Berthel, M.S., LMHC	این اواخر دوران سختی را سپری کرده‌ام. به هیچ چیز جز زنان علاقه نداشتم. تا یک هفته پیش هرگز به مردان فکر نکرده بودم. از این موضوع بسیار ناراحت و افسرده هستم. این برای من عادی نیست. بیش از یک بار به پورن همجنس‌گرا نگاه کردم تا ثابت کنم همجنس‌گرا نیستم. هر بار همان نتایج را می‌بینم و احساس انزجار می‌کنم. این وضعیت برایم دشوار است. نگرانم که بیش از حد به این موضوع نگاه کرده‌ام. مدام به آن فکر می‌کنم و مدام لرزه به تنم می‌افتد.	سلام. کنار آمدن با این ایده که ممکن است شما دارای تمایلات جنسی غیر از آن چیزی باشید که از نظر اجتماعی در آن بزرگ شده‌اید، می‌تواند از نظر عاطفی آزاردهنده و کاملاً ناامیدکننده باشد. این موضوع باعث ایجاد اضطراب، شاید حتی وحشت، می‌شود و ما را در مورد احساس هویت خود سردرگم و سرگردان می‌کند. مهم است که ابتدا از خود بپرسید وقتی به صمیمی بودن با پسرها فکر می‌کنید چه احساسی دارید یا آیا می‌خواهید که آنها با شما صمیمی شوند. دانستن این که این موضوع چه تأثیری بر شما دارد، ضروری است زیرا می‌تواند بر میزان پیگیری و تمایل شما به انجام فعالیت جنسی با فردی از همان جنس تأثیر بگذارد. من به هیچ وجه درباره شما قضاوت نمی‌کنم - حتی برای داشتن این افکار. من در طول سال‌های گذشته با جامعه لزبین، همجنس‌گرا، دوجنسه، ترنس‌جندر و دگرباش (LGBTQ) به شیوه‌های مختلف کار کرده‌ام. بسیاری از افرادی که با آنها صحبت کرده‌ام می‌گویند که باید برای کنار آمدن با این درک جدید از چگونگی دیدن خود از نظر جنسی، تلاش کنند. شاید شما دوجنسه باشید و جذابیت انحصاری به همان جنس نداشته باشید. ممکن است بخواهید جستجوهایی آنلاین برای گروه‌های حمایتی در منطقه‌تان انجام دهید تا احساسات و مسائل مرتبط با این موضوع را بررسی کنید. گفتگو با یک فرد مورد اعتماد نیز می‌تواند مفید باشد. فرار از احساسات‌تان گزینه خوبی نیست و دیگران در یک گروه حمایتی برای مسائل جنسی ممکن است بتوانند با شما و تجربیات فعلی‌تان هم‌دردی کنند. این می‌تواند به شما دیدگاه جدیدی بدهد در حالی که در مورد چگونگی تأثیر این موضوع بر زندگی‌تان فکر می‌کنید. مشاوران معمولاً آموزش‌های لازم را برای ارائه خدمات بالینی به افرادی که احساسات و افکار مشابهی دارند، دریافت کرده‌اند. من شما را تشویق می‌کنم که به دنبال کمک باشید. شما دیوانه یا غیرعاقل نیستید که به فکر کار با یک مشاور باشید یا به خاطر داشتن احساس جذابیت نسبت به همجنس خود، نگرانی داشته باشید. اگر تصمیم به پذیرش این موضوع گرفتید که واقعاً همجنس‌گرا هستید، بدانید که در این احساس هرگز تنها نخواهید بود. جامعه بزرگی از حمایت برای شما وجود دارد. به علاوه، همه ما گه‌گاه برای رسیدگی به مسائل مختلف به کمک نیاز داریم. یک مشاور می‌تواند به‌طور عمیق‌تر با شما کار کند تا انگیزه‌های پشت احساسات‌تان را بررسی کرده و به شما کمک کند به‌طور مستقیم‌تر با آن‌ها کنار بیایید. امیدوارم به جایی برسید که در این حوزه از زندگی‌تان احساس تنهایی کمتری کرده و احساسی از امنیت بیشتری با خود داشته باشید. مهم نیست چه، از بودن واقعی خود نترسید. دوباره... شما تنها نیستید، قول می‌دهم. با احترام گرم، شاون برتِل، M.S., LMHC
null	I've been going through a rough time lately. I been into nothing but women. I’ve never thought about men until a week ago. I’m very upset and depressed about this. It's not normal to me. I looked at gay porn more than once to prove that I’m not gay. I get the same results each time, and I feel disgust. This is tough on me. I'm scared that I looked too many times. I keep thinking about it and shake all the time.	Hi Brookfield, It can be unsettling when we feel something as fundamental as our sexual orientation shifting. I like that you're honest enough with yourself to say "I'm struggling with this". To accept that there is a question is a brave place to be. And...it doesn't necessarily mean you're gay.Unfortunately, we live in a culture that wants to put people in slots...male or female, straight or gay...we tend to not like those grey areas so much as a culture. The truth is that, if we grew up in a society where there wasn't this categorization...if we felt free to explore and grow sexually, we might be surprised at who we are attracted to. You don't have to put yourself in a slot. Our sexual preferences are more fluid than we think, and it can change over time.We also live in a culture where there is prejudice against homosexuality or "differentness" in general. The wish to not be gay can be powerful. Many people who are gay spend years believing they were heteroxual...fighting against, repressing or ignoring their gay thoughts. This is needless pain. If you are gay, there is no shame in that and you can still have a glorious life filled with love and passion.Having said all that...just because you have thoughts about men or get turned on by gay porm doesn't mean you're gay. Many heterosexual people have thoughts and fantasies about the same sex; it's arousing because it's naughty...we're curious about the forbidden, or we're just curious. Becoming aroused by gay porn is normal for many heterosexual men. Sexual orientation isn't just about sex either. A different gauge of who you are sexually can be found in your emotions towards men or women. Are you drawn into emotional connections with men more than women? Who do you feel the urge to explore and be close to?Exploring your sexuality through being open to different experiences can help too. How does it feel to kiss a man, to touch a man, as compared with a woman...sometimes this feels like such a big and forbidden step that it's a barrier to discovering ourselves. We don't want to open that door. I wish you well as you do exactly what you are supposed to be doing...exploring and discovering yourself. It's an exciting journey and you might want to find a trusted person to talk more about this with.	این اواخر دوران سختی را سپری کرده‌ام. من به هیچ چیز جز زنان علاقه‌ای نداشتم. تا یک هفته پیش هرگز به مردان فکر نکرده بودم. از این وضعیت بسیار ناراحت و افسرده هستم. این برای من عادی نیست. بیش از یک بار به پورن همجنس‌گرا نگاه کردم تا ثابت کنم همجنس‌گرا نیستم، اما هر بار نتایج یکسانی می‌گیرم و احساس انزجار می‌کنم. این موضوع برایم دشوار است. می‌ترسم که بارها به این موضوع نگاه کرده‌ام. مدام به آن فکر می‌کنم و همش می‌لرزم.	سلام بروکفیلد، وقتی احساس می‌کنیم چیزی به اندازه گرایش جنسی‌مان تغییر می‌کند، ممکن است ناراحت‌کننده باشد. من از این که به اندازه کافی با خود صادق هستید و می‌گویید "با این مشکل دارم"، خوشحالم. پذیرفتن اینکه یک سؤالی وجود دارد، نشان‌دهنده شجاعت است. و... این لزوماً به این معنی نیست که شما همجنس‌گرا هستید. متأسفانه، ما در فرهنگی زندگی می‌کنیم که می‌خواهد مردم را در دسته‌های مشخصی قرار دهد... مرد یا زن، دگرجنس‌گرا یا همجنس‌گرا... ما به عنوان یک فرهنگ، تمایل داریم که از آن مناطق خاکستری دوری کنیم. حقیقت این است که اگر در جامعه‌ای بزرگ می‌شدیم که این نوع دسته‌بندی وجود نداشت... اگر احساس آزادی می‌کردیم که از نظر جنسی کشف کنیم و رشد کنیم، ممکن است از اینکه به چه کسانی جذب می‌شویم، شگفت‌زده شویم. شما مجبور نیستید خود را در یک دسته قرار دهید. ترجیحات جنسی ما بسیار بیشتر از آنچه فکر می‌کنیم، سیال است و می‌تواند در طول زمان تغییر کند. همچنین در فرهنگی زندگی می‌کنیم که نسبت به همجنس‌گرایی یا به‌طور کلی "اختلاف" تعصب دارد. آرزوی اینکه همجنس‌گرا نباشید می‌تواند بسیار قوی باشد. بسیاری از افرادی که همجنس‌گرا هستند سال‌ها بر این باورند که دگرجنس‌گرا هستند و با افکار همجنس‌گرایانه‌شان مبارزه می‌کنند، آن‌ها را سرکوب می‌کنند یا نادیده می‌گیرند. این درد بیهوده است. اگر همجنس‌گرا هستید، در این زمینه هیچ شرمی وجود ندارد و می‌توانید یک زندگی باشکوه پر از عشق و اشتیاق داشته باشید. با گفتن این نکته... صرفاً به این دلیل که در مورد مردان فکر می‌کنید یا از پورن همجنس‌گرا تحریک می‌شوید، به این معنا نیست که شما همجنس‌گرا هستید. بسیاری از مردان دگرجنس‌گرا افکار و خیال‌پردازی‌هایی درباره جنس مشابه دارند؛ این تحریک‌کنندگی به دلیل ممنوع بودنش است... ما درباره حرمت‌ها کنجکاو هستیم یا فقط کنجکاویم. تحریک شدن از پورن همجنس‌گرا برای بسیاری از مردان دگرجنس‌گرا طبیعی است. گرایش جنسی فقط به رفتار جنسی مربوط نمی‌شود. یک معیار متفاوت برای شناخت خود از نظر جنسی می‌تواند در احساسات شما نسبت به مردان یا زنان نهفته باشد. آیا بیشتر از زنان به برقراری ارتباط عاطفی با مردان تمایل دارید؟ به کدام یک از آن‌ها احساس نیاز به نزدیک شدن و کشف دارید؟ کاوش در تمایلات جنسی خود از طریق تجربه‌های مختلف می‌تواند به شما کمک کند. بوسیدن یک مرد، لمس یک مرد، نسبت به یک زن چه احساسی دارد... گاهی این حس به قدری بزرگ و ممنوع است که مانع از شناخت خودمان می‌شود. ما نمی‌خواهیم آن در را باز کنیم. برای شما آرزو می‌کنم که دقیقاً همان کاری را که باید انجام دهید، انجام دهید... در حال کاوش و کشف خود باشید. این یک سفر هیجان‌انگیز است و ممکن است بخواهید فردی مورد اعتماد پیدا کنید تا درباره این موضوع بیشتر صحبت کنید.
null	I am a heterosexual male in my late 20s. I find myself wearing pantyhose, heels, skirts and other women's clothing in private. I am torn on how to feel about it. I enjoy it very much. I have had a pantyhose/stocking fascination and other kinky fetish interests since I was young. I have no history of sexual abuse growing up. I am currently single.	Let yourself enjoy crossdressing!What sounds in your way are whatever beliefs you gre up hearing, see and absorb currently.Concentrate on your own satisfaction and that you are doing this in a non-harming way.Maybe if you branch out your interest by finding other people who enjoy crossdressing as much as you do.With any interest or activity, social interaction supports it.	من یک مرد دگرجنسگرا در اواخر دهه 20 هستم. در خلوت خود، جوراب شلواری، کفش‌های پاشنه‌دار، دامن و سایر لباس‌های زنانه می‌پوشم. در مورد این موضوع دچار سردرگمی هستم که چگونه باید احساس کنم. از این کار لذت زیادی می‌برم. از سنین نوجوانی به جوراب شلواری/جوراب و سایر علایق فتیشی علاقه‌مند بوده‌ام. در دوران کودکی هیچ سابقه‌ای از سوء استفاده جنسی ندارم. در حال حاضر مجرد هستم.	به خودتان اجازه دهید از لباس پوشیدن متقاطع لذت ببرید! آنچه در راه شما قرار دارد، باورهایی است که در طول زندگی شنیده، دیده و جذب کرده‌اید. بر رضایت خود تمرکز کنید و به این نکته توجه داشته باشید که این کار را به شیوه‌ای غیرمضر انجام می‌دهید. شاید اگر علاقه‌تان را با پیدا کردن افرادی که به اندازه شما از لباس پوشیدن متقاطع لذت می‌برند، گسترش دهید. با هر علاقه یا فعالیتی، تعامل اجتماعی از آن حمایت می‌کند.
null	I am a heterosexual male in my late 20s. I find myself wearing pantyhose, heels, skirts and other women's clothing in private. I am torn on how to feel about it. I enjoy it very much. I have had a pantyhose/stocking fascination and other kinky fetish interests since I was young. I have no history of sexual abuse growing up. I am currently single.	Hi there! It sounds like you have already started to answer your own question by stating that you love cross dressing very much, and I am glad you enjoy it! Cross dressing is something many people enjoy, and there is no harm in it whatsoever. My question to you would be: What is making you feel torn about it? There is unfortunately still a lot of negative stigma associated with people who express their gender or sexuality in ways that differ from the majority. (And sometimes certain sexual interests are actually very common or even in the majority, but because people carry shame about being different when it comes to gender and sexuality we assume we are all alone!)Being a sexual or gender minority or someone who participates in kink or expresses their sexuality or gender identity in a unique and personal way often means suffering from something called "internalized oppression". We grow up being exposed to certain assumptions and beliefs about what is "acceptable" behavior and even face consequences sometimes if we don't "fit in" the way others tell us to. Even if those assumptions are harmful and wrong, we still internalize them and feel guilty about who we are. There is nothing wrong with us, but feeling stigmatized and isolated can lead to feelings of shame, embarrassment, or like something is "wrong" with us.But there is absolutely nothing wrong with you, so be proud of who you are and what you enjoy. You can continue to simply enjoy it privately, or maybe you'd eventually like to share it with a partner or maybe even join a community with similar interests. I'll leave you with a quote from comedian Eddie Izzard, who identifies as, in his own words, a "straight transvestite": "They’re not women’s clothes. They’re my clothes. I bought them!" Take care, and thanks for your question!	من یک مرد دگرجنسگرا در اواخر دهه بیست سالگی هستم. در تنهايى، خود را با جوراب شلواری، کفش‌های پاشنه‌بلند، دامن و دیگر لباس‌های زنانه می‌پوشم. در این باره احساس گیجی می‌کنم. از این کار بسیار لذت می‌برم. از دوران کودکی به جوراب شلواری و دیگر علایق فتیش علاقه داشتم. هیچ سابقه‌ای از سوءاستفاده جنسی در دوران کودکی ندارم. در حال حاضر مجرد هستم.	سلام! به نظر می‌رسد شما قبلاً شروع به پاسخگویی به سوال خود کرده‌اید با بیان اینکه لباس پوشیدن به سبک متقابل را بسیار دوست دارید و خوشحالم که از آن لذت می‌برید! لباس پوشیدن به سبک متقابل چیزی است که بسیاری از افراد از آن لذت می‌برند و اصلاً آسیبی به همراه ندارد. سوال من از شما این است: چه چیزی باعث می‌شود احساس کنید در این مورد در تردید هستید؟ متأسفانه هنوز هم stigma منفی زیادی نسبت به افرادی که جنسیت یا تمایلات جنسی خود را به شیوه‌هایی متفاوت از اکثریت بیان می‌کنند، وجود دارد. (و گاهی اوقات برخی از علایق جنسی واقعاً متداول یا حتی در اکثریت هستند، اما به دلیل شرم افراد از متفاوت بودن در زمینه جنسیت و تمایلات جنسی، ما فرض می‌کنیم که تنها هستیم!) اقلیت بودن در زمینه جنسیت یا تمایلات جنسی، یا کسی که در رفتارهای غیرمتعارف شرکت می‌کند، اغلب به معنای رنج بردن از پدیده‌ای به نام "سرکوب درونی شده" است. ما از کودکی با مفروضات و باورهای خاصی درباره رفتار "قابل قبول" مواجه‌ایم و گاهی اوقات در صورتی که نتوانیم مطابق انتظارات دیگران رفتار کنیم، با عواقب روبرو می‌شویم. حتی اگر این فرضیات مضر و نادرست باشند، ما هنوز هم آنها را در خود درونی می‌کنیم و احساس گناه درباره آنچه که هستیم، می‌کنیم. هیچ مشکلی در ما وجود ندارد، اما احساس انگ و انزوا می‌تواند منجر به احساس شرم، خجالت یا این حس شود که چیزی با ما "اشتباه" است. اما هیچ اشکالی در شما وجود ندارد، پس به اینکه که هستید و آنچه که از آن لذت می‌برید، افتخار کنید. می‌توانید به سادگی از آن در تنهایی لذت ببرید، یا شاید در آینده بخواهید آن را با یک شریک به اشتراک بگذارید یا حتی به یک جامعه با علایق مشابه بپیوندید. اجازه دهید یک نقل قول از ادی ایزارد، کمدینی که به قول خودش "یک ترنس‌وستیت راست" است، به شما ارائه دهم: "این‌ها لباس‌های زنانه نیستند. این‌ها لباس‌های من هستند. من آنها را خریده‌ام!" مراقب خودتان باشید و از پرسش شما متشکرم!
null	I am a heterosexual male in my late 20s. I find myself wearing pantyhose, heels, skirts and other women's clothing in private. I am torn on how to feel about it. I enjoy it very much. I have had a pantyhose/stocking fascination and other kinky fetish interests since I was young. I have no history of sexual abuse growing up. I am currently single.	If you enjoy cross-dressing and are comfortable with how you feelaand aware of your own thoughts and feelings about it in private as compared to in public, I see no problem with that.If you would like to become more comfortable with it or express more feelings about it, I recommend that you see a local mental health professional, not because there is anything wrong with what you are doing, but so you can learn more about yourself in the process. You may find that doing this in private and having a partner who accepts that is your view of how you would like things to be. You may discover that you would like to do this in public.I appreciate your honesty.	من یک مرد دگرجنس‌گرا هستم در اواخر 20 سالگی. در خلوت خودم جوراب شلواری، کفش‌های پاشنه‌بلند، دامن و سایر لباس‌های زنانه می‌پوشم. در مورد این موضوع دچار سؤال هستم و نمی‌دانم چطور باید احساس کنم. از این کار بسیار لذت می‌برم. از دوران کودکی، به جوراب شلواری و دیگر علاقه‌های فتیشی تمایل داشته‌ام. هیچ گونه سابقه‌ای از سوء استفاده جنسی در دوران کودکی ندارم. در حال حاضر مجرد هستم.	اگر از لباس پوشیدن متقابل لذت می‌برید و از احساس خود راحت هستید و به افکار و احساسات خود در مورد آن در خلوت نسبت به جمع آگاهید، من مشکلی با این موضوع نمی‌بینم. اگر می‌خواهید با این موضوع راحت‌تر باشید یا احساسات بیشتری را درباره‌اش ابراز کنید، توصیه می‌کنم به یک متخصص بهداشت روان محلی مراجعه کنید، نه به این دلیل که کاری که انجام می‌دهید اشتباه است، بلکه به این دلیل که بتوانید در این فرآیند درباره‌ خودتان اطلاعات بیشتری کسب کنید. ممکن است دریابید که انجام این فعالیت در خلوت و داشتن شریکی که این جنبه شما را می‌پذیرد، به نحوه‌ای که دوست دارید اوضاع باشد، مربوط است. ممکن است متوجه شوید که تمایل دارید این کار را در ملا عام نیز انجام دهید. از صداقت شما قدردانی می‌کنم.
null	I have always wanted to have a transition from male to female for some time now. This issue has persisted for 10 years already but I don't know where to start. I do not have the soundest information either.	Wonderful! I am so excited for you. What a huge decision. I am writing from Toronto Canada so it is hard for me to direct you specifically. I would start with two things 1) Find a doctor that is comfortable perscribing hormones and 2) find a Counsellor or Therapist that is transgender specialized. They will know how transitioning works in your health care system and other supports as well. Google is a wonderful way to find these resources. I wish you well. Thanks for writing!	من همیشه از مدتی پیش می‌خواستم که از مرد به زن تبدیل شوم. این وضعیت 10 سال است که ادامه دارد، اما نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم. اطلاعات دقیقی هم در این زمینه ندارم.	عالی! من برای شما بسیار هیجان‌زده هستم. چه تصمیم بزرگی! من از تورنتو، کانادا می‌نویسم، بنابراین هدایت خاص شما برای من سخت است. من با دو نکته شروع می‌کنم: 1) پزشکی را پیدا کنید که در تجویز هورمون‌ها راحت باشد و 2) مشاور یا درمانگری را پیدا کنید که در زمینه جنسیتی تخصص داشته باشد. آنها می‌دانند که روند انتقال در سیستم مراقبت‌های بهداشتی شما و سایر حمایت‌ها چگونه کار می‌کند. گوگل راه فوق‌العاده‌ای برای یافتن این منابع است. برای شما آرزوی موفقیت می‌کنم. ممنون که نوشتید!
null	In middle school and high school, my friends and family thought I was gay. I tried telling them, but they wouldn’t believe me. It almost feels like they wanted me to be. Now I’m actually starting to believe them. I know I wasn’t back then, and now I’m not sure anymore.	I agree with Amy. We get a lot of pressure from others and even ourselves to define who we are and what we want at a pretty early age. The truth is, our sexuality can change and grow in directions we never imagined. I may be wrong, but I am getting the impression that you may not want to be gay. That this is something you didn't like others suggesting and now you are uncomfortable with the idea that it may be true. This would certainly be understandable. Your sexuality is YOURS and yours alone. It can be quite frustrating and hurful when others try to define who you are. And it can be equally frustrating when you are trying to figure it out for yourself. The truth is that there are many different possibilities when it comes to sexual orientation. It may help to think about what qualities you find attractive. What kind of person can you see yourself being attracted to? Someone smart? Funny? Loves dogs? If you look for these qualities in a person they may lead you to being attracted to someone of the same sex, but maybe not. At least you would be choosing someone based on values and qualities that you love and admire. Another idea is to chat with a counselor, if you are interested. Preferrably one who has done some training in affirmative therapy. Be well and be you..Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC	در دوران راهنمایی و دبیرستان، دوستان و خانواده‌ام فکر می‌کردند که من همجنس‌گرا هستم. سعی کردم به آنها بگویم که چنین نیست، اما آنها باور نکردند. تقریباً به نظر می‌رسید که آنها می‌خواستند من همجنس‌گرا باشم. حالا به‌نظر می‌رسد که کم‌کم دارم به حرف‌هایشان ایمان می‌آورم. می‌دانم که آن زمان همجنس‌گرا نبودم و حالا دیگر نمی‌دانم.	من با امی موافقم. ما فشار زیادی از طرف دیگران و حتی خودمان برای تعریف اینکه چه کسی هستیم و چه می‌خواهیم در سنین پایین حس می‌کنیم. حقیقت این است که تمایلات جنسی ما می‌تواند تغییر کند و در جهات غیرمنتظره‌ای رشد یابد. ممکن است اشتباه کنم، اما از صحبت‌های شما اینطور برداشت می‌کنم که شاید نخواهید همجنس‌گرا باشید. به نظر می‌رسد این موضوعی است که شما از آن خوشحال نیستید و حالا با این ایده که ممکن است حقیقت داشته باشد، احساس ناراحتی می‌کنید. این کاملاً قابل درک است. تمایلات جنسی شما کاملاً متعلق به شماست و تنها شما حق دارید آن را تعریف کنید. زمانی که دیگران سعی می‌کنند شما را تعریف کنند، می‌تواند بسیار خسته‌کننده و آزاردهنده باشد. همچنین، زمانی که خودتان در حال تلاش برای فهمیدن این مطلب هستید نیز می‌تواند به همان اندازه کلافه‌کننده باشد. واقعیت این است که در مورد گرایش جنسی، گزینه‌های مختلفی وجود دارد. ممکن است فکر کردن به ویژگی‌هایی که برای شما جذاب هستند، به شما کمک کند. چه نوع فردی را می‌توانید تصور کنید که به او جذب می‌شوید؟ فردی باهوش؟ خنده‌دار؟ عاشق سگ‌ها؟ اگر به دنبال این ویژگی‌ها در یک نفر باشید، ممکن است به سوی جذب فردی همجنس‌گرا متمایل شوید، اما شاید هم نه. حداقل شما فردی را بر اساس ارزش‌ها و ویژگی‌هایی که دوست دارید و به آنها احترام می‌گذارید، انتخاب خواهید کرد. همچنین می‌توانید در صورت تمایل با یک مشاور صحبت کنید، ترجیحاً کسی که تجربه‌ای در درمان تأییدی دارد. مراقب خودتان باشید و همانی باشید که هستید.
null	In middle school and high school, my friends and family thought I was gay. I tried telling them, but they wouldn’t believe me. It almost feels like they wanted me to be. Now I’m actually starting to believe them. I know I wasn’t back then, and now I’m not sure anymore.	Use this time to explore who you are...imagine what your life would be like if you were gay and not, ask yourself what is different? What scenario do you find yourself gravitating to? What is important is that you are happy. My message to you is that you do not need to define yourself with your sexual preference or feel the need to label yourself, especially if you are confused and exploring what your sexual preference is.	در دوران راهنمایی و دبیرستان، دوستان و خانواده‌ام فکر می‌کردند که من همجنس‌گرا هستم. سعی کردم به آنها بگویم که اینطور نیست، اما آنها به من باور نکردند. تقریباً به نظر می‌رسد که آن‌ها می‌خواستند من چنین باشم. حالا در واقع شروع به باور کردن آن‌ها کرده‌ام. می‌دانم که در آن زمان چنین چیزی نبودم و حالا دیگر مطمئن نیستم.	از این زمان برای کشف خود استفاده کنید... تصور کنید اگر همجنسگرا بودید، زندگی‌تان چطور بود؟ از خود بپرسید چه چیزهایی متفاوت است؟ به کدام سناریو تمایل بیشتری دارید؟ آنچه اهمیت دارد این است که شما خوشحال باشید. پیام من به شما این است که نیازی نیست خود را با گرایش جنسی‌تان تعریف کنید یا احساس کنید که باید به خود برچسب بزنید، به ویژه اگر گیج هستید و در حال کشف گرایش جنسی‌تان هستید.
null	I'm a guy. If I don't like girls, nor do I like guys, does that mean I'm gay?	It doesn't sound like you are finding yourself attracted to anyone. It could mean that you just haven't connected with anyone you find attractive, or that you are asexual - essentially not oriented toward anyone. I would suggest doing some reading on asexuality and see if it connects to how you feel!	من یک پسر هستم. اگر نه دخترها را دوست داشته باشم و نه پسرها را، آیا این به این معنی است که من همجنسگرا هستم؟	به نظر نمی‌رسد شما نسبت به کسی جذب شده‌اید. این ممکن است به این معنا باشد که هنوز با کسی که برایتان جذاب است ارتباط برقرار نکرده‌اید یا اینکه غیرجنسی هستید؛ به‌عبارتی دقیق‌تر، به کسی گرایش ندارید. پیشنهاد می‌کنم کمی در مورد غیرجنس‌گرایی مطالعه کنید و ببینید آیا با احساسات شما همخوانی دارد یا خیر!
null	I'm a guy. If I don't like girls, nor do I like guys, does that mean I'm gay?	Hi, and thanks for your question. I agree with my colleagues about researching asexuality, but I want too add a couple of things about that:Here is a website that you can start with to get some information about asexuality - http://www.asexuality.org/home/There are a whole lot of myths surrounding asexuality. One is that people who are asexual have absolutely no interest in sex, and that is not always the case. There are variations of asexuality. Some people who are asexual have an interest in sex and others don't. Also, once you read more on this topic, you may find that you don't connect with asexuality either, and that is okay. Our society usually thinks of sexual orientations as only being straight, gay, lesbian, or bisexual, but the truth is there are many variations of sexual orientations. Keep exploring. There is a good chance that there is a community of people who feel like you do. Finally, labels are important for a lot of things, but labeling ourselves can sometimes lead to some painful feelings. Try not to feel pressured to label yourself too quickly. This is your journey. Your experience. Take all the time you need. You may never feel the need to label how you feel, and that is okay, too. Hope this helps. Be well.Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC	من یک پسر هستم. اگر نه دخترها را دوست دارم و نه پسرها را، آیا این به این معنی است که من همجنسگرا هستم؟	سلام و ممنون از سوال‌تان. من با همکارانم در مورد تحقیق درباره غیرجنسی بودن موافقم، اما می‌خواهم چند نکته دیگر نیز به این موضوع اضافه کنم: در اینجا یک وب‌سایت وجود دارد که می‌توانید برای کسب اطلاعات در مورد غیرجنسی بودن به آن مراجعه کنید - http://www.asexuality.org/home/. افسانه‌های زیادی در مورد غیرجنسی بودن وجود دارد. یکی از آنها این است که افرادی که غیرجنسی هستند هیچ علاقه‌ای به رابطه جنسی ندارند، در حالی که این همیشه درست نیست. تنوع‌هایی در غیرجنسی بودن وجود دارد. برخی افراد غیرجنسی به رابطه جنسی علاقه دارند و برخی دیگر ندارند. همچنین، ممکن است بعد از مطالعه بیشتر در مورد این موضوع، متوجه شوید که با غیرجنسی بودن ارتباط برقرار نمی‌کنید و این اشکالی ندارد. جامعه ما معمولاً گرایش‌های جنسی را تنها به صورت مستقیم، همجنس‌گرا، لزبین یا دوجنس‌گرا می‌داند، اما واقعیت این است که گرایش‌های جنسی بسیار متنوع هستند. به جستجو و کشف ادامه دهید. احتمال زیادی وجود دارد که جامعه‌ای از افراد پیدا کنید که مانند شما احساس می‌کنند. در نهایت، برچسب‌ها برای بسیاری از مسایل مهم هستند، اما برچسب‌گذاری به خود می‌تواند گاهی اوقات منجر به احساسات دردناک شود. سعی کنید برای برچسب زدن به خودتان، خیلی سریع اقدام نکنید. این سفر شماست. تجربه شماست. تمام زمانی که نیاز دارید را صرف کنید. ممکن است هرگز نیازی به برچسب زدن احساسات خود نداشته باشید و این نیز مشکلی ندارد. امیدوارم این مفید باشد. شاد باشید. Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC
null	I'm a guy. If I don't like girls, nor do I like guys, does that mean I'm gay?	No, it does not necessarily. Your sexual preference is based on who you ARE attracted to, not what does not turn you on. If you find you have no sex drive at all, this is called asexual. But you did not mention what you do find arrousing either. Hope this helps.	من یک پسر هستم. اگر نه دخترها را دوست داشته باشم و نه پسرها را، آیا به این معنی است که من همجنسگرا هستم؟	نه، لزوماً اینطور نیست. ترجیحات جنسی شما بر اساس کسانی است که به آنها جذب می‌شوید، نه چیزهایی که شما را برنمی‌انگیزد. اگر متوجه شدید که اصلاً میل جنسی ندارید، به این حالت «آسیل» می‌گویند. اما شما به آنچه که برایتان تحریک‌کننده است اشاره نکردید. امیدوارم این کمک کند.
null	I'm transgender, I know I am, but I've only told a few friends. I know I can't tell my family because of previous conversations we've had. They just wouldn't accept it. My gender dysphoria is getting really difficult to deal with on my own. I need some strategies for dealing with it. What should I do?	Hi. It can be difficult to handle such a transition on your own. I work with clients to understand their needs and wants. This can involve how to communicate effectively with friends, family, and other loved ones; or, learning how to have self-acceptance. I strongly recommend speaking with a licensed clinician one on one to help facilitate the change you are looking for.	من تراجنسیتی هستم و این را می‌دانم، اما فقط به چند نفر از دوستانم گفته‌ام. به دلیل صحبت‌های قبلی‌ای که داشته‌ایم، می‌دانم که نمی‌توانم این موضوع را به خانواده‌ام بگویم. آنها به هیچ وجه آن را نمی‌پذیرند. کنار آمدن با نارسایی جنسیتی‌ام به تنهایی بسیار سخت شده است. به چند استراتژی برای مقابله با آن نیاز دارم. چه کاری باید انجام دهم؟	سلام. انجام چنین انتقالی به تنهایی می‌تواند دشوار باشد. من با مشتریان همکاری می‌کنم تا نیازها و خواسته‌های آن‌ها را درک کنم. این ممکن است شامل نحوه ارتباط مؤثر با دوستان، خانواده و سایر عزیزان یا یادگیری پذیرش خود باشد. من به شدت توصیه می‌کنم با یک پزشک مجاز به صورت حضوری صحبت کنید تا به تسهیل تغییری که به دنبال آن هستید، کمک کند.
null	I'm transgender, I know I am, but I've only told a few friends. I know I can't tell my family because of previous conversations we've had. They just wouldn't accept it. My gender dysphoria is getting really difficult to deal with on my own. I need some strategies for dealing with it. What should I do?	Hello, and thank you for your question. I am so glad that you reached out for help. I know that the dysphoria can feel nearly impossible to handle, especially since you have limited support from people who accept who you are. You may already know some of these resources, but I am going to share a few. 1. The website www.letsqueerthingsup.com is a blog from a very good writer that I know. His name is Sam Dylan Finch, and he is transgender. He writes about mental health, transgender issues, and many other topics. I know he has frequently written about gender dysphoria and ways to manage it. You may want to check out his site and do a search on there. 2. The website www.everydayfeminism.com employs many transgender writers and several have written about gender dysphoria and have given ideas for managing it. If you search for gender dysphoria on their site, many articles pop up. It may be a good resource for you, especially if you ever feel lonely and start to forget that there are others out there who are like you and have your back. 3. I am not sure where you live, but there are counselors who specialize in affirmative therapy, which is what is recommended for folks who are part of the LGBTQ community. So, if you decide to see a counselor about the dysphoria, try to find one that specifically says they have been trained in the affirmative approach. In addition, feel free to ask questions of the counselor before agreeing to see them for counseling. An ethical counselor would have no problem answering them before having you come in. 4. If there are some LGBTQ resource centers in your area, try to reach out to them and see if there are support groups. Gaining more support from others would be helpful. Sometimes LGBTQ-friendly counselors leave their contact information for people in resource centers. 5. Finally, I know you have not mentioned being depressed or suicidal, but I also know that it is very common for people to consider suicide when they are struggling with dysphoria, dealing with transphobia, etc. If this ever happens to you, please call 911 or the Trans Lifeline. It's free at 877-565-8860. Visit their site at www.translifeline.org. I hope some of these ideas help. Feel free to send another message if you have a follow-up question.Be well....be YOU.Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC	من تراجنسیتی هستم و این موضوع را می دانم، اما فقط به چند دوست خود گفته‌ام. می‌دانم که به خاطر مکالمات قبلی‌مان نمی‌توانم به خانواده‌ام بگویم. آنها هرگز آن را نمی‌پذیرند. کنار آمدن با اختلال هویت جنسیتی‌ام به تنهایی بسیار دشوار شده است. به چند استراتژی برای مقابله با آن نیاز دارم. چه کاری باید انجام دهم؟	با سلام و تشکر از سوال شما. خیلی خوشحالم که برای دریافت کمک با من تماس گرفته‌اید. می‌دانم که مواجهه با نارسایی جنسیتی می‌تواند تقریباً غیرممکن به نظر برسد، به‌ویژه وقتی که حمایت محدودی از افرادی که شما را می‌پذیرند دارید. ممکن است برخی از این منابع را قبلاً بشناسید، اما مایلم چند مورد را با شما در میان بگذارم. 1. وب‌سایت www.letsqueerthingsup.com وبلاگی است از نویسنده‌ای بسیار خوب که می‌شناسم. نام او سم دیلن فینچ است و او یک فرد ترنسجندر است. او در مورد سلامت روان، مسائل تراجنسیتی و موضوعات دیگر می‌نویسد. می‌دانم که او بارها درباره نارسایی جنسیتی و روش‌های مدیریت آن مطلب نوشته است. پیشنهاد می‌کنم به سایت او مراجعه کرده و در آنجا جستجو کنید. 2. وب‌سایت www.everydayfeminism.com به استخدام نویسندگان تراجنسیتی پرداخته و چند نفر در مورد نارسایی جنسیتی نوشته‌اند و پیشنهاداتی برای مدیریت آن ارائه کرده‌اند. اگر در سایت آنها «نارسایی جنسیتی» را جستجو کنید، مقالات زیادی به‌دست خواهید آورد. این ممکن است منبع خوبی برای شما باشد، به‌ویژه اگر در لحظات تنهایی احساس کنید فراموش کرده‌اید که دیگرانی نیز هستند که مانند شما هستند و از شما حمایت می‌کنند. 3. مطمئن نیستم کجا زندگی می‌کنید، اما مشاورانی وجود دارند که به درمان حمایتی (affirmative therapy) تخصص دارند، که برای افراد LGBTQ توصیه می‌شود. اگر تصمیم دارید در مورد نارسایی جنسیتی به مشاور مراجعه کنید، سعی کنید مشاوری را پیدا کنید که به‌طور مشخص بگوید در این رویکرد آموزش دیده است. علاوه بر این، در صورت تمایل می‌توانید قبل از موافقت با مشاوره، سؤالاتی از مشاور بپرسید. یک مشاور اخلاقی نباید از پاسخگویی به این سؤالات پیش از ملاقات با شما مشکلی داشته باشد. 4. اگر در منطقه شما مراکز منابع LGBTQ وجود دارد، سعی کنید با آنها تماس بگیرید و ببینید آیا گروه‌های حمایتی دارند. به‌دست آوردن حمایت بیشتر از دیگران می‌تواند بسیار مفید باشد. گاهی اوقات مشاوران LGBTQ-friendly اطلاعات تماس خود را در مراکز منابع باقی می‌گذارند. 5. در نهایت، می‌دانم که شما به افسردگی یا خودکشی اشاره نکرده‌اید، اما می‌دانم که خیلی از افراد در هنگام مواجهه با نارسایی جنسیتی و ترنس‌فوبیا به فکر خودکشی می‌افتند. اگر این موضوع هرگز برای شما پیش آمد، لطفاً با شماره 911 یا Trans Lifeline تماس بگیرید. این سرویس رایگان بوده و شماره آن 877-565-8860 می‌باشد. همچنین می‌توانید به وب‌سایت آنها به آدرس www.translifeline.org مراجعه کنید. امیدوارم که برخی از این پیشنهادها برایتان مفید باشد. اگر سوال دیگری دارید، به‌راحتی می‌توانید پیامی دیگر ارسال کنید. موفق باشید ... خودتان باشید. روبن جی. لاندور، DBH، LPC، NCC
null	I'm transgender, I know I am, but I've only told a few friends. I know I can't tell my family because of previous conversations we've had. They just wouldn't accept it. My gender dysphoria is getting really difficult to deal with on my own. I need some strategies for dealing with it. What should I do?	This is a difficult situation to be in, as it sounds like you are feeling very isolated from both your family and your friends. I don't know your age or gender so please excuse any incorrect assumptions about you being under 18 and use what is useful from the ideas if you are older. One idea is to research online to find a therapist or a local clinic that has a therapist who is a "Gender Therapist" or a "Gender Specialist." Most therapists who are transgender affirmative also have other specialties and do general therapy. Though I don't think lying to your parents is a good idea, if you feel you truly can't talk to them about your gender, then perhaps you can find a therapist with a specialization in gender identity who can help you cope with your gender dysphoria. You can let your parents know that you would like to see that particular therapist for other reasons, such as anxiety/worry, and that you researched them and liked their website. Work to find a therapist who takes your parents insurance if you can. You can also talk to the therapist on the phone first, before you talk to your parents about scheduling the first therapy visit. Therapists can help you learn some ways to manage feelings of worry, shame, and fear related to gender dysphoria. Depending on your family situation, many therapists will work to help you learn skills to safely communicate with your parents about what is troubling you. Your parents may actually surprise you and be more accepting than you think. Usually when parents learn that you are suffering, they want to be open to learning how they can help you, even if awkwardly at first.Reframing is a tool that helps you think about your situation from other perspectives. It's kind of how you can look at the same picture with a different picture frame and it makes the same picture look a little different. Keep in mind your situation is probably temporary and think about in the context of your whole long life (can you tolerate another 2 to 4 years living like you are if you have another X number of years to live?). If you are living at home, you will eventually be more independent and be able to make more of your decisions about your gender expression. Keep the idea in mind the concept that is popular in mindfulness classes I teach, that "This too shall pass" or "This is only for now" when you start to feel hopeless. If you start to over focus on your gender or body issues, try to distract yourself with things that make you feel happy (your pet, music, art, sports etc) or stay busy. If you can, find any GSA or LGBTIQQ youth group that you can attend confidentially, further away from home, to get some support. Work to find an ally, one person, that you can talk to about what you are feeling. Making new friends online through social media can sometimes be a start in breaking down the isolation you feel. Another idea, if you are under 24 years old, there is a phone line (866-488-7386) to call in case you are ever feeling you are in crisis. You can also text chat! Trevor Project: http://www.thetrevorproject.org/There is also a trans teen online chat group if you are 12-19 http://www.glbthotline.org/transteens.htmlIf you are an adult you can get numbers to call in your state if you start to feel suicidal:http://www.suicidepreventionlifeline.org/Day to day, can you creatively work on your gender dysphoria? Yes! Are there ways you can focus on parts of your body you love? Can you focus on that when you look in the mirror? Are you a writer? Can you write stories or poetry about the life you imagine for yourself in the future? Can you do small things that help you get more in touch with your gender day to day like making small choices about your clothing, like wearing clothes that are more unisex, that only you know are gender related but others won't notice? You cannot force others to accept you but you can work on your self-acceptance and self-compassion. That work is something that is best done in the company of others like you as well as with at least another person who gets you and whom you can trust. Good luck to you!	من تراجنسیتی هستم و می‌دانم که اینگونه‌ام، ولی فقط به چند تا از دوستانم گفته‌ام. می‌دانم که به خاطر گفت‌وگوهای قبلی‌ام با خانواده‌ام نمی‌توانم این موضوع را به آنها بگویم. آنها هرگز این موضوع را نمی‌پذیرند. کنار آمدن با اختلال جنسیتی‌ام به تنهایی واقعاً سخت شده است. به چندین استراتژی برای مقابله با آن نیاز دارم. چه کار باید بکنم؟	این وضعیت دشواری است، زیرا به نظر می‌رسد که از خانواده و دوستان خود بسیار جدا شده‌اید. من سن یا جنسیت شما را نمی‌دانم، بنابراین لطفاً هرگونه فرض نادرست درباره زیر ۱۸ سال بودن خود را نادیده بگیرید و اگر بزرگ‌تر هستید، از ایده‌های مفید استفاده کنید. یکی از پیشنهادها این است که به‌صورت آنلاین تحقیق کنید و درمانگری یا کلینیک محلی پیدا کنید که درمانگری با عنوان "درمانگر جنسیت" یا "متخصص جنسیت" داشته باشد. بیشتر درمانگرانی که از تغییر جنسیت حمایت می‌کنند، تخصص‌های دیگری نیز دارند و به‌طور کلی درمان‌های عمومی انجام می‌دهند. اگرچه فکر نمی‌کنم دروغ گفتن به والدین ایده خوبی باشد، اما اگر احساس می‌کنید واقعاً نمی‌توانید درباره جنسیت خود با آن‌ها صحبت کنید، شاید بهتر باشد یک درمانگر با تخصص در هویت جنسیتی پیدا کنید که بتواند به شما در کنار آمدن با نارسایی جنسیتی کمک کند. می‌توانید به والدین خود بگویید که به دلایل دیگری مانند اضطراب یا نگرانی می‌خواهید به آن درمانگر مراجعه کنید و توضیح دهید که درباره او تحقیق کرده‌اید و وب‌سایتش را پسندیده‌اید. تلاش کنید درمانگری پیدا کنید که بیمه والدین شما را قبول کند. همچنین می‌توانید ابتدا به‌صورت تلفنی با درمانگر صحبت کنید، قبل از اینکه با والدین خود درباره برنامه‌ریزی اولین جلسه مشاوره صحبت کنید. درمانگران می‌توانند به شما کمک کنند تا روش‌هایی برای مدیریت احساسات نگرانی، شرم و ترس مرتبط با نارسایی جنسیتی بیاموزید. بسته به وضعیت خانوادگی شما، بسیاری از درمانگران می‌توانند به شما کمک کنند مهارت‌هایی برای برقراری ارتباط ایمن با والدین‌تان درباره مشکلاتی که دارید، یاد بگیرید. ممکن است والدین‌تان شما را غافلگیر کنند و بیشتر از آنچه فکر می‌کنید، پذیرای شما باشند. معمولاً زمانی که والدین متوجه می‌شوند شما در رنج هستید، می‌خواهند در مورد اینکه چگونه می‌توانند به شما کمک کنند، باز باشند. این یک نوع تغییر دیدگاه است؛ مانند اینکه می‌توانید به یک تصویر با قاب عکس متفاوت نگاه کنید و آن تصویر به شکل متفاوتی دیده شود. به خاطر داشته باشید که وضعیت شما احتمالاً موقتی است و آن را در چارچوب زندگی طولانی‌مدت‌تان در نظر بگیرید. آیا می‌توانید ۲ تا ۴ سال دیگر به‌این‌صورت زندگی کنید، اگر سال‌های زیادی دیگری برای زندگی دارید؟ اگر در خانه زندگی می‌کنید، در نهایت استقلال بیشتری پیدا خواهید کرد و می‌توانید تصمیمات بیشتری درباره بیان جنسیت خود اتخاذ کنید. به یاد داشته باشید که در کلاس‌های ذهن‌آگاهی که تدریس می‌کنم، مفهوم "این هم می‌گذرد" یا "این فقط برای حالا است" مطرح می‌شود و می‌تواند در زمان‌های ناامیدی به شما کمک کند. اگر بیش‌ازحد بر روی مسائل جنسی یا جسمی خود متمرکز شده‌اید، سعی کنید خود را با چیزهایی که باعث خوشحالی‌تان می‌شود (حیوان خانگی، موسیقی، هنر، ورزش و غیره) مشغول کنید یا مشغول بمانید. اگر می‌توانید، هر گروه جوانان GSA یا LGBTIQQ را پیدا کنید که بتوانید به‌صورت محرمانه و دور از خانه در آن شرکت کنید تا از حمایت برخوردار شوید. برای یافتن یک هم‌پیمان، یک نفر که با او بتوانید احساسات خود را در میان بگذارید تلاش کنید. ساختن دوستی‌های جدید آنلاین از طریق شبکه‌های اجتماعی می‌تواند به شکستن انزوایی که احساس می‌کنید کمک کند. یکی دیگر از پیشنهادها، اگر زیر ۲۴ سال سن دارید، تماس با خط تلفنی (۷۳۸۶-۴۸۸-۸۶۶) است که در صورت بحران می‌توانید به آن زنگ بزنید. همچنین امکان چت متنی نیز وجود دارد! پروژه تراور: http://www.thetrevorproject.org/ همچنین گروه چت آنلاین نوجوانان ترنس برای افراد ۱۲ تا ۱۹ ساله وجود دارد: http://www.glbthotline.org/transteens.html اگر بزرگسال هستید، می‌توانید شماره‌های تماس مربوط به وضعیت خود را در ایالت‌تان پیدا کنید: http://www.suicidepreventionlifeline.org/ آیا می‌توانید روز به روز به‌طور خلاقانه بر نارسایی جنسیتی‌تان کار کنید؟ بله! آیا راه‌هایی وجود دارد که روی قسمت‌هایی از بدنتان که دوست دارید، تمرکز کنید؟ آیا می‌توانید در آینه به آن‌ها توجه کنید؟ آیا نویسنده هستید؟ آیا می‌توانید داستان‌ها یا شعرهایی درباره زندگی‌ای که در آینده برای خود تصور می‌کنید، بنویسید؟ آیا می‌توانید کارهای کوچکی انجام دهید که به شما کمک کند روز به روز بیش‌تر با جنسیت خود در ارتباط باشید، مانند انتخاب لباس‌های جنسیتی کمتر مشخص، که فقط خودتان از جنسیتی بودنشان آگاهید اما دیگران متوجه نخواهند شد؟ نمی‌توانید دیگران را مجبور به پذیرش کنید، اما می‌توانید بر روی پذیرش خود و compassion خود کار کنید. این کار بهترین راه است که در کنار دیگران شبیه خود و حداقل یک شخص دیگر که شما را درک کند و به او اعتماد دارید، انجام دهید. برایتان آرزوی موفقیت دارم!
null	I'm transgender, I know I am, but I've only told a few friends. I know I can't tell my family because of previous conversations we've had. They just wouldn't accept it. My gender dysphoria is getting really difficult to deal with on my own. I need some strategies for dealing with it. What should I do?	Hi! I am so glad you're reaching out! Sounds like you have some solid support in some areas of your life but are still dealing with some difficult dysphoria. I think it can depend on what kind of dysphoria you have - sometimes it's physical, social or mental. Sometimes physical dysphoria means less time around mirrors or plans to make showering less stressful (music, audio books, distraction). Sometimes online support networks can be a great source of ideas in this way (for social and mental dysphoria as well). Some of my clients do things that help them feel better in their bodies that don't require anyone to know (hair removal, binders, packing, hormones,) and other things. I recommend stopping by a website called Conversations with a Gender Therapist. There are some awesome videos there that might help you! I hope this helps some! Don't forget to try to connect with other trans folks (even online) - it can be a great relief to know you're not alone in how you're feeling! Best of luck!!	من تراجنسیتی هستم، و از این موضوع آگاه هستم، اما فقط به چند نفر از دوستانم گفته‌ام. می‌دانم که نمی‌توانم این موضوع را به خانواده‌ام بگویم به خاطر صحبت‌های قبلی‌ای که داشته‌ایم. آن‌ها به سادگی این موضوع را قبول نخواهند کرد. کنار آمدن با اختلال هویت جنسی‌ام به تنهایی خیلی دشوار شده است. به چند استراتژی برای مقابله با آن نیاز دارم. چه کار باید بکنم؟	سلام! بسیار خوشحالم که با من تماس گرفته‌اید! به نظر می‌رسد که در برخی از زمینه‌های زندگی‌تان حمایت محکمی دارید، اما هنوز هم با برخی نارضایتی‌های دشوار دست و پنجه نرم می‌کنید. فکر می‌کنم این بستگی به نوع نارضایتی‌ای که دارید دارد - گاهی اوقات این نارضایتی جسمی، اجتماعی یا روانی است. نارضایتی جسمانی می‌تواند به معنای صرف زمان کمتر در کنار آینه یا برنامه‌ریزی برای کاهش استرس در زمان دوش گرفتن باشد (مثل موسیقی، کتاب‌های صوتی، یا حواس‌پرتی). شبکه‌های پشتیبانی آنلاین نیز می‌توانند منبع عالی‌ای برای ایده‌ها در این زمینه (هم برای نارضایتی اجتماعی و هم روانی) باشند. برخی از مشتریان من کارهایی را انجام می‌دهند که به آنها کمک می‌کند در بدنشان احساس بهتری داشته باشند بی‌آنکه کسی از آن باخبر باشد (مانند حذف موهای زائد، بیدن‌ها، بسته‌بندی، هورمون‌ها و سایر موارد). توصیه می‌کنم به وب‌سایتی به نام "مکالمات با یک درمانگر جنسیتی" سری بزنید. چند ویدیوهای عالی در آنجا وجود دارد که ممکن است به شما کمک کند! امیدوارم این نکات برایتان مفید باشد! فراموش نکنید که سعی کنید با سایر افراد ترنس (حتی آنلاین) ارتباط برقرار کنید - دانستن اینکه در احساس‌تان تنها نیستید، می‌تواند تسکین‌بخش بزرگی باشد! با آرزوی موفقیت!!
null	I have been noticing myself really enjoying watching/reading about gay or lesbian couples. I've also been imagining what it might be like to date a girl, and I like the idea. I also find guys cute too. Does this make me bisexual?	Hello! Thank you for your question. Exploring your sexual orientation and attraction is a wonderful opportunity to get to know yourself! I would be curious to know what feelings you might have related to the possibility of being bi; What messages you may have received related to this orientation and any concerns you have about possible sexual orientations.	متوجه شده‌ام که واقعاً از تماشای/خواندن درباره زوج‌های همجنس‌گرا لذت می‌برم. همچنین به این فکر کرده‌ام که قرار گذاشتن با یک دختر چگونه می‌تواند باشد و از این ایده خوشم می‌آید. من همچنین پسرها را هم جذاب می‌بینم. آیا این من را دوجنسه می‌کند؟	سلام! ممنون از سوال شما. کاوش در جهت‌گیری و جذابیت جنسی شما فرصتی عالی برای شناخت خودتان است! کنجکاو هستم که بدانم چه احساساتی ممکن است در ارتباط با احتمال دو جنسی بودن داشته باشید، چه پیام‌هایی ممکن است درباره این جهت‌گیری دریافت کرده باشید و هرگونه نگرانی که در مورد تمایلات جنسی احتمالی دارید.
null	I got sick really bad and was throwing up for three days and nights. I thought I was going to die. Then about a week later, I started having this desire to be female. I never had this desire before. All I can think about is being a woman. I don't get pleasure from my penis anymore either. Women are attractive, but not like before. I can also find men attractive now. I'm too ashamed to tell anyone.	Hello, and thank you for reaching out to ask for help. Surely this is a very confusing time for you! If you have never had these feelings and desires it could certainty shake everything you thought you knew about yourself. My guess is that you becoming sick around the time that this started is likely a coincidence, but I understand how you would make the connection. I have a feeling that a few things may be going on here. It is really hard to say since I don’t know you, how old you are, etc. But, I will share you with you some thoughts. Some people, when they have undesirable thoughts that really surprise them, have a really tough time getting rid of them. Our reaction to the thought can be very strong and our tendency to try to block it out, stuff it, avoid it, etc. is not always successful. In fact, it’s usually not. It’s like telling you not to think of pink elephants. I would be willing to bet that you thought of a pink elephant just now. So, rather than fighting thoughts that you find confusing, sometimes it is helpful to allow yourself to explore the thought with curiosity and without judgement. Where is this thought coming from? What are my feelings about it? Asking yourself these questions may help you come to a resolution about what is going on. One possibility is that you have developed an anxiety about your thoughts and now you are in the process of obsessing about them, but another possibility is that you are legitimately exploring your sexuality and gender. I get the feeling from your question that you do not want to believe that it is second possibility. And that is okay. You can try some of my suggestions, but you can also see a counselor who may be able to help you work through your confusion. I would suggest someone who has experience working with sexuality issues. You can usually find out what a counselor works with on their website. What is important is that you find someone who is non-judgmental about what you are experiencing. I wish you well. Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC	من خیلی بد مریض شدم و سه روز و شب تمام استفراغ می‌کردم. فکر می‌کردم که دارم می‌میرم. سپس حدود یک هفته بعد، شروع به احساس این تمایل به زن بودن کردم. قبلاً هرگز چنین احساسی نداشتم. تنها چیزی که می‌توانم به آن فکر کنم، زن بودن است. دیگر از آلت تناسلی‌ام لذت نمی‌برم. زنان جذاب هستند، اما نه مانند قبل. حالا همچنین می‌توانم مردان را جذاب بدانم. خیلی خجالت می‌کشم به کسی بگویم.	با سلام و تشکر از تماس شما و درخواست کمک. مطمئناً این دوران برای شما بسیار گیج‌کننده است! اگر تاکنون چنین احساسات و خواسته‌هایی نداشتید، قطعاً می‌تواند تمامی آنچه را که درباره خودتان می‌دانستید، متزلزل کند. شاید تصادفی باشد که شما در زمان شروع این احساسات بیمار شده‌اید، اما درک می‌کنم که چرا ممکن است چنین ارتباطی برقرار کنید. احساس می‌کنم ممکن است چند چیز در اینجا در حال وقوع باشد. بیان این موضوع سخت است، زیرا من شما را نمی‌شناسم و نمی‌دانم چقدر سن دارید و غیره. اما می‌خواهم چند افکار را با شما به اشتراک بگذارم. برخی از افراد، زمانی که با افکار نامطلوبی که ناگهان برایشان پیش می‌آید مواجه می‌شوند، بسیار سخت می‌توانند از دست آن‌ها خلاص شوند. واکنش ما به این افکار می‌تواند بسیار قوی باشد و تمایل ما به تلاش برای مسدود کردن، سرکوب کردن یا اجتناب از آن‌ها معمولاً موفقیت‌آمیز نیست، و در واقع، معمولاً این‌گونه نیست. این مانند این است که به شما بگویند به فیل‌های صورتی فکر نکنید. شرط می‌بندم که همین حالا به یک فیل صورتی فکر کردید. بنابراین، به جای مبارزه با افکاری که گیج‌کننده به نظر می‌رسند، گاهی اوقات مفید است که به خود اجازه دهید با کنجکاوی این افکار را بررسی کنید و بدون قضاوت از خود بپرسید: این فکر از کجا آمده است؟ من در مورد آن چه احساسی دارم؟ پرسیدن این سوالات ممکن است به شما کمک کند تا به درکی بهتر از وضعیت خود برسید. یک احتمال این است که شما دچار اضطراب در مورد افکار خود شده‌اید و اکنون در حال وسواس به آن‌ها هستید. اما احتمال دیگر این است که شما به‌طور واقعی در حال بررسی تمایلات جنسی و هویت جنسیتی خود هستید. از سوال شما این احساس را دارم که شما نمی‌خواهید به احتمال دوم اعتقاد داشته باشید، و این مشکلی ندارد. می‌توانید از چند پیشنهاد من استفاده کنید، اما همچنین می‌توانید به یک مشاور مراجعه کنید که ممکن است بتواند به شما کمک کند تا سردرگمی خود را حل کنید. پیشنهاد می‌کنم با کسی کار کنید که در زمینه مسائل جنسی تجربه داشته باشد. شما معمولاً می‌توانید در وب‌سایت مشاور متوجه شوید که او با چه مسائلی کار می‌کند. آنچه مهم است این است که کسی را پیدا کنید که درباره آنچه شما تجربه می‌کنید، قضاوت نکند. برایتان آرزوی سلامتی میکنم. Robin J. Landwehr، DBH، LPC، NCC
null	I'm a teenage girl. I don't know if I'm straight, bisexual, or gay. I've been straight all my life, but a sudden rush of questions have come over me, and I don't know anymore.	Being open minded about the type of sexual connection which feels true and real, is a solid starting point.Having questions is a very valuable way of more clearly defining your sexuality.Write one or two of your questions if you'd like a more specific focus to your general search about your sexual preference.	من یک دختر نوجوان هستم. نمی‌دانم که آیا دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا یا اهل رابطه با مردان هستم. تمام عمرم به عنوان شخصی دگرجنس‌گرا شناخته می‌شدم، اما ناگهان سؤالات زیادی برایم پیش آمده و حالا مطمئن نیستم.	داشتن ذهنی باز در مورد نوع ارتباط جنسی که برای شما واقعی و حقیقی به نظر می‌رسد، نقطه شروع بسیار مناسبی است. طرح سوالات راهی ارزشمند برای تعریف روشن‌تر تمایلات جنسی شماست. اگر مایل هستید تمرکز خاص‌تری بر جستجوی کلی خود در مورد ترجیحات جنسی‌تان داشته باشید، می‌توانید یک یا دو سوال خود را بنویسید.
null	I'm a teenage girl. I don't know if I'm straight, bisexual, or gay. I've been straight all my life, but a sudden rush of questions have come over me, and I don't know anymore.	Hi Brentwood, While our society tends to want to put us into categories...slots...when it comes to sexuality, because this is nice and neat and convenient...many people find that they don't fit perfectly into one or the other. All you have to do is exactly what you're doing; be aware of yourself and allow yourself to explore these thoughts and emotions both alone and in connection with a safe partner. The people who love you will continue to love you as you sort through this. You can resist the temptation to please others by giving yourself a label. We are attracted to, and fall in love with, people...and we can't always predict what gender they might be. I love how open you are to discovering yourself. Keep on that track. :)	من یک دختر نوجوان هستم. نمی‌دانم آیا دگرجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، یا همجنس‌گرا هستم. تمام عمرم دگرجنس‌گرا بودم، اما ناگهان با انبوهی از سؤالات روبرو شده‌ام و حالا دیگر نمی‌دانم.	سلام برنت‌وود، در حالی که جامعه ما تمایل دارد ما را در دسته‌ها و اسلات‌هایی قرار دهد... وقتی صحبت از جنسیت به میان می‌آید، زیرا این کار راحت، منظم و مرتب به نظر می‌رسد... بسیاری از مردم متوجه می‌شوند که به‌طور کامل در یکی از این دسته‌ها جای نمی‌گیرند. تنها کاری که باید انجام دهید این است که به درستی همان کاری را که دارید انجام می‌دهید ادامه دهید؛ از خودآگاهی برخوردار باشید و به خودتان اجازه دهید این افکار و احساسات را هم به تنهایی و هم در ارتباط با یک شریک امن کشف کنید. کسانی که شما را دوست دارند، در حین این که شما در حال مرتب کردن این موضوع هستید، همچنان به شما عشق می‌ورزند. شما می‌توانید در برابر وسوسه‌ای که به خودتان برچسب بزنید و دیگران را راضی کنید، مقاومت کنید. ما به افراد جذب می‌شویم و عاشق آن‌ها می‌شویم و همیشه نمی‌توانیم پیش‌بینی کنیم که جنسیت آن‌ها چه خواهد بود. من عاشق این هستم که چقدر برای کشف خودتان باز هستید. به همین مسیر ادامه دهید. :)
null	I've recently thought that i could be transgender but I've never had the mind of a girl.	Hello Frostproof,Thinking about becoming transgender and being transgender are slightly different. This is a topic that is best discussed with a therapist that specializes in LGBTQ issues. From what you have written it sounds as if you still have some confusion as to where you fit in with the "labeling system". While labels provide a means to quickly identify and classify, they can also feel restrictive or confining. Instead of focusing on fitting into a specific classification, explore who you are as a person and celebrate your positive qualities and those things that make you uniquely you! There are many options for you to find a therapist and e-therapy is also an option. You can try Breakthrough an online service. Here is some reading for refection that you may find helpful. Yin Yang Woman Man http://dld.bz/ejVK2 What does it mean to be a woman or a man?	من اخیراً به این نتیجه رسیدم که ممکن است ترنسجندر باشم، اما هرگز در درون خود احساس زن بودن نکرده‌ام.	سلام Frostproof، فکر کردن به تبدیل شدن به ترنسجندر و خود ترنسجندر بودن کمی متفاوت است. این موضوع بهتر است با یک درمانگر متخصص در مسائل LGBTQ مورد بحث قرار گیرد. از آنچه نوشته‌اید، به نظر می‌رسد که هنوز در مورد اینکه کجا در "سیستم برچسب‌گذاری" قرار دارید، ابهام دارید. در حالی که برچسب‌ها وسیله‌ای سریع برای شناسایی و طبقه‌بندی هستند، ممکن است احساس محدودیت یا قید و بند نیز به همراه داشته باشند. به جای تمرکز بر اینکه در یک دسته خاص قرار بگیرید، به کشف این بپردازید که شما به عنوان یک فرد چه کسی هستید و ویژگی‌های مثبت و جنبه‌های منحصر به فرد خود را جشن بگیرید! گزینه‌های زیادی برای یافتن یک درمانگر وجود دارد و درمان آنلاین نیز گزینه‌ای است که می‌توانید مد نظر قرار دهید. می‌توانید از Breakthrough، یک سرویس آنلاین، استفاده کنید. در اینجا چند مطالعه برای تأمل وجود دارد که ممکن است برای شما مفید باشد: مرد زن یین یانگ http://dld.bz/ejVK2 زن یا مرد بودن به چه معناست؟
null	I feel like I would be more comfortable as a girl even though I still like girls. I think I'm like a girl stuck in a guy body. I imagine myself as a girl too. I think this more because my friends say that if I was a girl I would be a hot looking one. And I don't care about having boobs or anything. I just feel like the way that I do act will make more sense if I was a girl.	I understand that gender and/or sexual identity crises can be very difficult to navigate, although in today’s time I think we have made a lot of progress and it is becoming easier for individuals to find themselves and also find acceptance from society.I am unsure how old you are. If you are a child or teenager, this is a normal time to have identity questions and to be in a phase where you are trying to figure out who you are and what you want out of life. I hope that you have understanding and supportive friends and family that you can talk to and who will support you in how you feel and what you may decide to do. A lot of people, unfortunately, do not, and if this is the case then it makes it harder for you. Because then you may not feel safe exploring these feelings and decisions.I urge you not to try to make any permanent changes for quite some time. By this I mean a sex change. Anything permanent like surgery or hormone replacement to change your actual gender is something that does not need to be done lightly. Please find a therapist that can help you explore your feelings and your identity crisis. Of course there are things that you can do that are not permanent changes. Many people decide to dress like their gender of choice. Maybe experimenting in this way is something that you could do.See if you have a local chapter of PFLAG in your area. PFLAG stands for Parents, Families and Friends of Lesbians and Gays. They are able to help not only with those who identify as lesbian or gay, but also transgendered and asexual. I wish you all the best in your identity crisis. It would be very easy for you to sink into depression if you do not have good support and understanding from those around you during this time. Find a professional that can help, especially if you experience depression or any thoughts of harming yourself.	من احساس می‌کنم به عنوان یک دختر راحت‌تر خواهم بود، هرچند هنوز به دختران علاقه دارم. فکر می‌کنم مثل دختری هستم که در بدن یک پسر گیر کرده است. من هم خودم را به عنوان یک دختر تصور می‌کنم. این احساسات را بیشتر به این خاطر دارم که دوستانم می‌گویند اگر دختر بودم، جذاب به نظر می‌رسیدم. و برایم مهم نیست که سینه یا چیز دیگری داشته باشم. فقط احساس می‌کنم رفتارم منطقی‌تر خواهد بود اگر به عنوان یک دختر زندگی کنم.	می‌دانم که گذر از بحران‌های جنسیتی و هویت جنسی می‌تواند بسیار دشوار باشد. با این حال، در زمان حاضر فکر می‌کنم پیشرفت زیادی کرده‌ایم و برای افراد آسان‌تر شده که خود را پیدا کنند و از جامعه نیز پذیرش بگیرند. نمی‌دانم چند سال دارید. اگر کودک یا نوجوان هستید، این یک مرحله طبیعی برای داشتن سوالات هویتی و تلاش برای فهمیدن اینکه چه کسی هستید و از زندگی چه می‌خواهید، است. امیدوارم دوستان و خانواده‌ای درک‌کننده و حمایتی داشته باشید که بتوانید با آنها صحبت کنید و از حمایت احساساتتان بهره‌مند شوید. متأسفانه بسیاری از مردم این حمایت را ندارند و اگر شما هم از این قاعده مستثنا باشید، کار برایتان سخت‌تر خواهد شد، زیرا ممکن است احساس امنیت کافی برای بررسی این احساسات و تصمیمات نداشته باشید. من به شما توصیه می‌کنم که به هیچ وجه تصمیمات دائمی، مانند تغییر جنسیت، را به سرعت نگیرید. انجام هرگونه اقدام دائمی نظیر جراحی یا تجویز هورمونی برای تغییر جنسیت واقعی‌تان، نباید به سادگی صورت گیرد. لطفاً یک مشاور یا درمانگر پیدا کنید که بتواند شما را در کشف احساسات و بحران هویتتان یاری کند. البته راه‌هایی وجود دارد که می‌توانید امتحان کنید و دائمی نیستند. بسیاری از افراد تصمیم می‌گیرند که مطابق با جنسیت خود لباس بپوشند. شاید این یک تجربه باشد که بتوانید امتحان کنید. ببینید آیا در منطقه شما یک شعبه محلی از PFLAG وجود دارد یا خیر. PFLAG مخفف والدین، خانواده‌ها و دوستان لزبین‌ها و همجنس‌گرایان است. این سازمان می‌تواند به کسانی که لزبین، همجنس‌گرا، تراجنسیتی یا غیرجنسی هستند، کمک کند. برای شما در این بحران هویتی بهترین‌ها را آرزو می‌کنم. اگر در این دوره از حمایت و درک مناسب از سوی اطرافیان برخوردار نباشید، به راحتی ممکن است به سمت افسردگی بروید. حتماً حرفه‌ای پیدا کنید که بتواند به شما کمک کند، به‌ویژه اگر به افسردگی مبتلا هستید یا افکار آسیب‌زایی به ذهنتان خطور می‌کند.
null	I feel like I would be more comfortable as a girl even though I still like girls. I think I'm like a girl stuck in a guy body. I imagine myself as a girl too. I think this more because my friends say that if I was a girl I would be a hot looking one. And I don't care about having boobs or anything. I just feel like the way that I do act will make more sense if I was a girl.	Gender is personal thing. There is not just boy and girl. It is ok to be a boy and feel feminine and date women. It is also ok to be a transgendered women and date women. Have fun with it and feel it out. What is right for you?	من احساس می‌کنم به عنوان یک دختر راحت‌تر هستم، حتی اگر هنوز هم به دختران علاقه‌مند باشم. فکر می‌کنم مثل دختری هستم که در بدن یک پسر گیر افتاده است. من همچنین خودم را به عنوان یک دختر تصور می‌کنم. این احساس را بیشتر به خاطر نظرات دوستانم دارم که می‌گویند اگر دختر بودم، ظاهری جذاب داشتم. و از داشتن سینه یا چیزهای دیگر اصلاً اهمیتی نمی‌دهم. تنها این احساس را دارم که رفتارم اگر دختر بودم، منطقی‌تر به نظر می‌رسد.	جنسیت یک موضوع شخصی است. فقط دختر و پسر وجود ندارد. این اشکالی ندارد که پسر باشید و احساس زنانه کنید و با زنان ارتباط برقرار کنید. همچنین خوب است که یک زن ترنسجندر باشید و با زنان قرار ملاقات بگذارید. از این تجربه لذت ببرید و آن را کشف کنید. چه چیزی برای شما مناسب است؟
null	I can't understand what I pay attention to.	One way to concentrate is that if your mind starts to wonder then remind yourself to bring your attention back.Start with short time spans of expecting yourself to concentrate. You'll more likely succeed with concentrating with small time spans than longer ones.Once you start seeing your success, this will motivate you to try increasing the length to expect yourself to concentrate.The task of self-reminding is the same, whether for long or short time periods.Also, before starting this exercise ask your medical doctor if the problem can be related to a physical health problem.If there is, then have the possibility ruled out that your difficulty concentrating comes from the mental ability to concentrate, and not some medical reason preventing this.Before someone can engage their psychological will there must be a clean medical body and mind with which to work.	نمی توانم بفهمم به چه چیزی توجه دارم.	یک راه برای تمرکز این است که اگر ذهنتان شروع به سرگردانی کرد، به خود یادآوری کنید که توجهتان را برگردانید. با دوره‌های زمانی کوتاه شروع کنید و از خودتان انتظار داشته باشید که تمرکز کنید. شما احتمالاً با تمرکز بر روی بازه‌های زمانی کوچک موفق‌تر خواهید بود تا زمان‌های طولانی‌تر. زمانی که موفقیت خود را مشاهده کردید، این امر به شما انگیزه می‌دهد تا مدت زمان تمرکز را افزایش دهید. وظیفه یادآوری به خود، چه برای دوره‌های زمانی طولانی و چه کوتاه، یکسان است. همچنین، قبل از شروع این تمرین از پزشک خود بپرسید که آیا مشکل ممکن است به یک مشکل سلامت جسمی مربوط باشد یا خیر. اگر چنین است، باید احتمال اینکه دشواری شما در تمرکز ناشی از مشکل پزشکی باشد، رد شود، نه ظرفیت روانی برای تمرکز. پیش از آنکه کسی بتواند اراده روانی خود را به کار گیرد، باید بدن و ذهنش از نظر پزشکی در وضعیت سالم و تمیزی باشد.
null	I'm a teenager and I've been sneaking out of my house at night for a year now. I've been caught several times. I want to stop doing this but I don't know where to start. How do I stop?	I've talked to many teens who frequently sneak out. The question I always ask them is, "What are you getting from sneaking out that you aren't getting at home?" Many teens answer they are hooking up, using substances, and engaging in other risky behaviors. As uncomfortable as it might be, I encourage you to talk with your parents or guardians about the reasons why you are sneaking out. What are you getting "out there" that you aren't getting at home? A good family counselor can help sort through those issues. Good luck!	من یک نوجوان هستم و اکنون یک سال است که به طور مخفیانه شب‌ها از خانه‌ام بیرون می‌روم. چندین بار هم گرفتار شدم. می‌خواهم این کار را متوقف کنم، اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. چگونه باید متوقف شوم؟	من با بسیاری از نوجوانان صحبت کرده‌ام که مرتباً به طور پنهانی از خانه بیرون می‌روند. سوالی که همیشه از آنها می‌پرسم این است: "از بیرون رفتن مخفیانه چه چیزی به دست می‌آورید که در خانه نمی‌توانید به دست آورید؟" اکثر نوجوانان می‌گویند که با دیگران رابطه برقرار می‌کنند، از مواد مخدر استفاده می‌کنند و درگیر سایر رفتارهای پرخطر می‌شوند. هرچند ممکن است این موضوع uncomfortable باشد، اما من شما را تشویق می‌کنم که با والدین یا سرپرستان خود درباره دلایلی که شما را به این کار وا می‌دارد صحبت کنید. چه چیزی از "بیرون" به دست می‌آورید که در خانه نمی‌یابید؟ یک مشاور خانواده خوب می‌تواند در این زمینه کمک کند. موفق باشید!
null	I'm a teenager and I've been sneaking out of my house at night for a year now. I've been caught several times. I want to stop doing this but I don't know where to start. How do I stop?	When you say you've "been caught", I am assuming that means your parents know you've been sneaking out. If that's the case, could you ask for their help? Sometimes just knowing someone else is holding you accountable really makes a difference. That could be as simple as Dad checking in on you at, say, 2 am, just to make sure you are where you are supposed to be.If you are sneaking out to hang out with friends, find another way to connect with them - if they are truly friends they will want to support you in your resolution to stay put at night. Maybe you can ask for their support by telling them to stop including you in late night plans.There is likely a reason you were sneaking out, but there's a reason you want to stop too - so get support. No one changes hard habits on their own!Best of luck to you - you can do this and it will help you change other things in the future.	من یک نوجوان هستم و الان یک سال است که شب‌ها یواشکی از خانه‌ام بیرون می‌روم. چندین بار دستگیر شده‌ام. می‌خواهم این کار را متوقف کنم اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. چطور می‌توانم متوقف شوم؟	وقتی می‌گویید "گرفتار شده‌ام"، فرض می‌کنم که منظور شما این است که والدین‌تان از بیرون رفتن‌های مخفیانه‌تان باخبرند. اگر چنین است، آیا می‌توانید از آنها کمک بخواهید؟ گاهی فقط آگاه بودن از اینکه کسی شما را مورد حسابرسی قرار می‌دهد، تفاوت بزرگی ایجاد می‌کند. این می‌تواند به سادگی بررسی کردن شما توسط پدرتان در ساعت ۲ بامداد باشد، فقط برای اینکه مطمئن شود در جایی هستید که باید باشید. اگر به خاطر ملاقات با دوستان‌تان بیرون می‌روید، راه دیگری برای ارتباط با آنها پیدا کنید؛ اگر آنها واقعاً دوستان‌تان باشند، خواهند خواست در تصمیم‌تان برای ماندن در شب از شما حمایت کنند. شاید بتوانید با گفتن این که آنها شما را در برنامه‌های شبانه‌اشان شرکت ندهند، از آنها درخواست حمایت کنید. احتمالاً دلیلی برای بیرون رفتن‌تان وجود دارد، اما همچنین دلیلی هم برای توقف آن دارید؛ بنابراین از دیگران کمک بگیرید. هیچ‌کس به تنهایی نمی‌تواند عادات سخت را تغییر دهد! برای شما آرزوی موفقیت دارم - شما می‌توانید این کار را انجام دهید و این به شما کمک می‌کند تا در آینده امور دیگری را تغییر دهید.
null	I'm a teenager and I've been sneaking out of my house at night for a year now. I've been caught several times. I want to stop doing this but I don't know where to start. How do I stop?	Hi,When we can't stop doing things that we know are wrong, it can help to take a closer look at how we make our decisions. Usually we are getting something good out of these bad behaviors, such as feeling excited or taking our minds off of bad things. It is really hard to change these things without helping us get the good effect in a more healthy way. I hope this helps.	من یک نوجوان هستم و حالا یک سال است که شب‌ها یواشکی از خانه‌ام بیرون می‌روم. چندین بار دچار مشکل شده‌ام. می‌خواهم این کار را متوقف کنم اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. چگونه می‌توانم متوقف شوم؟	سلام، وقتی نمی‌توانیم از انجام کارهایی که می‌دانیم نادرست هستند، جلوگیری کنیم، ممکن است بررسی دقیق‌تر نحوه تصمیم‌گیری‌مان مفید باشد. معمولاً ما از این رفتارهای ناپسند بهره‌ای مثبت می‌بریم، مانند احساس هیجان یا فرار از افکار منفی. واقعاً دشوار است که این عادات را تغییر دهیم بدون اینکه به ما کمک کنند تا تأثیر مثبت را به شیوه‌ای سالم‌تر تجربه کنیم. امیدوارم این مفید باشد.
null	I'm a teenager and I've been sneaking out of my house at night for a year now. I've been caught several times. I want to stop doing this but I don't know where to start. How do I stop?	Hi...let's start with what's causing you to sneak out of the house?Understanding the motivation behind your actions (in this case...your sneaking out at night) can often times help you create the change you want. Are you arguing with your parents? Do you feel misunderstood? Alone? Scared? Stressed out? What are you doing once you leave the house? Where are you going? Are people in your home in conflict? Do you feel safer when you leave? Most importantly, reflect on what may be behind the reason for your wanting to leave the house and feeling not in control of your actions? Talk to someone about what's going on, because maybe that person could help you create the movement you are seeking.	من یک نوجوان هستم و حالا یک سال است که شب‌ها به طور یواشکی از خانه‌ام بیرون می‌روم. چندین بار هم دستگیر شده‌ام. می‌خواهم این کار را متوقف کنم، اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. چگونه می‌توانم این کار را متوقف کنم؟	سلام... بیایید با این شروع کنیم که چه چیزی باعث می‌شود شما مخفیانه از خانه بیرون بروید؟ درک انگیزه پشت اعمال شما (در این مورد، بیرون رفتن مخفیانه‌تان در شب) می‌تواند به شما در ایجاد تغییراتی که می‌خواهید کمک کند. آیا با والدین خود دعوا می‌کنید؟ آیا احساس می‌کنید مورد سوءتفاهم قرار گرفته‌اید؟ آیا تنها، ترسیده یا تحت فشار هستید؟ وقتی از خانه بیرون می‌روید چه کار می‌کنید؟ کجا می‌روید؟ آیا در خانه شما درگیری وجود دارد؟ آیا وقتی بیرون می‌روید احساس امنیت بیشتری می‌کنید؟ مهم‌تر از همه، به این فکر کنید که چه چیزی ممکن است دلیل تمایل شما به ترک خانه و احساس عدم کنترل بر اعمالتان باشد. با کسی درباره آنچه در حال حاضر رخ می‌دهد صحبت کنید، زیرا ممکن است آن شخص بتواند به شما در ایجاد حرکتی که به دنبال آن هستید کمک کند.
null	I'm a teenager and I've been sneaking out of my house at night for a year now. I've been caught several times. I want to stop doing this but I don't know where to start. How do I stop?	This is not totally unusual behavior, but the fact that you would like to stop and cannot seem to be able to points to something deeper. That cannot be unpacked online, but I'm glad that you're in this space and asking this question. Try to find a therapist who seems like a good fit and begin to get to work on this issue and what all is going on for you. You're not alone!	من یک نوجوان هستم و اکنون یک سال است که شب‌ها یواشکی از خانه‌ام بیرون می‌روم. چندین بار هم گیر افتاده‌ام. می‌خواهم این کار را متوقف کنم، اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. چگونه می‌توانم ترک کنم؟	این رفتار کاملاً غیرعادی نیست، اما این واقعیت که شما می‌خواهید متوقف شوید و ظاهراً نمی‌توانید، نشان‌دهنده چیزی عمیق‌تر است. این مسأله را نمی‌توان به‌صورت آنلاین بررسی کرد، اما خوشحالم که در این فضا هستید و این سؤال را می‌پرسید. سعی کنید یک درمانگر پیدا کنید که به نظر مناسب می‌رسد و کار بر روی این موضوع و مسائلی که برای شما پیش آمده را آغاز کنید. شما تنها نیستید!
null	I'm a teenager and I've been sneaking out of my house at night for a year now. I've been caught several times. I want to stop doing this but I don't know where to start. How do I stop?	Where do you go and what is your reason to go wherever this is?Try to understand these reasons because the answers may give you good guidance as to other ways to get what it is your trying to reach by sneaking from your home at night.If for example, you're sneaking out because your parents are arguing and you feel hurt by this and want to escape hearing their arguments, then you can come up with other ways to hear less of their arguments.If you sneak out bc your parents restrict your friends or time to socialize with your friends, and your friends are doing legal and safe behaviors, then maybe you could do some socializing online w them.Also, I wonder the reason why either of your parents isn't aware that you leave the house. Do you feel your parent would offer and would you ask your parent to give their suggestions so you feel more motivated to stay home?	من یک نوجوان هستم و حالا یک سال است که شب‌ها یواشکی از خانه‌ام بیرون می‌روم. چندین بار گرفتار شده‌ام. می‌خواهم این کار را متوقف کنم، اما نمی‌دانم از کجا شروع کنم. چگونه می‌توانم متوقف شوم؟	کجا می‌روید و دلیل شما برای رفتن به هر مکانی چیست؟ سعی کنید این دلایل را درک کنید، زیرا پاسخ‌ها می‌توانند راهنمایی‌های خوبی برای یافتن روش‌های دیگر برای دستیابی به چیزی که می‌خواهید، هنگامی که شبانه از خانه خارج می‌شوید، به شما بدهند. به عنوان مثال، اگر به این دلیل که والدینتان با هم دعوا می‌کنند و شما از این موضوع احساس ناراحتی می‌کنید و می‌خواهید از شنیدن بحث‌های آنها فرار کنید، می‌توانید راه‌های دیگری پیدا کنید تا کمتر در معرض دعواهایشان قرار بگیرید. اگر به خاطر محدودیت‌های والدینتان در مورد دوستان یا زمان معاشرت با آنها خارج می‌شوید و دوستانتان نیز رفتارهای قانونی و ایمن دارند، شاید بتوانید به صورت آنلاین با آنها معاشرت کنید. همچنین، من متعجبم که چرا هیچ یک از والدین شما از خروج شما از خانه باخبر نیستند. آیا فکر می‌کنید والدینتان پیشنهادات خوبی برایتان دارند و آیا از آنها می‌خواهید که نظرات خود را ارائه دهند تا انگیزه بیشتری برای ماندن در خانه داشته باشید؟
null	I suffer from checking and cleaning OCD. Can counseling help me to get over it?	Counseling can be very effective for OCD. In particularly, a kind of therapy called Exposure Response (Ritual) Prevention Therapy is considered the 'gold standard' for the treatment of OCD. What this is, is a specific protocol that helps you build relaxation strategies and to increase the amount of time between your checking/cleaning rituals while also helping you to face any of the fears that OCD given you until those rituals and fears are no longer interfering with your life. Research has shown that this kind of therapy may even be more effective for OCD than medication, https://ajp.psychiatryonline.org/doi/full/10.1176/appi.ajp.162.1.151	من از اختلال obsessive-compulsive در زمینه بررسی و تمیز کردن رنج می‌برم. آیا مشاوره می‌تواند به من در غلبه بر آن کمک کند؟	مشاوره می‌تواند برای OCD بسیار مؤثر باشد. به‌طور خاص، نوعی درمان به نام «درمان پیشگیری از پاسخ (آیین) مواجهه» به‌عنوان «استاندارد طلایی» برای درمان OCD در نظر گرفته می‌شود. این یک پروتکل خاص است که به شما کمک می‌کند تا استراتژی‌های آرام‌سازی ایجاد کنید و همچنین مدت زمان بین آیین‌های معاینه/تمیز کردن را افزایش دهید و به شما کمک می‌کند تا با هر یک از ترس‌هایی که OCD برای شما به وجود آورده است، روبه‌رو شوید تا زمانی که آن تشریفات و ترس‌ها دیگر زندگی شما را مختل نکنند. تحقیقات نشان داده‌اند که این نوع درمان ممکن است حتی برای OCD مؤثرتر از دارو باشد، https://ajp.psychiatryonline.org/doi/full/10.1176/appi.ajp.162.1.151
null	I suffer from checking and cleaning OCD. Can counseling help me to get over it?	Possibly yes, and definitely worth a try.First read about different types of therapy for OCD so that you find a therapist who does the type of therapy which feels best when you read about it.	من از اختلال وسواس فکری-عملی مرتبط با بررسی و تمیز کردن رنج می‌برم. آیا مشاوره می‌تواند به من در غلبه بر آن کمک کند؟	احتمالاً بله و قطعاً ارزش امتحان کردن را دارد. ابتدا در مورد انواع مختلف درمان برای OCD مطالعه کنید تا درمانگری را پیدا کنید که نوع درمانی را انجام می‌دهد که وقتی در مورد آن می‌خوانید، احساس بهتری نسبت به آن دارید.
null	I'm a teenager and I get these really intense mood swings. My mood will be really high and I'll think of something that I want to do. When I start to make it happen I get irritated by other people if they intervene. Then if the thing I wanted to do doesn't work out, I have these tendencies to blame other people for it not working out. Can you explain what's going on?	Mood swings and getting frustrated when things don't work out is totally normal. Sometimes, we get tied to one thing we really want to do and it can feel pretty intense when that gets interrupted or doesn't work out. This said, you're coming to CounselChat and so I'm guessing this is something that is pretty intense for you and something that you are concerned about. If this is getting in the way of your life, it may be worthwhile to reach out to a therapist or doctor to get some help with this and see if there might be something more going on. While for most people frustration/mood swings is related to typical life and stress, if very intense it can be a sign of a number of challenges ranging from anxiety to a traumatic experience to something like Bipolar Disorder where a person's mood and energy might fly so high (mania) that one feels like they can do anything but often become frustrated when interrupted (note: there is a lot more to Bipolar Disorder than this and this is certainly not a diagnosis). Wish you well!	من یک نوجوان هستم و نوسانات خلقی بسیار شدیدی دارم. روحیه‌ام خیلی بالا می‌رود و به کاری که می‌خواهم انجام دهم فکر می‌کنم. وقتی شروع می‌کنم به انجام آن، اگر دیگران مداخله کنند، بی‌تاب می‌شوم. سپس اگر آنچه می‌خواستم انجام دهم به نتیجه نرسد، تمایل دارم که دیگران را به خاطر عدم موفقیت سرزنش کنم. می‌توانی توضیح بدهی چه اتفاقی دارد می‌افتد؟	نوسانات خلقی و ناامید شدن زمانی که اوضاع طبق انتظار پیش نمی‌رود، کاملاً طبیعی است. گاهی اوقات، ما به یک هدف خاص که واقعاً می‌خواهیم به آن برسیم، وابسته می‌شویم و هنگامی که این هدف دچار وقفه می‌شود یا به نتیجه نمی‌رسد، احساسات زیادی را تجربه می‌کنیم. با توجه به اینکه شما به CounselChat مراجعه کرده‌اید، به نظر می‌رسد که این موضوع برای شما بسیار جدی و نگران‌کننده است. اگر این مسئله مانع پیشرفت شما در زندگی می‌شود، ممکن است ارزش این را داشته باشد که با یک درمانگر یا پزشک تماس بگیرید تا در این زمینه به شما کمک کند و بررسی کند که آیا علت دیگری وجود دارد یا خیر. در حالی که برای اکثر افراد نوسانات خلقی و ناامیدی ناشی از چالش‌های روزمره و استرس هستند، اگر شدت آنها بسیار زیاد باشد، می‌تواند نشانه‌ای از چالش‌های دیگر باشد، از اضطراب و تجارب آسیب‌زا گرفته تا اختلال دوقطبی که در آن خلق و خو و انرژی فرد ممکن است به حالت شیدایی برسد و احساس کند می‌تواند هر کاری انجام دهد، اما معمولاً وقتی به وقفه‌ای مواجه می‌شود، ناامید می‌شود (توجه داشته باشید: اختلال دوقطبی بسیار فراتر از این مسئله است و این قطعاً یک تشخیص نیست). از صمیم قلب برای شما آرزوی خوبی دارم.
null	I'm a teenager and I get these really intense mood swings. My mood will be really high and I'll think of something that I want to do. When I start to make it happen I get irritated by other people if they intervene. Then if the thing I wanted to do doesn't work out, I have these tendencies to blame other people for it not working out. Can you explain what's going on?	Why do you blame other people who had nothing to do with your actions?If it is because after the fact you wish you had accepted their help, then the person who is responsible for this is you!Since you are aware of your tendencies and how the interfere with your life, try to become aware of when you do these habits.This way you can interrupt your own patterns a little bit at a time.	من یک نوجوان هستم و نوسانات خلقی بسیار شدیدی دارم. حال و هوای من به شدت بالا می‌رود و به کاری فکر می‌کنم که می‌خواهم انجام دهم. وقتی شروع می‌کنم به انجام آن، اگر دیگران مداخله کنند، عصبانی می‌شوم. سپس اگر آن چیزی که می‌خواستم انجام دهم به نتیجه نرسد، تمایل دارم دیگران را به خاطر به نتیجه نرسیدن آن سرزنش کنم. می‌توانی توضیح بدهی چه اتفاقی در حال وقوع است؟	چرا دیگران را که هیچ ارتباطی با اعمال شما نداشتند، سرزنش می‌کنید؟ اگر به این دلیل است که بعد از واقعه آرزو می‌کنید کاش از کمک آن‌ها بهره‌مند می‌شدید، پس مسئول این وضعیت خود شما هستید! از آنجایی که از تمایلات خود و چگونگی تأثیر آن‌ها بر زندگی‌تان آگاهید، سعی کنید در زمانی که این عادات را به کار می‌برید، آگاه‌تر شوید. به این ترتیب، می‌توانید به تدریج الگوهای رفتاری خود را قطع کنید.
null	I'm a teenager and I get these really intense mood swings. My mood will be really high and I'll think of something that I want to do. When I start to make it happen I get irritated by other people if they intervene. Then if the thing I wanted to do doesn't work out, I have these tendencies to blame other people for it not working out. Can you explain what's going on?	Teenagers are prone to mood swings due to developmental and hormonal changes that are rapidly and intensely occurring in your body and mind - so some of this happens to many people in your stage of development. You are not at all alone.You've taken the first and very important step in regulating your moods by just identifying that you are having these intense changes instead of being completely submerged in them and unaware! The more you are able to be a witness to your emotions and thoughts, the more you can learn to manage them. Your question offers several clues for strategies that you can try - for example, identify the warning signs for becoming irritated and plan a response, such as taking a deep breath, informing the person you are becoming irritated and need some space, or find a distraction temporarily like listening to music or going for a walk. Since you are aware of blaming others for things not working out, you can proactively make a personal commitment to taking ownership or personal responsibility by just thinking about it and practicing thoughts such as "I am responsible for my efforts" and "Blame is not helpful for anyone" and other thoughts that you believe and can repeat related to this insight. When you practice thinking more rational, healthy thoughts, you are actually rewiring your brain, so practice is key!	من یک نوجوان هستم و نوسانات شدید خلقی را تجربه می‌کنم. روحیه‌ام واقعاً بالا می‌رود و به چیزهایی فکر می‌کنم که می‌خواهم انجام دهم. وقتی شروع به انجام آن می‌کنم، اگر دیگران مداخله کنند، عصبی می‌شوم. سپس اگر آن چیزی که می‌خواستم انجام دهم خوب پیش نرود، تمایل دارم دیگران را به خاطر عدم موفقیت آن سرزنش کنم. می‌توانی توضیح دهی که چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟	نوجوانان به دلیل تغییرات سریع و شدید رشد و هورمونی در بدن و ذهنشان مستعد نوسانات خلقی هستند - بنابراین این تجربه برای بسیاری از افراد در مرحله رشدی شما طبیعی است. شما به هیچ وجه تنها نیستید. شما اولین و بسیار مهم‌ترین قدم را در تنظیم خلق و خوی خود با شناسایی این تغییرات شدید برداشته‌اید، به‌جای اینکه کاملاً در آن‌ها غوطه‌ور شوید و بی‌خبر باشید! هر چه بیشتر بتوانید به احساسات و افکار خود توجه کنید، بهتر می‌توانید آن‌ها را مدیریت کنید. سوال شما چندین راهنمایی برای استراتژی‌هایی ارائه می‌دهد که می‌توانید امتحان کنید - به‌عنوان مثال، علائم هشداردهنده‌ی عصبانی شدن را شناسایی کنید و برای پاسخ‌گویی برنامه‌ریزی کنید، مانند نفس عمیق کشیدن، اطلاع دادن به شخصی که دارید عصبانی می‌شوید و به فضایی نیاز دارید، یا پیدا کردن یک حواس‌پرتی موقتی مانند گوش دادن به موسیقی یا رفتن به پیاده‌روی. از آنجایی که به سرزنش دیگران برای ناکامی‌ها آگاه هستید، می‌توانید با فکر کردن به این موضوع و تمرین تفکراتی مانند "من مسئول تلاش‌هایم هستم" و "سرزنش هیچ‌کس را کمک نمی‌کند" به‌طور فعالانه تعهد به عهده‌گیری مسئولیت شخصی بدهید و افکار دیگری که به این بینش مربوط می‌شوند و می‌توانید تکرار کنید. وقتی که به تمرین تفکر منطقی و سالم‌تر می‌پردازید، در واقع مغز خود را دوباره سیم‌کشی می‌کنید، بنابراین تمرین کلیدی است!
null	For the past four weeks, I've been having nightmares and hearing voices telling me of horrible things. They're not random voices, but rather, the voices of those I care about.	Hearing voices can be a very upsetting experience to have. I want you to know that a lot of people will hear a voice at some point in their lives and that there are many things that cause voices. Oftentimes, significant stress can offset us to have symptoms like this. There also mental and physical health conditions that can do the same. I strongly encourage you to seek out help from both a doctor and a counselor to help you piece together exactly what is causing your voices. I Once you've got that down, you'll know what to work on. In the meantime, here are some strategies to cope with voices1. Lower your stress levels: Oftentimes stress makes voices worse. What can you do to lower your stress?2. Get enough Sleep: Like stress, sleep deprivation is an awful trigger for hearing voices3. Listen to Music; Music can help you focus on another sound4. Wear headphone or Earplugs5. Use Your Own Voice; If the voices are saying harsh things to you, it can be tempting to talk back and that's okay if you do. However, you cn also use your own voice through singing, whistling, or the like, which can help drown out the voices6. Remind Yourself that What the Voices Say is Not True; Sometimes it Helps to Write it Out7. Draw the Voice or Give it a Name; This can make it less scary and help get it outside of you8. Keep Track of When You Hear Voices to Identify Triggers; These are situations you can avoid while these are so distressful for you9. Be Kind to Yourself; When a Voice is Being Cruel to You it is especially important to be kind to yourself10. Remember that while hearing voices can be disturbing that it is a common experience and something that many people recover from.	در چهار هفته گذشته، کابوس‌هایی داشته‌ام و صداهایی می‌شنوم که از چیزهای هولناک به من می‌گویند. این صداها تصادفی نیستند، بلکه صدای کسانی هستند که برایم مهمند.	شنیدن صداها می‌تواند تجربه‌ای بسیار ناراحت‌کننده باشد. می‌خواهم بدانید که بسیاری از مردم در مقطعی از زندگی خود صدایی می‌شنوند و عوامل زیادی سبب ایجاد این صداها می‌شوند. اغلب اوقات، استرس شدید می‌تواند باعث بروز چنین علائمی شود. همچنین شرایط بهداشت روانی و جسمی هم وجود دارد که می‌تواند همین تأثیر را داشته باشد. من به شدت شما را تشویق می‌کنم که از یک پزشک و یک مشاور کمک بگیرید تا به شما کمک کنند دقیقاً دریابید چه چیزی موجب شنیدن صدای شما شده است. وقتی این موضوع را مشخص کردید، خواهید دانست بر روی چه مسائلی باید کار کنید. در این میان، در اینجا چند استراتژی برای مدیریت صدای گوش‌نواز ارائه می‌شود: 1. سطح استرس خود را کاهش دهید: اغلب اوقات استرس باعث بدتر شدن صداها می‌شود. برای کاهش استرس خود چه اقداماتی می‌توانید انجام دهید؟ 2. خواب کافی داشته باشید: همانند استرس، کمبود خواب نیز محرکی بسیار نامناسب برای شنیدن صداها است. 3. به موسیقی گوش دهید: موسیقی می‌تواند به شما کمک کند بر روی صدای دیگری تمرکز کنید. 4. از هدفون یا گوش‌گیر استفاده کنید. 5. از صدای خود استفاده کنید: اگر صداها چیزهای تند و سختی به شما می‌گویند، ممکن است وسوسه شوید که پاسخ دهید و این اشکالی ندارد. با این حال، می‌توانید از صدای خود از طریق آواز خواندن، سوت زدن یا مانند آن‌ها استفاده کنید، که به از بین بردن صداها کمک می‌کند. 6. به خود یادآوری کنید که آنچه صداها می‌گویند حقیقت ندارد. گاهی اوقات نوشتن این موضوع می‌تواند کمک کند. 7. صدا را بکشید یا به آن نامی بدهید: این کار می‌تواند آن را کمتر ترسناک کرده و به بیرون کشیدن آن از وجودتان کمک کند. 8. هنگام شنیدن صداها، زمان‌ها را پیگیری کنید تا محرک‌ها را شناسایی کنید: این‌ها موقعیت‌هایی هستند که باید از آن‌ها اجتناب کنید زیرا برای شما بسیار آزاردهنده‌اند. 9. با خود مهربان باشید: وقتی صداها با شما بی‌رحمانه برخورد می‌کنند، بسیار مهم است که با خود مهربان باشید. 10. به یاد داشته باشید که در حالی که شنیدن صداها می‌تواند آزاردهنده باشد، این یک تجربه رایج است و بسیاری از مردم از آن بهبود می‌یابند.
null	For the past four weeks, I've been having nightmares and hearing voices telling me of horrible things. They're not random voices, but rather, the voices of those I care about.	I would recommend that you talk with a mental health professional near you about the details so you can have some really specific support for what you are going through.I don't know if you can understand when the voices are saying, but I wonder how you feel about what you are hearing? If the voices are just at night, is it possible that they are part of a nightmare or a dream? If you recall your nightmares, consider writing them down so that you can remember their content and work with a mental health professional to look for patterns.One thing that may help you while you are awake is to try to stay connected to the room you're in. For example, take time to notice your feet on the floor, hips in the chair, and shoulders against the back of the chair. You can also try mindfulness techniques, such as noticing what is around you or changing your breathing patterns. These ideas may help in the meantime prior to having more specific ideas from someone near you.Thanks for reaching out!	در چهار هفته گذشته، من کابوس می‌دیدم و صداهایی را می‌شنیدم که از چیزهای هولناک به من می‌گفتند. این صداها تصادفی نیستند، بلکه صدای افرادی هستند که برایم عزیزند.	من پیشنهاد می‌کنم که با یک متخصص بهداشت روانی در نزدیکی‌تان درباره جزئیات صحبت کنید تا حمایت خاصی برای آنچه که تجربه می‌کنید، دریافت کنید. نمی‌دانم آیا می‌توانید بفهمید که صداها چه می‌گویند یا نه، ولی می‌خواهم بدانم درباره شنیدن آن‌ها چه احساسی دارید؟ اگر صداها فقط در شب هستند، آیا ممکن است که بخشی از یک کابوس یا خواب باشند؟ اگر کابوس‌های خود را به یاد می‌آورید، سعی کنید آن‌ها را یادداشت کنید تا بتوانید محتوایشان را به خاطر بسپارید و با یک متخصص بهداشت روانی برای بررسی الگوها همکاری کنید. یکی از کارهایی که ممکن است در بیداری به شما کمک کند این است که سعی کنید با اتاقی که در آن هستید، ارتباط برقرار کنید. به عنوان مثال، وقتی نشسته‌اید، به پاهایتان بر روی زمین، باسن‌تان روی صندلی و شانه‌هایتان که به پشتی صندلی تکیه داده‌اند، توجه کنید. همچنین می‌توانید تکنیک‌های مدیتیشن را امتحان کنید، مانند توجه به محیط اطرافتان یا تغییر الگوهای تنفسی‌تان. این پیشنهادات می‌توانند در این مدت به شما کمک کنند تا زمانی که ایده‌های خاص‌تری از فردی در نزدیکی‌تان دریافت کنید. از تماس شما سپاسگزارم!
null	For the past four weeks, I've been having nightmares and hearing voices telling me of horrible things. They're not random voices, but rather, the voices of those I care about.	Voices and dreams could be suppressed feelings or thoughts that result from negative experiences. Many times when people go to trough traumatic incidents or changes in their lives without being equipped to manage them and as a result they start having similar symptoms. It is helpful to find a therapist to talk to about those dreams and voices, once you get them out, you could analyze the concerns and fears that they reflect and normalize them, which will also be a good time to discuss their source, if any traumatic event has occurred in your life. Also, I recommend to journal your dreams, especially if they keep you awake at night, and meditate after, so you could go back to sleep. ¿Cómo puedo hacer que los sueños y las voces desaparezcan?Durante las últimas cuatro semanas he estado teniendo pesadillas y escuchando voces que me dicen cosas horribles. No son voces que hablan al azar, pero voces de las personas que me importan.Las voces y los sueños pueden ser sentimientos supresos o pensamientos que resultan de experiencias negativas. Muchas veces estos síntomas surgen cuando las personas pasan por situaciones traumáticas o cambios que no estaban preparados para enfrentar. Es útil encontrar a un terapeuta con quien puedas hablar de esos sueños y voces, y aprender a normalizar el contenido de los mismos. También sería un buen momento para discutir cualquier situación traumática que te haya ocurrido. Además te sugiero que escribas tus sueños, especialmente si te mantienen despierto en la noche, y que medites luego de escribirlos para que puedas volver a dormir.	در چهار هفته گذشته، کابوس‌های متعددی دیده‌ام و صداهایی را می‌شنوم که از اتفاقات وحشتناک به من می‌گویند. این صداها تصادفی نیستند، بلکه صدای کسانی هستند که برایم مهم‌اند.	صداها و رویاها می‌توانند احساسات یا افکاری باشند که ناشی از تجربیات منفی هستند. بسیاری از مواقع، زمانی که افراد بدون آمادگی لازم برای مدیریت حوادث آسیب‌زا یا تغییرات در زندگی خود قرار می‌گیرند، دچار علائم مشابهی می‌شوند. پیدا کردن یک درمانگر برای صحبت در مورد آن رویاها و صداها مفید است؛ هنگامی که آنها را بیان کنید، می‌توانید نگرانی‌ها و ترس‌هایی را که آنها منعکس می‌کنند تحلیل کنید و عادی سازی کنید. این همچنین زمان مناسبی است برای بحث در مورد هرگونه رویداد آسیب‌زا که ممکن است در زندگی‌تان رخ داده باشد. همچنین پیشنهاد می‌کنم رویاهایتان را یادداشت کنید، به خصوص اگر شما را در شب بیدار نگه می‌دارند و پس از آن مدیتیشن کنید تا بتوانید دوباره خواب بروید. چگونه می‌توانم رویاها و صداها را ناپدید کنم؟ در چهار هفته گذشته، من دچار کابوس‌ها و شنیدن صداهایی شده‌ام که به من چیزهای وحشتناکی می‌گویند. این صداها تصادفی نیستند، بلکه صداهای افرادی هستند که برایم مهمند. بسیاری از افراد به دلیل آسیب‌های روحی و روانی در شرایطی هستند که هیچ‌گونه آمادگی برای مواجهه با این موارد ندارند. پیدا کردن یک درمانگر که بتوانید با او درباره این رویاها و صداها صحبت کنید می‌تواند مفید باشد و به شما کمک کند تا محتوا را عادی‌سازی کنید. همچنین زمان مناسبی است برای بررسی هرگونه موقعیت traumática که ممکن است برای شما رخ داده باشد. علاوه بر این، به شما توصیه می‌کنم که رویاهایتان را یادداشت کنید، به‌ویژه اگر شما را در شب بیدار می‌کنند، و پس از نوشتن آنها مدیتیشن کنید تا بتوانید دوباره بخوابید.
null	For the past four weeks, I've been having nightmares and hearing voices telling me of horrible things. They're not random voices, but rather, the voices of those I care about.	Are you in the middle of extreme emotional pressure right now?Or, is someone with whom you're close, under stress or somehow suffering?Dreams and nightmares are when our feelings and pressures we feel, try working themselves out without logic and language.Even though the nightmares are horrible, they are one way your psyche is trying to come to terms w extraordinary difficulty in your life or someone's life whom you feel greatly attached.	در چهار هفته گذشته، کابوس‌هایی دیده‌ام و صداهایی می‌شنوم که از چیزهای وحشتناک به من می‌گویند. این صداها تصادفی نیستند، بلکه صدای افرادی هستند که برایم اهمیت دارند.	آیا در حال حاضر تحت فشار عاطفی شدید هستید؟ یا آیا کسی که با او نزدیک هستید، در حال استرس یا رنج است؟ رویاها و کابوس‌ها زمانی بروز می‌کنند که احساسات و فشارهایی که تجربه می‌کنیم، سعی دارند بدون منطق و زبان به نوعی با خود کنار بیایند. اگرچه کابوس‌ها وحشتناک به نظر می‌رسند، اما این یکی از راه‌هایی است که ذهن شما سعی می‌کند خود را با دشواری‌های فوق‌العاده در زندگی شما یا زندگی کسی که به شدت به او وابسته‌اید، سازگار کند.
null	For the past four weeks, I've been having nightmares and hearing voices telling me of horrible things. They're not random voices, but rather, the voices of those I care about.	It's important to take a look inside and find out why you are experiencing these feelings. It could anything and it will change your life to know what your particular issue or trigger is. Please contact us a call with the method that is most comfortable for you.	در چهار هفته گذشته، من کابوس‌های وحشتناکی می‌دیدم و صدایی می‌شنیدم که من را از چیزهای وحشتناک آگاه می‌کرد. این صداها تصادفی نیستند، بلکه صدای کسانی هستند که برایم اهمیت دارند.	مهم است که به درون خود نگاهی بیندازید و بفهمید چرا این احساسات را تجربه می‌کنید. این ممکن است به هر دلیلی باشد و دانستن اینکه مشکل یا محرک خاص شما چیست، می‌تواند زندگی‌تان را متحول کند. لطفاً با روشی که برای شما راحت‌تر است با ما تماس بگیرید.
null	For the past four weeks, I've been having nightmares and hearing voices telling me of horrible things. They're not random voices, but rather, the voices of those I care about.	Write down your nightmares and discuss them with an analyst or psychotherapist who specializes in dreams, as I do. If you are hearing voices while awake, see a doctor right away. If the voices are strictly in your dreams, do call for therapy and talk to your caring others about what's happening.	در چهار هفته گذشته، من کابوس می‌دیدم و صداهایی می‌شنیدم که از چیزهای وحشتناک به من می‌گفتند. این صداها تصادفی نیستند بلکه صدای کسانی هستند که برایم اهمیت دارند.	کابوس‌های خود را یادداشت کنید و با یک تحلیلگر یا روان‌درمانگری که در زمینه رویاها تخصص دارد، صحبت کنید. اگر در حالت بیداری صداهایی می‌شنوید، فوراً به پزشک مراجعه کنید. اگر این صداها تنها در خواب شما هستند، حتماً برای درمان تماس بگیرید و درباره آنچه در حال وقوع است با افرادی که به شما اهمیت می‌دهند، صحبت کنید.
null	My doctor seems to think I am in danger of having one. I neglected to ask how this was different than an episode. I have been formally diagnosed with bipolar type 1.	I do not think there is such a thing as a psychotic seizure, however, there is something called a pseduoseizure or psychogenic non-epileptic seizure. Basically, this is when a person shows signs of a full-on seizure (such as falling and convulsing) but they are not producing brain waves consistent with a seizure. Psedoseizures tend to be brought on by high stress, emotional challenges, and trauma history. You can learn more here, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK441871/ Still, the best way to now what your doctor meant would be to ask them! :)	به نظر می‌رسد پزشکم فکر می‌کند که در خطر ابتلا به آن هستم. فراموش کرده‌ام بپرسم این چگونه با یک دوره متفاوت است. من به‌طور رسمی مبتلا به دوقطبی نوع ۱ هستم.	فکر نمی‌کنم چیزی به نام تشنج روان‌پریشی وجود داشته باشد، اما چیزی تحت عنوان تشنج کاذب یا تشنج‌های روان‌زای غیرصرعی وجود دارد. به طور کلی، این زمانی است که فرد علائم یک تشنج کامل (مانند افتادن و تکان‌های عضلانی) را نشان می‌دهد اما امواج مغزی مطابق با تشنج تولید نمی‌کند. تشنج‌های کاذب معمولاً در نتیجه استرس شدید، چالش‌های عاطفی و تاریخچه‌ی تروما بروز می‌کنند. می‌توانید در اینجا، https://www.ncbi.nlm.nih.gov/books/NBK441871/ بیشتر مطالعه کنید. با این حال، بهترین راه برای فهمیدن منظور پزشک شما، پرسیدن از خودشان است! :)
null	My doctor seems to think I am in danger of having one. I neglected to ask how this was different than an episode. I have been formally diagnosed with bipolar type 1.	The best path is to ask your doctor what s/he meant when telling you about your high risk for psychotic seizure.Your doctor knows you better than any of the therapists who write on this blog. And, because your doctor knows your health, will likely have suggestions and advice for you regarding the seizures s/he thinks you may develop.	به نظر می‌رسد دکترم فکر می‌کند که من در معرض ابتلا به آن هستم. فراموش کردم بپرسم این با یک دوره چه تفاوتی دارد. من به طور رسمی تشخیص دوقطبی نوع 1 را دریافت کرده‌ام.	بهترین راه این است که از پزشک خود بپرسید وقتی به شما درباره خطر بالای تشنج روان‌پریشی می‌گوید، منظورش چیست. پزشک شما شما را بهتر از هر یک از درمانگرانی که در این وبلاگ می‌نویسند، می‌شناسد. همچنین، به خاطر آگاهی پزشک از وضعیت سلامتی شما، او احتمالاً پیشنهادات و توصیه‌هایی در مورد تشنج‌هایی که ممکن است در شما بروز کند، خواهد داشت.
null	My doctor seems to think I am in danger of having one. I neglected to ask how this was different than an episode. I have been formally diagnosed with bipolar type 1.	I will admit that I'm not specifically familiar with this from my own experience.My best educated guess is that you could have a seizure during which you have some sort of symptoms similar to a hallucination (which is one of the psychotic symptoms) when you hear or see things that aren't really there.In looking briefly online, I was able to find some information here: http://www.epilepsy.com/information/professionals/about-epilepsy-seizures/psychiatric-and-behavioral-aspects/psychiatric-2It sounds like this would be a symptom in addition to an already existing seizure disorder, not a seizure disorder in addition to a mental health problem. If it is the other way around, I'm not sure how that would work. It is common with some types of seizures to have an altered state of reality during or shortly after the seizure, so that could also be related.I would suggest you talk to your physician about this directly so that if they are worried about this, you can learn more about what is making them concerned about it and what, if anything, you could do to lessen the likelihood of it or how to handle it if it does happen.	به نظر می‌رسد دکترم فکر می‌کند که من در خطر ابتلا به آن هستم. از پرسیدن اینکه این چه تفاوتی با یک دوره دارد غفلت کردم. من به طور رسمی مبتلا به دوقطبی نوع ۱ تشخیص داده شده‌ام.	اعتراف می‌کنم که از تجربه شخصی‌ام در این مورد به‌طور خاص آشنا نیستم. بهترین حدس educated من این است که ممکن است تشنجی داشته باشید که در آن، علائمی مشابه توهم (که یکی از علائم روان‌پریشی است) را تجربه کنید، یعنی چیزهایی را بشنوید یا ببینید که واقعاً وجود ندارند. با یک جستجوی مختصر آنلاین، توانستم اطلاعاتی را در اینجا پیدا کنم: http://www.epilepsy.com/information/professionals/about-epilepsy-seizures/psychiatric-and-behavioral-aspects/psychiatric-2. به نظر می‌رسد این یک علامت به‌علاوه یک اختلال تشنجی موجود است و نه یک اختلال تشنجی به‌علاوه یک مشکل سلامت روان. اگر شرایط برعکس باشد، مطمئن نیستم که چگونه عمل می‌کند. در برخی از انواع تشنج، داشتن یک حالت تغییر یافته از واقعیت در طول یا بلافاصله بعد از تشنج رایج است، بنابراین این می‌تواند نیز مرتبط باشد. پیشنهاد می‌کنم مستقیماً با پزشک خود در این مورد صحبت کنید تا اگر آنها نگران این موضوع هستند، شما بتوانید بیشتر درباره دلایل نگرانی آنها اطلاعات کسب کنید و در صورت نیاز، اقداماتی را برای کاهش احتمال وقوع آن یا نحوه مدیریت آن در صورت بروز، انجام دهید.
null	Often times I find myself thinking scary thoughts and sometimes I even scare myself into thinking that something bad is going to happen to me. Once it starts, the thought continues going through my head and I can't get it out. How can I stop these thoughts?	Scary thoughts can feel overwhelming at times as well as feeling quite real. I want to acknowledge how scary they can feel, but there is hope and new skills you can learn to work with these types of thoughts. The first step in working with scary or negative thoughts is to acknowledge that they are just thoughts and we can choose to follow the scary thought streams or work with cutting them off or ignoring them. I also realize that might seem really hard to do, but here's a good way to think about the brain and how thought patterns work. Thoughts arise in the mind all the time, our brain is a thought machine. Many thoughts drift by like clouds and we don't pay any attention while other thoughts arise and they trigger us in a particulate way, i.e., scary, angry, happy, sad, and when those thoughts arise we can chose to pay more attention to the thought which can lead us down that particulate thought stream that will lead to fear and anxiety. So, how do we work or stop those scary thought streams? One new skill to implement comes from the work of Rick Hansen, he wrote the book Buddha's Brain," he teaches that we need to give more energy and attention to the positive thoughts or positive memories we hold in our mind and pay less attention to the negative thoughts. Hansen asks us to imagine the brain this way, the brain is like Velcro with negative thoughts and like teflon when it comes to positive thoughts. There are reasons that our brain works this way, but I don't have time to go into all of that in this response. So, it's just important to remember we have to work at positive thinking, actually pausing throughout the day to focus on positive feelings and memories, this will help the mind reinforce positive thought streams and help reduce negative thought streams over time. If a scary thought arises try to replace it with a happy experience for at least a couple of moments, and see if that helps reduce the negative charge connected with that scary thought.	اغلب اوقات به افکار ترسناک فکر می‌کنم و گاهی حتی خودم را به ترس می‌اندازم که اتفاق بدی قرار است برایم بیفتد. وقتی این افکار شروع می‌شوند، همچنان در ذهنم باقی می‌مانند و نمی‌توانم آنها را از خودم دور کنم. چگونه می‌توانم این افکار را متوقف کنم؟	افکار ترسناک ممکن است گاهی اوقات بسیار طاقت‌فرسا و نیز کاملاً واقعی به نظر برسند. می‌خواهم تأکید کنم که این افکار چقدر می‌توانند ترس‌آور باشند، اما امیدوارم و مهارت‌های جدیدی وجود دارد که می‌توانید برای کار با این نوع افکار یاد بگیرید. اولین قدم در مواجهه با افکار ترسناک یا منفی این است که اذعان کنیم که این‌ها فقط افکار هستند و می‌توانیم انتخاب کنیم که به جریان‌های افکار ترسناک ادامه دهیم یا آن‌ها را قطع کنیم یا نادیده بگیریم. می‌دانم که انجام این کار ممکن است واقعاً دشوار به نظر برسد، اما این یک رویکرد خوب برای درک نحوه عملکرد مغز و الگوهای فکری است. افکار به‌طور مداوم در ذهن ما پدیدار می‌شوند، مغز ما یک ماشین فکر است. بسیاری از افکار مانند ابرها سرازیر می‌شوند و ما به آن‌ها توجهی نمی‌کنیم، در حالی که برخی افکار دیگر ما را به شکل خاصی تحریک می‌کنند، به‌طور مثال: ترس، خشم، شادی یا اندوه. و زمانی که این افکار به‌وجود می‌آیند، می‌توانیم انتخاب کنیم که توجه بیشتری به آن‌ها داشته باشیم، که ممکن است ما را به سمت جریان فکری منفی و ترس و اضطراب هدایت کند. پس چگونه می‌توانیم این جریان‌های فکری ترسناک را متوقف کنیم؟ یکی از مهارت‌های جدیدی که باید به‌کار ببریم از کارهای ریک هنسن نشأت می‌گیرد. او کتاب «مغز بودا» را نوشته است و به ما می‌آموزد که باید انرژی و توجه بیشتری به افکار مثبت یا خاطرات خوشی که در ذهن داریم بدهیم و از افکار منفی کمتر غافل نشویم. هنسن از ما می‌خواهد مغز را این‌گونه تصور کنیم: مغز مانند وِلکرو برای افکار منفی و مثل تفلون برای افکار مثبت است. دلایلی وجود دارد که مغز ما این‌گونه عمل می‌کند، اما من وقت ندارم در اینجا به جزئیات بپردازم. بنابراین، مهم است که به یاد داشته باشیم باید روی تفکر مثبت کار کنیم و در طول روز چندین بار مکث کنیم تا بر روی احساسات و خاطرات مثبت تمرکز کنیم؛ این کمک می‌کند که ذهن جریان‌های فکری مثبت را تقویت کند و به کاهش افکار منفی در طول زمان کمک نماید. اگر فکری ترسناک به‌وجود آمد، تلاش کنید آن را حداقل برای چند لحظه با یک تجربه شاد جایگزین کنید و ببینید آیا این کمک می‌کند تا بار منفی مربوط به آن فکر ترسناک کاهش یابد.
null	Often times I find myself thinking scary thoughts and sometimes I even scare myself into thinking that something bad is going to happen to me. Once it starts, the thought continues going through my head and I can't get it out. How can I stop these thoughts?	There are some great thoughts offered by others here. I would just add that typically the most natural response to fearful thoughts is to want to stop, avoid, or get rid of them - which doesn't work if you're really caught up in a cycle of OCD or other form of anxiety. In the long run, the more effective thing to do is the harder and less intuitive option: to have those uncomfortable thoughts on purpose. This may mean writing out in detail what the worst case fear you are thinking of is, and then reading it over and over again until it becomes boring. It may also mean pausing through the course of the day to merely observe all the thoughts going on, and realizing that thoughts are merely thoughts. They are not the same as reality, and the unpleasant ones can become a lot less scary when we realize we can coexist with them without them coming true.	اغلب اوقات به افکار ترسناک فکر می‌کنم و گاهی حتی خودم را به قدری می‌ترسانم که تصور می‌کنم اتفاق بدی قرار است برایم بیفتد. وقتی این افکار شروع می‌شوند، همچنان در ذهنم می‌چرخند و نمی‌توانم آن‌ها را از خود دور کنم. چگونه می‌توانم جلوی این افکار را بگیرم؟	برخی افکار عالی توسط دیگران در اینجا ارائه شده است. من فقط می‌خواهم اضافه کنم که معمولاً طبیعی‌ترین واکنش به افکار ترسناک، تمایل به متوقف‌کردن، اجتناب یا خلاص‌شدن از آنهاست - که در صورتی که واقعاً در چرخه OCD یا دیگر اشکال اضطراب گرفتار باشید، مؤثر نیست. در درازمدت، اقدام مؤثرتر گزینه‌ای است که دشوارتر و کمتر شهودی به نظر می‌رسد: روی آوردن به آن افکار ناخوشایند به‌صورت عمدی. این ممکن است به این معنا باشد که با جزئیات بنویسید که بدترین ترسی که به آن فکر می‌کنید چیست و سپس آن را چندین بار بخوانید تا زمانی که خسته‌کننده شود. همچنین ممکن است به معنای مکث در طول روز باشد تا صرفاً تمام افکاری را که در حال وقوع هستند مشاهده کنید و درک کنید که افکار صرفاً افکار هستند. آنها با واقعیت یکسان نیستند و افکار ناخوشایند وقتی متوجه می‌شویم می‌توانیم بدون تحقق آن‌ها با آنها همزیستی کنیم، می‌توانند بسیار کمتر ترسناک باشند.
null	Often times I find myself thinking scary thoughts and sometimes I even scare myself into thinking that something bad is going to happen to me. Once it starts, the thought continues going through my head and I can't get it out. How can I stop these thoughts?	Such a great question! I'm so sorry you are struggling! You may be experiencing Intrusive thoughts. These are thoughts that seem to come from no where and victimize us. I can strongly recommend a book called "When Panic Attacks" by Dr. David Burns. It helps you to identify the thoughts, and the help you create ways to counteract them! There is another technique, called Thought Stopping. Thought Stopping can be as simple as saying "Stop!" loudly (if you are alone) or in your head, if you are in public. It's a quick way to distract you from the distressing thought, and allow you to refocus. I recommend using this technique, followed by some deep breathing, while visualizing something that helps you feel relaxed (a favorite place, a pet, etc.). These three things in conjunction can be of great assistance. One key component in addressing anxious thinking is building the skill of relaxation. I recommend an App called Headspace which teaches relaxation through some simple guided mediation. Super easy to do, and a great way to begin to build relaxation skills. Plenty of sleep and reducing caffeine intake can also be things to explore. Hope this helps!	اغلب اوقات به افکار ترسناک دچار می‌شوم و گاهی اوقات حتی خودم را نگران می‌کنم که ممکن است اتفاق بدی برایم بیفتد. وقتی این افکار شروع می‌شود، مدام در ذهنم می‌چرخند و نمی‌توانم آن‌ها را کنار بگذارم. چگونه می‌توانم جلوی این افکار را بگیرم؟	یک سوال عالی! خیلی متاسفم که در حال مبارزه هستید! ممکن است افکار مزاحم را تجربه کنید. اینها افکاری هستند که به نظر می‌رسد از هیچ‌جا ناشی می‌شوند و ما را قربانی می‌کنند. من به شدت کتابی به نام «وقتی هراس حمله می‌کند» نوشته دکتر دیوید برنز را توصیه می‌کنم. این کتاب به شما کمک می‌کند تا افکار خود را شناسایی کنید و راه‌هایی برای مقابله با آنها ایجاد کنید! یک تکنیک دیگر به نام توقف فکر وجود دارد. توقف فکر می‌تواند به سادگی شامل گفتن "ایست!" با صدای بلند (اگر تنها هستید) یا در ذهن خود (اگر در جمع هستید) باشد. این یک راه سریع برای منحرف کردن حواس شما از افکار ناراحت‌کننده است و به شما اجازه می‌دهد دوباره تمرکز کنید. پیشنهاد می‌کنم از این تکنیک استفاده کنید و پس از آن تنفس عمیق انجام دهید در حالی که چیزی را تجسم می‌کنید که به شما احساس آرامش می‌دهد (یک مکان مورد علاقه، یک حیوان خانگی، و غیره). این سه مورد در کنار هم می‌توانند کمک بزرگی باشند. یکی از مؤلفه‌های کلیدی در مقابله با تفکر مضطرب، تقویت مهارت‌های آرامش است. من اپلیکیشنی به نام Headspace را توصیه می‌کنم که آرامش را از طریق برخی مدیتیشن‌های ساده آموزش می‌دهد. انجام آن بسیار آسان است و راهی عالی برای شروع به تقویت مهارت‌های آرامش‌بخش شماست. خواب کافی و کاهش مصرف کافئین نیز می‌تواند از مواردی باشد که باید به آنها توجه کنید. امیدوارم اینها کمک کنند!
null	Often times I find myself thinking scary thoughts and sometimes I even scare myself into thinking that something bad is going to happen to me. Once it starts, the thought continues going through my head and I can't get it out. How can I stop these thoughts?	Hi there,I first want to let you know that having these thoughts is completely normal. Studies have been done that show that 80% of human thoughts are "negative" so you are not alone. I like to think of thoughts as a tornado... if you are in a tornado, you are completely consumed by it and it is nearly impossible to do anything beneficial. However, when you are, let's say, a mile away from a tornado, it is still scary but you have the option to do something that is important to you such as get shelter or make sure your family and friends are safe. When unhelpful or scary thoughts arise, we tend to start a "war" with them, which is the equivalent of jumping into the tornado. This makes the thoughts and emotions bigger and intensifies the feelings that go with them. So the question I imagine you have is "how do I get out of the tornado?" There are 3 steps to doing this:Get distance from your thoughts by adding "I am noticing I'm having the thought that...." to the front of them. For example, "I am noticing I am having the thought that something bad is going to happen to me." The purpose of this is not to decrease your fear or get rid of the thought. These thoughts might always be there and that is okay because that is how the mind naturally works so struggling with that is a waste of time and energy. The purpose is to gain some distance from the thoughts so you don't get swept away by them. You can imagine them floating along like leaves in a stream or clouds in the sky (and often the same thought will come back again and again but that's okay... just continue to notice it with curiosity). I imagine the thoughts get in your way of doing what really matters to you so if you can get a little bit of distance, you can do things that are fulfilling and meaningful to you. Tune into your body and notice what sensations come up and where you feel them most intensely. Then breathe into them and make room for them. Our 5 main emotions are: joy, sadness, fear/anxiety, shame, and anger. ALL of these emotions are part of being human and there is no escaping them. So again, struggling with them ends up intensifying them. Instead, let them be and make a little bit of room for them. Often a side effect of this is the intensity will decrease but it might not. The purpose is to keep them from becoming more intense. Contact the present moment. Notice what is happening here and now. One way of doing this is tuning into the five senses. What are some things you hear, see, taste, smell, and feel? Another way is to notice what is happening in your body (without trying to change it). How deep are your breaths, what is happening with your heart rate, are you cold/warm, etc?Implementing these three steps can help you to refrain from getting caught up in your unhelpful thoughts. Unfortunately there is no way to get rid of thoughts or feelings completely. So the only option that works in the long run is to accept them while continuing to do what matters to you and what is fulfilling to you.I hope this helps!	اغلب اوقات به افکار ترسناک مبتلا می‌شوم و گاهی اوقات خودم را آن‌قدر می‌ترسانم که فکر می‌کنم قرار است اتفاق بدی برایم بیفتد. هنگامی که این افکار شروع می‌شوند، به طور مداوم در سرم تکرار می‌شوند و نمی‌توانم آن‌ها را از ذهنم بیرون کنم. چگونه می‌توانم جلوی این افکار را بگیرم؟	سلام، ابتدا می‌خواهم به شما بگویم که داشتن این افکار کاملاً طبیعی است. مطالعات نشان می‌دهد که 80 درصد از افکار انسان "منفی" هستند، بنابراین شما تنها نیستید. من دوست دارم افکار را مانند یک گردباد تصور کنم... وقتی در یک گردباد هستید، کاملاً درگیر آن می‌شوید و تقریباً غیرممکن است که کار مفیدی انجام دهید. اما فرض کنید یک مایل دورتر از گردباد هستید؛ هنوز هم ترسناک است، اما شما گزینه‌ای دارید که می‌توانید کاری مهم انجام دهید، مانند پناه گرفتن یا اطمینان از ایمنی خانواده و دوستانتان. هنگامی که افکار غیرمفید یا ترسناک به وجود می‌آیند، ما تمایل داریم با آنها "جنگ" کنیم، که این معادل پریدن به داخل گردباد است. این کار باعث می‌شود که افکار و احساسات بزرگ‌تر شوند و احساسات همراه آنها تشدید شود. بنابراین، سوالی که تصور می‌کنم شما دارید این است که "چطور از گردباد خارج شوم؟" برای این کار، سه مرحله وجود دارد: 1. با افزودن جمله «من متوجه می‌شوم که فکر می‌کنم که...» به ابتدای افکار خود، از آنها فاصله بگیرید. برای مثال، "من متوجه می‌شوم که فکر می‌کنم اتفاق بدی برایم خواهد افتاد." هدف این نیست که ترس شما کاهش یابد یا اینکه از شر این افکار خلاص شوید. این افکار ممکن است همیشه وجود داشته باشند و این اشکالی ندارد، زیرا ذهن به طور طبیعی این‌گونه کار می‌کند؛ بنابراین، مبارزه با آنها اتلاف وقت و انرژی است. هدف این است که کمی از افکار فاصله بگیرید تا تحت تأثیر آنها قرار نگیرید. می‌توانید تصور کنید که افکار شما شبیه برگ‌هایی در یک جریان یا ابرهایی در آسمان شناورند (و گاهی همان فکر بارها و بارها برمی‌گردد، اما اشکالی ندارد... فقط با کنجکاوی به آن توجه کنید). 2. با بدن خود هماهنگ شوید و متوجه شوید چه احساساتی به وجود می‌آیند و کجا آنها را شدیدتر احساس می‌کنید. سپس به آنها نفس بکشید و فضای لازم را برای آنها فراهم کنید. پنج احساس اصلی ما شامل شادی، غم، ترس/اضطراب، شرم و خشم هستند. همه این احساسات بخشی از انسان بودن هستند و نمی‌توان از آنها فرار کرد. بنابراین، مجدداً، مبارزه کردن با آن‌ها منجر به تشدیدشان می‌شود. به جای این کار، بگذارید آنها وجود داشته باشند و کمی برایشان جا باز کنید. نتیجه‌ جانبی این کار معمولاً کاهش شدت احساسات است، اما ممکن است این‌گونه نباشد. هدف این است که از تشدید آنها جلوگیری شود. 3. با لحظه‌ی حال در ارتباط باشید. توجه کنید که در اینجا و اکنون چه اتفاقی در حال وقوع است. یکی از شیوه‌های انجام این کار، هماهنگی با حواس پنج‌گانه است. چه چیزهایی را می‌شنوید، می‌بینید، می‌چشید، بو می‌کنید و حس می‌کنید؟ روش دیگری در این است که به آنچه در بدن‌تان اتفاق می‌افتد توجه کنید (بدون تلاش برای تغییر آن). نفس‌های شما چقدر عمیق است؟ ضربان قلب شما چه حالتی دارد؟ آیا احساس سرما یا گرما می‌کنید و غیره؟ اجرای این سه مرحله می‌تواند به شما کمک کند تا از گرفتار شدن در افکار غیرمفید جلوگیری کنید. متأسفانه هیچ راهی برای از بین بردن کامل افکار یا احساسات وجود ندارد. بنابراین، تنها گزینه‌ای که در بلندمدت مؤثر است، پذیرش آنها و ادامه دادن به انجام کارهایی است که برای شما اهمیت و معنا دارد. امیدوارم این مطالب به شما کمک کند!
null	Often times I find myself thinking scary thoughts and sometimes I even scare myself into thinking that something bad is going to happen to me. Once it starts, the thought continues going through my head and I can't get it out. How can I stop these thoughts?	I'm sorry you're going through this problem of scary thoughts in your mind.None of us are able to directly stop thoughts from coming.What is possible is to question their value, accuracy, and believability.Maybe if you examine the thoughts which upset you, you'll be able to feel better by understanding that the thoughts are not very relevant to your actual life.Also, another choice of what to do with the upsetting thoughts, is to redirect them. When a stressful or frightening thought shows up in your mind, give it a happy resolution. Basically, turn the fright into something pleasant or at least bearable.I hope this helps you at least a little bit!	اغلب اوقات به افکار ترسناک فکر می‌کنم و گاهی اوقات خودم را به حدی می‌ترسانم که فکر می‌کنم قرار است اتفاق بدی برایم بیفتد. وقتی این افکار شروع می‌شوند، مدام در ذهنم می‌چرخند و نمی‌توانم آن‌ها را بیرون کنم. چگونه می‌توانم جلوی این افکار را بگیرم؟	متاسفم که شما با این مشکل افکار ترسناک در ذهن خود مواجه هستید. هیچ‌کدام از ما نمی‌توانیم به‌طور مستقیم از رسیدن افکار جلوگیری کنیم. آنچه ممکن است، زیر سوال بردن ارزش، دقت و قابل‌باور بودن آن‌هاست. شاید اگر افکار آزاردهنده‌ای را که شما را ناراحت می‌کند بررسی کنید، بتوانید با فهمیدن اینکه این افکار چندان مرتبط با زندگی واقعی‌تان نیستند، احساس بهتری داشته باشید. همچنین گزینه دیگری برای برخورد با این افکار ناخوشایند وجود دارد و آن تغییر جهت دادن به آن‌هاست. وقتی یک فکر استرس‌زا یا ترسناک در ذهنتان ظاهر می‌شود، به آن یک پایانی خوشایند بدهید. به‌طور کلی، سعی کنید ترس را به چیزی دلپذیر یا حداقل قابل تحمل تبدیل کنید. امیدوارم این نکته‌ها حداقل کمی به شما کمک کند!
null	I'm a teenager, and I created a sort of imaginary friend to help me cope with stressful situations or if I'm worried or upset. She "gives me advice" and comforts me and tells me it'll be okay. I've given her a name (Solace) and created a personality for her that's like a comforting motherly figure. I know it's just my own advice and my own thoughts, but it's just that I'm thinking of them through a voice other than my own. I do this because I know I never really listen to my own advice, and I thought it would be better if it was through someone else who knew my thought process in and out, through this imaginary friend. Is this normal? Could it develop into a separate personality with time if I continue a mentality that she is her own person?	Hi, I'm Amelia! You know, it does sounds like you have imagined a motherly comfort figure for yourself. Sometimes, when I have a person in my office that is very self-critical, I have him/her speak to his or herself as though he/she were speaking to a loved one. Isn't it sad that we speak to others more lovingly than we do ourselves?If you have not received empathy, nurturing, or comfort from a caregiver, it is hard to internalize empathy, nurture or comfort from the inside. There is a saying that "We have been hurt in relationships and we can heal in relationships." Healing and growth are best provided in the context of healthy relationship. How about going the next step and finding a compassionate therapist or loving mentor that could actually provide you with the comfort that you need. You deserve to be seen, heard, noticed, and valued. I am wishing my very best to you!	من یک نوجوان هستم و یک نوع دوست خیالی خلق کرده‌ام تا به من کمک کند با موقعیت‌های استرس‌زا کنار بیایم یا وقتی نگران یا ناراحت هستم. او "به من نصیحت می‌کند" و به من آرامش می‌دهد و می‌گوید که اوضاع خوب خواهد شد. نامی (Solace) برایش انتخاب کرده‌ام و شخصیتی برای او ساخته‌ام که مانند یک شخصیت مادرانه آرامش‌بخش است. می‌دانم که این فقط توصیه‌ها و افکار خودم است، اما به نوعی آن‌ها را از طریق صدایی غیر از صدای خودم در ذهنم شکل می‌دهم. این کار را انجام می‌دهم زیرا می‌دانم که هرگز واقعاً به نصیحت‌های خودم گوش نمی‌دهم و فکر می‌کردم بهتر است آن را از زبان شخص دیگری بشنوم که فرآیند تفکر من را به خوبی می‌شناسد، این دوست خیالی. آیا این موضوع طبیعی است؟ آیا اگر همچنان به این ذهنیت ادامه دهم که او یک فرد مستقل است، ممکن است با گذشت زمان به یک شخصیت جداگانه تبدیل شود؟	سلام، من آملیا هستم! می‌دانید، به نظر می‌رسد که شما برای خود، یک شخصیت آرامش‌بخش مادرانه را تصور کرده‌اید. گاهی اوقات، وقتی در دفترم فردی را دارم که بسیار خودانتقادی می‌کند، از او می‌خواهم با خودش طوری صحبت کند که انگار با یکی از عزیزانش صحبت می‌کند. آیا غم‌انگیز نیست که ما با دیگران با محبت بیشتری صحبت می‌کنیم تا با خودمان؟ اگر از یک مراقب همدلی، پرورش یا آرامش دریافت نکرده‌اید، درونی کردن این احساسات از درون دشوار است. ضرب‌المثلی هست که می‌گوید: "ما در روابط آسیب دیده‌ایم و می‌توانیم در روابط درمان کنیم." بهبود و رشد به بهترین نحو در چارچوب یک رابطه سالم امکان‌پذیر است. چطور است که قدم بعدی را بردارید و یک درمانگر دلسوز یا مربی محبت‌آمیز پیدا کنید که واقعاً بتواند آرامش مورد نیاز شما را فراهم کند؟ شما سزاوار دیده شدن، شنیده شدن، توجه و ارزشمندی هستید. بهترین‌ها را برای شما آرزو می‌کنم!
null	I'm a teenager, and I created a sort of imaginary friend to help me cope with stressful situations or if I'm worried or upset. She "gives me advice" and comforts me and tells me it'll be okay. I've given her a name (Solace) and created a personality for her that's like a comforting motherly figure. I know it's just my own advice and my own thoughts, but it's just that I'm thinking of them through a voice other than my own. I do this because I know I never really listen to my own advice, and I thought it would be better if it was through someone else who knew my thought process in and out, through this imaginary friend. Is this normal? Could it develop into a separate personality with time if I continue a mentality that she is her own person?	Since you are saying that you know that the thoughts are yours and your thinking of them in a different person's voice to make them easier for you to follow through on, it doesn't sound like it could develop into another personality.It may be helpful to also find other things that give you comfort and to practice telling yourself that it will be okay in your own voice. If you start to do that slowly, it may be more comfortable for you. If you're following following through with your own advice, it sounds like some part of you knows that you are making choices that you agree with.What else gives you comfort? Maybe there's a room that you like to be in when you are home or a certain outfit or color that makes you feel good. Focusing on these things may also be comforting to you.	من یک نوجوان هستم و یک نوع دوست خیالی ساخته‌ام تا در موقعیت‌های استرس‌زا یا زمانی که نگران و ناراحت هستم به من کمک کند. او "به من نصیحت می‌کند"، به من آرامش می‌دهد و می‌گوید که همه‌چیز خوب خواهد شد. برای او نامی (Solace) گذاشته‌ام و شخصیتی به او داده‌ام که شبیه یک شخصیت مادری آرامش‌بخش است. می‌دانم که این تنها توصیه‌ها و افکار خودم هستند، اما فقط از طریق صدایی غیر از صدای خودم به آن‌ها فکر می‌کنم. این کار را انجام می‌دهم زیرا می‌دانم هرگز به واقع به توصیه‌های خودم گوش نمی‌دهم و فکر می‌کردم بهتر است از طریق شخص دیگری باشد که فرآیند فکرم را به‌خوبی می‌شناسد، از طریق این دوست خیالی. آیا این طبیعی است؟ آیا اگر این ذهنیت را ادامه دهم که او شخصیتی مستقل است، ممکن است با گذشت زمان به یک شخصیت جداگانه تبدیل شود؟	از آنجایی که می‌گویید می‌دانید که این افکار متعلق به شماست و شما آن‌ها را با صدای یک شخص دیگر فکر می‌کنید تا دنبال کردن آن‌ها برایتان آسان‌تر شود، به نظر نمی‌رسد که این می‌تواند به شخصیت دیگری تبدیل شود. ممکن است مفید باشد که چیزهای دیگری که به شما آرامش می‌دهند را پیدا کنید و تمرین کنید که به خودتان با صدای خودتان بگویید که همه‌چیز خوب خواهد بود. اگر به تدریج این کار را شروع کنید، ممکن است برایتان راحت‌تر باشد. اگر به توصیه‌های خودتان عمل می‌کنید، به نظر می‌رسد بخشی از شما می‌داند که در حال انجام انتخاب‌هایی هستید که با آن‌ها توافق دارید. چه چیز دیگری به شما آرامش می‌دهد؟ شاید اتاقی وجود داشته باشد که دوست دارید وقتی در خانه هستید، در آن باشید یا لباسی یا رنگ خاصی که باعث می‌شود احساس خوبی داشته باشید. تمرکز بر روی این چیزها نیز ممکن است برای شما آرامش‌بخش باشد.
null	I read that you should ignore them and they have to come to a conclusion that they were wrong on their own terms. Is that correct?	It is not correct because someone who is narcissistic believes they are always right.If you ignore the person, then their thinking is that there is something wrong with you.Ignoring the person to the degree this is possible in the situation or relationship, will spare you to be misunderstood further.	من خواندم که باید آنها را نادیده بگیرید و آنها باید به این نتیجه برسند که خودشان اشتباه کرده‌اند. آیا این درست است؟	این صحیح نیست زیرا فردی که خودشیفته است، معتقد است همیشه حق با اوست. اگر شما آن فرد را نادیده بگیرید، او اینگونه فکر می‌کند که مشکلی در شما وجود دارد. نادیده گرفتن فرد تا حد امکان در موقعیت یا رابطه، موجب می‌شود که کمتر دچار سوء تفاهم شوید.
null	People always judge others so rudely.	I agree with you and this is emotionally painful to watch or be on the receiving side.Depending on who is the person doing this and your relationship to them, it is possible to kindly point out that the person may unnecessarily hurt someone's feelings.If you express your thoughts and give your guidance, then whatever the person does afterwards, you have the peace of knowing you tried to redirect this behavior.	مردم همیشه دیگران را به شدت قضاوت می کنند.	من با شما موافقم و تماشای این وضعیت یا قرار گرفتن در سمت دریافت‌کننده از نظر عاطفی دردناک است. بسته به اینکه چه کسی این کار را می‌کند و رابطه شما با او چگونه است، می‌توان به شیوه‌ای محبت‌آمیز به این نکته اشاره کرد که آن فرد ممکن است بی‌جهت احساسات کسی را جریحه‌دار کند. اگر افکار خود را بیان کنید و راهنمایی کنید، هر چه فرد بعداً انجام دهد، شما از این بابت آرامش خواهید داشت که تلاش کرده‌اید این رفتار را به سمت بهتری هدایت کنید.
null	I've developed a really intense and unexpected attraction to An actress after seeing her in a ballet uniform while guest starring on a television show. I try, but I can't get her out of my mind. What should I do?	Why not make good use of your unexpected attraction to study the features you consider attractive in someone.Attraction based on physicality is normal. As long as you have no negative thoughts of doing harm to the person or yourself which are connected to the attraction you feel, and so long as your attraction isn't stopping you from doing your daily life responsibilities such as work, to take care of your daily needs and any responsibilities you have for other people, then eventually it will lose its power on you.	من پس از دیدن او در لباس باله در حین مهمان‌نوازی در یک برنامه تلویزیونی، به یک بازیگر زن جذابیتی شدید و غیرمنتظره پیدا کرده‌ام. سعی می‌کنم، اما نتوانسته‌ام او را از ذهنم بیرون کنم. چه کار باید بکنم؟	چرا از جذابیت غیرمنتظره‌تان برای بررسی ویژگی‌هایی که در فردی جذاب می‌دانید بهره‌برداری نکنید؟ جذب شدن به دلایل فیزیکی امری طبیعی است. به شرطی که افکار منفی درباره‌ی آسیب رساندن به خود یا دیگران به خاطر این جذابیت نداشته باشید و جذابیت شما مانع از انجام مسئولیت‌های روزمره‌تان مانند کار، تامین نیازهای روزانه‌تان و هر گونه مسئولیتی که نسبت به دیگران دارید نشود، در نهایت این جذابیت تاثیر خود را بر شما از دست خواهد داد.
null	I am extremely possessive in my relationships and this is hurting my friendships. How can I fix my underlying issues?	Hi there. It's great you are able to realize there are other issues going on with someone who feels possessive. At the root of it is fear. Fear of losing someone, fear of being alone, fear of not being good enough. All those fears can lead to low self-esteem and feeling like you have to control other people so you don't lose them. The thing is, controlling other people only pushes them away. Vicious circle, right? What I would suggest is some cognitive therapy to change those underlying ways of thinking. You can start with this assignment. Write down all the things you think about yourself, positive and not-so-positive. Then rewrite those not-so-positive things so they are positive. For example, thinking something like, "I'm too pushy", can be rewritten as, "I'm assertive and I go after what I want." It can be hard to do since we tend to get "stuck" in our negative ways of thinking about ourselves. If you have someone you trust, you can ask for their help as well since most likely they see you differently than you see yourself.Finding a good cognitive therapist can help you further, but if that's not an option for you right now, there are lots of self-help books and websites that are out there. You've already taken the first step, so keep moving forward.	من در روابط‌ام به شدت حس مالکیت دارم و این موضوع به دوستی‌هایم آسیب می‌زند. چگونه می‌توانم مشکلات بنیادی خود را حل کنم؟	سلام. خیلی خوب است که متوجه می‌شوید که در مورد کسی که احساس مالکیت دارد، مسائل دیگری نیز وجود دارد. ریشه این مسائل ترس است: ترس از دست دادن کسی، ترس از تنها ماندن و ترس از کافی نبودن. تمام این ترس‌ها می‌تواند به عزت نفس پایین منجر شود و باعث شود احساس کنید که باید دیگران را کنترل کنید تا آنها را از دست ندهید. اما مسئله این است که کنترل دیگران تنها آنها را دور می‌کند. دور باطل، درست است؟ آنچه من پیشنهاد می‌کنم نوعی درمان شناختی برای تغییر الگوهای فکری بنیادی است. می‌توانید با این تکلیف شروع کنید: همه چیزهایی را که در مورد خود می‌فکر می‌کنید، چه مثبت و چه منفی، بنویسید. سپس آن افکار منفی را بازنویسی کنید تا مثبت شوند. مثلاً اگر به خود می‌گویید "من خیلی زورگو هستم" می‌توانید آن را به "من قاطع هستم و برای رسیدن به آنچه می‌خواهم تلاش می‌کنم" تغییر دهید. انجام این کار می‌تواند دشوار باشد زیرا ما معمولاً در افکار منفی درباره خودمان "محبوس" می‌شویم. اگر کسی را دارید که به او اعتماد دارید، می‌توانید از او کمک بخواهید زیرا او احتمالاً شما را متفاوت از آنچه که خود می‌بینید، درمی‌یابد. پیدا کردن یک درمانگر شناختی خوب می‌تواند به شما کمک کند، اما اگر این گزینه در حال حاضر برای شما ممکن نیست، منابع زیادی از کتاب‌ها و وب‌سایت‌های خودیاری وجود دارند. شما قبلاً اولین قدم را برداشته‌اید، بنابراین به حرکت خود ادامه دهید.
null	I know I'm ruining my life with a lot of the decisions I make. I consistently tell myself I need to make some serious changes in my life, but I just can't seem to even though I really want to. Why can't I force myself to change?	Hello, and thank you for your question. Changing unwanted behavior is one of the hardest things a person can do. I agree with Sherry that being patient with yourself is important. Here are a few things I would suggest:1. Get clear on the behaviors you really want to change, and make sure they are behaviors that CAN be changed. Sometimes we will set a goal like, "I want to be more confident" but that is hard to measure and prove to yourself that you accomplished it. Saying you are going to accept a date or go on a job interview is something you can actually do, and something that you may consider to be demonstrating confidence. Whatever your change of behavior is, make sure it is something you can actually change. 2. If you are going to give up a behavior, decide what you are going to do in place of it. So, if you are going to stop showing up late for work, then you are deciding to be on time for work and demonstrating your value of being punctual. 3. If you are going to make changes, really nail down WHY you want to make them. What is it about making these changes that is important to you as a person? For example, if you have the goal of weight loss, the reason this is important to you as a person may be because you value self-care. Knowing WHY you want to make changes is both your motivation and your compass for getting there. 4. Once you know WHY you want to make these changes, I strongly suggest setting small goals. If you set too high of goals you may not accomplish them and just feel worse. So, make the goal small, realistic, and guided by the the things you want to be as a person. 5. As Sherry mentioned, finding a counselor is sometimes a good idea if you really feel stuck. Any counselor who does work with goal-setting and motivation can probably help. Be well,Robin Landwehr, DBH, LPCC	می‌دانم که با بسیاری از تصمیماتی که می‌گیرم دارم زندگی‌ام را خراب می‌کنم. مدام به خودم می‌گویم که باید تغییرات جدی در زندگی‌ام ایجاد کنم، اما هیچ‌وقت نمی‌توانم این کار را انجام دهم، با اینکه واقعاً می‌خواهم. چرا نمی‌توانم خودم را به تغییر وادار کنم؟	با سلام و تشکر از سوال شما. تغییر رفتارهای ناخواسته یکی از دشوارترین کارهایی است که یک فرد می‌تواند انجام دهد. من با شری موافقم که صبور بودن با خود بسیار مهم است. در اینجا چند پیشنهاد دارم: 1. ابتدا رفتارهایی را که واقعاً می‌خواهید تغییر دهید مشخص کنید و مطمئن شوید که آنها رفتارهایی هستند که قابل تغییرند. گاهی اوقات ما هدفی مانند "می‌خواهم اعتماد به نفس بیشتری داشته باشم" تعیین می‌کنیم، اما اندازه‌گیری آن و اثبات این که به آن دست یافته‌اید دشوار است. گفتن این که قرار است یک قرار ملاقات را بپذیرید یا به یک مصاحبه شغلی بروید، کاری است که واقعاً می‌توانید انجام دهید و ممکن است این کار را نشانه‌ای از اعتماد به نفس بدانید. هر تغییری در رفتار که مد نظر دارید، مطمئن شوید که واقعاً قابل تغییر است. 2. اگر قصد دارید رفتاری را ترک کنید، تعیین کنید به جای آن چه کار دیگری انجام خواهید داد. به عنوان مثال، اگر می‌خواهید دیر به محل کار نروید، در واقع دارید تصمیم می‌گیرید که به موقع به کار بروید و نشان‌دهندهٔ ارزش وقت‌شناسی خود باشید. 3. اگر می‌خواهید تغییراتی ایجاد کنید، واقعاً مشخص کنید که چرا می‌خواهید این تغییرات را اعمال کنید. چه چیزی در مورد این تغییرات برای شما به عنوان یک فرد اهمیت دارد؟ به عنوان مثال، اگر هدف شما کاهش وزن است، دلیل اهمیت این هدف برای شما ممکن است این باشد که شما به خودمراقبتی بها می‌دهید. دانستن دلیل تمایل به تغییر نه تنها انگیزه شما، بلکه راهنمای شما برای دستیابی به آن هدف است. 4. وقتی دلیل تغییر را دانستید، شدیداً توصیه می‌کنم اهداف کوچکی تعیین کنید. اگر اهداف بزرگ و غیرواقعی تعیین کنید، ممکن است نتوانید به آنها برسید و این باعث ناامیدی شما شود. پس هدف‌ها را کوچک، واقع‌بینانه و مطابق با آنچه که می‌خواهید به عنوان یک فرد باشید، انتخاب کنید. 5. همان‌طور که شری اشاره کرد، گاهی پیدا کردن یک مشاور ایده خوبی است اگر واقعاً احساس می‌کنید در تنگنا هستید. هر مشاوری که در زمینه هدف‌گذاری و انگیزه تجربه دارد، احتمالاً می‌تواند کمک کند. مراقب خود باشید، رابین لندور، DBH، LPCC
null	I know I'm ruining my life with a lot of the decisions I make. I consistently tell myself I need to make some serious changes in my life, but I just can't seem to even though I really want to. Why can't I force myself to change?	In general the reason people aren't able to change is because the person feels a sense of fear to change.What the roots are of this fear are usually easiest to identify by talking with someone whom you trust and feel safe to talk about your inner thoughts and emotions.If you haven't got someone like this in your life, which is common, then shop around for a therapist because a therapist is someone who is professionally trained to listen in a way which helps someone know more about who they are.Be patient with yourself too. Change sometimes feels much scarier and is more complex than simple compared with whatever you would like to change.	می دانم که با بسیاری از تصمیماتی که می گیرم زندگی‌ام را خراب می‌کنم. همیشه به خودم می‌گویم که باید تغییرات جدی در زندگی‌ام ایجاد کنم، اما نمی‌توانم، هرچند واقعاً می‌خواهم. چرا نمی‌توانم خودم را به تغییر مجبور کنم؟	به طور کلی، دلیل اینکه افراد قادر به تغییر نیستند این است که آنها احساس ترس از تغییر می‌کنند. ریشه‌های این ترس معمولاً از طریق صحبت با کسی که به او اعتماد دارید و احساس امنیت برای بیان افکار و احساسات درونی‌تان دارید، به آسانی شناسایی می‌شود. اگر در زندگی‌تان چنین شخصی ندارید، که اتفاقاً رایج است، به دنبال یک درمانگر باشید، زیرا درمانگر فردی است که به‌طور حرفه‌ای آموزش دیده تا به گونه‌ای گوش دهد که به شما کمک کند بیشتر در مورد خودتان بدانید. همچنین با خود صبور باشید. تغییر گاهی اوقات ممکن است بسیار ترسناک‌تر و پیچیده‌تر از آنچه به نظر می‌رسد، باشد.
null	I don't feel like myself anymore. For example, I could walk up an entire flight of stairs before realizing that my legs are moving. I feel like I’m watching my life be lived by someone else.	You may be experiencing a form of dissociation called depersonalization. People with this type of dissociation may feel disconnected from their bodies, feel that they are watching their bodies from a distance, or may not recognize their image in the mirror. Dissociation sometimes occurs after someone experiences something traumatic. I would suggest working with a therapist who specializes in dissociative disorders as dissociation does not typically resolve on its own. On my website, I have some information specific to dissociation that you may find helpful. Best of luck to you.	دیگه حس خودم رو ندارم. برای مثال، می‌توانم بدون اینکه متوجه شوم پاهایم در حال حرکت‌اند، تمام یک پله را بالا بروم. احساس می‌کنم که دارم زندگی‌ام را از دید یک نفر دیگر تماشا می‌کنم.	شما ممکن است نوعی از گسستگی به نام مسخ شخصیت را تجربه کنید. افراد مبتلا به این نوع گسستگی ممکن است احساس کنند از بدن خود جدا شده‌اند، حس کنند که بدن خود را از فاصله دور تماشا می‌کنند یا ممکن است نتوانند تصویر خود را در آینه شناسایی کنند. گسستگی گاهی اوقات پس از تجربه یک رویداد آسیب‌زا اتفاق می‌افتد. من پیشنهاد می‌کنم با یک درمانگر متخصص در اختلالات تجزیه‌ای همکاری کنید، زیرا گسستگی معمولاً به تنهایی برطرف نمی‌شود. در وب‌سایت من اطلاعاتی درباره گسستگی وجود دارد که ممکن است برای شما مفید باشد. با آرزوی موفقیت برای شما.
null	I was with my friends fishing by a pond. I found a frog and stabbed it with my friend's knife. I'm not sure why I did it. My friends saw me do it it and were shocked and got really mad at me. Now if someone brings it up I get really upset and panicked. I don't know why I feel like this. Does this mean there is something wrong with me?	The good news is your awareness that being violent to animals feels out of character for you. I'm glad you have awareness and I'm glad you are not at ease with killing frogs.Fairly likely that you were acting out aggressively toward the frog, feelings of being on the receiving side of similar type of violence.Basically, you did unto the frog what someone has or to you, feels like, has been done to you.Use your surprising finding of how strong your anger and most likely inward pain. Reflect on your closest relationships and how these people treat you. It is possible you feel more hurt by someone who is close to you than you ever realized.Stabbing innocent frogs is wrong. It is understandable as a way to show you how much inner pain you probably have.It is also wrong that someone close to you hurt you.The direction to go is to recognize your pain and then decide how to go about changing what is possible on your side of that or those relationship(s).	من با دوستانم در کنار یک برکه ماهیگیری می‌کردم. قورباغه‌ای پیدا کردم و با چاقوی دوستم به آن ضربه زدم. مطمئن نیستم چرا این کار را کردم. دوستانم دیدند که من این کار را کردم و شوکه شدند و واقعاً از من عصبانی شدند. حالا اگر کسی درباره‌اش صحبت کند، واقعاً ناراحت و وحشت‌زده می‌شوم. نمی‌دانم چرا این احساس را دارم. آیا این به این معناست که مشکلی با من وجود دارد؟	خبر خوب این است که شما آگاه هستید که رفتار خشونت‌آمیز با حیوانات از شخصیت شما به دور است. خوشحالم که این آگاهی را دارید و خوب است که با کشتن قورباغه‌ها احساس راحتی نمی‌کنید. به احتمال زیاد شما به شکل پرخاشگرانه‌ای به قورباغه‌ها رفتار می‌کردید، زیرا احساس می‌کردید که خودتان نیز قربانی نوع مشابهی از خشونت هستید. اساساً، شما به قورباغه آنچه را که کسی به شما کرده یا نسبت به شما احساس کرده، انجام دادید. از کشف شگفت‌انگیز خود درباره شدت خشم و احتمالاً درد درونی‌تان بهره‌برداری کنید. به نزدیک‌ترین روابط خود و نحوه رفتار این افراد با شما فکر کنید. ممکن است از کسی که به شما نزدیک است بیشتر از آنچه تصور می‌کردید، آسیب دیده باشید. چاقو زدن به قورباغه‌های بی‌گناه نادرست است. این رفتار به‌نوعی می‌تواند نشان‌دهنده میزان درد درونی شما باشد. همچنین نادرست است که یکی از نزدیکان شما را آسیب بزند. مسیر درست این است که درد خود را شناسایی کنید و سپس تصمیم بگیرید چگونه می‌توانید تغییراتی در روابط خود ایجاد کنید.
null	Sometimes, when I look at my pet cat, I think about how innocent he is and how somebody could hurt or kill him. It makes me sad because I love him, but I always think about how helpless he is. There've even been split-seconds where I felt almost tempted to kick him, followed by shame and guilt.	A lot of different things could be happening here. Do you feel angry or sad or anxious when you think about how helpless he is? If you have not actually kicked him, then I would encourage you to look at feelings other than guilt, since you did not hurt him. What else is there?It would probably be very helpful to talk with a therapist about the specifics of this so that you can see what else is happening for you. It could be that you feel safe with your cat, so strong emotions come up because you feel safe.	گاهی اوقات، وقتی به گربه خانگی‌ام نگاه می‌کنم، به این فکر می‌کنم که چقدر بی‌گناه است و چگونه ممکن است کسی به او آسیب برساند یا او را بکشد. این موضوع من را ناراحت می‌کند چون او را دوست دارم، اما همیشه به درماندگی‌اش فکر می‌کنم. حتی چند لحظه‌ای پیش آمده که تقریباً وسوسه شدم او را لگد بزنم، و بعد از آن احساس شرم و گناه کردم.	بسیاری از مسائل مختلف می‌تواند در اینجا مطرح باشد. آیا وقتی به این فکر می‌کنید که او چقدر درمانده است، احساس خشم، غم یا اضطراب می‌کنید؟ اگر واقعاً او را لگد نزده‌اید، به شما توصیه می‌کنم که به احساساتی غیر از گناه توجه کنید، زیرا شما به او آسیبی نرسانده‌اید. چه چیز دیگری وجود دارد؟ صحبت با یک درمانگر درباره جزئیات این موضوع احتمالاً بسیار کمک‌کننده خواهد بود تا بتوانید درک بیشتری از آنچه برای شما در حال وقوع است، پیدا کنید. ممکن است احساس امنیت شما با گربه‌تان باعث بروز احساسات قوی‌تری شود.
null	She was diagnosed a type one diabetic two years ago and had a very tough time dealing with it. She has an attachment issue also; her mother just moved to a much nicer home, and she gets angry and demands to go back to her prior home. We do not understand what is going on, and it is driving us crazy.	There are many possible answers here. It could be that she misses friends, that she felt safe in the other house (emotionally safe and comfortable), or dozens of other things. Will she talk about it when she's not mad? You mentioned that she has an attachment issue. It could also be that she was attached to the house. It's not the same as being attached to a person, but possessions and safe places certainly mean a lot.	دو سال پیش به او دیابت نوع یک تشخیص داده شد و در کنار آن، با مشکلات زیادی دست و پنجه نرم کرد. او همچنین با مشکلی در دلبستگی روبروست؛ مادرش به تازگی به خانه‌ای بسیار زیباتر نقل مکان کرده است و او عصبانی می‌شود و می‌خواهد به خانه‌ی قبلی‌اش برگردد. ما نمی‌دانیم چه می‌گذرد و این موضوع ما را بسیار آزار می‌دهد.	در اینجا پاسخ‌های زیادی ممکن است وجود داشته باشد. ممکن است دلش برای دوستانش تنگ شده باشد، احساس امنیت در خانهٔ دیگر کرده باشد (امنیت و راحتی عاطفی)، یا ده‌ها دلیل دیگر. آیا وقتی عصبانی نیست در مورد آن صحبت خواهد کرد؟ شما اشاره کردید که او با مشکل دلبستگی روبه‌روست. همچنین ممکن است به خانه وابسته شده باشد. این وابستگی مثل دلبستگی به یک فرد نیست، اما دارایی‌ها و مکان‌های امن قطعاً برای او اهمیت زیادی دارند.
null	My daughter basically freaked out out of nowhere over me saying “calm down” when she dropped her phone. Within seconds, the situation escalated to her kicking me out on the curb, saying horrifically unspeakable things, and her calling the cops on me. She seems unable to stop herself at times.	Bipolar disorder has a lot of different components. If this is a one-time event, it could be that your daughter had an intense moment of anger and the phrase of asking her to "calm down" may have made her feel as though you weren't understanding what she was saying. Bipolar disorder also includes feelings of depression. When this is coupled with intense anger and acting or speaking without thinking, these can be part of bipolar disorder, but that wouldn't be the whole picture of what bipolar disorder would look like. It may be helpful to track differences that you notice in your daughter's mood and any patterns related to the times of day or what seems to lead her to be upset. Patterns are very helpful in figuring out what is happening.	دخترم وقتی تلفنش را به زمین انداخت، به طرز غیرمنتظره‌ای از گفتن “آرام باش” من به هم ریخت. در عرض چند ثانیه، اوضاع به قدری بد شد که مرا از حاشیه بیرون انداخت، چیزهای horrifically غیرقابل‌گفتن گفت و به پلیس زنگ زد. به نظر می‌رسد او گاهی اوقات نمی‌تواند خودش را کنترل کند.	اختلال دوقطبی شامل مولفه‌های مختلفی است. اگر این یک رویداد یک‌باره باشد، ممکن است دختر شما یک لحظه عصبانیت شدید را تجربه کرده باشد و درخواست از او برای «آرام شدن» ممکن است باعث شده باشد که او احساس کند شما درک نمی‌کنید که او چه می‌گوید. اختلال دوقطبی همچنین شامل احساس افسردگی است. زمانی که این احساسات با عصبانیت شدید و رفتار یا صحبت کردن بدون تفکر همراه باشد، می‌تواند نشانه‌هایی از اختلال دوقطبی باشد، اما این تصویر کاملی از ماهیت اختلال دوقطبی را ارائه نمی‌دهد. ممکن است مفید باشد که تفاوت‌هایی را که در خلق و خوی دخترتان مشاهده می‌کنید، همراه با الگوهایی که به زمان‌های خاصی از روز یا عواملی که به نظر می‌رسد او را ناراحت می‌کنند، پیگیری کنید. شناسایی الگوها در درک آنچه که در حال وقوع است بسیار کمک‌کننده است.
null	I've tried working out and eating fruits and vegetables, but I always seem to eat the junk in the house.	I know some people do better when they don't have as much junk food in the house. This is not as tempting then. Having said that, maybe you can reward yourself with different things, such as having dessert on certain days. If you are concerned about mostly eating habits, consider seeing a nutritionist. They can help you find the balance between what it is that you really want and your goals. I'm not sure how this links to happiness for you, but hopefully looking at your choices can lead you toward your goal of being healthier.	من سعی کردم ورزش کنم و میوه و سبزیجات بخورم، اما به نظر می‌رسد که همیشه به خوراکی‌های ناسالم خانه رو می‌آورم.	من می‌دانم که برخی از افراد وقتی در خانه غذای ناسالم ندارند، بهتر عمل می‌کنند. در این صورت، وسوسه کاهش می‌یابد. با این حال، شاید بتوانید خودتان را با چیزهای مختلفی پاداش دهید، مانند خوردن دسر در روزهای خاص. اگر نگران عادات غذایی‌تان هستید، به یک متخصص تغذیه مراجعه کنید. آن‌ها می‌توانند به شما کمک کنند تا تعادل مناسبی بین آنچه واقعاً می‌خواهید و اهدافتان پیدا کنید. نمی‌دانم چگونه این موضوع با خوشبختی شما مرتبط است، اما امیدوارم با بررسی انتخاب‌هایتان، به هدف‌تان در راستای سالم‌تر بودن نزدیک‌تر شوید.
null	I've felt this way for two years. I feel so much better now then I did when it started, but it is still there in the back of my mind at all times.	Best answer that I can give to you is that some level of de-personalization is quite normal for everyone, it will come and go throughout life, kind of like being on a roller-coaster, "here it is, then it's gone not to return for quite some time", like many things, the more that you fixate on it, the more stress it will cause you, consider it part of life, accept it, and move on, now if your having many, many ,many of these episodes or have some auditory or visual hallucination or disturbances or emotional unbalancing that accompany it than that is definitely something to look at, but for the most part nothing to worry about. Hope this helps,C	دو سال است که این احساس را دارم. اکنون نسبت به زمانی که شروع شد احساس بهتری دارم، اما هنوز هم همیشه در پس ذهنم وجود دارد.	بهترین پاسخی که می‌توانم به شما بدهم این است که سطحی از شخصیت‌زدایی برای همه کاملاً طبیعی است؛ این حالت در طول زندگی می‌آید و می‌رود، شبیه سوار شدن بر ترن هوایی: «اینجاست، سپس ناپدید می‌شود و برای مدتی طولانی بازنمی‌گردد». مانند بسیاری از موارد، هر چه بیشتر به آن فکر کنید، استرس بیشتری برایتان ایجاد می‌کند. آن را بخشی از زندگی در نظر بگیرید، بپذیرید و ادامه دهید. حالا اگر با تعداد بسیار زیاد این اپیزودها یا برخی توهمات یا اختلالات شنیداری یا بصری یا عدم تعادل عاطفی مواجه هستید، قطعاً باید به آن توجه کنید، اما در بیشتر موارد، جای نگرانی وجود ندارد. امیدوارم این کمک کند. سی
null	It's been like a couple of years that I've been feeling like this. I don't want to self-diagnose, but I get so sad and cry and then I feel better. But then I get upset with people so quickly, and I hurt their feelings. It's this constant rollercoaster, and it's hard.	Hello, and thank you for your question. Bipolar disorder is generally characterized by extreme changes in mood, ranging from mania (highs) to depression (lows). There are different types; however, so here is a website that gives you a list of symptoms for mania and depression in bipolar disorder: http://www.webmd.com/depression/guide/bipolar-disorder-manic-depression?page=2After reviewing these symptoms, if you believe you may have bipolar disorder, then you may want to see your primary care provider or a counselor. Bipolar disorder is treatable, but for many people it requires the right medication and sometimes counseling to help people make behavior changes that are important for bipolar management. For example, some people may not get regular sleep, but proper rest is important for bipolar management. A counselor may talk to you about this and other lifestyle changes that you may need to make. The good news is that many people live happy, healthy, and productive lives with bipolar disorder. So, if it turns out that you do have bipolar disorder, it doesn't mean that things can't get better. There is currently no "cure" for bipolar disorder, but with proper medication and lifestyle management, people can do quite well.Hope this was helpful. Be well.Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC	چند سالی است که این احساس را دارم. نمی‌خواهم خودم را تشخیص بدهم، اما خیلی غمگین می‌شوم و گریه می‌کنم و بعد حالم بهتر می‌شود. اما بعد خیلی سریع از دست دیگران ناراحت می‌شوم و احساساتشان را جریحه‌دار می‌کنم. این یک ترن هوایی دائمی است و خیلی سخت است.	با سلام و تشکر از سوال شما. اختلال دوقطبی به طور کلی با تغییرات شدید خلق و خو مشخص می‌شود که از شیدایی (احساس خوشی و انرژی زیاد) تا افسردگی (احساس ناامیدی و کمبود انرژی) متغیر است. انواع مختلفی دارد؛ با این حال، در اینجا یک وب‌سایت وجود دارد که فهرستی از علائم شیدایی و افسردگی در اختلال دوقطبی را ارائه می‌دهد: http://www.webmd.com/depression/guide/bipolar-disorder-manic-depression?page=2. پس از بررسی این علائم، اگر فکر می‌کنید ممکن است دچار اختلال دوقطبی باشید، ممکن است بخواهید به پزشک عمومی یا یک مشاور مراجعه کنید. اختلال دوقطبی قابل درمان است، اما برای بسیاری از افراد نیازمند داروهای مناسب و گاهی مشاوره برای کمک به ایجاد تغییرات رفتاری مهم در مدیریت این اختلال است. به عنوان مثال، برخی از افراد ممکن است خواب منظم نداشته باشند، اما استراحت کافی برای مدیریت این اختلال ضروری است. یک مشاور ممکن است در مورد این تغییرات و سایر تغییرات سبک زندگی که ممکن است نیاز به انجام آن‌ها داشته باشید، با شما صحبت کند. خبر خوب این است که بسیاری از افراد با اختلال دوقطبی زندگی شاد، سالم و پرباری دارند. بنابراین، اگر مشخص شود که شما مبتلا به اختلال دوقطبی هستید، این به معنای impossibility بهبود شرایط شما نیست. در حال حاضر هیچ "درمانی" برای اختلال دوقطبی وجود ندارد، اما با داروهای مناسب و مدیریت سبک زندگی، افراد می‌توانند به خوبی زندگی کنند. امیدواریم این اطلاعات برای شما مفید باشد. مراقب خود باشید. Robin J. Landwehr, DBH, LPC, NCC
null	I just need to know if I'm really crazy or not.	Do an internet research on psychosis symptoms and see if you have several of the symptoms. If you do, seek a medical evaluation from your primary care physician. There are great medications and psychotherapy that can help you live your life to the fullest. There a many people who are diagnosed with psychosis and living a productive life.	فقط باید بدونم آیا واقعاً دیوونه‌ام یا نه.	یک تحقیق اینترنتی درباره علائم روان‌پریشی انجام دهید و ببینید آیا چند مورد از این علائم را دارید یا خیر. اگر چنین بود، از پزشک عمومی خود درخواست ارزیابی پزشکی کنید. داروها و روان‌درمانی‌های مؤثری وجود دارند که می‌توانند به شما کمک کنند تا زندگی‌تان را به بهترین نحو ادامه دهید. بسیاری از افرادی که تشخیص روان‌پریشی دارند، زندگی پرباری را تجربه می‌کنند.
null	I start to think of an issue that doesn't even matter or something bad that happened years ago. Then, I cry, pull at my hair, plug my ears, hit myself, and throw things. In loud public places, I get on edge and start being sarcastic and moody. I have an awful fear of people leaving me (which normally ends up happening) and I feel like I'm too clingy.	There is a reason you are having breakdowns. I can't agree that they happen for "no reason at all". Finding out the reason is going to be your biggest challenge because that may require you to dig deep into your past, uncover hurtful experiences, or recognize something that would be extremely pain. However, if you don't find professional help to carefully guide you through whatever you may confront, the symptoms mentioned will continue and may even get worse. There is a light at the end of the road but you need some help to find the right road to get on so you can see it.	من شروع به فکر کردن به مسأله‌ای می‌کنم که حتی اهمیت ندارد یا به یک اتفاق بدی که سال‌ها پیش افتاده است. سپس، گریه می‌کنم، موهایم را می‌کشم، گوش‌هایم را می‌بندم، به خودم ضربه می‌زنم و چیزهایی را پرت می‌کنم. در مکان‌های عمومی پرسر و صدا، عصبی می‌شوم و شروع به کنایه زدن و بدخلقی می‌کنم. من ترس وحشتناکی از ترک شدن توسط مردم دارم (که معمولاً هم همینطور می‌شود) و احساس می‌کنم که خیلی به دیگران چسبیده‌ام.	دلیلی وجود دارد که شما دچار افول هستید. نمی‌توانم بپذیرم که این موارد «بدون دلیل» اتفاق می‌افتند. پیدا کردن دلیل بزرگ‌ترین چالش شما خواهد بود، زیرا ممکن است نیاز داشته باشید به عمق گذشته خود بروید، تجربیات دردناک را کشف کنید یا چیزی را شناسایی کنید که بسیار آزاردهنده است. با این حال، اگر برای راهنمایی درست از یک متخصص کمک نگیرید، علائم ذکر شده ادامه خواهند یافت و ممکن است بدتر شوند. در انتهای جاده نوری وجود دارد، اما برای یافتن جاده درست و رسیدن به آن نیاز به راهنمایی دارید تا بتوانید آن را ببینید.
null	I have an ex-boyfriend who just lies about everything. He is super lazy. He lies to everyone that he has a good job, builds trust, and then start borrowing money—and large amounts too. It has come to the point where he has gone through several group of friends. He is leaving a trail behind full of friends in debt because he would put on a sob story, borrow money, then disappear. He refuses to work, so he sits at home playing games all day and either lies to his mom for money or lies to his friends. I used to think his lying was due to his drug habit, but now I'm hearing from other ex-friends of his that this started even before the drugs got into his life. He would borrow anywhere from $5,000 to $50,000 from everyone and it would all disappear. He's in debt with bills. He doesn't gamble, but he spends his money on random stuff. Although he has this habit of lying compulsively and spending money, he seems to be a good person. He'll always give a homeless person all his change no matter what. My brother has epilepsy and is really antisocial—my ex-boyfriend makes an actual effort to socialize with my brother. He takes him out to the movies and plays video games with him. He drives me to school and work every day and picks me up—just basically the small things that add up to the fact that he's not totally a horrible human being. Is he just simple a pathological liar or is there something that could possibly be deep down in there?	It sounds like you have some ambivalent feelings towards your ex-boyfriend that are difficult to sort out. You notice that there are both desirable and undesirable things about him, and this is true of everyone to one degree or another. One question that I would have for you is, are you satisfied with your relationship with him as it currently stands? Are you happy with the boundaries between the two of you, or would you like them to be different? Negotiating through conflict and establishing different boundaries are definitely things you could work on with the help of a therapist. Another question I would have for you is, what would it mean for you to find out what motivates his behavior? Discovering the roots of such behavior is something that he would have to work on in his own therapy and not something that you and a therapist could discover without him.	من یک دوست پسر سابق دارم که در مورد همه چیز دروغ می‌گوید. او فوق‌العاده تنبل است. او به همه دروغ می‌گوید که شغل خوبی دارد، اعتماد ایجاد می‌کند و سپس شروع به قرض گرفتن پول می‌کند - و مقادیر زیادی هم. کار به جایی رسیده که او از چندین گروه دوستان عبور کرده است. او ردپایی پر از دوستان بدهکار به جا می‌گذارد، زیرا داستانی غم‌انگیز می‌سازد، پول قرض می‌گیرد و سپس ناپدید می‌شود. او از کار کردن امتناع می‌کند، بنابراین تمام روز در خانه نشسته و بازی می‌کند و یا برای پول یا به مادرش دروغ می‌گوید یا به دوستانش. قبلاً فکر می‌کردم دروغگویی‌اش ناشی از اعتیاد به مواد مخدر است، اما اکنون از دیگر دوستان سابقش می‌شنوم که این مسئله حتی قبل از ورود مواد مخدر به زندگی‌اش آغاز شده است. او بین ۵۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰ دلار از همه وام می‌گیرد و این پول‌ها همه ناپدید می‌شوند. او با قبوض در بدهی است. او قمار نمی‌کند، اما پولش را صرف خریدهای تصادفی می‌کند. اگرچه او عادت به دروغ گفتن اجباری و خرج کردن پول دارد، اما به نظر می‌رسد فرد خوبی است. او همیشه به یک بی‌خانمان تمام پولش را می‌دهد، صرف‌نظر از هر چیزی. برادر من صرع دارد و واقعاً ضداجتماعی است - دوست پسر سابقم تلاش زیادی برای معاشرت با برادرم می‌کند. او او را به سینما می‌برد و با او بازی‌های ویدئویی می‌کند. او هر روز مرا به مدرسه و محل کار می‌برد و برمی‌گرداند - فقط کارهای کوچک که نشان می‌دهد او یک انسان کاملاً وحشتناک نیست. آیا او فقط یک دروغگوی بیمارگونه است یا ممکن است چیزی عمیق‌تر در وجودش باشد؟	به نظر می‌رسد که شما احساسات متضادی نسبت به دوست‌پسر سابق‌تان دارید که تفکیک آن‌ها دشوار است. متوجه می‌شوید که در مورد او هم جنبه‌های مثبت و هم منفی وجود دارد و این موضوع در مورد همه افراد تا حدی صدق می‌کند. سوالی که از شما دارم این است که آیا از رابطه‌تان با او در وضعیت کنونی راضی هستید؟ آیا از مرزهای بین شما دو نفر خرسندید یا دوست دارید این مرزها تغییر کنند؟ مدیریت درگیری و تعیین مرزهای جدید قطعاً مسائلی هستند که می‌توانید با کمک یک درمانگر روی آن‌ها کار کنید. سوال دیگری که برایم پیش می‌آید این است که شناخت انگیزه‌های رفتار او برای شما چه معنایی دارد؟ کشف ریشه‌های چنین رفتارهایی موضوعی است که او باید در درمان خود به آن بپردازد و شما و یک درمانگر نمی‌توانید بدون حضور او به این موضوع بپردازید.
null	I noticed lately that I've been thinking a lot about death. I don't want to die, and I'm not suicidal. I just think about what would happen if I died or if someone I loved died. I imagine how sad everyone I know would be. I know it isn't worth it, and I definitely want to live and have a future. I just think about it. When I'm driving, I sometimes imagine what would happen if I just let go of the wheel and kept going.	I'll respond to your speculation that if you let go of the steering wheel while driving, you'll end up quite seriously hurt, at the very least. It is fine to play in your mind with "what ifs". People who write horror movie scripts most likely have some terrible sounding stories and suppositions.If you trust yourself to actually not follow through with an idea that may kill you, and you recognize the difference between thinking dangerous things and doing dangerous things, then go to the next step of understanding more about your thoughts on death.Since you wonder about being missed if you die, it is possible your thoughts about death are from feeling that you are metaphysically dead to people in your life whom you wish would show more interest in you.Play around with your idea as to why you'd consider how people will feel about you if you're not in their lives.This may offer some insight as to your expectations of current relationships with others.	اخیراً متوجه شده‌ام که خیلی به مرگ فکر می‌کنم. من نمی‌خواهم بمیرم و قصد خودکشی ندارم. تنها به این فکر می‌کنم که اگر من بمیرم یا کسی که دوستش دارم بمیرد، چه اتفاقی می‌افتد. تصور می‌کنم هر کسی که می‌شناسم چقدر غمگین خواهد شد. می‌دانم که این فکر کردن بی‌فایده است و قطعاً می‌خواهم زندگی کنم و آینده‌ای داشته باشم. فقط به آن فکر می‌کنم. وقتی در حال رانندگی هستم، گاهی تصور می‌کنم اگر فقط فرمان را رها کنم و به راهم ادامه دهم، چه اتفاقی خواهد افتاد.	من به حدس و گمان شما پاسخ خواهم داد که اگر در حین رانندگی فرمان را رها کنید، حداقل به شدت آسیب خواهید دید. خوب است که در ذهن خود با "چه می‌شد اگر" بازی کنید. افرادی که فیلمنامه فیلم‌های ترسناک می‌نویسند به احتمال زیاد داستان‌ها و فرضیات وحشتناکی دارند. اگر به خودتان اطمینان دارید که ایده‌ای که ممکن است شما را به خطر بیندازد دنبال نمی‌کنید و تفاوت بین فکر کردن به چیزهای خطرناک و انجام دادنشان را تشخیص می‌دهید، به گام بعدی برای درک بیشتر افکارتان در مورد مرگ بروید. از آنجا که درباره دلتنگ شدن دیگران در صورت مرگ‌تان فکر می‌کنید، ممکن است افکار شما درباره مرگ ناشی از آن باشد که احساس می‌کنید از نظر متافیزیکی مرده‌اید برای افرادی در زندگی‌تان که دوست دارید بیشتر به شما توجه کنند. با ایده‌تان درباره این‌که مردم چه احساسی درباره‌تان خواهند داشت اگر شما در زندگی‌شان نباشید، بازی کنید. این ممکن است بینش‌هایی در مورد انتظارات شما از روابط فعلی‌تان با دیگران ارائه دهد.
null	I was never like this. Recently this year (my first year of high school), I started getting emotional for no reason.	Hello Vancouver, It's really common for people to become very upset over small things sometimes. The small thing is a "trigger", and the emotions aren't so much about that event that's happening in the present; they are more connected to old events that evoked the same feeling. You've likely had too much of that feeling in your life and you've developed a sensitivity to it. Look at the small events that are triggers for you and ask yourself what same or similar emotion they evoke. If there's anger there, look underneath that. Is it powerlessness, worthlessness, hurt, shame...? Then ask yourself when in your life you've experienced TOO much of that feeling. As a child, maybe, but not necessarily. That's the first step, and combined with empathy, compassion and self-esteem, you're starting to build what I call an emotional air conditioner. A good therapist can help you with the rest of this process and with learning ways of coping with emotions daily. I wish you the best.	من هیچ وقت اینجوری نبودم. اخیراً در این سال (سال اول دبیرستان) بدون هیچ دلیلی شروع به احساساتی شدن کردم.	سلام ونکوور، واقعاً طبیعی است که گاهی اوقات مردم به خاطر چیزهای کوچک بسیار ناراحت شوند. این چیزهای کوچک به عنوان "محرک" عمل می‌کنند و احساسات به آن رویدادی که در حال حاضر در حال رخ دادن است، مربوط نمی‌شوند. بلکه بیشتر به رویدادهای قدیمی مرتبط هستند که همان احساس را در شما برانگیخته‌اند. احتمالاً در طول زندگی‌تان با این احساس به حد کافی مواجه شده‌اید و نسبت به آن حساسیت پیدا کرده‌اید. به رویدادهای کوچکی که برای شما محرک هستند نگاه کنید و از خود بپرسید که چه احساس مشابهی را در شما ایجاد می‌کنند. اگر خشم احساس می‌کنید، به عمق آن نفوذ کنید. آیا ناتوانی، بی‌ارزشی، آسیب، شرم... در این احساس وجود دارد؟ سپس از خود بپرسید که در چه مقطعی از زندگی‌تان بیش از حد با این احساس مواجه شده‌اید. شاید در کودکی، اما نه لزوماً. این اولین قدم است و به همراه همدلی، شفقت و عزت نفس، شما در حال ساختن آنچه من آن را "تهویه مطبوع احساسی" می‌نامم، هستید. یک درمانگر خوب می‌تواند در ادامه این فرآیند و یادگیری راه‌های مقابله روزمره با احساسات به شما کمک کند. بهترین ها را برایتان آرزو می‌کنم.
null	I am lazy. I am very aware of the problem and try to talk myself out of it all the time, but I never seem to shake the habits. I try to think of what it is doing to me and my future, but no matter what, I keep creating excuses for myself to continue the procrastination. All I'm ever left with is regrets and a low grade. I am at an all-time low in my life, and I'm not even that old. I've always been a straight-A student, but now I'm getting C's and F's, and it hurts me to know that I am way better than that. It's not even like the work is hard.	Possibly laziness is not the true problem and is only what appears as the problem.Since you describe your laziness as an observable quality, I assume you've not always felt or handled yourself this way.Quite possibly and more likely, the particular conditions of your current life are not ones that are optimal for feeling good about yourself and your involvements.One suggestion is to see if there is any purpose to what you're doing in all the areas in which you see yourself acting from laziness.If you're not able to notice any good purpose, then you may be mistaking "laziness" for a significant amount of stress in your life.Stress can be opened and understood. If stress is what underlies what appears as laziness, then you define the contributors to your stress.Not feeling enough support in your life, financial uncertainty, arguments w people who are close in your life, feeling misunderstood overall or by particular people, all are possibilities.Good luck in learning more about who you are!	من تنبل هستم. به شدت از این مشکل آگاه هستم و مرتب سعی می‌کنم خودم را از آن دور کنم، اما به نظر می‌رسد که هرگز نمی‌توانم عادات زشت را ترک کنم. سعی می‌کنم به این فکر کنم که این عادات چه تأثیری بر روی من و آینده‌ام دارد، اما هر بار بهانه‌هایی برای ادامه‌ی procrastination به خودم می‌زنم. تنها چیزی که برایم باقی مانده، پشیمانی و نمرات پایین است. در حال حاضر در پایین‌ترین نقطه‌ی زندگی‌ام قرار دارم و حتی هنوز سنم زیاد نیست. من همیشه دانش‌آموزی ممتاز بوده‌ام، اما حالا نمرات C و F می‌گیرم و این واقعیت که خیلی بهتر از این‌ها هستم، آزارم می‌دهد. حتی کار هم آنقدرها سخت نیست.	احتمالاً تنبلی مشکل واقعی نیست و تنها ظاهری از مشکل را ایجاد می‌کند. از آنجا که شما تنبلی خود را به عنوان یک ویژگی قابل مشاهده توصیف می‌کنید، فرض می‌کنم همیشه این‌گونه احساس نکرده‌اید یا با خود این‌گونه رفتار نکرده‌اید. به احتمال زیاد، شرایط خاص زندگی کنونی شما برای احساس خوب درباره خودتان و مشارکت‌هایتان مناسب نیست. یک پیشنهاد این است که ببینید آیا در تمام زمینه‌هایی که احساس تنبلی می‌کنید، برای کاری که انجام می‌دهید هدفی وجود دارد یا خیر. اگر نتوانید هیچ هدف مثبتی پیدا کنید، ممکن است "تنبلی" را با مقدار قابل توجهی از استرس در زندگی‌تان اشتباه گرفته‌اید. استرس قابل درک و حل و فصل است. اگر استرس عاملی است که سبب ظهور تنبلی می‌شود، بنابراین شما باید عوامل استرس‌زای خود را شناسایی کنید. عدم حمایت کافی در زندگی، عدم اطمینان مالی، مشاجره با افرادی که به شما نزدیک هستند، احساس سوء تفاهم به طور کلی یا از جانب افراد خاص، همگی می‌توانند عوامل باشند. در مسیر یادگیری بیشتر درباره خودتان موفق باشید!
null	I am lazy. I am very aware of the problem and try to talk myself out of it all the time, but I never seem to shake the habits. I try to think of what it is doing to me and my future, but no matter what, I keep creating excuses for myself to continue the procrastination. All I'm ever left with is regrets and a low grade. I am at an all-time low in my life, and I'm not even that old. I've always been a straight-A student, but now I'm getting C's and F's, and it hurts me to know that I am way better than that. It's not even like the work is hard.	I am sorry to hear that you are going through such a tough time. It sounds to me like you are suffering from depression to some degree. Have you seen a therapist or talked to anyone about your problems? If not, I would advise that you do so sooner than later so that you can learn what is causing you to be unmotivated and causing difficulty with breaking the cycle that you are in. It is also a good idea to get a medical evaluation from your doctor to rule out any medical causes for your current condition. Most often, difficult situations that life throws at us, along with an inability to think positively, and break bad habits are what cause depression. Some things you can do immediately are seek help from a professional, schedule in time every day to engage in pleasurable (or once pleasurable) activities, exercise daily, and practice thinking more positively. Set a few daily goals for yourself and write them down each morning or the night before. Achieving your goals every day will give you a sense of accomplishment and can lead to feeling more optimistic and capable. Additionally, keep a journal to write down how you are feeling and what ideas you have to help feel better. Sometimes having these ideas written down make it more real and tangible. Know that depression is most often curable but takes work and a desire to change (which you clearly have). Once you start feeling better about yourself and your life, your grades should naturally begin to improve, as you will have more motivation and energy to focus on that particular area. Best of luck to you!	من تنبل هستم. به شدت از این مشکل آگاه هستم و همیشه سعی می‌کنم از آن فاصله بگیرم، اما به نظر می‌رسد که نتوانسته‌ام عاداتم را ترک کنم. سعی می‌کنم به این فکر کنم که این وضعیت چه تاثیری بر من و آینده‌ام می‌گذارد، اما بدون توجه به هر چیزی، هر بار برای خودم بهانه‌هایی پیدا می‌کنم تا به تعویق انداختن کارها را ادامه دهم. چیزی که در نهایت برایم باقی می‌ماند، پشیمانی و نمرات پایین است. در بدترین وضعیت زندگی‌ام قرار دارم و هنوز هم آنقدرها پیر نیستم. همیشه دانش‌آموزی ممتاز بوده‌ام، اما حالا نمرات C و F می‌گیرم و این واقعیت که می‌دانم خیلی بهتر از این‌ها هستم، مرا آزار می‌دهد. حتی کارها چندان هم سخت نیستند.	متأسفم که می‌شنوم چنین دوران سختی را سپری می‌کنید. به نظر می‌رسد تا حدودی از افسردگی رنج می‌برید. آیا به یک درمانگر مراجعه کرده‌اید یا با کسی در مورد مشکلاتتان صحبت کرده‌اید؟ اگر نه، توصیه می‌کنم هرچه سریع‌تر این کار را انجام دهید تا بتوانید دریابید چه چیزی باعث بی‌انگیزگی شما شده و چرا در شکستن چرخه‌ای که در آن هستید مشکل دارید. همچنین، انجام یک ارزیابی پزشکی از سوی پزشک می‌تواند به رد کردن هرگونه علت پزشکی برای وضعیت کنونی‌تان کمک کند. اغلب، شرایط دشواری که زندگی به ما تحمیل می‌کند، همراه با ناتوانی در تفکر مثبت و ترک عادات بد، منجر به افسردگی می‌شود. از جمله اقداماتی که می‌توانید به‌سرعت انجام دهید، seeking کمک حرفه‌ای، برنامه‌ریزی برای هر روز به منظور شرکت در فعالیت‌های لذت‌بخش (یا زمانی لذت‌بخش)، ورزش روزانه، و تمرین تفکر مثبت‌تر است. چند هدف روزانه برای خود تعیین کنید و آن‌ها را هر روز صبح یا شب قبل یادداشت کنید. تحقق این اهداف به شما احساس موفقیت می‌دهد و می‌تواند منجر به افزایش حس خوش‌بینی و توانایی‌های شما شود. همچنین، یک دفترچه یادداشت داشته باشید تا احساسات و ایده‌های خود را برای بهبود حال و احوال‌تان بنویسید. گاهی اوقات نوشتن این ایده‌ها به واقعیت ساختن و ملموس‌تر کردن آن‌ها کمک می‌کند. بدانید که افسردگی معمولاً قابل درمان است، اما به تلاش و تمایل برای تغییر نیاز دارد (که شما به وضوح دارید). هنگامی که احساس بهتری درباره خود و زندگی‌تان پیدا کردید، نمرات‌تان به طور طبیعی باید بهبود یابد، زیرا انگیزه و انرژی بیشتری برای تمرکز بر آن حوزه خاص خواهید داشت. برایتان آرزوی موفقیت می‌کنم!

Subsets and Splits

No community queries yet

The top public SQL queries from the community will appear here once available.