Split (1)

train · 7.18k rows

Unnamed: 0 float64	Patient stringlengths 1 2.7k ⌀	Therapist stringlengths 1 32.7k ⌀	Translated Patient stringlengths 1 2.63k ⌀	Translated Therapist stringlengths 3 7.25k
null	How do I ever trust another woman? I have found myself constantly reading between the lines with every other woman that I meet. I am having a difficult time making any sort of connection to anyone because of her deception and willingness to say and do literally anything in order to control my emotions. Once the "relationship" was over, she became extremely abusive and has attempted to intimidate me into silence regarding the many false claims made on her immigration application.	I'm sorry to hear about being taken advantage of by your former wife.On the positive side, think of how much you learned by going through this very painful time.Maybe you are naturally very generous and caring, to the point of expecting very little from the other person, for example.Consider yourself in a favorable position to not feel like going out right now and meeting a new person. Your spirit is guiding you to stay put and recuperate from this ordeal, review for any signs you may have been more trusting than merited by the person's behavior.There's a natural flow to what we're able to handle and when we have renewed capacity for new adventures.There's no reason to assume that you'll never trust another woman again. The first step is re-building trust in yourself to step into a new relationship. There is no designated time line. You'll simply feel more ready than you feel now.Very unlikely that you'd ever place yourself in a similar situation to the one you're currently recovering from.Good luck!	چگونه می‌توانم به زن دیگری اعتماد کنم؟ متوجه شده‌ام که دائماً با هر زنی که ملاقات می‌کنم، در حال خواندن بین خطوط هستم. به دلیل فریبکاری او و تمایلش به گفتن و انجام هر کاری به منظور کنترل احساساتم، برای برقراری هر نوع ارتباطی با کسی مشکل دارم. پس از پایان "رابطه"، او به شدت به رفتارهای توهین‌آمیز روی آورد و سعی کرد مرا به خاطر ادعاهای نادرستی که در درخواست مهاجرتش مطرح کرده بود، تهدید کند تا سکوت کنم.	متاسفم که می‌شنوم همسر سابق‌تان از شما سوء استفاده کرده است. از جنبه مثبت، به این فکر کنید که با گذراندن این دوران بسیار دردناک چقدر آموخته‌اید. شاید به طور طبیعی فردی بسیار سخاوتمند و دلسوز هستید، تا جایی که از طرف مقابل انتظارات کمی دارید. خودتان را در موقعیتی مناسب در نظر بگیرید که در حال حاضر تمایلی به بیرون رفتن و ملاقات با شخص جدیدی ندارید. روحیه‌تان شما را راهنمایی می‌کند که در جای خود بمانید و از این مشکل بهبودی پیدا کنید و نشانه‌هایی را بررسی کنید که ممکن است به خاطر رفتار آن فرد بیش از حد اعتماد کرده باشید. طبیعتاً برای آنچه که می‌توانیم تحمل کنیم و زمانی که ظرفیت خود را برای ماجراجویی‌های جدید احیا می‌کنیم، یک جریان طبیعی وجود دارد. هیچ دلیلی وجود ندارد که فرض کنید دیگر هرگز به زنی اعتماد نخواهید کرد. اولین قدم این است که اعتماد به نفس خود را برای ورود به یک رابطه جدید دوباره بسازید. هیچ زمان‌بندی مشخصی وجود ندارد و شما به سادگی احساس آمادگی بیشتری نسبت به حال خواهید کرد. بعید است که خود را در موقعیتی مشابه با وضعیتی که هم‌اکنون در حال بهبودی هستید، قرار دهید. موفق باشید!
null	I am currently living in a hotel and I don’t have a family. I met a guy a month ago. He is a bisexual. He has a lot of gay friends on social networking sites. He would not help pay for the room. When I asked for the TV remote control, he threw it elsewhere and asked me to get it. I slapped him and asked him to leave my room. We recently just got back together. One time I was sick. He came to visit and feed me but left no money. Then he texts me and brags about his house and car knowing that I have struggles living at a hotel. He says that he has a whole house where he can put me in and orders me to text him whenever I need someone to have sex with. He left his bath soap so he could come and get it. I think that he is trying to find a way to come back. Please help me. What’s going on? I am a good, loyal woman. Why is he treating me like this?	I am less concerned about this man as bisexual and having gay friends, than about how you feel is treating you. You are in a vulnerable position because of social isolation. If you have friends to talk to, please reach out. While this man has money, it is not his job to take care of you financially unless the two of you have decided that together. It sounds like he sometimes cares for you and other times you feel disrespected. I would suggest you look for a man that is consistent in his love and care. This is not your fault. But you are in control of removing him from you life or choosing not to because he meets some of your needs. Take care.	من در حال حاضر در هتل زندگی می‌کنم و خانواده‌ای ندارم. یک ماه پیش با پسری آشنا شدم. او دوجنسه است و دوستان همجنس‌خواه زیادی در شبکه‌های اجتماعی دارد. او در پرداخت هزینه اتاق کمکی نکرد. وقتی از او خواستم که ریموت تلویزیون را بدهد، آن را به گوشه‌ای پرت کرد و از من خواست که خودم آن را بردارم. به او سیلی زدم و از او خواستم از اتاقم خارج شود. ما به تازگی دوباره با هم هستیم. یک بار بیمار شدم و او برای دیدن من و غذا دادن به من آمد، اما هیچ پولی به من نداد. سپس برایم پیام فرستاد و به خانه و ماشینش لاف می‌زد در حالی که می‌داند من با زندگی در یک هتل مشکل دارم. او می‌گوید که یک خانه کامل دارد که می‌تواند من را آنجا نگه دارد و به من دستور می‌دهد هر وقت نیاز به رابطه جنسی داشتم به او پیام بدهم. او صابون حمامش را جا گذاشت تا بهانه‌ای داشته باشد برای اینکه دوباره به دیدنم بیاید. فکر می‌کنم او در حال تلاش برای پیدا کردن راهی برای بازگشت است. لطفاً به من کمک کنید. چه اتفاقی دارد می‌افتد؟ من یک زن خوب و وفادار هستم. چرا او این‌طور با من رفتار می‌کند؟	من کمتر نگران این مرد به عنوان فردی دوجنسه و داشتن دوستان همجنس‌گرا هستم و بیشتر نگران اینم که چگونه با شما رفتار می‌کند. شما به خاطر انزوای اجتماعی در موقعیتی vulnerable هستید. اگر دوستانی برای صحبت کردن دارید، لطفاً با آنها ارتباط برقرار کنید. اگرچه این مرد پول دارد، اما مسئولیت او نیست که از نظر مالی از شما مراقبت کند، مگر اینکه شما هر دو به این توافق برسید. به نظر می‌رسد که او گاهی به شما اهمیت می‌دهد و در مواقعی دیگر، شما احساس بی‌احترامی می‌کنید. پیشنهاد می‌کنم به دنبال مردی باشید که در عشق و مراقبت خود ثابت‌قدم باشد. این تقصیر شما نیست، اما شما می‌توانید کنترل کنید که او را از زندگی‌تان حذف کنید یا به دلیل اینکه برخی از نیازهای شما را برآورده می‌کند، از او چشم‌پوشی کنید. مراقب خودتان باشید.
null	I’m a senior high school student. I’m also five months pregnant. I got pregnant by my boyfriend of three years. My parents don’t want us to communicate with each other. He can’t even come to visit my gynecologist. My mom goes to attend all of my doctor’s appointments. She’s supportive of me. I wish, though, that my boyfriend was next to me and be able to see his daughter on a sonogram, at the very least. My family does not understand that he deserves that much. I cry all the time because I feel lost and hopeless. I need guidance and I believe that you can give it to me. Am I wrong for wanting him around? Are they right for keeping him away from the appointments and not letting us communicate with each other even though we are the parents? I do everything that they ask of me. I just want him to be around. When I ask my parents to let him be here, they call me a selfish person. Please help me.	You're not wrong for wanting to be with your boyfriend of three years who is also the biological father of your child.Do your parents object to you and your boyfriend continuing to see each other in person? Or, do they object only to electronic communication and don't want him involved in his child's life? Ask your parents what their reason is for forbidding you to communicate with your boyfriend. Ask them also to understand your point of view.Now is also a good time for you and your boyfriend to plan whether and where you will live as a family and how to financially and emotionally support one another once your baby is born.Your mom and dad are definitely making fatherhood difficult for your boyfriend and motherhood stressful for you.Consider bringing up the topic during your next obgyn visit. Your doctor may ask your mom to explain her reasons and address these.Look online for women's resources to see if there are clinics or agencies that would help you advocate for your position in this matter.Good luck with the remainder of your pregnancy, labor and delivery!	من دانش‌آموز سال آخر دبیرستان هستم و پنج ماه باردارم. بارداری من از دوست‌پسرم است که سه سال است با هم هستیم. والدینم نمی‌خواهند ما با یکدیگر ارتباط داشته باشیم. او حتی نمی‌تواند به دیدار پزشک زنانم بیاید. مادرم در تمام نوبت‌های دکترم همراه من است و از من حمایت می‌کند. اما ای کاش دوست‌پسرم کنارم بود و حداقل می‌توانست دخترش را در سونوگرافی ببیند. خانواده‌ام نمی‌فهمند که او شایستگی این را دارد که در کنارم باشد. همیشه گریه می‌کنم چون احساس گم‌شدگی و ناامیدی می‌کنم. من به راهنمایی نیاز دارم و معتقدم شما می‌توانید به من کمک کنید. آیا من اشتباه می‌کنم که او را می‌خواهم؟ آیا والدینم حق دارند او را از قرار ملاقات‌ها دور نگه دارند و اجازه ندهند ما ارتباط داشته باشیم، حتی با اینکه پدر و مادر هستیم؟ من هرچه از من خواسته‌اند انجام داده‌ام و فقط می‌خواهم او در کنارم باشد. وقتی از پدر و مادرم می‌خواهم اجازه دهند او اینجا باشد، آنها به من می‌گویند خودخواه هستم. لطفاً کمکم کنید.	شما اشتباه نمی‌کنید که می‌خواهید با دوست پسرتان که سه سال است با هم هستید و همچنین پدر بیولوژیکی فرزندتان است، باشید. آیا والدین شما با ادامه ملاقات حضوری شما و دوست پسرتان مخالفت دارند، یا فقط با ارتباطات الکترونیکی مشکل دارند و نمی‌خواهند او در زندگی فرزندش نقش داشته باشد؟ از والدین خود بپرسید که دلیل آنها برای منع شما از برقراری ارتباط با دوست پسرتان چیست و از آنها بخواهید دیدگاه شما را نیز درک کنند. اکنون زمان مناسبی است برای شما و دوست پسرتان تا برنامه‌ریزی کنید که آیا و کجا می‌خواهید به عنوان یک خانواده زندگی کنید و چگونه از نظر مالی و عاطفی یکدیگر را پس از تولد نوزاد حمایت کنید. والدین شما به‌طور قطع پدر شدن را برای دوست پسرتان سخت و مادری را برای شما استرس‌زا کرده‌اند. این موضوع را در ملاقات بعدی‌تان با پزشک مطرح کنید. پزشک ممکن است از مادرتان بخواهد دلایل خود را توضیح دهد و به این مسائل بپردازد. به منابع آنلاین مربوط به زنان نگاهی بیندازید تا ببینید آیا کلینیک‌ها یا آژانس‌هایی وجود دارند که به شما کمک کنند تا از موقعیت خود در این مورد حمایت کنید. برای بقیه بارداری، زایمان و زایمانتان آرزوی موفقیت می‌کنم.
null	I have always wanted to have a transition from male to female for some time now. This issue has persisted for 10 years already but I don't know where to start. I do not have the soundest information either.	Wonderful! I am so excited for you. What a huge decision. I am writing from Toronto Canada so it is hard for me to direct you specifically. I would start with two things 1) Find a doctor that is comfortable perscribing hormones and 2) find a Counsellor or Therapist that is transgender specialized. They will know how transitioning works in your health care system and other supports as well. Google is a wonderful way to find these resources. I wish you well. Thanks for writing!	من همیشه خواسته‌ام که برای مدتی از مرد به زن تبدیل شوم. این مسئله 10 سال است که وجود دارد اما نمی‌دانم از کجا باید شروع کنم. همچنین اطلاعات دقیقی هم در این باره ندارم.	عالیه! من برای شما خیلی هیجان‌زده‌ام. چه تصمیم بزرگی! من از تورنتو کانادا می‌نویسم، بنابراین راهنمایی دقیق برای شما برایم دشوار است. من با دو پیشنهاد شروع می‌کنم: 1) پزشکی را پیدا کنید که در تجویز هورمون‌ها راحت باشد و 2) مشاور یا درمانگری را پیدا کنید که در زمینه ترنسجندر تخصص داشته باشد. آنها می‌دانند که فرآیند انتقال در سیستم مراقبت‌های بهداشتی شما چگونه کار می‌کند و می‌توانند سایر حمایت‌ها را نیز معرفی کنند. گوگل راه عالی برای یافتن این منابع است. برایتان آرزوی موفقیت می‌کنم. ممنون که نوشتید!
null	How do I stop those thoughts?	The thoughts you are having are just thoughts. Not actions. It is your choice whether you act on these thoughts. If you decide to explore having sex with adults of different genders that is great. If you find yourself obsessed with sexual thoughts, you may want to see a cognitive-behavioural therapist. Take care.	چطور می‌توانم جلوی این افکار را بگیرم؟	افکاری که دارید فقط افکار هستند، نه اعمال. این به شما بستگی دارد که آیا بر اساس این افکار عمل کنید یا نه. اگر تصمیم به کاوش در رابطه جنسی با بزرگسالان از جنس های مختلف دارید، عالی است. اما اگر متوجه شدید که به افکار جنسی وسواس دارید، ممکن است بخواهید به یک درمانگر شناختی-رفتاری مراجعه کنید. مواظب خودتان باشید.
null	I feel like I would be more comfortable as a girl even though I still like girls. I think I'm like a girl stuck in a guy body. I imagine myself as a girl too. I think this more because my friends say that if I was a girl I would be a hot looking one. And I don't care about having boobs or anything. I just feel like the way that I do act will make more sense if I was a girl.	Gender is personal thing. There is not just boy and girl. It is ok to be a boy and feel feminine and date women. It is also ok to be a transgendered women and date women. Have fun with it and feel it out. What is right for you?	من احساس می‌کنم که به عنوان یک دختر راحت‌تر خواهم بود، حتی اگر هنوز به دختران علاقه‌مند باشم. فکر می‌کنم مانند دختری هستم که در بدن یک پسر گرفتار شده است. همچنین خودم را به عنوان یک دختر تصور می‌کنم. این مورد را بیشتر به خاطر نظرات دوستانم درباره این که اگر دختر بودم، خیلی جذاب می‌بودم، مدنظر قرار می‌دهم. و من به داشتن سینه یا چیزهای دیگر اهمیتی نمی‌دهم. تنها این احساس را دارم که اگر دختر بودم، رفتارم منطقی‌تر به نظر می‌رسید.	جنسیت یک موضوع شخصی است. تنها دو گزینه‌ی دختر و پسر وجود ندارد. اینکه پسر باشید و احساس زنانه داشته باشید و با زنان رابطه برقرار کنید، اشکالی ندارد. همچنین اینکه یک زن ترنسجندر باشید و با زنان قرار ملاقات بگذارید، کاملاً طبیعی است. از این تجربه لذت ببرید و به احساسات خود گوش دهید. چه چیزی برای شما مناسب است؟
null	I've never been able to talk with my parents. My parents are in their sixties while I am a teenager. I love both of them but not their personalities. I feel that they do not take me seriously whenever I talk about a serious event in my life. If my dad doesn’t believe me, then my mom goes along with my dad and acts like she doesn’t believe me either. I’m a pansexual, but I can’t trust my own parents. I've fought depression and won; however, stress and anxiety are killing me. I feel that my friends don't listen to me. I know they have their own problems, which I do my best to help with. But they don't always try to help me with mine, when I really need them. I feel as if my childhood has been taken from me. I feel as if I have no one whom I can trust.	First of all, I am sorry that you have been missing out on your childhood. It may help you to know that many of us feel that we have missed out on our childhoods, as well, and that despite such deprivations, for many of us, our adult lives have been extraordinarily fulfilling due to our opening up to trusted adults. I recommend that you find a trustworthy adult to talk to. This may be a teacher, a coach, a school counselor, a minister, a family member, or a friend's family member. If none of these are available, try out a professional counselor, social worker, psychiatric nurse practitioner, psychologist, or a psychiatrist. It is best to get a referral for such a professional from a peer who has had a positive and safe experience with a particular provider.	من هرگز نتوانستم با پدر و مادرم صحبت کنم. پدر و مادرم در دهه شصت عمر خود هستند در حالی که من یک نوجوان هستم. من هر دوی آن‌ها را دوست دارم، اما شخصیت آن‌ها را نه. احساس می‌کنم هر وقت در مورد یک واقعه جدی در زندگی‌ام صحبت می‌کنم، مرا جدی نمی‌گیرند. اگر پدرم به من باور نداشته باشد، مادر هم به او ملحق می‌شود و طوری رفتار می‌کند که انگار او نیز مرا باور ندارد. من یک پان‌سکسوال هستم، اما نمی‌توانم به والدینم اعتماد کنم. من با افسردگی مبارزه کردم و بر آن غلبه یافتم، اما استرس و اضطراب مرا تحت فشار می‌گذارد. احساس می‌کنم دوستانم به من گوش نمی‌دهند. می‌دانم که آن‌ها مشکلات خاص خود را دارند و من تمام تلاشم را برای کمک به آن‌ها انجام می‌دهم. اما آن‌ها همیشه وقتی واقعاً به آن‌ها نیاز دارم، سعی نمی‌کنند به من کمک کنند. احساس می‌کنم که دوران کودکی‌ام از من گرفته شده است. احساس می‌کنم کسی را ندارم که به او اعتماد کنم.	اول از همه، متاسفم که دوران کودکی‌تان را از دست داده‌اید. شاید بد نباشد بدانید که بسیاری از ما نیز احساس می‌کنیم که دوران کودکی‌مان را از دست داده‌ایم و با وجود این محرومیت‌ها، زندگی بزرگسالی‌مان به دلیل ارتباط با بزرگسالان مورد اعتماد، فوق‌العاده رضایت‌بخش بوده است. پیشنهاد می‌کنم یک بزرگسال قابل اعتماد پیدا کنید تا با او صحبت کنید؛ این فرد می‌تواند یک معلم، مربی، مشاور مدرسه، وزیر، یکی از اعضای خانواده یا یکی از اعضای خانواده دوست‌تان باشد. اگر هیچ‌یک از اینها در دسترس نیست، می‌توانید به یک مشاور حرفه‌ای، مددکار اجتماعی، پرستار روانپزشکی، روانشناس یا روانپزشک مراجعه کنید. بهتر است برای انتخاب چنین فردی از یک هم‌سن و سال که تجربه مثبت و مطمئنی با ارائه‌دهنده خاصی دارد، مشاوره بگیرید.
null	I'm going through a divorce with my wife of three years, who I've known since the 4th grade and been involved with for seven years! We just had a baby seven months ago and never got along with my mother, who I've lived with for years. I am now back with my mother because I have nowhere to go with this divorce looming. I'm heart broken because I fell into a depression, I haven't seen my child in a while, I'm having good and bad dreams, and I feel hated. Can you help? Can you intervene? Can I speak with someone?	It's hard to accept the end of a marriage when it's not your choice; you feel powerless, abandoned and unwanted. Your wife has the right to decide not to be in a marriage with you, and a therapist can help you accept and move through this change that has broken your heart and left you lost. You don't indicate why you haven't seen your child, and you may want to consult with a lawyer about the laws in your area and how to gain access to your baby. Therapists don't intervene in these ways. The marriage may be ending, but your role as a loving father is only beginning. You can focus on giving your child the gift of two parents who respect each other.	من در حال گذراندن طلاق با همسر سه ساله‌ام هستم که از کلاس چهارم او را می‌شناسم و هفت سال است که با هم در ارتباط هستیم! ما هفت ماه پیش بچه‌دار شدیم و هرگز نتوانستیم با مادرم که سال‌هاست با او زندگی می‌کنم، کنار بیاییم. اکنون به خاطر این طلاق که در پیش دارم، دوباره پیش مادرم برگشته‌ام چون جایی برای رفتن ندارم. دلم شکسته است؛ به خاطر افسردگی به سر می‌برم، مدتی است که فرزندم را ندیده‌ام، خواب‌های خوب و بد می‌بینم و احساس تنفر می‌کنم. آیا می‌توانید کمک کنید؟ می‌توانید دخالت کنید؟ آیا می‌توانم با کسی صحبت کنم؟	پذیرش پایان یک ازدواج زمانی که انتخاب شما نیست، دشوار است. شما احساس ناتوانی، رهاشدگی و عدم خواستنی بودن می‌کنید. همسر شما حق دارد که تصمیم بگیرد در این ازدواج باقی نماند، و یک درمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا این تغییر را بپذیرید و از آن عبور کنید؛ تغییری که قلب شما را شکسته و شما را حس گم‌گشتی می‌دهد. شما اشاره‌ای به دلیل عدم دیدار با فرزندتان نمی‌کنید و ممکن است بخواهید با یک وکیل در مورد قوانین منطقه خود و نحوه دسترسی به نوزادتان مشورت کنید. درمانگران در این مسائل مداخله نمی‌کنند. ممکن است ازدواج به پایان برسد، اما نقش شما به عنوان یک پدر مهربان تازه آغاز شده است. شما می‌توانید بر روی ارائه هدیه‌ای به فرزندتان تمرکز کنید: داشتن دو والد که به یکدیگر احترام می‌گذارند.
null	I been having anger problems a lot lately. It only takes one word wrongly said to set me off. I use to not be like this until I got with my soon-to-be husband. I think his mood and rage/anger problems have rubbed off on me a lot. I don't get nearly as bad as he does, but I yell almost constantly and I can't seem to just stop. I have two young babies that have to hear this, and I don't want my girls growing up with a mommy like I have been lately. I just don't know how to get back to my old self.	My gut says that your own rage is being triggered partly because you feel trapped or shutdown by your fiance's moody/angry/rage responses and powerless to stop it. You can start by accepting that this is who he is and you won't change him. You can only change your own behaviours, and I see you taking responsibility for those, which is great. You want to protect your girls, and that's appropriate; children are greatly affected by this type of home environment. I urge you to see a therapist so you can understand your own emotions and sort out the choices you have to make, knowing that your fiance has to make his own choices about his behaviours.	من اخیراً با مشکلات عصبانیتی زیاد دست و پنجه نرم می‌کنم. فقط یک کلمه‌ی اشتباه کافی است تا من را تحریک کند. تا زمانی که با شوهر آینده‌ام آشنا نشده بودم، اینگونه نبودم. فکر می‌کنم که مشکلات خلق و خوی او بر روی من تأثیر زیادی گذاشته است. من به اندازه او بد نمی‌شوم، اما تقریباً همیشه فریاد میزنم و نمی‌توانم این رفتار را متوقف کنم. من دو نوزاد کوچک دارم که باید این صحنه‌ها را ببینند و نمی‌خواهم دخترانم با مادری مثل من بزرگ شوند. فقط نمی‌دانم چگونه به آن شخص قبلی خود برگردم.	دل من می‌گوید که عصبانیت شما تا حدی به این دلیل برانگیخته می‌شود که احساس می‌کنید به وسیله واکنش‌های بدخلق/عصبی/خشمگین نامزدتان به دام افتاده‌اید و نمی‌توانید آن را متوقف کنید. می‌توانید با پذیرش این واقعیت که او همین گونه است شروع کنید و بدانید که نمی‌توانید او را تغییر دهید. شما تنها می‌توانید رفتارهای خود را تغییر دهید و من می‌بینم که مسئولیت آن‌ها را بر عهده می‌گیرید که بسیار خوب است. شما می‌خواهید از دخترانتان محافظت کنید که این بسیار مناسب است؛ زیرا کودکان به شدت تحت تأثیر این نوع محیط خانوادگی قرار می‌گیرند. من به شما توصیه می‌کنم به یک درمانگر مراجعه کنید تا بتوانید احساسات خود را درک کرده و گزینه‌هایی را که باید انتخاب کنید سامان‌دهی کنید، با این آگاهی که نامزد شما باید خودش در مورد رفتارهایش تصمیم‌گیری کند.
null	I have been with my boyfriend for more than a year. He recently got a new job and travels a lot. I’m not used to him being gone all the time. I feel as though he has forgotten about me because he does not talk with me as much and doesn’t keep me up to date on everything that he does throughout the day, which he used to. I feel lost, sad and unwanted. This is really a tough new challenge. I just want to break up with him, but I love him so much. I don’t know why he is acting this way lately. I believe I have separation anxiety. Is there anything that I can do to help me cope with this while he is out of town?	In a way, yes, you have separation anxiety. It's normal in a relationship for us to slow down a bit with the attachment behaviours that establish and deepen love and connection. So, just because your boyfriend isn't talking as much or keeping you up-to-date doesn't necessarily mean what you fear it means...that he's forgotten about you or loves you less. It could mean quite the opposite...that he's focused on being successful in his new job and impressing you. He may think he's loving you more, but you feel loved less. You have two jobs to do here. The first is to manage your anxiety by "talking back" to the thoughts it puts into your head. It sounds like "It's normal to be insecure, but I have tons of evidence that he loves me and that I mean the world to him..." Find that evidence that helps you refute what anxiety is trying to claim. The second part of your job is to let him know what you need. You need more affection and connection during this period when he's away (more texts, phone calls, information). It's okay to want that, and I am sure he will be relieved to know exactly what he can do to help you feel secure and calm when he's away.	من بیش از یک سال است که با دوست پسرم هستم. او اخیراً شغل جدیدی پیدا کرده و به سفرهای زیادی می‌رود. من به بودن او همواره عادت ندارم. احساس می‌کنم او مرا فراموش کرده، زیرا دیگر به اندازه گذشته با من صحبت نمی‌کند و من را در جریان کارهایی که در طول روز انجام می‌دهد، که قبلاً همیشه به من می‌گفت، قرار نمی‌دهد. احساس گم ‌شدگی، غم و نا‌خواستگی می‌کنم. این واقعاً یک چالش جدید دشوار است. من فقط می‌خواهم از او جدا شوم، اما خیلی به او وابسته‌ام. نمی‌دانم چرا او اخیراً این‌گونه رفتار می‌کند. به این باور رسیده‌ام که دچار اضطراب جدایی شده‌ام. آیا راهی وجود دارد که بتوانم در غیاب او با این احساسات کنار بیایم؟	به نوعی، بله، شما اضطراب جدایی دارید. این طبیعی است که در یک رابطه، به طور موقت رفتارهای دلبستگی که عشق و ارتباط را ایجاد و عمیق می‌کنند، کاهش یابد. بنابراین، فقط به این دلیل که دوست پسرتان زیاد صحبت نمی‌کند یا شما را به‌روز نمی‌کند، لزوماً به این معنا نیست که شما از آن می‌ترسید... یعنی او شما را فراموش کرده یا کمتر از قبل دوستتان دارد. این می‌تواند دقیقاً برعکس باشد... یعنی او بر روی موفقیت در شغل جدیدش و تحت تأثیر قرار دادن شما تمرکز کرده است. او ممکن است فکر کند که شما را بیشتر دوست دارد، اما شما احساس می‌کنید که کمتر مورد محبت قرار دارید. شما دو وظیفه دارید. اول، این است که اضطراب خود را با "گفتگو کردن" با افکاری که در سرتان می‌چرخد، مدیریت کنید. این گفت‌وگو می‌تواند به این شکل باشد: "احساس ناامنی طبیعی است، اما من شواهد زیادی دارم که نشان می‌دهد او من را دوست دارد و من برای او بسیار مهم هستم..." شواهدی را پیدا کنید که به شما کمک کند ادعای اضطراب را رد کنید. دوم، وظیفه‌تان این است که به او بگویید چه نیازهایی دارید. در این دوره‌ای که او دور است، به محبت و ارتباط بیشتری نیاز دارید (از جمله پیامک، تماس‌های تلفنی و اطلاعات بیشتر). خواستن این موارد اشکالی ندارد و مطمئنم او از دانستن این که دقیقا چه کاری می‌تواند انجام دهد تا به شما احساس امنیت و آرامش دهد، احساس راحتی خواهد کرد.
null	I'm a teenager. I get random spurts of anger, like complete, pure rage. I figured it was hormones, but others notice it too. I get self-destructive. I used to cut but stopped. Now when I get mad, I bite my arms and fingers, pull my hair, scratch my face, or punch my thighs. Basically, I do things I can hide instead of breaking anything in my room and having to explain it to my mom. I don't live in a bad household. I have a great family, a great relationship with my boyfriend, and a good job. I have no idea what this is and I don't know how to control it. It's over any little thing. Tonight, it was because I couldn't get my earrings out. This happens maybe two to three times on a good week, and it's always over stupid, petty things.	Hi. I'm glad you wrote. In general, when a small thing bothers us (and this happens to all of us), it's because the small thing triggers an emotion in us that we have felt "too much" or "too intensely" in the past, and we don't know how to manage that emotion effectively...we just want to avoid it as quickly as possible. Cognitive Behavioural Therapy with a qualified therapist can help you to understand what is being triggered in you and learn how to manage emotions productively. You say that your behaviours are self destructive, and I agree. It sounds like you have developed a habit of channelling your distress towards self-harm, and this is a separate and potentially more serious problem. This is a choice you make that points to shame being an issue for you. Again, a good therapist can help you learn what's behind your shame and self-harm. Your feelings are normal, and you can learn more healthy ways to deal with them with qualified help.	من یک نوجوان هستم. گاهی به طور ناگهانی دچار خشم می‌شوم، خشم کامل و خالص. فکر می‌کردم علتش هورمون‌هاست، اما دیگران هم این را متوجه می‌شوند. من به سمت خود تخریبی می‌روم. قبلاً خودم را می‌زدم، اما آن را متوقف کردم. حالا وقتی عصبانی می‌شوم، بازوها و انگشتانم را می‌گزم، موهایم را می‌کشم، صورتم را خراش می‌زنم یا به ران‌هایم مشت می‌زنم. به نوعی کارهایی می‌کنم که بتوانم پنهانشان کنم تا مجبور نشوم درباره‌اش با مادرم توضیح دهم. من در یک خانواده بد زندگی نمی‌کنم. خانواده خوبی دارم، رابطه خوبی با دوست‌پسرم دارم و شغل خوبی هم دارم. نمی‌دانم این احساس چیست و نمی‌دانم چگونه آن را کنترل کنم. این بحران‌ها بر سر مسائل کوچک پیش می‌آید. امشب به خاطر این بود که نتوانستم گوشواره‌ام را در بیاورم. این وضعیت ممکن است دو تا سه بار در یک هفته خوب اتفاق بیفتد و همیشه به خاطر چیزهای احمقانه و جزئی است.	سلام، خوشحالم که نوشتی. به طور کلی، وقتی یک چیز کوچک ما را آزار می‌دهد (و این برای همه ما اتفاق می‌افتد)، به این دلیل است که آن چیز کوچک احساسی را در ما برمی‌انگیزاند که در گذشته "بیش از حد" یا "به شدت" آن را تجربه کرده‌ایم و نمی‌دانیم چگونه آن احساس را به طور مؤثر مدیریت کنیم... فقط می‌خواهیم هرچه سریع‌تر از آن اجتناب کنیم. درمان شناختی رفتاری با یک درمانگر واجد شرایط می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید چه چیزی در شما فعال شده و یاد بگیرید که چگونه احساسات را به‌طور سازنده مدیریت کنید. شما می‌گویید رفتارهای شما خودویرانگر است و من نیز موافقم. به نظر می‌رسد که شما عادت کرده‌اید که ناراحتی‌تان را به سمت خودآزاری هدایت کنید، و این یک مشکل جداگانه و احتمالاً جدی‌تر است. این انتخابی است که شما می‌کنید و نشان می‌دهد که شرم برای شما یک مسئله است. دوباره، یک درمانگر خوب می‌تواند به شما کمک کند تا بفهمید که پشت شرم و خودآزاری شما چه چیزی وجود دارد. احساسات شما طبیعی هستند و می‌توانید با کمک حرفه‌ای راه‌های سالم‌تری برای کنار آمدن با آن‌ها بیاموزید.
null	He said he would try and he never did. It's been nine months, and this is making me worse. Today, he said I have to respect whatever decision he makes. Is that true? Am I supposed to respect the decision to leave because he can't handle what I'm going through and leaves me here crying and worried every night? He's constantly changing his mind on if he wants to work it out.	I'm sorry for the hurt you're feeling from your husband's decision.Keep in mind that if one partner does not want to be in a relationship and remains in it, then both people will be unhappy, dissatisfied and feel stressed.Imagine being in a relationship that you'd rather leave.All the negative feelings and resentment of being with someone whom you'd rather be without, would not leave very much energy to satisfy your partner.I'm glad you realize that you feel depressed.Depression is a mood that can change once you understand what is causing it.Depression is an area that very often therapists help their patients understand, and emotionally support and encourage them during the course this takes.For now, concentrate on decreasing the tension in your life. Your husband's indecision may very well be adding to your stress.Only he can make up his own mind.As hard as this may be, all you really can do is take care of how you feel so that you will feel better.From what you write, your husband is too unsure to offer you the love and care you'd like from him.Learning to love oneself is always worthwhile. At this stage in your marriage, now sounds like an ideal opportunity for you to teach yourself self-love.	او گفت که تلاش خواهد کرد و هرگز این کار را نکرد. اکنون نه ماه گذشته و این موضوع حالم را بدتر می‌کند. امروز گفت که باید به هر تصمیمی که می‌گیرد احترام بگذارم. آیا این درست است؟ آیا باید به تصمیم او برای ترک احترام بگذارم چون او نمی‌تواند با آنچه که من از سر می‌گذرانم کنار بیاید و من را هر شب با گریه و نگرانی تنها می‌گذارد؟ او مدام در این باره که آیا می‌خواهد مشکلات را حل کند نظرش را تغییر می‌دهد.	متاسفم برای دردی که از تصمیم شوهرتان احساس می‌کنید. به خاطر داشته باشید که اگر یکی از طرفین نمی‌خواهد در یک رابطه بماند و به هر حال در آن باقی بماند، هر دو نفر ناراضی و تحت فشار خواهند بود. تصور کنید در رابطه‌ای هستید که ترجیح می‌دهید آن را ترک کنید. تمام احساسات منفی و رنجش ناشی از بودن با کسی که ترجیح می‌دهید او را نداشته باشید، انرژی زیادی را که برای رضایت شریک زندگی‌تان نیاز است، از بین می‌برد. خوشحالم که متوجه شدید احساس افسردگی می‌کنید. افسردگی حالتی است که می‌تواند تغییر کند به محض اینکه دلیل آن را درک کنید. این حالت اغلب توسط درمانگران به بیماران کمک می‌شود تا بهتر درک کنند و از نظر عاطفی در طول روند به آنها حمایت و تشویق ارائه دهند. در حال حاضر، بر کاهش تنش در زندگی خود تمرکز کنید. بلاتکلیفی شوهرتان ممکن است به استرس شما افزوده باشد. تنها او می‌تواند در مورد تصمیم‌هایش تصمیم بگیرد. با وجود اینکه این موضوع ممکن است دشوار باشد، شما فقط می‌توانید به احساسات خود رسیدگی کنید تا احساس بهتری داشته باشید. از آنچه نوشتید، به نظر می‌رسد شوهرتان به اندازه کافی مطمئن نیست که عشق و توجهی را که از او می‌خواهید، به شما ارائه دهد. یادگیری دوست داشتن خود همیشه ارزشمند است. به نظر می‌رسد در این مرحله از ازدواج، اکنون زمان مناسبی برای شماست تا یاد بگیرید چگونه به خود عشق بورزید.
null	My new daughter-in-law just informed me that she is smoking marijuana while pregnant because of her morning sickness. I’m in shock and I don’t know how to respond. I just lost my mom, and she was good with advice.	Have you reached your own conclusions and reasons for these, regarding the topic? When you feel confident in your own reasons for your conclusions, then obviously ask your daughter in law for some time together and tell her what you think and your reasons for opinions.Plan for this meeting according to the type of relationship you have with your daughter in law.Since your son will also be affected by the prenatal conditions of his child, he may also be interested in being part of this conversation.Also, during your discussion, find out the exact ways the morning sickness affects your daughter in law.It is possible that scheduling adjustments in routines can be made so your daughter has more time to rest or fewer responsibilities for a while until she feels better.Maybe you and other family members can lighten her daily routines so she has more time for herself to manage her morning sickness in a less risky way.Sending Good luck!	عروس جدیدم به تازگی به من اطلاع داد که در دوران بارداری به خاطر تهوع صبحگاهی ماری‌جوانا مصرف می‌کند. من در شوک هستم و نمی‌دانم چگونه باید پاسخ دهم. من تازگی مادرم را از دست داده‌ام و او همیشه مشاور خوبی بود.	آیا در خصوص این موضوع به نتایج و دلایل خود رسیده‌اید؟ هنگامی که به دلایل خود برای نتیجه‌گیری اطمینان پیدا کردید، می‌توانید از عروس خود بخواهید مدتی با هم باشید و نظرات خود و دلایل آن‌ها را با او در میان بگذارید. برنامه‌ریزی این دیدار را با توجه به نوع رابطه‌ای که با عروس خود دارید، انجام دهید. از آنجا که پسر شما نیز تحت تأثیر شرایط پیش از تولد فرزندش قرار خواهد گرفت، ممکن است او نیز تمایل داشته باشد که در این گفتگو شرکت کند. همچنین در طول بحث خود، بررسی کنید که چگونه تهوع صبحگاهی بر عروس‌تان تأثیر می‌گذارد. ممکن است تغییراتی در برنامه‌ها ایجاد کنید تا او وقت بیشتری برای استراحت داشته باشد یا مسئولیت‌های کمتری بر عهده گیرد تا زمانی که احساس بهتری کند. شاید شما و دیگر اعضای خانواده بتوانید بار روزمره‌اش را کاهش دهید تا او زمان بیشتری برای مدیریت تهوع صبحگاهی‌اش به شیوه‌ای با ریسک کمتر داشته باشد. موفق باشید!
null	Current medications are: topamax, ativan, brintellix, lamictal, restoril, abilify, tx: long term dbt, cbt	The general prognosis for anyone is good, so long as they have faith in their own ability to find the goodness in life.From what you write, the professionals may have so much focus on the drugs they give you, that they have forgotten that you are a human being who has interests, opinions, feelings and thoughts.The list of drugs you write sounds too long for anyone to reasonably need.My best suggestion is to find a therapist who does talk therapy, not drug therapy.Discussing your fears and anxieties in a protected, professional, confidential space, sounds like the first step to helping you believer your own conclusion about your well-being.Taking a lot of drugs creates self-doubt and weakens the sense of self that people naturally have.My wish for your future is to regain trust and confidence in yourself as a person, not a diagnosis who is told to take a lot of pills.	داروهای فعلی عبارتند از: Topamax، Ativan، Brintellix، Lamictal، Restoril، Abilify و درمان: DBT و CBT به‌صورت بلندمدت.	پیش‌آگهی کلی برای هر فرد خوب است، به شرطی که به توانایی خود در یافتن خوبی‌های زندگی ایمان داشته باشد. از آنچه شما می‌نویسید، به نظر می‌رسد که متخصصان آنقدر بر داروهایی که به شما تجویز می‌کنند تمرکز کرده‌اند که فراموش کرده‌اند شما انسانی هستید با علایق، عقاید، احساسات و افکار. فهرست داروهایی که ارائه داده‌اید به اندازه‌ای طولانی به نظر می‌رسد که هیچ فردی به طور منطقی به آن نیاز نداشته باشد. بهترین توصیه من این است که یک درمانگر پیدا کنید که به درمان گفتاری مشغول باشد، نه دارودرمانی. بحث در مورد ترس‌ها و اضطراب‌ها در یک فضای محافظت‌شده، حرفه‌ای و محرمانه به نظر می‌رسد نخستین گام برای کمک به شما در باور کردن نتیجه‌گیری‌تان درباره رفاه خود است. مصرف مقدار زیادی دارو می‌تواند به ایجاد خودشکنی و تضعیف حس خود که افراد به طور طبیعی دارند منجر شود. آرزوی من برای آینده شما این است که دوباره اعتماد و اطمینان خود را به عنوان یک شخص به دست آورید، نه به عنوان یک تشخیص که به او دستور داده می‌شود داروهای زیادی مصرف کند.
null	He said he would try and he never did. It's been nine months, and this is making me worse. Today, he said I have to respect whatever decision he makes. Is that true? Am I supposed to respect the decision to leave because he can't handle what I'm going through and leaves me here crying and worried every night? He's constantly changing his mind on if he wants to work it out.	Wow that is tough. There is nothing worse than fearing abandonment when you are already struggling with depression. It sounds like you are still wanting to work through whatever challenges you and your husband are having but your husband may not be on the same page. I would encourage you and your husband to seek professional support if you haven't already. While depression can put real strains on a relationship, relationship problems can lead to or contribute to depression and there may be some real benefits to both of you in doing some couple therapy. With that being said - if your husband is not willing to do therapy or is clear that he wants the relationship to end, then I can't see what choice you have but to "respect his decision" as you mentioned. This doesn't mean that you have to feel okay with the decision - as I'm sure you wouldn't - but ultimately loving one another and staying in committed relationships is a choice that we each have to make. If he is wanting to leave - this could make things a lot tougher for you. I would encourage you to seek professional support for yourself and reach out to lots of friends and family. You do not need to face depression alone - nor should you have to. We all need support at tough times like these.	او گفت که تلاش خواهد کرد، اما هرگز این کار را نکرد. نه ماه گذشته و این موضوع حال من را بدتر می‌کند. امروز گفت که باید به هر تصمیمی که می‌گیرد احترام بگذارم. آیا این درست است؟ آیا باید به تصمیم او برای ترک احترام بگذارم چون نمی‌تواند از پس آنچه که من تجربه می‌کنم برآید و مرا هر شب با گریه و نگرانی به حال خود رها می‌کند؟ او مدام در تصمیمش برای حل این مشکل دودل است.	وای که سخته. هیچ چیز بدتر از ترس از رها شدن وقتی که با افسردگی دست و پنجه نرم می‌کنید، نیست. به نظر می‌رسد که هنوز قصد دارید از پس چالش‌هایی که با همسرتان دارید برآیید، اما ممکن است شوهرتان در این مسیر نباشد. من شما و همسرتان را به دنبال کردن حمایت حرفه‌ای تشویق می‌کنم اگر قبلاً این کار را نکرده‌اید. در حالی که افسردگی می‌تواند فشارهای واقعی را بر یک رابطه وارد کند، مشکلات رابطه نیز می‌تواند منجر به افسردگی شود یا به آن دامن بزند و ممکن است انجام درمان زوجی مزایای واقعی برای هر دوی شما داشته باشد. با این حال، اگر شوهرتان به انجام درمان تمایل نداشته باشد یا روشن باشد که می‌خواهد رابطه را تمام کند، به نظر نمی‌رسد که گزینه‌ای جز "احترام به تصمیم او" داشته باشید، همان‌طور که اشاره کردید. این به معنای این نیست که شما باید با تصمیم او احساس خوبی داشته باشید - که مطمئناً نخواهید داشت - اما در نهایت، دوست داشتن یکدیگر و ماندن در روابط متعهدانه انتخابی است که هر یک از ما باید انجام دهیم. اگر او می‌خواهد رابطه را ترک کند، این می‌تواند شرایط را برای شما سخت‌تر کند. من به شما توصیه می‌کنم که حتماً حمایت حرفه‌ای برای خودتان جستجو کنید و با دوستان و خانواده‌های زیادی ارتباط بگیرید. شما نیازی نیست که به تنهایی با افسردگی مقابله کنید - و نباید هم باشید. همه ما در این موقعیت‌های سخت به حمایت نیاز داریم.
null	I've been hospitalized twice. Once was last month for psychiatric help. I'm on medicine, but I'm struggling with fighting the negative thoughts, irrational fears, and loneliness. The people around me aren't helping much.	If you are someone who usually has a job, pays or contributes to household bills, and generally manages your own daily life, then here are some suggestions.Start with small changes in your life so that you will feel successful in developing little areas of personal happiness.Since the people whom you currently are in your life "aren't helping much", consider branching out your life so that you are with those with whom you do feel help you.Follow your natural interests. If you like reading, look online for a local book club. If you like watching birds, look up a bird watching group.Social isolation increases the intensity of negative feelings.Also, the way healthcare is set up in the US, psychiatrists spend 15 minutes asking a person questions and then giving them a pill script. There is almost no human interest in the person.If you'd like feeling better as a person, then find people. Relying only on our mental health system will keep you feeling low and unsteady.If your life is a little more sheltered and you are in a group home setting or your basic needs are taken care of by someone or some organization, then similar advice is still valid.Find and participate in whatever human settings which appeal to you and are available on a somewhat regular basis.	من دوبار در بیمارستان بستری شدم. یک بار ماه گذشته برای دریافت کمک روانی بود. تحت درمان دارویی هستم، اما در مبارزه با افکار منفی، ترس‌های غیرمنطقی و احساس تنهایی به مشکل برخورده‌ام. اطرافیانم چندان کمکی نمی‌کنند.	اگر شما فردی هستید که معمولاً شغل دارید، قبض‌های منزل را پرداخت می‌کنید یا به‌طور کلی زندگی روزمره خود را مدیریت می‌کنید، در اینجا چند پیشنهاد برای شما وجود دارد. با تغییرات کوچک در زندگی‌تان شروع کنید تا در توسعه‌ی بخش‌های کوچک شخصی احساس موفقیت کنید. با توجه به اینکه افرادی که در حال حاضر در زندگیتان هستید "کمک چندانی نمی‌کنند"، در نظر داشته باشید که زندگی‌تان را گسترش دهید تا در کنار کسانی باشید که احساس می‌کنید به شما کمک می‌کنند. علایق طبیعی خود را دنبال کنید. اگر به مطالعه علاقه دارید، به دنبال یک باشگاه کتاب محلی آنلاین بگردید. اگر به تماشای پرندگان علاقه دارید، به یک گروه تماشای پرندگان بپیوندید. انزوای اجتماعی شدت احساسات منفی را افزایش می‌دهد. همچنین، سیستم بهداشت و درمان در ایالات متحده به این شکل است که روانپزشکان فقط 15 دقیقه وقت صرف پرسش از فرد کرده و سپس یک نسخه دارو می‌دهند، و تقریباً هیچ توجه انسانی به فرد نمی‌شود. اگر دوست دارید که احساس بهتری به عنوان یک فرد داشته باشید، پس افراد را پیدا کنید. تکیه کردن تنها به سیستم سلامت روان ما شما را در احساس ضعف و بی‌ثباتی نگه خواهد داشت. اگر زندگی‌تان کمی محافظت‌شده است و در یک خانه گروهی هستید یا نیازهای ابتدایی‌تان توسط شخص یا سازمانی تأمین می‌شود، توصیه‌های مشابه همچنان معتبر است. هر نوع جمع انسانی که برای شما جذاب است و به‌طور نسبی در دسترس است را پیدا کنید و در آن شرکت کنید.
null	I find myself being very outgoing most of the time, but there are some times when I don't know what to say. I don't even want to talk at all. It's like, I search for the right thing to say and nothing ever comes out. I don't know if I'm outgoing only to fill the void of not knowing what to say. I don’t know if people like that about me. I'm very self-conscious and always think people are talking about me, so it makes me have a cold shoulder and not want to talk.	Would you feel more secure in conversations if instead of talking soon after meeting someone or entering a social situation, you simply listened attentively to the other people?This way you'd have a more secure idea of what topics the group likes talking about and whether you like talking about these topics as well.Maybe you simply are in groups or situations in which you don't care for the people or focus.Start by trusting your own evaluation of your true interest in being among the groups in which you are.Maybe you simply need new and different groups.	بیشتر اوقات خودم را خیلی برون‌گرا می‌بینم، اما در برخی مواقع نمی‌دانم چه بگویم و اصلاً نمی‌خواهم صحبت کنم. گویی به دنبال کلمات درست هستم، اما هیچ‌چیزی از دهانم خارج نمی‌شود. نمی‌دانم که آیا فقط به خاطر پر کردن خلأ نداشتن کلمات برون‌گرا هستم یا نه. نمی‌دانم آیا مردم این ویژگی را در مورد من دوست دارند یا خیر. من بسیار خودآگاه هستم و همیشه فکر می‌کنم که مردم در مورد من صحبت می‌کنند، بنابراین این احساس باعث می‌شود که برخورد سردی داشته باشم و تمایل به گفت‌وگو نداشته باشم.	آیا اگر به جای صحبت کردن بلافاصله پس از ملاقات با کسی یا ورود به یک موقعیت اجتماعی، صرفاً به دقت به حرف‌های دیگران گوش دهید، در مکالمات احساس امنیت بیشتری می‌کنید؟ بدین ترتیب، تصوری مطمئن‌تر از موضوعاتی خواهید داشت که گروه دوست دارد در مورد آنها صحبت کند و اینکه آیا شما هم مایل به صحبت درباره این موضوعات هستید یا نه. ممکن است شما در گروه‌ها یا موقعیت‌هایی باشید که به افراد یا تمرکز آنها اهمیتی نمی‌دهید. از ارزیابی خود در مورد علاقه واقعی‌تان به حضور در گروه‌هایی که در آنها هستید، شروع کنید. شاید شما فقط به گروه‌های جدید و متفاوت نیاز داشته باشید.
null	I am going through a very hard time and I'm so depressed. My parents are getting a divorce and a lot of bad things are happening. I want to lull myself.	Consider yourself quite normal for feeling overwhelmed and depressed about your parents divorce. This is the most natural way to feel at this time.Depending on how old you are, and whether you live under their roof, are dependent on their support, and are either part of the decision or not, of with whom and where you will live, start considering these points.How did you find out about the upcoming divorce?Are either of your parents reluctant to answer your questions or is it clear that neither of them want to talk about anything with you?Whatever your fears and questions about your own future, these are all real. It is necessary for you to know about your basic future.If you are living on your own and the main problem is your inner adjustment that your family structure is completely changing, then probably a good therapist would be a great help to you now, to clarify these tensions.Sending lots of good wishes for an easy resolution to your new path!	من در دوران بسیار سختی هستم و خیلی افسرده‌ام. پدر و مادرم در حال طلاق‌اند و اتفاقات بد زیادی در حال وقوع است. می‌خواهم خودم را آرام کنم.	خودتان را کاملاً عادی در نظر بگیرید که از طلاق والدینتان احساس overwhelmed و افسردگی می‌کنید. این احساس در این زمان کاملاً طبیعی است. بسته به سن شما و اینکه آیا زیر سقف والدینتان زندگی می‌کنید، به حمایت آن‌ها وابسته هستید و آیا در تصمیم‌گیری درباره اینکه با چه کسی و کجا زندگی خواهید کرد، نقشی دارید یا خیر، شروع به بررسی این نکات کنید. چگونه از طلاق قریب‌الوقوع مطلع شدید؟ آیا هیچ‌یک از والدین شما تمایلی به پاسخگویی به سؤالاتتان ندارند یا مشخص است که هیچ‌کدام نمی‌خواهند هیچ موضوعی را با شما مطرح کنند؟ هرگونه نگرانی و سؤالی درباره آینده خود، کاملاً معتبر است. ضروری است که درباره آینده‌تان اطلاعات کافی داشته باشید. اگر به تنهایی زندگی می‌کنید و مشکل اصلی شما در سازگاری خودتان با تغییرات ساختار خانواده‌تان است، یک درمانگر خوب می‌تواند به شما کمک شایانی کند تا این تنش‌ها را روشن کنید. آرزو می‌کنم که مسیر جدیدتان به راحتی هموار شود!
null	I was raped repeatedly when I was younger. I told my parents and action was taken, but now that I’m an adult, I suffer from extreme anxiety.	It's not unusual for traumatic experiences that happened when we were younger to stay with us when we get older. Traumatic experiences can become embedded in our bodies, as well as in our emotions. If the issue doesn't get a chance to get resolved within, then external action doesn't necessarily take care of the problem. Seek out a qualified trauma therapist so you can start to deal with the issues you're grappling with.	وقتی جوان‌تر بودم، بارها مورد تجاوز قرار گرفتم. به والدینم اطلاع دادم و اقداماتی صورت گرفت، اما اکنون که بزرگشده‌ام، از اضطراب شدید رنج می‌برم.	این غیرعادی نیست که تجربیات آسیب‌زا که در جوانی اتفاق افتاده‌اند، در بزرگسالی با ما همراه بمانند. تجربیات آسیب‌زا می‌توانند در بدن ما و همچنین در احساسات ما ریشه‌دار شوند. اگر مشکل فرصتی برای حل شدن در درون پیدا نکند، اقدامات خارجی لزوماً نمی‌توانند به مشکل رسیدگی کنند. به دنبال یک درمانگر متخصص در زمینه تروما باشید تا بتوانید به مسائل پی‌آمده از آن‌ها پرداخته و شروع به حل آن‌ها کنید.
null	My toddler is having a real hard time with toilet training. He almost throws up every time he sees his poop. He gags and will not go on the toilet. We have tried a toilet chair and ring that goes on the big-boy toilet, but he refuses to use it. When he sits on the toilet, he just sits there forever and only will pee. He holds the poop in until he get up and then will poop in his diaper. I dump his diaper in the toilet and let him know that it is where it goes to try to encourage him. How can I help him get over this fear and passed the stress?	Your son is showing signs that he's just not ready to be toilet trained. You don't say how old he is, so I'm not sure whether the problem is deeper, but right his fears may reflect that right now he is simply be not ready to take that step. Pushing him at this point could worsen the problem, so I suggest pulling back the expectations, waiting a month or two, looking for more signs of readiness and trying again. In general, teaching children to use the toilet works best when "mistakes" are handled calmly and when parents pay close attention to cues that the child is responding positively.	کودک نوپای من در آموزش توالت کردن بسیار مشکل دارد. هر بار که مدفوع خود را می‌بیند تقریباً حالت تهوع می‌گیرد. او دچار تهوع شده و به توالت نمی‌رود. ما یک صندلی توالت و حلقه‌ای که برای توالت بزرگ‌پسربچه‌ها مناسب است، امتحان کرده‌ایم، اما او از استفاده از آن سر باز می‌زند. وقتی روی توالت می‌نشیند، مدت طولانی آنجا می‌ماند و فقط ادرار می‌کند. او مدفوع را تا زمانی که بلند شود نگه می‌دارد و سپس در پوشک خود مدفوع می‌کند. من پوشک او را در توالت می‌اندازم و به او می‌گویم که این جایی است که باید بگذارد تا او را تشویق کنم. چگونه می‌توانم به او کمک کنم تا بر این ترس و استرس غلبه کند؟	پسر شما نشانه‌هایی از عدم آمادگی برای آموزش استفاده از توالت نشان می‌دهد. شما ذکر نکرده‌اید که او چند سال دارد، بنابراین مطمئن نیستم که آیا مشکل عمیق‌تری وجود دارد یا خیر، اما به نظر می‌رسد ترس‌های او نشان‌دهنده این است که در حال حاضر به سادگی برای برداشتن این قدم آماده نیست. فشار آوردن به او در این مرحله ممکن است مشکل را بدتر کند، بنابراین پیشنهاد می‌کنم انتظارات را کاهش دهید، یک یا دو ماه صبر کنید، به دنبال نشانه‌های بیشتری از آمادگی باشید و دوباره تلاش کنید. به‌طور کلی، آموزش استفاده از توالت به کودکان زمانی مؤثرتر است که "اشتباهات" با آرامش برخورد شود و والدین به نشانه‌هایی که نشان‌دهنده پاسخ مثبت کودک است توجه کافی داشته باشند.
null	I was raped repeatedly when I was younger. I told my parents and action was taken, but now that I’m an adult, I suffer from extreme anxiety.	Hi. Even though (thankfully) your parents responded well to you telling them, and you received treatment, it's possible, and very normal for sexual abuse trauma to affect you in different ways as you age and develop. Please see a therapist, who can help you find the root of the anxiety.	وقتی جوان‌تر بودم، بارها مورد تجاوز قرار گرفتم. به والدینم گفتم و آنها اقدام کردند، اما اکنون که بزرگ‌تر شده‌ام، از اضطراب شدید رنج می‌برم.	سلام. حتی اگر (خوشبختانه) والدینتان به خوبی به شما پاسخ دادند و شما تحت درمان قرار گرفتید، ممکن است و کاملاً طبیعی است که آسیب‌های ناشی از سوءاستفاده جنسی به طرق مختلف با گذشت زمان و در حین رشد شما تأثیر بگذارد. لطفاً به یک درمانگر مراجعه کنید که می‌تواند به شما در شناسایی ریشه‌های اضطراب کمک کند.
null	I was raped by multiple men, and now I can't stand the sight of myself. I wear lingerie to get my self excited enough to have sex with my wife.	I'm sorry for your being taken advantage of and for all the negative feelings created by being exploited.If you have not already explained to your wife about what caused your great distress, then please consider doing this. A conversation that happens in a safe relationship, will give her a chance of being supportive to you. And, the discussion may relieve some of the bad feelings toward yourself which you currently feel.In its most positive light, you and your wife can build a new sex life based on the loving foundation you develop from talking with one another in this deeper way.It will certainly distinguish your love based sex life with your wife, from sex as a violation of your body by other people.There are also behavior therapists who would set a program of building tolerance for sex as part of your usual life.These programs usually work for a short while only, unless the person also clears out the deeper levels of fear and hurt from being victimized.Good luck in progressing to feeling that your sex drive is back!	چندین مرد به من تجاوز کردند و حالا نمی‌توانم خودم را تحمل کنم. من لباس زیر می‌پوشم تا به اندازه کافی هیجان‌زده شوم که بتوانم با همسرم رابطه جنسی داشته باشم.	متأسفم که مورد سوء استفاده قرار گرفته‌اید و برای تمام احساسات منفی ناشی از استثمار. اگر هنوز به همسرتان توضیح نداده‌اید که چه چیزی باعث این ناامیدی بزرگ شما شده است، لطفاً در نظر داشته باشید که این کار را انجام دهید. گفتگو در یک رابطه امن به او این فرصت را می‌دهد که از شما حمایت کند. همچنین، این بحث ممکن است برخی از احساسات منفی که در حال حاضر نسبت به خود دارید را کاهش دهد. در بهترین حالت، شما و همسرتان می‌توانید زندگی جنسی جدیدی بر اساس بنیادهای عاشقانه‌ای که از گفتگو در این شیوه عمیق‌تر ایجاد می‌کنید، بسازید. این موضوع بی‌شک زندگی جنسی مبتنی بر عشق شما را از رابطه جنسی که به عنوان تجاوز به بدن شما توسط دیگران تلقی می‌شود، متمایز خواهد کرد. همچنین، رفتار درمانگرانی وجود دارند که برنامه‌ای برای ساخت تحمل نسبت به رابطه جنسی به عنوان قسمتی از زندگی معمول شما تنظیم می‌کنند. این برنامه‌ها معمولاً تنها برای مدت کوتاهی مؤثر هستند، مگر اینکه فرد همچنین سطوح عمیق‌تری از ترس و آسیب ناشی از قربانی شدن را برطرف کند. موفق باشید که به احساسات جنسی خود بازگردید!
null	My husband and I would've been married for five years come June 2016. Our infant daughter just had her birthday. Shortly before, he told me he wanted a divorce. He has four other children, three of which are from his first wife. He decided to end that marriage when his youngest was an infant. The children do not have a good relationship with him now. He has another child from a woman he was dating. He decided he didn't want to be with her anymore when the child was an infant. It seems to me that there is a pattern. He easily detaches from relationships at the same time in the child's life but wants a relationship with them when they are older. I've tried to research online, but I'm not getting any answers. He also has an unhealthy dependency on alcohol and does not believe in mental health disorders such as depression and bi-polar disorder. He also does not believe in therapy or seeking help from professionals. Is there a detachment disorder or some form of mental block he could have? Where do you recommend researching this?	This sounds really difficult and I can understand your motivation to get to bottom of why this behaviour has occurred - especially if your husband (who sounds like he is an ex-husband?) continues to have a relationship with you and your children. With that being said - relationships and mental health are very complicated and you are unlikely to find the answers you are looking for. In order for someone to be diagnosed with a mental illness or in order for them to identify what leads them to fall into particular patterns in relationship - they would need to be willing to seek help and honestly talk about their challenges, something that you say your ex is not willing to do. While it might be a relief to understand what is going on with him - it might be more comforting for you to get support for yourself in processing your feelings and everything that has come up for you as a result of his choices.	من و شوهرم تا ژوئن ۲۰۱۶ پنج سال است که با هم ازدواج کرده‌ایم. دختر نوزاد ما به تازگی تولدش را جشن گرفت. مدتی قبل او به من گفت که می‌خواهد طلاق بگیرد. او چهار فرزند دیگر دارد که سه تای آن‌ها از همسر اولش هستند. او تصمیم گرفت آن ازدواج را زمانی که کوچک‌ترین فرزندش نوزاد بود، پایان دهد. بچه‌ها الان رابطه خوبی با او ندارند. او یک فرزند دیگر نیز از زنی دارد که با او در رابطه بود. او تصمیم گرفت زمانی که آن کودک نوزاد بود، دیگر نمی‌خواهد با او باشد. به نظر می‌رسد یک الگو وجود دارد. او به راحتی از روابط در همان مرحله‌ای از زندگی کودک جدا می‌شود، اما وقتی که بچه‌ها بزرگ‌تر می‌شوند، تمایل به برقراری ارتباط دارد. من سعی کردم به صورت آنلاین تحقیق کنم، اما نتیجه‌ای نگرفتم. او همچنین وابستگی ناسالمی به الکل دارد و به اختلالات روانی مانند افسردگی و اختلال دوقطبی اعتقادی ندارد. او همچنین به درمان یا کمک گرفتن از متخصصان اعتقادی ندارد. آیا اختلال جدایی یا نوعی بلوک ذهنی وجود دارد که او ممکن است داشته باشد؟ کجا تحقیق در این زمینه را توصیه می‌کنید؟	این واقعاً دشوار به نظر می‌رسد و من می‌توانم انگیزه شما را برای درک دلیل این رفتار درک کنم - به ویژه اگر شوهر شما (که به نظر می‌رسد شوهر سابق‌تان است؟) همچنان به رابطه با شما و فرزندانتان ادامه دهد. با این حال، روابط و سلامت روان بسیار پیچیده است و به احتمال زیاد نمی‌توانید پاسخ‌هایی که به دنبالش هستید، پیدا کنید. برای اینکه فردی به عنوان مبتلا به اختلال روانی تشخیص داده شود یا علت رفتارهای خاص خود در روابط را بیابد، باید تمایل داشته باشد که کمک بگیرد و به‌طور صادقانه درباره چالش‌هایش صحبت کند، که شما اشاره کرده‌اید شوهر سابق شما مایل به انجام این کار نیست. در حالی که ممکن است دانستن اینکه چه در حال رخ دادن است، برای شما تسکین‌دهنده باشد، ممکن است بهتر باشد که برای پردازش احساسات و چالش‌هایی که به خاطر انتخاب‌های او برای شما پیش آمده، از خود حمایت کنید.
null	I was raped repeatedly when I was younger. I told my parents and action was taken, but now that I’m an adult, I suffer from extreme anxiety.	While anxiety can come about for many reasons, trauma is definitely one of the factors that makes anxiety a possibility both immediately following a traumatic event and later in life. When we have experienced such scary violations of our bodies - we may experience residual effects of fear for many years to come. This is normal, natural and in many ways helpful - at least initially. This fear is in some way a sign that your body/mind is taking good care of you - trying to keep you on your toes in order to protect you from anything terrible happening to you again. However, as it sounds like you know, anxiety feels awful and there are certainly ways of learning to reduce anxiety. In order to get the tools you need to manage anxiety and also understand where it comes from and how it works in your life, I would encourage you to seek professional help and check out anxiety resources online.	وقتی جوان‌تر بودم، چندین بار مورد تجاوز قرار گرفتم. به والدینم گفتم و اقداماتی انجام شد، اما اکنون که بزرگ شده‌ام، از اضطراب شدید رنج می‌برم.	در حالی که اضطراب می‌تواند به دلایل مختلفی ایجاد شود، تروما قطعا یکی از عواملی است که احتمال بروز اضطراب را هم بلافاصله پس از یک رویداد آسیب‌زا و هم دیرتر در زندگی افزایش می‌دهد. زمانی که ما چنین تجاوزات ترسناکی را در بدن خود تجربه کرده‌ایم، ممکن است اثرات باقی‌مانده از ترس را برای سال‌ها احساس کنیم. این طبیعی و در بسیاری از موارد مفید است - حداقل در ابتدای کار. این ترس به نوعی نشانه‌ای از این است که بدن و ذهن شما به خوبی از شما مراقبت می‌کنند و سعی دارند شما را هشیار نگه دارند تا بتوانند از شما در برابر هرگونه اتفاق ناخوشایند دیگری محافظت کنند. با این حال، همانطور که به نظر می‌رسد خودتان می‌دانید، اضطراب احساس بسیار بدی دارد و مطمئنا راه‌هایی برای کاهش آن وجود دارد. برای به دست آوردن ابزارهای لازم برای مدیریت اضطراب و همچنین درک منشا و نحوه تأثیر آن بر زندگی‌تان، به شدت توصیه می‌کنم به دنبال کمک حرفه‌ای باشید و منابع مرتبط با اضطراب را به صورت آنلاین بررسی کنید.
null	I don’t love my sister. I would never wish her harm, but if I could, I would wish for us not to be related. Is this cruel? Why must blood mean we have to be friends? Am I being unreasonable and is there a way to fix this? I do care about her, like I do every human being, but I’d rather be with my friends than be with her at all. It’s not just a "teenager phase." I still love my mom and dad, and I’m very close to them. However, it’s my sister I don’t love or have ever really liked at all.	Not liking someone is not cruel - even if it is a family member. There is nothing wrong with you for not liking your sister. Some people are fortunate to have siblings that they get along with really well, other don't. We all have different personalities and we are not going to like everyone - even if they are related. In fact, sometimes being related makes it harder because you know all of each other's flaws and imperfections. With that being said - it may be worth it to make an effort to talk about the things that get in the way of having the kind of relationship that you might ideally want with your sister. Sometimes it is hard to like someone if we have a lot of old frustration and resentment and being able to talk about it in a constructive and kind way can lead to more understanding and respect, and sometimes actually liking each other.	من خواهرم را دوست ندارم. هرگز آرزو نمی‌کنم که به او آسیب برسد، اما اگر می‌توانستم، آرزو می‌کردم که فامیل نباشیم. آیا این ظلم است؟ چرا رابطه خونی به این معنی است که باید با یکدیگر دوست باشیم؟ آیا من غیرمنطقی هستم و آیا راهی برای حل این مشکل وجود دارد؟ من مثل هر انسان دیگری به او اهمیت می‌دهم، اما ترجیح می‌دهم با دوستانم باشم تا اینکه اصلاً در کنار او باشم. این فقط یک "مرحله نوجوانی" نیست. من هنوز هم به پدر و مادرم عشق می‌ورزم و با آنها نزدیکم. با این حال، خواهرم است که من او را دوست ندارم و هرگز واقعاً او را دوست نداشته‌ام.	دوست نداشتن کسی بی‌رحمانه نیست - حتی اگر آن فرد یکی از اعضای خانواده باشد. هیچ اشکالی ندارد که خواهرت را دوست نداشته باشی. برخی افراد شانس دارند که خواهر و برادرهایی دارند که با آن‌ها خیلی خوب کنار می‌آیند، اما برخی دیگر اینطور نیستند. ما همه شخصیت‌های متفاوتی داریم و قرار نیست همه را دوست داشته باشیم - حتی اگر فامیل باشیم. در واقع، گاهی اوقات نسبت خویشاوندی کار را سخت‌تر می‌کند، زیرا نقاط ضعف و نقص‌های یکدیگر را بهتر می‌شناسیم. با این حال، ممکن است worth effort worth talking درباره مسایلی که مانع ایجاد نوع رابطه‌ای می‌شود که ممکن است بخواهید با خواهرتان داشته باشید، باشد. گاهی اوقات سخت است که کسی را دوست داشته باشیم اگر بار سنگینی از ناامیدی و کینه قدیمی روی دوش‌مان باشد، و گفت‌وگو در مورد آن به شیوه‌ای سازنده و مهربان می‌تواند به درک و احترام بیشتر و در برخی موارد حتی دوست داشتن یکدیگر منجر شود.
null	Sometimes I can't stop thinking about life after death. I was raised in a religion that teaches that we will live on forever either in hell or in heaven. When I think of living forever (even if it is in heaven which should be good), I feel overwhelmed. I don't like the thought of living forever and ever and ever. Sometimes I just can't get the thought out of my mind and the thoughts lead to panic and anxiety. Am I crazy? I don't think these thoughts are normal.	You might be surprised how normal you are. Anxiety is incredibly common and while your particular type of existential anxiety might be unique to you - it is very difficult for most people to really comprehend what happens after we die - regardless of the religious or philosophical belief systems we hold. It is the ultimate unknown and some philosophers and psychologists believe that at the root of our day-to-day anxieties is the fear of death or fear of the unknown. Just as it can be really hard to comprehend the ending of life it can also be hard to comprehend an eternal existence. What these both have in common is that we are imaging a future that is ultimately unknowable and this unknown can provoke a lot of anxiety. Mindfulness based practices like meditation - maybe there is something like this in your religious tradition - can be very helpful in making peace with the unknown in the present moment. The more we can learn to live in the moment - the less we get hung up on anticipating outcomes for our lives that may never come true. Mindfulness practices can help you ground, be where you are , relax and regulate your nervous system so that you are able sleep and recuperate, and train your attention to focus on living the life you want to live now - rather than worrying about what happens after you die. Having said all that - it can be profoundly helpful to speak with someone about your anxiety - especially when you feel haunted by it, worry that you are crazy and can't get to sleep. There are lots of good therapists out there who can help you with your anxiety.	گاهی اوقات نمی‌توانم از فکر به زندگی پس از مرگ دست بردارم. در دینی بزرگ شده‌ام که می‌آموزد ما برای همیشه یا در جهنم خواهیم بود یا در بهشت. وقتی به زندگی ابدی فکر می‌کنم (حتی اگر در بهشت باشد که باید خوب باشد)، احساس غرق‌شدگی می‌کنم. من از فکر به زندگی برای همیشه و همیشه و همیشه خوشم نمی‌آید. گاهی اوقات نمی‌توانم این فکر را از ذهنم بیرون کنم و این افکار به وحشت و اضطراب منجر می‌شوند. آیا من دیوانه‌ام؟ به نظر من این افکار طبیعی نیستند.	ممکن است تعجب کنید که چقدر عادی هستید. اضطراب بسیار شایع است و در حالی که نوع خاصی از اضطراب وجودی شما ممکن است منحصر به فرد باشد، برای اکثر مردم درک واقعی اینکه بعد از مرگ چه اتفاقی می‌افتد، بسیار دشوار است؛ فارغ از اعتقادات مذهبی یا فلسفی که داریم. این موضوع، ناشناخته نهایی است و برخی فیلسوفان و روانشناسان باور دارند که ریشه اضطراب‌های روزمره ما، ترس از مرگ یا ترس از ناشناخته‌هاست. همان‌طور که درک پایان زندگی می‌تواند واقعاً مشکل باشد، درک وجود ابدی نیز می‌تواند دشوار باشد. وجه مشترک هر دو این است که ما به تصور آینده‌ای می‌پردازیم که در نهایت ناشناخته است و این ناشناخته می‌تواند اضطراب زیادی ایجاد کند. تمرین‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی مانند مدیتیشن—شاید چیزی مشابه در سنت مذهبی شما وجود داشته باشد—می‌تواند در ایجاد آرامش با ناشناخته‌ها در لحظه حال بسیار مؤثر باشد. هرچه بیشتر یاد بگیریم که در لحظه زندگی کنیم، کمتر به پیش‌بینی نتایج برای زندگی خود که ممکن است هرگز تحقق نیابند، معطل می‌شویم. تمرینات ذهن‌آگاهی می‌تواند به شما کمک کند تا در لحظه حاضر بمانید، خود را آرام کنید و سیستم عصبی‌تان را تنظیم نموده تا بتوانید بخوابید و بهبود یابید و توجه خود را بر زندگی‌ای که می‌خواهید اکنون زندگی کنید، متمرکز نمایید—به جای نگران بودن از آنچه بعد از مرگ‌تان رخ خواهد داد. با این اوصاف، صحبت کردن با کسی در مورد اضطراب‌تان می‌تواند به شدت مفید باشد—به ویژه زمانی که احساس می‌کنید تحت تأثیر آن قرار دارید، نگران هستید که دیوانه شده‌اید و نمی‌توانید بخوابید. بسیاری از درمانگران خوب وجود دارند که می‌توانند به شما در مدیریت اضطراب‌تان کمک کنند.
null	I was raped by multiple men, and now I can't stand the sight of myself. I wear lingerie to get my self excited enough to have sex with my wife.	I am very sorry to hear about your rapes. Traumatic events, such as rape, can have some lasting effects. Issues with sex drive are one of these effects. Therapy can help to decrease the impact that traumatic events have upon our lives as we process through some of our experiences. EMDR can be a particularly effective modality of treatment to address this issues. I would also encourage you to have an honest conversation with your wife about this concern. Sometimes it is helpful to have that conversation with a therapist so that the therapist can help educate your wife in regards to effects of trauma. This may help her understand that your feelings are more about the trauma and less about her as a person. Best of luck to you!	چندین مرد به من تجاوز کردند و اکنون نمی‌توانم به خودم نگاه کنم. من لباس زیر زنانه می‌پوشم تا به حدی هیجان‌زده شوم که بتوانم با همسرم رابطه جنسی داشته باشم.	از شنیدن تجاوزهایی که تجربه کرده‌اید بسیار متاسفم. حوادث آسیب‌زا، مانند تجاوز جنسی، می‌توانند اثرات ماندگاری داشته باشند. مشکلات مربوط به میل جنسی یکی از این اثرات است. درمان می‌تواند به کاهش تأثیر رویدادهای آسیب‌زا بر زندگی‌مان کمک کند، زیرا بعضی از تجربیات‌مان را پردازش می‌کنیم. روش EMDR می‌تواند یک شیوه درمانی مؤثر برای پرداختن به این مسائل باشد. همچنین شما را تشویق می‌کنم که در مورد این نگرانی با همسرتان گفت‌وگوی صادقانه‌ای داشته باشید. گاهی اوقات صحبت با یک درمانگر می‌تواند مفید باشد، زیرا او می‌تواند به همسرتان در مورد تأثیرات تروما آموزش دهد. این ممکن است به او کمک کند تا درک کند که احساسات شما بیشتر درباره آسیب است و کمتر درباره او به عنوان یک فرد. با آرزوی موفقیت برای شما!
null	I was raped by multiple men, and now I can't stand the sight of myself. I wear lingerie to get my self excited enough to have sex with my wife.	Hello Utah, thank you for writing with your question. Sexual assault or sexual abuse is a very traumatic event that affects victims in many ways. Your difficulty in feeling sexually engaged and your description of the shame and self-loathing you feel are normal responses to the rapes you experienced. A good therapist can help you to process your traumas and understand that you did nothing wrong to cause the rapes; the shame is not yours. It takes a very patient and loving partner, but you can make progress towards a healthier sexual relationship with your wife. These are issues that I cannot address more fully here other than to recommend that you seek the assistance of a qualified professional.	چندین مرد به من تجاوز کردند و حالا نمی‌توانم خودم را تحمل کنم. لباس زیر می‌پوشم تا به اندازه کافی هیجان‌زده شوم که با همسرم رابطه جنسی داشته باشم.	سلام یوتا، از اینکه با سوالت نوشتید سپاسگزارم. تجاوز جنسی یا سوء استفاده جنسی یک تجربه بسیار آسیب‌زا است که به طرق مختلف بر قربانیان تأثیر می‌گذارد. دشواری شما در احساس ارتباط جنسی و توصیف شما از شرم و نفرت از خود، پاسخ‌های طبیعی به تجارب تجاوزی است که داشته‌اید. یک درمانگر خوب می‌تواند به شما کمک کند تا آسیب‌های خود را پردازش کنید و بفهمید که شما هیچ تقصیری در بروز این تجاوزات ندارید؛ شرم متعلق به شما نیست. این کار به یک شریک صبور و محبت‌آمیز نیاز دارد، اما شما می‌توانید به سمت ایجاد یک رابطه جنسی سالم‌تر با همسرتان پیشرفت کنید. این مسائل را نمی‌توانم به طور کامل اینجا بررسی کنم جز اینکه توصیه می‌کنم از یک حرفه‌ای واجد شرایط کمک بگیرید.
null	My boyfriend’s sneaky and puts his friends before me. He fights just to leave. One day, he's happy. The next, he's mean and blames me for everything. He can't admit faults. He thinks he's perfect and does no wrong.	Hi, Ontario. I live in the other Ontario; in Canada. I'll try to help you sort this out. You have a long list of complaints about your boyfriend! It sounds like he's maybe a bit immature and moody, and these things affect you, for sure. I get it. It's got me curious, and if I was working with you, I'd want to know a lot more about how long you've been together and what's actually working well between you two. I would also ask a lot of questions about the details of your description. What tells you he's 'sneaky'? Does he lie? How do you know he lies to you? Also, are you wanting to make things better with him, do you just want an ear to vent to, are you looking for validation, or do you hope someone will help you wake up to an unhappy situation? It helps me if I know what you want.Whenever I meet someone who has a lot of complaints about their partner or boyfriend, I encourage them first to look at the language they're using. Some of your words tell me that you think you know what he's thinking (that he wants to fight so he can leave, that he thinks he's perfect). It's always tricky when we assume what someone's thinking, and in an argument or dialogue, these kinds of statements tend to lead to defensiveness and an escalated argument. I'd encourage you to focus on his actual behaviours and how they affect you, rather than the motives or beliefs you think are behind the behaviours (because you really can't know what he's thinking unless he tells you). As a general rule, the "When you do X, I feel Y" sentence goes far in helping others understand what we feel.So, it's fair to say "when you lie to me, I can't trust you", or "when you end our date early to hang with your friends I feel like I'm not important to you", or "your mood swings are difficult for me", or "I don't seem to get apologies from you". Try to focus on his actual behaviour when you talk to him about this stuff. A relationship counsellor can help you each understand the other better beyond the surface behaviours if you want to improve the relationship.That said, I have to ask...if you haven't been with Mr. Not So Great for very long, is it maybe time to rethink the relationship? Unless there is a balance of really loving and positive behaviours that you're leaving out, you don't seem happy. A good therapist can help you understand why you are stuck in an unhappy relationship, if that is what's happening. There's a lot to sort out here...how to communicate about your needs, how to know when to call it quits if something doesn't feel good... I wish you the best as you continue to examine these questions with assistance from friends or professionals.	دوست پسرم یواشکی عمل می‌کند و دوستانش را بر من ترجیح می‌دهد. او فقط برای رفتن دعوا می‌کند. یک روز خوشحال است و روز بعد بدخلق است و من را به خاطر همه چیز سرزنش می‌کند. او نمی‌تواند اشتباهاتش را بپذیرد و فکر می‌کند که کامل است و هیچ خطایی نمی‌کند.	سلام انتاریو. من در انتاریوی دیگر زندگی می‌کنم؛ در کانادا. سعی می‌کنم به شما کمک کنم تا این موضوع را حل کنید. شما لیست طولانی از شکایات درباره‌ی دوست پسرتان دارید! به نظر می‌رسد او ممکن است کمی نابالغ و بدخلق باشد و این مسائل مطمئناً بر روی شما تأثیر می‌گذارد. می‌فهمم. این قضیه من را کنجکاو کرده و اگر با شما کار می‌کردم، می‌خواستم بیشتر بدانم که چه مدت با هم هستید و چه چیزهایی واقعاً بین شما دو نفر به خوبی پیش می‌رود. همچنین سوالات زیادی درباره‌ی جزئیات توصیف شما می‌پرسم. چه چیزی به شما می‌گوید که او "دروغگو" است؟ آیا او دروغ می‌گوید؟ چگونه می‌دانید که او به شما دروغ می‌گوید؟ همچنین، آیا شما می‌خواهید اوضاع را با او بهبود ببخشید، یا فقط به دنبال کسی هستید که با او درد و دل کنید، یا به دنبال تأیید هستید، یا امیدوارید کسی به شما کمک کند تا از یک موقعیت ناخوشایند بیدار شوید؟ دانستن اینکه چه چیزی می‌خواهید به من کمک می‌کند. هر بار که با کسی صحبت می‌کنم که شکایات زیادی درباره‌ی شریک یا دوست پسرش دارد، ابتدا به او توصیه می‌کنم به زبانی که استفاده می‌کند توجه کند. برخی از کلمات شما به من می‌گویند که فکر می‌کنید می‌دانید او به چه فکر می‌کند (اینکه او می‌خواهد بجنگد تا برود، یا فکر می‌کند که کامل است). وقتی به‌طور پیش‌فرض به این نتیجه می‌رسیم که دیگران چه فکری می‌کنند، همیشه کار دشواری است و در هنگام بحث یا گفتگو، این نوع اظهارات معمولاً منجر به حالت تدافعی و تشدید درگیری می‌شود. من شما را تشویق می‌کنم که به جای انگیزه‌ها یا باورهایی که فکر می‌کنید پشت این رفتارها قرار دارد، بر رفتارهای واقعی او و تأثیرات آن بر روی خودتان تمرکز کنید (زیرا واقعاً نمی‌توانید بدانید او به چه چیزی فکر می‌کند مگر اینکه خود او به شما بگوید). به‌طور کلی، جمله «وقتی تو X را انجام می‌دهی، من Y را احساس می‌کنم» می‌تواند به دیگران کمک کند تا احساسات ما را درک کنند. بنابراین، منصفانه است که بگویید «وقتی به من دروغ می‌گویی، نمی‌توانم به تو اعتماد کنم» یا «وقتی قرارمان را زود تمام می‌کنی تا با دوستانت وقت بگذرانی، احساس می‌کنم برایت مهم نیستم» یا «نوسانات خلقی‌ات برایم دشوار است» یا «به نظر نمی‌رسد که از تو عذرخواهی کنم». وقتی در مورد این موضوعات با او صحبت می‌کنید، سعی کنید روی رفتار واقعی او تمرکز کنید. اگر می‌خواهید رابطه را بهبود دهید، یک مشاور روابط می‌تواند به شما کمک کند تا بیشتر از سطح رفتارها یکدیگر را درک کنید. با این حال، باید بپرسم... اگر برای مدت طولانی با آقای نه چندان عالی ارتباط نداشته‌اید، شاید وقت آن رسیده که به رابطه خود بیندیشید؟ مگر اینکه تعادلی از رفتارهای محبت‌آمیز و مثبت وجود داشته باشد که شما از آن غافل شده‌اید، شما به نظر نمی‌رسید که خوشحال باشید. یک درمانگر خوب می‌تواند به شما کمک کند درک کنید چرا در یک رابطه ناخوشایند گیر کرده‌اید، اگر این در واقع اتفاق می‌افتد. در اینجا مسائل زیادی برای بررسی وجود دارد... چگونگی برقراری ارتباط درباره‌ی نیازهایتان، و اینکه چگونه بفهمید چه زمانی باید وقتی اوضاع خوب نیست، ادامه دهید... برای شما بهترین‌ها را آرزو می‌کنم به عنوان ادامه‌ی بررسی این سؤالات همراه با کمک دوستان یا حرفه‌ای‌ها.
null	I don’t love my sister. I would never wish her harm, but if I could, I would wish for us not to be related. Is this cruel? Why must blood mean we have to be friends? Am I being unreasonable and is there a way to fix this? I do care about her, like I do every human being, but I’d rather be with my friends than be with her at all. It’s not just a "teenager phase." I still love my mom and dad, and I’m very close to them. However, it’s my sister I don’t love or have ever really liked at all.	Hi. My guess is there's a lot of deep history here that I don't know about. Have you felt hurt by your sister in the past, or are you just 'different people'? It's a common feeling people have about siblings; that they're very different and they wouldn't choose them as friends, but most people stay connected to family unless there's a good reason not to. We don't choose our family, do we? Your feelings are normal and they don't make you cruel. If you were mean to her, that might be a different thing. It might be considered cruel to cut her out of your life for no reason, but choosing to not hang out with her a lot isn't cruel, in my mind. Perhaps you at least owe your sister kindness and respect (if she respects you), but not necessarily friendship. How you respond here is up to you; there are no rules. You get to decide how much 'family' means to you and how much time you spend with friends or family. This may shift at different times in your life though. Cutting all ties with a sister now (you haven't said you want that though) might mean she won't want to be there for you in the future when you need her. Also, how you treat your sister affects your other family members as well. There are many things to consider here, but the bottom line is that you get to surround yourself with the people you want in your life.	من خواهرم را دوست ندارم. هرگز آرزو نمی‌کنم که به او آسیبی برسد، اما اگر بتوانستم، آرزو می‌کردم که فامیل نبودیم. آیا این بیدادگری است؟ چرا باید رابطه خونی به معنای دوستی باشد؟ آیا من غیرمنطقی‌ام و آیا راهی برای حل این مشکل وجود دارد؟ من مانند هر انسان دیگری به او اهمیت می‌دهم، اما ترجیح می‌دهم با دوستانم باشم تا اینکه اصلاً با او باشم. این یک "مرحله نوجوانی" نیست. من هنوز هم به مادرم و پدرم عشق می‌ورزم و با آنها بسیار صمیمی هستم. با این حال، این خواهر من است که من او را دوست ندارم یا هرگز واقعاً او را نپسندیده‌ام.	سلام. حدس می‌زنم تاریخچه عمیق زیادی در اینجا وجود دارد که من از آن باخبر نیستم. آیا در گذشته از خواهرتان آسیب دیده‌اید یا فقط "افراد متفاوتی" هستید؟ این احساس رایجی است که مردم درباره خواهر و برادران خود دارند؛ اینکه آن‌ها خیلی متفاوت هستند و اگر انتخابی داشتند، آن‌ها را به عنوان دوستان انتخاب نمی‌کردند، اما بیشتر افراد به جز در مواردی که دلیل خوبی وجود داشته باشد، با خانواده‌ خود در ارتباط می‌مانند. ما خانواده‌ خود را انتخاب نمی‌کنیم، آیا نه؟ احساسات شما طبیعی هستند و این احساسات شما را بی‌رحم نمی‌کنند. اگر با او بدرفتاری کرده‌اید، ممکن است موضوع متفاوتی باشد. قطع رابطه‌اش از زندگی‌تان بدون دلیل ممکن است به عنوان بی‌رحمی تلقی شود، اما انتخاب نداشتن ارتباط نزدیک با او از نظر من بی‌رحمانه نیست. شاید حداقل باید به خواهرتان مهربانی و احترام نشان دهید (اگر او به شما احترام بگذارد)، اما الزامی به دوستی ندارید. نحوه واکنش شما در این مورد به خودتان بستگی دارد؛ هیچ قانونی وجود ندارد. شما باید تصمیم بگیرید که "خانواده" برای شما چه معنایی دارد و چقدر زمان با دوستان یا خانواده می‌گذرانید. این ممکن است در زمان‌های مختلف زندگی‌تان تغییر کند. قطع تمام ارتباط‌ها با خواهر در حال حاضر (هرچند شما نگفته‌اید که چنین می‌خواهید) ممکن است به این معنا باشد که او به شما در آینده وقتی به او نیاز دارید، کمک نخواهد کرد. همچنین، نحوه رفتار شما با خواهرتان بر سایر اعضای خانواده‌تان نیز تأثیر خواهد گذاشت. نکات زیادی برای در نظر گرفتن وجود دارد، اما نکته اصلی این است که شما می‌توانید افراد مورد نظر خود را در زندگی‌تان در کنار خود داشته باشید.
null	My ex-boyfriend, will not stop harassing and stalking me. We work together. I honestly think he needs help to move on. His accusations are angry lies. But I think he may believe them to be true.	The specific laws about this will vary from state to state. Generally, the only way to "force" someone to get mental health care is if they pose an imminent theft of harm to themself or someone else, or if they are unable to care for themself. More importantly, is dealing with your safety. Most states have laws that make stalking a crime. You might want to think about filing a police report and obtaining a restraining order against him. You could also think about contacting a local counselor. While you can't force him to get help with moving on from the relationship, counseling could help you to deal with what is going on.	دوست پسر سابق من از آزار و تعقیب من کوتاه نمی‌آید. ما با هم کار می‌کنیم. به‌راستی فکر می‌کنم او برای ادامه زندگی نیاز به کمک دارد. اتهامات او دروغ‌های پرخاشگرانه‌ای هستند، اما به نظر می‌رسد که او ممکن است آن‌ها را حقیقت بداند.	قوانین خاص در این زمینه از ایالت به ایالت دیگر متفاوت است. به طور کلی، تنها راه برای "اجبار" کسی به دریافت مراقبت‌های بهداشت روانی این است که او خطر قریب‌الوقوعی برای خود یا دیگران به وجود آورد، یا اگر قادر به مراقبت از خود نباشد. از همه مهم‌تر، توجه به امنیت شخصی شماست. بیشتر ایالت‌ها قوانینی دارند که تعقیب را جرم می‌دانند. ممکن است بخواهید در مورد ثبت یک گزارش پلیس و درخواست صدور دستور منع ملاقاتی علیه او فکر کنید. همچنین می‌توانید درباره تماس با یک مشاور محلی فکر کنید. در حالی که نمی‌توانید او را مجبور کنید که برای کنار آمدن با پایان رابطه کمک بگیرد، مشاوره می‌تواند به شما در مدیریت آنچه که در حال وقوع است، کمک کند.
null	My ex-boyfriend and I met over a year ago. We hit it off and fell in love pretty quick. However, he has trust issues and assumed I was cheating. When I found out I was pregnant, we had just broken up. Five months later, I lost the baby, and we did not speak for a few weeks. Now we are talking, and he says he loves me but is afraid I will hurt him "again." I just want to know where to go with this because I love him so much, and I want to get back to us being happy and a family.	I'm truly sorry to hear that your relationship is causing you such distress at this time. When we are in relationships, trust is so integral to our satisfaction within the relationship. Often, when we feel we are required to prove ourselves, feelings of resentment can replace those feelings of wanting to be supportive. In situations like this, I often recommend being open and honest in your communication with your partner. Your fears about his response are valid, as he made an assumption which you cannot disprove because you cannot battle against a shadow fact. If you feel comfortable doing so, you can always ask him why he is so concerned you are unable to remain faithful and challenge those beliefs with the facts that disclaim them. You can also ask your partner what it is that he needs from you to help you to help him trust in your responses. In the end, these are issues that you cannot conquer for him - you can only guide him and show him the path towards trust. You may suggest couples counselling or that he seek out a professional to talk to, as well. But in terms of your question, only you can decide whether you feel you can remain in a relationship in which you defend yourself against an uncommitted offense.	من و دوست‌پسر سابقم بیش از یک سال پیش با هم آشنا شدیم. ما خوب با هم ارتباط برقرار کردیم و خیلی زود عاشق شدیم. با این حال، او مشکلات اعتماد دارد و فرض می‌کند که من خیانت کرده‌ام. وقتی فهمیدم که باردار هستم، تازه از هم جدا شده بودیم. پنج ماه بعد، نوزاد را از دست دادم و چند هفته صحبت نکردیم. حالا داریم دوباره صحبت می‌کنیم و او می‌گوید که من را دوست دارد ولی می‌ترسد که "دوباره" به او صدمه بزنم. من فقط می‌خواهم بدانم که در این وضعیت به کجا بروم، چون او را خیلی دوست دارم و می‌خواهم دوباره یک خانواده شاد داشته باشیم.	من واقعاً متأسفم که می‌شنوم رابطه شما در حال حاضر باعث ناراحتی‌تان شده است. وقتی در یک رابطه هستیم، اعتماد عنصر کلیدی برای رضایت ما است. اغلب، زمانی که احساس می‌کنیم باید خود را ثابت کنیم، احساس نارضایتی می‌تواند جایگزین احساسات حمایتی شود. در چنین موقعیت‌هایی، معمولاً توصیه می‌کنم که در ارتباط با شریک زندگی‌تان باز و صادق باشید. نگرانی شما درباره پاسخ او کاملاً معتبر است، زیرا او فرضی را پیش‌فرض قرار داده که نمی‌توانید آن را رد کنید، زیرا نمی‌توان با یک واقعیت سایه‌ای مبارزه کرد. اگر احساس راحتی می‌کنید، می‌توانید از او بپرسید چرا این‌قدر نگران است که نمی‌توانید وفادار بمانید و باورهای او را با حقایقی که آن‌ها را نقض می‌کند به چالش بکشید. همچنین می‌توانيد از شریک زندگی‌تان بپرسید که برای اعتماد به پاسخ‌های شما به چه چیزی نیاز دارد. در نهایت، این مسائل را نمی‌توانید برای او حل کنید؛ تنها می‌توانید او را راهنمایی کرده و مسیر اعتماد را نشان دهید. همچنین می‌توانید پیشنهاد کنید که به مشاوره زوج‌ها مراجعه کند یا به یک متخصص برای گفتگو بپردازد. اما در پاسخ به سوال شما، تنها شما می‌توانید تصمیم بگیرید که آیا احساس می‌کنید می‌توانید در رابطه‌ای بمانید که در آن باید از خود در برابر یک اتهام بی‌اساس دفاع کنید.
null	My ex-boyfriend and I met over a year ago. We hit it off and fell in love pretty quick. However, he has trust issues and assumed I was cheating. When I found out I was pregnant, we had just broken up. Five months later, I lost the baby, and we did not speak for a few weeks. Now we are talking, and he says he loves me but is afraid I will hurt him "again." I just want to know where to go with this because I love him so much, and I want to get back to us being happy and a family.	Trust is essential in romantic relationships and it is common to have trust issues - because the stakes are so high. If both of you are committed and willing to be fully honest with each other, trust can be repaired and become stronger than ever. I would encourage you to seek out professional help as it easy to get derailed by fear when trying to work things out in the absence of trust. When fear takes over - we tend to become defensive and act in ways that makes it harder to trust one another. In addition to getting professional support I would encourage you to learn more about building trust in relationships and deepening connection through accessing various online resources on relationships.	من و دوست پسر سابقم بیش از یک سال پیش با هم آشنا شدیم. ما با هم رابطه خوبی برقرار کردیم و خیلی سریع عاشق شدیم. اما او مشکلات اعتماد دارد و فکر می کرد که من به او خیانت کرده‌ام. وقتی فهمیدم باردارم، تازه از هم جدا شده بودیم. پنج ماه بعد، بارداری را از دست دادم و چند هفته با هم صحبت نکردیم. حالا در حال گفتگو هستیم و او می‌گوید که من را دوست دارد اما می‌ترسد "دوباره" صدمه ببیند. من فقط می‌خواهم بدانم در این وضعیت باید چه کار کنم، زیرا او را خیلی دوست دارم و می‌خواهم دوباره به روزهای خوش و خانواده‌مان برگردیم.	اعتماد در روابط عاشقانه ضروری است و معمولاً مسائل مربوط به اعتماد وجود دارد، زیرا خطرات بسیار زیاد است. اگر هر دوی شما متعهد باشید و بخواهید کاملاً با یکدیگر صادق باشید، اعتماد می‌تواند ترمیم شود و قوی‌تر از همیشه گردد. من شما را تشویق می‌کنم که به دنبال کمک حرفه‌ای باشید، زیرا هنگام تلاش برای حل مشکلات در غیاب اعتماد، به راحتی می‌توانید تحت تأثیر ترس قرار بگیرید. زمانی که ترس بر ما حاکم می‌شود، ما تمایل داریم که حالت تدافعی بگیریم و به گونه‌ای عمل کنیم که اعتماد به یکدیگر را دشوارتر کند. علاوه بر دریافت پشتیبانی حرفه‌ای، من شما را تشویق می‌کنم دربارهٔ ایجاد اعتماد در روابط و تعمیق ارتباط از طریق دستیابی به منابع آنلاین گوناگون در مورد روابط، اطلاعات بیشتری کسب کنید.
null	She treats me like I'm not in her presence. She’s always yelling at me for no reason. She gives more respect to my brothers than me, but only my brothers fight her while I respect her.	Attention is not equal to love and being valued. It may be precisely because your brothers demand so much more your mom's attention through fighting with her that she pays more attention to them. It is a common situation in families where the "squeaky wheel gets the grease" and the siblings or family members who don't demand as much attention end up feeling invisible. It sucks to feel invisible and it is important that there is attention for you and that you know how much your mom loves and values you. This sounds like an important conversation to have with your mom and if she is not able to really understand or help you address this concern you may want to suggest doing some family therapy where a skilled therapist can help you and your family work this out.	او طوری با من رفتار می‌کند که گویی من در كنارش نیستم. او همیشه بدون دلیل سر من فریاد می‌زند. او به برادرانم بیشتر از من احترام می‌گذارد، اما تنها برادرانم با او درگیر می‌شوند در حالی که من به او احترام می‌گذارم.	توجه با عشق و ارزشمندی برابر نیست. ممکن است به همین دلیل باشد که برادران شما از طریق دعوا با مادریتان، توجه بیشتری از او طلب می‌کنند و او نیز بیشتر به آنها توجه می‌کند. این یک وضعیت رایج در خانواده‌هاست که در آن "چرخ جیرجیر روغن‌کاری می‌شود" و خواهر و برادر یا اعضای خانواده‌ای که به توجه کمتری نیاز دارند، در نهایت احساس نامرئی بودن می‌کنند. احساس نامرئی بودن بسیار ناخوشایند است و مهم است که توجه خاصی به شما معطوف شود و بدانید که مادرتان چقدر شما را دوست دارد و برای شما ارزش قائل است. این موضوع به نظر می‌رسد که گفتگوی مهمی باشد که باید با مادرتان داشته باشید و اگر او نتواند این نگرانی را کاملاً درک کند یا به شما کمک کند، ممکن است بخواهید پیشنهاد دهید که خانواده درمانی انجام دهید، جایی که یک درمانگر متخصص می‌تواند به شما و خانواده‌تان در حل این مسئله کمک کند.
null	After 25 years, I fell in love for the first time. The person acted for a week and left me without even saying goodbye. My heart is burning, and I can't take this pain.	Ouch. Losing someone you love hurts so much. We all long to be loved and to love and to have that experience and then lose it is awful. While it is easy to feel angry or start doubting yourself under these circumstances, I would encourage you to recognize the agony of what you are experiencing as an indication of how much you value loving relationships and how much you want to make this happen in your life. When we are going through this kind of loss it is really helpful to have the support of friends and family. While no one is going to be able to make it better, we don't have to be alone with our pain. If you are not comfortable with going to those in your life it may be a good time to see a counsellor to help you cope with your distress and learn how to move past this and find the love that you are looking for.	بعد از 25 سال، برای اولین بار عاشق شدم. آن شخص به مدت یک هفته در کنارم بود و حتی بدون خداحافظی رفت. قلبم می‌سوزد و نمی‌توانم این درد را تحمل کنم.	اووه، از دست دادن کسی که دوستش دارید واقعاً دردناک است. همه ما آرزو داریم که دوس داشته شویم و دوست بداریم و تجربه این احساسات و سپس از دست دادن آن بسیار وحشتناک است. اگرچه تحت این شرایط عصبانیت یا شک کردن به خود آسان است، اما من شما را تشویق می‌کنم که رنجی را که تجربه می‌کنید به عنوان نشانه‌ای از ارزش فوق‌العاده‌ای که برای روابط عاشقانه قائل هستید و تمایل شما برای ایجاد آن در زندگی‌تان تشخیص دهید. زمانی که با چنین سوگ و فقدانی روبه‌رو هستیم، داشتن حمایت دوستان و خانواده بسیار مفید است. هرچند کسی نمی‌تواند درد ما را کاهش دهد، اما نیازی نیست که با غصه‌مان تنها باشیم. اگر از صحبت کردن با عزیزانتان احساس راحتی نمی‌کنید، ممکن است زمان خوبی باشد که با یک مشاور ملاقات کنید تا به شما کمک کند با ناراحتی‌تان کنار بیایید و یاد بگیرید که چطور از این مرحله عبور کنید و عشق مورد نظرتان را پیدا کنید.
null	I feel like I'm trying to convince myself that I'm okay when I'm not. I'm always blocking out the bad things and forgetting. I also feel like nobody cares for me and they never will. I feel truly alone.	As social creatures, we humans all long for deep human connection. To know that we belong and are part of something larger. It is so important to us that when we feel alone - it can feel almost unbearable. You are not alone in feeling alone. While it can take time to build deep relationships there are moments in each day where we have the opportunity to interact with other people who may also feel lonely and scared and want to be seen and acknowledged. I wonder what it might be like for you if you took on an experiment of trying to really see the people around you and make little attempts to acknowledge and connect with them - fellow humans on this journey of life. A "good morning" at the bus stop or really looking at the person who you buy your groceries from or thanking or complimenting someone for something that you notice and appreciate. While this is not a substitute for close relationships these moments of real connection with the people who we share our communities with can go a long way to realizing that we are not as alone as we may have thought.	احساس می‌کنم دارم سعی می‌کنم خودم را متقاعد کنم که حالم خوب است در حالی که این‌طور نیست. همیشه در تلاش هستم تا چیزهای بد را نادیده بگیرم و فراموش کنم. همچنین احساس می‌کنم هیچ‌کس به من اهمیت نمی‌دهد و هرگز نیز نخواهد داد. واقعاً احساس تنهایی می‌کنم.	به عنوان موجودات اجتماعی، همه ما انسان‌ها آرزوی ارتباط عمیق انسانی داریم. دلمان می‌خواهد بدانیم که به چیزی بزرگ‌تر تعلق داریم و بخشی از آن هستیم. این احساس برای ما آن‌قدر اهمیت دارد که وقتی تنهایی را احساس می‌کنیم، تقریباً غیرقابل تحمل می‌شود. شما در احساس تنهایی تنها نیستید. در حالی که شکل‌گیری روابط عمیق زمان‌بر است، هر روز لحظاتی وجود دارد که می‌توانیم با افرادی که ممکن است احساس تنهایی و ترس کنند، تعامل داشته باشیم و آن‌ها نیز بخواهند دیده و به رسمیت شناخته شوند. تصور می‌کنم اگر آزمایشی انجام دهید و واقعاً به اطرافیان‌تان توجه کنید و تلاش‌های کوچکی برای قدردانی و ارتباط با آن‌ها - هم‌نوعان‌تان در این سفر زندگی - داشته باشید، چه تجربه‌ای خواهید داشت. یک "صبح بخیر" در ایستگاه اتوبوس، یا واقعاً نگاهی به کسی که از او خرید می‌کنید، یا تشکر و یا تعریف از کسی برای چیزی که متوجه آن شده‌اید و از او قدردانی می‌کنید. در حالی که این لحظات جایگزینی برای روابط نزدیک نیست، این ارتباطات واقعی با افرادی که در جوامع‌مان شریک هستیم می‌تواند به ما کمک کند تا درک کنیم که آن‌قدرها که تصور می‌کردیم، تنها نیستیم.
null	I am currently suffering from erectile dysfunction and have tried Viagra, Cialis, etc. Nothing seemed to work. My girlfriend of 3 years is very sexually frustrated. I told her that it is okay for her to have sex with other men. Is that really okay?	Hi, First and foremost, I want to acknowledge your efforts to gain (your) ideal erectile function. If the medications are not working and you have taken them as prescribed, I would encourage you to seek the help of a sex therapist as the dysfunction may be due to a psychological and/or relational issue rather than a physical/medical one. As for your question, only you can answer this. Is it OK? Are you OK with her sleeping with others? Have you thought through what this may look like, feel like, become for you and her? Opening up a relationship is a choice only the people in the relationship can answer. Even then, the answer may change at any point by either of you. I encourage you to also determine what the intention is underneath your telling your girlfriend she could sleep with others. Be clear with the intention and then together have continuous conversations about the expectations of opening up (i.e.: are there any kinds of sex that is off limits, areas of the body where touch or intimacy is not allowed, are uses of safer sex required or not, do you want to know the details or not, so forth). An excellent resource would be the book "Opening Up" by Tristan Taormino. I wish you the best of luck!Dr. Lily Zehner, MFT-C	من در حال حاضر از اختلال نعوظ رنج می‌برم و ویاگرا، سیالیس و غیره را امتحان کرده‌ام، اما هیچ‌کدام مؤثر نبوده‌اند. دوست دختر سه‌ساله‌ام از نظر جنسی بسیار ناامید است. به او گفتم که اشکالی ندارد با مردان دیگر رابطه جنسی داشته باشد. آیا واقعاً این موضوع درست است؟	سلام، قبل از هر چیز، می‌خواهم از تلاش‌های شما برای به دست آوردن عملکرد نعوظ ایده‌آل خود قدردانی کنم. اگر داروها مؤثر نیستند و شما آن‌ها را طبق دستور مصرف کرده‌اید، پیشنهاد می‌کنم از یک درمانگر جنسی کمک بگیرید، زیرا این اختلال ممکن است ناشی از مسائل روانی و یا رابطه‌ای باشد، نه صرفاً مشکلات جسمی یا پزشکی. در مورد سوال شما، تنها شما می‌توانید به این پرسش پاسخ دهید. آیا این وضعیت برای شما قابل قبول است؟ آیا از اینکه او با دیگران خوابیده باشد، مشکلی دارید؟ آیا درباره اینکه این وضعیت ممکن است برای شما و او چه شکلی به خود بگیرد و چه احساسی داشته باشید، فکر کرده‌اید؟ باز کردن یک رابطه، انتخابی است که فقط افراد درون آن رابطه می‌توانند به آن پاسخ دهند و حتی این پاسخ ممکن است در هر زمانی تغییر کند. من همچنین شما را تشویق می‌کنم که نیت زیرین خود در مورد گفتن به دوست دخترتان مبنی بر اینکه می‌تواند با دیگران بخوابد، مشخص کنید. با نیت روشن باشید و سپس به طور مداوم درباره انتظارات از باز شدن رابطه صحبت کنید (به عنوان مثال: آیا روابط جنسی خاصی وجود دارد که ممنوع است؟ آیا مناطقی از بدن وجود دارد که لمس یا صمیمیت در آن‌ها مجاز نیست؟ آیا رعایت نکات ایمنی در رابطه جنسی ضروری است یا نه؟ آیا می‌خواهید جزئیات را بدانید یا خیر؟ و غیره). یک منبع عالی می‌تواند کتاب "Opening Up" نوشته تریستان تائورمینو باشد. برای شما آرزوی موفقیت دارم! لیلی زهنر، MFT-C
null	I am constantly having problems with the same two people who will always be in my life. I had a daughter with my ex-boyfriend. I am now married, and my husband’s ex-girlfriend is involved with my ex-boyfriend. They also have a daughter together. My issue is that there is always drama. I am pregnant, and I told my ex-boyfriend that I don't want any drama or arguments. I want to get along as much as possible, and he agreed. However, we just had an incident where my ex-boyfriend started discussing drop-off details about my stepdaughter. I told him that he needed to ask my husband because I can't make decisions about my stepdaughter regarding the matter. That led to an argument. I told him all my concern is when I pick up my daughter. My stepdaughter’s pick-up details are between my husband and his ex-girlfriend. I especially told him I didn't want to be involved. Somehow, he turned it around and then wanted to change the schedule we agreed on. He threatened me and got ugly because I wouldn’t discuss my stepdaughter’s matters with him. The point is there is so much drama. I try my best to get along with everyone. I don't understand where I went wrong (besides replying back to his question). I feel like I'm going crazy because this is a constant battle where everyone’s frustrations are taken out on each other, and it's the children that are hurting. I had a party planned for my daughter’s birthday, and my ex-boyfriend told me to cancel those plans because he wouldn’t let me have her. In my eyes, it’s the child that is hurting. I was throwing a party for her birthday, and because of the problem with stupid pick-up details about my stepdaughter, which I have no control over, he took it out on our daughter.	Hi. I appreciate your mature instincts and strong efforts to draw clear boundaries in this very complex situation. I agree that it sounds like the adult drama is unnecessary and potentially will affect the children. Children need adults around them to act maturely, cooperatively and peacefully even when they don't like each other; it helps them feel secure and lets them focus on learning and growing. Your ex-boyfriend seems more focused on his own needs. In fact, he demonstrates behaviours that are aggressive, controlling and manipulative, bordering on 'parental alienation'. I agree this is a problem.I also appreciate how protective you are of yourself at this vulnerable time with the pregnancy. It's not unusual for pregnancy to trigger a need to conserve energy and reduce stress. Honour this instinct you have. I will suggest a few things to you. First, to gather support around you, professionally if you need it, from family and friends, and certainly from your husband. If you two are on the same page regarding the children issues and your ex, that will help. He can help run interference when it comes to his daughter. It will help you feel supported.Know that your ex's behaviours aren't happening because you did anything wrong; it's the way he operates (and maybe this is why you're not with him?). You can't change him, but you can stop blaming yourself for his immaturity and aggression. You're correct that he will always be there, and you can both accept this fact and also find ways to manage the situation.Keep on defining clear boundaries! You might sound like a broken record ("You'll have to talk to my husband about that"), but that's okay. It's okay to ignore his efforts to pull you into an argument or power struggle. It's okay to not respond to texts or other communications that aren't vitally important. It's okay to not let him into your house if it makes you uncomfortable. It's okay to not engage with him more than is necessary.Regarding his manipulative behaviours that reflect a tendency to keep your daughter from you, I recommend you document these behaviours and incidents carefully and fully. Let him know what your expectations are, simply and clearly and in writing ("our agreement states X, and you are not following our agreement"). Your daughter doesn't have to be aware; I think you already understand that she needs to be protected from the adult conflict.A professional therapist can help you with all of this. I hope this helps get you started towards greater peace, at least within yourself. :)	من دائماً با همان دو نفر مشکل دارم که همیشه در زندگی‌ام خواهند بود. با دوست‌پسر سابقم صاحب یک دختر شدم. حالا متاهل هستم و دوست‌دختر سابق شوهرم با دوست‌پسر سابقم در ارتباط است. آن‌ها نیز یک دختر دارند. مشکل من این است که همیشه درام وجود دارد. من باردار هستم و به دوست‌پسر سابقم گفتم که هیچ درام یا بحثی نمی‌خواهم. می‌خواهم تا جایی که ممکن است با هم کنار بیاییم و او هم موافقت کرد. با این حال، به تازگی اتفاقی افتاد که در آن دوست‌پسر سابقم شروع به بحث درباره جزئیات تحویل دختر ناتنی‌ام کرد. به او گفتم که باید از شوهرم بپرسد، چون نمی‌توانم در مورد دختر ناتنی‌ام تصمیم بگیرم. این موضوع به بحث انجامید. به او گفتم تمام نگرانی‌ام قرار ملاقات برای برداشتن دخترم است. جزئیات مربوط به دختر ناتنی‌ام بین شوهرم و دوست‌دختر سابقش است. به‌ویژه به او گفتم که نمی‌خواهم درگیر شوم. او به نوعی آن را به‌هم‌ریخت و خواست برنامه‌ای را که بر سر آن توافق کرده بودیم تغییر دهد. او مرا تهدید کرد و به دلیل اینکه نمی‌خواستم درباره مسائل دخترخوانده‌ام با او صحبت کنم، رفتار زشتی از خود نشان داد. نکته این است که درام بسیار زیاد است. تمام تلاشم را می‌کنم که با همه کنار بیایم. نمی‌فهمم کجا اشتباه کردم (جز پاسخ دادن به سوالش). احساس می‌کنم دارم دیوانه می‌شوم چون این یک نبرد دائمی است که در آن ناامیدی همه بر روی یکدیگر تخلیه می‌شود و این کودکان هستند که آسیب می‌بینند. برای تولد دخترم یک مهمانی برنامه‌ریزی کرده بودم و دوست‌پسر سابقم به من گفت که آن برنامه‌ها را لغو کنم، چون اجازه نمی‌دهد دخترم را داشته باشم. از نظر من، این کودک است که آسیب می‌بیند. من داشتم برای تولد او جشن می‌گرفتم و به خاطر مشکل با جزئیات احمقانه‌ تحویل دختر ناتنی‌ام که هیچ کنترلی روی آن ندارم، او این قضیه را بر سر دخترمان درآورد.	سلام. من از غریزه پخته و تلاش‌های قوی شما برای ترسیم مرزهای واضح در این موقعیت بسیار پیچیده قدردانی می‌کنم. موافقم که درام بزرگسالان غیرضروری به نظر می‌رسد و ممکن است بر روی کودکان تأثیر بگذارد. کودکان به بزرگترهایی در اطراف خود نیاز دارند که حتی زمانی که یکدیگر را دوست ندارند، بالغ، همکاری و مسالمت‌آمیز عمل کنند؛ این به آنها کمک می‌کند احساس امنیت کنند و به یادگیری و رشد خود ادامه دهند. به نظر می‌رسد دوست‌پسر سابق شما بیشتر بر نیازهای خودش متمرکز است. او در واقع رفتارهایی از خود نشان می‌دهد که پرخاشگرانه، کنترل‌کننده و دستکاری‌کننده است و به مرز «بیگانگی والدین» نزدیک می‌شود. من هم با شما موافقم که این یک مشکل است. همچنین از اینکه در این زمان آسیب‌پذیر بارداری به خوبی از خود محافظت می‌کنید، قدردانی می‌کنم. غیرعادی نیست که بارداری نیاز به صرفه‌جویی در انرژی و کاهش استرس ایجاد کند. به این غریزه‌ای که دارید احترام بگذارید. من چند پیشنهاد برای شما دارم. اولاً، از خانواده، دوستان و به ویژه از همسرتان حمایت جمع‌آوری کنید، حتی اگر نیاز حرفه‌ای دارید. اگر شما و همسرتان در مورد مسائل مربوط به کودکان و سابق‌تان هم‌نظر باشید، این به شما کمک خواهد کرد. او می‌تواند در مواقعی که به دخترش مربوط می‌شود، به شما کمک کند. این احساس حمایت را در شما تقویت خواهد کرد. بدانید که رفتارهای سابق شما به دلیل اشتباهی که مرتکب شده‌اید، نیست؛ این روشی است که او عمل می‌کند (شاید به همین دلیل شما با او نیستید؟). شما نمی‌توانید او را تغییر دهید، اما می‌توانید از سرزنش کردن خود برای عدم بلوغ و پرخاشگری او دست بردارید. شما درست می‌گویید که او همیشه در زندگی‌تان خواهد بود و شما هم می‌توانید این واقعیت را بپذیرید و هم روش‌هایی برای مدیریت وضعیت پیدا کنید. به تعیین مرزهای واضح ادامه دهید! ممکن است مانند یک رکورد شکسته به نظر برسید ("باید در مورد این موضوع با شوهرم صحبت کنید")، اما اشکالی ندارد. می‌توانید از تلاش‌های او برای کشاندن شما به مشاجره یا جنگ قدرت چشم‌پوشی کنید. همچنین اشکالی ندارد که به پیام‌ها یا ارتباطاتی که از نظر شما اهمیت چندانی ندارند، پاسخ ندهید. اگر حضوردش در خانه‌تان باعث ناراحتی‌تان می‌شود، از ورود او به خانه‌تان جلوگیری کنید. همچنین اشکالی ندارد که بیشتر از حد لازم با او درگیر نشوید. در مورد رفتارهای دستکاری‌کننده‌اش که نشان‌دهنده تمایل به دور نگه داشتن دخترتان از شماست، پیشنهاد می‌کنم این رفتارها و حوادث را به دقت ثبت کنید. انتظارهای خود را به سادگی و روشنی به او بگویید و با سند مکتوب بیان کنید ("قرارداد ما بیان می‌کند که X و شما از توافق ما پیروی نمی‌کنید"). نیازی نیست دخترتان از این مسائل آگاه باشد؛ مطمئناً می‌دانید که او باید از درگیری‌های بزرگسالان محافظت شود. یک درمانگر حرفه‌ای می‌تواند در این موارد به شما کمک زیادی کند. امیدوارم این موارد به شما کمک کند تا به آرامش بیشتری، حداقل در درون خودتان، دست یابید. :)
null	After 25 years, I fell in love for the first time. The person acted for a week and left me without even saying goodbye. My heart is burning, and I can't take this pain.	Hi, San Diego. I'm sad that this was your first experience (in 25 years) with feeling in love. You deserve better. My understanding of today's (western?) social cultural norms is that it is somehow acceptable to abruptly stop communicating with someone you've been seeing, without explanation. I don't get it. It's rude. You're better off without this person around. There are still people who operate with respect, but this person isn't one of them.If I'm reading this right, you knew this person for a week? In my humble opinion, much heartache and many poor relationships come from attaching too soon. It takes years to get to know someone deeply. I know it's hard to keep yourself from falling in love, but you owe it to your heart to take these things more slowly, because everyone puts their best self forward at the beginning and it takes time for that to relax and for you to see who they are when times are tougher and real stuff happens.If I was your therapist, I'd be curious about how this is the first time you've fallen in love? Or is it that you were in love 25 years ago? Was your heart broken then, or did something encourage your heart to close? What has kept you from either meeting people or letting yourself fall in love until now? Is there a danger that you will decide love isn't worth the risk? This is a crucial time for you to potentially seek professional support from a therapist in order to understand yourself and not shut down, if that's what happened before. :)	بعد از 25 سال، برای اولین بار عاشق شدم. آن فرد یک هفته رفتار کرد و حتی بدون خداحافظی از من رفت. قلبم می‌سوزد و نمی‌توانم این درد را تحمل کنم.	سلام، سن دیگو. متاسفم که این اولین تجربه شما (پس از ۲۵ سال) از احساس عاشق شدن بود. شما لیاقتش را دارید که بهتر از این باشید. طبق برداشت من از هنجارهای فرهنگی اجتماعی امروز (غربی؟) به‌نوعی قابل قبول است که بدون هیچ توضیحی، ارتباط با کسی که با او در حال ملاقات هستید را به‌طور ناگهانی قطع کنید. من این موضوع را درک نمی‌کنم؛ این بی‌احترامی است. شما بدون این شخص بهتر خواهید بود. هنوز افرادی هستند که با احترام رفتار می‌کنند، اما این فرد یکی از آن‌ها نیست. اگر درست متوجه شده باشم، شما برای یک هفته این شخص را می‌شناختید؟ به نظر من، دردهای عاطفی و بسیاری از روابط نابجا ناشی از وابستگی زودهنگام است. سال‌ها طول می‌کشد تا کسی را به‌طور عمیق بشناسید. می‌دانم که جلوگیری از عاشق شدن دشوار است، اما شما به قلبتان مدیون هستید که این مسائل را آهسته‌تر پیش ببرید، زیرا همه در آغاز بهترین نسخه خود را به نمایش می‌گذارند و زمان بر می‌دارد تا شما ببینید در زمان‌های دشوار و در موقعیت‌های واقعی چه شخصیتی دارند. اگر من درمانگر شما بودم، کنجکاو می‌شدم که چگونه این اولین تجربه عشق شماست؟ آیا ۲۵ سال پیش عاشق بودید؟ آیا آن زمان دلتان شکست یا چیزی باعث شد که قلبتان بسته شود؟ چه چیزی تاکنون شما را از ملاقات با مردم یا اجازه دادن به خودتان برای عاشق شدن بازداشته است؟ آیا خطر این وجود دارد که تصمیم بگیرید عشق ارزش ریسک کردن را ندارد؟ این زمان حیاتی است که شما ممکن است به‌دنبال حمایت حرفه‌ای از یک درمانگر باشید تا خود را بهتر درک کنید و اجازه ندهید که از این بابت بسته شوید، اگر این همان چیزی است که قبلاً برایتان پیش آمده است. :)
null	Every once and a while, I think about my ex-boyfriend from four years ago, and my current friend. It’s like I can't get past it, and I need some kind of closure. I keep thinking about how we had something, but it got cut off due to parental intervention. Nothing was ever wrong with it. Now we've become friends, but there's this huge sexual tension between us, or at least I feel it when we're physically in the same place. Two summers ago, we saw each other casually for a while, but we never had sex then or while we were dating, which was only for two months three years ago. I'm now in my 20s, and my current boyfriend is amazing and in his 30s. Despite the age difference, I know we're a really good match. We've never really fought and are able to make compromises and talk everything out. I tell him everything. Also, my ex-boyfriend has a girlfriend now as well. He’s been seeing her on and off for the past two and a half years, besides when they broke up and we had our casual thing. That summer, I told him I didn't want anything serious and broke it off. Only a week later, he had gotten back together with his girlfriend. His girlfriend is kind of mean spirited. I'm sure she may be different around him, but I worry about him committing to her in the long run. They're supposed to move in together soon. But still, I feel this connection with my ex-boyfriend, and I feel like he does too. I don't know what to do. I need some closure or I'm not going to be able to move on from this. I don't know what it is, but it's driving me crazy. I’m so happy with my current boyfriend, and I know he will do everything in his power to make my life beautiful and fulfilling. He’s such a good person. I also know my ex-boyfriend smokes marijuana and does other things, but I can't get it out of my head. I'm trying to take a nap right now between classes, but I can't sleep because my mind is racing. I've never been so hung up on something for this long ever. I want to just talk it out with my ex-boyfriend, but I don't know if that's a good idea because of the possibility that it could blow up in my face. If he told his girlfriend, everything could go wrong because she hates me. If my current boyfriend knew, he would be crushed. On one hand, I want my ex-boyfriend to say no to having feelings for me, but I would be terrified of what to do if he said he has feelings too. Where would I go from there? On the other hand, I feel like I can't move forward in my relationship with my current boyfriend without closure from this. Sometimes I wish I could just cut off everything that had to do with my ex, but I don't want to. Please help me, because I really have no idea what to do.	If you're in a relationship and you're having strong thoughts about someone else, it's important to pay attention to that. Although you say you're happy, I'd suggest looking really carefully at the relationship you have and whether you're getting everything you need. Is there a physical connection with your ex that you don't have with your current boyfriend? It could be that your boyfriend is marvelous in many areas, but that you just don't feel excited about him for some reason. That's a pretty important element to be missing.It may be that, even if you are happy with your current boyfriend, you still hold something special for your ex. If you feel the need to see what is possible there, I think you have to tell your boyfriend about that and end it with him first. You can't have everything.If you truly feel that you want to be with your current boyfriend, you will do well to stop thinking about and focusing on your ex, because thoughts of him will interfere with the growth of your current relationship. The grass isn't greener... A therapist can help you to focus your energies and thoughts on the present, rather than an imagined version of the past or future.	هر از گاهی به دوست‌پسر سابقم از چهار سال پیش و دوستم فعلی‌ام فکر می‌کنم. احساس می‌کنم نمی‌توانم از آن گذشته عبور کنم و به نوعی به بسته شدن نیاز دارم. مدام به این فکر می‌کنم که چطور رابطه‌ای داشتیم، اما به خاطر دخالت والدین قطع شد. هیچ چیز در آن رابطه اشکالی نداشت. حالا که ما دوستان شده‌ایم، اما این تنش جنسی بزرگی بین ما وجود دارد، حداقل من این را زمانی که فیزیکی در یک مکان هستیم احساس می‌کنم. دو تابستان پیش، مدتی به‌طور غیررسمی یکدیگر را دیدیم، اما هرگز در آن زمان یا در مدت دو ماهی که با هم بودیم، رابطه جنسی نداشتیم. اکنون در دهه بیست سالگی‌ام هستم و دوست‌پسر فعلیم فوق‌العاده است و او در دهه سی سالگی‌اش است. با وجود اختلاف سنی، می‌دانم که ما واقعاً یک جفت خوب برای هم هستیم. هیچ‌وقت واقعاً با هم درگیر نشده‌ایم و می‌توانیم سازش کنیم و همه چیز را با هم صحبت کنیم. من همه چیز را به او می‌گویم. همچنین، دوست‌پسر سابقم در حال حاضر یک دوست‌دختر دارد. او در دو سال و نیم گذشته با او به‌طور ناپیوسته در ارتباط بوده است، به‌جز زمانی که از هم جدا شدند و ما رابطه غیررسمی‌امان را داشتیم. آن تابستان به او گفتم که نمی‌خواهم چیزی جدی داشته باشم و رابطه‌مان را تمام کردم. تنها یک هفته بعد، او دوباره با دوست‌دخترش جمع شده بود. او کمی روحیه بدی دارد. مطمئن هستم که ممکن است در کنار او تفاوت داشته باشد، اما نگرانم که به او در درازمدت متعهد شود. آن‌ها قرار است به زودی با هم زندگی کنند. اما با این حال، من این ارتباط را با دوست‌پسر سابقم احساس می‌کنم و حس می‌کنم او هم چیزی شبیه این را احساس می‌کند. نمی‌دانم چه کنم. من به بسته شدن نیاز دارم وگرنه نمی‌توانم از این وضعیت عبور کنم. نمی‌دانم چه چیزی است، اما دارد دیوونم می‌کند. من از دوست‌پسر فعلیم بسیار خوشحالم و می‌دانم که او همه تلاشش را برای زیبا و پرمحتوا کردن زندگی‌ام می‌کند. او انسان بسیار خوبی است. همچنین می‌دانم که دوست‌پسر سابقم ماری‌جوانا می‌کشد و کارهای دیگری انجام می‌دهد، اما نمی‌توانم این افکار را از سرم بیرون کنم. در حال تلاش برای چرت زدن بین کلاس‌ها هستم، اما نمی‌توانم بخوابم زیرا ذهنم در حال تپش است. هرگز به این مدت طولانی بر روی چیزی متمرکز نشده‌ام. می‌خواهم فقط با دوست‌پسر سابقم صحبت کنم، اما نمی‌دانم آیا این ایده خوبی است یا نه، زیرا ممکن است اوضاع بدتر شود. اگر او تمام این را به دوست‌دخترش بگوید، همه چیز ممکن است خراب شود چون او از من متنفر است. اگر دوست‌پسر فعلیم متوجه شود، او به شدت ناراحت می‌شود. از یک طرف، می‌خواهم دوست‌پسر سابقم به داشتن احساسات نسبت به من نه بگوید، اما اگر او بگوید که احساساتی نسبت به من دارد، نمی‌دانم چه باید بکنم. از آنجا به کجا بروم؟ از سوی دیگر، احساس می‌کنم نمی‌توانم در رابطه‌ام با دوست‌پسر فعلیم پیش بروم بدون اینکه از این موضوع بسته شوم. گاهی اوقات آرزو می‌کنم بتوانم همه چیزهایی را که به سابقم مربوط می‌شود قطع کنم، اما نمی‌خواهم. لطفاً کمکم کنید چون واقعاً نمی‌دانم چه کنم.	اگر در یک رابطه هستید و افکار قوی درباره شخص دیگری دارید، مهم است که به آن توجه کنید. اگرچه می‌گویید خوشحال هستید، اما پیشنهاد می‌کنم با دقت به رابطه‌ای که دارید نگاه کنید و بررسی کنید که آیا تمام نیازهایتان برآورده می‌شود یا خیر. آیا ارتباط فیزیکی با دوست‌پسر قبلی‌تان وجود دارد که با دوست‌پسر فعلی‌تان ندارید؟ ممکن است دوست‌پسر شما در بسیاری از جنبه‌ها عالی باشد، اما به دلایلی نسبت به او هیجان‌زده نیستید. این مسأله می‌تواند عنصر مهمی باشد که در رابطه‌تان کم دارد. ممکن است حتی اگر از دوست‌پسر فعلی‌تان راضی هستید، باز هم احساسی ویژه نسبت به دوست‌پسر قبلی‌تان داشته باشید. اگر احساس می‌کنید نیاز دارید ببینید چه چیزی بین شما و او ممکن است، فکر می‌کنم باید این موضوع را با دوست‌پسرتان در میان بگذارید و ابتدا با او ارتباط‌تان را پایان دهید. شما نمی‌توانید همه‌چیز را داشته باشید. اگر واقعاً احساس می‌کنید که می‌خواهید با دوست‌پسر فعلی‌تان باشید، باید از فکر کردن به دوست‌پسر قبلی‌تان دست بردارید و تمرکزتان را بر روی او نگذارید، زیرا افکار شما درباره او ممکن است روند رشد رابطه‌تان را مختل کند. چمن همیشه سبزتر نیست... یک درمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا انرژی‌ها و افکارتان را به جای یک نسخه خیالی از گذشته یا آینده، بر زمان حال متمرکز کنید.
null	Every time I speak, he says I anger him. Also, when he’s mad at something, like work, he gets angry at me. I feel like we’re so distant from each other now. We used to laugh all the time, and I feel like he lets too much negativity in. What should I do? We've been married for two years but together for seven.	Hi, Newark. It sounds to me like your husband is going through something, and I think you understand that. You might feel very helpless, sad, and disrespected at the same time. He's changed. It's unfair for him to blame you for his emotions. His mood issues are about him, not you, and he's either not recognising that or not taking responsibility for it. Are you respecting yourself here by drawing appropriate boundaries? You can let him know when you feel disrespected, and what's not okay with you.He may be experiencing depression, which often shows up as irritability in men. It could be that he's not telling you something, or he's unaware of his emotional processes. You can try a "I'm really worried about you. You don't seem happy and I don't know how to help you. Some things are happening that aren't okay with me. Will you see a therapist?" approach. Perhaps you could go with him the first time? It's about a combination of compassion, self-respect and seeking professional help, I believe. I wish you well.	هر بار که صحبت می‌کنم، او می‌گوید که من او را عصبانی می‌کنم. همچنین، وقتی از چیزی مثل کار عصبانی است، از دست من هم عصبانی می‌شود. احساس می‌کنم الان خیلی از هم دور هستیم. ما همیشه می‌خندیدیم و به نظر می‌رسد او خیلی از منفی‌ها را به زندگی‌اش راه می‌دهد. چه کار باید بکنم؟ ما دو سال است که ازدواج کرده‌ایم ولی هفت سال با هم هستیم.	سلام، نیوآرک. به نظر می‌رسد شوهرت در حال گذراندن یک دوره سخت است و به نظر می‌رسد که تو این را درک می‌کنی. ممکن است همزمان احساس درماندگی، غم و بی‌احترامی کنی. او تغییر کرده است. نادرست است که او تو را به خاطر احساساتش سرزنش کند. مسائل روحی او به خودش مربوط می‌شود، نه تو، و او یا این واقعیت را نمی‌بیند یا مسئولیت آن را نمی‌پذیرد. آیا با مشخص کردن مرزهای مناسب به خودت احترام می‌گذاری؟ می‌توانی به او بگویی زمانی که احساس بی‌احترامی می‌کنی، چه چیزهایی برایت پذیرفتنی نیست. ممکن است او افسردگی را تجربه کند، که در مردان غالباً به صورت تحریک‌پذیری بروز می‌کند. ممکن است او چیزی به تو نمی‌گوید یا از فرآیندهای احساسی‌اش آگاه نباشد. می‌توانی از رویکرد «من واقعاً نگران تو هستم. به نظر می‌رسد خوشحال نیستی و نمی‌دانم چگونه می‌توانم به تو کمک کنم. برخی چیزها در حال وقوع هستند که برای من قابل قبول نیستند. آیا به یک درمانگر مراجعه خواهی کرد؟» استفاده کنی. شاید بتوانی برای اولین بار با او بروی؟ به نظر من این موضوع ترکیبی از همدلی، احترام به خود و درخواست کمک حرفه‌ای است. برایت آرزوی بهترین‌ها را دارم.
null	For the last year, my adolescent son and daughter have been driving me nuts with fighting. I'm at my wits end. How can I get them to stop and get along?	That is a good question. Unfortunately there is no generic answer with this one. Kids fight for different reasons - wanting attention, wanting respect, feeling jealous, wanting space and to be left alone, or a whole bunch of other reasons. Regardless of the underlying motivations for fighting, most conflicts result from misunderstandings and assumptions about the motivations of others and one of the best ways to start figuring out what is going on is to sit them down and have some conversations with them. These conversations should be centred on getting a better understanding of why they are angry with each other and really understanding them. It is important that they each know that you are committed to understanding their experience rather than simply sitting them down and lecturing them about what they are doing wrong. The more they are able to understand each other and feel understood the more likely they will be cooperative and considerate of each other. One exercise for doing this that can be very helpful is "active listening" where one person speaks and the other person reflects back what they heard the other person say and then checks for understanding. This is hard to do but it often illuminates where the misunderstandings and assumptions are. If this doesn't work it may be time to get a family therapist or counsellor involved who can help facilitate dialogue and resolve conflict.	در سال گذشته، پسر و دختر نوجوانم با دعواهایمان مرا دیوانه کرده‌اند. من واقعا به بن‌بست رسیده‌ام. چگونه می‌توانم آنها را وادار کنم که متوقف شوند و با هم سازگاری داشته باشند؟	این سوال خوبی است. متأسفانه پاسخ کلی برای این موضوع وجود ندارد. بچه‌ها به دلایل مختلفی دعوا می‌کنند - مانند نیاز به توجه، احترام، حسادت، درخواست فضا و تنها ماندن، یا دلایل دیگر. صرف‌نظر از انگیزه‌های اصلی دعوا، بیشتر درگیری‌ها ناشی از سوءتفاهم‌ها و فرضیات در مورد انگیزه‌های دیگران است و یکی از بهترین راه‌ها برای شروع درک آنچه در حال وقوع است، نشاندن آنها و برگزاری گفتگو با آنهاست. این گفتگوها باید بر درک بهتر دلایل عصبانیت آنها نسبت به یکدیگر و فهم عمیق‌تر آنان متمرکز شود. مهم است که هر یک از آنها بدانند شما متعهد به درک تجربیات آنها هستید، نه اینکه فقط آنها را نشانه‌گذاری کرده و درباره اشتباهاتشان سخنرانی کنید. هرچه بیشتر بتوانند یکدیگر را درک کنند و احساس درک‌شدن داشته باشند، احتمال همکاری و توجه بیشتری به یکدیگر خواهند داشت. یکی از روش‌های مفید برای این کار "گوش دادن فعال" است، جایی که یک نفر صحبت می‌کند و نفر دیگر آنچه را شنیده است بازتاب می‌دهد و سپس برای تأیید درک خود سؤال می‌کند. این کار دشوار است، اما معمولاً سبب روشن شدن سوءتفاهم‌ها و فرضیات می‌شود. اگر این روش جواب نداد، ممکن است زمان آن باشد که یک درمانگر خانوادگی یا مشاور را درگیر کنید تا به تسهیل گفتگو و حل تعارض کمک کند.
null	I use to be so happy. No matter what, I always was happy. I got into a relationship with this guy. I love him so much. We’re both teenagers. The week after his birthday, my mom made me stop talking to him. It broke me. He came to my house and talked to her, and she let us date again but not see each other. He comes up to my school every day and it tears me apart that I have to lie to her.	I understand that this can be difficult when you care about someone. Have you had a discussion with your mom as to why she does not want you and this boy to see each other, and what her concerns are? It sounds as though you and your mom may be able to use some help with communicating, and compromising. It is understandable that you do not to feel comfortable having to lie to your mom. It would be helpful if she could understand that you having to lie to he is getting in the way of you being able to go to her with any issue and feel she will hopefully understand or try to understand where you are coming from. Have either one of you been in family therapy? This may be something you may want to suggest to your mom to help you both understand where each one is coming from. If your mood is sad, and your feeling worse, it is important that you reach out to an adult, parent, person at school whom you trust to share your feelings and help you feel understood and work through your problems.	من قبلاً خیلی خوشحال بودم، مهم نبود چه اتفاقی بیفتد، همیشه خوشحال بودم. با یک پسر رابطه داشتم و او را خیلی دوست دارم. ما هر دو نوجوان هستیم. یک هفته بعد از تولدش، مادرم مرا مجبور کرد که با او صحبت نکنم. این موضوع مرا خرد کرد. او به خانه‌ام آمد و با مادرم صحبت کرد و او اجازه داد دوباره با هم قرار بگذاریم، اما نمی‌توانیم یکدیگر را ببینیم. او هر روز به مدرسه‌ام می‌آید و این برایم دردناکه که مجبورم به مادرم دروغ بگویم.	می‌دانم که وقتی به کسی اهمیت می‌دهی، ممکن است این موضوع سخت باشد. آیا با مادرت در مورد اینکه چرا نمی‌خواهد شما و این پسر با هم ملاقات کنید و نگرانی‌های او در این زمینه صحبت کرده‌اید؟ به نظر می‌رسد که شما و مادرتان ممکن است نیاز به کمک در زمینه ارتباط و سازش داشته باشید. قابل درک است که احساس راحتی نمی‌کنید که به مادرتان دروغ بگویید. اگر او بتواند بفهمد که دروغ گفتن به او مانع از این می‌شود که بتوانید در مورد هر مشکلی به او مراجعه کنید، امیدوارم بتواند سعی کند دیدگاه شما را درک کند. آیا هیچ‌یک از شما در درمان خانوادگی شرکت کرده‌اید؟ این ممکن است پیشنهادی باشد که بتوانید به مادرتان مطرح کنید تا به هر دوی شما کمک کند تا دیدگاه‌های یکدیگر را بهتر درک کنید. اگر حال روحی‌تان بد است و احساس نگرانی می‌کنید، مهم است که با یک بزرگتر، والدین، یا فردی در مدرسه که به او اعتماد دارید صحبت کنید تا احساسات خود را با او درمیان بگذارید و به شما کمک کند احساس درک شدن و حل مشکلات‌تان را داشته باشید.
null	My husband took a job out of state for the next year and seems to be a different person. Before, he worked and slept, and on off days, he'd stay home because he didn't want to do anything else. Now he's going out with friends several nights a week while I'm still home working a 50 hours a week job and taking care of two kids by myself. He's suddenly saying he misses me and wants me to be his adored wife, but the whole time, I'm remembering how I've been emotionally starving for the last five years.	It seems that you have been very disconnected from each other which naturally could contribute to symptoms of saddness and even depression. Obviously something has shifted which you do not understand. Therefore, perhaps you should consider attending Couples therapy to help work through your concerns and feelings? It would also be beneficial to assess if in fact any depression or other underlying issue is going on. Communication is so important in any relationship and the manner in which we express ourselves to our partner can either invite curiosity and emotional connection, or shut down connection. IMAGO dialoguing is a helpful tool for couples for communication as it teaches validating and empathic listening to better heal disconnection.	شوهرم برای یک سال آینده شغلی در خارج از ایالت گرفته و به نظر می‌آید که فرد دیگری شده است. قبلاً فقط کار می‌کرد و می‌خوابید و در روزهای تعطیل به خاطر اینکه نمی‌خواست کار دیگری انجام دهد، در خانه می‌ماند. حالا چندین شب در هفته با دوستانش بیرون می‌رود در حالی که من همچنان در خانه 50 ساعت در هفته کار می‌کنم و به تنهایی از دو بچه مراقبت می‌کنم. او ناگهان می‌گوید که دلش برای من تنگ شده و می‌خواهد که من همسر مورد ستایش او باشم، اما در تمام این مدت، به یاد می‌آورم که چگونه در پنج سال گذشته از نظر عاطفی گرسنه بوده‌ام.	به نظر می‌رسد که ارتباط شما با یکدیگر به شدت قطع شده است که به‌طور طبیعی می‌تواند منجر به بروز علائم غم و اندوه و حتی افسردگی شود. واضح است که تغییری در وضعیت شما رخ داده که درک نمی‌کنید. بنابراین، شاید بهتر باشد که شرکت در درمان زوج‌ها را برای کمک به رفع نگرانی‌ها و احساسات‌تان در نظر بگیرید. همچنین ارزیابی این که آیا واقعاً افسردگی یا مشکلات زمینه‌ای دیگری وجود دارد، می‌تواند مفید باشد. ارتباط در هر رابطه‌ای بسیار حائز اهمیت است و نحوه بیان خود به شریک زندگی‌مان می‌تواند کنجکاوی و ارتباط عاطفی را تحریک کند یا بالعکس، ارتباط را قطع کند. گفتگوی IMAGO ابزاری مؤثر برای ارتباط میان زوج‌هاست، زیرا به آموزش گوش دادن همدلانه و اعتباردهی کمک می‌کند تا قطع ارتباط بهبود یابد.
null	I find myself crying over every little thing, like dropping a glass of water. Today, I got out of the shower and noticed that I had forgotten a shirt. I instantly started to cry. When I made it to my room, I began to shake a little, cry more, and I begged for it to stop.	It is very typical for pregnant moms to feel completely emotionally and extremely teary eyed, so not to worry. Biologically speaking, your body generates an influx of hormones, that affects you neurotransmitters (chemical messages to the brain) that takes you on an emotional rollercoaster, but that's a good thing for the baby. Everyone reponds differently to these changes in mood, ranging from being anxious to being depressed. However it is mostly heightened in the first and third trimester. There is no guide as to how to handle these emotions, but engaging in various sensory activities like walking, yoga, swimming, listening to music may alleviate your mood. Embrace the emotions that go along with pregnancy and know that it is within the norm.	می‌بینم که برای هر چیز کوچکی گریه می‌کنم، مثل افتادن یک لیوان آب. امروز از حمام بیرون آمدم و متوجه شدم که یک پیراهن را فراموش کرده‌ام. بلافاصله شروع به گریه کردم. وقتی به اتاقم رسیدم، کمی لرزیدم، بیشتر گریه کردم و التماس کردم که این وضعیت تمام شود.	برای مادران باردار بسیار معمول است که احساسات شدیدی داشته باشند و چشمانشان به شدت اشک‌آلود شود، بنابراین نگران نباشند. از نظر بیولوژیکی، بدن شما هجوم هورمون‌ها را تولید می‌کند که بر انتقال‌دهنده‌های عصبی (پیام‌های شیمیایی مغز) تأثیر می‌گذارد و شما را در یک ترن هوایی عاطفی قرار می‌دهد، اما این امر برای جنین خوب است. هر فرد به این تغییرات خلق و خو به طور متفاوتی واکنش نشان می‌دهد، از اضطراب تا افسردگی. با این حال، این تغییرات معمولاً در سه ماهه اول و سوم بارداری افزایش می‌یابد. هیچ راهنمایی مشخصی برای مدیریت این احساسات وجود ندارد، اما درگیر شدن در فعالیت‌های مختلف حسی مانند پیاده‌روی، یوگا، شنا و گوش دادن به موسیقی ممکن است به بهبود خلق و خو کمک کند. احساسات همراه با بارداری را بپذیرید و بدانید که این امر کاملاً طبیعی است.
null	My long-distance girlfriend is in a sorority, and it's changing her. I feel like I'm becoming less important to her and it hurts. She just wants me to support the sorority, but it's so hard. I try every day to show her she's the most important thing to me, but she can't even stay relatively sober at a fraternity party for me so that I won't worry about her doing anything regretful. We love each other, but we're in a rough patch.	You may already be doing as much as possible for your relationship.Each of you are 50% of the relationship.Is the 50% which your GF contributes to your relationship, based on the same understanding of the couple's problem, as you have?Maybe a good starting place for the two of you to talk about is defining what problem the two of you have as a couple.This way, each of you will be able to know if you have similar values and definitions of your reasons for being together.Depending on what you each expect from your partnership, you each will clearly know whether, and then how, to accommodate the other person.These discussions stir a lot of emotions in each person, so that sometimes staying clear minded becomes very difficult. You both will likely feel like talking about these matters more than one time.Consider utilizing a professional, credentialed and licensed therapist who would help the two of you stay on track with examine your emotional connections in a fair and safe way.Good luck with understanding and appreciating your relationship!	دوست دختر راه دور من در یک گروه خواهرانه است و این او را تغییر می‌دهد. احساس می‌کنم برای او اهمیت کمتری پیدا کرده‌ام و این برایم دردناک است. او فقط از من می‌خواهد که از گروه حمایت کنم، اما این برایم خیلی دشوار است. من هر روز تلاش می‌کنم به او نشان دهم که او مهمترین چیز برای من است، اما او حتی نمی‌تواند در یک مهمانی برادری برای من نسبتاً هوشیار بماند تا من نگران انجام کارهای پشیمان‌کننده‌اش نباشم. ما یکدیگر را دوست داریم، اما در یک موقعیت دشوار قرار داریم.	ممکن است در حال حاضر بیشترین تلاش خود را برای رابطه‌تان انجام دهید. هر یک از شما 50 درصد از این رابطه را تشکیل می‌دهید. آیا 50 درصدی که دوست دختر شما به رابطه‌تان اضافه می‌کند، بر اساس درک مشابهی از مشکل زوجیت شماست؟ شاید یک نقطه شروع خوب برای گفتگو میان شما این باشد که مشخص کنید چه مشکلی را به‌عنوان یک زوج دارید. به این ترتیب، هر یک از شما می‌توانید بفهمید که آیا ارزش‌ها و تعاریف مشابهی در مورد دلایل بودن با یکدیگر دارید یا نه. بسته به انتظارات هر یک از شما از شراکت‌تان، هر یک از شما به‌وضوح می‌دانید که آیا و به چه نحوی می‌توانید با طرف مقابلتان همکاری کنید. این گفتگوها احساسات زیادی را در هر فرد برمی‌انگیزد و گاهی اوقات حفظ وضوح ذهنی را بسیار دشوار می‌کند. احتمالاً هر دوی شما تمایل دارید این موضوعات را بیش از یک بار مطرح کنید. در نظر داشته باشید که از درمانگری حرفه‌ای، معتبر و دارای مجوز کمک بگیرید تا به شما در بررسی ارتباطات عاطفی‌تان به روشی منصفانه و امن کمک کند. درک و قدردانی از رابطه‌تان را آرزو می‌کنم!
null	My husband always works. He does work from home, but his hours are from morning until night, and he neglects his family. If I have anything I want to do, I have to find a babysitter, but he does what he wants. He rarely comes to bed when I do, and we never have date nights.	I'm glad you're aware to expect more satisfaction from being part of a couple, than you currently describe yourself as having.Are you and your husband able to talk about any or all of what you've written here?His answers would be a starting point for knowing how he understands his share of your relationship and whether and how he would like making any changes.If the two of you feel too much tension in the relationship to bring up any of the topics you write about here, then ask yourself the reason for this.Very commonly, people are afraid to ask questions of their partner, even when feeling unhappy and that they'd like changes to the relationship.Often, people are fearful of harsh criticism by the partner and worry that by simply stating the reasons for feeling unhappy, will mean hearing judgments against them, spoken by the partner.It is always a good idea to utilize the services of a professional, credentialed and licensed therapist, if after trying to start a conversation on the topics you bring up here, does not go well or very far.For all of us, the emotions in our intimate relationships are deep and powerful. They are not easy to handle, especially under tension and frustration.Sending lots of good wishes for future happiness!	شوهرم همیشه کار می‌کند. او از خانه کار می‌کند، اما ساعات کاری‌اش از صبح تا شب است و از خانواده غافل است. اگر بخواهم کاری انجام دهم، باید یک پرستار بچه پیدا کنم، اما او طبق میل خود عمل می‌کند. او به ندرت وقتی من به خواب می‌روم، به رختخواب می‌آید و هرگز شب‌های قرار ملاقات نداریم.	خوشحالم که می‌دانید انتظار رضایت بیشتری از بازار رابطه در یک زوج دارید نسبت به آنچه که در حال حاضر از خود به عنوان یک زوج توصیف می‌کنید. آیا شما و همسرتان قادر به صحبت درباره هر یک یا همه موضوعاتی که در اینجا نوشته‌اید، هستید؟ پاسخ‌های او می‌تواند نقطه شروعی برای فهمیدن درک او از سهم خود در رابطه شما و اینکه آیا و چگونه می‌خواهد تغییراتی ایجاد کند، باشد. اگر شما دو نفر احساس می‌کنید که تنش زیادی در رابطه وجود دارد که نمی‌تواند به این موضوعات بپردازید، پس از خود بپرسید دلیل این مسأله چیست. معمولاً، افراد از پرسیدن سؤالات از شریک زندگی خود می‌ترسند، حتی زمانی که احساس نارضایتی دارند و می‌خواهند در رابطه تغییراتی ایجاد کنند. اغلب، مردم از انتقاد شدید شریک خود می‌ترسند و نگرانند که بیان دلایل احساس ناخشنودی‌شان به معنای شنیدن قضاوت‌هایی علیه خود باشد که توسط شریک زندگی‌شان مطرح می‌شود. اگر پس از تلاش برای آغاز مکالمه در مورد موضوعاتی که مطرح کرده‌اید، گفتگو به خوبی پیش نمی‌رود، استفاده از خدمات یک درمانگر حرفه‌ای، معتبر و دارای مجوز همیشه یک ایده خوب است. برای همه ما، عواطف در روابط صمیمانه‌مان عمیق و قدرتمند است. مدیریت آن‌ها کار آسانی نیست، به ویژه تحت فشار و ناامیدی. آرزوی بهترین‌ها برای خوشبختی آینده‌تان!
null	Whenever I don't tell my friends or anyone what I did or stuff that's not really important, I feel terrible, like there’s a hole in my stomach. It only goes away when I hurt myself.	Sorry to hear of your situation.Possibly you are overlooking that your own Self is someone worth talking to as well.None of us are ever really alone because we are always with ourselves.Self-talk is a major part of what guides our decisions and how we make sense of relationships and situations. Even after telling people the stories or activities, hearing their comments, it is always within ourselves that we decide if the way we were received by these others, the comments we heard back, feel right and accurate to our lives.I hope the feeling of a hole in your stomach would decrease by enjoying your Self. I am guessing that hurting yourself makes the stomach hole feel less bad because the physical pain you create in yourself distracts you from feeling it.Enjoying your Self by talking kindly, loving, and having inner dialogue may very well decrease the feeling of a hole, altogether.Sending lots of good luck!	هر وقت به دوستانم یا کسی نمی‌گویم که چه کارهایی انجام داده‌ام یا درباره چیزهایی که واقعاً مهم نیستند صحبت نمی‌کنم، احساس عجیبی می‌کنم، مثل اینکه در درونم خالی است. این احساس فقط زمانی از بین می‌رود که به خودم آسیب بزنم.	متأسفم که درباره‌ی وضعیت شما می‌شنوم. احتمالاً نادیده می‌گیرید که خود شما نیز فردی است که ارزش صحبت با او را دارد. هیچ یک از ما هرگز واقعاً تنها نیستیم، زیرا همیشه با خودمان هستیم. گفت‌وگوی درونی بخش عمده‌ای از آن چیزی است که تصمیمات ما را هدایت می‌کند و به ما کمک می‌کند روابط و موقعیت‌ها را درک کنیم. حتی پس از اینکه داستان‌ها و فعالیت‌های خود را با دیگران در میان می‌گذاریم و نظرات آن‌ها را می‌شنویم، در نهایت این خود ما هستیم که تصمیم می‌گیریم آیا نحوه‌ی استقبال دیگران و نظراتی که شنیدیم، برای ما درست و دقیق است یا خیر. امیدوارم که احساس "سوراخی" در معده‌تان با لذت بردن از خود کمتر شود. گمان می‌کنم که آسیب زدن به خود باعث می‌شود احساس سوراخ در معده کمتر آزاردهنده باشد، زیرا درد فیزیکی که به خود می‌زنید شما را از احساس واقعی آن منحرف می‌کند. لذت بردن از خود با صحبت‌های محبت‌آمیز و گفت‌وگوی درونی ممکن است به طرز چشمگیری احساس این سوراخ را کاهش دهد. برای شما آرزوی موفقیت‌های بسیار دارم!
null	My husband always works. He does work from home, but his hours are from morning until night, and he neglects his family. If I have anything I want to do, I have to find a babysitter, but he does what he wants. He rarely comes to bed when I do, and we never have date nights.	Hi Ohio, The crazy things about situations like this is that, almost guaranteed, while your husband is out working and away from home, he feels he's doing it all for you and the kids; he believes he's loving you. He might feel like he's carrying his family on his shoulders. Your 'love language' is different...you'd rather spend time with him or talk to him...you want to feel like he's a bigger part of the family and feel connected to him. I absolutely understand that, and I support you asking for that.He might very well miss that feeling of connectedness too, but he's likely also feeling the weight of financial responsibility. A lot of men (and women) don't talk about this but they feel it. Sometimes they feel like they can't win either way; there's pressure to earn and pressure to be home. He has needs too; he probably wants more appreciation and less blame. I urge you to talk to him about how you feel, find out how he's feeling, and use a professional to assist you if your communication styles aren't great. Right now you WANT to spend time with him and that tells me that you have a good chance of addressing this problem successfully.	شوهرم همیشه کار می‌کند. او از خانه کار می‌کند، اما ساعت کاری‌اش از صبح تا شب است و به خانواده‌اش بی‌توجه است. اگر بخواهم کاری انجام دهم، باید یک پرستار بچه پیدا کنم، اما او طبق میل خودش عمل می‌کند. او به ندرت وقتی من به رختخواب می‌روم، می‌خوابد و هرگز شب‌های مخصوص به همدیگر نداریم.	سلام اوهایو، چیزهای عجیب و غریب درباره اینگونه موقعیت‌ها این است که، تقریباً مطمئن است که وقتی شوهرتان در حال کار کردن و دور از خانه است، احساس می‌کند که همه این کارها را برای شما و بچه‌ها انجام می‌دهد؛ او باور دارد که به شما محبت می‌کند. ممکن است احساس کند که بار خانواده را روی دوش خود دارد. "زبان عشق" شما متفاوت است... شما ترجیح می‌دهید با او وقت بگذرانید یا با او صحبت کنید... می‌خواهید احساس کنید که او بخشی بزرگتر از خانواده است و با او ارتباط داشته باشید. من کاملاً این موضوع را درک می‌کنم و از درخواست شما حمایت می‌کنم. او ممکن است همین احساس ارتباط را از دست بدهد، اما احتمالاً سنگینی مسئولیت مالی را نیز احساس می‌کند. بسیاری از مردان (و زنان) در مورد این موضوع صحبت نمی‌کنند، اما آن را حس می‌کنند. گاهی اوقات احساس می‌کنند که نمی‌توانند در هیچ یک از دو زمینه برنده شوند؛ فشار برای درآمدزایی و فشار برای بودن در خانه وجود دارد. او هم نیازهایی دارد؛ احتمالاً او بیش از این که سرزنش شود، نیاز به قدردانی دارد. من از شما می‌خواهم که در مورد احساساتتان با او صحبت کنید، بفهمید او چه احساسی دارد و اگر سبک‌های ارتباطی‌تان کارآمد نیست، از یک متخصص برای کمک به شما استفاده کنید. در حال حاضر، شما تمایل دارید با او وقت بگذرانید و این نشان می‌دهد که شانس خوبی برای حل موفقیت‌آمیز این مشکل دارید.
null	Whenever I don't tell my friends or anyone what I did or stuff that's not really important, I feel terrible, like there’s a hole in my stomach. It only goes away when I hurt myself.	Hi Kansas, I feel strongly that the help of a professional therapist is important here. Feelings are never wrong, but it can help to understand where they come from and talk to someone who can teach you healthy ways to cope. Self-harm is not the answer to managing those emotions you feel in your stomach. Although I'm glad you said something here, a professional would need to spend some time with you and get a deep understanding of your life in order to help you sort all these reactions out effectively. I hope you reach out to someone soon.	هر بار که به دوستانم یا کسی نمی‌گویم چه کارهایی کرده‌ام یا درباره چیزهای که واقعاً مهم نیستند صحبت نمی‌کنم، احساس عجیبی دارم، مثل اینکه درونم خالی است. فقط زمانی این احساس از بین می‌رود که به خودم آسیب بزنم.	سلام کانزاس، من به شدت احساس می‌کنم که کمک یک درمانگر حرفه‌ای در اینجا ضروری است. احساسات هرگز نادرست نیستند، اما درک منشاء آن‌ها و صحبت با کسی که می‌تواند راه‌های سالمی برای مقابله به شما آموزش دهد، می‌تواند بسیار کمک‌کننده باشد. خودآزاری راه‌حل مناسبی برای مدیریت احساساتی که در دل‌تان تجربه می‌کنید، نیست. اگرچه خوشحالم که در اینجا صحبت کردید، اما یک متخصص باید مدتی را با شما بگذراند و درک عمیقی از زندگی‌تان به دست آورد تا بتواند به شما در سامان‌دهی به این واکنش‌ها به‌طور مؤثر کمک کند. امیدوارم به زودی با کسی تماس بگیرید.
null	I'm in a long-distance relationship with my ideal man, but I'm not as attracted to him as I should be. Everything else is perfect about him, but I find myself lusting over more attractive men. The next step is marriage, but I want to marry someone who I can wake up to and fall in love with all over again. However, I also don't want to throw away a great relationship over what might just be lust. Am I asking for too much in the "perfect guy"? Is there such a thing? Am I truly in love?	The basic guideline for relationship satisfaction, is to know what you can and cannot live with and without. And, since you are considering marriage, for how long do you imagine yourself being satisfied living with and without certain qualities of your partner.There is a hard wired dynamic between two people that defines the basic structure of the relationship.While life is filled with surprises and can change in an instant, the basic way in which the partners of a couple, connect.Do you understand why you are not attracted to your partner? Whatever the reason, now is a good time to state this about yourself. He may be quite willing and interested in developing new ways of sexually stimulating you. Maybe he is just as shy about talking about this topic as you are. On some level he must know that he doesn't satisfy you. He may be relieved to hear you bring up the topic!As always, remember that if discussing a relationship matter feel hard to start, consider utilizing therapy services with a professional, credentialed and licensed therapist.	من با مرد ایده‌آل خود از راه دور رابطه دارم، اما به اندازه‌ای که باید، به او جذب نمی‌شوم. همه چیز در مورد او عالی است، اما خودم را در جستجوی مردان جذاب‌تر می‌یابم. قدم بعدی ازدواج است، اما می‌خواهم با کسی ازدواج کنم که بتوانم از خواب بیدار شوم و هر بار دوباره عاشقش شوم. با این حال، نمی‌خواهم یک رابطه عالی را به خاطر چیزی که ممکن است فقط شهوت باشد، از دست بدهم. آیا من در مورد "مرد کامل" خواسته‌های زیادی دارم؟ آیا چنین چیزی واقعاً وجود دارد؟ آیا من واقعاً عاشق هستم؟	راهنمای اساسی برای رضایت از رابطه این است که بدانید با چه چیزهایی می‌توانید و با چه چیزهایی نمی‌توانید زندگی کنید. و از آنجایی که شما به ازدواج فکر می‌کنید، تا چه مدت تصور می‌کنید که از زندگی با و بدون ویژگی‌های خاص شریک خود راضی خواهید بود. بین دو نفر یک دینامیک عمیق وجود دارد که ساختار اساسی رابطه را تعریف می‌کند. در حالی که زندگی پر از شگفتی‌هاست و می‌تواند در یک آن تغییر کند، شیوه اصلی ارتباط بین شرکای یک زوج حائز اهمیت است. آیا متوجه شده‌اید که چرا به شریک زندگی‌تان جذب نمی‌شوید؟ هر دلیلی که باشد، اکنون زمان مناسبی است که این احساس را با خودتان در میان بگذارید. او ممکن است کاملاً مایل و علاقه‌مند به ایجاد روش‌های جدید برای تحریک جنسی شما باشد. شاید او نیز به اندازه شما از صحبت درباره این موضوع خجالت بکشد. او به نوعی باید بداند که شما را راضی نمی‌کند. شاید از شنیدن اینکه شما این موضوع را مطرح می‌کنید، راحت‌تر شود! همان‌طور که همیشه یادآوری می‌شود، اگر شروع بحث درباره یک مسأله رابطه‌ای دشوار است، از خدمات مشاوره با یک درمانگر حرفه‌ای، معتبر و دارای مجوز استفاده کنید.
null	I have no real friends. I have a girlfriend who irritates me but loves me to death. I push her away and pushes me away. We’re going through a breakup, and I have nobody.	Having time all to yourself may be necessary so you have time to reflect on your own identity and values, become more clear on what matters most to you, and with this increased self-understanding, be able to attract people who will feel like satisfying friends.Having a relationship with someone whom you push away and are pushed away, with someone who is irritating, seems to have limited benefit for each of you.Maybe you are together from fear of being alone, and being alone is exactly what you may now need in your life in order to draw more favorable people to you.	من هیچ دوستی واقعی ندارم. یک دوست دختر دارم که مرا عصبانی می‌کند اما به شدت مرا دوست دارد. او را از خود دور می‌کنم و او نیز مرا دور می‌کند. ما در حال گذراندن یک جدایی هستیم و من کسی ندارم.	وقت گذاشتن برای خودتان ممکن است ضروری باشد تا فرصتی برای تأمل در هویت و ارزش‌های خود داشته باشید، و وضوح بیشتری در مورد آنچه برای شما اهمیت دارد به دست آورید. با افزایش درک از خود، می‌توانید افرادی را جذب کنید که به عنوان دوستانی رضایت‌بخش احساس شوند. داشتن رابطه‌ای با کسی که او را کنار می‌زنید و از شما فاصله می‌گیرد، و کسی که آزاردهنده است، ظاهراً برای هر یک از شما منفعت چندانی ندارد. شاید از ترس تنهایی با هم باشید، در حالی که تنهایی دقیقاً همان چیزی است که ممکن است اکنون برای جذب افرادی مناسب‌تر به زندگی‌تان نیاز داشته باشید.
null	Back in high school, my friend and I used to masturbate around each other. I hate even talking about it now because it's so weird. We didn't even realize how messed up it was at the time. One time, it escalated and we ended up doing it for each other. It wasn't supposed to be a gay thing, but it sure sounds like it now that I talk about it. I pushed this away until it recently came up in my head again. I'm having a lot of trouble.	Writing about your high school masturbation times with your friend, is itself a form of acknowledging the full picture of who you are. You are doing well to reflect on your actions in the truthful way you are doing.Also positive is that you have perspective, that at your age and social maturity, you were innocently doing something that in adult terms, would be considered in a negative way.Maybe through your more mature mind's eye of today, you can feel some compassion and understanding for your high school self. This way your sense of self-judgment may start to dissolve a little bit more.	در دوران دبیرستان، من و دوستم دور همدیگر ارضا می‌شدیم. حتی حالا هم از صحبت در موردش متنفرم چون خیلی عجیب است. در آن زمان حتی متوجه نبودیم که چقدر وضعیت بدی است. یک بار این موضوع شدت گرفت و ما در نهایت این کار را برای یکدیگر انجام دادیم. قرار نبود موضوعی همجنس‌گرایانه باشد، اما حالا که درباره‌اش صحبت می‌کنم، قطعاً چنین به نظر می‌رسد. من این تجربه را کنار گذاشتم تا اینکه اخیراً دوباره به ذهنم آمد. الان خیلی با این موضوع مشکل دارم.	نوشتن در مورد دوران خودارضایی دبیرستان خود با دوستتان، خود نوعی تصدیق کامل از شخصیت شماست. شما به خوبی در حال بازتاب اعمال خود به روشی صادقانه هستید. جنبه مثبت دیگر این است که شما دارای دیدگاهی هستید که در سن و بلوغ اجتماعی خود، به‌طور معصومانه کاری را انجام می‌دادید که در بزرگسالی ممکن است به شکل منفی در نظر گرفته شود. شاید از طریق دیدگاه بالغ‌تر کنونی‌تان، بتوانید نسبت به خود دبیرستانی‌تان احساس شفقت و درک کنید. به این ترتیب، ممکن است حس خود قضاوتی‌تان کمی بیشتر از بین برود.
null	Everyone around me is much smarter and flaunts it. Everyone around me is skinny, and here I am trying to throw up so I'm not fat. Everything I do is wrong, and I can't seem to do anything right! No one else at school seems to feel the way I do! Is this normal teenage girls feelings? I don't think these feelings are normal.	There are some struggles that are less "obvious" than others, an eating disorder being one of them. From just your personal experience alone you might realize how easy it may seem to keep such a secret from those around you. In the same way, there are many people who struggle secretly with this problem and not many people know or even notice. So you are definitely not alone. Low self-esteem or lack of confidence in some areas are issues that EVERY teen, in fact EVERY person, has experienced at some point. These feelings are "normal." It sounds, though, as if these feelings of insecurity and inadequacy have begun to consume your every day thoughts and behaviors bringing you to where you are today - comparing yourself to others, purging, and feeling extreme guilt. Sometimes it's best if we seek outside help, instead of trying to tackle problems on our own. Breaking habits that come along with an eating disorder really requires the help of a doctor, nutritionist, and a therapist who can help change your perspective from the inside out! Hope this helps!	همه اطرافیان من خیلی باهوش‌تر هستند و این را به رخ می‌کشند. همه آن‌ها لاغر هستند و من اینجا در تلاشم که چاق نشوم. هر کاری که می‌کنم اشتباه است و به نظر می‌رسد نمی‌توانم هیچ کاری را درست انجام دهم! به نظر می‌رسد هیچ کس دیگری در مدرسه مانند من احساس نمی‌کند! آیا این احساسات در بین دختران نوجوان طبیعی است؟ به نظر من این احساسات طبیعی نیستند.	برخی از مبارزات وجود دارند که کمتر از سایرین «مشخص» هستند، اختلال خوردن یکی از آنهاست. تنها با توجه به تجربه شخصی خود، ممکن است متوجه شوید که حفظ چنین رازی از اطرافیانتان چقدر آسان به نظر می‌رسد. به طور مشابه، بسیاری از افراد به آرامی با این مشکل دست و پنجه نرم می‌کنند و بسیاری از مردم حتی از آن مطلع نمی‌شوند. پس به‌طور قطع شما تنها نیستید. عزت نفس پایین یا عدم اعتماد به نفس در برخی زمینه‌ها مسائلی است که هر نوجوان و در واقع هر فردی در مقطعی از زندگی‌اش تجربه کرده است. این احساسات "عادی" هستند. با این حال، به نظر می‌رسد این احساسات ناامنی و بی‌کفایتی به تدریج افکار و رفتارهای روزمره‌تان را تحت تأثیر قرار داده و شما را به جایی که امروز هستید، یعنی مقایسه خود با دیگران، پاکسازی و احساس گناه شدید، رسانده است. گاهی اوقات بهتر است به جای اینکه به تنهایی با مشکلات مقابله کنیم، از کمک خارج استفاده کنیم. شکستن عادات مرتبط با اختلالات خوردن واقعاً به کمک یک پزشک، متخصص تغذیه و یک درمانگر نیاز دارد که می‌تواند به تغییر دیدگاه شما از درون کمک کند! امیدوارم این برای شما مفید باشد!
null	I'm in a long-distance relationship with my ideal man, but I'm not as attracted to him as I should be. Everything else is perfect about him, but I find myself lusting over more attractive men. The next step is marriage, but I want to marry someone who I can wake up to and fall in love with all over again. However, I also don't want to throw away a great relationship over what might just be lust. Am I asking for too much in the "perfect guy"? Is there such a thing? Am I truly in love?	Attraction is important but sometimes over-rated. I'm curious about your comment that you are not as attracted as you "should be" - What is your measuring stick is for what you are supposed to feel in terms of attraction in a relationship? Do you want to be sexually intimate? Do you enjoy having sex with him? Are you satisfied with your sexual relationship when you are with him? The fact that there is lust for other more attractive men does not necessarily mean anything. There will always be attractive men and more attractive men than your partner and these attractive men will be even more appealing when you are in a long-distance relationship far from the arms of your partner. Loving someone does not mean that you stop being a sexual being who no longer notices and desires attractive men. Attraction results from a number of factors beyond appearance - including the degree to which you feel emotionally open, safe, and connected and how in tune you are with each other's bodies. It sounds like you think very highly of this man "everything else is perfect about him". Maybe it is worth spending some more time together in the same place if that is possible before deciding on marriage or that you are not truly in love.	من با مرد ایده‌آلم از راه دور رابطه دارم، اما به اندازه‌ای که باید، جذب او نمی‌شوم. همه چیز در مورد او عالی است، اما خودم را در حال تمایل به مردان جذاب‌تر می‌بینم. قدم بعدی ازدواج است، اما می‌خواهم با کسی ازدواج کنم که بتوانم صبح‌ها از خواب بیدار شوم و دوباره عاشقش شوم. با این حال، نمی‌خواهم یک رابطه عالی را به خاطر چیزی که ممکن است فقط شهوت باشد، کنار بگذارم. آیا من در مورد "مرد کامل" بیش از حد انتظار دارم؟ آیا چنین چیزی وجود دارد؟ آیا من واقعاً عاشق هستم؟	جاذبه مهم است، اما گاهی بیش از حد به آن اهمیت داده می‌شود. کنجکاوم درباره نظر شما که بیان کرده‌اید به اندازه‌ای که "باید" جذب نشده‌اید. معیارتان برای اینکه چه احساسی از نظر جذابیت در یک رابطه باید داشته باشید چیست؟ آیا تمایل دارید از نظر جنسی صمیمی شوید؟ آیا از برقراری رابطه جنسی با او لذت می‌برید؟ آیا زمانی که با او هستید از رابطه جنسی‌تان راضی هستید؟ اینکه به مردان جذاب‌تر دیگری تمایل دارید، لزوماً معنای خاصی ندارد. همیشه مردان جذاب و حتی جذاب‌تر از شریک‌تان وجود دارند و این مردان در زمانی که در یک رابطه از راه دور و دور از آغوش همسرتان هستید، ممکن است بیشتر به چشم بیایند. دوست داشتن کسی به این معنا نیست که از بودن به عنوان یک موجود جنسی که دیگر مردان جذاب را نمی‌بیند و از آن‌ها تمایلی ندارد، دست بکشید. جذابیت تحت تأثیر عوامل متعددی فراتر از ظاهر قرار دارد، از جمله میزان احساس امنیت، ارتباط عاطفی و امنیت روانی‌تان و اینکه چقدر با یکدیگر هماهنگ هستید. به نظر می‌رسد شما درباره این مرد نظر مثبتی دارید و می‌گویید "همه چیز دیگر در مورد او عالی است". اگر ممکن است، شاید بهتر باشد قبل از تصمیم‌گیری درباره ازدواج یا اینکه واقعاً عاشق نیستید، وقت بیشتری را در یک مکان مشترک بگذرانید.
null	I just wanted to get to know one so I can hear about their college experience and the courses they took. I also wanted to know if they enjoy their job and how long they were in school.	It's a great idea for you to reach out to find a psychologist to talk to if this is a field you might be interested in pursuing. Regarding the length of schooling, it generally takes 4 years of college and an additional 4 to 7 years of graduate school to earn a doctorate degree to become a psychologist. There are also other similar professions, including counseling that don't require a doctorate degree. Licensed counselors generally completed 4 years of college and an additional 2 years of graduate school. If you are thinking about a career in psychology, the local APA chapter would be a good place to start to find a local psychologist to talk to. Here's a link to the NJ APA chapter:https://www.psychologynj.org/	من فقط می‌خواستم یکی را بشناسم تا بتوانم درباره تجربه دانشگاهی و دوره‌هایی که گذرانده‌اند، بشنوم. همچنین می‌خواستم بدانم آیا از شغل خود لذت می‌برند و چه مدت در مدرسه بوده‌اند؟	اگر به دنبال یک روانشناس برای گفتگو هستید و این رشته برای شما جذاب است، ایده خوبی است که به آن فکر کنید. از نظر مدت تحصیل، معمولاً ۴ سال تحصیل در مقطع کارشناسی به علاوه ۴ تا ۷ سال تحصیلات تکمیلی برای کسب مدرک دکترا لازم است تا بتوانید به عنوان روانشناس فعالیت کنید. همچنین مشاغل مشابه دیگری وجود دارند، از جمله مشاوره که نیاز به مدرک دکترا ندارند. مشاوران مجاز معمولاً ۴ سال در مقطع کارشناسی و ۲ سال در تحصیلات تکمیلی را گذرانده‌اند. اگر به شغل در حوزه روانشناسی فکر می‌کنید، فصل محلی APA نقطه شروع خوبی برای پیدا کردن یک روانشناس محلی برای گفتگو خواهد بود. در اینجا لینکی به فصل APA نیوجرسی ارائه شده است: https://www.psychologynj.org/
null	I have an eating disorder of binging. I've had gastric sleeve surgery. I need help with issues of abuse as a child, addiction, and abusive men. I have been in therapy for five months and get no feedback from my therapist.	It can be really frustrating to feel like your counselor is not providing you with the help you need.My recommendation in a situation like this would be to let your counselor know how you feel. Specifically tell Your counselor that you don't seem to be getting the amount of feedback you would like.If this doesn't help, then you might want to look for another counselor who will be a better fit for you.	من دچار اختلال پرخوری هستم و جراحی اسلیو معده انجام داده‌ام. به کمک در زمینه مسائل ناشی از سوء‌استفاده در دوران کودکی، اعتیاد و روابط با مردان بدرفتار نیاز دارم. من پنج ماه است که تحت درمان هستم و هیچ بازخوردی از درمانگرم دریافت نکرده‌ام.	این می‌تواند واقعاً ناامیدکننده باشد که احساس کنید مشاور شما کمکی که به آن نیاز دارید را به شما نمی‌دهد. توصیه من در چنین وضعیتی این است که به مشاور خود بگویید چه احساسی دارید. به‌طور مشخص به مشاور خود اطلاع دهید که به نظر نمی‌رسد بازخوردی را که می‌خواهید دریافت کنید. اگر این کار نتیجه‌ای نداشت، ممکن است بخواهید به دنبال مشاور دیگری باشید که برای شما مناسب‌تر باشد.
null	I am an international student, and it is my first semester in graduate school in the United States. I faced a cultural shock, and I was so depressed when I arrived here. My counselor in the university was my savior. He helped me a great deal. Now I am going back to my country for a vacation. I was thinking to get him something special with my country's name on it, and I remembered that he likes wine. My country is known for that. Is it appropriate to give him wine as a gift after Christmas?	This is a great question. In general it is not appropriate for counselors to accept gifts from their clients. There are some exceptions to this general rule - including a recognition that there may be a valid cultural aspect to this type of gift giving.It might be best to simply offer your counselor a holiday card as an expression of your feelings. You could also talk to your counselor about the gift and ask if him it if would be appropriate.In the end, I know he would most appreciate just knowing how much the counseling meant to you.	من یک دانشجوی بین‌المللی هستم و در ترم اول تحصیلات تکمیلی‌ام در ایالات متحده هستم. وقتی که به اینجا آمدم، با یک شوک فرهنگی مواجه شدم و بسیار افسرده بودم. مشاور من در دانشگاه ناجی من بود و کمک زیادی به من کرد. اکنون برای تعطیلات به کشورم برمی‌گردم. داشتم فکر می‌کردم که برای او چیزی خاص با نام کشورم بیاورم و به یاد آوردم که او شراب دوست دارد. کشور ما به خاطر شراب‌هایش شناخته شده است. آیا مناسب است که بعد از کریسمس به او شراب هدیه بدهم؟	این یک سوال عالی است. به طور کلی، برای مشاوران مناسب نیست که از مراجعان خود هدیه بپذیرند. با این حال، برخی استثناها برای این قاعده کلی وجود دارد، از جمله این که ممکن است جنبه فرهنگی معتبری در این نوع هدیه دادن وجود داشته باشد. شاید بهتر باشد به سادگی یک کارت تعطیلات به عنوان ابراز احساسات خود به مشاور خود بدهید. همچنین می‌توانید با مشاور خود در مورد هدیه صحبت کنید و از او بپرسید که آیا این کار مناسب است یا خیر. در نهایت، می‌دانم که او بیشتر از هر چیز دیگر قدر دانی خواهد کرد که چقدر مشاوره برای شما مهم بوده است.
null	My wife is trying to leave. She agreed to come back and give me a little time. Even said she hopes I can do it. We buried our first born in Jan 13 years ago. She never got past it. So every year around this time, she gets emotional and says she doesn't think she loves me, but then we go back to normal. This time, another guy came in and showed her attention. I'll forgive the cheating if she'll come home.	I'm sorry that you lost your first born child. Death of a child always leaves a permanent reminder to the parents of a very painful time in their lives.The good news is your awareness that you and your wife are not connected in a satisfying way.There are many possible areas to examine in your relationship as partners and as parents.If what you write here are your observations and theories about your wife's outlook and conclusions, then the first step is to directly have conversations together on the topics you write here.What needs clarifying is what her reasons are for wanting to leave the marriage.Often, a crisis such as a child's death, motivates someone to look deeply into other intimate relationships. Keep in mind that looking deeply doesn't necessarily mean leaving the marriage.Also, be aware of your own frustrations and marital discontent. Be ready to talk about your feelings and uncertainties.There is no such thing as one happy partner in a marriage and one unhappy partner. Each person is part of a system and can only be as satisfied as their partner.The conversations that open relationship hurts and disappointments, hold a lot of emotion. They are difficult to keep on track.Best recommendation is to find a couples therapist who will be neutral to each of you as individuals, and help both of you examine the true health of the relationship.	همسرم در حال تلاش برای ترک خانه است. او موافقت کرد که برگردد و کمی به من فرصت دهد. حتی گفت امیدوار است بتوانم این کار را انجام دهم. ما فرزند اولمان را در ژانویه 13 سال پیش دفن کردیم. او هرگز نتوانست با این موضوع کنار بیاید. بنابراین هر سال تقریباً در این زمان، او احساساتی می‌شود و می‌گوید فکر نمی‌کند به من عشق دارد، اما سپس دوباره به روال عادی برمی‌گردیم. این بار، یک مرد دیگر به او توجه کرده است. اگر او به خانه برگردد، تقلب او را می‌بخشم.	متأسفم که اولین فرزندتان را از دست داده‌اید. مرگ یک کودک همیشه یادآور دائمی از یک دوره بسیار دردناک در زندگی والدین است. خبر خوب این است که شما متوجه شده‌اید که ارتباط شما و همسرتان به شکل رضایت‌بخشی نیست. زمینه‌های متعددی وجود دارد که می‌توانید در رابطه‌تان به عنوان شریک و والد بررسی کنید. اگر آنچه در اینجا می‌نویسید مشاهدات و نظریات شما درباره دیدگاه و نتیجه‌گیری‌های همسرتان است، اولین قدم این است که مستقیماً در مورد موضوعاتی که مطرح کرده‌اید گفت‌وگو کنید. آنچه نیاز به توضیح دارد، دلایل او برای خواستن جدایی از ازدواج است. اغلب، بحرانی مانند مرگ یک کودک، فرد را به عمیق‌تر بررسی کردن سایر روابط نزدیک ترغیب می‌کند. به یاد داشته باشید که نگاه عمیق لزوماً به معنای ترک ازدواج نیست. همچنین از ناامیدی‌ها و نارضایتی‌های زناشویی خود آگاه باشید و آماده باشید تا درباره احساسات و عدم اطمینان‌های خود صحبت کنید. در یک ازدواج، چیزی به نام یک شریک خوشبخت و یک شریک ناراضی وجود ندارد. هر فرد بخشی از یک سیستم است و نمی‌تواند بیشتر از میزان رضایت شریک خود احساس رضایت کند. مکالماتی که در مورد آسیب‌ها و ناامیدی‌های ارتباطی انجام می‌شود، معمولاً حاوی احساسات عمیق هستند و نگه‌داشتن آنها در مسیر درست دشوار است. بهترین توصیه این است که یک زوج‌درمانگر پیدا کنید که نسبت به هر یک از شما به عنوان فردی بی‌طرف باشد و به هر دوی شما کمک کند تا سلامت واقعی رابطه‌تان را بررسی کنید.
null	My dad cheated on my mom for 13 years. I cannot stop obsessing over the fact that my boyfriend might be cheating on me even when I know he isn't. I have full access to his phone, social media, and e-mails. I never find anything, but I'm obsessed with constantly checking just in case. How do I stop this? It's driving a wedge between us.	Hi Greenville, I respect that you're owning your own overreactions, and that you want to give your boyfriend the respect he deserves. The truth is that some people cheat, and some don't, and our partners deserve the benefit of the doubt unless they show signs they can't be trusted.The answer here is in two different areas. Basically, if you want to feel differently (more trusting, in your case), you look at your thoughts, and your behaviours.Your thoughts are stuck... like tires in deep ruts in the road. These thoughts are only habits, they don't reflect the truth. Fear is probably whispering in your ear things like "everyone cheats", or " you're not enough for him". Once you figure out what fear is trying to tell you, picture those words in red next time they come up. Ask yourself what the evidence is that supports that thought (there won't be much...perhaps none), and what is the evidence that doesn't support it (I know lots of good men, I know I deserve love and loyalty, there is no sign of infidelity...). You're learning to refute the thoughts that are connected to the fear. That's the first half. Practise these thoughts.The rest of the work is in your behaviours. Act as though you trust him. Force yourself to not check or interrogate, and the less you check, the less obsessive and untrusting you will feel. Acting "as if" something if true strangely helps us believe it.It's possible to change the way we think, and this is turn changes the way we feel. Try this to start, and see a therapist for support and cognitive behavioural therapy if you want to dive more deeply into why this is happening and how to stop it. Good luck!	پدرم 13 سال به مادرم خیانت کرد. نمی‌توانم از وسواس درباره‌ی اینکه ممکن است دوست پسرم به من خیانت کند دست بردارم، حتی زمانی که می‌دانم او این کار را نمی‌کند. به تلفن، شبکه‌های اجتماعی و ایمیل‌هایش دسترسی کامل دارم. هرگز چیزی پیدا نمی‌کنم، اما وسواس دارم که مدام چک کنم تا مبادا چیزی باشد. چگونه می‌توانم این وضعیت را متوقف کنم؟ این موضوع بین ما فاصله ایجاد کرده است.	سلام گرین‌ویل، من به شما احترام می‌گذارم که به واکنش‌های بیش از حد خود اعتراف کرده و می‌خواهید به دوست پسرتان احترامی که شایسته‌اش است بدهید. حقیقت این است که برخی افراد خیانت می‌کنند و برخی از آنها نمی‌کنند، و شریک‌های ما مستحق اعتماد هستند مگر آنکه نشانه‌هایی از عدم اعتماد به نفس نشان دهند. پاسخ اینجا در دو حوزه مختلف نهفته است. اساساً، اگر می‌خواهید احساس متفاوتی داشته باشید (در مورد شما، احساس بیشتری از اعتماد)، باید به افکار و رفتارهای‌تان توجه کنید. افکار شما در یک وضعیت ثابت به دام افتاده‌اند، مانند لاستیک‌هایی که در شیارهای عمیق جاده گیر کرده‌اند. این افکار تنها عادات هستند و حقیقت را منعکس نمی‌کنند. احتمالاً ترس در گوش شما زمزمه می‌کند که "همه خیانت می‌کنند" یا "تو برای او کافی نیستی". وقتی متوجه شدید ترس چه چیزهایی می‌خواهد به شما بگوید، دفعه بعد آن کلمات را به رنگ قرمز تصور کنید. از خود بپرسید چه شواهدی وجود دارد که این فکر را تأیید می‌کند (شاید شواهد زیادی پیدا نکنید، یا حتی هیچ) و چه شواهدی وجود دارد که آن را رد می‌کند (من مردان خوبی می‌شناسم، می‌دانم که شایسته عشق و وفاداری هستم و هیچ نشانه‌ای از خیانت وجود ندارد...). شما در حال یادگیری برای رد کردن افکار مرتبط با ترس هستید. این بخش اول کار شماست. این افکار را تمرین کنید. بخش باقی‌مانده در رفتارهای شماست. طوری رفتار کنید که انگار به او اعتماد دارید. خود را مجبور کنید که چک نکنید یا بازجویی نکنید، و هر چه کمتر چک کنید، احساس وسواس و بی‌اعتمادی کمتری خواهید داشت. رفتار "به گونه‌ای" که چیزی واقعاً درست است به طرز عجیبی به ما کمک می‌کند آن را باور کنیم. ممکن است که روش تفکر خود را تغییر دهیم و این به نوبه خود احساسات ما را تغییر می‌دهد. این روش را برای شروع امتحان کنید و در صورت تمایل برای بررسی عمیق‌تر دلایل این وضعیت و چگونگی حل آن به یک درمانگر برای حمایت و درمان شناختی رفتاری مراجعه کنید. موفق باشید!
null	Whether it's to a guy or girl, I always feel insecure talking, and I am afraid of embarrassing myself and not being good enough. Even when I am walking, I worry about my appearance and facial expression and such.	Hi. I'm glad you wrote, because I think a lot of people have this same issue (to different degrees) and we don't talk about it much. You have some social anxiety that is a bit beyond what the average person might feel. Most people have some amount of worry about what others might think of them, and this probably prevents us from making complete fools of ourselves so that's a good thing. But your "alarm system" is out of whack and you are spending too much time worrying about how you come across. As you age you understand this more, and it's true...that other people really aren't thinking about you much or monitoring you at all; they're too busy having the same thoughts you're having! Am I good enough? Do people like me, judge me...think I'm weird? We're all concerned about how we come across far more than how others come across. Like many people, you lack compassion for yourself, acceptance of yourself and confidence in yourself. My gut says that these things came from somewhere in your past. Our sensitivities usually come from (as well as genetics) a specific time in our life when we experienced or felt something that was overwhelming and we end up with an alarm system that overreacts at times. Without more details, it's difficult to go further here. I recommend you see a therapist who does cognitive behavioural therapy, which can help you understand the roots of your fears and learn how to manage them more successfully.	چه پسر باشد چه دختر، من همیشه هنگام صحبت کردن احساس ناامنی می‌کنم و می‌ترسم خودم را خجالت زده کنم و به اندازه کافی خوب نباشم. حتی وقتی که راه می‌روم، نگران ظاهر و حالت صورت و این موارد هستم.	سلام، خوشحالم که نوشتی، چون فکر می‌کنم بسیاری از افراد این مشکل را دارند (به درجات مختلف) و درباره‌اش زیاد صحبت نمی‌کنیم. شما مقداری اضطراب اجتماعی دارید که کمی فراتر از آن چیزی است که یک فرد معمولی ممکن است احساس کند. بیشتر افراد تا حدودی نگران این هستند که دیگران در موردشان چه فکری می‌کنند و این نگرانی معمولاً مانع از این می‌شود که خود را به‌طور کامل تحقیر کنیم، بنابراین این نکته مثبتی است. اما "سیستم هشدار" شما دچار اختلال شده و زمان زیادی را صرف نگرانی درباره نحوه برخوردتان می‌کنید. با گذر زمان، این مسأله برای شما روشن‌تر می‌شود و حقیقتاً... دیگران خیلی به شما فکر نمی‌کنند یا اصلاً شما را زیر نظر نمی‌گیرند؛ آن‌ها خیلی مشغول همین افکار شما هستند! آیا من به اندازه کافی خوب هستم؟ آیا مردم مرا دوست دارند، قضاوت می‌کنند... آیا به من فکر می‌کنند؟ همه ما بیشتر نگران این هستیم که چگونه به نظر می‌رسیم تا اینکه دیگران چگونه به نظر می‌رسند. مانند بسیاری از افراد، شما فاقد دلسوزی نسبت به خود، پذیرش و اعتماد به نفس هستید. احساس من این است که این مسائل از جایی در گذشته شما نشأت گرفته‌اند. حساسیت‌های ما معمولاً از یک دوره خاص در زندگی‌مان (همچنین به دلیل ژنتیک) ناشی می‌شوند، وقتی که چیزی را تجربه کردیم یا احساسی را احساس کردیم که بسیار طاقت‌فرسا بود و در نتیجه سیستم هشدار ما در بعضی مواقع بیش از حد واکنش نشان می‌دهد. بدون جزئیات بیشتر، پیش‌رفتن در این مورد دشوار است. توصیه می‌کنم با یک درمانگر که رویکرد درمان شناختی-رفتاری دارد، مشورت کنید؛ این روش می‌تواند به شما کمک کند ریشه‌های ترس‌هایتان را بشناسید و نحوه مدیریت بهتر آن‌ها را یاد بگیرید.
null	I have an eating disorder of binging. I've had gastric sleeve surgery. I need help with issues of abuse as a child, addiction, and abusive men. I have been in therapy for five months and get no feedback from my therapist.	Hi Anaheim,Relationships with therapists have some things in common with other relationships; they work best if there is dialogue about what your hopes, thoughts, emotions and needs are. Are you letting your therapist know what your goals are? It's okay to say "I'd really like us to focus on this piece", or "I'm looking for specific direction about how to manage this part". Your therapist is wise if they ask questions that determine what your needs are, but they can't read your mind. Not every therapist will be a good fit for you. I know I'm not a good fit for everyone I meet. We have different styles; some are more passive and focus on listening. This might be the type of therapist you have. For some people this is what they want, but maybe it's not for you. Maybe you want someone who digs at you more, asks more questions, gives you strategies, lets you know what they think... someone more active. If this is the case, it doesn't mean s/he's a bad therapist...it's just not what you're looking for. Sometimes people think they can't end sessions with their therapist; they might be worried about hurt feelings. But, in the end, you don't owe your therapist anything if you feel it's not working or it's not a good match. Just move on and try someone new. Maybe ask them questions first about their style, even. Best of luck!	من اختلال پرخوری دارم. جراحی اسلیو معده انجام داده‌ام. به کمک در زمینه مسائل سوءاستفاده در کودکی، اعتیاد و مردان آزارگر نیاز دارم. پنج ماه است که تحت درمان هستم و هیچ بازخوردی از درمانگرم دریافت نکرده‌ام.	سلام آناهیم، روابط با درمانگران با سایر روابط شباهت‌هایی دارد؛ آن‌ها زمانی بهتر عمل می‌کنند که گفتگویی درباره امیدها، افکار، احساسات و نیازهای شما وجود داشته باشد. آیا به درمانگر خود اجازه می‌دهید که از اهداف شما باخبر شود؟ اشکالی ندارد که بگویید "واقعاً دوست دارم روی این موضوع تمرکز کنیم" یا "به دنبال راهنمایی خاصی برای مدیریت این مورد هستم". درمانگر شما عاقل است اگر سؤالاتی بپرسد که نیازهای شما را مشخص کند، اما او نمی‌تواند ذهن شما را بخواند. هر درمانگری برای شما مناسب نخواهد بود. می‌دانم که برای همه افرادی که ملاقات می‌کنم مناسب نیستم. ما سبک‌های مختلفی داریم؛ برخی درمانگران منفعل‌تر هستند و بیشتر روی شنیدن تمرکز می‌کنند. ممکن است این نوع درمانگری باشد که شما دارید. برای برخی افراد، این همان چیزی است که می‌خواهند، اما شاید برای شما مناسب نباشد. شاید بخواهید کسی را داشته باشید که بیشتر پرسش کند، سؤالات بیشتری مطرح کند، استراتژی‌هایی ارائه دهد و نظرات خود را بیان کند... فردی فعال‌تر. اگر این طور است، به این معنی نیست که او درمانگر بدی است... فقط این چیزی نیست که شما به دنبالش هستید. گاهی اوقات مردم فکر می‌کنند نمی‌توانند جلسات خود را با درمانگرشان به پایان برسانند؛ آن‌ها ممکن است نگران احساسات آسیب‌دیده باشند. اما در نهایت، اگر احساس می‌کنید که کار نمی‌کند یا مناسب نیست، چیزی به درمانگرتان مدیون نیستید. فقط ادامه دهید و شخص جدیدی را امتحان کنید. شاید ابتدا از آن‌ها درباره سبک کارشان سؤال بپرسید. با آرزوی موفقیت!
null	My fiancé doesn't think I trust him because I was cheated on before. However, he hides his phone and has been texting his ex-girlfriend, who he has two kids with. What should I do?	Oh Chino, I only have half the picture here so I will be cautious. There's a chicken and an egg, and I don't know which came first. One thing I see clearly is that your fiance will always have to have communications with his ex, because they have children. Can you accept that? When suspicion and insecurity come along, your job is to look at the big picture and the real picture. Is there any real evidence that he is cheating? Remember that texting his ex is not evidence alone if the communications are about the kids. Has he earned your trust? If so, then it's not fair to punish him for the betrayals of others. He's not your ex. Reassure your heart that you are his priority if the larger evidence supports that. At the same time, you can let him know what your triggers are. For example, hiding his phone doesn't send you a good message, right? See, this is the chicken and the egg...is he hiding the phone because you've been overreacting when he gets a text? So let him know you won't blow up about him getting a text if he doesn't conceal or password his phone. Transparency helps build trust. You have sensitivities, and it helps you a lot if he's aware of them and willing to try not to do things that trigger fear. Let him know when you get scared, and hopefully he'll give you the openness and security you need in order to trust him and act as if you trust him. :)	نامزدم فکر می‌کند به او اعتماد ندارم چون قبلاً به من خیانت شده است. اما او تلفن خود را پنهان می‌کند و با دختر سابقش که دو فرزند دارد، پیامک می‌زند. چه کار کنم؟	اوه چینو، من فقط نیمی از ماجرا را اینجا دارم، بنابراین محتاط خواهم بود. یک مرغ و یک تخم مرغ وجود دارد و من نمی‌دانم کدام یک اول آمده است. چیزی که به وضوح می‌بینم این است که نامزد شما همیشه باید با همسر سابقش ارتباط داشته باشد، چون آنها بچه دارند. آیا می‌توانید این را بپذیرید؟ وقتی که شک و ناامنی به سراغتان می‌آید، مسئولیت شما این است که به تصویر بزرگ‌تر و واقعیت نگاه کنید. آیا شواهد واقعی از خیانت او وجود دارد؟ به یاد داشته باشید که اگر ارتباطات تنها درباره بچه‌ها باشد، پیامک زدن به همسر سابق به تنهایی مدرکی حساب نمی‌شود. آیا او اعتماد شما را جلب کرده است؟ اگر چنین است، پس منصفانه نیست که او را به خاطر خیانت‌های دیگران مجازات کنید. او همسر سابق شما نیست. اگر شواهد بزرگ‌تر این را تأیید می‌کند، به قلب خود اطمینان دهید که شما اولویت او هستید. در عین حال، می‌توانید به او بگویید که محرک‌های شما چیست. به عنوان مثال، پنهان کردن تلفنش پیام خوبی برای شما ارسال نمی‌کند، درست است؟ ببینید، این همان مرغ و تخم مرغ است... آیا او تلفنش را پنهان کرده چون شما وقتی پیامک می‌گیرد، واکنش‌های بیش از حد از خود نشان می‌دهید؟ بنابراین به او بگویید که اگر تلفنش را پنهان یا رمزدار نکند، شما درباره دریافت پیامک او واکنش نخواهید داشت. شفافیت به ایجاد اعتماد کمک می‌کند. شما حساسیت‌هایی دارید و اگر او از آنها آگاه باشد و بخواهد از کارهایی که باعث ترس شما می‌شود، خودداری کند، این به شما بسیار کمک خواهد کرد. وقتی می‌ترسید به او اطلاع دهید و امیدوارم که او امنیت و صمیمیتی را که نیاز دارید، فراهم کند تا به او اعتماد کنید و طوری رفتار کنید که انگار به او اعتماد دارید. :)
null	I am an international student, and it is my first semester in graduate school in the United States. I faced a cultural shock, and I was so depressed when I arrived here. My counselor in the university was my savior. He helped me a great deal. Now I am going back to my country for a vacation. I was thinking to get him something special with my country's name on it, and I remembered that he likes wine. My country is known for that. Is it appropriate to give him wine as a gift after Christmas?	Hi, Different therapists are guided by the ethical guidelines of their own associations or colleges when it comes to receiving gifts, so this may differ a bit from therapist to therapist. It's important to me that I be sensitive to cultural norms, and to my client's needs. In Canada, and the US, it is customary for people to sometimes express gratitude with a small gift, and I have from time to time received small tokens of appreciation because I believe it would be rude to refuse this. It is never necessary to give a therapist a gift, but if you wish to express your gratitude in this way, I don't think it's inappropriate.	من یک دانشجوی بین‌المللی هستم و این ترم اول من در مقطع کارشناسی ارشد در ایالات متحده است. با شوک فرهنگی مواجه شدم و وقتی به اینجا رسیدم بسیار افسرده بودم. مشاور من در دانشگاه ناجی من بود و کمک زیادی به من کرد. اکنون برای تعطیلات به کشورم برمی‌گردم و داشتم به این فکر می‌کردم که برای او هدیه‌ای خاص با نام کشورم بیاورم. به یاد آوردم که او شراب دوست دارد و کشور من به آن معروف است. آیا مناسب است که بعد از کریسمس به او شراب هدیه بدهم؟	سلام، درمانگران مختلف با توجه به دستورالعمل‌های اخلاقی انجمن‌ها یا کالج‌های خود نسبت به دریافت هدایا عمل می‌کنند، بنابراین ممکن است این موضوع از درمانگری به درمانگر دیگر متفاوت باشد. برای من مهم است که به هنجارهای فرهنگی و نیازهای مشتری توجه داشته باشم. در کانادا و ایالات متحده، مرسوم است که گاهی مردم برای ابراز قدردانی، هدیه‌های کوچکی تقدیم کنند و من نیز در برخی مواقع نشانه‌های کوچک قدردانی دریافت کرده‌ام، چراکه به نظر می‌رسد رد کردن این هدایا بی‌ادبانه باشد. هرگز الزامی به هدیه دادن به یک درمانگر نیست، اما اگر بخواهید قدردانی خود را به این شیوه ابراز کنید، آن را غیرمناسب نمی‌دانم.
null	A friend of mine taking psychology advised I go to my doctor to check if I have major depressive disorder. I'm afraid of the consequences of doing so. If I do become diagnosed with major depressive disorder, won’t that go on my records? I will never be able to become a counselor along with a list of other things I may be prohibited from. I’m also afraid of taking any anti-depressants. This year, my doctor gave me some for a "dislocated hip." I had a severe reaction and passed out moments after taking them. Everyone I know who has taken anti-depressants says it’s a bad idea all around and you’re better getting treatment without them. I’m concerned they might take me to a clinic and force me to take medication because I am unable to make decisions on my own. I’m not really suicidal, but I am not really taking care of myself either. Someone also told me they still use electroshock therapy. I’m not keen on that. I’m wondering if I am better off just getting self-help and working things out on my own. It’s just that I've been an emotional mess since I was in elementary school. I’ve graduated now and tried to stay positive and be happy, but I cannot deny I still am not good.	I admire your courage for stating your view about anti-depressants. Questioning mainstream thinking and being in touch with your own views, are signs of strength and clarity in a person.As a therapist, I always tell my patients to avoid anti-depressants.Their effectiveness is in suppressing a person's mood and feelings. If someone does not know how they are feeling, then they will have more difficulty in understanding themselves, their uncertainties and hesitations, and overall, how they relate to others and what they expect from others.Anti-depressants mask how someone feels.In a crisis, temporarily taking anti-depressants may be helpful. If someone is so overwhelmed that they are not functioning, then suppressing unhappy feelings so that the person can get through a day, may be of benefit for a short while.Basically, respect and follow your own opinion about anti-depressants. Your view is shared by many. It is a minority opinion, and very valid. If you would like to shop for a therapist, ask the person on the phone, what their opinions are about anti-depressants.Ideally, you will eventually find a therapist who thinks in a way which is similar to you, or at least similar enough that you will have a sense that you are able to trust working with them on whatever you define as problematic.I hope you will have an easy and productive therapist search!	یکی از دوستانم که روانشناسی می‌خواند به من توصیه کرد که به پزشکم مراجعه کنم تا بررسی کنم آیا مبتلا به اختلال افسردگی اساسی هستم یا خیر. من از عواقب این کار می‌ترسم. اگر تشخیص داده شود که مبتلا به اختلال افسردگی اساسی هستم، آیا این موضوع در سوابق من باقی نخواهد ماند؟ من هرگز نمی‌توانم مشاور شوم و همچنین ممکن است مشکلات دیگری برایم پیش بیاید. من از مصرف داروهای ضد افسردگی نیز نگرانم. امسال دکترم مقداری دارو برای «دررفتگی لگن» به من تجویز کرد و من واکنش شدیدی داشتم و لحظاتی پس از مصرف آن‌ها از حال رفتم. همه کسانی که می‌شناسم که داروهای ضد افسردگی مصرف کرده‌اند، می‌گویند این کار ایده‌ی بدی است و بهتر است بدون آن‌ها درمان شوم. نگرانم که ممکن است مرا به یک کلینیک ببرند و از من بخواهند دارو مصرف کنم، زیرا نمی‌توانم به تنهایی تصمیم بگیرم. من واقعاً خودکشی نمی‌کنم، اما در نگهداری از خودم نیز جدی نیستم. همچنین شنیده‌ام که هنوز از الکتروشوک درمانی استفاده می‌کنند و از این موضوع راضی نیستم. به این فکر می‌کنم که آیا بهتر است تنها به خودم کمک کنم و مسائلم را حل کنم. من از دوران دبستان دچار آشفتگی عاطفی بوده‌ام و حالا که فارغ‌التحصیل شدم و سعی کرده‌ام مثبت بمانم و خوشحال باشم، نمی‌توانم انکار کنم که هنوز در وضعیت خوبی نیستم.	من به شجاعت شما در بیان دیدگاه‌تان درباره داروهای ضد افسردگی ارادت می‌ورزم. زیر سؤال بردن تفکر غالب و ارتباط با نظرات خود، نشانه‌های قوت و وضوح در فرد است. به عنوان یک درمانگر، همیشه به بیمارانم توصیه می‌کنم که از داروهای ضد افسردگی خودداری کنند. اثربخشی این داروها در سرکوب خلق و خو و احساسات فرد است. اگر کسی نداند که چه احساسی دارد، در درک خود و همچنین عدم‌قطعیت‌ها و تردیدهایش و نیز ارتباط با دیگران و انتظاراتش از آن‌ها، با مشکل مواجه خواهد شد. داروهای ضد افسردگی احساسات فرد را می‌پوشانند. در یک بحران، مصرف موقت داروهای ضد افسردگی ممکن است مفید باشد. اگر کسی به قدری تحت فشار است که نمی‌تواند به درستی کار کند، سرکوب احساسات ناخوشایند به گونه‌ای که او بتواند یک روز را سپری کند، ممکن است برای مدت کوتاهی مثمر ثمر باشد. در نهایت، به نظر خود درباره داروهای ضد افسردگی احترام بگذارید و از آن پیروی کنید. دیدگاه شما مورد پذیرش بسیاری است. این یک نظر اقلیتی است و بسیار معتبر محسوب می‌شود. اگر قصد دارید به دنبال یک درمانگر باشید، از کسی که تماس می‌گیرید بپرسید نظرش در مورد داروهای ضد افسردگی چیست. در نهایت، امیدوارم درمانگری را پیدا کنید که به روشی مشابه شما فکر کند، یا حداقل به اندازه کافی مشابه باشد که احساس کنید می‌توانید با او روی هر موضوعی که به عنوان مشکل تعریف می‌کنید، اعتماد کنید. امیدوارم جستجوی شما برای یافتن درمانگر، آسان و سازنده باشد!
null	I was “mentored” by this guy for a few years spiritually. It was okay at times, but other times, it was just weird. I try not to think about it too much, but a lot of manipulation and lying happened, yet no one else really believed me when I told them. It's like he's two different people, and no one else really sees that side of him. I was blamed for a lot of our troubles, and now we don't really talk much. I'm worried because he's in a trusted position of leadership and no one suspects anything. They just think I'm attacking his character. How do I know for sure?	You may intuitively be sensing what many professionals in the social sciences and psychology have already understood.Just Google "psychopaths and leadership" and many articles come up about boardroom politics and that psychopaths are very successful in these roles.Theoretically, is it terrible that corporate leadership qualities match those of psychopaths? Well, yes. And, I consider your question as a mark of your sensitive awareness toward other people. Being able to recognize social dynamics, is a strength that you have.Psychopaths know how to be charming and to twist words so that others believe that their own interest is the same as the psychopath's.I agree with you about not being able to change people's minds who are attached to this person's interactions.The only way you can introduce a change in the relationship system of a psychopath is that if you are aware of illegal or law breaking activity, and you have evidence of this, that you contact relevant authorities.No one is allowed to break laws, including psychopaths.	من برای چند سال از نظر روحی توسط این فرد "مربی" شده‌ام. بعضی مواقع اوضاع خوب بود، اما در مواقع دیگر، واقعا عجیب به نظر می‌رسید. سعی می‌کنم زیاد به این موضوع فکر نکنم، اما در طول این مدت، دستکاری‌ها و دروغ‌گویی‌های زیادی اتفاق افتاد و هیچ‌کس وقتی که این موارد را به آن‌ها گفتم، واقعاً مرا باور نکرد. انگار او دو نفر مختلف است و هیچ‌کس دیگر آن بخش از او را نمی‌بیند. به خاطر بسیاری از مشکلات‌مان سرزنش شدم و حالا دیگر خیلی با هم صحبت نمی‌کنیم. نگرانم زیرا او در یک موقعیت رهبری معتبر قرار دارد و هیچ‌کس به چیزی مشکوک نیست. آن‌ها فقط فکر می‌کنند که من به شخصیت او حمله می‌کنم. چطور می‌توانم مطمئن شوم؟	شما ممکن است به‌صورت شهودی آنچه را که بسیاری از متخصصان علوم اجتماعی و روان‌شناسی قبلاً درک کرده‌اند، احساس کنید. فقط "روان‌پریشی و رهبری" را در گوگل جستجو کنید و مقالات زیادی درباره سیاست‌های اتاق هیئت‌مدیره و موفقیت‌های روان‌پریشان در این نقش‌ها خواهید یافت. از نظر نظری، آیا این خفیف است که ویژگی‌های رهبری شرکتی با ویژگی‌های روان‌پریشان مطابقت دارد؟ خوب، بله. و من سؤال شما را نشانۀ هوشیاری حساس شما نسبت به دیگران می‌دانم. توانایی تشخیص پویایی‌های اجتماعی، نقطه قوتی است که شما دارید. روان‌پریشان می‌دانند چگونه جذاب باشند و کلمات را به گونه‌ای بچرخانند که دیگران باور کنند علایقشان با علایق روان‌پریش یکی است. من با شما موافقم که نمی‌توان احساسات افرادی را که به تعاملات این شخص وابسته‌اند تغییر داد. تنها راهی که می‌توانید تغییراتی در سیستم روابط یک روان‌پریش ایجاد کنید، این است که اگر از فعالیت‌های غیرقانونی یا قانون‌شکنی آگاه هستید و شواهدی دارید، با مقامات ذی‌ربط تماس بگیرید. هیچ‌کس نمی‌تواند قوانین را زیر پا بگذارد، از جمله روان‌پریشان.
null	When I see something I don’t like, I go off like a ticking time bomb. I go from “0 to 100” really quickly.	Sometimes we react to situations immediately, without thinking of the consequences of our actions. Typically by not reacting right away, we are better able to gather our thoughts, see the situation more clearly and from other perspectives, and respond more calmly. One of the strategies that almost always helps is deep breathing. When faced with a stressful situation, you can give yourself a time out by removing yourself from the stress and spend 5 minutes taking deep breaths (breathe in slowly counting to 4 and breathe out even slower counting to 6), while focusing and thinking only about your breathing. After doing so, think of the various ways you can respond to the situation and choose the one most appropriate. Good luck!	وقتی چیزی را می‌بینم که دوست ندارم، مانند یک بمب ساعتی منفجر می‌شوم. من خیلی سریع از "0 به 100" می‌رسانم.	گاهی اوقات ما به موقعیت‌ها بلافاصله واکنش نشان می‌دهیم، بدون اینکه به عواقب اعمال خود فکر کنیم. معمولاً با عدم واکنش فوری، بهتر می‌توانیم افکارمان را جمع کنیم، وضعیت را واضح‌تر ببینیم و از دیدگاه‌های مختلف به آن نگاه کنیم و با آرامش بیشتری پاسخ دهیم. یکی از استراتژی‌هایی که تقریباً همیشه مؤثر است، تنفس عمیق است. هنگامی که با یک موقعیت استرس‌زا مواجه می‌شوید، می‌توانید با کمی فاصله گرفتن از استرس، 5 دقیقه به نفس عمیق بکشید (به آرامی نفس بکشید و تا 4 بشمارید و سپس آرام‌تر نفس خارج کنید و تا 6 بشمارید)، در حالی که تمرکز خود را صرفاً بر روی تنفس‌تان بگذارید. پس از این کار، به راه‌های مختلفی که می‌توانید به آن موقعیت پاسخ دهید فکر کنید و مناسب‌ترین گزینه را انتخاب کنید. موفق باشید!
null	I just got out of a two year relationship. I broke up with my boyfriend because he wasn't showing any affection at all. He was talking to other women and lying about it. It pushed me away and hurt me, but I'm still in love with him. A couple days after our breakup, he was talking to someone new. He told me he wasn't sure if he loved me. I cried for several days, lost my appetite, and couldn't sleep. Our whole relationship was only us. We didn't have friends. It was me and him against the world. We didn't talk to anyone else because we only wanted to talk to each other. We hung out constantly and Skyped to sleep every single night. Then, when I cut myself, we talked on Skype. He cried and told me "I'm still in love with you, I never stopped loving you," and I cried tears of joy. I asked multiple times if he loved me and asked to make sure he wasn't just saying that because of me being so depressed. He promised and assured me he loved me. He came over after that, and we had sex because he wanted to. He went the home that night and told me he didn't love me, and he lied because he was scared. He told me I wasn't attractive, I wasn’t beautiful to him, and that I changed. He also told me he was 100% sure he'd never love me again. I'm still in love with him. Why do I love him? How do I stop? Just knowing that someone else is with him hurts me. That I wasn't good enough and that I'm no longer beautiful hurts me. I think I need a therapist, but don't know if I should.	I am very sorry for the pain you are suffering. Losing the most significant person in your life is extremely painful and breakups are often equated to a death. There will certainly be a grieving process that you go through and time passing will allow the hurt to subside. With that being said, seeing a therapist is highly recommended as it sounds like continuous support may be necessary for healing to take place. Anytime sadness causes thoughts of suicide or self harm, it is important to get help immediately. A therapist can help you by validating your feelings and what you are going through, while also working with you to move through the grieving process, adopt new hobbies, social outlets, and goals for your future. While starting over and trying out new ways of being may seem like a daunting task, it will only make things easier and give you a sense of hope and purpose for your future. With the new year right around the corner, this could be viewed as a good time and opportunity to get reaquainted with yourself and set goals related to living a more fullfilling life. Hang in there. With a support system in place and a healthy mindset, things can only get easier. Best of luck to you!	من تازه از یک رابطه دو ساله خارج شدم. از دوست‌پسرم جدا شدم چون او اصلاً محبتی از خود نشان نمی‌داد. او با زنان دیگر صحبت می‌کرد و درباره‌اش دروغ می‌گفت. این موضوع مرا دور کرد و آسیب زد، اما هنوز هم به او عشق می‌ورزم. چند روز بعد از جدایی‌مان، او با یک نفر جدید در ارتباط بود. او به من گفت که مطمئن نیست آیا من را دوست دارد یا نه. به مدت چند روز گریه کردم، اشتهایم را از دست دادم و نتوانستم بخوابم. تمام رابطه‌مان تنها ما بودیم. ما دو نفر، بدون دوستان، علیه دنیا بودیم. با هیچ کس دیگری صحبت نمی‌کردیم، چون تنها می‌خواستیم با یکدیگر گفت‌وگو کنیم. ما دائماً با هم بودیم و هر شب از طریق اسکایپ تا خواب می‌رفتیم. زمانی که خودم را زخمی کردم، با هم از طریق اسکایپ صحبت کردیم. او گریه کرد و به من گفت: "هنوز عاشق تو هستم، هرگز از دوست داشتنت دست برنداشتم" و من از شادی اشک ریختم. چندین بار از او پرسیدم که آیا هنوز مرا دوست دارد و خواستم مطمئن شود که این را فقط به خاطر افسردگیم نمی‌گوید. او قول داد و به من اطمینان داد که مرا دوست دارد. او بعد از آن به خانه‌ام آمد و ما رابطه‌جنسی داشتیم زیرا او می‌خواست. آن شب به خانه رفت و به من گفت که دیگر مرا دوست ندارد و به خاطر ترسش دروغ گفته بود. او به من گفت که برایش جذاب نیستم، دیگر زیبا نیستم و تغییر کرده‌ام. او همچنین گفت که 100٪ مطمئن است که هرگز دوباره مرا عاشق نخواهد شد. هنوز هم به او عشق می‌ورزم. چرا من او را دوست دارم؟ چگونه می‌توانم از این عشق دست بکشم؟ فقط دانستن اینکه شخص دیگری با اوست، مرا زجر می‌دهد. این‌که کافی نبودم و دیگر زیبا نیستم، به من آسیب می‌زند. فکر می‌کنم به یک درمانگر نیاز دارم، اما نمی‌دانم آیا باید به او مراجعه کنم یا نه.	برای دردی که تحمل می‌کنی، بسیار متاسفم. از دست دادن مهم‌ترین شخص زندگی‌ات بسیار دردناک است و جدایی‌ها اغلب با مرگ مقایسه می‌شوند. قطعاً فرآیند سوگواری وجود خواهد داشت که از آن عبور خواهی کرد و گذر زمان به کاهش درد کمک خواهد کرد. با توجه به این موارد، مراجعه به درمانگر به شدت توصیه می‌شود، زیرا به نظر می‌رسد که حمایت مستمر برای بهبودی ضروری باشد. هرگاه غم و اندوه باعث افکار خودکشی یا آسیب به خود شود، مهم است که بلافاصله کمک بگیری. یک درمانگر می‌تواند با تأیید احساسات و آنچه که تجربه می‌کنی، به تو کمک کند و در عین حال با تو برای پیشبرد فرآیند سوگواری، ایجاد سرگرمی‌های جدید، ارتباطات اجتماعی و تعیین اهداف آینده‌ات همکاری کند. هرچند که شروع دوباره و امتحان روش‌های جدید زندگی ممکن است کار دشواری به نظر برسد، اما این کار به تو کمک خواهد کرد تا احساس امید و هدفمندی بیشتری برای آینده‌ات داشته باشی. با نزدیک شدن به سال جدید، این می‌تواند فرصتی مناسب برای آشتی دوباره با خودت و تعیین اهدافی برای زندگی پربارتری باشد. تقلا نکن، با داشتن یک سیستم حمایت و طرز فکر سالم، اوضاع به تدریج آسان‌تر خواهد شد. با آرزوی موفقیت برای تو!
null	I am always arguing with my father. He gets stressed over work and health and talks to me in a tone of voice that seems very demanding and seems more like yelling. I get upset often at this. Am I too sensitive? He always says I am overreacting but never seems to understand that he is hurting my feelings. No matter how often I try to tell him this, he never listens.	Thanks for the question. Regardless of whether or not you are sensitive, it is okay to want better communication with those who are important to you. When we feel that we are being talked down to or being ridiculed, it is difficult to not take it personally. It sounds like you have taken the first and necessary step in resolving this by bringing up the issue to him. Is it possible that the delivery of your message is causing him to feel blamed or defensive? Try communicating with him during a time when you are not upset and when it is out of context. Begin your statements with "I" as opposed to "you." For example, you can tell him, "I feel angry when you raise your voice at me" instead of "You always yell at me." Also, avoid using black and white terms such as never and always. Additionally, offer sugggestions as to ways that he can better communicate with you. Maybe he just doesn't know how to. Lastly, when delivering a message, I like to use the sandwich method by starting off the discussion with something postive and ending it with something postive. For example, you may say something to the effect of:"Dad, I enjoy the discussions we share and really value your opinion. There are times that I feel angry when you talk to me aggressively. Perhaps you can try talking to me using a calmer tone when I bring up heated topics. Let's try and work on this together. I will try to be less sensitive and I am asking that you be more calm."I hope you find this useful!	من همیشه با پدرم بحث می‌کنم. او به خاطر کار و سلامتی‌اش استرس دارد و با لحنی با من صحبت می‌کند که به نظر می‌رسد بسیار طلبکارانه است و بیشتر شبیه فریاد زدن به نظر می‌رسد. من اغلب از این موضوع ناراحت می‌شوم. آیا من خیلی حساسم؟ او همیشه می‌گوید که من بیش از حد واکنش نشان می‌دهم، اما هرگز نمی‌فهمد که به احساساتم آسیب می‌زند. هرچقدر هم که سعی می‌کنم این را به او بگویم، او هرگز گوش نمی‌دهد.	ممنون بابت سوال. صرف‌نظر از اینکه حساس هستید یا نه، خوب است که بخواهید با کسانی که برایتان مهم هستند، ارتباط بهتری داشته باشید. وقتی احساس می‌کنیم که مورد تحقیر قرار گرفته‌ایم یا تمسخر می‌شویم، سخت است که آن را شخصی نگیریم. به نظر می‌رسد شما اولین و ضروری‌ترین گام را برای حل این موضوع با مطرح کردن آن برای او برداشته‌اید. آیا ممکن است نحوه بیان پیام شما باعث شده باشد که او احساس سرزنش یا تدافعی کند؟ سعی کنید در زمانی که ناراحت نیستید و در شرایط غیرمناسب، با او صحبت کنید. اظهارات‌تان را با "من" به جای "تو" شروع کنید. به عنوان مثال، می‌توانید بگویید: «وقتی صدایت را بر سر من بلند می‌کنی، احساس عصبانیت می‌کنم» به جای «تو همیشه سر من فریاد می‌زنی». همچنین از استفاده از اصطلاحات مطلق مانند "هرگز" و "همیشه" خودداری کنید. علاوه بر این، پیشنهادهایی ارائه دهید تا او بتواند بهتر با شما ارتباط برقرار کند. شاید او فقط نمی‌داند چگونه این کار را انجام دهد. در نهایت، هنگام انتقال پیام، من دوست دارم از روش ساندویچ استفاده کنم و بحث را با یک نکته مثبت شروع کرده و آن را با یک نکته مثبت به پایان برسانم. برای مثال، می‌توانید بگویید: "پدر، من از بحث‌هایی که داریم لذت می‌برم و واقعاً به نظرات شما ارزش می‌گذارم. گاهی اوقات وقتی با من به شکل پرخاشگرانه صحبت می‌کنید، عصبانی می‌شوم. شاید بتوانید سعی کنید آرام‌تر با من صحبت کنید وقتی موضوعات داغ را مطرح می‌کنم. بیایید با هم بر روی این موضوع کار کنیم. من سعی می‌کنم کمتر حساس باشم و از شما می‌خواهم که آرام‌تر باشید." امیدوارم این اطلاعات برایتان مفید باشد!
null	I'm in a long-distance relationship with my ideal man, but I'm not as attracted to him as I should be. Everything else is perfect about him, but I find myself lusting over more attractive men. The next step is marriage, but I want to marry someone who I can wake up to and fall in love with all over again. However, I also don't want to throw away a great relationship over what might just be lust. Am I asking for too much in the "perfect guy"? Is there such a thing? Am I truly in love?	Hi Montgomery, Your first sentence says it all. He might be an amazing person, but there's something missing for you. I'm curious...you say this is a long distance relationship. Did you make a connection through social media or email first? Maybe a dating website? I'm just wondering if this is the case. These modern ways of meeting people are awesome because we can be exposed to a wide variety of people who we never would meet in the grocery store or a friend's party. There are complications, though, and one of the drawbacks is you can feel very connected to someone and care about them a great deal before you ever meet them in person. Then, when you finally meet them and there isn't that spark of magnetic physical attraction, you're in a bit of a difficult spot because you've already established that you're drawn to each other in other ways; you're already connected. It can be very awkward then to say "Now that I meet you, it doesn't feel the way it should for me". In the future, I suggest meeting up in person early on, to answer that crucial question "Are we physically attracted to each other?". Clearly, this is not only important for you, but it is for most of us.My guess is that you feel you owe this man your affection and commitment even though you're not really all that into him (lusting after other men is a sign of that), because you like absolutely everything else about him. But honesty is crucial here, both with yourself and this man. Just because you don't find yourself attracted to him doesn't mean that you're a bad person, or that he's not attractive. Someone else might drool over him and I think he deserves someone who does just that. You can have both love and lust. For most people, only one of them isn't enough.	من با مرد ایده‌الم از راه دور رابطه دارم، اما آنطور که باید به او جذب نمی‌شوم. همه چیز در مورد او عالی است، اما خودم را در حال تمایل به مردان جذاب‌تر می‌بینم. قدم بعدی ازدواج است، اما می‌خواهم با کسی ازدواج کنم که بتوانم در کنار او از خواب بیدار شوم و دوباره عاشقش شوم. با این حال، نمی‌خواهم یک رابطه عالی را به خاطر چیزی که ممکن است فقط شهوت باشد، از دست بدهم. آیا من در مورد "مرد ایده‌آل" درخواست زیادی دارم؟ آیا چنین چیزی وجود دارد؟ آیا من واقعا عاشق هستم؟	سلام مونتگومری، اولین جمله شما همه چیز را می‌گوید. او ممکن است فردی شگفت‌انگیز باشد، اما چیزی برای شما کم است. من کنجکاو هستم... شما می‌گویید این یک رابطه از راه دور است. آیا ابتدا از طریق رسانه‌های اجتماعی یا ایمیل ارتباط برقرار کرده‌اید؟ شاید از یک وب‌سایت دوستیابی؟ فقط می‌خواهم بدانم آیا اینجور بوده است؟ این روش‌های مدرن برای ملاقات با مردم بسیار عالی هستند، زیرا ما می‌توانیم با طیف وسیعی از افرادی آشنا شویم که هرگز در فروشگاه یا مهمانی دوستان نمی‌دیدیم. با این حال، مشکلاتی هم وجود دارد، و یکی از معایب این است که ممکن است قبل از ملاقات حضوری احساس نزدیکی زیادی به کسی داشته باشید و به او اهمیت زیادی بدهید. سپس، وقتی بالاخره او را ملاقات می‌کنید و آن جرقه‌ی جذابیت فیزیکی وجود ندارد، در یک وضعیت دشوار قرار می‌گیرید چون قبلاً نشان داده‌اید که به طرق دیگری به یکدیگر جذب شده‌اید و از قبل با هم مرتبط هستید. بیان اینکه "حالا که شما را ملاقات کردم، برای من آن‌طور که باید احساس نمی‌شود" می‌تواند بسیار ناخوشایند باشد. در آینده، پیشنهاد می‌کنم زودتر ملاقات کنید تا به این سوال مهم پاسخ دهید: "آیا ما به لحاظ فیزیکی به یکدیگر جذب هستیم؟" واضح است که این نه تنها برای شما، بلکه برای بسیاری از ما نیز اهمیت دارد. حدس می‌زنم شما احساس می‌کنید که به این مرد محبت و تعهد دارید حتی اگر واقعاً به او علاقه‌مند نباشید (هوس به مردان دیگر نشانه‌ای از این است) زیرا در مورد او همه چیز دیگری را بسیار دوست دارید. اما صداقت در این‌جا بسیار مهم است، هم با خودتان و هم با این مرد. فقط به این دلیل که به او جذب نمی‌شوید، به معنای این نیست که شما فرد بدی هستید یا اینکه او جذاب نیست. ممکن است شخص دیگری وجود داشته باشد که از او خوشش بیاید و فکر می‌کنم او سزاوار کسی است که به او عشق ورزد. شما می‌توانید هم عشق و هم حس شهوت داشته باشید. برای اکثر مردم، فقط یکی از این موارد کافی نیست.
null	My husband doesn’t trust me for some past we had. I know all marriages have their ups and downs, but sometimes, I feel I am getting tired of the same thing over and over: that I am messing around, which I am not.	Hi Louisiana,It's normal when trust has been broken in the past for fear and insecurities to come up from time to time. His reactions may not mean that he doesn't trust you, but rather that he gets scared that he's going to be hurt again. You're a bit vague about the past. You don't say whether you cheated or not. If you did, then you might try taking an approach where you a) take responsibility for your past actions, b) show an understanding of and compassion for his pain about that, c) do everything you can to demonstrate trust and show that he is your priority, and d) reassure him when he says he's scared or feeling insecure. I'm suggesting that part of healing is you having tolerance of his emotions and demonstrating that you're so confident you can be faithful that you can handle his moments of fear. This is what he and the marriage need in order to heal from the attachment injury.Part of the issue might be that when he brings it up, he's coming across as angry, accusing or suspicious, rather than scared and insecure. This often happens. A therapist can help both of you understand that fear is behind the anger, and it works best if he shows you his vulnerable emotions rather than the anger (which is also natural, but less helpful in those moments), and then you can more easily recognise the cue for you to reassure him. As much as you want to forget about it, he might need to talk about it sometimes, and that's normal. His needs are important. Also important, however, is your need for respect. If he approaches it in a disrespectful way, that's a separate problem. If it's brought up as a weapon, used to shut you down, or used to control or punish, those are unhealthy ways of dealing with past hurts. You can both offer compassion to him and use your sense of boundaries to protect yourself from being flogged with the past.A qualified therapist can help you sort through this trick territory. Best of luck.	شوهرم به خاطر گذشته‌مان به من اعتماد ندارد. می‌دانم که همه ازدواج‌ها ups و downs خود را دارند، اما گاهی اوقات احساس می‌کنم از تکرار مداوم یک مشکل خسته شده‌ام: اینکه می‌گویند من به کسی دیگر وابسته‌ام، در حالی که واقعا اینطور نیست.	سلام لوئیزیانا، زمانی که در گذشته اعتماد شکسته شده باشد، طبیعی است که ترس‌ها و ناامنی‌ها گاهی اوقات بروز کنند. واکنش‌های او ممکن است به این معنی نباشد که به شما اعتماد ندارد، بلکه نشان‌دهنده ترس او از آسیب‌دیدن دوباره است. شما در مورد گذشته کمی مبهم هستید و مشخص نمی‌کنید که آیا خیانت کرده‌اید یا نه. اگر این کار را کرده‌اید، می‌توانید رویکردی را در پیش بگیرید که شامل: الف) پذیرش مسئولیت اعمال گذشته‌تان، ب) درک و ابراز همدردی با درد او، ج) انجام هر کاری که می‌توانید برای نشان دادن اعتماد و اینکه او اولویت شماست، و د) اطمینان دادن به او وقتی که می‌گوید احساس ترس یا ناامنی می‌کند، باشد. به شما پیشنهاد می‌کنم بخشی از فرایند درمان شامل تحمل احساسات او باشد و همچنین نشان دهید که به قدری مطمئن هستید که می‌توانید وفادار باشید که می‌توانید لحظات ترس او را مدیریت کنید. این چیزی است که او و ازدواج‌تان برای بهبودی از آسیب دلبستگی نیاز دارند. بخشی از مشکل ممکن است این باشد که وقتی او این موضوع را مطرح می‌کند، به جای اینکه ترس و ناامنی خود را نشان دهد، عصبانی، متهم‌کننده یا مشکوک به نظر می‌رسد. این وضعیت اغلب پیش می‌آید. یک درمانگر می‌تواند به هر دوی شما کمک کند تا دریابید که ترس پشت خشم نهفته است و بهترین نتیجه زمانی حاصل می‌شود که او احساسات آسیب‌پذیرش را به جای خشم به شما نشان دهد (که خود طبیعی است، اما در آن لحظات کمتر کمک می‌کند) و در این صورت شما می‌توانید راحت‌تر نشانه‌ای برای اطمینان دادن به او تشخیص دهید. هرچند شما ممکن است بخواهید این موضوع را فراموش کنید، او گاهی ممکن است نیاز به صحبت درباره آن داشته باشد و این نیز طبیعی است. نیازهای او مهم است. همچنین، نیاز شما به احترام نیز اهمیت دارد. اگر او به شیوه‌ای بی‌احترامی به این موضوع بپردازد، این یک مشکل جداگانه است. اگر این موضوع به‌عنوان سلاحی مطرح شود، برای خاموش کردن شما یا برای کنترل یا تنبیه شما استفاده شود، اینها روش‌های ناسالم برای مقابله با آسیب‌های گذشته هستند. شما می‌توانید همدردی کنید و همچنین با تعیین مرزهای خود از خود در برابر آسیب‌های ناشی از گذشته محافظت کنید. یک درمانگر واجد شرایط می‌تواند به شما کمک کند تا از این مسیر دشوار عبور کنید. با آرزوی موفقیت.
null	I have bipolar II disorder, I'm addicted to alcohol and weed, and I'm hopeless. I keep drinking even though it's harming myself and others.	You may feel hopeless but YOU are not hopeless. Addictions of any sort are difficult to overcome, especially when they serve to bury pain and suffering that one is experiencing. It is not impossible to overcome alcohol or drug use/abuse/dependence on your own, but you will likely find much greater success with the help of a therapist or other support system such as rehabilitation or Alcoholics Anonymous. I suggest doing a bit of research to see what type of help is available and feasible for you in your area and go from there. Know that recovery takes time, willingness, and effort. Don't give up and remember that you are not hopeless. You can make the choice to change your habits and learn new ways of healthy coping. Best of luck to you!	من اختلال دوقطبی نوع II دارم، به الکل و ماری‌جوانا معتاد هستم و احساس ناامیدی می‌کنم. با وجود اینکه به خودم و دیگران آسیب می‌زند، همچنان به نوشیدن ادامه می‌دهم.	ممکن است احساس ناامیدی کنید، اما شما ناامید نیستید. غلبه بر اعتیاد از هر نوعی دشوار است، به ویژه زمانی که این اعتیاد برای پنهان کردن درد و رنجی باشد که فرد تجربه می‌کند. غلبه بر مصرف یا سوء‌مصرف یا وابستگی به الکل یا مواد مخدر به‌تنهایی غیرممکن نیست، اما احتمالاً با کمک یک درمانگر یا سایر سیستم‌های حمایتی مانند برنامه‌های توانبخشی یا گروه‌های الکلی‌های گمنام، موفقیت بسیار بیشتری خواهید داشت. پیشنهاد می‌کنم کمی تحقیق کنید تا ببینید چه نوع کمکی در منطقه شما در دسترس و قابل اجراست و از همان جا شروع کنید. بدانید که بهبودی به زمان، تمایل و تلاش نیاز دارد. تسلیم نشوید و به یاد داشته باشید که شما ناامید نیستید. شما می‌توانید انتخاب کنید که عادت‌های خود را تغییر دهید و روش‌های جدیدی برای مقابله به‌طور سالم یاد بگیرید. با آرزوی موفقیت برای شما!
null	My husband doesn’t trust me for some past we had. I know all marriages have their ups and downs, but sometimes, I feel I am getting tired of the same thing over and over: that I am messing around, which I am not.	It is incredibly frustrating to not be trusted when you know you are doing nothing wrong. If the lack of trust on your husband's end has to do with something you did in the past, then be patient and give it time. Once trust is broken it takes time and effort to gain it back. Try seeing the situation from your husband's perspective, as often times looking at situations from different angles, gives us new understanding and insight. Remember that you can't change how he feels, but you can help him to regain the trust by asking him what he needs and responding to his needs as best you can. Seeing a couple's counselor is never a bad idea and it would also be beneficial for you and or/your husband to seek out individual therapy. There may be other unknown factors that you are unaware of that are contributing to the trust issues and inability to resolve them. Hope everything works out for you!	شوهرم به خاطر گذشته‌ای که داشتیم به من اعتماد ندارد. می‌دانم که همه‌ ازدواج‌ها فراز و نشیب‌های خود را دارند، اما گاهی اوقات احساس می‌کنم از تکرار یک موضوع خسته شده‌ام: اینکه به همسرم خیانت می‌کنم، در حالی که اینطور نیست.	وقتی می‌دانید که هیچ کار اشتباهی انجام نمی‌دهید، نداشتن اعتماد به شما بسیار ناامیدکننده است. اگر عدم اعتماد همسرتان به چیزی مربوط می‌شود که در گذشته انجام داده‌اید، صبور باشید و به آن زمان بدهید. زمانی که اعتماد شکسته می‌شود، برای بازگرداندن آن به زمان و تلاش نیاز است. سعی کنید موقعیت را از دیدگاه شوهرتان ببینید، زیرا اغلب اوقات، نگریستن به مسائل از زوایای مختلف به ما درک و بینش جدیدی ارائه می‌دهد. به یاد داشته باشید که نمی‌توانید احساس او را تغییر دهید، اما می‌توانید با پرسیدن از او درباره نیازهایش و تلاش برای پاسخ دادن به آن نیازها، به او کمک کنید تا دوباره اعتماد را به دست آورد. مراجعه به مشاور زوج هرگز ایده بدی نیست و همچنین برای شما یا همسرتان مفید است که به دنبال درمان فردی باشید. ممکن است عوامل ناشناخته دیگری وجود داشته باشد که از آن‌ها بی‌اطلاعید و به مشکلات اعتماد و ناتوانی در حل آن‌ها کمک می‌کنند. امیدوارم همه چیز به خوبی برای شما پیش برود!
null	I don't know what to say. I have never really known who I am.	What exactly is it that you are looking for? Different people define themselves in different ways. For example, one person may define himself by his values and morals while another identifies herself by her personality and characteristics. Still, another person may define himself by his interests and hobbies. Learning who you are as a person can take time and life experience. At the same time, who you are may change according to what experiences you have had and how you have dealt with them or felt about them. Try viewing the journey of finding yourself as exciting and ongoing. Allow yourself to feel emotions and learn how they relate to the experiences you have. This may help you to know more about what you value, what you like and dislike, and what you want for yourself in life. Best of luck to you!	نمی‌دانم چه بگویم. هرگز واقعاً ندانستم که کی هستم.	دقیقاً به دنبال چه چیزی هستید؟ افراد مختلف خود را به روش‌های متفاوتی تعریف می‌کنند. به‌عنوان مثال، ممکن است فردی خود را با ارزش‌ها و اخلاقیاتش معرفی کند، در حالی که دیگری خود را از طریق شخصیت و ویژگی‌هایش شناسایی می‌کند. همچنین، شخص دیگری ممکن است خود را بر اساس علایق و سرگرمی‌هایش تعریف کند. درک اینکه شما به‌عنوان یک فرد چه کسی هستید، ممکن است به زمان و تجربه زندگی نیاز داشته باشد. در عین حال، هویت شما ممکن است با توجه به تجربیات‌تان و نحوه برخورد یا احساسی که نسبت به آنها دارید، تغییر کند. سعی کنید سفر پیدا کردن خود را هیجان‌انگیز و پیوسته تصور کنید. به خودتان اجازه دهید احساسات را تجربه کنید و بیاموزید که چگونه این احساسات با تجربیات شما مرتبط هستند. این ممکن است به شما کمک کند تا بیشتر درباره ارزش‌ها، علایق و خواسته‌هایتان در زندگی بدانید. با آرزوی موفقیت برای شما!
null	My husband doesn’t trust me for some past we had. I know all marriages have their ups and downs, but sometimes, I feel I am getting tired of the same thing over and over: that I am messing around, which I am not.	I'm sorry to hear about the trust issues in your relationship. Trust, as you clearly know, is essential to healthy relationships. Past indiscretions or dishonesty can damage this trust and make it really hard to confidence that these things will not happen again despite reassurances. We tend to be very sensitive to betrayal and risks to our relationship security. Rebuilding trust takes time and effort for both parties. On your end, you may need to provide more reassurance and more concrete evidence that you are trustworthy, gestures of transparency (e.g. - giving him more information about where you are going and who you will be with, letting him know when you get texts or emails from people that might give him pause or trigger insecurities), and more patience and empathy for his fears. On his end, he may need to learn to be with his insecurities and fears and ask for reassurance about your love and commitment in ways that do not lead to criticizing you, attempting to control you, or limiting your freedom. If you are not able to come to agreements about how to put his fears to rest without it negatively impacting your life, I would suggest getting some professional help from a marriage counsellor or couples therapist.	شوهرم به خاطر گذشته‌ای که داشتیم به من اعتماد ندارد. می‌دانم که همه ازدواج‌ها فراز و نشیب‌هایی دارند، اما گاهی اوقات احساس می‌کنم از تکرار یک موضوع خسته شده‌ام: اینکه به دیگران توجه می‌کنم، در حالی که واقعاً این‌گونه نیستم.	متاسفم که درباره مشکلات اعتماد در رابطه‌تان می‌شنوم. همانطور که می‌دانید، اعتماد برای روابط سالم بسیار حیاتی است. بی‌احتیاطی‌ها یا عدم صداقت‌های گذشته می‌تواند به این اعتماد آسیب بزند و اطمینان از اینکه این مسائل دوباره تکرار نخواهد شد، حتی با وجود اطمینان خاطر، واقعاً دشوار است. ما نسبت به خیانت و خطراتی که امنیت روابط‌مان را تهدید می‌کند، بسیار حساس هستیم. بازسازی اعتماد به زمان و تلاش هر دو طرف نیاز دارد. از طرف شما، ممکن است لازم باشد اطمینان بیشتری ارائه دهید و شواهدی ملموس‌تر از قابل اعتماد بودن خود به نمایش بگذارید، از جمله شفاف‌سازی بیشتر (مثلاً ارائه اطلاعات درباره اینکه کجا می‌روید و با چه کسی هستید، به او اطلاع دهید وقتی پیامک یا ایمیل‌هایی از افرادی که ممکن است او را نگران کنند، دریافت می‌کنید) و همچنین صبر و همدلی بیشتری نسبت به ترس‌های او. از طرف او، ممکن است نیاز باشد که با ناامنی و ترس‌هایش کنار بیاید و درباره عشق و تعهد شما، به روش‌هایی اطمینان بخواهد که منجر به انتقاد از شما، تلاش برای کنترل شما یا محدود کردن آزادی‌تان نشود. اگر نمی‌توانید در مورد این که چگونه می‌توانید ترس‌های او را بدون تأثیر منفی بر زندگی‌تان آرام کنید، به توافق برسید، پیشنهاد می‌کنم که از یک مشاور ازدواج یا درمانگر زوجین کمک حرفه‌ای بگیرید.
null	I have bipolar II disorder, I'm addicted to alcohol and weed, and I'm hopeless. I keep drinking even though it's harming myself and others.	What an important question. I'm hearing your hopelessness and fear about the damage of your substance use and it sounds like you have reason for concern. While there can be negative stigma about using substances, for the most part substance use is an attempt to cope with emotional distress in the absence of sufficient coping strategies. We all look for comfort when we are in pain and this may be the way that you are getting comfort - even though it is also hurting you. In order to stop using alcohol and weed you will need a lot of support and you will need to learn other ways of getting comfort when you are in pain or struggling with bipolar related symptoms. There is nothing to be ashamed of and we all need help when we are struggling. I would encourage you to reach out for support in any way that you can. Have you talked with your health care providers about your concerns or friends or family members? Here are some links of resources in Whistler that may be helpful:http://www.vch.ca/locations-and-services/find-health-services/?program_id=11035http://redbookonline.bc211.ca/service/9509054_9509054/whistler_mental_health_and_addictionshttp://mywcss.org/programs/counselling-assistance/http://redbookonline.bc211.ca/organization/9489472/alcoholics_anonymous_aa___squamishwhistler	من اختلال دوقطبی نوع II دارم، به الکل و ماری‌جوانا معتاد هستم و احساس ناامیدی می‌کنم. با این حال، به نوشیدن ادامه می‌دهم حتی اگر این کار به خودم و دیگران آسیب برساند.	چه سوال مهمی است. من ناامیدی و ترس شما را از آسیب‌های ناشی از مصرف مواد درک می‌کنم و به نظر می‌رسد که دلایل موجهی برای نگرانی دارید. اگرچه ممکن است درباره مصرف مواد انگ‌های منفی وجود داشته باشد، اما در بیشتر موارد، مصرف مواد تلاشی است برای کنار آمدن با پریشانی عاطفی در غیاب راهبردهای مناسب. همه ما زمانی که در درد هستیم به دنبال آرامش می‌گردیم و ممکن است این روش شما برای به دست آوردن آرامش باشد - هرچند که در عین حال به شما آسیب می‌زند. برای متوقف کردن مصرف الکل و ماری‌جوآنا به حمایت زیادی نیاز خواهید داشت و باید راه‌های جدیدی برای کسب آرامش در هنگام درد یا مواجهه با علائم مرتبط با دوقطبی یاد بگیرید. هیچ چیز برای شرمساری وجود ندارد و همه ما زمانی که در حال مبارزه هستیم به کمک نیاز داریم. من شما را تشویق می‌کنم که از هر راهی که ممکن است، برای کسب حمایت اقدام کنید. آیا با ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی یا دوستان و اعضای خانواده‌تان درباره نگرانی‌هایتان صحبت کرده‌اید؟ در اینجا چند لینک از منابع موجود در ویسلر وجود دارد که ممکن است مفید باشد: http://www.vch.ca/locations-and-services/find-health-services/?program_id=11035 http://redbookonline.bc211.ca/service/9509054_9509054/whistler_mental_health_and_addictions http://mywcss.org/programs/counselling-assistance/ http://redbookonline.bc211.ca/organization/9489472/alcoholics_anonymous_aa___squamishwhistler
null	I've worked with this guy for about three years now, and I knew the first time I saw him that I was attracted. Over time, he became a very dear friend, and we talked about our relationship problems, family, dreams, and so on. There was always flirtation with us, and one day pretty recently, it progressed to making out. We agreed to keep it quiet, and we did, but in the back of my mind, I hoped it would become something more. It didn't, and three months later, I'm still not over it. I'm trying so hard to maintain the friendship because that's what he wants. We're no longer in the same office, which I thought would help me get over these feelings, but we still talk about work, and he's constantly touching me, so I'm still very drawn to him. He's a hugger and such a sweet guy, so I find myself fantasizing all the time about what could have been and what could still be, but he's clearly not interested. He's younger than me and prefers model types, but I see him checking me out a lot, which gives me hope. How do I get him out of my system and still maintain the friendship?	It sounds like a tricky situation. If you want to maintain your friendship and continue to have regular contact with him, getting over him may not be possible. What makes it even trickier is that his actions (hugs and touching) may be misleading and are allowing you to believe that a romantic relationship is possible. Some ways in which we naturally get over others are when we fall in love with someone else or when we suddenly see the person we like in a more negative or unattractive light. If you truly want to force yourself to get over him, cutting contact or setting strict boundaries may be necessary. If you don't see him, over time you can begin to forget about him. If you set boundaries by discontinuing to allow the hugs and touches, you will not feel mislead or have the idea in your mind that he is being flirtatious or interested. It would be difficult to continue the relationship as is and expect your feelings to change. Thus, being proactive by talking to him about boundaries or cutting contact with him are two things you can do that will likely help you to get over him. Good luck!	من حدود سه سال است که با این مرد کار می‌کنم و از اولین باری که او را دیدم متوجه شدم که به او جذب شده‌ام. با گذشت زمان، او به یکی از دوستان بسیار عزیزم تبدیل شد و ما در مورد مشکلات رابطه، خانواده، رویاها و مسائل دیگر صحبت کردیم. همیشه میان ما نوعی flirtation وجود داشت و یک روز به تازگی این رابطه به بوسیدن کشیده شد. ما توافق کردیم که این موضوع را پنهان کنیم و به آن عمل کردیم، اما در عمق ذهنم امیدوار بودم که این رابطه به چیزی بیشتر تبدیل شود. اما اینگونه نشد و حالا، سه ماه بعد، هنوز نتوانسته‌ام از آن عبور کنم. من به شدت سعی می‌کنم دوستی‌مان را حفظ کنم چون این چیزی است که او می‌خواهد. ما دیگر در همان دفتر کار نمی‌کنیم که فکر می‌کردم کمک می‌کند تا از این احساسات رها شوم، اما همچنان در مورد کار صحبت می‌کنیم و او دائماً مرا لمس می‌کند، بنابراین هنوز هم به شدت به او جذب هستم. او انسان آغوش‌گیری است و آدم بسیار خوش‌قلبیست؛ به همین دلیل من همیشه در حال خیالپردازی در مورد آنچه می‌توانست باشد و هنوز هم امکانش هست، هستم، اما او به وضوح علاقه‌ای نشان نمی‌دهد. او از من جوان‌تر است و مدل‌های خاصی را ترجیح می‌دهد، اما من می‌بینم که به‌طور مکرر مرا زیر نظر دارد که به من امید می‌دهد. چگونه می‌توانم او را از ذهنم بیرون کنم و در عین حال دوستی‌ام را حفظ کنم؟	به نظر می‌رسد وضعیت دشواری است. اگر می‌خواهید دوستی خود را حفظ کنید و به ارتباط منظم با او ادامه دهید، احتمالاً نمی‌توانید بر او غلبه کنید. موضوع را پیچیده‌تر می‌کند این است که رفتارهای او (آغوش و لمس کردن) ممکن است گمراه‌کننده باشند و به شما اجازه دهند تصور کنید که یک رابطه عاشقانه ممکن است. برخی از روش‌هایی که به طور طبیعی می‌توانیم بر دیگران غلبه کنیم، زمانی است که عاشق شخص دیگری می‌شویم یا وقتی که ناگهان فردی را که دوست داریم در یک نور منفی یا غیرجذاب‌تر می‌بینیم. اگر واقعاً می‌خواهید خود را مجبور کنید که از او عبور کنید، قطع ارتباط یا تعیین مرزهای مشخص ممکن است ضروری باشد. اگر او را نبینید، با گذر زمان می‌توانید او را فراموش کنید. اگر با قطع کردن آغوش‌ها و لمس‌ها، مرزهایی برای خود تعیین کنید، دیگر احساس گمراهی نخواهید کرد یا این تصور در ذهن شما نخواهد بود که او در حال flirt کردن یا ابراز علاقه است. ادامه دادن رابطه به همین شکل و انتظار تغییر احساسات‌تان دشوار است. بنابراین، با صحبت کردن با او درباره مرزها یا قطع ارتباط، می‌توانید اقداماتی انجام دهید که احتمالاً به شما کمک خواهد کرد تا از او عبور کنید. موفق باشید!
null	My husband doesn’t trust me for some past we had. I know all marriages have their ups and downs, but sometimes, I feel I am getting tired of the same thing over and over: that I am messing around, which I am not.	The good news in the way you're feeling is recognizing that your husband's trust of your actions, makes a difference to you.The typical therapy formula for restoring trust between two people after some sort of betrayal, is for the one who has broken the trust, to earn it back.Restoring trust requires both persons to actively involve themselves in this process.The person who tires earning back trust, must know what standards for this, of the one who was betrayed.The person who feels betrayed must willingly be open minded to accepting the efforts of the one who tries earning back their trust.As simple as this formula sounds, the actual process of restoring trust raises a lot of emotion on both sides, therefore causing difficulty in keeping discussions in this area, on track.The best way of success in restoring trust between partners, is utilizing a couples therapist who would be able to guide your conversations back on track, and also open emotions for discussion when relevant to restoring trust.Good luck in establishing new terms with your partner!	شوهرم به خاطر گذشته‌ای که داشتیم به من اعتماد ندارد. می‌دانم که همه ازدواج‌ها فراز و نشیب‌هایی دارند، اما گاهی اوقات احساس می‌کنم از تکرار یک مشکل خسته شده‌ام: اینکه گمان می‌کند به کسی خیانت می‌کنم، در حالی که این‌طور نیست.	خبر خوب در مورد احساسی که دارید این است که می‌دانید اعتماد شوهرتان به رفتارهای شما تأثیر مهمی برای شما دارد. فرمول معمول درمانی برای بازگرداندن اعتماد بین دو نفر پس از نوعی خیانت این است که فردی که اعتماد را شکسته باید آن را دوباره جلب کند. بازگرداندن اعتماد مستلزم این است که هر دو نفر به‌طور فعال در این فرایند مشارکت کنند. فردی که در تلاش برای به دست آوردن دوباره اعتماد است، باید از معیارهایی که فرد خیانت‌دیده برای این کار دارد، آگاه باشد. همچنین فردی که احساس خیانت کرده باید به‌طور داوطلبانه و با ذهنی باز به تلاش‌های فردی که سعی در بازسازی اعتماد دارد، واکنش نشان دهد. هرچند این فرمول ساده به نظر می‌رسد، اما فرایند واقعی بازگرداندن اعتماد حاوی احساسات زیاد در هر دو طرف است، که این می‌تواند باعث دشواری در حفظ بحث‌ها در این زمینه در مسیر درست شود. بهترین راه برای موفقیت در بازگرداندن اعتماد بین همسران، استفاده از یک درمانگر زوج است که بتواند مباحث شما را به مسیر صحیح هدایت کرده و همچنین احساسات را در مواقع مربوط به بازسازی اعتماد مورد بحث قرار دهد. امیدوارم در تعیین شرایط جدید با شریک زندگی‌تان موفق باشید!
null	I've worked with this guy for about three years now, and I knew the first time I saw him that I was attracted. Over time, he became a very dear friend, and we talked about our relationship problems, family, dreams, and so on. There was always flirtation with us, and one day pretty recently, it progressed to making out. We agreed to keep it quiet, and we did, but in the back of my mind, I hoped it would become something more. It didn't, and three months later, I'm still not over it. I'm trying so hard to maintain the friendship because that's what he wants. We're no longer in the same office, which I thought would help me get over these feelings, but we still talk about work, and he's constantly touching me, so I'm still very drawn to him. He's a hugger and such a sweet guy, so I find myself fantasizing all the time about what could have been and what could still be, but he's clearly not interested. He's younger than me and prefers model types, but I see him checking me out a lot, which gives me hope. How do I get him out of my system and still maintain the friendship?	How frustrating to want a relationship with someone who does not feel similarly!The person who needs to be at the top of your list of those whose interest you consider, is yourself.Most often, staying engaged in dialogue, affection, sex, with someone who has different reasons than you have, for doing so, creates longing, frustration and sadness.Since the guy has told you he would like limiting his involvement with you, more than likely you will be protecting yourself from disappointed wishes, by taking his words seriously.Since you've made your interest in him clear, it sound like he's taking advantage of what you're willing to offer him.As long as he's not reciprocating with the involvement you'd like, why continue being available to him?The one area that is open to you in a positive way, is to understand which qualities of this guy you find attractive.By understanding more about your own interests about a potential partner, the stronger you will be able to step away from those who would like you for their reasons, which have nothing or very little in common with yours.Good luck with defining the qualities of a partner with who you will feel fulfilled by sharing yourself.	من حدود سه سال با این مرد کار کرده‌ام و اولین بار که او را دیدم متوجه شدم که به او جذب شده‌ام. با گذشت زمان، او به یک دوست خیلی عزیز تبدیل شد و ما درباره مشکلات روابط، خانواده، رویاها و ... صحبت کردیم. همیشه بین ما نوعی flirtation وجود داشت و یک روز به تازگی، این رابطه به بوسیدن کشیده شد. ما تصمیم گرفتیم که این موضوع را مخفی نگه داریم و موفق شدیم، اما در اعماق ذهنم امیدوار بودم که این رابطه تبدیل به چیز بیشتری شود. نشد و سه ماه بعد هنوز نتوانسته‌ام بر این موضوع غلبه کنم. سخت در تلاش هستم تا دوستی را حفظ کنم چون این چیزی است که او می‌خواهد. ما دیگر در یک دفتر نیستیم و فکر می‌کردم که این موضوع به من کمک می‌کند تا این احساسات را فراموش کنم، اما هنوز درباره کار صحبت می‌کنیم و او مداوم مرا لمس می‌کند، بنابراین هنوز به او جذب هستم. او مردی با روحیهٔ آغوش گر و بسیار مهربان است و به همین دلیل همیشه در حال خیالپردازی درباره آنچه می‌توانست باشد و هنوز هم می‌تواند باشد، هستم، اما او به وضوح علاقه‌ای ندارد. او از من جوان‌تر است و مدل‌های خاصی را ترجیح می‌دهد، اما می‌بینم که اغلب به من نگاه می‌کند که به من امید می‌دهد. چگونه می‌توانم او را از ذهنم بیرون کنم و در عین حال دوستی‌ام را حفظ کنم؟	چقدر ناامید کننده است که بخواهید با کسی که احساس مشابهی ندارد، رابطه برقرار کنید! فردی که باید در صدر فهرست آن‌هایی باشید که به علایق شما توجه می‌کنید، خودتان هستید. به‌طور معمول، درگیر گفت‌وگو، محبت و رابطه جنسی با کسی که دلایل متفاوتی برای انجام این کار نسبت به شما دارد، باعث ایجاد اشتیاق، ناامیدی و غم می‌شود. از آنجایی که آن مرد به شما گفته است که می‌خواهد ارتباطش با شما را محدود کند، به احتمال زیاد با پذیرش سخنان او از خود در برابر آرزوهای ناامیدکننده محافظت می‌کنید. از آنجا که علاقه خود را به او نشان داده‌اید، به نظر می‌رسد او از چیزی که شما مایل به ارائه آن هستید، سوءاستفاده می‌کند. تا زمانی که او به‌طور متقابل با آنچه شما می‌خواهید، مشارکت نمی‌کند، چرا باید همچنان در دسترس او باشید؟ تنها جنبه‌ای که به صورت مثبت برای شما باز است، این است که بفهمید کدام ویژگی‌های این مرد برای شما جذاب است. با درک بیشتر از علایق‌تان در مورد یک شریک بالقوه، قوی‌تر خواهید شد تا از کسانی دوری کنید که برای دلایلی که هیچ ارتباط یا اشتراکی با شما ندارند، به شما علاقه دارند. در تعیین ویژگی‌های شریکی که با به اشتراک گذاشتن خودتان احساس رضایت خواهید کرد، موفق باشید.
null	I need to speak to someone about sexual addiction and binge eating immediately.	Depending on your area and location, there may be therapists who provide services on a sliding scale. Additionally, churches will often times offer counseling for free or for a small fee. I suggest doing a simple Google search and contact therapists in your area. It never hurts to ask for a reduced fee and even if he or she is unable to provide the service, they may be able to refer you to someone who can.	من باید فوراً با کسی درباره اعتیاد جنسی و پرخوری عصبی صحبت کنم.	بسته به منطقه و محل شما، ممکن است درمانگرانی وجود داشته باشند که خدماتی را با نرخ متغیر ارائه دهند. علاوه بر این، کلیساها معمولاً مشاوره را به صورت رایگان یا با هزینه‌ای اندک ارائه می‌دهند. پیشنهاد می‌کنم یک جستجوی ساده در گوگل انجام دهید و با درمانگران محله خود تماس بگیرید. درخواست برای کاهش هزینه هرگز ضرری ندارد و حتی اگر آنها نتوانند خدمات دهند، ممکن است بتوانند شما را به کسی که می‌تواند، ارجاع دهند.
null	I'm a male in my 20s. My girlfriend is in her late 30s. She's great. She's funny and smart, she has a big heart, and we have an excellent sex life. She recently moved in with me partially because she wanted to and partially because she had no place to go. We fight a lot. It’s mostly my fault, I must admit. She doesn't like my insecurity and lack of trust I have for her. I have trust issues. Also, I can't fathom why a woman like her is with me, so I'm always dreading when a better dude will come along. I don't think she's happy. She's very submissive and she loves me very much, but also the fact that she has nowhere to go must be influencing her decision to stay. I love her so much, but my jealousy is not likely to diminish. I never believed in the whole "If you love them, let them go," but I do now. I really want her to be happy. Should I end it with her? She has no place to go so I feel like I can’t break up with her. I’m literally trapped.	Hi Fort Worth, I applaud your awareness and insight into the relationship. Most of us come into relationships carrying old baggage and although you can't change her, what you can do, is change yourself. We can usually begin to understand ourselves better in the context of our own upbringings. That is where we learn what a relationship looks like and it is often not the best teacher. I wonder about your jealously, insecurity, feeling trapped and a lack of trust. Has that ever showed up anywhere before? It has more to do with you and less to do with her. Your relationship with her is tapping into unresolved issues within yourself. That is really where you want to focus. Once you understand it and resolve it, you will no longer need to ask anyone else what to do, because you will know. You are young and just getting started in the relationship world and the healthier you are, the better you will know what healthy looks like. Know yourself, understand yourself and love yourself. The rest will take care of itself. Finding a Therapist can be a big help in this process. You are asking the question, so I suspect you are ready to look at the man in the mirror. I believe in you and am wishing you all the best.Sandra Cooper, RN, LPCMH	من مردی در اوایل ۲۰ سالگی هستم. دوست دخترم در اواخر ۳۰ سالگی است. او فوق‌العاده است. او بامزه و باهوش است، قلب بزرگی دارد و ما زندگی جنسی بسیار خوبی داریم. او به تازگی با من زندگی می‌کند، بخشی به این دلیل که می‌خواست و بخشی به این دلیل که جایی برای رفتن نداشت. ما خیلی به دعوا می‌پردازیم. باید اعتراف کنم که این بیشتر تقصیر من است. او از ناامنی و عدم اعتمادی که به او دارم خوشش نمی‌آید. من مشکلاتی در اعتماد دارم. همچنین، نمی‌توانم درک کنم که چرا زنی مانند او با من است، بنابراین همیشه نگران این هستم که یک مرد بهتر از راه برسد. فکر نمی‌کنم او خوشحال باشد. او بسیار مطیع و به شدت دوست‌دار من است، اما واقعیت این است که جایی برای رفتن ندارد و این موضوع باید بر تصمیمش برای ماندن تأثیر بگذارد. من او را بسیار دوست دارم، اما حسادت من احتمالاً کاهش نمی‌یابد. هرگز به این جمله "اگر آنها را دوست داری، بگذار بروند" اعتقادی نداشتم، اما حالا تغییر کرده‌ام. واقعاً می‌خواهم او خوشحال باشد. آیا باید رابطه‌ام را با او تمام کنم؟ او جایی برای رفتن ندارد و به همین دلیل احساس می‌کنم نمی‌توانم از او جدا شوم. به معنای واقعی کلمه در تنگنا قرار دارم.	سلام فورت ورث، من آگاهی و بینش شما در مورد رابطه را تحسین می‌کنم. بسیاری از ما با بارهای قدیمی وارد روابط می‌شویم و اگرچه نمی‌توانید او را تغییر دهید، آنچه می‌توانید انجام دهید این است که خودتان را تغییر دهید. ما معمولاً می‌توانیم خود را در زمینه تربیت‌مان بهتر درک کنیم. اینجا جایی است که می‌آموزیم یک رابطه چگونه به نظر می‌رسد و اغلب آن بهترین معلم نیست. من درباره حسادت، ناامنی، احساس به دام افتادن و عدم اعتماد شما تعجب می‌کنم. آیا این احساسات قبلاً در جایی ظاهر شده‌اند؟ این بیشتر به شما مربوط می‌شود و کمتر به او. رابطه‌تان با او به مسائل حل‌نشده درون شما اشاره دارد. اینجاست که واقعاً باید تمرکز کنید. وقتی که آن را درک کردید و حل کردید، دیگر نیازی نخواهید داشت از دیگران بپرسید چه باید بکنید، چون خواهید دانست. شما جوانید و تازه به دنیای روابط پا گذاشته‌اید و هر چه سالم‌تر باشید، بهتر می‌دانید که یک رابطه سالم چگونه است. خودتان را بشناسید، خودتان را بفهمید و خودتان را دوست داشته باشید. بقیه خودش حل می‌شود. پیدا کردن یک درمانگر می‌تواند کمک بزرگی در این فرآیند باشد. شما این سوال را می‌پرسید، بنابراین من گمان می‌کنم آماده‌اید به مردی در آینه نگاه کنید. به شما ایمان دارم و بهترین‌ها را برایتان آرزو می‌کنم. ساندرا کوپر، پرستار و مشاور سلامت روان
null	I'm a male in my 20s. My girlfriend is in her late 30s. She's great. She's funny and smart, she has a big heart, and we have an excellent sex life. She recently moved in with me partially because she wanted to and partially because she had no place to go. We fight a lot. It’s mostly my fault, I must admit. She doesn't like my insecurity and lack of trust I have for her. I have trust issues. Also, I can't fathom why a woman like her is with me, so I'm always dreading when a better dude will come along. I don't think she's happy. She's very submissive and she loves me very much, but also the fact that she has nowhere to go must be influencing her decision to stay. I love her so much, but my jealousy is not likely to diminish. I never believed in the whole "If you love them, let them go," but I do now. I really want her to be happy. Should I end it with her? She has no place to go so I feel like I can’t break up with her. I’m literally trapped.	Are you possibly mixing up an impulse to nurture and protect someone, such as by offering housing, and your own need to feel loved and appreciated as a romantic partner?Maybe your feeling of jealousy is really your awareness of a reasonable need to be loved by a partner.Even though you are quite detailed in your description of your partner, one piece which is missing, is whether you feel you are loved by her.Maybe too, what she considers your insecurity, is really her unwillgness to love you.It's always easier to put distance between two people by insulting them.I hope this gives you a few new ways to look at your situation.A few therapy sessions, either by yourself or together w your gf, would give you more chance to know more deeply what it is you are facing.	من یک مرد ۲۰ ساله هستم. دوست دخترم در اواخر ۳۰ سالگی است. او فوق‌العاده است. او بامزه و باهوش است، قلب بزرگی دارد و ما زندگی جنسی عالی داریم. او اخیراً به دلایل گوناگون، هم به خواست خود و هم به خاطر اینکه جایی برای رفتن نداشت، با من زندگی می‌کند. ما خیلی قهریم. باید اعتراف کنم که این بیشتر تقصیر من است. او از ناامنی و بی‌اعتمادی من ناراحت است. من مشکلات اعتماد دارم و نمی‌توانم درک کنم که چرا زنی با ویژگی‌های او باید با من باشد؛ بنابراین همیشه نگرانم که یک مرد بهتر از راه برسد. فکر نمی‌کنم او خوشحال باشد. او بسیار مطیع است و به شدت مرا دوست دارد، اما واقعیت اینکه جایی برای رفتن ندارد ممکن است بر تصمیمش برای ماندن تأثیرگذار باشد. من او را خیلی دوست دارم، اما حسادت من به احتمال زیاد کاهش نخواهد یافت. هرگز به جمله «اگر آنها را دوست داری، بگذار بروند» ایمان نداشتم، اما اکنون اینطور فکر می‌کنم. واقعا می‌خواهم او خوشحال باشد. آیا باید رابطه‌ام را با او تمام کنم؟ او جایی برای رفتن ندارد و احساس می‌کنم نمی‌توانم از او جدا شوم. من به معنای واقعی کلمه در تله‌ام.	آیا ممکن است شما انگیزه‌ای برای پرورش و محافظت از کسی، مانند پیشنهاد مسکن، را با نیاز خود به احساس دوست داشتن و قدردانی به عنوان یک شریک عاشقانه مخلوط کرده‌ باشید؟ شاید احساس حسادت شما واقعاً آگاهی شما از یک نیاز معقول برای دوست داشته شدن توسط یک شریک باشد. با اینکه شما در توصیف شریک زندگی‌تان بسیار دقیق هستید، یک نکته که در آن گم شده، این است که آیا احساس می‌کنید او شما را دوست دارد یا خیر. شاید هم چیزی که او به عنوان ناامنی شما در نظر می‌گیرد، در واقع عدم تمایل او به دوست داشتن شما باشد. همیشه راحت‌تر است که با توهین کردن به دیگران بین دو نفر فاصله ایجاد کنیم. امیدوارم این نکات به شما چند دیدگاه جدید درباره‌ی وضعیت‌تان بدهد. چند جلسه مشاوره، چه به تنهایی و چه همراه با دوست دخترتان، می‌تواند به شما فرصتی بیشتر برای شناخت عمیق‌تر از چالش‌هایی که با آن روبرو هستید، بدهد.
null	My boyfriend and I have not had sex in a couple of weeks. He had to have a cyst removed on his testicles. I have been wanting to have sex with him for a while now, and it drives me crazy not to be able to make love to him. I'm scared to touch him and get close to him because I'm afraid that I will hurt him.	Are you talking with your boyfriend about his doctor advises on starting to have sex again?Being able to talk together about topics that involve both of you, will establish a new type of intimacy on an emotional level.Also, there are many ways of making love. If your bf's cyst hasn't yet healed, then another way of both increasing your emotional intimacy and learning different love making suggestions, is to read about these together with him.I hope the two of you enjoy learning new ways of sexually taking care of one another, while developing more emotional closeness in the process.	من و دوست پسرم چند هفته است که رابطه جنسی نداشته‌ایم. او مجبور شد کیستی را که روی بیضه‌هایش بود، بردارند. مدت‌هاست که می‌خواستم با او رابطه داشته باشم و این موضوع مرا به شدت آزار می‌دهد که نمی‌توانم با او intimate باشم. از لمس کردن و نزدیک شدن به او واهمه دارم، چون می‌ترسم به او آسیب برسانم.	آیا با دوست پسرتان در مورد توصیه‌های پزشکش برای شروع دوباره رابطه جنسی صحبت می‌کنید؟ گفتگو درباره موضوعاتی که هر دوی شما را درگیر می‌کند، نوع جدیدی از صمیمیت احساسی را ایجاد می‌کند. همچنین راه‌های زیادی برای برقراری عشق وجود دارد. اگر کیست دوست پسرتان هنوز بهبود نیافته است، یکی دیگر از روش‌ها برای افزایش صمیمیت عاطفی و یادگیری پیشنهادات مختلف برای نزدیکی، خواندن این موارد با او است. امیدوارم هر دوی شما از یادگیری روش‌های جدید مراقبت جنسی لذت ببرید و همزمان نزدیک‌تر شوید.
null	I'm applying to private high schools. I'm playing basketball on my school team currently, and I love it. I also play on a team that I've hated since the beginning, and I finally want to quit before the season gets started. However, my parents say I can play on either both teams or neither. I think it's unfair because it's up to me if I want to play for a certain team. I was planning on playing basketball for the high school I get into, but if that means continuing to play for the team I hate, then I wouldn't want to play in high school. Now I don't know what to do! My parents are threatening to send me off to a different home if I don't play. I just want to run away.	The situation in your family seems to place unnecessary pressure on you.Are you and your parents able to talk together about their reason for their standard?Are your parents willing to listen to your reasons to not play on the team you hate?If yes, then maybe some type of compromise is possible for all of you to negotiate.If none of the above is possible, then you may want to get specific and direct advice from a professional, such as the school guidance counselor or psychologist, whom you'd trust and feel safe in talking.I hope you and your parents will find an answer that all of you are happy to accept.	من برای دبیرستان‌های خصوصی درخواست می‌دهم. در حال حاضر در تیم بسکتبال مدرسه‌ام بازی می‌کنم و از آن بسیار لذت می‌برم. همچنین در تیمی بازی می‌کنم که از ابتدا از آن متنفر بودم و حالا می‌خواهم قبل از شروع فصل از آن کنار بکشم. اما والدینم می‌گویند که می‌توانم فقط در یکی از این دو تیم بازی کنم یا اصلاً بازی نکنم. این موضوع برای من ناعادلانه است چون انتخاب اینکه بخواهم برای یک تیم خاص بازی کنم، باید به خودم مربوط باشد. قصد داشتم در دبیرستانی که وارد می‌شوم بسکتبال بازی کنم، اما اگر این به معنای ادامه بازی برای تیمی باشد که از آن متنفرم، پس نمی‌خواهم در دبیرستان بازی کنم. حالا نمی‌دانم چه کار کنم! پدر و مادرم تهدید می‌کنند که اگر بازی نکنم، مرا به جای دیگری می‌فرستند. فقط می‌خواهم فرار کنم.	به نظر می‌رسد وضعیت خانواده‌تان فشار غیرضروری بر شما وارد می‌کند. آیا شما و والدینتان می‌توانید درباره دلایل استانداردهای آن‌ها گفتگو کنید؟ آیا والدینتان مایلند به دلایل شما برای بازی نکردن در تیمی که از آن متنفر هستید گوش دهند؟ اگر بله، ممکن است نوعی مصالحه برای شما همه امکان‌پذیر باشد. اگر هیچ‌یک از موارد فوق ممکن نیست، شاید بخواهید از یک متخصص، مانند مشاور راهنمایی مدرسه یا روانشناس، مشاوره خاص و مستقیم بگیرید که به او اعتماد دارید و در صحبت کردن با او احساس امنیت می‌کنید. امیدوارم شما و والدینتان پاسخی را پیدا کنید که همه شما از پذیرش آن خوشحال باشید.
null	I had to go to the emergency room today to get an X-ray of my spine. My boyfriend didn't want to sit there and wait with me. Instead, he wanted to go do things for his friends while I waited. When I was done, he was twenty minutes late in picking me up. He doesn't understand why I'm mad, and we keep bickering at each other over the smallest things. He thinks I don't have a reason to be mad, but I believe that I do.	It is extremely frustrating when our significant other doesn't understand our points of view. Often times, arguments are not the best opportunities to try and make a point, as strong emotions can get in the way of understanding others' perspectives. Try having a discussion with him about what is bothering you during a time when neither if you are upset or arguing. Communicate how you feel without placing blame and without yelling. Addionally, give him ideas of what he can do differently so that he understands what your expectations are. Lastly, consider seeing a couple's therapist who can assist with teaching more effective communication techniques. Best of luck.	امروز مجبور شدم به اورژانس بروم تا از ستون فقراتم رادیوگرافی بگیرم. دوست پسرم نمی‌خواست در آنجا بنشیند و با من منتظر بماند. او ترجیح داد در حینی که من منتظر بودم، برای دوستانش کارهایی انجام دهد. وقتی کارم تمام شد، بیست دقیقه دیرتر از موعد برای بردن من آمد. او نمی‌فهمد چرا عصبانی هستم و ما همچنان بر سر کوچک‌ترین مسائل با هم جروبحث می‌کنیم. او فکر می‌کند دلیلی برای عصبانیت من وجود ندارد، اما من معتقدم که حق دارم عصبانی باشم.	زمانی که شریک زندگی‌امان نقطه نظرات ما را درک نمی‌کند، بسیار ناامیدکننده است. اغلب، مشاجره‌ها بهترین فرصتی برای بیان یک مطلب نیستند، زیرا احساسات شدید می‌توانند مانع از درک دیدگاه‌های دیگران شوند. سعی کنید در زمانی که هیچ‌یک از شما ناراحت نیستید یا در حال بحث نیستید، با او درباره آنچه شما را آزار می‌دهد صحبت کنید. احساسات خود را بدون سرزنش و بدون فریاد بیان کنید. همچنین به او پیشنهاد بدهید که چه کارهایی می‌تواند به گونه‌ای متفاوت انجام دهد تا انتظارات شما را بهتر درک کند. در نهایت، مراجعه به یک زوج درمانگر را در نظر بگیرید که می‌تواند به آموزش تکنیک‌های ارتباط مؤثرتر کمک کند. با آرزوی موفقیت.
null	I'm a male in my 20s. My girlfriend is in her late 30s. She's great. She's funny and smart, she has a big heart, and we have an excellent sex life. She recently moved in with me partially because she wanted to and partially because she had no place to go. We fight a lot. It’s mostly my fault, I must admit. She doesn't like my insecurity and lack of trust I have for her. I have trust issues. Also, I can't fathom why a woman like her is with me, so I'm always dreading when a better dude will come along. I don't think she's happy. She's very submissive and she loves me very much, but also the fact that she has nowhere to go must be influencing her decision to stay. I love her so much, but my jealousy is not likely to diminish. I never believed in the whole "If you love them, let them go," but I do now. I really want her to be happy. Should I end it with her? She has no place to go so I feel like I can’t break up with her. I’m literally trapped.	It sounds like there are assumptions being made regarding how she feels about you and why she is with you. I would not suggest breaking up with her without first attempting to resolve your own issues. You may not only regret your decision, but might find that the exact same problem arises in future relationships. I would recommend seeing a therapist who can help you figure out what is at the root of all of this. By learning about your own insecurities and where they come from, you can expect to discover new ways of responding and relating to others, which will likely impact your relationship in a positive manner.	من یک مرد در دهه دوم عمرم هستم. دوست دخترم در اواخر دهه سی است. او فوق‌العاده است. او بامزه و باهوش است، دل بزرگی دارد و ما زندگی جنسی عالی‌ای داریم. او به تازگی به خانه من نقل مکان کرده، قسمتی به خاطر اینکه خودش می‌خواست و قسمتی به این دلیل که جایی برای رفتن نداشت. ما زیاد بحث می‌کنیم و باید اعتراف کنم که بیشتر تقصیر من است. او از ناامنی و بی‌اعتمادی‌ام نسبت به خودش ناراحت است. من مشکلاتی در زمینه اعتماد دارم و همچنین نمی‌توانم درک کنم که چرا زنی مثل او با من است، بنابراین همواره نگرانم که مرد بهتری به سمتش بیاید. احساس می‌کنم او خوشحال نیست. او بسیار مطیع است و خیلی من را دوست دارد، اما این واقعیت که جایی برای رفتن ندارد، احتمالاً بر تصمیم او برای ماندن تأثیر می‌گذارد. من او را خیلی دوست دارم، اما حسادت من به احتمال زیاد کاهش نخواهد یافت. هرگز به جمله "اگر عاشقشان هستی، بگذار بروند" اعتقاد نداشتم، اما حالا به آن فکر می‌کنم. واقعاً می‌خواهم او خوشحال باشد. آیا باید رابطه را با او تمام کنم؟ او جایی برای رفتن ندارد و به همین خاطر احساس می‌کنم نمی‌توانم با او تمام کنم. من واقعاً در تنگناهستم.	به نظر می‌رسد فرضیاتی درباره احساسات او نسبت به شما و دلایل همراهی‌اش با شما مطرح می‌شود. من توصیه نمی‌کنم که بدون اینکه ابتدا به حل مشکلات خود بپردازید، از او جدا شوید. ممکن است نه تنها از تصمیم خود پشیمان شوید، بلکه ممکن است متوجه شوید که همان مشکل دوباره در روابط آینده‌تان رخ می‌دهد. به شما توصیه می‌کنم به یک درمانگر مراجعه کنید که می‌تواند به شما در درک ریشه‌ی این مسائل کمک کند. با یادگیری در مورد ناامنی‌های خود و منشأ آن‌ها، می‌توانید انتظار داشته باشید که راه‌های جدیدی برای پاسخگویی و ارتباط با دیگران کشف کنید؛ که این می‌تواند به طرز مثبتی بر روابط شما تأثیر بگذارد.
null	I am in high school and have been facing anxiety issues lately. Whenever I get close to being in a relationship, some kind of anxiety takes over and keeps me from the relationship. This anxiety causes me depression at times and even makes me want to vomit. While a semi-relationship should be joyous, for me, it’s an emotional nightmare I can’t get to the bottom of. I’ve had this before and had to leave the semi-relationship to avoid throwing up every time I made contact with my crush. What could be the reason behind this? Is it massive nerve problems? Is it a fear of a bad relationship? While I’m not quite ready to be in one anyway, I want to get to the bottom of this for a brighter future in which I can be in one. I don’t take medications and have no desire to, I have read forums, and I’ve talked about the issue with my sister who has faced similar problems.	Hi Helena,I felt a bit sad when I read this. This is a new term for me... "semi-relationship". What does it mean? I know that today's culture for young people is more of a "hook-up" culture than a dating one. Maybe that means that you develop connections to people but you keep yourself from hoping for a full relationship because no one is doing that anymore. That makes me feel sad. I hear a lot of young women (I'm not sure you're female, but that's my guess) say that they struggle with hook-ups because they can't let themselves hope for a phone call after a hook-up. Research tells us that, after a hook-up, college age women tend to feel used and unworthy, and men tend to feel guilty. I think this scenario works better for men than women, but many of both genders are left unsatisfied in the end.This is only one possible explanation for your anxiety...that your gut knows that it wants to feel fully coupled with someone but you struggle with whether it's okay to want or expect that.Maybe take a moment and listen to anxiety. Anxiety tends to try to convince us that something's wrong with us or something bad's going to happen. Anxiety sometimes prefers to stay vague (it's more difficult to refute it then), but you can try to clarify it's whisperings by asking yourself these questions: What am I afraid of? What is the worst thing that might happen here? Then what might happen, and what would be the worst part of that? Keep going until you find the very worst thing that might happen? Might someone not want you...might you feel rejected...or feel not good enough...you might get hurt?Then when you find that core fear, you can look at your life and I bet you'd find a place where that idea or fear originated. A big moment (or many smaller ones) when you actually DID feel or get rejected or abandoned or hurt. In the end, it's a feeling you're trying to avoid (not life or relationship), and anxiety is trying to help you avoid it by making you overcautious. But this doesn't work for you! Good! With the help of a qualified therapist, you can learn to talk back to anxiety and move forward in life and love with calm. confidence.	من در دبیرستان هستم و اخیراً با مسائل اضطرابی مواجه بوده‌ام. هر بار که به نزدیکی یک رابطه می‌رسم، نوعی اضطراب به سراغم می‌آید و مانع از ورود به آن رابطه می‌شود. این اضطراب گاهی اوقات باعث افسردگی‌ام می‌شود و حتی احساس تهوع به من دست می‌دهد. در حالی که یک رابطه نیمه باید شادی‌آور باشد، برای من یک کابوس عاطفی است که نمی‌توانم به عمق آن پی ببرم. قبلاً این تجربه را داشته‌ام و مجبور شدم آن نیمه‌ رابطه را ترک کنم تا هر بار که با crush خود تماس می‌گرفتم، از حال نروم. دلیل این وضعیت چه می‌تواند باشد؟ آیا این ناشی از مشکلات عصبی جدی است؟ آیا ترس از یک رابطه ناموفق است؟ در حالی که هنوز آماده ورود به یک رابطه نیستم، می‌دانم که باید به دنبال حل این مشکل باشم تا در آینده بتوانم وارد یک رابطه شوم. من هیچ دارویی مصرف نمی‌کنم و تمایلی هم به آن ندارم، انجمن‌ها را مطالعه کرده‌ام و با خواهرم که با مشکلات مشابهی روبرو بوده است، در مورد این موضوع صحبت کرده‌ام.	سلام هلنا، وقتی این را خواندم کمی ناراحت شدم. این برای من یک اصطلاح جدید است... "نیمه‌ رابطه". به چه معناست؟ من می‌دانم که فرهنگ امروزی جوانان بیشتر از نوع "قلاب کردن" است تا دوستیابی. شاید این بدان معنا باشد که شما با مردم ارتباط برقرار می‌کنید، اما خودتان را از امید به یک رابطه کامل کنار می‌گذارید، چون کسی این کار را نمی‌کند. این احساس مرا ناراحت می‌کند. من از بسیاری از زنان جوان می‌شنوم (مطمئن نیستم که شما زن هستید، اما این تفسیر من است) که می‌گویند با قلاب کردن مشکل دارند چون نمی‌توانند به خود اجازه دهند که بعد از یک قلاب کردن به تماس تلفنی امیدوار باشند. تحقیقات نشان می‌دهد که زنان جوان بعد از یک قلاب کردن، معمولاً احساس می‌کنند که مورد استفاده قرار گرفته‌اند و بی‌ارزش هستند، در حالی که مردان معمولاً احساس گناه می‌کنند. به نظر می‌رسد این سناریو برای مردان بهتر از زنان عمل می‌کند، اما بسیاری از هر دو جنس در نهایت احساس نارضایتی می‌کنند. این فقط یک توضیح ممکن برای اضطراب شماست... اینکه احساس می‌کنید ریشه‌تان این است که می‌خواهید به‌طور کامل با کسی ارتباط برقرار کنید، ولی در اینکه آیا بخواهید یا انتظار داشته باشید با این مشکل دارید. شاید لحظه‌ای وقت بگذارید و به اضطراب گوش دهید. اضطراب معمولاً سعی می‌کند ما را متقاعد کند که مشکلی در ما وجود دارد یا قرار است اتفاق بدی بیفتد. این احساس گاهی اوقات ترجیح می‌دهد مبهم بماند (چون در این صورت رد کردن آن دشوارتر است)، اما می‌توانید با پرسیدن این سوال‌ها به زمزمه‌های آن روشنایی ببخشید: از چه چیزی می‌ترسم؟ بدترین چیزهایی که ممکن است در اینجا اتفاق بیفتد چیست؟ سپس چه چیز دیگری ممکن است پیش بیاید و بدترین قسمت آن چیست؟ ادامه دهید تا به بدترین اتفاقی که ممکن است بیفتد برسید. آیا ممکن است کسی شما را نخواهد... آیا ممکن است احساس طرد شدن کنید... یا احساس کنید به اندازه کافی خوب نیستید... یا ممکن است صدمه ببینید؟ وقتی آن ترس اصلی را پیدا کردید، می‌توانید به زندگی‌تان نگاهی بیندازید و مطمئنم که جایی را پیدا خواهید کرد که این ایده یا ترس از آنجا ناشی شده است. یک لحظه بزرگ (یا چندین لحظه کوچک) که در آن واقعاً احساس طرد یا رهاشدگی یا صدمه کردید. در نهایت، این احساسی است که می‌خواهید از آن دوری کنید (نه از زندگی یا رابطه)، و اضطراب سعی می‌کند با احتیاط بیش از حد به شما کمک کند از آن اجتناب کنید. اما این برای شما موثر نیست! خوب است! با کمک یک درمانگر مجرب، می‌توانید یاد بگیرید که به اضطراب خود جواب دهید و با آرامش و اعتماد به نفس در زندگی و عشق پیش بروید.
null	I had to go to the emergency room today to get an X-ray of my spine. My boyfriend didn't want to sit there and wait with me. Instead, he wanted to go do things for his friends while I waited. When I was done, he was twenty minutes late in picking me up. He doesn't understand why I'm mad, and we keep bickering at each other over the smallest things. He thinks I don't have a reason to be mad, but I believe that I do.	Hi Moore, Underneath all your anger is a lot of hurt. The hurt is there because you are being disrespected. Your boyfriend (unless you've only told me a small, disproportionate part of the bigger picture) doesn't tend to treat you like you're important and he dismisses your emotions. This is happening because this is the level of ability (disability?) he has right now in a relationship. You can expect more of this behaviour (because that's who he is; it has nothing to do with you), and I hope you think carefully about whether it's working for you to be in this. You could try telling him that you are hurt, because people tend to listen more to hurt than to anger, but my guess is with him it might not make a difference. I hope you talk to someone who knows and supports you about how you're feeling in this relationship.	امروز مجبور شدم به اورژانس بروم تا از ستون فقراتم رادیوگرافی بگیرم. دوست پسرم نمی‌خواست در آنجا بنشیند و کنارم منتظر بماند. بلکه او می‌خواست در حین انتظار من، برای دوستانش کاری بکند. وقتی کارم تمام شد، او بیست دقیقه دیرتر از موعد برای بردن من آمد. او نمی‌فهمد چرا عصبانی‌ام و ما همچنان بر سر کوچک‌ترین مسائل با یکدیگر می‌جنگیم. او فکر می‌کند من دلیلی برای عصبانیت ندارم، اما من بر این باورم که حق دارم عصبانی باشم.	سلام مور، زیر تمام خشم شما، آسیب زیادی وجود دارد. این آسیب به این دلیل است که به شما بی احترامی می‌شود. دوست پسرتان (مگر اینکه فقط بخش کوچکی و نامتناسب از تصویر کلی را به من گفته باشید) معمولاً به گونه‌ای با شما رفتار نمی‌کند که نشان دهد شما برایش مهم هستید و احساسات شما را نادیده می‌گیرد. این رفتار به خاطر سطح توانایی (ناتوانی؟) او در یک رابطه در حال حاضر است. می‌توانید انتظار داشته باشید که این رفتار ادامه داشته باشد (چون این ویژگی اوست؛ هیچ ارتباطی با شما ندارد) و امیدوارم با دقت درباره اینکه آیا بودن در این رابطه برای شما مفید است یا خیر، فکر کنید. می‌توانید سعی کنید به او بگویید که آسیب دیده‌اید، چون مردم معمولاً بیشتر به درد و رنج گوش می‌دهند تا به عصبانیت، اما حدس من این است که با او ممکن است تفاوتی نداشته باشد. امیدوارم با کسی که شما را می‌شناسد و از شما حمایت می‌کند درباره احساساتتان در این رابطه صحبت کنید.
null	I just got married with my husband. I have four kids of my own, and he accepts me with my kids. I am thankful he loves my kids even though they’re not his. Now we are having problems in our relationship because of my past. I know all marriages have problems, but sometimes I feel it’s not going to work out if there’s no trust. It’s hard for me to let go because I love him, but I am getting tired.	Hi Louisiana,You say that the problems are with your "past", but my hunch is the problems are about his insecurity and his personal barriers to trust (unless you've recently revealed details of a sordid past?). You don't mention ever having hurt the trust in the relationship.Trust is the first stage in a relationship. Moving forward before they develop trust is a common mistake couples make, and now you two have involved children in a relationship that's missing a crucial element. But you didn't see this coming, did you? That's because only as we become emotionally intimate do our deeper fears and insecurities come to the surface. I give you credit for wanting it to work, and I believe you would benefit from the support of a therapist in working through the kinks related to trust. Good luck!	من به تازگی با شوهرم ازدواج کرده‌ام. چهار فرزند خودم را دارم و او من را با بچه‌هایم می‌پذیرد. از اینکه او بچه‌های من را دوست دارد، حتی اگر فرزندان او نباشند، سپاسگزارم. اکنون به خاطر گذشته‌ام در رابطه‌مان با مشکلاتی مواجه هستیم. می‌دانم که همه ازدواج‌ها مشکلاتی دارند، اما گاهی احساس می‌کنم اگر اعتمادی وجود نداشته باشد، این ارتباط به جایی نمی‌رسد. برایم سخت است که رها کنم چون او را دوست دارم، اما دارم خسته می‌شوم.	سلام لوئیزیانا، شما می‌گویید که مشکلات مربوط به "گذشته" شماست، اما حدس من این است که مشکلات به ناامنی او و موانع شخصی‌اش در زمینه اعتماد مربوط می‌شود (مگر این‌که اخیراً جزئیات یک گذشته ناپسند را فاش کرده باشید؟). شما هیچ‌گاه به این موضوع اشاره نمی‌کنید که اعتمادتان در رابطه آسیب دیده باشد. اعتماد اولین مرحله در یک رابطه است. پیشرفت کردن قبل از اینکه اعتماد شکل بگیرد، اشتباه رایجی است که زوج‌ها مرتکب می‌شوند و حالا شما دو نفر فرزندان را در رابطه‌ای درگیر کرده‌اید که یکی از عناصر حیاتی‌اش کمبود دارد. اما شما این را پیش‌بینی نکردید، درست است؟ این به این خاطر است که تنها زمانی که از نظر عاطفی نزدیک می‌شویم، ترس‌ها و ناامنی‌های عمیق‌تری در ما بروز می‌کند. من به شما احترام می‌گذارم که می‌خواهید رابطه‌تان موفق شود، و اعتقاد دارم که از حمایت یک درمانگر برای حل مشکلات مربوط به اعتماد بهره‌مند خواهید شد. موفق باشید!
null	I use to be so happy. No matter what, I always was happy. I got into a relationship with this guy. I love him so much. We’re both teenagers. The week after his birthday, my mom made me stop talking to him. It broke me. He came to my house and talked to her, and she let us date again but not see each other. He comes up to my school every day and it tears me apart that I have to lie to her.	Hi Los Angeles, I can tell you have a moral backbone because it's hurting you to lie to your mom. I always say that a little bit of guilt is healthy because it teaches us who we want to be. Listen to that voice. You don't have to lie to your mom to get what you want.Now, you don't say how old you are, so part of my answer is going to be a bit vague. There's a big difference between being thirteen and your mom telling you what to do and being nineteen and your mom telling you what to do. The thing is that moms and dads start out making all your decisions for you when you're small, and they're supposed to, very gradually, give that control over to you. Different parents do this at different speeds, but in general you have to earn that freedom and trust...it's not just gonna be handed over to you. You might not like this part...your parent has the right to make the rules. My guess is there's a reason why mom is holding you back. Even if it doesn't make sense to you, breaking her rules isn't going to get you what you want...which is freedom, right? I guarantee you that mom wants you to eventually earn freedom...but she's not supposed to give it to you until you're ready because her first job is to keep you safe. I like that your mom has limits for you. Too many parents are sort of looking the other way, busy with their own thing. Whether you know it or not, you need protection like all kids do (appropriate for your age, of course).It sounds like what you want to say to your mom is "I want to make my own decisions about who I spend time with". That's a normal wish, and I encourage you to say that to her. Depending on your age and whether you've earned it, she might listen. So, you're sending her that message that you want to send, but you're doing it in a sneaky way, and that's not going to go well when she finds out. It's called "passive aggressive" when you say something with a sneaky behaviour rather than with words. It's not a very healthy way of sending a message, because people feel disrespected. My guess is that your best bet is to be honest with mom, stop the sneaking around and come up with a detailed plan of how you're going to earn your freedom...eventually. She might listen to that.	من قبلاً خیلی خوشحال بودم. مهم نبود، من همیشه خوشحال بودم. من با این پسر رابطه برقرار کردم و او را خیلی دوست دارم. ما هر دو نوجوان هستیم. یک هفته بعد از تولدش، مادرم مجبورم کرد که با او صحبت نکنم. این موضوع برایم بسیار دشوار بود. او به خانه‌ام آمد و با مادرم صحبت کرد و او اجازه داد که دوباره قرار بگذاریم، اما نمی‌توانیم یکدیگر را ببینیم. او هر روز به مدرسه من می‌آید و این که باید به مادرم دروغ بگویم، من را خیلی آزار می‌دهد.	سلام لس آنجلس، می‌توانم بگویم که شما یک ستون فقرات اخلاقی دارید زیرا دروغ گفتن به مادرتان برایتان عذاب‌آور است. من همیشه می‌گویم کمی احساس گناه سالم است زیرا به ما می‌آموزد که چه کسی می‌خواهیم باشیم. به آن صدای درونی گوش کنید. مجبور نیستید به مادرتان دروغ بگویید تا به خواسته‌تان برسید. حالا شما نمی‌گویید چند سال دارید، بنابراین بخشی از پاسخ من کمی مبهم خواهد بود. تفاوت زیادی بین سیزده سالگی و زمانی که مادرتان به شما می‌گوید چه کار کنید و نوزده سالگی و زمانی که هنوز مادرتان به شما می‌گوید چه کار کنید، وجود دارد. موضوع این است که پدر و مادرها از زمان کودکی شروع به گرفتن تمام تصمیمات برای شما می‌کنند و قرار است به تدریج آن کنترل را به شما واگذار کنند. والدین مختلف این کار را با سرعت‌های متفاوتی انجام می‌دهند، اما به طور کلی، شما باید این آزادی و اعتماد را به دست آورید... این فقط به شما واگذار نخواهد شد. ممکن است این قسمت را نپسندید... والدین شما حق دارند قوانین را تعیین کنند. حدس من این است که دلیلی وجود دارد که مادرتان شما را محدود کرده است. حتی اگر این موضوع برای شما منطقی نباشد، شکستن قوانین او به شما آزادی نمی‌دهد، درست است؟ من به شما تضمین می‌کنم که مادرتان می‌خواهد شما در نهایت آزادی را به دست آورید... اما قرار نیست تا زمانی که آماده نیستید، آن را به شما بدهد زیرا اولین وظیفه او حفظ امنیت شماست. من از این که مادرتان برای شما محدودیت‌هایی دارد، خوشحالم. بسیاری از والدین به نوعی از زیر بار مسئولیت شانه خالی می‌کنند و به کارهای خود مشغول می‌شوند. چه بدانید و چه ندانید، مانند تمام کودکان به محافظت نیاز دارید (البته به طور مناسب با سن شما). به نظر می‌رسد که آنچه می‌خواهید به مادرتان بگویید این است: «من می‌خواهم درباره اینکه با چه کسانی وقت بگذرانم، تصمیم‌ بگیرم.» این یک خواسته طبیعی است و من شما را تشویق می‌کنم که آن را به او بگویید. بسته به سن شما و اینکه آیا این آزادی را به دست آورده‌اید یا نه، ممکن است به حرف شما گوش دهد. بنابراین، شما پیامی را که می‌خواهید ارسال کنید، اما این کار را به شیوه‌ای پنهانی انجام می‌دهید و وقتی او متوجه آن می‌شود، اوضاع خوب پیش نمی‌رود. وقتی شما چیزی را به صورت غیرمستقیم و نه با کلمات بیان می‌کنید، به آن "پرخاشگری منفعل" می‌گویند. این یک روش سالم برای ارسال پیام نیست زیرا در آن صورت مردم احساس بی‌احترامی می‌کنند. حدس من این است که بهترین راه شما این است که با مادرتان صادق باشید، از پشت‌کردن دوری کنید و یک برنامه جزئی درباره اینکه چگونه می‌خواهید آزادی‌تان را به دست آورید، فراهم کنید... در نهایت. او ممکن است به آن گوش دهد.
null	It takes me a long time to fall asleep; I’d estimate about two hours. I often have nightmares, starting with being eaten by a monster, and I often wake up frightened and unable to breathe. I believe I started losing sleep after breaking up with a girlfriend of 8 years. Also, my father’s business went bankrupt and my mother has a chronic condition. I was under a lot of stress, and life lost meaning. After improving my life and developing a habit of running and exercise to release stress, my symptoms improved. However in the past couple months, I started losing sleep again and having nightmares without warning. How can I solve this issue?	You’re noticing that as you lie down to go to sleep, there is quite a bit going on, which may be anxiety related. It sounds like the dreams and difficulty sleeping are reminiscent of previous experiences you had around the time of your break up, the difficulty with your father’s business, and your mother’s health issues. These connections to past events may be important insights to continue exploring in addition to finding out more about what your dreams may be trying to tell you. There is no exact science to dreams, but many people find it fruitful to explore the content as it relates to significant themes in their lives. I think that exploring these issues further with a therapist could help you resolve whatever is causing you the stress, trouble sleeping, and frightening dreams.	مدت زیادی طول می‌کشد تا بخوابم؛ تخمین می‌زنم حدود دو ساعت. معمولاً کابوس می‌بینم که با خوردن یک هیولا آغاز می‌شود و اغلب با حالت ترس از خواب بیدار می‌شوم و نمی‌توانم نفس بکشم. به‌نظر می‌رسد پس از جدایی از یک دوست دختر که هشت سال با او بودم، شروع به از دست دادن خواب کردم. همچنین، کسب‌وکار پدرم ورشکسته شد و مادر هم بیماری مزمنی دارد. تحت استرس زیادی بودم و زندگی معنایش را از دست داده بود. پس از بهبود شرایط زندگی‌ام و ایجاد عادت دویدن و ورزش برای کاهش استرس، علائمم بهبود پیدا کرد. با این حال، در چند ماه اخیر دوباره شروع به از دست دادن خواب کرده‌ام و بدون هشدار کابوس می‌بینم. چگونه می‌توانم این مشکل را حل کنم؟	متوجه می‌شوید که وقتی دراز می‌کشید تا بخوابید، ذهن‌تان مشغول است که ممکن است مرتبط با اضطراب باشد. به نظر می‌رسد رویاها و مشکلات خواب شما یادآور تجربیات گذشته‌تان در زمان جدایی، دشواری‌های کار پدرتان و نگرانی‌های مربوط به سلامتی مادرتان هستند. این ارتباطات با رویدادهای گذشته ممکن است بینش‌های مهمی برای ادامه‌ی کاوش فراهم کنند، علاوه بر اینکه به بررسی این موضوع بپردازید که رویاهایتان ممکن است برایتان چه پیام‌هایی داشته باشند. علمی دقیق در مورد رویاها وجود ندارد، اما بسیاری از افراد یافتن ارتباط بین محتوای رویاها و موضوعات مهم زندگی را مفید می‌دانند. به نظر من، بررسی بیشتر این مسائل با یک درمانگر می‌تواند به شما کمک کند تا دلایل استرس، مشکلات خواب و رویاهای ترسناک‌تان را حل کنید.
null	I'm supposed to stay here the rest of my academic life, but I've never liked it here, not even before I came. I’ve never felt like I belong, I’ve missed my country every second in the past four months, and I'm just miserable. I'm gaining weight, doing nothing, and crying for hours straight. Is it time to go back home or is it just culture shock?	It sounds like you are feeling very unsure and out of place and the prospect of continuing to feel as you do now for the remainder of schooling seems daunting. Without getting to know more about you and your experiences here and at home, it is hard to say what you should do, however, I think exploring these things with a competent therapist may help you to discover the answer.	من قرار است تا پایان عمر تحصیلی‌ام اینجا بمانم، اما هرگز اینجا را دوست نداشتم، حتی قبل از آمدنم. هرگز احساس نمی‌کردم که به اینجا تعلق دارم و در چهار ماه گذشته هر ثانیه دلتنگ کشورم بوده‌ام و تنها بدبختم. وزنم در حال افزایش است، هیچ کاری انجام نمی‌دهم و ساعت‌ها گریه می‌کنم. آیا وقتش رسیده که به خانه برگردم یا فقط یک شوک فرهنگی است؟	به نظر می‌رسد که شما احساس نامطمئن و ناامیدی می‌کنید و این احتمال که در بقیه دوران تحصیل همین‌طور ادامه داشته باشید، برایتان دلهره‌آور به نظر می‌رسد. بدون آشنایی بیشتر با شما و تجربیات‌تان در اینجا و در خانه، سخت است بگوییم چه کاری باید انجام دهید؛ با این حال، بررسی این احساسات با یک درمانگر مجرب ممکن است به شما کمک کند تا پاسخ را پیدا کنید.
null	Hello, I have a cousin in my family who has been making me feel belittled, insecure, and frustrated during her stay here in the city. I know she comes from a place of love, but she has always been short-fused and highly temperamental if something doesn't work out the way she planned it. I have tried my best to coordinate plans with her, but she always ends up frustrated about the lack of communication I seem to have on my part and then makes condescending comments about my character that include: inconsiderate, negative, oblivious, and self consumed. I have tried to talk to her openly about this, but it always comes back as an attack on my character and I have never heard these comments from anyone else before. I have been thinking a lot about her comments and whether I truly am an inconsiderate person who is not thoughtful, spatially aware of surroundings/people, or positive, but in the end, I am feeling awfully hurt about how this has affected our relationship. What can I do?	It sounds like you are feeling pretty criticized by your cousin and at the same time you are wondering whether or not there is some truth in what she is saying. It also sounds like you would like to see if you can find a new way to relate to your cousin, so that your relationship can be more satisfying. If you can find a competent therapist to work with, there may be a great deal of opportunity to learn more about how you relate to people in the world and to learn strategies to show up in your relationship with your cousin in a way that feels right to you.	سلام، من در خانواده‌ام یک پسرعموی دارم که در طول اقامتش در شهر باعث تحقیر، ناامنی و ناامیدی من شده است. می‌دانم او از نیت خوبی برخوردار است، اما همیشه در مواقعی که اوضاع مطابق برنامه‌اش پیش نمی‌رود، زود عصبانی و بسیار هیجانی می‌شود. من تمام تلاشم را برای هماهنگی برنامه‌ها با او کرده‌ام، اما او همیشه از عدم ارتباطی که به نظر می‌رسد من دارم، ناامید می‌شود و سپس نظرات تحقیرآمیزی درباره شخصیت من می‌دهد که شامل: بی‌توجه، منفی‌نگر، غافل و خودخواه است. سعی کرده‌ام با او به وضوح در این مورد صحبت کنم، اما همیشه این صحبت‌ها به انتقاد از شخصیت من تبدیل می‌شود و هرگز از کسی دیگر چنین نظراتی نشنیده‌ام. به شدت درباره‌ی نظرات او فکر کرده‌ام و این که آیا واقعاً فردی بی‌توجه هستم و نسبت به اطرافیانم یا افراد مثبت نیستم، اما در نهایت از این که این وضعیت بر روابط ما تأثیر منفی گذاشته است، به شدت احساس ناراحتی می‌کنم. چه کار می‌توانم انجام دهم؟	به نظر می‌رسد که شما از پسر عموی خود به شدت انتقاد می‌شوید و در عین حال در حال فکر کردن به این هستید که آیا در سخنان او حقیقتی وجود دارد یا خیر. همچنین به نظر می‌رسد که تمایل دارید راهی جدید برای ارتباط با پسر عموی خود پیدا کنید تا رابطه‌تان رضایت‌بخش‌تر شود. اگر بتوانید یک درمانگر کارآمد پیدا کنید، ممکن است فرصت‌های زیادی برای یادگیری بیشتر درباره نحوه ارتباط خود با دیگران و یادگیری استراتژی‌هایی برای حضور در رابطه‌تان با پسر عموی خود به شیوه‌ای که برایتان درست باشد، فراهم شود.
null	I've worked with this guy for about three years now, and I knew the first time I saw him that I was attracted. Over time, he became a very dear friend, and we talked about our relationship problems, family, dreams, and so on. There was always flirtation with us, and one day pretty recently, it progressed to making out. We agreed to keep it quiet, and we did, but in the back of my mind, I hoped it would become something more. It didn't, and three months later, I'm still not over it. I'm trying so hard to maintain the friendship because that's what he wants. We're no longer in the same office, which I thought would help me get over these feelings, but we still talk about work, and he's constantly touching me, so I'm still very drawn to him. He's a hugger and such a sweet guy, so I find myself fantasizing all the time about what could have been and what could still be, but he's clearly not interested. He's younger than me and prefers model types, but I see him checking me out a lot, which gives me hope. How do I get him out of my system and still maintain the friendship?	It sounds like you have mixed feelings and motivations - which is understandable. On the one hand you want to get over him, on the other you are still holding out hope for something more. It will be really hard to let go of him and create friend boundaries so long as there is a part of you holding on to the idea of something more. If you are being really honest with yourself you might need to acknowledge that you are not really striving to get him out of your system - that you have not really given up hope of having a relationship with him. If you are whole-heartedly committed to moving past the sexual and romantic parts of your relationship and just having a friendship than refraining from all the touching would be a good place to start. It is hard to "just be friends" when all your sex and bonding hormones are coursing through your veins.	من حدود سه سال است که با این مرد کار می‌کنم و اولین باری که او را دیدم متوجه شدم که به او جذب شده‌ام. با گذشت زمان، او به یکی از دوستان صمیمی‌ام تبدیل شد و ما درباره مشکلات روابط، خانواده، رویاها و... صحبت کردیم. همیشه میان ما نوعی flirtation وجود داشت و یک روز به تازگی به در آغوش گرفتن پیش رفت. ما توافق کردیم که این موضوع را محرمانه نگه داریم و این کار را کردیم، اما در اعماق ذهنم امیدوار بودم که به چیزی بیشتر تبدیل شود. نشد و سه ماه بعد هنوز نتوانسته‌ام از آن فرار کنم. من خیلی تلاش می‌کنم که دوستی‌ام را حفظ کنم چون این چیزی است که او می‌خواهد. ما دیگر در یک دفتر نیستیم که فکر می‌کردم به من کمک می‌کند از این احساسات رها شوم، اما هنوز درباره کار صحبت می‌کنیم و او مدام مرا لمس می‌کند، بنابراین هنوز به شدت به او کشش دارم. او آدمی عاطفی و بسیار مهربان است و مدام در خیال‌پردازی در مورد آنچه می‌توانست باشد و هنوز هم می‌تواند باشد، هستم، اما او به وضوح علاقه‌ای ندارد. او از من جوان‌تر است و آدم‌های مدل را ترجیح می‌دهد، اما می‌بینم که به طور مکرر به من نگاه می‌کند که به من امید می‌دهد. چگونه می‌توانم او را از ذهنم بیرون کنم و همچنان دوستی را حفظ نمایم؟	به نظر می‌رسد که شما احساسات و انگیزه‌های متناقضی دارید - که کاملاً قابل درک است. از یک سو می‌خواهید از او عبور کنید و از سوی دیگر هنوز به چیزی بیشتر امیدوارید. رها کردن او و ایجاد مرزهای دوستی واقعاً دشوار خواهد بود تا زمانی که بخشی از شما به ایده‌ای فراتر از دوستی چنگ زده باشد. اگر واقعاً با خود صادق باشید، ممکن است لازم باشد بپذیرید که در واقع تلاش نمی‌کنید او را فراموش کنید - و امیدی به داشتن رابطه‌ای با او از دست نداده‌اید. اگر به طور جدی مصمم هستید تا جنبه‌های جنسی و عاشقانه رابطه‌تان را پشت سر بگذارید و تنها به دوستی بسنده کنید، جلوگیری از هرگونه لمس و نزدیکی می‌تواند نقطه خوبی برای شروع باشد. وقتی همه هورمون‌های جنسی و پیوند در رگ‌هایتان در حال جریان‌اند، دشوار است که "فقط دوستان" باقی بمانید.
null	How do I make myself happy without the people who made me happy? Now that they’re gone, I feel sad. It’s been two months now but I seem to be unable to stay okay and independent.	It sounds like you have been feeling pretty down, since the loss of a relationship, and you're wondering how to be happy by yourself. Intimacy is a very natural human desire and at the same time learning to enjoy ourselves, even when we are alone, can strengthen our ability to lead a satisfying life in and out of relationship. Working with a therapist, you may be able to gain insight into how you show up in your relationships with yourself and others and discover more fulfilling ways to do so.	چگونه می‌توانم بدون افرادی که مرا خوشحال می‌کردند، خودم را خوشحال کنم؟ حالا که آن‌ها رفته‌اند، احساس غم و اندوه می‌کنم. اکنون دو ماه از آن زمان می‌گذرد، اما به نظر می‌رسد که نمی‌توانم حال خود را خوب نگه‌دارم و مستقل باشم.	به نظر می‌رسد که از زمان از دست دادن یک رابطه احساس ناراحتی کرده‌اید و به این فکر می‌کنید که چگونه می‌توانید به تنهایی خوشحال باشید. صمیمیت یک خواسته بسیار طبیعی در انسان است و در عین حال، یادگیری لذت بردن از خود، حتی زمانی که تنها هستیم، می‌تواند توانایی ما را برای داشتن زندگی رضایت‌بخش در داخل و خارج از روابط تقویت کند. با کار با یک درمانگر، ممکن است بتوانید بینش بیشتری درباره نحوه رفتار خود در روابط با خود و دیگران به دست آورید و راه‌های رضایت‌بخش‌تری برای این کار کشف کنید.
null	I'm unemployed just relocated. I can't get approved for a place to live because of past mistakes which follow me to this day. I'm depressed and on the verge of loosing my partner because I'm overwhelmed and have trouble functioning on a daily basis. I see no light at the end of this tunnel and need some help. I see no point in this chaos infested joke some call life.	It sounds like you are feeling like things are hopeless and out of control and you're not sure what to do about it. If you can find a competent therapist to work with, together you may be able to come up with some strategies for alleviating the overwhelming distress that you are experiencing and gain some insight into what may be contributing to these challenges. Additionally, a therapist may be able to support you in getting back on your feet in regards to work, a place to live, and showing up with your partner in a way that will be more satisfying to you.	من بیکارم و به تازگی نقل مکان کرده‌ام. به دلیل اشتباهات گذشته‌ام که تا به امروز مرا دنبال می‌کنند، نمی‌توانم برای پیدا کردن مکانی برای زندگی تأییدیه بگیرم. من مبتلا به افسردگی هستم و در آستانه از دست دادن شریکم قرار دارم، زیرا تحت فشار هستم و در عملکرد روزانه‌ام مشکل دارم. هیچ نوری در انتهای این تونل نمی‌بینم و به کمک نیاز دارم. من هیچ معنایی در این زندگی پر از هرج و مرج که برخی آن را شوخی می‌دانند، نمی‌بینم.	به نظر می‌رسد که احساس می‌کنید همه چیز ناامیدکننده و خارج از کنترل است و نمی‌دانید چه کاری باید انجام دهید. اگر بتوانید یک درمانگر ماهر پیدا کنید، ممکن است بتوانید با هم راهکارهایی برای کاهش ناراحتی شدیدی که تجربه می‌کنید، پیدا کنید و بینش‌هایی درباره جنبه‌هایی که ممکن است به این چالش‌ها دامن بزنند، به دست آورید. علاوه بر این، یک درمانگر ممکن است بتواند به شما کمک کند تا در زمینه‌های شغلی، محل زندگی و بودن در کنار همسرتان به شیوه‌ای که برایتان رضایت‌بخش‌تر باشد، دوباره روی پای خود بایستید.
null	That phrase makes me crazy. It happens anytime I point out something to my husband that he needs to change, such as looking up from his iPad long enough for me to tell him the grandbaby almost pulled the shelf unit over or explaining to him that I got all the things he needs to bake a pie. Another example is when he opens the front door, the dog runs out if he doesn't pick him up. Over and over again, he lets the dog run out, and I am afraid he will get hit by a car.	I empathize with your feeling "crazy" hearing your husband yell "enough" in response to you wanting to make a point to him.When the immediate situation has calmed down, have you ever told him that this upsets you? Is it possible he simply is not aware that you feel upset by how he talks to you?Keep in mind too that what you believe your husband must change, may not agree with his opinion on what he needs to change.A helpful starting place for the two of you to discuss once the immediate situation has calmed down, is what you each feel would have been a reasonable way of handling the situation that just happened.By learning more about how the other person thinks and feels, it will be easier to know what to expect form each other.Even if you disagree about what is best, knowing that there are differences between you may make living with them easier to accept, or at least not be surprised and startled by them.Sending good luck to both of you!	این عبارت مرا دیوانه می‌کند. هر بار که به شوهرم اشاره می‌کنم که باید چیزی را تغییر دهد، این موضوع پیش می‌آید؛ مثلاً وقتی که او آنقدر مشغول آی‌پدش است که نمی‌تواند به من گوش دهد و من بخواهم به او بگویم بچه‌بزرگ تقریباً قفسه را واژگون کرده یا وقتی می‌خواهم به او توضیح دهم که همه مواد لازم برای پخت پای را آماده کرده‌ام. مثال دیگر این است که وقتی در ورودی را باز می‌کند، اگر او سگ را بر ندارد، سگ بیرون می‌دود. بارها این اتفاق می‌افتد و من می‌ترسم که سگ با ماشین برخورد کند.	من با احساس "دیوانگی" شما به خاطر شنیدن فریاد "به اندازه کافی" همسرتان در پاسخ به تلاش شما برای بیان یک نکته، همدلی می‌کنم. آیا تا به حال بعد از آرام شدن شرایط، به او گفته‌اید که این موضوع شما را ناراحت می‌کند؟ آیا ممکن است او تنها از این که نحوه صحبت او باعث ناراحتی شما می‌شود، بی‌خبر باشد؟ همچنین به خاطر داشته باشید که آنچه شما فکر می‌کنید شوهرتان باید تغییر دهد، ممکن است با نظرات او در مورد آنچه باید تغییر کند، همخوانی نداشته باشد. یک نقطه شروع سازنده برای گفتگو بین شما پس از آرام شدن شرایط، این است که هر یک از شما درباره آنچه که احساس می‌کنید، صحبت کنید و اینکه چه راه معقولی برای مدیریت وضعیت اخیر وجود داشته است. با یادگیری بیشتر درباره نحوه تفکر و احساسات یکدیگر، می‌توانید راحت‌تر بدانید که از هم چه انتظاری داشته باشید. حتی اگر درباره بهترین راه‌حل‌ها اختلاف نظر داشته باشید، آگاهی از تفاوت‌های بین شما می‌تواند پذیرش آنها را آسان‌تر کند، یا حداقل شما را از آنها شگفت‌زده و مبهوت نکند. برای هر دوی شما آرزوی موفقیت می‌کنم.
null	My boyfriend moved in with me a few months ago. I love him, but his dog is wrecking my house. Every day we get home, there is a huge mess on the floor, and several things will be ripped up (including the couch). He's slowly eating all of the doors, and there will be food and poop everywhere. Even though I come home during all of my breaks to take him out, he still poops and pees in the house every chance. I can't financially afford to have the dog wrecking my house. I've tried talking to my boyfriend about the dog to try and come up with a solution, but it never ends well. The dog is the only thing we fight about because I want him out of the house and my boyfriend doesn't want to see him go. It’s not the dog fault though; I understand that. The dog is only a year old, and he isn't a bad dog. He's just too big of a dog for where he is; he should be a farm dog instead of a town dog. I don't hate the dog, but I just can't afford to continue having my house torn to pieces.	Every living creature needs time and support to adjust to a new situation.The dog is in a new place without the ability to understand the reason. This may explain what sounds like the dog's agitation. Have you spoken with your boyfriend on his opinion on how to address the dog behavior problems?Finding an answer together would be a good way of making your relationship stronger. A lot of being a couple who live together is talking, listening and deciding together on how to handle major situations.If it is affordable, then a dog behaviorist may be of great help. The person would guide you in working with the dog to become calmer.	دوست پسرم چند ماه پیش با من زندگی کرد. من او را دوست دارم، اما سگش خانه‌ام را به هم می‌ریزد. هر روز که به خانه برمی‌گردیم، زمین پر از ناامنی و به هم‌ریختگی است و چندین چیز (از جمله کاناپه) پاره شده‌اند. او به آرامی تمام درها را می‌جود و همه‌جا پر از غذا و مدفوع می‌شود. با اینکه در تمام تعطیلاتم به خانه می‌آیم تا او را بیرون ببرم، او همچنان در هر فرصتی در خانه مدفوع می‌کند و ادرار می‌کند. از لحاظ مالی نمی‌توانم ادامه دهم که سگم خانه‌ام را خراب کند. سعی کردم با دوست پسرم درباره سگ صحبت کنم تا راه حلی پیدا کنیم، اما همیشه به خوبی تمام نمی‌شود. سگ تنها موضوعی است که بر سر آن دعوا می‌کنیم؛ من می‌خواهم سگ از خانه بیرون برود و دوست پسرم نمی‌خواهد او را ترک کند. البته تقصیر سگ نیست؛ من این را درک می‌کنم. سگ فقط یک سال دارد و سگ بدی نیست. او برای جایی که هست خیلی بزرگ است و باید به جای سگ شهری، یک سگ مزرعه باشد. من از سگ متنفر نیستم، اما نمی‌توانم به تخریب خانه‌ام ادامه دهم.	هر موجود زنده‌ای برای سازگاری با یک موقعیت جدید به زمان و حمایت نیاز دارد. سگ در محیط جدیدی قرار دارد بدون اینکه بتواند دلیل آن را درک کند. این ممکن است توضیح‌دهنده‌ی چیزی باشد که به نظر می‌رسد آشفتگی سگ است. آیا با دوست پسرتان در مورد نظر او درباره چگونگی رسیدگی به مشکلات رفتاری سگ صحبت کرده‌اید؟ پیدا کردن پاسخ به این سؤال به صورت مشترک می‌تواند راهی خوب برای تقویت رابطه‌تان باشد. بسیاری از زوج‌هایی که در کنار هم زندگی می‌کنند، باید با هم صحبت کنند، گوش دهند و درباره‌ی چگونگی مدیریت موقعیت‌های مهم تصمیم‌گیری کنند. اگر امکان‌پذیر است، یک رفتارشناسی سگ می‌تواند کمک شایانی باشد. این فرد می‌تواند شما را در اتصال و کارکردن با سگ برای آرام‌تر شدن راهنمایی کند.
null	It has been going on more often lately, but not all the time. It has been starting to affect my driving, among other things.	It's important to make an appointment with a neurologist and ophthalmologist ASAP for evaluation. There are medical conditions that can create this effect.	اخیراً بیشتر اتفاق می‌افتد، اما نه همیشه. به جز چیزهای دیگر، روی رانندگی من تأثیر گذاشته است.	مهم است که هر چه زودتر برای ارزیابی با یک متخصص مغز و اعصاب و یک چشم‌پزشک وقت ملاقات بگذارید. برخی شرایط پزشکی وجود دارند که می‌توانند چنین تاثیری ایجاد کنند.
null	I'm a teenager, and I struggle with going out and talking to people. I feel awful about leaving home. I know I can't afford a therapist so I don't know what my problem is, but I think I might have social anxiety.	If you are noticing that anxiety tends to be triggered around interactions with others, then you may have social anxiety. Working with a therapist, you may be able to gain insight into the nature of the anxiety, develop tools for coping with it, and take steps that may alleviate it over time, so that you can enjoy your interactions with others. If you are short on money, there still may be options for you to be able to see a therapist. Check with your insurance provider about your behavioral health coverage. If you have medicaid/apple care, there are some private practice therapists who accept this form of insurance, as well as community clinics which do. If you are not insured, some therapists and clinics will work on a sliding fee scale, and accept either low fee or may even work with you pro-bono (for free).	من یک نوجوان هستم و با بیرون رفتن و صحبت کردن با مردم مشکل دارم. از ترک خانه احساس بدی می‌کنم. می‌دانم که نمی‌توانم هزینه درمانگر را بپردازم، بنابراین نمی‌دانم مشکلم چیست، اما فکر می‌کنم ممکن است اضطراب اجتماعی داشته باشم.	اگر متوجه شده‌اید که اضطراب شما معمولاً در هنگام تعامل با دیگران بروز می‌کند، ممکن است با اضطراب اجتماعی مواجه باشید. با همکاری با یک درمانگر، ممکن است بینشی در مورد ماهیت این اضطراب به دست آورید، ابزارهایی برای مقابله با آن توسعه دهید و اقداماتی انجام دهید که به تدریج می‌تواند آن را کاهش دهد تا بتوانید از تعامل با دیگران لذت ببرید. اگر از نظر مالی محدودیت دارید، هنوز گزینه‌هایی وجود دارد که می‌توانید به یک درمانگر مراجعه کنید. با ارائه‌دهنده بیمه‌تان در مورد پوشش سلامت روان خود مشورت کنید. اگر تحت پوشش مدیکید/آپل‌کر هستید، برخی از درمانگران خصوصی این نوع بیمه را قبول می‌کنند و همچنین کلینیک‌های اجتماعی نیز وجود دارند که این بیمه را می‌پذیرند. اگر بیمه ندارید، برخی درمانگران و کلینیک‌ها بر اساس هزینه‌های متغیر کار می‌کنند و هزینه‌های پایین را می‌پذیرند یا حتی ممکن است به صورت رایگان با شما همکاری کنند.

Subsets and Splits

No community queries yet

The top public SQL queries from the community will appear here once available.