Datasets:

Reza2kn
/

ganjoor-recitations

audio audioduration (s) 8.89 3.41k	text stringlengths 51 23.2k
	حکایت سیمرغ ابتدای کار سیمرغ ای عجب جلوه گر بگذشت بر چین نیم شب در میان چین فتاد از وی پری لاجرم پرشور شد هر کشوری هر کسی نقشی از آن پر برگرفت هر که دید آن نقش کاری درگرفت آن پر اکنون در نگارستان چین ست اطلبو العلم و لو بالصین ازین ست گر نگشتی نقش پر او عیان این همه غوغا نبودی در جهان این همه آثار صنع از فر ...
	حکایت بلبل بلبل شیدا درآمد مست مست وز کمال عشق نه نیست و نه هست معنیی در هر هزار آواز داشت زیر هر معنی جهانی راز داشت شد در اسرار معانی نعره زن کرد مرغان را زفان بند از سخن گفت بر من ختم شد اسرار عشق جمله شب می کنم تکرار عشق نیست چون داوود یک افتاده کار تا زبور عشق خوانم زار زار زاری اندر نی ز گفتار من است ...
	حکایت طوطی طوطی آمد با دهان پر شکر در لباس فستقی با طوق زر پشه گشته باشه ای از فر او هر کجا سرسبزیی از پر او در سخن گفتن شکرریز آمده در شکر خوردن پگه خیز آمده گفت هر سنگین دل و هر هیچ کس چون منی را آهنین سازد قفس من در این زندان آهن مانده باز زآرزوی آب خضرم در گداز خضر مرغانم از آنم سبزپوش بوک دانم کردن آب ...
	حکایت بت بط به صد پاکی برون آمد ز آب در میان جمع با خیرالثیاب گفت در هر دو جهان ندهد خبر کس ز من یک پاک روتر پاک تر کرده ام هر لحظه غسلی بر صواب پس سجاده باز افکنده بر آب همچو من بر آب چون استد یکی نیست باقی در کراماتم شکی زاهد مرغان منم با رأی پاک دایمم هم جامه و هم جای پاک من نیابم در جهان بی آب سود زآن ک...
	حکایت همای پیش جمع آمد همای سایه بخش خسروان را ظل او سرمایه بخش زان همای بس همایون آمد او کز همه در همت افزون آمد او گفت ای پرندگان بحر و بر من نیم مرغی چو مرغان دگر همت عالیم در کار آمدست عزلت از خلقم پدیدار آمدست نفس سگ را خوار دارم لاجرم عزت از من یافت آفریدون و جم پادشاهان سایه پرورد من اند بس گدای طبع ...
	حکایت باز باز پیش جمع آمد سرفراز کرد از سر معالی پرده باز سینه می کرد از سپه داری خویش لاف می زد از کله داری خویش گفت من از شوق دست شهریار چشم بربستم ز خلق روزگار چشم از آن بگرفته ام زیر کلاه تا رسد پایم به دست پادشاه در ادب خود را بسی پرورده ام همچو مرتاضان ریاضت کرده ام تا اگر روزی بر شاهم برند از رسوم خد...
	حکایت بوتیمار پس درآمد زود بوتیمار پیش گفت ای مرغان من و تیمار خویش بر لب دریاست خوش تر جای من نشنود هرگز کسی آوای من از کم آزاری من هرگز دمی کس نیازارد ز من در عالمی بر لب دریا نشینم دردمند دایما اندوهگین و مستمند زآرزوی آب دل پر خون کنم چون دریغ آید نجوشم چون کنم چون نیم من اهل دریا ای عجب بر لب دریا بمیر...
	حکایت کوف کوف آمد پیش چون دیوانه ای گفت من بگزیده ام ویرانه ای عاجزی ام در خرابی زاده من در خرابی می روم بی باده من گر چه معموری بسی خوش یافتم هم مخالف هم مشوش یافتم هرک در جمعیتی خواهد نشست در خرابی بایدش رفتن چو مست در خرابی جای می سازم به رنج زآنک باشد در خرابی جای گنج عشق گنجم در خرابی ره نمود سوی گنجم ...
	حکایت صعوه صعوه آمد دل ضعیف و تن نزار پای تا سر همچو آتش بی قرار گفت من حیران و فرتوت آمدم بی دل و بی قوت و قوت آمدم همچو موسی بازو و زوریم نیست وز ضعیفی قوت موریم نیست من نه پر دارم نه پا نه هیچ نیز کی رسم در گرد سیمرغ عزیز پیش او این مرغ عاجز کی رسد صعوه در سیمرغ هرگز کی رسد در جهان او را طلب کاران بسی ست ...
	حکایت طاووس بعد از آن طاووس آمد زرنگار نقش پرش صد چه بلکه صد هزار چون عروسی جلوه کردن ساز کرد هر پر او جلوه ای آغاز کرد گفت تا نقاش غیبم نقش بست چینیان را شد قلم انگشت دست گر چه من جبریل مرغانم ولیک رفت بر من از قضا کاری نه نیک یار شد با من به یک جا مار زشت تا بیفتادم به خواری از بهشت چون بدل کردند خلوت جای ...
	حکایت کبک کبک بس خرم خرامان در رسید سرکش و سرمست از کان در رسید سرخ منقار وشی پوش آمده خون او از دیده در جوش آمده گاه می برید بی تیغی کمر گاه می گنجید پیش تیغ در گفت من پیوسته در کان گشته ام بر سر گوهر فراوان گشته ام بوده ام پیوسته با تیغ و کمر تا توانم بود سرهنگ گهر عشق گوهر آتشی زد در دلم بس بود این آتش خ...
	اول دفتر به نام ایزد دانا صانع پروردگار حی توانا اکبر و اعظم خدای عالم و آدم صورت خوب آفرید و سیرت زیبا از در بخشندگی و بنده نوازی مرغ هوا را نصیب و ماهی دریا قسمت خود می خورند منعم و درویش روزی خود می برند پشه و عنقا حاجت موری به علم غیب بداند در بن چاهی به زیر صخره ی صما جانور از نطفه می کند شکر از نی برگ ...
	من بدین خوبی و زیبایی ندیدم روی را وین دلآویزی و دلبندی نباشد موی را روی اگر پنهان کند سنگین دل سیمین بدن مشک غمازست نتواند نهفتن بوی را ای موافق صورت ومعنی که تا چشم من است از تو زیباتر ندیدم روی و خوش تر خوی را گر به سر می گردم از بیچارگی عیبم مکن چون تو چوگان می زنی جرمی نباشد گوی را هر که را وقتی دمی بودست ...
	ای نفس خرم باد صبا از بر یار آمده ای مرحبا قافله شب چه شنیدی ز صبح مرغ سلیمان چه خبر از سبا بر سر خشم است هنوز آن حریف یا سخنی می رود اندر رضا از در صلح آمده ای یا خلاف با قدم خوف روم یا رجا بار دگر گر به سر کوی دوست بگذری ای پیک نسیم صبا گو رمقی بیش نماند از ضعیف چند کند صورت بی جان بقا آن همه دلداری و پیم...
	روی تو خوش می نماید آینه ما کآینه پاکیزه است و روی تو زیبا چون می روشن در آبگینه صافی خوی جمیل از جمال روی تو پیدا هر که دمی با تو بود یا قدمی رفت از تو نباشد به هیچ روی شکیبا صید بیابان سر از کمند بپیچد ما همه پیچیده در کمند تو عمدا طایر مسکین که مهر بست به جایی گر بکشندش نمی رود به دگر جا غیرتم آید شکایت از...
	اگر تو فارغی از حال دوستان یارا فراغت از تو میسر نمی شود ما را تو را در آینه دیدن جمال طلعت خویش بیان کند که چه بوده ست ناشکیبا را بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را به جای سرو بلند ایستاده بر لب جوی چرا نظر نکنی یار سروبالا را شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش مجال نطق نماند زبا...
	شب فراق نخواهم دواج دیبا را که شب دراز بود خوابگاه تنها را ز دست رفتن دیوانه عاقلان دانند که احتمال نماندست ناشکیبا را گرش ببینی و دست از ترنج بشناسی روا بود که ملامت کنی زلیخا را چنین جوان که تویی برقعی فروآویز و گر نه دل برود پیر پای برجا را تو آن درخت گلی کاعتدال قامت تو ببرد قیمت سرو بلندبالا را دگر به هر...
	رفتیم اگر ملول شدی از نشست ما فرمای خدمتی که برآید ز دست ما برخاستیم و نقش تو در نفس ما چنانک هر جا که هست بی تو نباشد نشست ما با چون خودی درافکن اگر پنجه می کنی ما خود شکسته ایم چه باشد شکست ما جرمی نکرده ام که عقوبت کند ولیک مردم به شرع می نکشد ترک مست ما شکر خدای بود که آن بت وفا نکرد باشد که توبه ای بکند ب...
	از ناله دل ما تا کی رمیده رفتن زین دردمند حرفی باید شنیده رفتن بی نشیه زندگانی چندان نمک ندارد حیف ست از این خرابات می ناکشیده رفتن آهنگ بی نشانی زین گلستان ضرور است راه فنا چو شبنم باید به دیده رفتن جرأتگر طلب نیست بی دست و پایی ما دارد به سعی قاتل خون چکیده رفتن چون شعله ای که آخر پامال داغ گردد در زیر پا...
	پیش ما رسم شکستن نبود عهد وفا را الله الله تو فراموش مکن صحبت ما را قیمت عشق نداند قدم صدق ندارد سست عهدی که تحمل نکند بار جفا را گر مخیر بکنندم به قیامت که چه خواهی دوست ما را و همه نعمت فردوس شما را گر سرم می رود از عهد تو سر بازنپیچم تا بگویند پس از من که به سر برد وفا را خنک آن درد که یارم به عیادت به سر آی...
	مشتاقی و صبوری از حد گذشت یارا گر تو شکیب داری طاقت نماند ما را باری به چشم احسان در حال ما نظر کن کز خوان پادشاهان راحت بود گدا را سلطان که خشم گیرد بر بندگان حضرت حکمش رسد ولیکن حدی بود جفا را من بی تو زندگانی خود را نمی پسندم کآسایشی نباشد بی دوستان بقا را چون تشنه جان سپردم آن گه چه سود دارد آب از دو چشم د...
	حکایت درویشی که عاشق دختر پادشاه شد شهریاری دختری چون ماه داشت عالمی پر عاشق و گمراه داشت فتنه را بیداریی پیوست بود زآنک چشم نیم خوابش مست بود عارض از کافور و زلف از مشک داشت لعل سیراب از لبش لب خشک داشت گر جمالش ذره ای پیدا شدی عقل از لایعقلی رسوا شدی گر شکر طعم لبش بشناختی از خجل بفسردی و بگداختی از قضا می...
	گفتگوی خضر با دیوانه ای بود آن دیوانه عالی مقام خضر با او گفت ای مرد تمام رای آن داری که باشی یار من گفت با تو برنیاید کار من زآنک خوردی آب حیوان چند راه تا بماند جان تو تا دیرگاه من در آنم تا بگویم ترک جان زآنک بی جانان ندارم برگ آن چون تو اندر حفظ جانی مانده من به تو هر روز جان افشانده بهتر آن باشد که چون ...
	قصه رانده شدن آدم از بهشت کرد شاگردی سؤال از اوستاد کز بهشت آدم چرا بیرون فتاد گفت بود آدم همی عالی گهر چون به فردوسی فرو آورد سر هاتفی برداشت آوازی بلند کای بهشتت کرده از صد گونه بند هرک در هر دو جهان بیرون ما سر فرو آرد به چیزی دون ما ما زوال آریم بر وی هرچه هست زآنک نتوان زد به غیر دوست دست جای باشد پیش ج...
	عقیده دیوانه ای درباره دو عالم کرد از دیوانه ای مردی سؤال کاین دو عالم چیست با چندین خیال گفت کاین هر دو جهان بالا و پست قطره آب است نه نیست و نه هست گشت ز اول قطره آب آشکار قطره آب است با چندین نگار هر نگاری کآن بود بر روی آب گر همه زآهن بود گردد خراب هیچ چیزی نیست زآهن سخت تر هم بنا بر آب دارد در نگر هرچ ...
	حکایت سلیمان و نگین انگشتری او هیچ گوهر را نبود آن سروری کآن سلیمان داشت در انگشتری زآن نگینش بود چندان نام و بانگ و آن نگین خود بود سنگی نیم دانگ چون سلیمان کرد آن گوهر نگین زیر حکمش شد همه روی زمین چون سلیمان ملک خود چندان بدید جمله آفاق در فرمان بدید گر چه شادروان چل فرسنگ داشت هم بنا بر نیم دانگ سنگ داشت ...
	احوال سلطان محمود در آن جهان پاک رأیی بود بر راه صواب یک شبی محمود را دید او به خواب گفت ای سلطان نیکو روزگار حال تو چون است در دارالقرار گفت تن زن خون جان من مریز دم مزن چه جای سلطان است خیز بود سلطانیم پندار و غلط سلطنت کی زیبد از مشتی سقط حق که سلطان جهان دار آمدست سلطنت او را سزاوار آمدست چون بدیدم عجز و...
	حکایت پادشاهی که سیب بر سر غلام خود می گذاشت و آن را نشانه می گرفت، پادشاهی بود بس عالی گهر گشت عاشق بر غلام سیم بر شد چنان عاشق که بی آن بت دمی نه نشستی و نه آسودی دمی از غلامانش به رتبت بیش داشت دایما در پیش چشم خویش داشت شاه چون در قصر تیر انداختی آن غلام از بیم او بگداختی زآنک از سیبی هدف کردی مدام پس نها...
	گفت گوی مرد دیده ور با دریا دیده ور مردی به دریا شد فرود گفت ای دریا چرا داری کبود جامه ماتم چرا پوشیده ای نیست هیچ آتش چرا جوشیده ای داد دریا آن نکو دل را جواب کز فراق دوست دارم اضطراب چون ز نامردی نیم من مرد او جامه نیلی کرده ام از درد او خشک لب بنشسته ام مدهوش من زآتش عشق آب من شد جوش زن گر بیابم قطره ای ...
	حکایت مردی که پس از مرگ حقه زر او باز مانده حقه ای زر داشت مردی بی خبر چون بمرد و زو بماند آن حقه زر بعد سالی دید فرزندش به خواب صورتش چون موش و دو چشمش پر آب پس در آن موضع که زر بنهاده بود موشی اندر گرد آن می گشت زود گفت فرزندش کزو کردم سؤال کز چه این جا آمدی بر گوی حال گفت زر بنهاده ام این جایگاه من ندانم ت...
	حکایت یعقوب و فراق یوسف چون جدا افتاد یوسف از پدر گشت یعقوب از فراقش بی بصر موج می زد بحر خون از دیدگانش نام یوسف مانده دایم در زفانش جبرییل آمد که هرگز گر دگر بر زفان تو کند یوسف گذر محو گردانیم نامت بعد ازین از میان انبیا و مرسلین چون درآمد امرش از حق آن زمان گشت محوش نام یوسف از زفان گر چه نام یوسفش بودی ...
	شهریار تهران و سخخلیان سن خان ننه هایاندا قالدین بیله باشیوا دولانیم نیجه من سنی ایتیردیم دا سنین تایین تاپیلماز سن اؤلن گون عمه گلدی منی گه تدی آیری کنده من اوشاق نه آنلایایدیم باشیمی قاتیب اوشاقلار نیچه گون من اوردا قالدیم قاییدیب گلنده باخدیم ییریوی ییغیشدیریبلار نه اؤزون و نه ییرین وار هانی خان...
	ز اندازه بیرون تشنه ام ساقی بیار آن آب را اول مرا سیراب کن وآنگه بده اصحاب را من نیز چشم از خواب خوش بر می نکردم پیش از این روز فراق دوستان شب خوش بگفتم خواب را هر پارسا را کآن صنم در پیش مسجد بگذرد چشمش بر ابرو افکند باطل کند محراب را من صید وحشی نیستم در بند جان خویشتن گر وی به تیرم می زند استاده ام نشاب را م...
	گر ماه من برافکند از رخ نقاب را برقع فروهلد به جمال آفتاب را گویی دو چشم جادوی عابدفریب او بر چشم من به سحر ببستند خواب را اول نظر ز دست برفتم عنان عقل وان را که عقل رفت چه داند صواب را گفتم مگر به وصل رهایی بود ز عشق بی حاصل است خوردن مستسقی آب را دعوی درست نیست گر از دست نازنین چون شربت شکر نخوری زهر ناب را ...
	با جوانی سر خوش است این پیر بی تدبیر را جهل باشد با جوانان پنجه کردن پیر را من که با مویی به قوت برنیایم ای عجب با یکی افتاده ام کو بگسلد زنجیر را چون کمان در بازو آرد سروقد سیم تن آرزویم می کند کآماج باشم تیر را می رود تا در کمند افتد به پای خویشتن گر بر آن دست و کمان چشم اوفتد نخجیر را کس ندیدست آدمیزاد از تو...
	وقت طرب خوش یافتم آن دلبر طناز را ساقی بیار آن جام می مطرب بزن آن ساز را امشب که بزم عارفان از شمع رویت روشن است آهسته تا نبود خبر رندان شاهدباز را دوش ای پسر می خورده ای چشمت گواهی می دهد باری حریفی جو که او مستور دارد راز را روی خوش و آواز خوش دارند هر یک لذتی بنگر که لذت چون بود محبوب خوش آواز را چشمان ترک و...
	دوست می دارم من این نالیدن دلسوز را تا به هر نوعی که باشد بگذرانم روز را شب همه شب انتظار صبح رویی می رود کان صباحت نیست این صبح جهان افروز را وه که گر من بازبینم چهر مهرافزای او تا قیامت شکر گویم طالع پیروز را گر من از سنگ ملامت روی برپیچم زنم جان سپر کردند مردان ناوک دلدوز را کامجویان را ز ناکامی چشیدن چاره ن...
	برخیز تا یک سو نهیم این دلق ازرق فام را بر باد قلاشی دهیم این شرک تقوا نام را هر ساعت از نو قبله ای با بت پرستی می رود توحید بر ما عرضه کن تا بشکنیم اصنام را می با جوانان خوردنم باری تمنا می کند تا کودکان در پی فتند این پیر دردآشام را از مایه بیچارگی قطمیر مردم می شود ماخولیای مهتری سگ می کند بلعام را زین تنگنا...
	وه که گر من بازبینم روی یار خویش را تا قیامت شکر گویم کردگار خویش را یار بارافتاده را در کاروان بگذاشتند بی وفا یاران که بربستند بار خویش را مردم بیگانه را خاطر نگه دارند خلق دوستان ما بیازردند یار خویش را همچنان امید می دارم که بعد از داغ هجر مرهمی بر دل نهد امیدوار خویش را رای رای توست خواهی جنگ و خواهی آشتی ...
	امشب سبک تر می زنند این طبل بی هنگام را یا وقت بیداری غلط بودست مرغ بام را یک لحظه بود این یا شبی کز عمر ما تاراج شد ما همچنان لب بر لبی نابرگرفته کام را هم تازه رویم هم خجل هم شادمان هم تنگ دل کز عهده بیرون آمدن نتوانم این انعام را گر پای بر فرقم نهی تشریف قربت می دهی جز سر نمی دانم نهادن عذر این اقدام را چون ...
	تا بود بار غمت بر دل بی هوش مرا سوز عشقت ننشاند ز جگر جوش مرا نگذرد یاد گل و سنبلم اندر خاطر تا به خاطر بود آن زلف و بناگوش مرا شربتی تلختر از زهر فراقت باید تا کند لذت وصل تو فراموش مرا هر شبم با غم هجران تو سر بر بالین روزی ار با تو نشد دست در آغوش مرا بی دهان تو اگر صد قدح نوش دهند به دهان تو که زهر آید از ...
	چه کند بنده که گردن ننهد فرمان را چه کند گوی که عاجز نشود چوگان را سروبالای کمان ابرو اگر تیر زند عاشق آنست که بر دیده نهد پیکان را دست من گیر که بیچارگی از حد بگذشت سر من دار که در پای تو ریزم جان را کاشکی پرده برافتادی از آن منظر حسن تا همه خلق ببینند نگارستان را همه را دیده در اوصاف تو حیران ماندی تا دگر عی...
	ساقی بده آن کوزه یاقوت روان را یاقوت چه ارزد بده آن قوت روان را اول پدر پیر خورد رطل دمادم تا مدعیان هیچ نگویند جوان را تا مست نباشی نبری بار غم یار آری شتر مست کشد بار گران را ای روی تو آرام دل خلق جهانی بی روی تو شاید که نبینند جهان را در صورت و معنی که تو داری چه توان گفت حسن تو ز تحسین تو بستست زبان را آن...
	کمان سخت که داد آن لطیف بازو را که تیر غمزه تمام ست صید آهو را هزار صید دلت پیش تیر باز آید بدین صفت که تو داری کمان ابرو را تو خود به جوشن و برگستوان نه محتاجی که روز معرکه بر خود زره کنی مو را دیار هند و اقالیم ترک بسپارند چو چشم ترک تو بینند و زلف هندو را مغان که خدمت بت می کنند در فرخار ندیده اند مگر دلبرا...
	لاابالی چه کند دفتر دانایی را طاقت وعظ نباشد سر سودایی را آب را قول تو با آتش اگر جمع کند نتواند که کند عشق و شکیبایی را دیده را فایده آن است که دلبر بیند ور نبیند چه بود فایده بینایی را عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست یا غم دوست خورد یا غم رسوایی را همه دانند که من سبزه خط دارم دوست نه چو دیگر حیوان سبزه...
	تفاوتی نکند قدر پادشایی را که التفات کند کمترین گدایی را به جان دوست که دشمن بدین رضا ندهد که در به روی ببندند آشنایی را مگر حلال نباشد که بندگان ملوک ز خیل خانه برانند بی نوایی را و گر تو جور کنی رای ما دگر نشود هزار شکر بگوییم هر جفایی را همه سلامت نفس آرزو کند مردم خلاف من که به جان می خرم بلایی را حدیث عش...
	اگر تو برفکنی در میان شهر نقاب هزار مؤمن مخلص درافکنی به عقاب که را مجال نظر بر جمال میمونت بدین صفت که تو دل می بری ورای حجاب درون ما ز تو یک دم نمی شود خالی کنون که شهر گرفتی روا مدار خراب به موی تافته پای دلم فروبستی چو موی تافتی ای نیکبخت روی متاب تو را حکایت ما مختصر به گوش آید که حال تشنه نمی دانی ای گل ...
	وقتی دل سودایی می رفت به بستان ها بی خویشتنم کردی بوی گل و ریحان ها گه نعره زدی بلبل گه جامه دریدی گل با یاد تو افتادم از یاد برفت آن ها ای مهر تو در دل ها وی مهر تو بر لب ها وی شور تو در سرها وی سر تو در جان ها تا عهد تو دربستم عهد همه بشکستم بعد از تو روا باشد نقض همه پیمان ها تا خار غم عشقت آویخته در دامن ک...
	ماه رویا روی خوب از من متاب بی خطا کشتن چه می بینی صواب دوش در خوابم در آغوش آمدی وین نپندارم که بینم جز به خواب از درون سوزناک و چشم تر نیمه ای در آتشم نیمی در آب هر که باز آید ز در پندارم اوست تشنه مسکین آب پندارد سراب ناوکش را جان درویشان هدف ناخنش را خون مسکینان خضاب او سخن می گوید و دل می برد واو نمک می...
	سرمست درآمد از خرابات با عقل خراب در مناجات بر خاک فکنده خرقه زهد و آتش زده در لباس طامات دل برده شمع مجلس او پروانه به شادی و سعادات جان در ره او به عجز می گفت کای مالک عرصه کرامات از خون پیاده ای چه خیزد ای بر رخ تو هزار شه مات حقا و به جانت ار توان کرد با تو به هزار جان ملاقات گر چشم دلم به صبر بودی جز ...
	متناسبند و موزون حرکات دلفریبت متوجه است با ما سخنان بی حسیبت چو نمی توان صبوری ستمت کشم ضروری مگر آدمی نباشد که برنجد از عتیبت اگرم تو خصم باشی نروم ز پیش تیرت وگرم تو سیل باشی نگریزم از نشیبت به قیاس در نگنجی و به وصف در نیایی متحیرم در اوصاف جمال و روی و زیبت اگرم برآورد بخت به تخت پادشاهی نه چنان که بنده ب...
	ما را همه شب نمی برد خواب ای خفته روزگار دریاب در بادیه تشنگان بمردند وز حله به کوفه می رود آب ای سخت کمان سست پیمان این بود وفای عهد اصحاب خار است به زیر پهلوانم بی روی تو خوابگاه سنجاب ای دیده عاشقان به رویت چون روی مجاوران به محراب من تن به قضای عشق دادم پیرانه سر آمدم به کتاب زهر از کف دست نازنینان در ...
	چنان به موی تو آشفته ام به بوی تو مست که نیستم خبر از هر چه در دو عالم هست دگر به روی کسم دیده بر نمی باشد خلیل من همه بت های آزری بشکست مجال خواب نمی باشدم ز دست خیال در سرای نشاید بر آشنایان بست در قفس طلبد هر کجا گرفتاری ست من از کمند تو تا زنده ام نخواهم جست غلام دولت آنم که پای بند یکی ست به جانبی متعلق ش...
	هر که خصم اندر او کمند انداخت به مراد ویش بباید ساخت هر که عاشق نبود مرد نشد نقره فایق نگشت تا نگداخت هیچ مصلح به کوی عشق نرفت که نه دنیا و آخرت درباخت آن چنانش به ذکر مشغولم که ندانم به خویشتن پرداخت همچنان شکر عشق می گویم که گرم دل بسوخت جان بنواخت سعدیا خوش تر از حدیث تو نیست تحفه روزگار اهل شناخت آفرین ...
	چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت که یک دم از تو نظر بر نمی توان انداخت بلای غمزه نامهربان خون خوارت چه خون که در دل یاران مهربان انداخت ز عقل و عافیت آن روز بر کران ماندم که روزگار حدیث تو در میان انداخت نه باغ ماند و نه بستان که سرو قامت تو برست و ولوله در باغ و بوستان انداخت تو دوستی کن و از دیده مفکنم زن...
	معلمت همه شوخی و دلبری آموخت جفا و ناز و عتاب و ستمگری آموخت غلام آن لب ضحاک و چشم فتانم که کید سحر به ضحاک و سامری آموخت تو بت چرا به معلم روی که بتگر چین به چین زلف تو آید به بتگری آموخت هزار بلبل دستان سرای عاشق را بباید از تو سخن گفتن دری آموخت برفت رونق بازار آفتاب و قمر از آن که ره به دکان تو مشتری آموخت...
	کهن شود همه کس را به روزگار ارادت مگر مرا که همان عشق اولست و زیادت گرم جواز نباشد به پیشگاه قبولت کجا روم که نمیرم بر آستان عبادت مرا به روز قیامت مگر حساب نباشد که هجر و وصل تو دیدم چه جای موت و اعادت شنیدمت که نظر می کنی به حال ضعیفان تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت گرم به گوشه چشمی شکسته وار ببینی فلک ش...
	دل هر که صید کردی نکشد سر از کمندت نه دگر امید دارد که رها شود ز بندت به خدا که پرده از روی چو آتشت برافکن که به اتفاق بینی دل عالمی سپندت نه چمن شکوفه ای رست چو روی دلستانت نه صبا صنوبری یافت چو قامت بلندت گرت آرزوی آنست که خون خلق ریزی چه کند که شیر گردن ننهد چو گوسفندت تو امیر ملک حسنی به حقیقت ای دریغا اگر...
	دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت تا چو خورشید نبینند به هر بام و درت جرم بیگانه نباشد که تو خود صورت خویش گر در آیینه ببینی برود دل ز برت جای خنده ست سخن گفتن شیرین پیشت کآب شیرین چو بخندی برود از شکرت راه آه سحر از شوق نمی یارم داد تا نباید که بشوراند خواب سحرت هیچ پیرایه زیادت نکند حسن تو را هیچ مشاطه نیارای...
	بنده وار آمدم به زنهارت که ندارم سلاح پیکارت متفق می شوم که دل ندهم معتقد می شوم دگر بارت مشتری را بهای روی تو نیست من بدین مفلسی خریدارت غیرتم هست و اقتدارم نیست که بپوشم ز چشم اغیارت گرچه بی طاقتم چو مور ضعیف می کشم نفس و می کشم بارت نه چنان در کمند پیچیدی که مخلص شود گرفتارت من هم اول که دیدمت گفتم حذر ...
	مپندار از لب شیرین عبارت که کامی حاصل آید بی مرارت فراق افتد میان دوستداران زیان و سود باشد در تجارت یکی را چون ببینی کشته دوست به دیگر دوستانش ده بشارت ندانم هیچکس در عهد حسنت که بادل باشد الا بی بصارت مرا آن گوشه چشم دلاویز به کشتن می کند گویی اشارت گر آن حلوا به دست صوفی افتد خداترسی نباشد روز غارت عجب د...
	چه دل ها بردی ای ساقی به ساق فتنه انگیزت دریغا بوسه چندی بر زنخدان دلاویزت خدنگ غمزه از هر سو نهان انداختن تا کی سپر انداخت عقل از دست ناوک های خونریزت برآمیزی و بگریزی و بنمایی و بربایی فغان از قهر لطف اندود و زهر شکرآمیزت لب شیرینت ار شیرین بدیدی در سخن گفتن بر او شکرانه بودی گر بدادی ملک پرویزت جهان از فتنه ...
	بی تو حرام است به خلوت نشست حیف بود در به چنین روی بست دامن دولت چو به دست اوفتاد گر بهلی باز نیاید به دست این چه نظر بود که خونم بریخت وین چه نمک بود که ریشم بخست هر که بیفتاد به تیرت نخاست وان که درآمد به کمندت نجست ما به تو یکباره مقید شدیم مرغ به دام آمد و ماهی به شست صبر قفا خورد و به راهی گریخت عقل بلا...
	دیر آمدی ای نگار سرمست زودت ندهیم دامن از دست بر آتش عشقت آب تدبیر چندان که زدیم باز ننشست از رای تو سر نمی توان تافت وز روی تو در نمی توان بست از پیش تو راه رفتنم نیست چون ماهی اوفتاده در شست سودای لب شکردهانان بس توبه صالحان که بشکست ای سرو بلند بوستانی در پیش درخت قامتت پست بیچاره کسی که از تو ببرید آسو...
	نشاید گفتن آن کس را دلی هست که ندهد بر چنین صورت دل از دست نه منظوری که با او می توان گفت نه خصمی کز کمندش می توان رست به دل گفتم ز چشمانش بپرهیز که هشیاران نیاویزند با مست سرانگشتان مخضوبش نبینی که دست صبر برپیچید و بشکست نه آزاد از سرش بر می توان خاست نه با او می توان آسوده بنشست اگر دودی رود بی آتشی نیست ...
	به امیدی که بگشاید ز لعل یار مشکل ها خیال آن لب میگون چه خون افتاده در دل ها مخسب ای دیده چون نرگس به خوش خوابی و مخموری که شب خیزان همه رفتند و بربستند محمل ها دلا در دامن پیر مغان زن دست و همت خواه که بی سالک نشاید کرد قطعا قطع منزل ها سبکباران برون بردند رخت از بحر بی پایان نمی یابند بیرون شو گرانباران به ساح...
	ای سهی قامت گلبوی صنوبر بر ما سایه سرو قدت دور مباد از سر ما هیچ نقاش چو رخسار تو صورت ننگاشت آفرین بر قلم صنعت صورتگر ما روی تو اختر سعد است و مرا از طالع روی آن نیست که تابنده شود اختر ما جرعه ای زان لب شیرین به لب ما نرسید تا لبالب نشد از خون جگر ساغر ما خود همین نام تمامم که پس از من نامی ننویسند به جز نام...
	نقاب سنبل تر برشکن تجلی را بسوز زآتش عارض حجاب تقوی را به باد رایحه زلف عنبرین برده هزار دفتر تعلیم و درس و فتوی را تسلی دل عاشق به جز جمال تو نیست جمال خویش برو جلوه ده تسلی را لبت خلاصه انفاس عیسوی دارد دمی به ما بنما معجزات عیسی را دوای دیده من کن ز سرمه قدمت که آن غبار به از توتیاست اعمی را به هر چه حکم ک...
	مر مران به عنف خدا را ز آستانه مرا مکش به تیغ جدایی به هر بهانه مرا نخست طایر گلزار قدسیان بودیم محبت تو جدا کرد از آشیانه مرا مقیم صومعه بودم به عالم لاهوت کشید عشق به کوی شرابخانه مرا چه حکمت است که صیاد کارخانه غیب ز زلف و خال تو بنهاد دام و دانه مرا کرانه می کنی از من کجا روا باشد بکشت محنت این درد بی کرا...
	ای کعبه جان خاک سر کوی تو ما را محراب دل اندر خم ابروی تو ما را هر بار که پای از سر کوی تو کشم باز پابست کند باز سر موی تو ما را در راه تو خون دل عشاق سبیل است گو چشم تو خون ریز به یرغوی تو ما را جز نقش تو در دیده خیالی که در آید از سر ببرد نرگس جادوی تو ما را در مملکت حسن ز هر وجه که خوب است در چشم نیاید به ج...
	اگر مراد تو ای دوست بی مرادی ماست مراد خویش دگرباره من نخواهم خواست اگر قبول کنی ور برانی از بر خویش خلاف رای تو کردن خلاف مذهب ماست میان عیب و هنر پیش دوستان کریم تفاوتی نکند چون نظر به عین رضا ست عنایتی که تو را بود اگر مبدل شد خلل پذیر نباشد ارادتی که مراست مرا به هر چه کنی دل نخواهی آزردن که هر چه دوست پسن...
	بوی گل و بانگ مرغ برخاست هنگام نشاط و روز صحرا ست فراش خزان ورق بیفشاند نقاش صبا چمن بیاراست ما را سر باغ و بوستان نیست هر جا که تویی تفرج آنجا ست گویند نظر به روی خوبان نهی ست نه این نظر که ما راست در روی تو سر صنع بی چون چون آب در آبگینه پیدا ست چشم چپ خویشتن برآرم تا چشم نبیندت به جز راست هر آدمیی که مهر...
	خوش می رود این پسر که برخاست سرویست چنین که می رود راست ابروش کمان قتل عاشق گیسوش کمند عقل داناست بالای چنین اگر در اسلام گویند که هست زیر و بالاست ای آتش خرمن عزیزان بنشین که هزار فتنه برخاست بی جرم بکش که بنده مملوک بی شرع ببر که خانه یغماست دردت بکشم که درد داروست خارت بخورم که خار خرماست انگشت نمای خلق ...
	دیگر نشنیدیم چنین فتنه که برخاست از خانه برون آمد و بازار بیاراست در وهم نگنجد که چه دلبند و چه شیرین در وصف نیاید که چه مطبوع و چه زیباست صبر و دل و دین می رود و طاقت و آرام از زخم پدید است که بازوش تواناست از بهر خدا روی مپوش از زن و از مرد تا صنع خدا می نگرند از چپ و از راست چشمی که تو را بیند و در قدرت بی چ...
	سلسله موی دوست حلقه دام بلاست هر که در این حلقه نیست فارغ از این ماجراست گر بزنندم به تیغ در نظرش بی دریغ دیدن او یک نظر صد چو منش خونبهاست گر برود جان ما در طلب وصل دوست حیف نباشد که دوست دوست تر از جان ماست دعوی عشاق را شرع نخواهد بیان گونه زردش دلیل ناله زارش گواست مایه پرهیزگار قوت صبر است و عقل عقل گرفتار...
	صبر کن ای دل که صبر سیرت اهل صفاست چاره عشق احتمال شرط محبت وفاست مالک رد و قبول هر چه کند پادشاست گر بزند حاکم است ور بنوازد رواست گر چه بخواند هنوز دست جزع بر دعاست ور چه براند هنوز روی امید از قفاست برق یمانی بجست باد بهاری بخاست طاقت مجنون برفت خیمه لیلی کجاست غفلت از ایام عشق پیش محقق خطاست اول صبح است خی...
	ای به سر کوی تو مسکن و مأوی مرا خاک درت خوش تر از جنت اعلی مرا روی توام در نظر فکر توام در ضمیر بهتر از این چون بود صورت و معنی مرا گوشه نشینان کنند دعوی هر قبله ای قبله ابروی توست کعبه دعوی مرا دانه خال تو شد راهزن زهد من عشق تو بر باد داد خرمن تقوی مرا من که شدم کشته آن بت عیسی سرشت بو که حیاتی دهد از دم عیس...
	خرم آن بقعه که آرامگه یار آنجاست راحت جان و شفای دل بیمار آنجاست من در این جای همین صورت بی جانم و بس دلم آنجاست که آن دلبر عیار آنجاست تنم اینجاست سقیم و دلم آنجاست مقیم فلک اینجاست ولی کوکب سیار آنجاست آخر ای باد صبا بویی اگر می آری سوی شیراز گذر کن که مرا یار آنجاست درد دل پیش که گویم غم دل با که خورم روم آ...
	عشق ورزیدم و عقلم به ملامت برخاست کان که عاشق شد از او حکم سلامت برخاست هر که با شاهد گل روی به خلوت بنشست نتواند ز سر راه ملامت برخاست که شنیدی که برانگیخت سمند غم عشق که نه اندر عقبش گرد ندامت برخاست عشق غالب شد و از گوشه نشینان صلاح نام مستوری و ناموس کرامت برخاست در گلستانی کآن گلبن خندان بنشست سرو آزاد به...
	آن نه زلف است و بناگوش که روز است و شب است وآن نه بالای صنوبر که درخت رطب است نه دهانی است که در وهم سخندان آید مگر اندر سخن آیی و بداند که لب است آتش روی تو زین گونه که در خلق گرفت عجب از سوختگی نیست که خامی عجب است آدمی نیست که عاشق نشود وقت بهار هر گیاهی که به نوروز نجنبد حطب است جنبش سرو تو پنداری که از ب...
	آن ماه دو هفته در نقاب است یا حوری دست در خضاب است وان وسمه بر ابروان دلبند یا قوس قزح بر آفتاب است سیلاب ز سر گذشت یارا ز اندازه به در مبر جفا را بازآی که از غم تو ما را چشمی و هزار چشمه آب است تندی و جفا و زشت خویی هرچند که می کنی نکویی فرمان برمت به هر چه گویی جان بر لب و چشم بر خطاب است ای روی تو از بهش...
	دیدار تو حل مشکلات است صبر از تو خلاف ممکنات است دیباچه صورت بدیعت عنوان کمال حسن ذات است لب های تو خضر اگر بدیدی گفتی لب چشمه حیات است بر کوزه آب نه دهانت بردار که کوزه نبات است ترسم تو به سحر غمزه یک روز دعوی بکنی که معجزات است زهر از قبل تو نوشدارو فحش از دهن تو طیبات است چون روی تو صورتی ندیدم در شهر ک...
	سرو چمن پیش اعتدال تو پست است روی تو بازار آفتاب شکسته ست شمع فلک با هزار مشعل انجم پیش وجودت چراغ بازنشسته ست توبه کند مردم از گناه به شعبان در رمضان نیز چشم های تو مست است این همه زورآوری و مردی و شیری مرد ندانم که از کمند تو جسته ست این یکی از دوستان به تیغ تو کشته ست وان دگر از عاشقان به تیر تو خسته ست دی...
	مهوسان ز پی خاطر مهوس ما به ذکر دوست مزین کنید مجلس ما خیال آن رخ رشک پری و غیرت حور برون نمی رود از سینه مسوس ما نهال قامت و چشم تو باغبان چون دید برفت -گفت- طراوت ز سرو و نرگس ما به مجلسی که تو باشی چراغ گو بنشین بس است شمع خیال تو در مجالس ما به جای باده گرم زهر می دهی نوش است به شرط آن که تو باشی امیر مجلس...
	مجنون عشق را دگر امروز حالت است کاسلام دین لیلی و دیگر ضلالت است فرهاد را از آن چه که شیرین ترش کند این را شکیب نیست گر آن را ملالت است عذرا که نانوشته بخواند حدیث عشق داند که آب دیده وامق رسالت است مطرب همین طریق غزل گو نگاه دار کاین ره که برگرفت به جایی دلالت است ای مدعی که می گذری بر کنار آب ما را که غرقه ا...
	ای کآب زندگانی من در دهان توست تیر هلاک ظاهر من در کمان توست گر برقعی فرو نگذاری بدین جمال در شهر هر که کشته شود در ضمان توست تشبیه روی تو نکنم من به آفتاب کاین مدح آفتاب نه تعظیم شان توست گر یک نظر به گوشه چشم ارادتی با ما کنی و گر نکنی حکم از آن توست هر روز خلق را سر یاری و صاحبی ست ما را همین سر است که بر آ...
	اتفاقم به سر کوی کسی افتاده ست که در آن کوی چو من کشته بسی افتاده ست خبر ما برسانید به مرغان چمن که هم آواز شما در قفسی افتاده ست به دلارام بگو ای نفس باد سحر کار ما همچو سحر با نفسی افتاده ست بند بر پای تحمل چه کند گر نکند انگبین است که در وی مگسی افتاده ست هیچکس عیب هوس باختن ما نکند مگر آن کس که به دام هوسی...
	آن تویی یا سرو بستانی به رفتار آمده ست یا ملک در صورت مردم به گفتار آمده ست آن پری کز خلق پنهان بود چندین روزگار باز می بینم که در عالم پدیدار آمده ست عود می سوزند یا گل می دمد در بوستان دوستان یا کاروان مشک تاتار آمده ست تا مرا با نقش رویش آشنایی اوفتاد هر چه می بینم به چشمم نقش دیوار آمده ست ساربانا یک نظر در...
	شب فراق که داند که تا سحر چندست مگر کسی که به زندان عشق در بندست گرفتم از غم دل راه بوستان گیرم کدام سرو به بالای دوست مانندست پیام من که رساند به یار مهرگسل که برشکستی و ما را هنوز پیوندست قسم به جان تو گفتن طریق عزت نیست به خاک پای تو وآن هم عظیم سوگندست که با شکستن پیمان و برگرفتن دل هنوز دیده به دیدارت آرز...
	افسوس بر آن دیده که روی تو ندیده ست یا دیده و بعد از تو به رویی نگریده ست گر مدعیان نقش ببینند پری را دانند که دیوانه چرا جامه دریده ست آن کیست که پیرامن خورشید جمالش از مشک سیه دایره نیمه کشیده ست ای عاقل اگر پای به سنگیت برآید فرهاد بدانی که چرا سنگ بریده ست رحمت نکند بر دل بیچاره فرهاد آنکس که سخن گفتن شیری...
	ای لعبت خندان لب لعلت که مزیده ست وی باغ لطافت به رویت که گزیده ست زیباتر از این صید همه عمر نکرده ست شیرین تر از این خربزه هرگز نبریده ست ای خضر حلالت نکنم چشمه حیوان دانی که سکندر به چه محنت طلبیده ست آن خون کسی ریخته ای یا می سرخ است یا توت سیاه است که بر جامه چکیده ست با جمله برآمیزی و از ما بگریزی جرم از ...
	از از هرچه می رود سخن دوست خوش تر است پیغام آشنا نفس روح پرور است هرگز وجود حاضر غایب شنیده ای من در میان جمع و دلم جای دیگر است شاهد که در میان نبود شمع گو بمیر چون هست اگر چراغ نباشد منور است ابنای روزگار به صحرا روند و باغ صحرا و باغ زنده دلان کوی دلبر است جان می روم که در قدم اندازمش ز شوق درمانده ام هنوز...
	ای غافل از بلای دل مبتلای ما جز مبتلا کسی نرسد در بلای ما ممکن نباشد از سر کوی تو رفتنم آری مقیدست به زلف تو پای ما حجاج اگر به کعبه بیت الحرم روند ابروی توست قبله حاجت روای ما ما معتکف به کوی توایم از سر صفا موقوف آنکه سعی کنی بر صفای ما دانم که درد عشق نباشد دوا پذیر زحمت مکش طبیب ز بهر دوای ما روز ازل که ش...
	ای کعبه تحقیق سر کوی تو ما را محراب دعا قبله ابروی تو ما را آن زلف کمند افکن و آن غمزه خونریز بستند و بکشتند به یرغوی تو ما را هرچند ز بیراه به راه آوردم دل از ره ببرد غمزه جادوی تو ما را من معتقد پیر مغانم که در این راه ارشاد طریقت بکند سوی تو ما را از ظلمت گیسوی تو بیرون نتوان رفت گر مشعله داری نکند روی تو م...
	هر صبحدم نسیم گل از بوستان توست الحان بلبل از نفس دوستان توست چون خضر دید آن لب جان بخش دلفریب گفتا که آب چشمه حیوان دهان توست یوسف به بندگیت کمر بسته بر میان بودش یقین که ملک ملاحت از آن توست هر شاهدی که در نظر آمد به دلبری در دل نیافت راه که آنجا مکان توست هرگز نشان ز چشمه کوثر شنیده ای کاو را نشانی از دهن ب...
	این بوی روح پرور از آن خوی دلبر است وین آب زندگانی از آن حوض کوثر است ای باد بوستان مگرت نافه در میان وی مرغ آشنا مگرت نامه در پر است بوی بهشت می گذرد یا نسیم دوست یا کاروان صبح که گیتی منور است این قاصد از کدام زمین است مشک بوی وین نامه در چه داشت که عنوان معطرست بر راه باد عود در آتش نهاده اند یا خود در آن ز...
	ای غمزه تیز کرده به قصد هلاک ما بر باد داده آتش عشق تو خاک ما صد دل فدای چاک گریبان و دامنت آخر بپرس حال دل چاک چاک ما آتش گرفت سینه ز سوز درون من اندیشه کن ز سوز دل دردناک ما همچون بنفشه سر بدر آرم به پای بوس سرو تو گر کند گذری بر مغاک ما ساقی بیار کوزه و پر کن که روزگار روزی بود که کوزه بسازد ز خاک ما ترسم ...
	عیب یاران و دوستان هنر است سخن دشمنان نه معتبر است مهر مهر از درون ما نرود ای برادر که نقش بر حجر است چه توان گفت در لطافت دوست هر چه گویم از آن لطیف تر است آن که منظور دیده و دل ماست نتوان گفت شمس یا قمر است هر کسی گو به حال خود باشید ای برادر که حال ما دگر است تو که در خواب بوده ای همه شب چه نصیبت ز بلبل س...
	هر کسی را نتوان گفت که صاحب نظر است عشقبازی دگر و نفس پرستی دگر است نه هر آن چشم که بینند سیاه است و سپید یا سپیدی ز سیاهی بشناسد بصر است هر که در آتش عشقش نبود طاقت سوز گو به نزدیک مرو کآفت پروانه پر است گر من از دوست بنالم نفسم صادق نیست خبر از دوست ندارد که ز خود باخبر است آدمی صورت اگر دفع کند شهوت نفس آدم...
	فریاد من از فراق یار است وافغان من از غم نگار است بی روی چو ماه آن نگارین رخساره من به خون نگار است خون جگرم ز فرقت تو از دیده روانه در کنار است درد دل من ز حد گذشته ست جانم ز فراق بی قرار است کس را ز غم من آگهی نیست آوخ که جهان نه پایدار است از دست زمانه در عذابم زان جان و دلم همی فکار است سعدی چه کنی شکای...

End of preview. Expand in Data Studio

Ganjoor Persian Poetry Recitations (Full)

Every published audio recitation on Ganjoor / AVA paired with its transcription — 30,133 clips, 1,276 hours of audio.

Audio is stored full-length and unchunked, and every clip carries a single clean transcription in text, so it's ready for ASR / TTS training as-is.

Columns

column	description
`audio`	full-length mp3 (native sample rate), embedded and playable
`text`	full transcription of the clip

What's in `text`

text is the poem body (from Ganjoor's authoritative written text, so archaic spelling is correct). Where the reciter speaks a preamble before the poem — a title such as حکایت سیمرغ, or an announcement such as غزل شمارهٔ ... دیوان شمس حضرت مولانا ... — that preamble is prepended as the first line, so the transcription matches what is actually said. The preamble is transcribed by Shenava-Koochik v1.0 (first 16 s of audio); ~13.2 k clips have one, the rest open straight into the poem or on music/silence.

Usage

from datasets import load_dataset
ds = load_dataset("Reza2kn/ganjoor-recitations", split="train")
ds[0]["audio"]   # {'array': ..., 'sampling_rate': ...}
ds[0]["text"]    # spoken preamble (if any) + poem

Notes

30,133 recitations sourced from the Ganjoor public API (/api/audio/published). Full-length audio, no chunking. Of 30,136 published recitations, 3 are excluded because their source files are broken on the server (2 empty, 1 non-mp3).
Some older recitations were re-encoded by Ganjoor after their API checksums were recorded; every file here was re-verified as a valid, complete mp3.
The spoken preamble is machine-transcribed (Koochik v1.0). It is only added when the poem's opening was located after it (so it isn't a duplicate of the poem), but it can contain ASR spelling errors. The poem body itself is never ASR — it is Ganjoor's written text.
Provenance for the merge is in the repo: manifest/manifest.jsonl (source metadata), intro/intro_all.jsonl (raw + ITN first-16s transcripts), merge/preambles.jsonl (exactly what was prepended, by id).

License & attribution

Text and recitations originate from Ganjoor and its volunteer reciters, released under CC BY 3.0. Please retain attribution to Ganjoor and the individual reciters.

Downloads last month: 725