text stringlengths 0 1.74k |
|---|
|
Husto su so mje prašeli, hač je stawizna Feliksa Hanuša moja stawizna, hač je roman awtobiografiski. Stawizna hłowneho rjeka drje ma jara wjele podobnosćow z mojej, ale roman njeje awtobiografija. |
Tak kaž sym za wjetšinu wažnych wosobow romana brał so mi do koncepta hodźacych ludźi za model, tak njejsym so prócował, |
za wonu serbsku dobu typiske stawizny Feliksa Hanuša wumyslić, ale sym brał swoje dožiwjenja a nazhonjenja, kaž sym je trjebał |
a trjebać móhł. Ale božedla njeje Feliks identiski ze mnu! |
Moje modele pochadźeja |
z wjetšeho dźěla – tež za prěni a druhi zwjazk – |
z pisaneje galerije Serbow po wójnje. Rumbo – na |
přikład - wěčny přećiwnik, |
Jurij Brězan Zhromadźeny spisy 6 |
Zhromadźene spisy w jednotliwych wudaćach 6. zwjazk |
Jurij Brězan |
FELIKS HANUŠ |
3. dźěl |
Ludowe nakładnistwo Domowina |
Budyšin |
ISBN 3-7420-0454-9 |
Zestajał a za wudaće přihotował: dr. Pawoł Völkel |
Wot Ministerstwa za ludowe kubłanje Němskeje demokratiskeje republiki jako šulska kniha wobkrućena |
2., přehladany nakład |
© Ludowe nakładnistwo Domowina Budyšin 1975 |
Licenca čo.: 200/35/89 |
Printed in the German Democratic Republic |
Cyłkowne zhotowjenje: Nowa Doba, ćišćernja Domowiny w Budyšinje (III-4-9-H 875/88) |
Lektor: wyši wučer Měrćin Wornar |
Škitna wobalka: Günther Gnauck |
Wobalka: Wórša Lanzyna-Lorencec |
Zhotowjer: Handrij Bjeńš |
Redakciski kónc: 28. 6. 1988 |
LSV 7000 |
Skazanske čo.: 10/31/90-2 |
00760 |
I. kniha |
I. kapitl |
Hrube wojerske sukno na sebi, njelepe črije na nohach, horstku kiješkateho tobaka w zaku – hewak Feliks Hanuš ničo ze sobu njenjeseše. |
Jeho noze stupaštej po puću, kotryž bě był jeho prěni šulski puć, lochko a spodźiwnje mjechko, snano ležeše wata na puću, snano čumpoleše so wón mjez rynkom topołow při brjoze Korčmarskeho hata a zahrodnym płotom, za kotrymž złoćana reneta a wysoka krušwina dźěćatstwa połnej małych zelenych płodow wisaštej. |
Na ćěmnej wodźe Korčmarskeho hata płuwaše wjes, čorna a běła, kontury žołmikotachu so z dychom wětra a buchu zaso domy, štomy. |
Zadnja fronta knježich bróžnjow rozpadowaše, a dom rosćeše za čerwjenowłosateho Michała Domša, kotryž bě dweju synow a tykany dom na wójnu zhubił. Mróčele płuwachu we wodźe, stare stawizny a nowe sony, kromy rozpłunychu, a tež hranity granitowy blok pomnika za padnjenych prěnjeje wójny njeměješe žanu ćežu, mortwi běchu... |
Feliks Hanuš zadychny hłuboko a zahwizda drišćo, kaž by hwizdał jako hólčec, a běžeše při płoće, tule bě maćerny trawnik, ženje njechaše trawa prawje kruta a husta narosć, tež nětkole hrjebachu tam kokoše, a tu běchu wrota, wrótka wotprasnychu, a mać běžeše synej napřećo, wona chcyše so smjeć, ale wona płakaše, a Felik... |
Mać jeho wjedźeše, abo wón wjedźeše ju, do domu. Pódla duri wudźěraše dźěra, druhe durje, bomba lětadła bě ju do tołsteje |
7 |
granitoweje murje wutorhnyła. Stary winowc při sćěnje bě zahinył. Přeco hišće płakaše mać, abo přeco hišće so wona směješe, wójna, kotraž bě so tydźeń zahnězdźiła we wsy, bě mać zdrěła. Přez wuske kuchinske wokno su nan, sotra Lejna a pos Karo hromadźe přeskočili, hdyž bomba padny, su při tym powalili kaktus a jón rozb... |
Mać chcyše ćelo zarězać abo plincy napjec, šuslowaše tam a sem mjez kuchnju a wjelbom, kotryž běše chłódny kaž chłódźak, a wona njenamaka ničo, štož móhła město ćeleća woprować. Dopomni so na swoju zahrodu, chcyła by jemu solotej sčinić — kapku kisałeje smjetany ma – a dwě jeji spjec, wón njedyrbjał jěsć jeje častkaty ... |
Feliks dźěše z njej, ducy pohladnyštaj do swinjaceho chlěwa, šěsć prosatow bě młoda ranca poměła, harowachu, hdyž mać wuhladachu. Wona popřa jim słónco a wotewrě durčka, prosata wujědźechu, stróžichu so před wustróžanym honačom, palcowachu kaž dźiwja hońtwa wróćo do škita swojeje maćerje, honač wołaše ze strachom trium... |
Na plestrowanym dworje ridrowaše wozyčk, sotra Lejna přijědźe z pola, wozyčk połny z běrnow torhaneje njerodźe. Wona poda bratrej ruku, směješe so, wodźička w jeje wočach bě błyšćata radosć. |
Skót w hródźi mórčeše, a prosata běchu dawno po swojich wćipnych nosach z dwora won. Před dworom ležeše słónco, srjedź puća zadźěrata hromadka wroblow, a prěki, jedne křidło napoł z murje wutorhnjene, stejachu šěroko wočinjene wulke kowane wrota do bywšeho hrabinskeho parka. |
Na kulowatym trawniku před wonkownymi schodami wonješe syno, někajki muž jo do wulkeje płachty kładźeše. Wón měješe na sebi běłu šěrokorukawatu košlu a lac z błyšćatymi perlmutowymi kneflkami, snano bě wón był něhdźe wulki bur a nětkole nošeše wón swoje syno w płachće domoj. |
8 |
Wopon hrabjow von Hohenbruck nad poł wubitymi dwukřidłowymi durjemi do hale bě rozbity, hrozna ćělča hłowa bě so přeměniła na tupe wobličo kruwy, murja bě wupadła cyła, a z mječa njebě ničo zwostało hač ručica. |
Z dwukřidłowych duri wujědźe prosatko, wostatne pjeć harowachu w hali, zarywachu wjesele swoje nosy do hromady njerjada, papjery a kruchow wottorhaneje tapety a spytachu so schować pod njesměrny čorny kamor, jenički kusk mebla we wulkej, z kamjenjom wukładźenej hali. Feliks je wuhna, a wone ćěrjachu domoj. |
End of preview. Expand in Data Studio
README.md exists but content is empty.
- Downloads last month
- 22