audio audioduration (s) 4.01 14.3 | text stringlengths 7 200 |
|---|---|
Ой, шэльма, пайшла на гулянне. | |
штоб поп пазволіў раскапаць гроб купцоўскага таго сына. Ну, уведаміць, дзе яна дзелася, | |
«Баба, пайдзі абач свайго Іванка». | |
Траву жнем цяляткам». — | |
Есці-піць гускам далі, а Іванка да хаты ўзялі. | |
Да Іванка кліча: «Гускі-лябёдкі! Скіньце мне па перэйку, то я з вамі палячу!» Скінулі яны яму, і паляцеў ён. | |
«Іванка, Іванка, сыночку! Ці па мору ездзіш, ці рыбку ловіш? Бліжэй чаўночак к беражочку!» Да ён кажа ёй: | |
І яны як пассуць грудзі, так пазвіваюцца і ляжаць на падушачцы. | |
калі я сам Гасподзь? Як жа, пані, хцеш: | |
«Ці то мая мамка кліча, ці то ведзьма пагана? Далей чаўночак ад беражочку!» Так ведзьма кавалёў пазвала: | |
трэба ёй тыя сыны пагадаваць два годы, потым умерці трэба. | |
і ён улезе туды. Было так яму і ёй сем раз. Гэта так случылася. | |
і паны. І з паноў ўзяла пані дзве дзеўкі | |
Ну так ужо ён і вырас. Вырас і просіць у бацькі: | |
Дак ён сказаў так, што цяпер Гасподзь мне адпусціў, | |
І любілася яна з купцовым сынам. Хацелі яны от і шлюб узяць, | |
От бяры мяне да сябе». То яна як уночы | |
Завядзе яго аж у магілу, і адчыніцца гроб яго, | |
палягуць да ложка дай палюбуюцца, пацешацца. | |
Яна па леву сторану ляжыць, і на ёй ляжыць яе рука. І тым часам, як палажыла яна руку на яго грудзях, | |
А ведзьма тое пачула ўсе. Ён абед з'еў, рыбку аддаў і зноў паехаў. Дай ведзьма ідзе: | |
«Пакачуся, павалюся, Іванкавага мяса наеўшыся». | |
Хадзілі яны к ёй, пакуль яна ім не адпаведала: «Годзе вам хадзіць ка мне, | |
Вазілі яе па вялікіх дактарах, а потым | |
«Пастой жа ты, былінка, пайду я на цябе козы. — | |
Прыходзіць другі раз і кажа: «А што ж, ці будзеш ты даваць чэрні хлеб?» | |
Сталі жыць, і худоба ўзялася, і даў Гасподзь, што стаў народ | |
А тым часам тыя сыны па ёй жалобу задавалі: | |
дак пагэтаму буду й другім даваць. | |
Былінка і верабей. | |
А былінка дай кажа: «Не хачу». | |
штоб гэта болей не было, штоб вялікага любоўства не было. | |
«А-а, цялешыку, а-а, цялешыку, навару табе кулешыку». | |
Прыляцеў к айцу й матцы і сеў з гускамі пад клеткаю. | |
«А хто ж вам, дзядухна, павялеў?» — «Пані нам вялела». | |
Як Іванка ашукаў ведзьму. | |
пакайся | |
нічога не кажа. Да ён другі раз пытае: | |
Зайшоў Гасподзь к ім, к дзеўкам, дай кажа: | |
што папрыкорчвала яму ногі і праву руку. | |
«Дарота, Дарота! Адчыні варота! Госці вяду!» | |
ў васкрэсны дзень». І потым Гасподзь прыняў яе да сябе, і ўвёў яе ў суботнія крыгі, і спас Гасподзь яе душу. | |
Яна, бачыце, мысліла, што яна можа радзіць два сына. А тым часам | |
Любоў да смерці. Запісана на Мазыршчыне ў вёсцы | |
дай кажа: «Айцец мой дарагі, прашу я вашай міласці, штоб вы па мне нанялі дзве службы, | |
як дзень, так ноч яны запаўзуць на гроб і піскаюць, піскаюць, ляжаць. | |
Скупасць — не радасць. Запісана ў вёсцы Камаровічы на Мазыршчыне. | |
А вада й кажа: «Не хачу». — «Пастой жа ты, вада, пайду я на цябе вала. — | |
І пайшоў свет з таго, з іх от. І даў Гасподзь свет. | |
няма. Абвесцілі папу, абвесцілі ўсім, так і так — | |
Кавалі сякерачку скулі. Стала яна явар рубаць, аж ляцелі гускі. | |
не дам, як тры бочкі на чэрню». А Гасподзь яму адвеціў: «Глядзі, | |
То так і гаворыць ёй: «Ой, я не ўмею. Вазьмі ты, Дарота, да пакажы мне». | |
і кажа: | |
Воўк, воўк, ідзі козы душыць! Козы не ідуць былінку грызці, былінка мяне не калыша». — «Не хачу». | |
«Не хочам». — «Пастойце ж вы, чэрві, пайду я на вас курэй. — | |
Запісана пад Туравам. Быў сабе дзед і баба. | |
А яна кажа: «Ой, дзедухна мой саколіку, няма ўжо Іванка на свеце». | |
«Ці хцеш два годы на адном боку ляжаць, ці хцеш два сыны карміць?» | |
«Не хачу». — «Пастой жа ты, агонь, пайду я на цябе вады. — | |
ў вёсцы Камаровічы. Колісь не было свету, | |
«А табе што за дзела?» — «А як жа мне не дзела, | |
так ён цап яе, завіў, і яго рука на яе відзе. | |
ці хцеш два сыны карміць?» Яна маўчыць, | |
За восьмым разам ён выйшаў, а яна ідзе за ім. Тым часам вот прасцірадла мах-мах — бярэ панну страх. | |
ідзі вала біць! Вол не ідзе вады піць, вада не ідзе агня тушыць, агонь не ідзе людзі паліць, людзі не ідуць воўка біць, воўк не ідзе козы душыць, козы не ідуць былінку грызці, былінка мяне не калыша». | |
«А што ж, ці будзеш даваць чэрні хлеб?» | |
а пан не схацеў. Потым узяў ён, купцовы сын, і памёр. | |
А ён шчэ не пазнаў. Прыходзіць трэці раз і кажа: | |
Пайшла ведзьма па госці, а Дарота печку напаліла і кажа: | |
Калі будзеш даваць чэрні хлеб, то я табе адпушчу. А не будзеш даваць, будзеш тапіць, то я цябе самога ўтаплю». | |
Дай Іванка з явара ёй адвячае: «Пакоцішся, павалішся, Дароцінага мяса паеўшыся». | |
пойдзе, то яны выйдуць з ім дай прыйдуць да гасподы, | |
А яна яму атвячае: «Не, ніка... нічога не баюся». | |
Ужо стаяць ножкі, ужо ручкі, і ўсё ўжо. | |
Козы, козы, пайдзіце былінку грызці! Мяне былінка не калыша». А козы кажуць: | |
Стала яму жалка вельмі, стаў і ён к ёй: «Чаго, панна, хцеш? Не магу без цябе жыць, кажа. | |
Народ і паны. Запісана на Мазыршчыне | |
жаць для цялят. Сам Гасподзь ідзе дарогаю, бачыць — яны жнуць траву. | |
Зайшлі яны ў хату, дай пад'елі Дароцінага мяса. А ведзьма легла пад яварам і кажа: | |
«Іванка, Іванка, сыночку! Ці па мору ездзіш, ці рыбку ловіш? Бліжэй чаўночак к беражочку!» | |
— «Пастой жа ты, воўк, пайду я на цябе людзі. — | |
узялі яе і завезлі ў места, і ўдарылі ў барабан: | |
— «Пастойце ж вы, людзі, пайду я на вас агню. — | |
І вялеў ён, штобы пашылі чырвону падушачку. | |
вельмі ж вельмі багата ўсялякага дабра: жыта і ўсяго-шахош. | |
штоб поп іх адслужыў». Адслужыў поп дзве службы, | |
і з таго сястра з братам мелі грэх. | |
А ён не пазнаў, | |
Яна думала, думала дай кажа: «Уж, дзядухна, два сыны карміць». | |
Пашылі чырвону падушачку і палажылі да лона. | |
па мужу майму, справілі дзве паніхіды». Адчытаў | |
«Ці хцеш два годы на адном боку ляжаць, | |
толькі ён сказаў, так два вужы і ўзяліся ёй за грудзь. | |
Прынесла да варот і кліча на дочку: | |
што без слыху прапала. Нямашака, і чуткі няма ніякай. | |
«Іванка, будзем граць у печку. Ты сядзь на лапату». | |
нічога не кажа. Да ён трэці раз пытае: | |
Ашукаўся ён. І ведзьма схаваціла яго, дай панесла да сваёй хаты. | |
«Дзедухна, да я ж не пазнаў, што Гасподзь». Дай кажа: «Больш |
End of preview. Expand in Data Studio
- Downloads last month
- 33