Ministerskija
Collection
Belarusian audiobook speech dataset. 35 books · 60,022 pairs · 260h audio. ASR + Gemini alignment, confidence ≥ 0.95. • 35 items • Updated
Datasets:
audio audioduration (s) 8.85 15.2 | text stringlengths 36 136 |
|---|---|
Адліга. Жоўтыя ліхтары, туман, гракаюць гракі ў парку. | |
І дрэвы гатовы паверыць, што ўжо не будзе зімы. Нешта скранулася ў наваколлі, нешта адтала. | |
І намагацца ўжо дужа не трэба, і засцерагацца дужа не трэба. Сталі спрыяць акалічнасці неспадзявана. | |
Зрабілася ўсё бліжэй, зрабілася ўсё прасцей. Жыццё пачало атрымлівацца само сабою. | |
Пятая пара года — адліга. Што забіралі ўсе іншыя поры, яна вяртае. | |
І зноў магчыма сустрэча, і зноў магчымае шчасце, і зноў магчымае неўміручасць. | |
Высачы момант і азірніся. І ў гэты кароткі прамежак ты ўбачыш сябе, што не паспеў яшчэ стаць мінулым. | |
Высвечвала бяздонным дном, у акно ўзіралася, зынела, і ведзьмавала туманом, і летам бабіным звінела. Калі будзіла весялосць, | |
а прахаплюся, ты ўсё будзеш. І мне не ўцям, адкуль ты ёсць, адкуль пасля з'яўляцца будзеш. | |
Ты не ўмяшчаешся ў куток, дзе трызніць Буг, дзе Белавежа. Твае не вызначыць мне межы | |
і не намацаць твой выток. У свет балючы дабяла, у снежны свет мае ўсходы ідуць. | |
Там ты, там ты была. Ты ўся наводдалі заўсёды. | |
Стары горад. На ацішэлых падворках, ля гонты і чарапіцы, | |
квітнее ружовы і белы бэз і асвятляе сваім цвіценнем, сваім разуменнем горад, што паглыбляецца ў даўніну. | |
Кашлаты дзядоўнік натоўпіцца каля паркана. Кожная лапушына — шаля, кожная лапушына — голас, кожная лапушына — далонь. | |
Наноў разважае зялёнае веча, наноў узважвае думная веча кошт смерці і кошт жыцця. | |
Пакінулі апошнія жыхары свае дамы-мураванкі, свае драўляныя хаты з аканіцамі і ліштвой, | |
і ўсё, што мелі, што нажывалі, што памяталі, што снілі, пабралі ў пярэбары, у перасяленне, у новы кут. | |
Ды нехта ўсё роўна сюды вяртаецца нядольна. Нешта ўсё роўна тут быццам колісь жыве. Тут раптам зазвоняць званы трывожна, | |
зацокаюць раптам падковы па бруку, раптам дзіця заплача, раптам некага нехта пакліча, і той адгукнецца ў адказ. | |
Тут пласт на пласце, на падмурку падмурак. Тут свае таямніцы, свой радавод, свой лад. | |
Тут нешта тоіцца, нешта хаваецца, нешта ўхіляецца ад разгляду. | |
Падводзіцца да старога горада вузкакалейка. Па старым горадзе ходзяць узброеныя патрулі. | |
Сховы. Падамся самаю простаю сцежкай, але пярэймуць крывыя. | |
Намацую самую важкую думку, але староннія зоймуць увагу. Памкнуся спаткацца сам-насам са смерцю, але апынуся ў сховах. | |
«Ты адшукаўся?» — кажуць яны. «Ты цяпер зноўку з намі?» «Навошта мне гэты ліхтар?» — пытаюся ў іх. | |
«Каб бачыць у цёмным змроку», — адказваюць мне яны. «Навошта мне гэтая плеўка-павязка?» «Каб бачыць у яркім бляску», — тлумачаць другія. | |
А мне хочацца глядзець проста. А мне хочацца разумець проста і проста жыць. | |
І бачыць светлае светлым, і бачыць цёмнае цёмным, праўдзівым — праўдзівае, крывое — крывым. | |
На белай, на чорнай, на шэрай зямлі малюю, сціраю і зноўку малюю сваё аблічча. | |
Узвышша. Выспела жыта і перайшло поле паволі з нізіны ва ўзвышша. | |
Тое, што здолела спраўдзіцца, спраўдзілася і зазірнула ў разгорнутае бязмежжа. | |
Тое, што здолела скласціся, склалася і аддало развазе празрыстую абалонку. | |
Тое, што здолела ўзняцца, ззаду пакінула лук і стрэлы і засталося без мэты. | |
Шэрань. Я чую шмат слоў, бачу мноства людзей. | |
Усе яны кажуць, што трэба адрозніваць няшчырасць ад шчырасці, уяўнасць ад праўды, намер ад здзяйснення, | |
клопат пра аднаго сябе ад клопату пра ўсіх іншых. Але цяпер зіма. І словы, і людзі, | |
і ўсё наваколле захутаны ў шэрань. І сухадрэвіны не адрозніваюцца ад дрэў. | |
Яны. Людзі, што мне сустрэліся ўчора і пазаўчора, | |
і што сустракаюцца сёння. Уваходзяць яны ў мой лёс, быццам яны — гэта я таксама. | |
Нават калі я адводжу вочы, яны ўсё адно глядзяць на мяне. Нават калі не растульваю вуснаў, яны ўсё адно ўступаюць са мною ў размову. | |
Вось яны, вось. То хаваюцца ў цёмнай нетры майго забыцця, то аб'яўляюцца на белым полі маёй увагі. | |
Але чаму з разнастайнага мноства яны? Чаму менавіта яны? | |
Там, быццам мачты дзівоснага карабля, акрэсліліся званіцы, шпічастыя дахі, вежы, акрэсліўся горад, | |
які я шукаю па ўсёй зямлі, горад, што выплыў з людской надзеі. Хіба ўвесь шлях чалавека абмежаваўся зямлёй? | |
Хіба ўвесь сэнс чалавека замкнуўся наўколлем? Хіба мае моц і вагу адно толькі тая думка, якая засціць? | |
Дождж прабівае дарожны пыл, хвошча па дрэвах, траве, будынках, руччамі цурчыць па равах. | |
А за вялікім полем ззяе бурштынава-жоўтая светлыня і быццам кагосьці чакае, | |
узвышаецца горад. Горад, якога няма на зямлі. Горад, які вандруе. | |
Восень. Дождж то ўшчыняецца, то замірае. | |
Яшчэ лагчыны і ўзмежкі хваляцца зыркаю зелянінай, і свежую шчодрую чырванню адсвечваецца ралля. | |
Але прастора — прагал. Але наваколле — ростань. | |
Вяртаюцца з поля павольнай хадою разам бабуля і ўнук. | |
І пакуль ён гучыць і ўсюды прыняты і заахвочаны ўсюды, мае адвагу і моц гучаць. | |
У гэтай краіне ён не чужы і не свой, а сама заснаваная мной краіна. | |
Горад. Горад горды і высакародны. Ён стаіць на высокім месцы, на ўзгорку, на грудзе, | |
Ён — бесперапыннае пераўтварэнне дольняга ў горнае, мінулага ў градучае. | |
Ён — іхнія народзіны, і таму ўсе позіркі скіроўваюцца да яго, і таму ўсе дарогі сыходзяцца ў ім. | |
І таму ўсім крывічам і радзімічам ён нібы ўзнагарода, родны і дарагі. | |
Горад загартаваны ў горне розных нягод і прыгод. Ён перагараджае ордэну і ардзе дарогу да валадарства, | |
і калі на ўсё горла ворагі прадракаюць: «Гора гораду!», і абрушваюць на яго град камянёў і стрэлаў, горад адказвае ім пагардай. | |
Да горада горнуцца вёскі, лясы, пасады, палі, агароды, і ён з'ядноўвае іх у радзіму. | |
А разнаісную грамаду смердаў, рамеснікаў, гандляроў гуртуе ў народ. І нават калі горад знішчаецца дашчэнту, | |
згарае да гарадзішча, народ і радзіма становяцца тым радовішчам, з якога ён адраджаецца зноўку. | |
У горадзе валадарыць Рагвалод. Горад радуецца Рагнедзе. | |
Дарожныя знакі. Мы на шляхах. З рэчаіснасці, дзе ўсё змяняецца то паступова, то раптам, | |
Мы паміраем на ноч, але не належым ночы. Уваскрасаем на дзень, але не належым дню. | |
Нашы малыя жыцці і нашы малыя смерці выводзяць нас у наступнасць, дзе мы адчуваем, распазнаём, што мы тут ужо былі. | |
Як рухаецца па складах і па словах увага, каб прачытаць урэшце завершаны сказ, гэтак чытаем без перастанку мы самі сябе. | |
І як важна пры гэтым не схібіць, не зблытацца, не запнуцца, а ўсё прачытаць па парадку і цалкам засвоіць нам скіраваны змест. | |
З глыбіняў вякоў узнікаюць і зноўку знікаюць дарожныя знакі, людзі, што сустракаюцца нам на нашых шляхах. | |
Маланка.
Тады, калі я ўвайшоў у бажніцу | |
і, зачыніўшы дзверы, стаў гутарыць з небам, з неба раптоўна ўпала маланка і раскалола бажніцу на двое. | |
Людзі, якія прыйшлі на світанні, адбудавалі з адной яе палавіны бажніцу світання. | |
А людзі, якія прыйшлі на змярканні, адбудавалі з другой палавіны бажніцу змяркання. | |
«Хадзі да нас, — заклікаюць мяне адны. — Гэта ж твая бажніца. Ты зноў тут зможаш казаць свае словы да неба». | |
«Хадзі да нас, — пераймаюць мяне другія. — Гэта твая бажніца. Ты зноўку тут зможаш слухаць, што кажа неба». | |
А я ўсё стаю на тым самым месцы, здранцвелы, уражаны, праяснёны, | |
ня маючы мовы, каб гаварыць з маланкаю у сэрцы. | |
са скрухі ў радасць, з цемры ў светлыню, паварочвае да мяне галаву і кажа: | |
«Датуль, пакуль хопіць часу. Датуль, пакуль хопіць цябе самога. Датуль, пакуль хопіць нас». | |
Усё загойваецца на мне маё цела, усё аджывае ўва мне мая кроў, усё патрабуе птах сабе новай ежы. | |
І ўсё доўжыцца праз стагоддзі наш нерухомы палёт. | |
Парог. Парог урос у зямлю, струхлеў. | |
Я б'ю па парозе нагою, з яго сыплецца парахня. Але гэткі ён толькі зверху, далей ён трывалы, | |
далей ён моцны, і шашаль яго не стачыў, і цвіль яго не збуцвела. «О, яму безліч гадоў», — кажа брат. | |
І высечаны ён з дрэва, якога цяпер няма ўжо, са шчырага дрэва. І высечаны людзьмі, якіх гэтаксама няма. | |
Мы не ўваходзім у хату. У ёй жылі нашы дзяды, у ёй жылі прадзеды нашы. | |
А мы стаім на парозе, на шчырым парозе і адчуваем, што мы гэтаксама парог, да якога няма нас | |
і пасля якога няма. Ёсць месца ў набытку і месца ў страты. | |
Дзе растлумачыцца чалавеку, хто ён такі? Хаты чакаюць, што вернуцца людзі. Пыл ацярушваецца на парозе. | |
Калі мы са светам, мы супраць свету. Калі мы з прыродай, мы супраць прыроды. | |
Калі мы з родам, мы супраць роду. Мінулае тоіцца ў змроку, будучыня ў светлыні. |
Зборнік
Аўтар / Author: Алесь Разанаў
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)
Частка калекцыі Ministerskija — выраўнаваныя аўдыёзапісы беларускіх аўдыёкніг з транскрыпцыямі.
| Апублікаваных радкоў (HF) | 93 |
| Агулам у БД | 106 |
| Доўгасць аўдыё | 0h21m |
| Парог даверу | ≥ 0.95 |
Структура
Кожны радок змяшчае:
audio— аўдыёфрагмент (~15 с)text— транскрыпцыя (Gemini + ASR выраўнаванне)chunk_uid— унікальны ідэнтыфікатар фрагмента
Апрацоўка
Аўдыёкніга разбіта на кароткія фрагменты і выраўнавана з транскрыпцыямі з дапамогай Gemini і двух незалежных ASR-сістэм. Упэўненасць выраўнавання ≥ 0.95.
Дыктар / Speaker
| Кластар | speaker_01 |
| Ацэнка падабенства (сярэдняя) | 0.878 |
| Найбліжэйшы датасет | raisa_baravikova_vasmiradkou_i_output (0.93) |
Вызначана мадэллю WavLM-Base+ (cosine similarity, threshold=0.82).
- Downloads last month
- 42