audio audioduration (s) 4 15 | text stringlengths 7 202 |
|---|---|
Хоць крок той быў нязначны, але шмат значыла ўжо і тое, што яго ўпершыню | |
Пятро адразу ж пачаў збіраць свой партфель, укладаць дзённікі і вершы. | |
Яму ўвесь час здавалася, што Саша не падобная да іншых дзяўчат, што яна асаблівая. | |
І хоць ёй, магчыма, было ў сто разоў цяжэй, чым яму, і хацелася заплакаць наўзрыд, яна, ну, сказала: «Што ж, | |
ў пажаданні. Чаму яна спытала, ці не спіць ён? | |
Яму стала сорамна за тое, што ён ляжыць. | |
Гэта ж цэлае няшчасце. Раней у адной нашай вёсцы колькі млыноў было, а цяпер на паўраёна адзін млын. | |
Наўрад ці будзем мы выключэннем. Мы людзі. | |
Ноч была ціхая, душная. | |
юнацкая задзірыстая рашучасць перамяшаліся | |
раптам пачаў віншаваць дзяўчыну і вельмі збянтэжыў гэтым іх абаіх. | |
Ні дрэўца, ні кустоў, ніводнай рачулкі. Ёсць некалькі равоў, | |
ці, правільней кажучы, уяўляючы даволі туманна, кніжна. Але, | |
Яна думала, што доўга не затрымаецца там. Пятро, у якога і без таго было пагана на душы, | |
Нельга паявіцца перад Сашаю ў такім выглядзе: запыленым, з бруднымі рукамі і нагамі, з засмяглымі губамі. | |
Выходзячы, ён пачуў, як жанчына сказала: | |
Зноў вярнулася адчуванне шчасця, спакою. | |
Яна неяк сціснулася ад гэтых слоў, быццам баронячыся ад удару, стуліла плечы. | |
Пятро апетытна еў бульбу з гуркамі | |
Ён паціснуў яе руку і зморана апусціўся побач. «Стаміўся?» | |
Ён не мог вымавіць слова, не мог адказаць на жарт. Да таго ж ён не ўмеў гуляць у валейбол. | |
Саша адразу згадзілася. І гэта яшчэ больш балюча разанула па сэрцы юнака. | |
за сваю рэўнасць. Які ён дурань! | |
абміналі ўсе нявінныя мясціны. | |
Гэта я ўчора спалохалася. Мне цяпер толькі перад Аняй няёмка. Яна, відаць, пакрыўдзілася. | |
стаяў з другога боку грубкі, каля акна, што выходзіла на вуліцу. | |
вырашыў пракласці яе полем, каб зрабіць больш простай, кароткай і нібыта больш праезджай вясной і ўвосень. | |
Дзесяць год прайшло, як памерла маці, і раптам... | |
Сапраўды, скажаш ты, чытач, пры чым тут выгляд хат, | |
Я пайду, пайду, але вы яшчэ ўспомніце мяне!" — | |
— Відаць, дадому так спяшаецца. А маці недзе чакае не дачакаецца, — сказала старая. | |
які есць чужы хлеб. І хоць ён ведаў, што яйкі і яблыкі Саша купіла, | |
Саша не сказала Пятру, куды пойдзе. А па дарозе з фермы яе дагнаў спалоханы малады чалавек на фурманцы. Ён ехаў па яе к кепска жонцы. | |
А ты яшчэ здзівілася, што я прыехаў. Ты прачытаеш у дзённіку, | |
у якіх добрая палавіна розных здарэнняў і падзей была выдумана, | |
каб мне сорамна не было". "Ай, Шурачка, ну хіба вы мяне не ведаеце? Мне ажно крыўдна слухаць". | |
ці да горшага такая змена, Пятро не мог вырашыць. | |
Ані яна сказала далікатна і сарамліва: "Вы не думайце, Аня, | |
Саша шпарка падхапілася, узяла ў адну руку яго партфель, у другую коўдру: — Хадзем у хату. | |
Яна памаўчала, задумліва кусаючы пазногаць. Не, | |
Што з табой, Саша? Нічога, — адказала яна і ўзнялася, але, відаць, схамянулася. | |
Саша ў знаёмай сукенцы ляжала пад яблыняй і чытала. | |
Яна была з беднай сям'і, расла без маці. І вось яны сядзяць за адным сталом. | |
У пярэдняй палавіне самой амбулаторыі стаяў нізкі стол з рэгістрацыйнымі кніжкамі на ім, | |
Увогуле ён адчуваў сябе тут надзвычай утульна. Усведамленне, што гэта | |
«Даруй, няма вольнай хвілінкі». Здавала экзамены — знаходзіла час пісаць па некалькі старонак, а тут, у вёсцы, раптам не хапае часу, быццам ва ўсім сельсавеце адны хворыя. | |
паласу вады, што спакусліва паблісквае на сонцы. | |
«Куды?» — не зразумела Саша. «Да бацькоў. Куды ж я магу яшчэ пайсці?» | |
да суседняга мястэчка. Пытаўся проста так, для забаўкі, | |
«Ты куды?» — здзівілася Саша. «Пайду», — | |
Я не думала, што ты прыедзеш. | |
Саша разбудзіла яго раніцой даволі позна. "Ох і соня ж! Прачынайся!" — смяялася яна, тузаючы, як малога, за нос. | |
стагамі. Чаму з'явілася такая думка? | |
і не запрашала есці яго, як учора ўвечары. Сядзела моўчкі, хмурылася і ляпіла з хлеба шарыкі і зоркі. | |
а з узгоркаў, бліжэй да лесу, паміж яркай зеляніны лугу — | |
Спытаў у дачкі гаспадыні, ці не ведае яна, куды пайшла цёця Саша. | |
А потым зноў пачаліся непрыемнасці. І зноў з-за гаспадыні. | |
заднюю, у якой летнюю палову займала руская печ, і пярэднюю, светлую. | |
ён добра разумеў, што ўрэшце іх каханне павінна прыйсці да таго, што яны стануць | |
побач са сваім духоўным скарбам. | |
Але рашучасці ў Сашы хапіла толькі пакуль не ўбачыла гаспадыню. | |
Натуральна, што тыя, у каго лес быў... ну, лес быў пад бокам, адбудаваліся хутчэй і лепш. | |
Дагэтуль ён ніколі не сядзеў з ёй за адным сталом. | |
а то і больш. Заняткі ў сувязі з практыкай у іх пачыналіся на месяц пазней, у кастрычніку. | |
Пятро зноў замёр у чаканні гэтага невядомага. Яна спытала: "Ты не спіш яшчэ?" | |
Але каб было не так..." Яна хацела сказаць "не так, як сёння", ды зноў не адважылася. "Ён госць, Аня, | |
З разумення гэтых надзвычай простых ісцін | |
калі разам з моцным жаданнем, з імкненнем хутчэй дасягнуць мэты | |
Але пры ўсёй сваёй узнёсласці і юнацкай сарамлівасці | |
з ваўкамі, чарцямі і лесунамі. На злосць табе!» — пагразіў ён Сашы. | |
Гэта былі гады, калі ўсе будаваліся. | |
са сваімі героямі, гаварыць за іх, | |
Непрыемнае пачуццё запякло ў грудзях — наіўнае і страшнае пачуццё беспадстаўнай рэўнасці. | |
Правёўшы позіркам машыну, ён зноў з прыемнасцю разлёгся на прыдарожнай лаўцы ў цені сосен, | |
нават закаханыя паэты не ходзяць пехатой. | |
Але ў партфелі яны ляжалі ў выглядзе дзённікаў, | |
Іх непрыстойныя думкі, як заўсёды, абражалі Пятра, абражалі за Сашу. | |
І пасля паўзы дадала: — А пасля пашкадавала. | |
Ён стаяў разгублены, бездапаможны, варты жалю. Саша зразумела, што ён адчувае, | |
Ніхто табе не перашкаджае. Ты можаш размаўляць | |
Калі не, тады справа іншая. | |
Трывожнае шчасце. Пенталогія Івана Шамякіна. | |
На снеданне гаспадыня падала яечню. | |
Да вайны новага чалавека здзіўляў знешні выгляд вёсак у гэтых месцах. | |
Пятро расплюшчыў вочы, глянуў і анямеў ад захаплення. | |
Але цяпер, безумоўна, ужо ніякія ўгаворы спыніць яго не маглі. «Куды ж ты пойдзеш?» | |
Пятро выйшаў у сад. У былым кулацкім садзе, які займаў не менш за гектар, стаялі вуллі калгаснай пасекі. | |
надумаў, стары. Я напісала яму злоснае пісьмо. | |
Муж яе трагічна загінуў на лесараспрацоўках. | |
"Я ўжо колькі хворых прыняла, а ты ўсё яшчэ спіш. Уставай, снедаць будзем". | |
«У стозе», — цвёрда вырашыў ён, усё яшчэ адчуваючы сябе ў ролі пакутніка. «Сярод балота, | |
Ён пачаў думаць аб той нечуванай у гісторыі чалавецтва страшэннай помсце, | |
злосна збіваў дубцом прыдарожны быльнік, узнімаў пыл нагамі, не шкадуючы сваіх ненадзейных чаравікаў і адзіных штаноў. | |
Непаўторная вясна. Аповесць першая. | |
Гэтая прасторная святліца з мноствам фікусаў, аганькоў, руж, пальмаў, якімі былі застаўлены ўсе вокны і палавіна падлогі, | |
Некалі даўно-даўно вольныя казакі Багдана Хмяльніцкага, ці, магчыма, нават раней яшчэ, | |
Пятро сам здзіўляўся сваёй нечаканай смеласці і жыццёвай мудрасці. | |
Але пабаяўся, што гэта можа стаць крокам да прымірэння. | |
Ён не пытаў, чаму дзіўны, ды яна і не змагла б адказаць. | |
А гэтая слабасць, відаць, ёсць ва ўсіх: |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.