audio audioduration (s) 4 15 | text stringlengths 7 202 |
|---|---|
і што ўвогуле можна пачуць у гэтым бясконцым шуме, ды калі яшчэ да таго ж ад бегу гудзе і стукае ў галаве. | |
Але якія няроўныя яго ўдары! | |
Цяпер душу напаўняў | |
З другога боку сталі Данік і Лёня. | |
Гэта як бы падагнала іх. Яны пабеглі | |
Але дамовімся так: пра тое, што ў арганізацыі Аляксандра Фёдараўна і Даніла, | |
Мне проста не спіцца, і я тупаю па хаце. А я заснула. | |
і ўсё стрымліваў хлопцаў. Небяспечна, не вельмі склады загарацца зімой. А цяпер ёсць магчымасць. | |
Павярнулі на Ветраную вуліцу, і сэрца яе заныла. Гэта была адна з вуліц, з якімі | |
Немцы даліха нарабаванага збожжа туды | |
А патронаў гэтых было ў іх не густа. | |
нянавісці да ворага. | |
Палажылі Ціхана на прасціну, паднеслі да магілы. | |
прывялі сябе ў належны выгляд і, зняўшы шапкі, сталі ў апошнюю ганаровую варту. | |
Лялькевіч спытаў ціха, стрымана, але сурова: | |
Нейкую хвіліну | |
і нават тое, як на яго чорныя, чамусьці нахмураныя бровы | |
бо адразу ж ад хаты каваля яны выйшлі на дарогу, па якой вяскоўцы выязджалі на шашу, абмінаючы школу. | |
Данік не падумаў пра гэта і цяпер сумеўся. — Я пайду да лесніка. | |
А ці шмат гэта дасць цяпер нашай барацьбе? | |
Да вайны наўрад ці прайшоў бы гародамі гэтак непрыкметна. | |
З таго краю дзялянкі цяпер яшчэ відно зарыва. | |
Для вялікіх залпаў, якія мы зробім неўзабаве па ворагу. | |
хлопцы даўно замахваліся на хлебныя склады на станцыі. | |
"Яна не ішла на сувязь", — пачаў апраўдвацца Данік, зразумеўшы, што дакор гэты не аднаму Цішку, | |
Дык вось табе! І на старую — град яблык. — Не скажу, не скажу, толькі злазь хутчэй. | |
Ціхан ніжэй нахіліў галаву. Нічога ён не думаў. Дакараў сябра Данік: | |
а ўсе іншыя страху не ведаюць. | |
да мяне. Запрашаюць заняць гэтую высокую пасаду. | |
праштудзіраваў падручнік нямецкай мовы і цяпер многае разумеў. | |
— Я думаю, што, можа, вам варта пераначаваць дзе-небудзь у іншым месцы. — Чаму? | |
Паліцаі гэта разнеслі па сяле. І ведаеш, які вынік? | |
І саскочыў з ляжанкі: — Пара мне ісці. | |
Ёй здалося, што гэтым яна абразіла памяць Пеці. Памяць? | |
Ты, Данічак, не ведаеш, дзе ён можа быць? Ведаю. | |
— Пра што вы думаеце, Уладзімір Іванавіч? — І як ён сумеўся: | |
Трэба ставіць яму ваду, як гэта мы не здагадаліся, падумала Саша і шэптам паклікала: Уладзімір Іванавіч! | |
Выратаваць, вылечыць, схаваць аднаго радавога савецкага байца — гэта ўжо, брат ты мой, подзвіг. А Уладзімір Іванавіч... Саша ўбачыла, як Лялькевіч сціснуў калена Каваля, і той змоўк. | |
— Хаця б снег не перастаў, каб слядоў не было. | |
Поля ўбачыла жанчыну праз акно тады, калі яна ўжо зайшла ў іх двор, спалохана папярэдзіла: Матыліха. | |
меў на ўвазе. Калі ж успомнілі пра дзяцей, | |
з дапамогай Анатоля старанна забінтавала. | |
Сяджу, кажа, на яблыні, зрываю лепшыя яблыкі, кладу за пазуху. | |
Яны прыслухаліся да крокаў на вуліцы, да шчадровак. | |
Маці не скажаш? — Скажу. — Ах, скажаш? | |
Лепш заснуць, каб так не перажываць, каб хутчэй дачакацца брата. | |
потым сарваў з галавы шапку, | |
"Няўжо немцы могуць крануць дзяцей?" | |
Некалькі дзён Саша глядзела на яго як на ворага. | |
Анатоль ускочыў у яму, прыняў лёгкае цела друга на рукі, | |
Данік спыняўся, чакаў і ўмольна прасіў: — Хутчэй, Саша, хутчэй! | |
І ўпершыню тут, у дарозе, ёй стала прыемна ад думкі, што чалавек, які сядзіць побач, кахае яе. |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.