Ministerskija
Collection
Belarusian audiobook speech dataset. 35 books · 60,022 pairs · 260h audio. ASR + Gemini alignment, confidence ≥ 0.95. • 35 items • Updated
Datasets:
audio audioduration (s) 8.62 15.6 | text stringlengths 28 137 |
|---|---|
Джозеф Рэдзьярд Кіплінг. Перакладчыкі Міхась Багун, Сяргей Міхальчук. | |
Казкі. Чаму ў вярблюда горб. | |
У самы першыя гады, даўно-даўно, уся наша зямля была новенькая, | |
толькі што зробленая. Жывёлы з першых жа дзён пачалі служыць чалавеку. | |
Але ў страшэнна панурай пустыні жыў страшэнна пануры вярблюд, | |
які і не думаў працаваць. Ён еў сухія калючкі, жорсткія галінкі, тамарыск, цярноўнік і кару, | |
але працаваць ні за што не хацеў. Такі несумленны гультай. І што б ні казалі яму, | |
ён на ўсё адказваў: «Гэрб». Толькі гэрб і болей нічога. | |
Вось аднойчы, у панядзелак раніцой, прыйшоў да яго конь. На спіне ў каня было сядло, у зубах вуздэчка. | |
«Вярблюд, а вярблюд, — сказаў ён, — ідзі да чалавека і пачні бегаць трушком, як бегаем мы». | |
«Гэрб», — сказаў вярблюд. А конь пайшоў да чалавека і расказаў яму ўсё. | |
Неўзабаве пасля гэтага да вярблюда прыйшоў сабака. У яго ў зубах была палка. Ён прыйшоў і сказаў: | |
«Вярблюд, а вярблюд, ідзі да чалавека, навучыся хадзіць разам з ім на паляванне, як мы». | |
«Гэрб», — адказаў вярблюд. А сабака пайшоў да чалавека і расказаў яму ўсё. Неўзабаве пасля гэтага прыйшоў да вярблюда бык. | |
У быка на шыі было ярмо. Ён сказаў: «Вярблюд, а вярблюд, ідзі да чалавека | |
і ары зямлю, як аром мы». «Гэрб», — адказаў вярблюд. А бык пайшоў да чалавека і расказаў яму ўсё. | |
Увечары чалавек паклікаў каня, сабаку і быка і сказаў: «Конь, сабака і бык, | |
мне вельмі вас шкада. Свечка быў зусім яшчэ новы. Але звер, які крычыць гэрб у пустыні, | |
няздольны ні да якай работы. І то б ён даўно прыйшоў да мяне. Хай сабе жыве ў сваёй пустыні. Я не крану яго. | |
Але вам давядзецца працаваць удвая больш, і за сябе, і за яго». | |
Тады конь, сабака і бык вельмі разлаваліся. Свечка быў яшчэ вельмі новы. | |
І яны пайшлі да самага краю пустыні і пачалі голасна абмяркоўваць, што ім рабіць. І брахалі, і іржалі, і мычалі. | |
Да іх падышоў вярблюд, несумленны гультай, і, ляніва перажоўваючы сухую траву, | |
пачаў насміхацца з іх. Потым ён сказаў: «Гэрб» і пайшоў далей. | |
Міма іх па дарозе імчаў у хмары пылу джын, уладар усіх пустынь. | |
Ён спыніўся пагутарыць з канём, сабакам і быком. «Уладар усіх пустынь, — | |
сказаў конь, — хто мае права гультайнічаць, калі свет такі новы і ў ім яшчэ так многа работы?» | |
«Ніхто», — адказаў джын. «А вось, — сказаў конь, — у тваёй страшэнна панурай пустыні жыве страшэнна пануры звер | |
«Ф'ю, — свіснуў джын, — дык гэта мой вярблюд, клянуся золатам аравійскіх пустынь. Што ён вам кажа?» | |
«Ён кажа адно слова гэрб, — сказаў сабака, — гэрб і болей нічога. І не хоча памагаць чалавеку на паляванні». | |
«А што яшчэ ён кажа?» — спытаў джын. «Болей нічога, толькі гэрб і не хоча араць», — | |
адказаў бык. «Вельмі добра, — ускрыкнуў джын. — Пачакайце хвілінку, я зараз пакажу яму гэрб». | |
Ён захінуўся ў свой плашч з пылу і памчаўся ў пустыню. Там ён знайшоў вярблюда. | |
Той стаяў і любаваўся сваім адлюстраваннем у лужыне, несумленны гультай. «Мой хітры даўганогі дружа, — | |
сказаў джын, — я чуў, што ты не хочаш працаваць у нашым новым, навюсенькім свеце. Што гэта такое?» | |
«Гэрб», — адказаў вярблюд. Джын сеў на пясок і, абапёршыся падбародкам на руку, | |
пачаў чараваць. А вярблюд стаяў і хоць бы што, любаваўся сваім адлюстраваннем у лужыне. | |
«Конь, бык і сабака працавалі ад самай раніцы, ад панядзелка. І працавалі болей, чым трэба, таму што ты такі несумленны гультай», — | |
сказаў джын. І ён зноў абапёрся рукою на падбародак і чараваў далей. | |
«Палюбуйся, — сказаў джын. — Гэта той самы гырб, пра які ты толькі і гаворыш. | |
Ён вырас у цябе таму, што ты несумленны гультай. Работа пачалася ад панядзелка, сёння чацвер, | |
а ты да гэтага часу яшчэ не ўзяўся за работу. Але цяпер ты пачнеш працаваць». | |
«Як жа я буду працаваць, калі ў мяне вялізны гэрб?» — запытаў вярблюд. «А гэта табе | |
ў пакаранне, — адказаў джын, — за тое, што ты прагуляў трое сутак. Але цяпер ты можаш працаваць тры дні без усякай яды, | |
бо ты будзеш есці свой уласны гырб. Жыў жа ты тры дні адным толькі гэрб. | |
Пасля гэтага, я спадзяюся, ты не будзеш казаць, што я пра цябе не клапачуся. А цяпер выбірайся з пустыні, | |
ідзі да каня, сабакі і быка і, глядзі, паводзь сябе добра». | |
І пайшоў вярблюд са сваім гарбом да каня, сабакі і быка. | |
І да гэтага часу ён цягае на спіне свой горб. Мы не кажам ужо гэрб. | |
І да гэтага часу не можа навучыцца, як трэба сябе паводзіць. | |
Горб вярблюджы, непрыгожы дужа. Бачыў я ў звярынцы не раз. | |
Ды горб сама брыдкі расце ў вачавідке, расце ў мяне і ў вас. | |
Ва ўсіх, хто ў працы марудны, нямыты, нячэсаны, брудны, узвысіцца горб, | |
нябачны горб страшэннаю чорнай грудай. Мы спім да паўдня і ў святы, і ў будні. | |
Прачнёмся — і свет нам нямілы. Мы мяўкаем, брэшам, уставаць не жадаем, злуемся на губку і мыла. | |
Махніце рукой, забудзьце спакой, узяцца вам час за работу. | |
Не кіснуць, не спаць, а зямлю капаць, капаць да дзясятага поту. | |
І спёка, вятры, і дождж праліўны, і праца вас зробяць шчаслівым. | |
Разгладзяць ваш горб, нябачаны горб, калматы, махнаты, жахлівы. | |
Маленькі і на чатырох нагах. Ён быў шэры і калматы, і страшэнна фанабэрлівы. | |
Ён скакаў па камяністых пагорках у самай сярэдзіне Аўстраліі. І аднойчы з'явіўся перад малодшым богам па імені | |
Нка. З'явіўся ён да Нка ў шэсць перад сняданнем і кажа: | |
«Зрабі мяне непадобным на ўсіх астатніх жывёлін, ды не пазней, як да пяці гадзін дня». | |
Усхапіўся Нка са свайго пясчанага трона і закрычаў: «Ідзі прэч!». А кенгуру быў шэры і калматы і страшэнна фанабэрлівы. | |
Ён паскакаў па скалістым выступе ў самай сярэдзіне Аўстраліі і падаўся да сярэдняга бога | |
Нкінга. З'явіўся ён да Нкінга ў восем пасля снядання і кажа: | |
«Зрабі мяне непадобным на ўсіх астатніх жывёлін, і каб мяне ведалі ўсюды, | |
ды не пазней, як да пяці гадзін дня». Выскачыў Нкінга са сваёй нары ў гушчары і закрычаў: «Ідзі прэч!». | |
З'явіўся ён да Нконга ў дзесяць яшчэ да абеду і кажа: «Зрабі мяне непадобным на ўсіх астатніх жывёлін, | |
і каб мяне ведалі ўсюды, і ўвесь час за мною ганяліся, ды не пазней, як да пяці гадзін дня». | |
Выскачыў Нконг са сваёй ванны ў саляным азярцы і закрычаў: «Хай будзе па-твойму». | |
І Нконг сказаў: «Дынга, прачніся, Дынга. Ты бачыш гэтага скакуна каля кручы? | |
Ён хоча, каб яго ведалі ўсюды і ўвесь час за ім ганяліся. Выканай яго жаданне, Дынга». | |
Усхапіўся Дынга, жоўты сабака Дынга, і спытаў: «Вось гэтага? Не то ката, не то труса?». | |
А фанабэрлівы кенгуру кінуўся наўцёкі на ўсіх сваіх чатырох лапах, быццам якое-небудзь трусяня. | |
На тым, мой любенькі, і канчаецца першая частка гісторыі. Кенгуру бег па пустыні. | |
Бег і бег Дынга, жоўты сабака Дынга, вечна галодны, з разяўленай вастразубай, падобнай на пастку зяпай. | |
Ён не набліжаўся і не адставаў, а ўсё імчаўся за кенгуру. Нічога не зробіш. | |
Давялося. Бег і бег кенгуру, стары кенгуру. Ён бег праз зараснікі дрэў, бег праз зараснікі кустоў, | |
бег па высокай траве, бег па нізкай траве, бег цераз тропікі Рака і Казярога. | |
Беў, пакуль у яго не забалелі заднія лапы. Нічога не зробіш. Давялося. | |
А там не было ні моста, ні парома, і кенгуру не ведаў, як яму перабрацца на другі бок. | |
І ён стаў на заднія лапы і пераскочыў. Нічога не зробіш. Давялося. | |
Спачатку ён скокнуў на ярд, потым скокнуў на тры ярды, потым скокнуў на пяць ярдаў, а лапы ўсё дужэлі, | |
а лапы ўсё дужэлі. Ён не меў часу адпачыць і падмацавацца, хоць яму гэта было вельмі трэба. | |
Бег і бег Дынга, жоўты сабака Дынга, страшэнна галодны і зусім збіты з панталыку, | |
і ўсё больш дзівіўся, чаго гэта стары кенгуру надумаўся гэтак скакаць. | |
Бег і бег Дынга, стомлены сабака Дынга, страшэнна згаладалы і зусім збіты з панталыку, | |
і ўсё больш дзівіўся, калі ж нарэшце стары кенгуру надумае спыніцца. | |
небарака сабака Дынга, вечна галодны і вельмі запылены, што было прыкметна на сонцы, высалапіў язык і завыў. | |
Апусціўся на зямлю кенгуру, стары кенгуру, сеў на свой хвост, як на табурэтку, і сказаў: | |
«Дзякуй богу, скончылася». І тады Нконг, які быў вельмі выхаваны, прамовіў: | |
«Хіба ты не адчуваеш удзячнасці да жоўтага сабакі Дынга? Чаму ты не дзякуеш яму за ўсё, што ён для цябе зрабіў?». | |
І тады сказаў кенгуру, стары, стомлены кенгуру: «Ён прагнаў мяне з родных мясцінаў. | |
Ён не даў мне своечасова паесці. Ён так змяніў маё аблічча, што такім, як я быў, | |
я ўжо не буду. Ён урэшце знявечыў мае лапы». | |
І тады сказаў Нконг: «Калі не памыляюся, ты прасіў мяне зрабіць цябе непадобным на ўсіх астатніх жывёлін. | |
А яшчэ, каб за табою ўвесь час ганяліся. І цяпер якраз | |
пяць гадзін». «Праўда, — сказаў кенгуру. — Лепей бы я гэтага не прасіў. | |
Я думаў, ты здзейсніш гэта чарамі і заклінаннямі. А так, гэта сапраўдны здзек». |
End of preview. Expand in Data Studio
Зборнік
Аўтар / Author: Джозэф Рэдзьярд Кіплінг
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)
Частка калекцыі Ministerskija — выраўнаваныя аўдыёзапісы беларускіх аўдыёкніг з транскрыпцыямі.
| Апублікаваных радкоў (HF) | 262 |
| Агулам у БД | 309 |
| Доўгасць аўдыё | 1h02m |
| Парог даверу | ≥ 0.95 |
Структура
Кожны радок змяшчае:
audio— аўдыёфрагмент (~15 с)text— транскрыпцыя (Gemini + ASR выраўнаванне)chunk_uid— унікальны ідэнтыфікатар фрагмента
Апрацоўка
Аўдыёкніга разбіта на кароткія фрагменты і выраўнавана з транскрыпцыямі з дапамогай Gemini і двух незалежных ASR-сістэм. Упэўненасць выраўнавання ≥ 0.95.
Дыктар / Speaker
| Кластар | speaker_01 |
| Ацэнка падабенства (сярэдняя) | 0.913 |
| Найбліжэйшы датасет | genadz_pashkou_output (0.96) |
Вызначана мадэллю WavLM-Base+ (cosine similarity, threshold=0.82).
- Downloads last month
- 31