Ministerskija
Collection
Belarusian audiobook speech dataset. 35 books · 60,022 pairs · 260h audio. ASR + Gemini alignment, confidence ≥ 0.95. • 35 items • Updated
Datasets:
audio audioduration (s) 9.26 15.3 | text stringlengths 43 135 |
|---|---|
Ад былінкі малой да самога свяціла зіхаціць навакол найчысцейшае дзіва. | |
Парушынкі іскраць над сінечаю ваткай. Проста страшна ступаць крышталёваю кладкай. | |
Жыццядум. Скінуў дуб іржавую лістоту, жалуды тугія ў траву. | |
Як філосаф-жыццядум самотна над абрывам звесіў галаву. Ля яго цячэ без перастанку высямі падсіненая стынь. | |
То цурчыць, то круціць абаранку паміж вербалозаў і асін. Ля яго туман плыве начамі. | |
Як, прабіўшы крышталёвы дах, у ваду запусціць зорны камень з вышыні агністай Млечны шлях. | |
А то стынь зялёная, шкляная, толькі трэск пакоціцца глухі, у крывую колбу запаяе, прыцярушыць снегам берагі. | |
У небе сіняя слюда і поўнік зайнелы. Ядлоўцавая барада зіхціць калючкай белай. | |
Пунсовай раніцай адзін, паддаўшыся пацесе, падняў я рыфмы між ялін, нібы грыбы ў лесе. | |
Не толькі з паўднёвай жароўне цяпло, спагада з усходу. Скрозь стуму і стыласць, як вечна было, прарыў крыгаходу. | |
Шугой адплываюць тужлівыя сны за дуб па-над гаццю. Ажыў і гамоніць закутак лясны славянскаю раццю. | |
Як род наш адвечны на гэтай зямлі руплівіць спакону, вячыстае дрэва сабрала ў галі магутную крону. | |
Пасля дажджовай непагоды, круты, пранізлівы да слёз, зямлю закоўваючы лёдам, ударыў ядраны мароз. | |
Аглушыць лёд раскатным стрэлам над руслам, выгнутым дугой. І верас, іскрамётна-белы, ажно дыміцца пад нагой. | |
Ідзеш, ступаеш асцярожна, парассыпаў, як хто вуглі. І сэрца цінькае трывожна сінічкай жвавай у галлі. | |
Званы. Удараць медныя званы і загудуць званіцы неба. Завуць да святасці яны, а іншага душы не трэба. | |
Не трэба іншага, калі грахоў вакол па поўнай мерцы. Святы Георгій на кані і той нібыта ў паняверцы. Замры, стары. | |
Заціх, німал, суцішся, свет бесперастанны. Будзі, узвышаны метал, збівай грахоўныя кайданы. | |
Ступіш, і след замятае гэткі імгненны твой след, быццам сняжынка, што тае, кропляй люструючы свет. | |
Эх, залатая мяцеліца, сцюжы іскрыстая стынь. Што ж гэта вокала дзеецца? След чалавеку пакінь. | |
Хоць бы абрысік расквечаны іскрамі снегу да слёз. Звонкая голейка вечарам, веча радзімых бяроз. | |
Дакраніся кволага, адчуеш заглядзелай стыні жыццялад. То выходзіць і ў пару такую абуджае кветку снегапад. | |
А вакол скаваныя балоты, у панылай немычы палі, нейкі птах прамерзлы і самотны лудзіць горла сіплае ў галі. Сум і сон. | |
І толькі ён, як грэшнік, распусціўшы голле ля вады, зацвітае зазімкам арэшнік, гледзячы на злыя халады. | |
Зорны павой. Я пажыў даволі ў гэтым свеце, і яшчэ, дасць Божа, пажыву. | |
У сутонні, водарам налітым, прыпыню здарожаны хаду, і да траваў хмельна-варажбітных у шчаслівай стоме прыпаду. | |
Зынелы поўнік над лукою да гаёў вячыстых на градзе скрозь туман над соннаю ракою залатую кладку пракладзе. | |
Ці з лугоў злятае бусел, ці ракой паўзе туман. Хоць бяры рукой за гуслы медастоі выдурман. | |
Што анёлава калыска, дзе аглух савіны крык, у дубах павіснуў нізка срэбрачысты маладзік. | |
Зораў далеч не акінеш, глыбіня ахопіць жах. Разгараецца ў Гарыні досвітак на тых вуглях. | |
Ды ў палотнах нячастых раскошных хмурын, каб намацаць зарынку, што лёс вызначае. Яна, пэўна, што ёсць, ды вышэй, угары, | |
каля Млечнага шляху, здалёку мігае. Недасяжная, некалі потым яна ўпадзе ў палыны і азорыць сцяжыну. | |
І душа туманом парасе да відна, расплывецца шырока пад звонам птушыным. | |
Ад калючае сцюжы. Ад калючае сцюжы адтаю на сонцы. Ля вады пад абрывам крутым пастаю. | |
Над радзімай зямлёй асмялелыя кружаць груганы, абсыпаючы песняю злой. | |
Столькі хіжы нянавісці ў дзікім разгуле да ўсяго, што мы маем цяпер, што было. А такога ці бачылі ў свеце, ці чулі? | |
Паляць гнёзды, што ім падарылі крыло. І цябе ветравей заганяе як звера, незваротнаю сцежкай пад бераг круты. | |
Толькі дзесьці глыбока варушыцца вера, што апошняй душу пакідае заўжды. | |
Перагнула вясёлка саломінкі ў небе над рэчкай, апусціла па вёдрах і слодыч жывільную п'е. | |
Вось і ўсё, адшумела шуга снегавая, і магутныя сілы вясна абудзіла ў зямлі. Можа, | |
гэтаю ноччу пракоціцца рэха над гаем ад зялёнага выбуху ў анямелым галлі. | |
Ранкам на ўзлеску. Ранкам на ўзлеску ў лёдзе рака, жылкай жывой у алешніку б'ецца. | |
Цененька-цінькае ў стылым галлі птаха, праменьчыкам падмаляваная. Ягады, снег, ручаіна, снягір. | |
Ты ў гэтым пошуме вешчага ветру, як ні ўзнімайся і як ні круці, толькі пыліначка Божага свету. | |
Сонца, красай, завіруха, круці, квет, закіпай салаўінага маю. Хоць мы | |
драбочкі, ды кожны адзін цэлы сусвет і не меней трымае. | |
У дуброве, пахам ап'янелы, студзіць горла закаханы птах. Сцеліцца на тонях пасак белы, ляскае і плешча ў берагах. | |
Я гадаць у цемры не бяруся, тут няцяжка збіцца на ману, хто раку захоплівае: гусі ці сівелы кужаль туману. | |
Шырай голлі выкіньце, дубровы, бо звысоку, дзе жывуць багі, нехта таямнічы, адмыслова, выкрасае іскры на стагі. | |
І табе заснуць няма рахубы, як на суд той страшны ўгары, трубяць у архангелавы трубы над табой да ранку камары. | |
Расхіні душы вандроўны ветразь. Расхіні душы вандроўны ветразь і маршрут да Прыпяці бяры. | |
Добры дзень, як летась і залетась, коціш карчаломныя віры? Падыходзьце да ракі, дубровы, | |
падбягайце плёсам, лазнякі. Свет Палесся ядрана-здаровы і шырокі ва ўсе бакі. | |
Калышы, зялёная калыска, бі ў залатыя берагі. Вунь кідае з-пад нябесся высака бусел ратавальныя кругі. | |
Воблака пушынкаю буслінай у высокай далі растае. Нехта зварухнуўся ў вершалінах, неспакойны голас падае. | |
Сады зацвілі. Зноў жаўрук на свеце разбудзіў пералівам крышталёва-звонкім. Гэта снег? | |
Ці нехта пахадзіў, малако павыплеснуў з даёнкі? Спасцігаюць утрапёна вочы, і ачымаў іх не адарваць. | |
Чарадзей пашчыраваў уночы, ні двара, ні вуліц не пазнаць. Белым-бела. Не разгледзець хатаў, так вакол усё замяло. | |
Мабыць, зажывём цяпер багата, як дасюль ніколі не было. Белы свет, зарой багаслаўёны. | |
Адчыняеш дзверы ў гэту ціш, і наскрозь пранізаны азонам, як дзіця нябеснае, ляціш. | |
Ціха над заваддзю дзынькне, быццам слізене па плячы, белаю, тонкай лядзінкай месяц настылы ўначы. | |
Ступаць у чысты снег. Ступаць у чысты снег не боязна, не смела. | |
Ён на алтар вядзе, вядзе душу і цела. У светлыню ступай, хмялі душу азонам, | |
і скрушнае няхай адвеецца са звонам. На скроні, далані — нябеснае прычасце. | |
Ідуць хрышчэння дні, мароз, агонь і шчасце. | |
Скупое студзеньскае сонца. Скупое студзеньскае сонца ледзь узышло і ўжо няма. | |
Снегапад вяртання. Кружыць снег і падае на плечы. Белым пухам сцеліцца трава. | |
Без віна ў гэты ціхі вечар кружыцца шчасліва галава. Хат нябачна, толькі вокан зоры, | |
ды юнацтва заквітнелы сад. Белыя, шырокія прасторы калыхае чысты снегапад. | |
Так было. Было ўжо калісьці. Не згадаць, калі гэта было, а сягоння снегападам чыстым у душы шчасліва ажыло. | |
Хоць не вечны ты на гэтым свеце, але сёння думаеш найперш, што як снег у гэты ціхі вечар вольна і шырока пражывеш. | |
Сцішаны лес апусцелы. Крок за крокам па гулкім карэнні ў бары. | |
То выжара ў пнёўі, то ў лісце паляна. А здаецца, учору крывёю зары ў малінніках дзень наліваўся духмяна. | |
Ходзіць старац, сцішаны ў мроях, тупае, варожыць над ракой. Ён здалёку абмінае хаты, чалавек сустрэнецца — убок. | |
Мо яму нашкодзілі багата, можа, ён святы які прарок? Можа, думкі выпусціў на волю ды згубіў надзею і спакой. | |
Рып ды рып дарогай снегавою. Стук ды стук у шар зямны клюкой. | |
Гэта там, на купах заімшэлых, ля вады, дзе стыне ў сіні бор, гледзячы на неба, гусі шэрыя ў дарогу раструбілі збор. | |
Палятуць крылатыя далёка, у прастор, дзе сонца і цяпло. Зробяць круг апошні, каб звысоку ўглянуць на радзімае жытло. | |
Гэты лес, і гэтае балота, лета спелаягаднага час, у чаканні новага прылёту будуць сніць у вырае не раз. | |
Кладзеш глыбокі след праз белізну бярозаў і молішся на свет, на чысціню і розум. | |
Як нехта ўдарыў крамянёвым крэсівам, яшчэ ўдарыў, грэючы мароз. Нібыта свет, прапаўшы, уваскрэснуў у неабсяжным росхрысце нябёс. | |
У мутнай вадзе катлаваны, скрозь вогненна-рыжая гразь. І страшыць прыбор прыкаваны: «Увага, заб'е, не падлазь!» | |
А ўлетку шумела тут лісце, рамонкі цвілі, васількі. І вось страшны волат якісьці пейзаж памяняў на такі. | |
Знявечана поле. Збавіцель не прыйдзе пасеяць, скасіць. Адно развітальна ў зеніце апошні званочак звініць. | |
Згубіш сцежку нечакана, дзе цяпер шукаць жытло? Ды выходзіш на паляну, а там… Божае святло. | |
Мякка сцеліцца, ліецца пад нагою зарапад. Утрапёна сэрца б'ецца, толькі кроку не ў папад. | |
Зноў сігай пад полахніцы, перасільваючы страх. Ціха сполахі зарніцаў даспяваюць у снягах. | |
Шырыню, разверхнутыя далі скрозь слязу гаручую акінь, як паўнюткі крышталёвы шкалік, чыстая, празвоненая сінь. | |
Мы з табою, з перабытым жыццямі выйшлі ў поле лёсу на паказ. Вяжуць, вяжуць залатымі ніцямі павуцінкі цененькія нас. | |
Так і ёсць. Нішто ў жыцці не вечнае. Ранкам лета, вечарам мароз. | |
Вунь ляціць і падае на плечы ліст згарэлы з маладых бяроз. Не гадай, не думай, ці шчаслівыя. | |
А паслухай далечы спярша. Чуеш, як асветленыя ніваю ў душу праменіцца душа. | |
Рассыплецца пошчакам больна і лётка па росах іскрыстых, па майскай траве. Глядзі, выплывае з чаромхі лодка і вечнай вадою паволі плыве. | |
А можа, твой лёс, апавіты туманам, лунае ўлюбёна ў закутак лясны. Ты сам, ап'янелы чаромхі дурманам, і цветам, і песняй працятай вясны. | |
Гронка ледзяная. Расхінаю бору аксаміты, лёгкі вецер пошумна прабег. | |
Чысцінёй завоблачнай наліты, на яліны ападае снег. Лёгкі пух страсае чарацінка, | |
а над ёю тонкай угары, што касцёр, налітая калінка ірдзянее кроплямі зары. | |
ягаднік на купах пасівеў. Радасны і светлы, як ад Бога, звоніць птаха таямнічы спеў. | |
Што яму, зямлі радзімай птаху, новыя крутыя халады, як вакол ядлоўцавага паху, смольнага з зялёнай барады. | |
Жарт прыроды. Варона ноччу на суку выкарквае хрыпата. Глядзіць на звонкую раку, блішчыць сяйво зярнятаў. |
End of preview. Expand in Data Studio
Зборнік
Аўтар / Author: Генадзь Пашкоў
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)
Частка калекцыі Ministerskija — выраўнаваныя аўдыёзапісы беларускіх аўдыёкніг з транскрыпцыямі.
| Апублікаваных радкоў (HF) | 101 |
| Агулам у БД | 134 |
| Доўгасць аўдыё | 0h28m |
| Парог даверу | ≥ 0.95 |
Структура
Кожны радок змяшчае:
audio— аўдыёфрагмент (~15 с)text— транскрыпцыя (Gemini + ASR выраўнаванне)chunk_uid— унікальны ідэнтыфікатар фрагмента
Апрацоўка
Аўдыёкніга разбіта на кароткія фрагменты і выраўнавана з транскрыпцыямі з дапамогай Gemini і двух незалежных ASR-сістэм. Упэўненасць выраўнавання ≥ 0.95.
Дыктар / Speaker
| Кластар | speaker_01 |
| Ацэнка падабенства (сярэдняя) | 0.92 |
| Найбліжэйшы датасет | dzhozef_redzyard_kipling_output (0.96) |
Вызначана мадэллю WavLM-Base+ (cosine similarity, threshold=0.82).
- Downloads last month
- 49