Datasets:

fosters
/

mar_yan_duksa_all

audio audioduration (s) 7.41 19	text stringlengths 34 183	duration float32 7.41 19
	Бацьку. Аб чым ты думаў, гледзячы ў ваду,	7.41
	у белы кіпень акіянскай пены? Ты верыў: надыходзяць перамены, прыемны час перахрысціць бяду.	11.1
	Дамоў не толькі стомленасць валок, бо дзесяць год сярод сырых баракаў, падзякаваўшы лёсу-небараку, штось падсыпаў у цёплы кашалёк.	12.91
	Ды ўвесь да цэнта запаветны збор за пах зямлі аддаў гуляку-пану.	10.95
	Не раем стаў, а хутарскім капканам жаданы пляц у гліністых разор.	9.3
	Ды новы час прабіў, нібы пярун, дзе цвіў спакой, адзін застаўся прысак.	9.58
	Быў клетку, ты ўляцеў у чорны спісак, што дзёўб тутэйшы верхавод-каршун. Той верхавод да трох не гаварыў. Уставаў — рыпелі боты і рамёны.	13.83
	З маўклівай згоды вобласці і раёна на хутар твой ён кіпцюры вастрыў. Ты вось сялянскі тузаў, як бурлак, уласны горб служыў замест машыны.	16.25
	Іначай думаў тэарэтык шыльды, нялюдскай шыльды: «Ёсць зямля — кулак».	9.85
	Разбойны гвалт, ці недарэчны лёс, ці проста плата за не тыя мары?	9.65
	За ўсё найгорш, што ты загадку кары, як цяжкі крыж, у іншы свет панёс.	12.6
	Дамоў. Дамоў. Паразбіраныя масты. Ну як я панясу цяпер дадому народжаную песню, як і стому.	15.13
	Усё, мой жыватворны кут пусты. Парог другі пераступіла ты.	10.08
	І ў свой пакой не хочацца, павер, хоць, можа, супраць памяці грашу я. Што там рабіць, дзе	9.74
	ціша раскашуе? Хіба што прытуліцца да шпалер, даць волю міласэрнасці цяпер.	9.57
	Там кватаруе ўладна боль адзін, маё гняздо заняўшы пад арэнду.	9.61
	Былое там, як сумная легенда. А дом без маці — дрэва без галін, наскрозь прадзьмуты ветрам успамін.	14.98
	Дзе просьбаю. Дзе просьбаю, дзе ледзь не з плачам, з надзеяй выйшаўшы з варот, чатыры цяжкія задачы яна рашае кожны год.	14.43
	Вясна ідзе, у нашай цёткі турбота першая нудзіць. Ну як жа, як жа гэта соткі ў далёкім полі пасадзіць?	10.61
	А пройдзе месяц, два і зноўку даймае клопат без канца. Як быць? Ці ўдасца на кароўку прыдбаць і сёлета сянца?	10.69
	А восень выгляне з бярозы, трывога сядзе на шчаку. Як выбраць бульбу да марозу, дзе ўзяць на гэта талаку?	10.87
	Яшчэ пытанне не пустое плыве па восеньскай смузе. А хто мне з лесу сухастоін вазоў хоць пару прывязе?	10.95
	Тут ёсць удачы і няўдачы, усяк бывае на душы. Чатыры цяжкія задачы, хоць і няма ўжо сіл, рашы.	10.94
	Ды ёсць цярпенне і карпенне, жыццё з будзільнікам зары. І ходзяць старасць з утрапеннем, нібы ў аўдымку па двары.	13.66
	Ёлка. Пабудзем дзецьмі. Сёння дзень дзяцей. Бярыцеся за рукі ўсе, хто ёсць, гаспадары, і госці, і суседзі. Каму там несалідна ў дзень дзяцей?	16.26
	Надзеньце маскі, каб настала яснасць, дзе пустабрэх-сабака, дзе лісіца, дзе воўк-хапуга, дзе гультай-мядзведзь. Агляд сягодня масак відавочных. Пабудзем дзецьмі.	15.95
	За руку маленства вазьміце пад уражаннем віны. Колькі раз вы здрадзілі яму і ад яго публічна адракліся?	8.88
	Ссыпайце ў сенцах званні і пасады, амбіцыі, сухую дзелавітасць, разлік свой тонкі, хлебны прагматызм,	10.59
	і вырасце, як быццам на дражджах, адразу крошня цацак усялякіх, старэнькіх цацак, нашых заваёў.	10.18
	Пабудзем дзецьмі, лёгкімі, як пух, свабоднымі, шчаслівымі, як птушкі, і добрымі, як шчырыя дэльфіны.	8.8
	Кружыцеся, а наш цвярозы вопыт хай пачакае трохі ля варот. Хай паскуголіць. Сёння дзень дзяцей.	11.94
	Жытняя паляна. Усхваляваны жытні плёс	7.92
	на лета ўсё, а не на трохі, прыпаў з трымценнем да бяроз, да мяккай маладой чаромкі.	10.98
	Нібы смакуе спакваля цяпло спагады і падтрымкі, перажываючы галля густыя, шчырыя абдымкі.	12.37
	І ў час світальны каласы, каб пацяжэць і ў зерне выйсці, п'юць прагна кропелькі расы, ледзь дакрануўшыся да лісця.	15.49
	У хлебным водарным гаі, каб радасць зліць жыцця суполкі, злучаюць пошчак салаўі з задумным свістам перапёлкі.	13.57
	На зелень, нібы на абрус, праменні сонейка цярушыць, вось гэты яснасці саюз мне так не хочацца парушыць.	16.440001
	Адчуўшы спеў сэрцабіцця, прысяду ціхі ад лагоды.	8.95
	Зара надзеі. Ня хутай твар свой бордзенька ў адчай, што выслізнула здрадлівая ўдача.	10.64
	Праз цяжкі сум прайдзі, як праз ламачча заўжды праходзіць малады ручай, хоць сэрца, можа, яшчэ доўга плача.	9.93
	Хоць і гусцеюць прыцемкі ў душы, твой цёплы жар ад ветру халадзее, парыў на дзьме з-пад лёсу ліхадзея, ты будзь цярплівым	11.8
	і не патушы ў сваіх вачах, трымай зару надзеі. І ў слотны дзень, пры самазабыцці, прыветлівыя фарбы на бяросце.	11.96
	На грунце мяккім кволасці і млосці не дай журбе ў паглядзе прарасці, а ўслед за ёй разлапушыцца злосці.	12.21
	Глядзі, сваю хаду не запаволь, сябе аднойчы палічыўшы пешкай. А цяжка? З лёсам пагуляй у снежкі,	11.59
	зацірушы сняжынкамі свой боль, а боль чужы гасі сваёй усмешкай.	8.63
	Заснежаныя ягады. Прырода іх чамусьці зберагла	7.79
	з прычыны той, што лішнімі здаліся, ад восеньскага шчодрага стала, каб зімаваць у лесе засталіся.	9.24
	Ніякі вецер іх не абтрасе, як абтрасае шышкі з верхавінкі. Неверагодна змошчаны ўсе, прысохлыя да высталай галінкі.	11.5
	Штось надта доўга петраюць яны на скразняках, што ўгойсаюць са спехам. Захутаныя ў іней ледзяны, бязлітасна прысыпаныя снегам.	12.21
	Ды раптам надыходзіць іхні час. З'яўляюцца суцехаю адзінай для курапатак і сініц не раз, калі навісне чорная гадзіна.	11.74
	Ад голаду нядоўга злубянець. Ды паратунак выблісне птушыны з кустоў ажыны, уголля арабіны, з бруснічніку, што бачыцца ледзь-ледзь.	12.69
	Мае радкі нясмелаю гурбой у людскія сэрцы стукаюцца светла. Як на галінках ягады зімой, мае радкі калышуцца на ветры.	12.29
	Як цяжка верыць, іхні бледны цень камусьці ўспыхне хоць маленькім ззяннем. І хоць аднойчы, у самы горшы дзень палёгкай будуць і выратаваннем.	17.25
	Зелянее, жаўцее трава. Зелянее, жаўцее трава,	8.91
	далеч сіняя перад вачыма. Бездань вечнасці, ты, як дрыгва, дно якой адшукаць немагчыма.	11.12
	Гул засмоктваеш грозных падзей з галасамі гадоў утрапёных, з палавінаю нашых надзей, з мітуснёю турботаў будзёных.	11.14
	Не жартуем з табою, ні-ні. Пад уражаннем мары жывучай мы ідзём. І ляжаць нашы дні курганамі над прорвай зыбучай.	11.4
	І размыліся ўсе берагі, цвёрды грунт пад сабой пахавалі. Голас гоніць кудысьці кругі, нібы вецер салёныя хвалі.	12.39
	Зноўку. Зноўку. Зноўку сягоння паўтараецца сон.	9.27
	Я прачнуўся ў вагоне, адчапілі вагон. Ні душы на пероне, хоць сярэдзіна дня. Я адзін у вагоне, а вакол —	12.27
	цішыня. Я вагон разганяю, каб дагнаць цеплавоз. Быў не раз я ў адчаі.	8.84
	Адчапілі мой лёс. Горач, крыўда і бяда ўся, ў сэрца хлынуць парой.	10.22
	Час даўно ўжо схаваўся без мяне за гарой.	8.2
	Зусім зняможыўся. Зусім зняможыўся за дзень, карпець, карпець, нягожа. Прысядзь на прыдарожны пень, падумай, можа.	15.33
	Пакуль яшчэ далёка ноч, пакуль не ўсё збылося, зірні па-іншаму на ўзбоч, паразважай аб лёсе.	9.31
	Каб знаць усе твае кругі, куды, у якую мекку? Ці не забыўся пра даўгі сабе і веку?	10.35
	На прыдарожны пень прысядзь пад кліч зязюлі. Дні паміж лісця шалясцяць, спяшаюцца, што кулі.	11.51
	І не апомнішся, як след. І не апомнішся, як след, калі цябе падхопіць штосьці і твой узбаламуціць свет круты віхор раптоўнай злосці.	16.559999
	Адкуль жа, Божа барані, такая кругаверць сляпая твае ўсе горны дабрыні бязлітасна параскідае.	10.3
	Асядзе пыл, прыглухне шум, заб'ецца зноўку сэрца звонка, і будзе толькі лёгкі сум, што патрывожыў вецер звонку. Ён прашумеў і дзесьці знік,	15.85
	і прыйдзе, мусіць, азарэнне, што злосць ніякі не двайнік, яна — прышэлец без карэнняў.	11.81
	Адразу думак лебядзі да сонца хочуць прыхінуцца, і як жа хораша вярнуцца ў свой звычайны стан душы.	12.81
	Уся прамерзлая наскрозь, да кропелькі слязінкі, залубянелая, вось-вось ты зазвініш ільдзінкай.	10
	Наўрад каму цяпер, наўрад, цяпло прысніцца, ды як адчайна хоча сад сагрэцца ад сініцы.	9.79
	Якая цяга да жылля, дзе ёсць ратунак нібы, як пальцы белыя галля дрыжаць ля самой шыбы.	8.81
	Як перабыць суровы час і жыць ля весніц, як хочацца ў чарговы раз пялёсткі здзейсніць.	9.62
	За стрэчу з сонцам лёс скубе трайную плату. Галінка бэзу, як цябе пусціць у хату.	11.36
	І рэкі спрамлялі. І рэкі спрамлялі, і душы спрамлялі. Галоўнае, пелі яшчэ, пастаралі.	12.78
	Калі ж асушалі, і як асушалі, таксама мы дружна спявалі бы ў шале. А шлях пакручасты віталі нячаста, а можа, дазвол не давала начальства.	15.05
	Ой, як не хапала звычайнай адвагі, хоць скрыпкай уславіць жывыя зігзагі. Як рэкі спрамляюць,	10.25
	ці душы спрамляюць, мы знаем: яны не жывуць — паміраюць.	8.12
	Інспектар. Ужо распух разгорнуты канспект, у ім урок мой цэлы. Слова ў слова. Нібыта я той форменны суб'ект, якога трэба ўведаць дэталёва.	16.16
	Яшчэ не да канца канспект распух, рыпіць пяро на самым асяродку. Фіксуецца мой кожны ўздых і рух, пагляд вачэй, вакол стала паходка.	12.73
	У сшытку тым агульным на палях да запісу стараннага ў прыдачу ён ставіць, нібы раздзімае страх, пытальнікі адны. Здалёку бачу.	13.07
	І не за дзецьмі, я за ім сачу, што думае, што скажа, вось праблема. І нават скачуць літары ў вачу, язык здранцвеў і блытаецца тэма.	13.82
	Як разумеюць вучні хваляванне маё, хоць дзіўна ім, што я не бог. Стаю на цёплым скрыжаванні іх позіркаў.	11.34
	І кожны б мне памог. Яны чакаюць. Хутка на сцяне званок зайграе музыкаю з раю.	10.15
	Як ім не знаць, што іменна мяне, зусім не іх, інспектар правярае.	9.12
	Кар'ер. Шчымлівы халадок, няўцямны пах густы. Не дыхаеш знарок, як дыхаюць пласты.	15.04
	Не адгадаць ніяк, што нам нясуць яны, у самы твар скразняк з самотнай даўніны.	8.77
	Цераз сыры пясок, што апусціўся ў сон, даходзіць гул здалёк з былых трывожных дзён.	10.11
	Згарэлых сцен і стрэх тут чую едкі чад, чужы, варожы смех і продкаў кліч набат.	9.77
	Трубы паходны марш, між клёкату буслоў, напеў сялянскі наш, трымценне родных слоў. Святло надзей спад крыл,	12.02
	спад самых розных ног айчыны горкі пыл і дым усіх эпох.	9.54
	Купаюцца зоркі. Купаюцца зоркі ў паўночнай вадзе.	9.33
	І тое ж, моў у іншай галактыцы дзесьці, сталіца, правінцыя ў космасе. Дзе? Куды наша круглае дзіва аднесці?	13.85
	Ну вось, па якой па дакладнай шкале нам вызначыць, зноў з дапамогаю зорак, у цэнтры культурным, ці толькі ў сяле знаходзіцца родны зялёны падворак.	14.71
	Сабе не аднойчы даваў я зарок, што весці не буду дарэмныя спрэчкі. А раптам зямля —	9.66
	малады хутарок, дзе ходзяць паважна каровы, авечкі, ёсць трохі заводаў і трохі машын, ды звяга абрыдла ўсім хутарская.	15.17
	Звычайная беднасць да новых вышынь у сталіцу касмічную нас не пускае.	9.83

End of preview. Expand in Data Studio

Зборнік

Аўтар / Author: Мар'ян Дукса
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)

Аўдыё нарэзана з арыгінальнага запісу ў зыходнай частаце дыскрэтызацыі (native), мона, фрагменты да 30 секунд. Частка калекцыі Belarusian Audiobooks (native).


Радкоў у датасеце	331
Працягласць	1 гадз 3 хв
Частата дыскрэтызацыі	44100 Hz
Каналы	мона
Даўжыня фрагмента	да 30 с

Структура

Кожны радок змяшчае:

audio — аўдыёфрагмент (native SR, мона, ≤30 с)
text — транскрыпцыя (Gemini + двайное ASR выраўнаванне)
duration — даўжыня фрагмента ў секундах

Апрацоўка

Аўдыёкніга разбіта на фрагменты (≤30 с) і нарэзана з арыгінальнага аўдыё ў зыходнай якасці. На краях кожнага фрагмента застаецца ≤200 мс арыгінальнай цішыні плюс 100 мс сінтэзаванай. Упэўненасць выраўнавання транскрыпцыі ≥ 0.95.