Datasets:

fosters
/

vasil_bykau_output

audio audioduration (s) 8.62 15.7	text stringlengths 23 198
	атрадны разведчык Бураў ехаў на станцыю Масцішча, каб застрэліць свайго знаёмца Сушчэню.
	купіў сабе жыццё тым, што выдаў саўдзельнікаў, сваіх жа чыгуначнікаў, якія яму памаглі развінціць рэйкі.
	Хлопцаў павесілі ў мястэчку, а Сушчэню выпусцілі. І ён другі тыдзень раскашаваў пад носам у гарнізона,
	у сваёй ладнай дамоўцы ля станцыі ў цяпле і сытасці, мабыць, думаючы, што партызаны да яго не дабяруцца, даруюць яму.
	Каб Бураву было ўпраўней, яму ў дапамогу далі партызана Войціка. Яны ўдвух на змораных конях, адмахаўшы якіх кіламетраў трыццаць лесавога шляху,
	таго ж дня надвячоркам прадраліся праз гушчарысты ўзлесак на поле, за які кіламетр ад Масцішча.
	У лесе дык ужо змяркалася. Сцюдзёны туман і раннія прыцемкі пакрысе праглыналі змакрэлы сасоннік, амаль голы,
	зрэшты, зрудзелага лісця падлесак, а на палявым прасцягу за гразкай гравійкай было яшчэ светла. У твары коннікаў ударыў пругкі вільготны вецер, яны спыніліся.
	Бураў звыкла агледзеўся, прыкінуў, куды гэта іх незнарок вынесла і куды цяпер лепей падацца.
	Але неўзабаве ён згледзеў за полем раскідзістае сучча старых дрэў на станцыі, бліжэй на схіле пагорка за рэчкай
	цямнелася некалькі хат з садкамі, пара стажкоў назапашанага ўлетку сена, хляўкі, пунькі.
	Ніжэй, у канцы гародаў ля рэчкі, сіратліва тулілася за кустоўем невялічкая будыня — лазні.
	Там, з даўняй пары, памятаў Бураў, была кладка цераз рачулку, мабыць, цяпер там будзе як перабрацца і конна.
	Аднак, пакуль не змерклася, у полі іх маглі ўбачыць ад станцыі, а ў той справе, дзеля якой яны ехалі, лепш было абысціся без сведак,
	тым больш без паліцаяў-бобікаў. Калі бобікі іх заўважаць, то лічы, усё прапала, прыйдзецца змывацца ў лес, далей ад людзей і наогул далей ад Мацішча.
	Не, трэба было счакаць якіх паўгадзіны ці болей, калі яшчэ пацямнее, і тады ўжо рушыць да станцыі.
	Бураў павярнуў кабылку назад да Войціка, той, утуліўшы голаў у плечы пад мокрай з даматканага сукна паддзёўкай, з панылай пакорай сядзеў на мухортым коніку,
	распараныя бакі якога дыхавічна хадзілі ад стомы. «Бач, вунь, прыехалі», — кіўнуў Бураў у бок станцыі.
	Войцік зябка цепнуў мокрым плячом, над якім тырчэла доўгая руля драгункі. Яго немаведама калі голены,
	няпэўнага ўзросту твар пад даўгім казырком чорнай кепкі не выказваў нічога, апроч стомы і яўнага жадання спачыць.
	Але да спачыну было, мусіць, далёка. «Ды бачу ўжо. Пастаім троху, пацямнее — паедзем».
	«Рака там, — варухнуў худым падбароддзем Войцік. — Балота». «Ды пераедзем як-небудзь».
	Бураў пашкадаваў ужо быў, што звязаўся з такім напарнікам, але, мабыць, лепшага не знайшлося. Мусіў паехаць з тым, каго далі.
	Не злазячы долу, яны стаіліся за альховым голлем на ўзлеску, даючы трохі спачыць коням, ды і самім перавесці дых.
	Добра здратаваны жывёлай палетак з патаптаным іржышчам раскіс ад дажджу, у затравянелым доле цьмяна паблісквалі вадой каровіны сляды.
	Размяклыя каровіны лепехі шэрымі плямамі ляжалі на сцежцы акрай палетка. Прыцьмелая далечынь за полем і станцыяй
	паціху асядала ў слотнх вечаровых прыцемках. Але паблізу яшчэ было досыць відна, каб іх маглі ўбачыць здалёк.
	«Думаеш, ён нас жджэ?» — сказаў, памаўчаўшы, Войцік, мабыць, маючы на ўвазе тое галоўнае, што цяпер турбавала абодвух.
	Войцік насцярожана паўзіраўся ў адзін бок, у другі, і хоць змоўчаў, Бураў разумеў, што сядзець тут у засадзе яму дужа не хочацца.
	Хочацца хутчэй назад, у Валоўскую пушчу, да сваіх буданоў, дзе хоць трошкі ўгрэна ля дымных цяпельцаў і ўжо, напэўна, бяспечней, чым каля гэтай станцыі.
	Увесь дзень яны перліся лесавымі дарожкамі, па лужках, пералесках, змакрэлі на слаце ды ў зарасніках, сцёгны, плечы і калені даўно ўжо здранцвелі ад сцюжы.
	Абодвум даўно хацелася есці. Трохі перахапілі яшчэ на світанні ў лагеры, з сабой не было чаго ўзяць, думалі, прыдбаюць што па дарозе.
	Але, на шчасце ці на бяду, дарога выдалася такая, што ніхто ім нідзе не спаткаўся, а ў вёскі яны не заязджалі, каб незнарок не наскочыць дзе на паліцыю.
	Зробяць справу, будуць ехаць назад, тады, можа, куды і заскочаць, каб перакусіць і пасушыцца.
	Але, відаць, менавіта такі варыянт і быў не па нутры Войціку. Быццам ён, гэты варыянт, быў даспадобы Бураву.
	Ужо лепш схадзіць куды-небудзь на сувязь у гарнізон ці яшчэ лепш — на хутар, або пасядзець пад елкай ля шашы ў засадзе, чым перціся на такое заданне.
	Але вось мусіў, хацеў або не, начальства аб тым не пытала, загадала — і ўсё, бяжы, выконвай. Зрэшты, тут зразумела.
	Апроч яго, Бурава, гэтага Сушчэню з Масцішча ў іхнім атрадзе ведаў у твар хіба адзін Коўзун, што поркаўся з лета на кухні.
	Але Коўзуна хіба пашлеш на такое? Гэты вясковы дзядзька, мусіць, з вінтоўкі за жыццё не стрэліў. Ці яму справіцца са здаровым, дужым Сушчэнем?
	Увогуле ж, калі разабрацца, дык пакуль што ім не было чаго наракаць. Усё складвалася больш-менш удала. І Бураў быў бы давольны, калі б трохі спачыў.
	Начальства надумалася мяняць на зіму лагер, каб далей зашыцца ў лясныя нетры, бо калі па, ну, пазамярзаюць паплавы і балоты,
	тут, у пушчы, атраду не ўседзяць. Тры дні яны з Хамутовым і яшчэ адным разведчыкам з-пад Улы поўзалі, лазілі па-над гэтаю Рэсай,
	што — нішто там не ўсё ж выгледзелі, толькі вярнуліся стомленыя, мокрыя і галодныя. А тут — на табе, едзь у Масцішча.
	Праўда, Бураў не меў такой звычкі адмаўляцца. Сказаў: «Ёсць, будзе зроблена». Але гэта не значыць, што ў ягонай душы зайгралі аркестры.
	Душа яго плакала, як на хаўтурах. Страшэнна хацелася спаць, ну хоць на гадзіну сцішыцца ў цяпле ды спакоі.
	Дарогаю аж баяўся, каб, заснуўшы, не зваліцца з кабылы. Таму і гнаў, не даючы спачыну ні сабе, ні Войціку, лаючы ў думках таго Сушчэню.
	адчуў, як нешта ў ім зноў паднялося ад нецярплівае, крыўднае злосці.
	Увогуле, Бураў быў чалавек крайніх поглядаў на людзей і або прымаў іх цалкам, або гэтак жа цалкам адвяргаў.
	У розных каверзных справах ён не прызнаваў нейкага там права на змякчаючыя абставіны, асабліва цяпер, у вайну.
	Сапраўды, хіба тут можна было зважаць на якія прычыны, калі з прычынамі і без іх пагінула столькі людзей і канца гэтай пагібелі не відно далёка.
	тым, хто мае магчымасць нешта зрабіць, а можа, яшчэ і адпомсціць за тваю пагібель. А гэты чыгуначны смоўж Сушчэня, бач ты яго, захацеў выжыць і
	Вось толькі рабіць гэта не надта хацелася самому Бураву. Лепш, каб ужо хто іншы.
	Шкада, іншага не знайшлося. Такое брыдкае заданне выпала яму. Ён мусіў увесь дзень калаціцца на гэтай дэрбіне, пакуль вось дапёр да Масцішча.
	Цяпер, аднак, прыспела самае труднае. Чым яно бліжэй насоўвалася, гэтае труднае, тым усё болей думаў пра яго Бураў.
	Самае горшае, вядома, было не застаць Сушчэню дома. Чакаць ці шукаць, дзе, калі, куды з’ехаў?
	Калі ўцёк у мястэчка да паліцаяў, тады зусім кепска. Тады ягоная місія, лічы, не ўдалася.
	пахадзіў тыдзень без зброі. Трушкевіч загадаў здаць вінтоўку, пакінуць сабе адзін штык. Там, куды яны хадзілі па тол,
	Так патрабаваў Трушкевіч. А гэты старшы лейтэнант з акружэнцаў першага лета вайны,
	ммм, і спаганяць, і патрабаваць умеў добра. Калі што цяпер выйдзе не так, ужо ён спагоніць з абодвух.
	«Галоўнае, ты не адставай і не вытыркайся. Найлепш, каб я цябе спіной чуў. А што трэба,
	я сам зраблю», — сказаў Бураў, не паварочваючыся да Войціка. Той, чуваць было, зноў насцярожыўся. «А коні?» «А што коні? Коні, калі што, патрымаеш».
	«Трэба б яшчэ каго ўзяць, — гучна высмаркаўшыся на траву, гугнява зазначыў Войцік. — Трэцяга. Усё б зручней, а то, ну, што ўдвух?» «Ну,
	ты разумны такі, а? — пачаў зла-вацца Бураў. — Чо ж там маўчаў? Сказаў бы камандзіру: давайце трэцяга. Дык жа маўчаў?»
	Тым часам патроху цямнела, ленавата і няпэўна. У полі яшчэ было відна, але станцыйныя дамкі па той бок рэчкі
	спавіліся шэрымі прыцемкамі, а высокія дрэвы ля станцыі дык і зусім ужо стуліліся ў змроку. Мусіць, можна было
	ехаць, бо рабілася ўсё болей сцюдзёна на гэтым ветранным узлеску. Рэдкія хвоі ўгары ўжо гудзелі ад ветру, ды і
	згаладнелыя коні не хацелі стаяць, лезлі пысамі па траву, алешнік, ненажэрна дралі яе разам з воглым зялёным мохам.
	«Так. Давай памалу цераз поле на кладку», — кіўнуў галавой Бураў і завярнуў кабылку.
	Як бы іх часам не стрэлі па той бок рэчкі, ля лазні ці на падворку? Як бы не напароцца на якую халеру?
	Усё ж праз вярсту ад станцыі была паліцыя. Чорт ведае, ці сядзіць яна зараз у сваім бункеры. Можа, як і яны, гойсае дзе па вёсках, а то яшчэ і заляжа ў засаду.
	Ці мала яны за лета нарываліся на паліцэйскія засады, асабліва ў вёсках, паселішчах, на прасёлках, каля масткоў і кладак. Цяпер, едучы напрасткі
	цераз поле, ён не падганяў кабылу. І тая ішла, як хацела, зморана тупала, клюкаючы капытамі ў гразі, а ён, навастрыўшы зрок,
	пільна ўглядаўся ў прырэчны хмызняк, туды, дзе калісьці была кладка. Праўда, хоць ён нарадзіўся тут і вучыўся, і аббегаў дзіцём усё наваколле, але з таго часу,
	як у калектывізацыю бацька перабраўся з сям’ёй у мястэчка, Бураў ні разу не завітаў сюды. Не было патрэбы. А затым
	на ягоным жыццёвым шляху была вайсковая служба на Далёкім Усходзе, два перадваенныя гады ён працаваў у раёне, ганяў па дарогах палутарку.
	І цяпер, едучы па тутэйшых мясцінах, ён ледзьве пазнаваў іх, хоць, зрэшты, яны не надта і змяніліся. Прынамсі, узлесак, дарога і поле былі, як і некалі.
	Калісьці ён тут пасвіў жывёлу, вазіў снапы і сена, ведаў тут кожную балацявіну, кожны грудок і сцежку.
	Ён ужо згледзеў там, Сушчэнеў гарод з двума стажкамі каля падворка. Ад лазні туды, памятаў, вяла добра ўтаптаная сцежка.
	Некалі падлеткам ён бегаў там, пазіраючы цераз плот на тоўстыя струкі Сушчэнінскага бобу. Адно лета той сцежкай ганяў да ракі гусей.
	Сушчэня тады быў яшчэ дзіцюком, нежанатым, увогуле, спакойным хлопцам, старэйшым за яго гадоў, можа, на восем.
	На Бурава ён мала звяртаў увагу, у яго былі свае інтарэсы і свая хлапечая кампанія. Чамусьці тады ён нават
	падабаўся Бураву, можа, сваёй спаважнасцю, роўнасцю ў адносінах да іншых — сяброў і суседзяў.
	Хто б тады падумаў, што іхнія лёсы спакваля так недарэчна скрыжуюцца. Але во, скрыжаваліся.
	Рэчка была нешырокая, з падмытымі ў паводку, здзірванелымі за лета берагамі і кладкай — дзвюма гнілаватымі дошкамі, прытопленымі канцамі ў ваду.
	Бураў саскочыў з кабылы, пацягнуў за повад. Кабыла нязгодна тузанула галавой, нерашуча пераступіла на беразе, баялася ісці ў раку.
	Можа, правільна, што забаялася, падумаў Бураў. Чорт ведае, якая тут цяпер глыбіня. Вады найшло поўна, да самага берага. Але мо не ўтопіцца?
	Ён дужэй тузануў за повад і сам нерашуча ступіў на прытоплены канец кладкі, каб былуш кіраваў побач.
	Ледзьве ўтрымаўся на дошцы, повад выпусціў з рукі, кабылка пужліва выскачыла на той бок і спынілася, атрасаючы мокрае чэрава.
	Войцік пераехаў болей удала. Конь цяжкавата ўзабраўся на бераг, і тады Войцік саскочыў, узяў з рук Бурава повад.
	Стоячы на адной назе, Бураў сцягнуў з другой нагі бот, выліў ваду, выціснуў мокрую, дзіравую анучу. «Ні хапала яшчэ, халера».
	Наперадзе і трошкі збоч на рачным беразе прыткнулася счарнелая ад часу і дыму крывабокая будыніна лазні,
	з дзічкаю грушай ля маленькага акенца. Мусіць, за ёй можна было захінуцца. І Бураў павёў туды змакрэлую сваю кабылку.
	Мокрая яго нага зусім азябла, ды і другая таксама на дне засцераглася ад вады. Дзіравыя боты цвякалі пры хадзе, трэба было б
	дзе пераабуцца, змяніць анучы. Эх, калі б яны былі ў яго, тыя анучы. Але, яшчэ не дайшоўшы да лазні,
	Але паварочваць назад, мабыць, было позна. У акенцы лазні іх маглі ўжо згледзець.
	Бураў зайшоў з глухога, надрэчнага боку лазні, прыслухаўся. Ад лазні дужа патыхала дымам, сажай, сухой, напаленай глінай.
	Вугол з дзічкай густа аброс жорсткімі сцябламі малінніку. Войцік, пад’ехаўшы, таксама саскочыў з каня,
	і Бураў аддаў яму повад. А сам зірнуў з-за вугла на дзверы. Дашчаныя, скасабочаныя дзверы лазні былі падпёртыя яловым
	калком. Значыць, унутры яшчэ не было нікога. Мабыць, толькі яшчэ збіраліся мыцца.
	Войцік з натруджаным клопатам на зашчаціненым твары чакаў, што рабіць далей. І Бураў рашыў: «Давай туды. Вунь хата. Па сцежцы».

End of preview. Expand in Data Studio

Зборнік

Аўтар / Author: Васіль Быкаў
Мова / Language: Беларуская (Belarusian)

Частка калекцыі Ministerskija — выраўнаваныя аўдыёзапісы беларускіх аўдыёкніг з транскрыпцыямі.


Апублікаваных радкоў (HF)	1,402
Агулам у БД	1,742
Доўгасць аўдыё	6h02m
Парог даверу	≥ 0.95

Структура

Кожны радок змяшчае:

audio — аўдыёфрагмент (~15 с)
text — транскрыпцыя (Gemini + ASR выраўнаванне)
chunk_uid — унікальны ідэнтыфікатар фрагмента

Апрацоўка

Аўдыёкніга разбіта на кароткія фрагменты і выраўнавана з транскрыпцыямі з дапамогай Gemini і двух незалежных ASR-сістэм. Упэўненасць выраўнавання ≥ 0.95.

Дыктар / Speaker


Кластар	speaker_02
Ацэнка падабенства (сярэдняя)	0.939
Найбліжэйшы датасет	ivan_shamyakin_sertsa_na_daloni_output (0.97)

Вызначана мадэллю WavLM-Base+ (cosine similarity, threshold=0.82).

Downloads last month: 38

Collection including fosters/vasil_bykau_output

Ministerskija

Collection

Belarusian audiobook speech dataset. 35 books · 60,022 pairs · 260h audio. ASR + Gemini alignment, confidence ≥ 0.95. • 35 items • Updated 2 days ago