language stringlengths 2 9 | page_url stringlengths 25 757 | image_url stringlengths 54 738 | page_title stringlengths 1 239 | section_title stringlengths 1 674 ⌀ | hierarchical_section_title stringlengths 1 1.2k ⌀ | caption_reference_description stringlengths 1 15.6k ⌀ | caption_attribution_description stringlengths 1 47.4k ⌀ | caption_alt_text_description stringlengths 1 2.08k ⌀ | mime_type stringclasses 7
values | original_height int32 100 25.5k | original_width int32 100 46.6k | is_main_image bool 1
class | attribution_passes_lang_id bool 1
class | page_changed_recently bool 1
class | context_page_description stringlengths 1 2.87k ⌀ | context_section_description stringlengths 1 4.1k ⌀ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
fi | https://fi.wikipedia.org/wiki/Manilan_taistelu_(1898) | Manilan taistelu (1898) | Tausta | Manilan taistelu (1898) / Tausta | Amerikkalainen kartta Filippiinien ja lähialueen sota-alueesta. | A "patriotic" map of the China Seas at the outset of the Spanish American War. | null | image/jpeg | 7,245 | 4,790 | true | true | true | Manilan taistelu oli Espanjan–Yhdysvaltain sodan aikana 13. elokuuta 1898 käyty taistelu Espanjan tuolloin hallitsemien Filippiinien pääkaupunki Manilan hallinnasta. Yhdysvaltojen ja Espanjan komentajien keskenään tekemän sopimuksen mukaan espanjalaiset tekivät vain muodollista vastarintaa. Espanjalaisia vastaan samaan aikaan taistelleet filippiiniläiset kapinalliset pakotettiin jäämään kaupungin ulkopuolelle. Virallinen antautumissopimus allekirjoitettiin 14. elokuuta.
Espanjan–Yhdysvaltain sota oli päättynyt 12. elokuuta, mutta tieto tästä saapui Filippiineille vasta 16. elokuuta. | Filippiiniläiset kansallismieliset olivat perustaneet Katipunan-liikkeen vuonna 1892 ja vuonna 1896 liike oli jo avoimessa kapinassa siirtomaahallitsija Espanjaa vastaan. Kapinallisten johtajaksi nousi Emilio Aguinaldo. Kuuban tilanteen takia Espanja ajautui sotaan myös Yhdysvaltojen kanssa. Filippiineillä Yhdysvallat alkoi tehdä yhteistyötä Aguinaldon kanssa, joka julisti Filippiinit itsenäiseksi kesäkuussa 1898.
Espanjalaisten Filippiinien pääkaupunki oli Manila Luzonin saarella. Pääkaupunki oli filippiiniläisten kapinallisten päätavoite. Kesän aikana noin 10 000:n miehen vahvuiset Aguinaldon johtamat kapinallisjoukot olivat pyrkineet piirittämään kaupunkia puolustavan espanjalaisen varuskunnan, jonka komentajana toimi ensin Basilio Augustín ja sittemmin itse taistelun aikana Fermín Jáudenes. Amerikkalainen George Deweyn johtama laivasto-osasto oli puolestaan ottanut espanjalaisista huomattavan voiton merellä Manilanlahden taistelussa. Taistelun voiton jälkeen kaupunkia ei voitu vallata maajoukkojen puutteessa suoraan, vaan Filippiineille alettin tuoda armeijan joukkoja San Franciscon kautta. Ensimmäinen 2 500 miehen joukko saapui kesäkuun lopussa, seuraava 3 500 miehen joukko heinäkuun puolivälissä ja viimeinen 4 800:n miehen joukko saman kuun lopussa. Yhdessä joukot muodostivat 8. armeijakunnan eli Philippine Expeditionary Forcen, jota komensi kernaalimajuri Wesley Merritt. Hänen alaisiaan olivat prikaatinkenraali Francis V. Greene ja prikaatinkenraali Arthur MacArthur.
Elokuussa kaupungin lähistöllä olevien amerikkalaisten ja espanjalaisten välillä käytiin jo jatkuvaa tykistötaistelua. 9. elokuuta Merritt ja Dewey antoivat Jáudenesille uhkavaatimuksen antautumisesta. Merrittillä oli käsky vallata kaupunki ilman filippiiniläisten kapinallisten tukea. Entisten liittolaisten välit olivat alkaneet rakoilla kapinallisten alkaessa epäillä amerikkalaisten tavoitteita. Jáudenesin käskyt olivat puolestaan pitää kaupunki, koska sen menettäminen heikentäisi Espanjan asemaa rauhanneuvotteluissa. Jáudenesillä ei ollut enää yhteyttä Espanjaan, koska Hongkongin kautta Filippiineiltä Espanjaan kulkenut kaapeli oli katkaistu. Jáudenes pyysi alaisiaan äänestämään, antauduttaisiinko vai taisteltaisiinko. Äänet menivät tasan 7–7, mutta Jáudenes antoi ratkaisevan äänen vastarinnan tekemisen puolesta. Neuvottelut jatkuivat tämän jälkeen epävirallisemmin Manilan belgialaisen konsuli Edouard Andrén välityksellä. Amerikkalaiset ja Jáudenes pääsivät lopulta hieman toisenlaiseen sopimukseen.
Jáudenes suostui määräämään espanjalaisjoukot tekemään vain muodollista vastarintaa amerikkalaisille. Jáudenesin mukaan vastarinnan oli joka tapauksessa vaikutettava aidolta ja tärkeämpänä seikkana filippiiniläisiä ei saisi päästää kaupunkiin. Jáudenes pelkäsi näiden ryhtyvän surmaamaan espanjalaisia, minkä lisäksi hänen kunniansa kärsisi jos vaikuttaisi siltä, että hän on antautunut kapinallisille. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Wellington_Institute_of_Technology | Wellington Institute of Technology | null | Wellington Institute of Technology | WelTec – Centrum Studenckie w Penton | English: Wellington Institute of Technology, Student Hub, Petone Campus, Wellington, New Zealand | null | image/jpeg | 466 | 700 | true | true | true | Wellington Institute of Technology lub WelTec – publiczna politechnika nowozelandzka z siedzibą w Petone, dzielnicy miasta Lower Hutt w regionie Wellington na Wyspie Północnej. WelTec został utworzony w 2001 przez połączenie Central Institute of Technology i utworzonej w 1904, Hutt Valley Polytechnic.
Misja uczelni opiera się na solidnych fundamentach. Od ponad 100 lat zajmuje ważne miejsce w regionie Wellington i zapewnia kształcenie zawodowe około 11 000 studentów rocznie.
WelTec oferuje ponad 150 kierunków z zakresu: hotelarstwa, biznesu, technologii informacyjnej, sztuk wizualnych, doradztwa, inżynierii i budownictwa, motoryzacji, turystyki, zdrowia i opieki, pielęgniarstwa weterynaryjnego. Organizuje też 34-tygodniowy program dla więźniów z zakresu budownictwa na terenie więzienia Rimutaka.
Nauka jest wzmacniana przez rozwinięte pozytywne relacje z instytucjami i przemysłem. Uczelnia ściśle współpracuje z pracodawcami, aby jej absolwenci byli pewni siebie i posiadali umiejętności potrzebne do odniesienia sukcesu w miejscu pracy. Partnerstwo biznesowe, branżowe i zawodowe WelTec przynosi ogromne korzyści dla studentów. | Wellington Institute of Technology lub WelTec – publiczna politechnika nowozelandzka z siedzibą w Petone, dzielnicy miasta Lower Hutt w regionie Wellington na Wyspie Północnej. WelTec został utworzony w 2001 przez połączenie Central Institute of Technology i utworzonej w 1904, Hutt Valley Polytechnic.
Misja uczelni opiera się na solidnych fundamentach. Od ponad 100 lat zajmuje ważne miejsce w regionie Wellington i zapewnia kształcenie zawodowe około 11 000 studentów rocznie.
WelTec oferuje ponad 150 kierunków z zakresu: hotelarstwa, biznesu, technologii informacyjnej, sztuk wizualnych, doradztwa, inżynierii i budownictwa, motoryzacji, turystyki, zdrowia i opieki, pielęgniarstwa weterynaryjnego. Organizuje też 34-tygodniowy program dla więźniów z zakresu budownictwa na terenie więzienia Rimutaka.
Nauka jest wzmacniana przez rozwinięte pozytywne relacje z instytucjami i przemysłem. Uczelnia ściśle współpracuje z pracodawcami, aby jej absolwenci byli pewni siebie i posiadali umiejętności potrzebne do odniesienia sukcesu w miejscu pracy. Partnerstwo biznesowe, branżowe i zawodowe WelTec przynosi ogromne korzyści dla studentów. Studenci pracują nad prawdziwymi projektami, a pracodawcy często rekrutują absolwentów, którzy stanowią podstawę napędzającą gospodarkę, nie tylko w regionie Wellington, ale w całej Nowej Zelandii.
WelTec połączył siły z dwoma innymi uczelniami: Whitireia New Zealand i Victoria University w celu utworzenia Wellington ICT Graduate School. Dzięki temu zapewnili zaawansowany standard w edukacji z zakresu ICT w regionie Wellington, przygotowując absolwentów, którzy będą przyszłymi liderami w tym sektorze. Jest to odpowiedź na ciągły rozwój technologii i odchodzenia od gospodarki cyfrowej do cyfryzacji gospodarki. Kształcenie w ramach tego projektu opiera się na bliskiej współpracy z firmami ICT z całego świata i lokalnymi przedsiębiorstwami w sektorze publicznym i prywatnym w połączeniu z dyscypliną akademicką.
Certyfikaty, dyplomy i stopnie naukowe WelTec są akredytowane przez NZQA (New Zealand Qualifications Authority) oraz międzynarodowe organizacje ds. kwalifikacji dzięki czemu zapewniają studentom honorowanie ich także za granicą. Uczelnia zapewnia dostęp do najnowszych, wiodących technologii nauczania, specjalistycznych urządzeń i najnowocześniejszego sprzętu. Wykładowcy mają duże doświadczenie w branży i specjalistyczną wiedzę w swoich dziedzinach. WelTec udostępnia studentom szereg usług pomocniczych, od wsparcia akademickiego i naukowego, po finansowe, kulturalne i personalne. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_bridges_on_the_National_Register_of_Historic_Places_in_Virginia | List of bridges on the National Register of Historic Places in Virginia | null | List of bridges on the National Register of Historic Places in Virginia | null | English: Valley Railroad, Folly Mills Creek Viaduct, Interstate 81, Staunton vicinity (Augusta County, Virginia) cropped This image or media file contains material based on a work of a National Park Service employee, created as part of that person's official duties. As a work of the U.S. federal government, such work is in the public domain in the United States. See the NPS website and NPS copyright policy for more information. Creator: U.S. Department of the Interior, National Park Service, Historic American Engineering Record. Survey number HAER VA,8-STAU.V,2-3 Source: U.S. Library of Congress, Prints and Photographs Division, "Built in America" Collection. Copyright: "The original measured drawings and most of the photographs and data pages in HABS/HAER/HALS were created for the U.S. Government and are considered to be in the public domain." Object location38° 05′ 21″ N, 79° 04′ 40″ W View this and other nearby images on: OpenStreetMap - Google Earth | Valley Railroad Stone Bridge | image/jpeg | 3,238 | 4,694 | true | true | true | This is a list of bridges and tunnels on the National Register of Historic Places in the U.S. state of Virginia. | This is a list of bridges and tunnels on the National Register of Historic Places in the U.S. state of Virginia. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Enno_III_av_Ostfriesland | Enno III av Ostfriesland | null | Enno III av Ostfriesland | null | Enno III. Cirksena, unsigniertes Portrait | null | image/jpeg | 396 | 284 | true | true | true | Enno III ur huset Cirksena, född 30 september 1563 i Aurich, död 19 augusti 1625 i Leerort, son till Edzard II och Katarina av Sverige, var från 1599 till sin död greve av Ostfriesland. Han sägs ha varit den sista greve av Ostfriesland som kunde frisiska.
Han gifte sig först med Walburga av Rietberg som han fick två döttrar med: Sabina Katharina och Agnes. Efter att Walburga hade dött, gifte han om sig med Anna av Holstein-Gottorp och de fick fem barn, däribland Anna Maria och de senare grevarna av Ostfriesland Rudolf Kristian och Ulrik.
Ennos förhållande med ständerna och staden Emden började bra, men då han höjde skatterna, kallade Emden på Nederländerna för att försvara sina rättigheter. Enno belägrade staden 1602, men på våren 1603 fick han gå med på en holländsk garnison i staden. Nederländerna fick 1611 även en garnison i fästningen Leerort. Ostfriesland hade blivit en lydstat till Nederländerna. Enno ville ansluta sig till republiken, men de ostfrisiska ständerna var emot.
Under trettioåriga kriget använde Nederländerna grevskapet som vinterkvarter. År 1622 kom Ernst von Mansfeld med sina trupper, utan att Enno kunde göra så mycket åt det. | Enno III ur huset Cirksena, född 30 september 1563 i Aurich, död 19 augusti 1625 i Leerort, son till Edzard II och Katarina av Sverige, var från 1599 till sin död greve av Ostfriesland. Han sägs ha varit den sista greve av Ostfriesland som kunde frisiska.
Han gifte sig först med Walburga av Rietberg som han fick två döttrar med: Sabina Katharina och Agnes. Efter att Walburga hade dött (förgiftad?), gifte han om sig med Anna av Holstein-Gottorp och de fick fem barn, däribland Anna Maria och de senare grevarna av Ostfriesland Rudolf Kristian och Ulrik.
Ennos förhållande med ständerna och staden Emden började bra, men då han höjde skatterna, kallade Emden på Nederländerna för att försvara sina rättigheter. Enno belägrade staden 1602, men på våren 1603 fick han gå med på en holländsk garnison i staden. Nederländerna fick 1611 även en garnison i fästningen Leerort. Ostfriesland hade blivit en lydstat till Nederländerna. Enno ville ansluta sig till republiken, men de ostfrisiska ständerna var emot.
Under trettioåriga kriget använde Nederländerna grevskapet som vinterkvarter. År 1622 kom Ernst von Mansfeld med sina trupper, utan att Enno kunde göra så mycket åt det. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Sant_Boi_Bridge | Sant Boi Bridge | null | Sant Boi Bridge | Bridge view | English: Sant Boi Bridge | null | image/jpeg | 1,860 | 2,424 | true | true | true | The Sant Boi Bridge is the first steel structure in the high-speed railway joining the city of Madrid and Barcelona.
The 2,854-foot-long bridge is very close to the international airport of Barcelona. This high-speed railway viaduct is in concept similar to Llinars Bridge but with a different geometry, is a combination of feasibility, technology, aesthetics and integration in the territory.
The bridge crosses several existing infrastructures. The bridge is about 15 km from Barcelona. | The Sant Boi Bridge is the first steel structure in the high-speed railway joining the city of Madrid and Barcelona.
The 2,854-foot-long (870 m) bridge is very close to the international airport of Barcelona. This high-speed railway viaduct is in concept similar to Llinars Bridge but with a different geometry, is a combination of feasibility, technology, aesthetics and integration in the territory.
The bridge crosses several existing infrastructures (highway, road and railway). The bridge is about 15 km from Barcelona. | |
hy | https://hy.wikipedia.org/wiki/%D4%BF%D5%B8%D5%B6%D5%A3%D5%B8%D5%B5%D5%AB_%D4%B4%D5%A5%D5%B4%D5%B8%D5%AF%D6%80%D5%A1%D5%BF%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%80%D5%A1%D5%B6%D6%80%D5%A1%D5%BA%D5%A5%D5%BF%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%A1%D5%B7%D5%AD%D5%A1%D6%80%D5%B0%D5%A1%D5%A3%D6%80%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 | Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության աշխարհագրություն | null | Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետության աշխարհագրություն | ԿԴՀ-ի քարտեզը | Democratic Republic of the Congo map from CIA World Factbook, converted from original GIF format (July 2011 version showing South Sudan) | null | image/png | 354 | 330 | true | true | true | Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետություն նախկին Զաիր, գտնվում է Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետություն, Հարավային Սուդանի, Ուգանդայի, Ռուանդայի, Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետություն, Զամբիայի, Անգոլայի, Տանզանիայի և Բուրունդի հարևանությամբ։ Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունը Բելգիայի նախկին գաղութն էր։
Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունը գտնվում է Կոնգո գետի ավազանում, որը զբաղեցնում է գրեթե 1․000․000 քառ․ կմ տարածություն։ Մուտքը դեպի համաշխարհային օվկիանոս հնարավոր է իրականացնել միայն Ատլանտյան օվկիանոսում, այն էլ Կոնգո գետի հյուսիսային մասի նեղ շերտով։
Այն զբաղեցնում է 2,345,410 կմ ² տարածք:
Պետական սահմանի ընդհանուր երկարությունը կազմում է 10744 կմ։ Անգոլայի հետ սահմանի երկարությունը 2511 կմ է, Բուրունդի հետ `233 կմ, Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության հետ՝ 1577 կմ, Կոնգոյի Հանրապետության հետ` 2410 կմ, Ռուանդայի հետ` 217 կմ, Հարավային Սուդանի հետ` 628 կմ, Տանզանիայի հետ` 473 կմ, Ուգանդայի հետ` 765 կմ իսկ Զամբիայի հետ՝ 1930 կմ։
Երկիրն ընկած է Կոնգո գետի ավազանին հարող շրջանում։ Ամենաբարձր գագաթը Ստենլին է։ Էդուարդ, Ալբերտ, Քիվու, Մվերու, Տանգանիկա խոշոր լճերը գտնվում են հենց այց բեկվածքում։ | Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետություն նախկին Զաիր, գտնվում է Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետություն, Հարավային Սուդանի, Ուգանդայի, Ռուանդայի, Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետություն, Զամբիայի, Անգոլայի, Տանզանիայի և Բուրունդի հարևանությամբ։ Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունը Բելգիայի նախկին գաղութն էր։
Կոնգոյի Դեմոկրատական Հանրապետությունը գտնվում է Կոնգո գետի ավազանում, որը զբաղեցնում է գրեթե 1․000․000 քառ․ կմ տարածություն։ Մուտքը դեպի համաշխարհային օվկիանոս հնարավոր է իրականացնել միայն Ատլանտյան օվկիանոսում, այն էլ Կոնգո գետի հյուսիսային մասի նեղ շերտով։
Այն զբաղեցնում է 2,345,410 կմ ² տարածք:
Պետական սահմանի ընդհանուր երկարությունը կազմում է 10744 կմ։ Անգոլայի հետ սահմանի երկարությունը 2511 կմ է, Բուրունդի հետ `233 կմ,Կենտրոնաաֆրիկյան Հանրապետության հետ՝ 1577 կմ, Կոնգոյի Հանրապետության հետ` 2410 կմ, Ռուանդայի հետ` 217 կմ, Հարավային Սուդանի հետ` 628 կմ, Տանզանիայի հետ` 473 կմ, Ուգանդայի հետ` 765 կմ իսկ Զամբիայի հետ՝ 1930 կմ։
Երկիրն ընկած է Կոնգո գետի ավազանին հարող շրջանում։ Ամենաբարձր գագաթը Ստենլին (5109) է։ Էդուարդ, Ալբերտ, Քիվու, Մվերու, Տանգանիկա խոշոր լճերը գտնվում են հենց այց բեկվածքում։ Կիվու լիճը գտնվոււմ է Վիրունգայի հրաբխային զանգվածում (մոտավորապես 100 հրաբուխ, որոնց բարձրությունը կարող է հասնել մինչև 4507 մ բարձրության․ Կարիսիմբի լեռ), Նյամլագիրա և Նյիրագոնգոյի ակտիվ հրաբուխներով: | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B7%E3%83%99%E3%83%AA%E3%82%A2%E9%89%84%E9%81%93 | シベリア鉄道 | null | シベリア鉄道 | 広義のシベリア鉄道の路線（赤）と、バイカル・アムール鉄道（バム鉄道、緑） | Map of Trans-Siberian railway Trans-Siberian Railway, historical line = in red Main actually used line between Moscow and Omsk = in blue Baikal Amur Mainline = in green Southern branch line in Siberia between Omsk and Tayshet = in black Capitals = yellow points | null | image/png | 707 | 1,000 | true | true | true | シベリア鉄道とは、ロシア国内南部のシベリアとヨーロッパロシアを東西に横断する鉄道。全長は9,297kmで、世界一長い鉄道である。これとは別に、第二シベリア鉄道もある。
ロシア帝国時代に建設され、2019年時点では会社形態のロシア鉄道により運営されている。 | シベリア鉄道（シベリアてつどう、露: Транссибирская магистраль）とは、ロシア国内南部のシベリア（極東ロシアを含む）とヨーロッパロシアを東西に横断する鉄道。全長は9,297kmで、世界一長い鉄道である。これとは別に、第二シベリア鉄道（バイカル・アムール鉄道、バム鉄道）もある。
ロシア帝国時代に建設され、2019年時点では会社形態のロシア鉄道により運営されている。 | |
hy | https://hy.wikipedia.org/wiki/%D4%B6%D5%A5%D5%B6%D5%BF%D5%A1_%D5%84%D5%A1%D5%B8%D6%82%D6%80%D5%AB%D5%B6%D5%B5%D5%A1 | Զենտա Մաուրինյա | null | Զենտա Մաուրինյա | null | English: Postage stamp issued by Latvia 1996 depicting Zenta Mauriņa. | null | image/jpeg | 349 | 409 | true | true | true | Զենտա Մաուրինյա, լատվիացի գրող, էսսեիստ, Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործության ուսումնասիրող, փիլիսոփա և թարգմանչուհի։ Նա եղել է առաջինը, ով Լատվիայում ստացել է բանասիրության դոկտորի գիտական աստիճան: | Զենտա Մաուրինյա (լատիշ․՝ Zenta Mauriņa, դեկտեմբերի 15, 1897, Գուլբենե, Գուլբենեի շրջան, Լատվիա - ապրիլի 25, 1978, Բազել, Շվեյցարիա), լատվիացի գրող, էսսեիստ, Ֆեոդոր Դոստոևսկու ստեղծագործության ուսումնասիրող, փիլիսոփա և թարգմանչուհի։ Նա եղել է առաջինը, ով Լատվիայում ստացել է բանասիրության դոկտորի գիտական աստիճան: | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/PowerBook_G3 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/31/WallstreetII.jpg | PowerBook G3 | null | PowerBook G3 | null | Macintosh Powerbook G3 - Wallstreet II/PDQ. Illustration by myself, from photography by myself. | null | image/jpeg | 1,564 | 1,536 | true | true | true | Il PowerBook G3 è un computer notebook prodotto da Apple Inc. dal 1997 al 2001, sostituisce il PowerBook 2400 ed è stato sostituito dal PowerBook G4.
Si basa sul processore PowerPC G3 nelle sue varianti 740 e 750. | Il PowerBook G3 è un computer notebook prodotto da Apple Inc. dal 1997 al 2001, sostituisce il PowerBook 2400 ed è stato sostituito dal PowerBook G4.
Si basa sul processore PowerPC G3 nelle sue varianti 740 e 750. |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Kulturg%C3%BCter_in_Schattenhalb | Liste der Kulturgüter in Schattenhalb | Übrige Baudenkmäler | Liste der Kulturgüter in Schattenhalb / Übrige Baudenkmäler | null | Deutsch: Willigen, Schattenhalb BE, Schweiz | Wohnhaus | image/jpeg | 1,824 | 2,736 | true | true | true | Die Liste der Kulturgüter in Schattenhalb enthält alle Objekte in der Gemeinde Schattenhalb im Kanton Bern, die gemäss der Haager Konvention zum Schutz von Kulturgut bei bewaffneten Konflikten, dem Bundesgesetz vom 20. Juni 2014 über den Schutz der Kulturgüter bei bewaffneten Konflikten sowie der Verordnung vom 29. Oktober 2014 über den Schutz der Kulturgüter bei bewaffneten Konflikten unter Schutz stehen.
Objekte der Kategorie A sind auf Gemeindegebiet keine ausgewiesen, Objekte der Kategorie B sind vollständig in der Liste enthalten, Objekte der Kategorie C fehlen zurzeit. Unter übrige Baudenkmäler sind geschützte Objekte zu finden, die im Bauinventar des Kantons Bern als «schützenswert» verzeichnet sind. | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Arabische_Hornviper | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/94/Cerastes_gasperetti_%28horned%29.jpg | Arabische Hornviper | null | Arabische Hornviper | null | English: Cerastes gasperettii (horned). Polski: Cerastes gasperetti (rogata). | null | image/jpeg | 576 | 947 | true | true | true | Die Arabische Hornviper ist eine Art der Echten Vipern und zählt zur Gattung der Afrikanischen Hornvipern. | Die Arabische Hornviper (Cerastes gasperettii) ist eine Art der Echten Vipern (Viperinae) und zählt zur Gattung der Afrikanischen Hornvipern. |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Netop%C3%BDr_obrovsk%C3%BD | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/46/Nyctalus_lasiopterus_range_Map.png | Netopýr obrovský | null | Netopýr obrovský | null | English: Nyctalus lasiopterus range map. Español: Mapa de distribución de Nyctalus lasiopterus. | Areál rozšíření | image/png | 938 | 984 | true | true | true | Netopýr obrovský je méně známý a největší evropský netopýr. | Netopýr obrovský (Nyctalus lasiopterus, Schreber, 1780) je méně známý a největší evropský netopýr. |
kk | https://kk.wikipedia.org/wiki/%D0%A4%D0%B0%D1%80%D0%B5%D1%80_%D0%B0%D1%80%D0%B0%D0%BB%D0%B4%D0%B0%D1%80%D1%8B%D0%BD%D1%8B%D2%A3_%D2%9B%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D1%80%D1%8B | Фарер аралдарының қалалары | Ірі елді мекендер | Фарер аралдарының қалалары / Ірі елді мекендер | null | Eiði in Eysturoy, Faroe Islands. | null | image/jpeg | 1,603 | 2,449 | true | true | true | Фарер аралдарында елді мекендер екі түрге бөлінеді: — қалалар және ауылдар. Жалпы тек 6 елді мекен қала статусына ие. | Фарер аралдарының ірі елді мекендері (500 тұрғыннан астам) | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/Kithairon | Kithairon | null | Kithairon | Utsikt mot Kithairon | English: Mountain Kitheronas, Greece. View from village Erithres. Ελληνικά: Το όρος Κιθαιρώνας, όρια Αττικής - Βοιωτίας. Άποψη από τους πρόποδες στην περιοχή των Ερυθρών. | null | image/jpeg | 720 | 960 | true | true | true | Kithairon, Kitherónas er en fjellkjede i det sentrale Hellas i grenseområdet mellom Boiotia i nord og nodvest, og Attikí i sør. Den består hovedsakelig av kalkstein og det høyeste punktet er 1 409 moh. På den nordøstlige siden ligger fjellet Pástra.
Fjellkjeden var åsted for mange hendelser i gresk mytologi og var særleg hellig for Dionysos. Oedipus ble funnet på fjellet, mens Aktaion og Pentheos ble skilt fra hverandre her. I historiske tider var fjellet åsted for slaget ved Plataea i 479 f.Kr.. I senere tid ble det bygd festningsverk både ved Plataea og Erythres siden fjellet var en omstridt naturlig grense mellom Aten og Theben. Folket i Plataea personifiserte fjellet som sin opprinnelige konge: «Plataeanerne kjenner ingen konge bortsett fra Asopos og Kithairon før han, den sistnevnte ga navnet sitt til fjellet, den førstnevnte til elva.» | Kithairon, Kitherónas (gresk Κιθαιρώνας) er en fjellkjede i det sentrale Hellas i grenseområdet mellom Boiotia i nord og nodvest, og Attikí i sør. Den består hovedsakelig av kalkstein og det høyeste punktet er 1 409 moh. På den nordøstlige siden ligger fjellet Pástra.
Fjellkjeden var åsted for mange hendelser i gresk mytologi og var særleg hellig for Dionysos. Oedipus ble funnet på fjellet, mens Aktaion og Pentheos ble skilt fra hverandre her. I historiske tider var fjellet åsted for slaget ved Plataea i 479 f.Kr.. I senere tid ble det bygd festningsverk både ved Plataea og Erythres siden fjellet var en omstridt naturlig grense mellom Aten og Theben. Folket i Plataea personifiserte fjellet som sin opprinnelige konge: «Plataeanerne kjenner ingen konge bortsett fra Asopos og Kithairon før han, den sistnevnte ga navnet sitt til fjellet, den førstnevnte til elva.» | |
ms | https://ms.wikipedia.org/wiki/Empayar_Carolus | Empayar Carolus | null | Empayar Carolus | Peluasan pengaruh Empayar Carolus pada kemuncaknya - dengan tiga bahagian perintahan utama - pada tahun 843.M. | Français : Empire de Charlemagne et son démembrement au Traité de Verdun en 843. En rose : Royaume de Charles le Chauve. En vert : Royaume de Lothaire. En jaune : Royaume de Louis-le-Germanique. English: The parting of Carolingian Empire by the Treaty of Verdun in 843. Pink area indicates West Francia.Green area indicates Middle Francia.Yellow area indicates East Francia. | null | image/jpeg | 3,308 | 3,597 | true | true | true | Empayar Carolus atau Empayar Caroling[ian] adalah sebuah empayar besar yang wujud merangkumi kawasan barat dan tengah benua Eropah pada awal Abad Pertengahan dari 800 hingga 888 tahun Masihi. Ia diperintah oleh dinasti Carolus yang memerintah sebagai raja orang Frank sejak 751 dan sebagai raja Langobard dari Itali dari 774. Pada tahun 800, Charlemagne ditabalkan sebagai maharaja di Rom oleh Paus Leo III dalam usaha memulihkan Empayar Rom Barat saat ketiadaan waris yang menduduki takhta Empayar Rom Timur. Setelah berlangsung perang saudara berikutan kemangkatan Maharaja Ludwig I, kerajaan ini dibahagikan kepada kerajaan-kerajaan kecil yang memerintah sendiri dengan satu sahaja raja yang masih diiktiraf sebagai penghulu namun dikurangkan kuasanya kepada negerinya sendiri.
Empayar ini terbentuk dengan keluasan sebanyak 1,112,000 kilometer persegi dengan populasi sebanyak antara 10 hingga 29 juta orang. Ia bersempadan dengan Amiriah Cordoba dan Kerajaan Pamplona di bahagian selatan, kerajaan orang Dane di bahagian utara, Kerajaan Bretagne di sebelah barat, dan kawasan-kawasan dihuni bangsa-bangsa Slav dan Avar di sebelah timur. | Empayar Carolus atau Empayar Caroling[ian] (Carolingian Empire) adalah sebuah empayar besar yang wujud merangkumi kawasan barat dan tengah benua Eropah pada awal Abad Pertengahan dari 800 hingga 888 tahun Masihi. Ia diperintah oleh dinasti Carolus yang memerintah sebagai raja orang Frank sejak 751 dan sebagai raja Langobard dari Itali dari 774. Pada tahun 800, Charlemagne ditabalkan sebagai maharaja di Rom oleh Paus Leo III dalam usaha memulihkan Empayar Rom Barat saat ketiadaan waris yang menduduki takhta Empayar Rom Timur. Setelah berlangsung perang saudara (840-43) berikutan kemangkatan Maharaja Ludwig I, kerajaan ini dibahagikan kepada kerajaan-kerajaan kecil yang memerintah sendiri dengan satu sahaja raja yang masih diiktiraf sebagai penghulu namun dikurangkan kuasanya kepada negerinya sendiri.
Empayar ini terbentuk dengan keluasan sebanyak 1,112,000 kilometer persegi (429,000 bt²) dengan populasi sebanyak antara 10 hingga 29 juta orang. Ia bersempadan dengan Amiriah Cordoba dan Kerajaan Pamplona (sejak 824) di bahagian selatan, kerajaan orang Dane di bahagian utara, Kerajaan Bretagne di sebelah barat, dan kawasan-kawasan dihuni bangsa-bangsa Slav dan Avar di sebelah timur. | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%9E%D1%81%D0%BD%D0%B0%D1%89%D0%B5%D0%BD%D0%BD%D1%8F_%D0%A1%D1%83%D1%85%D0%BE%D0%BF%D1%83%D1%82%D0%BD%D0%B8%D1%85_%D0%B2%D1%96%D0%B9%D1%81%D1%8C%D0%BA_%D0%9F%D0%BE%D0%BB%D1%8C%D1%89%D1%96 | Оснащення Сухопутних військ Польщі | Техніка та озброєння | Оснащення Сухопутних військ Польщі / Техніка та озброєння | null | English: ZSU-23-4 Szyłka SPAAG at the Muzeum Polskiej Techniki Wojskowej in Warsaw. | null | image/jpeg | 1,944 | 2,592 | true | true | true | Згідно з даними IISS The Military Balance на 2010 рік Сухопутні війська Польщі мали в своєму розпорядженні наступну техніку: | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/NGC_2333 | NGC 2333 | null | NGC 2333 | null | Français : Image créée à l'aide du logiciel Aladin Sky Atlas du Centre de Données astronomiques de Strasbourg et des données publiques en format FIT de DSS (Digitized Sky Survey). | La galaxie spirale NGC 2333. | image/jpeg | 607 | 911 | true | true | true | NGC 2333 est une galaxie spirale située dans la constellation des Gémeaux à environ 216 millions d'années-lumière de la Voie lactée. Elle a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1793.
La classe de luminosité de NGC 2333 est I et elle présente une large raie HI.
Des mesures non basées sur le décalage vers le rouge donnent une distance de 74,500 ± 1,089 Mpc
, ce qui est tout juste à l'extérieur des distances calculées en employant la valeur du décalage. | NGC 2333 est une galaxie spirale située dans la constellation des Gémeaux à environ 216 millions d'années-lumière de la Voie lactée. Elle a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1793.
La classe de luminosité de NGC 2333 est I et elle présente une large raie HI.
Des mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de 74,500 ± 1,089 Mpc (∼243 millions d'a.l.)
, ce qui est tout juste à l'extérieur des distances calculées en employant la valeur du décalage . | |
hy | https://hy.wikipedia.org/wiki/%D4%BE%D5%A1%D5%A9%D5%A5%D6%80%D5%AB_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%B4%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D6%87_%D5%B4%D5%B7%D5%A1%D5%AF%D5%B8%D6%82%D5%B5%D5%A9%D5%AB_%D5%A1%D5%B6%D5%B7%D5%A1%D6%80%D5%AA_%D5%B0%D5%B8%D6%82%D5%B7%D5%A1%D6%80%D5%B1%D5%A1%D5%B6%D5%B6%D5%A5%D6%80%D5%AB_%D6%81%D5%A1%D5%B6%D5%AF_(%D4%BC%D5%B8%D5%BC%D5%B8%D6%82_%D5%B4%D5%A1%D6%80%D5%A6) | Ծաթերի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ) | null | Ծաթերի պատմության և մշակույթի անշարժ հուշարձանների ցանկ (Լոռու մարզ) | null | Հայերեն: 13դ. ագուցված է եկեղեցու աե պատին This is a photo of a monument in Armenia identified by the ID 7.48/5.1 | null | image/jpeg | 3,456 | 4,608 | true | true | true | Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Ծաթեր գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է ՀՀ կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 33 հուշարձան ։ | Այս հոդվածը ներկայացնում է Լոռու մարզի Ծաթեր գյուղի պատմության և մշակույթի հուշարձանների ցանկը, որը 2002 թ․ հաստատվել է ՀՀ կառավարության կողմից։ Ցանկում ներառված է ընդամենը 33 հուշարձան (13 միավոր)։ | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Monasterio_Sera | Monasterio Sera | Sera Me Tratsang | Monasterio Sera / Arquitectura / Sera Me Tratsang | Monasterio Sera | English: Sera Monastery | null | image/jpeg | 3,029 | 2,539 | true | true | true | El Monasterio Sera es uno de los “grandes tres” monasterios de la Universidad Gelug del Tíbet localizada a 2 kilómetros al norte de Lhasa y alrededor de 5 kilómetros al norte de Jokhang. Los otros dos monasterios son el Monasterio Ganden y el Monasterio de Drepung. El origen del nombre del monasterio de Sera se le atribuye al hecho de que el sitio donde fue construido está rodeado por rosas salvajes.
El Monasterio Sera original es responsable de 19 ermitas, incluyendo cuatro conventos de monjas, los cuales están localizados al pie de las colinas al norte de Lhasa.
El Monasterio Sera, como un complejo de estructuras con el Gran Salón de la Asamblea y tres colegios, fue fundado en 1419 por Jamchen Chojey de Sakya Yeshe de Zei Gungtang, un discípulo de Je Tsongkhapa.
Durante la revuelta de 1959 en Lhasa, el Monasterio Sera sufrió severos daños con sus colegios
destruidos y cientos de monjes muertos. Después de que el Dalai Lama tomó asilo en la India, muchos monjes de Sera que habían sobrevivido al ataque se movieron a Bylakuppe en Mysore, India. | Sera Me Tratsang o Sera Me Zhakan es uno de los colegios más viejos construidos ahí. Se estableció en 1419 durante el reino de la dinastía Ming, inicialmente para educación básica o elemental de la religión budista. El colegio adoptó paso a paso el acercamiento de los estudios de las doctrinas budistas; una práctica particular del Gelukpa o la Secta Yellow Hat del budismo tibetano. El colegio se construyó sobre un área de 1,600 metros cuadrados con 30 unidades de vivienda. Sin embargo, en 1761, un rayo alcanzó el salón principal, el cual se reconstruyó en 1761. El salón, después de la reconstrucción, tenía 70 pilares (8 altos y 62 cortos), los cuales albergaban una galaxia de estatuas de gurus budistas con la principal deidad Shakyamuni Buddha hecha de cobre. Las otras Bodhisattvas que se deificaban junto con la deidad principal eran de Maitreya, Manjushri, Amatyas, Bhavishyaguru, Tsongkhapa (con sus estudiantes), el Dalai Lama VII, Pawanga Rinpoche y varios maestros del pasado del colegio.
El colegio tenía cinco capillas con una plétora de estatuas y frescos, los cuales de oeste a este eran: Tawok Lhakhang con imágenes de Tawok, deidad protectora del este, el Je Rinpoche Lhakhang con imágenes de Tsongkhapa y Shakyamuni, el Neten Lhakhang con imágenes del Buda de los tres tiempos en compañía de dieciséis ancianos representados en sus cuevas en la montaña, volúmenes del texto sagrado Prajnaparamita; el Jowokhang con una gran imagen de un Buddha (reemplazando una imagen de Miwang Jowo Shakyamuni) en conjunto con ocho Bodhusattvas, y los porteros Hayagriva y Acala; y el Tsongkhapa Lhakhang, la última capilla a la derecha, con varias imágenes – Je Rinpoche, Atisha, Dromtonpa, Dalai Lamas I-III, Dalai Lama V, Jamchen Shakya Yeshe, Gyeltsen Zangpo (primer maestro de Sera), Kunkhen Jangchub Penpa (fundador de Sera Me) y muchas más.
El segundo piso del colegio tenía el Nyima Lhakhang donde la imagen del Shakhyamuni Buddha era deificado en conjunto con Tuwang Tsultrim, y el Khangyur Lhakhang con 1000 imágenes de Tara, las cuales reemplazaron textos sagrados que fueron destruidos durante la Revolución Cultural. El tercer piso estaba reservado para los Dalai Lamas. | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%95%D0%BB%D1%8C-%D0%9C%D0%B0%D0%B4%D1%80%D0%BE%D0%BD%D1%8C%D0%B9%D0%BE | Ель-Мадроньйо | Галерея зображень | Ель-Мадроньйо / Галерея зображень | null | Español: Situación de El Madroño, Sevilla, España | null | image/png | 233 | 250 | true | true | true | Ель-Мадроньйо — муніципалітет в Іспанії, у складі автономної спільноти Андалусія, у провінції Севілья. Населення — 350 осіб.
Муніципалітет розташований на відстані близько 390 км на південний захід від Мадрида, 55 км на північний захід від Севільї.
На території муніципалітету розташовані такі населені пункти:
Ель-Аламо: 59 осіб
Хуан-Антон: 39 осіб
Хуан-Гальєго: 17 осіб
Ель-Мадроньйо: 198 осіб
Вільяргордо: 37 осіб | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/MSC_Carmen | MSC Carmen | null | MSC Carmen | MSC Carmen | Von Hamburg kommend vor Cuxhaven in richtung See | null | image/jpeg | 1,848 | 2,784 | true | true | true | The MSC Carmen is a container ship built in 2008 by the Daewoo Mangalia Heavy Industries in Mangalia, Romania and currently operated by Mediterranean Shipping Company S.A.. She is the seventh ship delivered to the Swiss company in a series of 12 ordered. The 54,549 DWT ship has a container capacity of 4,860 TEU's. | The MSC Carmen is a container ship built in 2008 by the Daewoo Mangalia Heavy Industries in Mangalia, Romania and currently operated by Mediterranean Shipping Company S.A.. She is the seventh ship delivered to the Swiss company in a series of 12 ordered. The 54,549 DWT ship has a container capacity of 4,860 TEU's. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Novy_Urengoy | Novy Urengoy | null | Novy Urengoy | null | English: Novy Urengoy (Yamalo-Nenets Autonomous Okrug), coat of arms. Esperanto: Novij Urengoj (Jamalo-Neneca aŭtonoma distrikto), la blazono. Русский: Новый Уренгой (Ямало-Ненецкий автономный округ), герб. | Coat of arms of Novy Urengoy | image/png | 217 | 174 | true | true | true | Novy Urengoy is a city in Yamalo-Nenets Autonomous Okrug, Russia. Population: 104,107; 94,456; 93,235. It is the second largest city in the autonomous okrug after Noyabrsk. | Novy Urengoy (Russian: Но́вый Уренго́й) is a city in Yamalo-Nenets Autonomous Okrug, Russia. Population: 104,107 (2010 Census); 94,456 (2002 Census); 93,235 (1989 Census). It is the second largest city in the autonomous okrug after Noyabrsk. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Vincent_Thomas | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e1/Vincent_Thomas_Bridge.jpg | Vincent Thomas | Vincent Thomas Bridge | Vincent Thomas / Political career / Vincent Thomas Bridge | Vincent Thomas Bridge | English: Vincent Thomas Bridge from San Pedro, Los Angeles, California to Terminal Island, California. S.S. Lane Victory is visible in the foreground. | null | image/jpeg | 900 | 1,200 | true | true | true | Vincent Tomasevich-Thomas was a Democratic Party politician from California who represented San Pedro's 68th and 52nd Districts in the California Assembly from 1941-79. | Originally slated to be called the "San Pedro-Terminal Island Bridge" when construction began in 1960, in 1961 the California Legislature passed Concurrent Resolution 131 naming the suspension bridge planned between San Pedro and Terminal Island for Thomas in honor of his foresight and untiring work that culminated in its construction. The bridge was dedicated as the Vincent Thomas Bridge and opened to traffic on November 15, 1963. Thomas paid the very first toll, which was then 25 cents. |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Awsworth | Awsworth | Railways | Awsworth / Railways | These old colliery wagons stand on a traffic island marking the entrance to Awsworth | English: Author: Tina Cordon, Source: Own Picture, Tina Cordon 16:18, 13 November 2006 (UTC) | null | image/jpeg | 966 | 1,288 | true | true | true | Awsworth is a village and civil parish in the Broxtowe district of Nottinghamshire, England. Its population of 2,266 in the 2001 census eased to 2,204 at the 2011 Census. The village is near the edge of the Greater Nottingham area, between Kimberley and Ilkeston, Derbyshire. It has been a civil parish since 1894. | Awsworth once had a station on the Great Northern (later LNER) line from Nottingham to Derby, crossing the Erewash Valley to Ilkeston over the Bennerley Viaduct. This closed in September 1964. At Awsworth Junction, a short distance to the east, a branch line curved north to Pinxton. This line closed in January 1963. Near the junction it crossed a viaduct almost half a mile in length across the Giltbrook valley, known variously as Awsworth Viaduct, Giltbrook Viaduct, Kimberley Viaduct, but commonly among locals as the "Forty Bridges", although the combined number of arches and girder spans was 43. This viaduct has been demolished, but the Bennerley Viaduct remains. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Seele | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/07/Ba_and_mum.jpg | Seele | Altes Ägypten | Seele / Traditionelle Vorstellungen und Lehren / Altes Ägypten | Eine Darstellung des Ba-Vogels aus dem Ägyptischen Totenbuch | Ba_and_mum.jpg | null | image/jpeg | 1,575 | 2,390 | true | true | true | Der Ausdruck Seele hat vielfältige Bedeutungen, je nach den unterschiedlichen mythischen, religiösen, philosophischen oder psychologischen Traditionen und Lehren, in denen er vorkommt. Im heutigen Sprachgebrauch ist oft die Gesamtheit aller Gefühlsregungen und geistigen Vorgänge beim Menschen gemeint. In diesem Sinne ist „Seele“ weitgehend gleichbedeutend mit „Psyche“, dem griechischen Wort für Seele. „Seele“ kann aber auch ein Prinzip bezeichnen, von dem angenommen wird, dass es diesen Regungen und Vorgängen zugrunde liegt, sie ordnet und auch körperliche Vorgänge herbeiführt oder beeinflusst.
Darüber hinaus gibt es religiöse und philosophische Konzepte, in denen sich „Seele“ auf ein immaterielles Prinzip bezieht, das als Träger des Lebens eines Individuums und seiner durch die Zeit hindurch beständigen Identität aufgefasst wird. Oft ist damit die Annahme verbunden, die Seele sei hinsichtlich ihrer Existenz vom Körper und damit auch dem physischen Tod unabhängig und mithin unsterblich. Der Tod wird dann als Vorgang der Trennung von Seele und Körper gedeutet. | Im Alten Ägypten waren drei Begriffe zur Bezeichnung dreier Aspekte des Seelischen gebräuchlich: Ka, Ba und Ach. Kennzeichnend für die altägyptische Denkweise ist eine sehr enge Bindung des Seelischen an das Körperliche und daher noch über den Tod hinaus an den Leichnam und dessen Grab. Der bestattete Leichnam galt als weiterhin beseelbar und somit im Prinzip handlungsfähig. Daher war die Konservierung des Körpers durch Mumifizierung für den ägyptischen Totenglauben von zentraler Bedeutung. Daneben gab es aber auch mancherlei Vorstellungen über eine Existenz im Jenseits; anscheinend wurde kaum versucht, die unterschiedlichen Konzepte zu einem stimmigen Ganzen zu verbinden.
Der in der Epoche des Alten Reichs dominierende Begriff Ka bezeichnete die Quelle der Lebenskraft. Nach dem ägyptischen Seelenverständnis machte das Vorhandensein des Ka den Unterschied zwischen einem Lebenden und einer Leiche aus. Ferner konnte der Ka als Doppelgänger oder Schutzgeist des betreffenden Menschen fungieren. Er war „beständig“ und Garant der Kontinuität, denn er wurde vom Vater auf den Sohn übertragen und stand damit für die ununterbrochene Fortdauer der Lebenskraft in der Ahnenfolge. Daher trat er bei der Geburt stark hervor. Beim Tod verließ er den Leichnam, blieb aber in dessen Nähe. Seine Wohnstätte war eine eigens für ihn errichtete Statue im Grab, wo er für das Fortleben der Person unentbehrlich war. Im Alten Reich wurden für den Ka – das heißt für die Leiche, die er beleben sollte – an einer Opferstelle über dem Grab Speise- und Getränkegaben bereitgestellt. Die Vorstellung war so materiell, dass es folgerichtig in manchen Gräbern sogar einen Abort gab. Diese Totenfürsorge kam allerdings nur für Angehörige der Oberschicht in Betracht. Königen und Göttern wurden mehrere Kas zugeschrieben, und auch in Totengebeten von Privatgräbern des Alten Reichs kommt der Begriff Ka für eine Person im Plural vor.
Im Mittleren Reich erlangte das Konzept Ba zunehmende Bedeutung. Als Ba bezeichnete man eine persönliche Lebenskraft, die dem damaligen Glauben zufolge Träger der individuellen Existenz ist und den Tod überdauert. Im Alten Reich hatte man Ba als Manifestation besonderer Macht aufgefasst und anscheinend nur dem König zugeschrieben, doch später wurde das Konzept in umgewandelter Form auf alle Menschen ausgedehnt. Man verstand nun unter Ba einen sehr beweglichen Aspekt des Seelischen, der nach dem Volksglauben beim lebenden Menschen zwar schon vorhanden ist, aber kaum eine Rolle spielt; erst beim Tod tritt er hervor, denn der leibliche Tod bedeutet für ihn eine Art Geburt. Meist wurde Ba als Vogel dargestellt, oft mit Menschenkopf. Damit zeigt sich seine Zugehörigkeit zu dem bei indigenen Völkern verbreiteten Typus des „Seelenvogels“. Die Ba-Vögel waren nach der ägyptischen Vorstellung eigentlich Himmelswesen und lebten in einer nördlichen Region (Qebehu), doch bewahrte Ba ebenso wie Ka eine dauerhafte Bindung an den Leichnam, das heißt an die Mumie. Um den Ba zum Aufsuchen des Grabes zu bewegen – was offenbar als eine Art Wiederbelebung des Leichnams betrachtet wurde und sehr erwünscht war –, wurde ihm dort Trinkwasser bereitgestellt, das ihn anlocken sollte.
Der Ach (Lichtgeist, abgeleitet von einem Wort für „Lichtglanz“) war die Verklärungsseele eines Verstorbenen, die erst nach dessen Tod entstand. Im Unterschied zum Ka war er nicht ortsgebunden. Ach war eine götterähnliche Existenzform, die nach dem Tod durch entsprechende Bemühungen erlangt wurde, indem der Tote sich die Ach-Kraft aneignete und dadurch zum Ach wurde. Diesem Zweck dienten magisch-rituelle Maßnahmen. Dazu gehörten Riten, die am Grab vollzogen wurden, Inschriften, die man dort oder auf dem Sarg anbrachte, und Texte, die der Tote zu rezitieren hatte. Von Göttern wie Re und Osiris erhoffte man Hilfe bei der Ach-Werdung. Waren die Verklärungsriten am Grab richtig vollzogen, so erlangte der Tote den Status eines „wirksamen“, „versehenen (vollausgestatteten)“ und „verehrungswürdigen“ Ach; als solcher konnte er auf die Welt der Lebenden einwirken. Im Unterschied zu Ka und Ba ko |
lt | https://lt.wikipedia.org/wiki/Chlumecas_prie_Cidlinos | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/70/D%C4%9Bkansk%C3%BD_chr%C3%A1m_Svat%C3%A9_Vor%C5%A1ily_v_Chlumci_nad_Cidlinou.jpg | Chlumecas prie Cidlinos | null | Chlumecas prie Cidlinos | null | English: Decanal church of St Ursula from 1536 in Chlumec nad Cidlinou, Czech Republic. Čeština: Děkanský chrám Svaté Voršily z roku 1536 v Chlumci nad Cidlinou. | null | image/jpeg | 1,000 | 1,500 | true | true | true | Chlumecas prie Cidlinos – miestas Hradec Kralovės krašte, Čekijoje. 5 372 gyventojai. Įsikūręs netoli Hradec Kralovės, Cidlinos ir Bystršicės upių santakos. Iškilęs vidutiniškai 206 m virš jūros lygio, apsuptas sodų. Miestas dažnai vadinamas „miestu soduose“. | Chlumecas prie Cidlinos (ček. Chlumec nad Cidlinou; vok. Chlumetz an der Zidlina) – miestas Hradec Kralovės krašte, Čekijoje. 5 372 gyventojai (2012 m. duomenys). Įsikūręs netoli Hradec Kralovės, Cidlinos ir Bystršicės upių santakos. Iškilęs vidutiniškai 206 m virš jūros lygio, apsuptas sodų. Miestas dažnai vadinamas „miestu soduose“. |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Petco_Park | Petco Park | Galería de fotos | Petco Park / Galería de fotos | null | PetCo Park - San Diego 23:33, 20 December 2006 . . Jscarreiro . . 1600×1200 (243,016 bytes) | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | El Petco Park es un estadio de espacio abierto en el centro de San Diego, California, Estados Unidos. El estadio abrió en el 2004, reemplazando al Estadio Qualcomm como la sede del equipo de las Grandes Ligas de Béisbol de los Padres de San Diego. Antes de eso, los Padres compartían el Estadio Qualcomm con el equipo de la NFL los Cargadores de San Diego. El estadio se llama así por la compañía minorista de suministros de animales PETCO, la cual tiene su sede en San Diego y paga por los derechos del nombre. Ya que la compañía minorista tiene su nombre en mayúsculas, el escribir "Petco Park" es incorrecto.
El estadio está localizado entre la 7.ª y la 10.ª Avenida, al sur de la Calle J. La parte sur del estadio está rodeada por las vías del trolley de San Diego a lo largo de la parte norte de Harbor Drive. La sección de la Calle K entre la 7.ª y la 10.ª Avenida está ahora cerrada para los automóviles, y sirve como una calle peatonal a lo largo del jardín central del estadio, con la entrada del campo trasero del estadio localizadas en la intersección con la 7.ª y la 10.ª Avenida. | null | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E7%9A%AE%E7%89%B9%C2%B7%E7%A6%8F%E5%85%8B%E6%96%AF | 皮特·福克斯 | null | 皮特·福克斯 | 2009年皮特·福克斯 | English: German singer Peter Fox performing live at SonneMondSterne festival 2009 Deutsch: Peter Fox bei seinem Liveauftritt auf dem SonneMondSterne-Festival 2009 | null | image/jpeg | 2,592 | 1,728 | true | true | true | 皮特·福克斯 1971年9月3日 是一位出生在德国柏林的歌手，雷鬼，嘻哈，绕舌歌手，歌曲作家，和唱片制作人。他也是德国雷鬼和Dancehall乐队Seeed的一员。其原名是Pierre Baigorry，别名Enuff和Pete Fox。 | 皮特·福克斯 1971年9月3日 是一位出生在德国柏林的歌手，雷鬼，嘻哈，绕舌歌手，歌曲作家，和唱片制作人。他也是德国雷鬼和Dancehall乐队Seeed的一员。其原名是Pierre Baigorry，别名Enuff和Pete Fox。 | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Talk_(Mineral) | Talk (Mineral) | Kunst | Talk (Mineral) / Verwendung / Kunst | Anhänger aus weißem Talk | 日本語: 日本国、青森県、青森市、三内丸山遺跡の縄文時遊館体験コーナーで作れる勾玉。材質は滑石（かっせき）。モース硬度１のため、手先が器用であれば小１時間ほどで紙やすりと木の棒だけでここまで成型できる。この勾玉は私が初めて作った滑石の勾玉。 | null | image/jpeg | 1,591 | 2,121 | true | true | true | Das Mineral Talk, in pulverisierter Form auch als Talkum bekannt, ist ein sehr häufig vorkommendes Schichtsilikat mit der chemischen Zusammensetzung Mg₃[(OH)₂|Si₄O₁₀] und damit chemisch gesehen ein natürlich vorkommendes Magnesiumsilikathydrat.
Talk kristallisiert je nach Modifikation als Talk-1A im triklinen oder als Talk-2M im monoklinen Kristallsystem und entwickelt überwiegend blättrige, massige bzw. derbe Mineral-Aggregate, sehr selten auch makroskopisch erkennbare, tafelige oder pseudotrigonal-pyramidale Kristalle von meist mattweißer oder blassgrüner Farbe. Ebenso findet sich Talk in Form von Pseudomorphosen nach Quarz oder Anthophyllit.
Talk gehört zu den gesteinsbildenden Mineralen in der Epizone der kristallinen Schieferreihe und ist Hauptbestandteil des Specksteins. | In der Bildenden Kunst ist Talk als Hauptbestandteil des Werkstoffs Speckstein bekannt. Gelegentlich wird er trotz seiner Weichheit auch zu Schmucksteinen verarbeitet. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Masterna_(skulptur) | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/91/Masterna_-_Erling_Torkelsen2.jpg | Masterna (skulptur) | null | Masterna (skulptur) | Masterna, vy mot sydost. | The sculpture Masterna by Erling Torkelsen, placed at Masthuggstorget in Göteborg, Sweden. | null | image/jpeg | 2,592 | 1,944 | true | true | true | Masterna är en träskulptur skapad 1971 av Erling Torkelsen och placerad mitt på Masthuggstorget i Göteborg.
Sex master omger en i mitten. De är utförda i tjärad furu, 13,7 meter höga och konstruerade av plankor som limmats samman och därefter förstärkts med ektappar. De är förankrade i fundamentet genom en rörkonstruktion. Huggningen av masterna tog tjugo veckor och konstnären arbetade i tre år med skulpturen.
Verket ska minna om masthandeln och de masthamnar som låg längs södra älvstranden. På en av masterna finns en inskription som lyder: Masthugget omnämns 1647. Masthuggare arbetade här i 200 år. Erling Torkelsen högg dessa master 1971. Charles Felix Lindbergs donationsfond. | Masterna är en träskulptur skapad 1971 av Erling Torkelsen och placerad mitt på Masthuggstorget i Göteborg.
Sex master omger en i mitten. De är utförda i tjärad furu, 13,7 meter höga och konstruerade av plankor som limmats samman och därefter förstärkts med ektappar. De är förankrade i fundamentet genom en rörkonstruktion. Huggningen av masterna tog tjugo veckor och konstnären arbetade i tre år med skulpturen.
Verket ska minna om masthandeln och de masthamnar som låg längs södra älvstranden. På en av masterna finns en inskription som lyder: Masthugget omnämns 1647. Masthuggare arbetade här i 200 år. Erling Torkelsen högg dessa master 1971. Charles Felix Lindbergs donationsfond. |
ar | https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A5%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1%D8%AF%D9%88_%D9%83%D8%A7%D8%B1%D9%81%D8%A7%D9%84%D9%8A%D9%88 | إدواردو كارفاليو | null | إدواردو كارفاليو | null | Deutsch: UEFA Champions League - Play-Offs - FC Salzburg vs Dinamo Zagreb. Bild zeigt Eduardo (Dinamo Zagreb). | null | image/jpeg | 1,363 | 2,044 | true | true | true | إدواردو دوس ريس كارفالهو لاعب كرة قدم برتغالي يلعب حاليا لصالح نادي تشيلسي الانجليزي. | إدواردو دوس ريس كارفالهو (بالبرتغالية: Eduardo Carvalho) (مواليد 19 سبتمبر 1982 في ميرانديلا) لاعب كرة قدم برتغالي يلعب حاليا لصالح نادي تشيلسي الانجليزي. | |
tr | https://tr.wikipedia.org/wiki/Tenge | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3e/Kazakhstan-1993-Bill-0.01-Reverse.jpg | Tenge | 1993 serisi | Tenge / Banknotlar / 1993 serisi | null | Русский: 1 тиын 1993 года | null | image/jpeg | 381 | 599 | true | true | true | Tenge, Kazakistan'ın para birimidir.
Ülkenin SSCB'den ayrılması sonucu ekonominin yeniden yapılandırılması ve 1993 yılında ulusal para birimi olan tenge, Kazakistan Ulusal Bankası tarafından tedavüle sürüldü. Kazakistan'ın bağımsız bir ekonomik gelişme yolunda ilerleme çabaları 1996 yılından itibaren sonuç vermeye başladı ve bağımsızlık tarihinde ilk defa büyümeye geçmiş, aynı yıl içerisinde enflasyon denetim altına alınmaya başlanmıştır.
Ayrıca Kazakistan tenge'si üst üste 3 yıl boyunca dünyanın en güzel banknotu olarak seçilmiştir. | 15 Kasım 1993'te Kazakistan Ulusal Bankası 1, 2, 5, 10, 20 ve 50 tiyn, 1, 3, 5, 10, 20 ve 50 tenge olacak şekilde paraları tedavüle çıkarttı. Kısa süre sonra 100 tenge tedavüle çıkartıldı. Bunları 1994 yılında 200, 500 ve 1.000 tenge takip etti. 1996'da 2.000 tenge, 1999'da 5.000 tenge ve 28 Temmuz 2003'te 10.000 tenge tedavüle çıkartıldı. |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/England_in_the_High_Middle_Ages | England in the High Middle Ages | Henry II (1154–89) | England in the High Middle Ages / Political history / Angevins / Henry II (1154–89) | The extent of the Angevin Empire around 1172; solid yellow shows Angevin possessions, checked yellow Angevin hegemony | English: Empire of Plantagenet Henry II of England | null | image/png | 376 | 322 | true | true | true | England in the High Middle Ages includes the history of England between the Norman Conquest in 1066 and the death of King John, considered by some to be the last of the Angevin kings of England, in 1216. A disputed succession and victory at the Battle of Hastings led to the conquest of England by William of Normandy in 1066. This linked the crown of England with possessions in France and brought a new aristocracy to the country that dominated landholding, government and the church. They brought with them the French language and maintained their rule through a system of castles and the introduction of a feudal system of landholding. By the time of William's death in 1087, England formed the largest part of an Anglo-Norman empire, ruled by nobles with landholdings across England, Normandy and Wales. William's sons disputed succession to his lands, with William II emerging as ruler of England and much of Normandy. On his death in 1100 his younger brother claimed the throne as Henry I and defeated his brother Robert to reunite England and Normandy. | After Stephen's death in 1154 Henry succeeded as the first Angevin king of England, so-called because he was also the Count of Anjou in Northern France, adding it to his extensive holdings in Normandy and Aquitaine. England became a key part of a loose-knit assemblage of lands spread across Western Europe, later termed the Angevin Empire.
Henry asserted his authority over Brittany, even reorganising the Duchy into eight administrative districts and introducing Angevin legal reforms. He pursued an aggressive policy in Wales, reclaiming lands lost by Anglo-Norman princes and conducting four punitive campaigns against Welsh princes that resulted in their submission to his authority. This underlined his overlordship, but he did not attempt a direct conquest. When the Scottish king William the Lion joined the rebellion of Henry's sons and was captured, it allowed Henry to extract homage from the Scottish king under the Treaty of Falaise (1174), which he did not pursue directly, but which would provide a justification for later interventions in Scottish kingship.
In the mid-twelfth century Ireland was ruled by local kings, although their authority was more limited than their counterparts in the rest of western Europe. In the 1160s deposed King Diarmait Mac Murchada King of Leinster turned to Henry for assistance in 1167, and the English king agreed to allow Diarmait to recruit mercenaries within his empire. Diarmait put together a force of Anglo-Norman and Flemish mercenaries drawn from the Welsh Marches, including Richard de Clare, known as Strongbow. With his new supporters, he reclaimed Leinster but died shortly afterwards in 1171; de Clare then claimed Leinster for himself. Henry took this opportunity to intervene personally in Ireland, landing in October 1171. Henry's timing was influenced by several factors, including encouragement from Pope Alexander, who saw the opportunity to establish papal authority over the Irish church. Henry's intervention was initially successful, with both the Irish and Anglo-Normans in the south and east of Ireland accepting his rule. However, the Treaty of Windsor in 1175, under which Rory O'Connor would be recognised as the high king of Ireland, giving homage to Henry and maintaining stability on the ground on his behalf, meant that he had little direct control.
Henry saw an opportunity to re-establish what he saw as his rights over the Church in England by reasserting the privileges held by Henry I when Theobald, Archbishop of Canterbury, died, by appointing his friend, Thomas Becket to the post. Henry had clashed with the church over whether bishops could excommunicate royal officials without his permission and whether he could try clerics without them appealing to Rome. However, Becket opposed Henry's Constitutions of Clarendon and fled into exile. Relations later improved, allowing Becket's return, but soon soured again when Becket saw the crowning as coregent of Henry's son by the Archbishop of York as a challenge to his authority and excommunicated those who had offended him. On hearing the news Henry uttered the infamous phrase "What miserable drones and traitors have I nurtured and promoted in my household who let their lord be treated with such shameful contempt by a low born clerk". In response to please Henry three of his men murdered Becket in Canterbury Cathedral, probably by misadventure after Becket resisted a botched arrest attempt. In Christian Europe Henry was considered complicit in this crime, making him a pariah, and he was forced to make a dramatic exhibition of penance, publicly walking barefoot into the cathedral and allowing monks to scourge him.
When Henry II attempted to give his land-less youngest son, John, a wedding gift of three castles it prompted his three eldest sons and wife to rebel in the Revolt of 1173–1174. Louis VII encouraged the three elder sons to destabilise his mightiest subject and not to wait for their inheritances. It was only after eighteen months of conflict that Henry II was able to force the rebels to submit to his authority. In Le Mans in | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%A8%D0%B8%D1%80%D0%BE%D0%BA%D0%B5_(%D0%97%D0%B0%D0%BF%D0%BE%D1%80%D1%96%D0%B7%D1%8C%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D1%80%D0%B0%D0%B9%D0%BE%D0%BD) | Широке (Запорізький район) | null | Широке (Запорізький район) | null | Українська: Прапор села Широке (Запорізький район) | null | image/png | 924 | 662 | true | true | true | Широ́ке — село в Україні, в Запорізькому районі Запорізької області. Населення становить 1112 осіб. Орган місцевого самоврядування — Широківська сільська рада. Територія села межує з землями Томаківського району Дніпропетровської області. | Широ́ке — село в Україні, в Запорізькому районі Запорізької області. Населення становить 1112 осіб. Орган місцевого самоврядування — Широківська сільська рада. Територія села межує з землями Томаківського району Дніпропетровської області. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Edward_Everett_Horton | Edward Everett Horton | null | Edward Everett Horton | null | English: PR photo of Edward Everett Horton, age no older than 55. | Ilustracja | image/jpeg | 2,696 | 2,087 | true | true | true | Edward Everett Horton – amerykański aktor filmowy i telewizyjny. | Edward Everett Horton (ur. 18 marca 1886, zm. 29 września 1970) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny. | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Llac_Naivasha | Llac Naivasha | Galeria d'imatges | Llac Naivasha / Galeria d'imatges | null | Afrikaans: Defassawaterbokke in Naiwasjameer Nasionale Park, Kenia | null | image/jpeg | 800 | 1,066 | true | true | true | El llac Naivasha és un llac africà d'aigua dolça localitzat a Kenya, als afores de l'homònima petita ciutat de Naivasha, al comtat de Nakuru, que es troba al nord-oest de la capital Nairobi. És un dels llacs de la Gran Vall del Rift, el de més altitud del grup. El nom deriva del nom local massai Nai'posha, que significa «aigües agitades» i deriva de les turbulències que causen les tempestes sobtades.
El 10 d'abril del 1995, una àrea de 30.000 ha va ser inclosa a la Llista Ramsar d'aiguamolls d'importància internacional del conveni de Ramsar, el segon aiguamoll protegit al país. Es va declarar com a parc nacional Llac Naivasha i l'any 1999 es va incloure a la Llista indicativa Patrimoni de la Humanitat a Kenya. | null | |
ht | https://ht.wikipedia.org/wiki/Danville,_Indiana | Danville, Indiana | null | Danville, Indiana | null | English: Hendricks County Courthouse in Danville, Indiana | Danville, Indiana. | image/jpeg | 2,848 | 4,272 | true | true | true | Danville, Indiana se yon vil Etazini. Li sitye nan leta Indiana.
Chèf-lye li se?
Nan lane 2004, popilasyon l te konte 7,091 moun. Lòt lane yo te genyen: 2003,
2002, 2001, 2000.
. | Danville, Indiana se yon vil Etazini. Li sitye nan leta Indiana.
Chèf-lye li se ?
Nan lane 2004, popilasyon l te konte 7,091 moun. Lòt lane yo te genyen : 2003 (6,936),
2002 (6,968), 2001 (6,798), 2000 (6,522).
. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Helsinge_kyrkoby | Helsinge kyrkoby | Galleri | Helsinge kyrkoby / Galleri | null | English: St. Lawrence Church in Vantaa, Finland. Suomi: Pyhän Laurin kirkko, Vantaa | null | image/jpeg | 600 | 800 | true | true | true | Helsinge kyrkoby är en stadsdel i Vanda stad i landskapet Nyland. Vanda stad hette fram till år 1972 Helsinge kommun.
Kyrkobyn ligger vid Kervo å nära den stora korsningen mellan motorvägarna Tusbyleden och Ring III. Som central punkt i kyrkobyn fungerar Helsinge kyrka S:t Lars som byggdes på 1400-talet. Kring kyrkan finns gamla bostadshus, en begravningsplats och en kvarn. Kyrkobyn hör till de bäst bevarde i Nyland. Byn har 137 invånare, varav 19,0% har svenska som modersmål.
I Helsinge kyrkoby finns ett svenskspråkigt lågstadium, högstadium och Helsinge gymnasium, det enda svenskspråkiga högstadiet och gymnasiet i Vanda. Lågstadiet är inhyst i en röd träbyggnad som är Finlands äldsta skolbyggnad som fortfarande är i bruk. | null | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Edad_de_Piedra | Edad de Piedra | Norteamérica y Mesoamérica | Edad de Piedra / América / Norteamérica y Mesoamérica | Cabeza olmeca gigante procedente de San Lorenzo de Tenochtitlán (Texistepec, Veracruz, México). | English: Olmec head or colossal head labeled as number 1 in the Xalapa's museum of Antropology. It is also known as el rey (the king) It was found in San Lorenzo Tenochtitlán (name of the archeological site, usually shortened to San Lorenzo), located at Texistepec, State of Veracruz, México. It dates from 1200 to 900 years b.C. and is 2.9 meters high and 2.1 meters wide. Español: Cabeza olmeca etiquetada como número 1 en el museo de antropología de Xalapa, también conocida como el rey. Fué encontrada en San Lorenzo Tenochtitlán, sitio arqueológico localizado en Texistepec, Veracruz, México. Data de 1200 a 900 años a.C. y tiene 2.9m de altura por 2.1m de ancho. | null | image/jpeg | 1,198 | 896 | true | true | true | La Edad de Piedra o también Etapa Lítica es el período de la prehistoria que abarca desde que los seres humanos empezaron a elaborar herramientas de piedra, hasta el descubrimiento y uso de metales. La madera, los huesos, y otros materiales, también fueron utilizados pero la piedra fue utilizada para fabricar herramientas y armas, de corte o percusión. Sin embargo, esta es una circunstancia necesaria, pero no suficiente, para la definición de este período, ya que en él tuvieron lugar fenómenos fundamentales para lo que sería nuestro futuro: la evolución humana, las grandes adquisiciones tecnológicas, la evolución social, los cambios climáticos, la diáspora del ser humano por todo el mundo habitable, desde su cuna africana, y la revolución económica desde un sistema recolector-cazador, hasta un sistema parcialmente productor.
El rango de tiempo que abarca este período es ambiguo, discutido y variable según la región en particular. | En 1958, los arqueólogos Gordon Willey y Philip Phillips propusieron las siguientes etapas para Norteamérica y Mesoamérica:
Periodo Lítico (equivalente al Paleolítico Superior de Viejo Mundo), comprende desde la llegada de los primeros americanos hasta hace unos 10 000 o 12 000 años (según el paradigma teórico defendido). Dentro de este periodo hay dos fases:
Una fase inicial de cazadores-recolectores indiferenciados, con restos muy escasos, caracterizado por una industria lítica similar a la del Viejo Continente (cantos tallados, lascas musteloides, bifaces...) y sin puntas de lanza; los ejemplos más seguros de gran antigüedad son los yacimientos estadounidenses de Topper, Lewisville y American Falls, por un lado, y en México El Cedral y Tlapacoya, por otro.
La segunda fase, de cazadores avanzados, es de hace unos 13 000 años; cuando, surgen las culturas con raspadores, hojas de sílex, buriles..., y elaboradísimas puntas de lanza: por ejemplo, en Norteamérica suele destacarse la cultura Clovis, Folsom y El Plano (Nuevo México), aunque, por supuesto, hay muchas más. Estas culturas con puntas foliáceas se interpretan como pueblos eminentemente cazadores, al principio de grandes presas; pero, la evolución a puntas cada vez más pequeñas indica que esta paleofauna se va extinguiendo y que los grupos de cazadores se van adaptando a una fauna cada vez más pequeña.
Periodo Arcaico (equivalente, pero no exactamente igual al Mesolítico de Viejo mundo), un complejo periodo en el que se produciría la transición a la agricultura del maíz a partir de la recolección intensiva de vegetales. Esta fase abarca zonas geográficas más amplias, casi toda Norteamérica y Mesoamérica (donde, a veces, se usa el término pre-mexicano), como motor esencial de la evolución posterior. En el norte, en zonas circumpolares, sobreviven pueblos cazadores recolectores –forrajeadores– bajo la denominación Arctic tradition; mientras que las grandes praderas del centro suelen incluirse en la denominación Cultura cochise (con sus tres fases: Sulphur Springs, Chiricahua y San Pedro: 5000 a. C.-200 a. C.). En estos pueblos la caza sigue siendo fundamental y se documenta la invención del arco, hacia el año 1000 a. C..
Periodo Formativo (que sería el equivalente al típico Neolítico) destaca por novedades como la agricultura, la ganadería, la cerámica... Entre los 5000 a. C. y los 1000 a. C. aparecen ya los poblados estables gobernados por una poderosa casta sacerdotal. La cerámica más antigua del continente data del año 3500 a. C., aproximadamente. Los Olmecas serían la evolucionada cultura de este periodo. Puesto que las fases posteriores se incluyen en el llamado Periodo Clásico de las culturas precolombinas (en el que ya aparecen las grandes civilizaciones mesoamericanas y andinas), a menudo se ha llamado pre-Clásico. Es por tanto el último período de la Prehistoria de esta zona de América, pues a partir de entonces ya aparecen documentos escritos, por lo que podrían denominarse ya culturas protohistóricas.
Las culturas de Oasisamérica: antes del 3000 a. C. parece ser que varios pueblos mesoamericanos cuya economía estaba basada en el cultivo del maíz, el frijol y la calabaza, emigraron hacia el centro-sur del oeste americano (Oasisamérica), constituyendo un rico núcleo cultural que, siglos después, dará lugar a Cultura de los Cesteros que, a su vez dio lugar a las culturas de los Anasazi y sus similares Hohokam y Mogollón que, actualmente se conocen como Indios Pueblo.
Los constructores de montículos de Norteamérica: En las boscosas tierras orientales de Norteamérica (Ohio) nacen por estas fechas los primeros constructores de túmulos llamados Cultura Adena (1000 a. C.-200 a. C.), cuyo monumento más conocido es el Túmulo de la Serpiente (Cincinnati). Tras Adena se inicia una dinastía de civilizaciones tumulares que jalona una amplia zona del centro-este de Estados Unidos (cuencas del Misisipi-Misuri-Ohio), destacando la cultura Hopewell (200 a. C.-500 d. C.), y los constructores de montículos del Misisipí (900-1500 de nuestra era), que crearon numerosas ciudades | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Timeline_of_Apple_Inc._products | Timeline of Apple Inc. products | 1995–1999 | Timeline of Apple Inc. products / Text timeline / 1995–1999 | Apple StyleWriter 1200 | English: I took this picture of my Apple StyleWriter 1200. | null | image/png | 735 | 960 | true | true | true | This timeline of Apple Inc. products is a list of all stand-alone Apple II, Macintosh, and other computers, as well as computer peripherals, expansion cards, ancillary products, and consumer electronics sold by Apple Inc. This list is ordered by the release date of the products. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Khokhloma | Khokhloma | null | Khokhloma | Timbre soviétique de 1979 | English: A USSR stamp depicting traditional Russian Khokhloma wood painting Русский: Марка СССР (1979, ЦФА №4968). Хохломская роспись | null | image/jpeg | 1,746 | 2,452 | true | true | true | Khokhloma est le nom d'un artisanat traditionnel apparu en Russie au milieu du XVIIᵉ siècle aux environs de Nijni Novgorod, dans de petits villages de la rive gauche de la Volga, dont celui de Khokhloma. Il s'agit de la décoration laquée de meubles et d'objets de vaisselle en bois, utilisant le rouge, le vert et le noir sur fond doré. Les motifs sont floraux ou représentent avant tout des fraises ou des baies de sorbier et parfois des oiseaux et des poissons, mais le plus souvent ce sont des volutes florales.
La couleur dorée ne vient pas de l'or, mais d'un mélange de gomme arabique et d'arsenic. Les couleurs sont laquées quatre ou cinq fois. Les objets sont ensuite passés au four pendant quatre heures entre 150 et 160 degrés, ce qui donne aux couleurs leur apparence métallique typique.
Cet artisanat est apparu chez les paysans vieux-croyants de la rive gauche de la Volga.
Cet artisanat a été revitalisé dans les années 1930 sous la période soviétique et surtout à partir des années 1960 pour le tourisme. | Khokhloma (Хохлома́) est le nom d'un artisanat traditionnel apparu en Russie au milieu du XVIIᵉ siècle aux environs de Nijni Novgorod, dans de petits villages de la rive gauche de la Volga, dont celui de Khokhloma. Il s'agit de la décoration laquée de meubles et d'objets de vaisselle en bois, utilisant le rouge, le vert et le noir sur fond doré. Les motifs sont floraux ou représentent avant tout des fraises ou des baies de sorbier et parfois des oiseaux et des poissons, mais le plus souvent ce sont des volutes florales.
La couleur dorée ne vient pas de l'or, mais d'un mélange de gomme arabique et d'arsenic. Les couleurs sont laquées quatre ou cinq fois. Les objets sont ensuite passés au four pendant quatre heures entre 150 et 160 degrés, ce qui donne aux couleurs leur apparence métallique typique.
Cet artisanat est apparu chez les paysans vieux-croyants de la rive gauche de la Volga.
Cet artisanat a été revitalisé dans les années 1930 sous la période soviétique et surtout à partir des années 1960 pour le tourisme. Aujourd'hui les deux principaux foyers de fabrication sont la ville de Semionov (avec deux fabriques) et autour du village de Siomino, près de Kovernino, qui réunit la production des artisans de cette région. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Vesder | Vesder | null | Vesder | null | Kaart van de Vesder op basis van Wikimedia Commons kaart MapBelgiumWater | Kaart van de Vesder | image/jpeg | 500 | 692 | true | true | true | De Vesder is een rivier van 60 km lengte in de Ardennen, waarvan ze de noordelijke grens vormt. Ze behoort tot het stroomgebied van de Maas en loopt bijna geheel door de provincie Luik. Haar belangrijkste zijrivieren zijn de Ghete, de Helle, de Gileppe en de Hoëgne. De rivier stroomt door de naar de rivier vernoemde Vesdervallei.
De Vesder ontspringt onder de naam Weser in de Hoge Venen dicht bij de Duitse grens, die ze voor het stadje Roetgen voor enkele kilometers oversteekt. Weer terug op Belgisch grondgebied bereikt de Vesder het Meer van Eupen, ontstaan door de bouw van de 63 meter hoge stuwdam, de Vesderstuwdam. Westelijker volgen de steden Limburg en Verviers, waar zich dankzij de goede kwaliteit van het water van de Vesder een bloeiende textielindustrie ontwikkelde.
De Vesder mondt in Chênée bij Luik uit in de Ourthe, die een drietal kilometer verder in de Maas uitmondt.
Enkele plaatsen aan de Vesder zijn Roetgen, Eupen, Limburg, Verviers, Pepinster, Trooz en Chaudfontaine.
Bij Chaudfontaine ligt het Fort Chaudfontaine dat de vallei van de Vesder domineert. Dit fort maakt deel uit van de fortengordel rond de stad Luik. | De Vesder (Duits: Weser; Frans: Vesdre; Waals: Aiwe di Vesse) is een rivier van 60 km lengte in de Ardennen, waarvan ze de noordelijke grens vormt. Ze behoort tot het stroomgebied van de Maas en loopt bijna geheel door de provincie Luik. Haar belangrijkste zijrivieren zijn de Ghete, de Helle, de Gileppe en de Hoëgne. De rivier stroomt door de naar de rivier vernoemde Vesdervallei.
De Vesder ontspringt onder de naam Weser in de Hoge Venen dicht bij de Duitse grens, die ze voor het stadje Roetgen voor enkele kilometers oversteekt. Weer terug op Belgisch grondgebied bereikt de Vesder het Meer van Eupen (1951), ontstaan door de bouw van de 63 meter hoge stuwdam, de Vesderstuwdam. Westelijker volgen de steden Limburg en Verviers, waar zich dankzij de goede kwaliteit van het water van de Vesder een bloeiende textielindustrie ontwikkelde.
De Vesder mondt in Chênée bij Luik uit in de Ourthe, die een drietal kilometer verder in de Maas uitmondt.
Enkele plaatsen aan de Vesder zijn Roetgen, Eupen (Benedenstad), Limburg (Benedenstad), Verviers, Pepinster, Trooz en Chaudfontaine.
Bij Chaudfontaine ligt het Fort Chaudfontaine dat de vallei van de Vesder domineert. Dit fort maakt deel uit van de fortengordel rond de stad Luik. | |
yue | https://zh-yue.wikipedia.org/wiki/%E7%9B%B8%E6%A9%9F | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/32/Halina_35x.jpg | 相機 | null | 相機 | 一部傻瓜相機 | English: Halina 35x camera - this is a viewfinder camera made by Haking in Hong Kong. | null | image/jpeg | 2,388 | 3,592 | true | true | true | 相機，又叫做影相機，係用來影相嘅架生。最基本相機係一個唔透光嘅盒，留一個好細嘅窿響前面，前面景物嘅光就穿過一個好細嘅窿射到盒裏面另一面，響上有前面景物嘅倒影，而底片就企響度曝光。多數相機都有好多附加結構，例如一組鏡頭，等佢可以控制影出來效果。而家嘅相機相當精細同複雜。 | 相機，又叫做影相機，係用來影相嘅架生。最基本相機係一個唔透光嘅盒，留一個好細嘅窿響前面，前面景物嘅光就穿過一個好細嘅窿射到盒裏面另一面，響上有前面景物嘅倒影，而底片就企響度曝光。多數相機都有好多附加結構，例如一組鏡頭，等佢可以控制影出來效果。而家嘅相機相當精細同複雜。 |
pt | https://pt.wikipedia.org/wiki/Dasyuroides_byrnei | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c0/Kowari.png | Dasyuroides byrnei | null | Dasyuroides byrnei | null | English: The Kowari's Distrobution. | null | image/png | 787 | 762 | true | true | true | Dasyuroides byrnei é uma espécie de marsupial da família Dasyuridae, endêmica da Austrália. É a única espécie descrita para o gênero Dasyuroides. | Dasyuroides byrnei é uma espécie de marsupial da família Dasyuridae, endêmica da Austrália. É a única espécie descrita para o gênero Dasyuroides. |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Pod%C3%BAsek_Bratislava | Podúsek Bratislava | Seznam objektů | Podúsek Bratislava / Seznam objektů | null | B-SV-1 | B-SV 1 | image/jpeg | 341 | 500 | true | true | true | Stavební podúsek Bratislava zahrnuje výstavbu československého opevnění před druhou světovou válkou, které mělo zajistit obranu předmostí Petržalky v Bratislavě. Již v letech 1933–1935 zde vznikla linie atypických bunkrů, na kterou navázala stavba řádného opevnění pod hlavičkou Ředitelství opevňovacích prací, respektive jeho podřízené složky – ženijní skupiny 21. Pro obsazení všech objektů byl určen hraničářský prapor 50 podřízený Hraniční oblasti 39. Tento prapor, jehož velitelem se stal pplk. pěch. František Kotrč, byl zřízen 15. července 1938 a zrušen 30. listopadu téhož roku. | Pozn.: Objekty jsou řazeny ze západu na východ. | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%B6%D1%83%D0%B7%D0%BA%D1%96_(%D0%9A%D1%83%D1%8F%D0%B2%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%BE-%D0%9F%D0%BE%D0%BC%D0%BE%D1%80%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%B5_%D0%B2%D0%BE%D1%94%D0%B2%D0%BE%D0%B4%D1%81%D1%82%D0%B2%D0%BE) | Бжузкі (Куявсько-Поморське воєводство) | null | Бжузкі (Куявсько-Поморське воєводство) | null | Polski: Mural powstały na terenie wsi Brzózki w 2016r. inspirowany twórczością Van Gogha. | null | image/jpeg | 3,024 | 4,032 | true | true | true | Бжузкі — село в Польщі, у гміні Шубін Накельського повіту Куявсько-Поморського воєводства.
У 1975-1998 роках село належало до Бидгощського воєводства. | Бжузкі (пол. Brzózki, нім. Birken) — село в Польщі, у гміні Шубін Накельського повіту Куявсько-Поморського воєводства.
У 1975-1998 роках село належало до Бидгощського воєводства. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Monuments_culturels_du_district_de_%C5%A0umadija | Monuments culturels du district de Šumadija | Liste | Monuments culturels du district de Šumadija / Liste | null | Српски / srpski: Zgrada Okružnog suda (Kragujevac) | null | image/jpeg | 2,848 | 4,272 | true | true | true | Patrimoine culturel de Serbie | null | |
th | https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%96%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%87%E0%B9%82%E0%B8%97%E0%B9%80%E0%B8%94%E0%B9%87%E0%B8%87%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A2%E0%B8%AD%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B0 | รถรางโทเด็งสายอารากาวะ | รายชื่อสถานี | รถรางโทเด็งสายอารากาวะ / รายชื่อสถานี | null | 日本語: 都電荒川線の荒川一中前の駅ナンバリング記号 | SA-02 | image/png | 900 | 900 | true | true | true | รถรางโทเด็งสายอารากาวะ หรือ รถรางซากูระโตเกียว เป็นระบบขนส่งมวลชนลูกผสมระหว่างรถไฟรางเบากับรถราง บริการเดินรถภายในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น ดำเนินกิจการโดยสำนักงานขนส่งมหานครโตเกียว และเป็นรถรางโทเกียวโทเด็งสายสุดท้ายที่ยังเปิดให้บริการอยู่ ส่วนสายอื่น ๆ ถูกยกเลิกไปเพราะกีดขวางเส้นทางการจราจร กระนั้นรถรางโทเด็งสายอารากาวะนี้มิใช่รถรางสายเดียวในกรุงโตเกียว เพราะยังมีรถรางโทกีวสายเซตางายะ ซึ่งถูกจัดชั้นเป็นรถรางเช่นกัน
รถรางสายอารากาวะนี้ถูกเรียกว่ารถรางซากูระโตเกียว เพราะตลอดเส้นทางจะมีจุดแวะชมต้นซากูระ กุหลาบและดอกไม้ตามฤดูกาลอื่น ๆ | null | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Teror | Teror | Galleria d'immagini | Teror / Galleria d'immagini | null | English: Facade of a house, Calle Real de la Plaza, Teror, Gran Canaria, Canary Islands, Spain. Deutsch: Hausfassade, Calle Real de la Plaza, Teror, Gran Canaria, Kanarische Inseln, Spanien. | null | image/jpeg | 2,405 | 3,425 | true | true | true | Teror è un comune spagnolo di 12.042 abitanti situato nella comunità autonoma delle Canarie. In Teror è la Basilica della Virgen del Pino, patrona dell'isola di Gran Canaria. | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Zweierpasch | Zweierpasch | null | Zweierpasch | null | Deutsch: Zweierpasch live in Toulouse | Zweierpasch live in Toulouse | image/jpeg | 2,906 | 4,928 | true | true | true | Zweierpasch ist eine deutsch-französische Band aus dem Grenzgebiet zwischen Freiburg im Breisgau, Kehl und Straßburg, die auch grenzüberschreitende Projekte, Musikwettbewerbe und Workshopangebote leitet. Sie ist seit 2018 Preisträger des Adenauer-de Gaulle-Preises und wurde 2017 zu Freiburgs Band des Jahres gewählt. Sie besteht neben den Zwillingsbrüdern Till und Felix Neumann aus einer fünfköpfigen Musikgruppe. Ihre Texte sind sowohl deutsch als auch französisch. Ihre Stilrichtung wird als "World HipHop" bezeichnet und vereint Rap mit World Music, Reggae und Funk. | Zweierpasch ist eine deutsch-französische Band aus dem Grenzgebiet zwischen Freiburg im Breisgau, Kehl und Straßburg (Oberrhein), die auch grenzüberschreitende Projekte, Musikwettbewerbe und Workshopangebote leitet. Sie ist seit 2018 Preisträger des Adenauer-de Gaulle-Preises und wurde 2017 zu Freiburgs Band des Jahres gewählt. Sie besteht neben den Zwillingsbrüdern Till und Felix Neumann (* 19. Oktober 1983 in Heilbronn) aus einer fünfköpfigen Musikgruppe. Ihre Texte sind sowohl deutsch als auch französisch. Ihre Stilrichtung wird als "World HipHop" bezeichnet und vereint Rap mit World Music, Reggae und Funk. | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Saluki | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7c/Malik_the_Saluki.jpg | Saluki | Imatges | Saluki / Imatges | null | A Saluki male | null | image/jpeg | 1,384 | 1,846 | true | true | true | El Saluki, llebrer persa o gos reial d'Egipte és una raça de gos de les més antigues. | Colors més habituals del pelatge del Saluki: |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Tonti_diagram | Tonti diagram | The birth of the classification diagram | Tonti diagram / The birth of the classification diagram | Figure 6. Classification diagram for electrostatics. | English: Tonti diagram for electrostatics | null | image/png | 627 | 406 | true | true | true | The Tonti diagram, created by the Italian physicist and mathematician Enzo Tonti, is a diagram that classifies variables and equations of physical theories of classical and relativistic physics. The theories involved are in its construction are particle dynamics, analytical mechanics, mechanics of deformable solids, fluid mechanics, electromagnetism, gravitation, heat conduction, and irreversible thermodynamics. The classification stems from the observation that each physical variable has a well-defined association with a space and a time element, which can be grasped from the corresponding global variable and from its measuring process. | The fact that physical variables are associated with space and time elements endowed with inner or outer orientation and that space and time elements of a primal and a dual cell complex can be classified as shown on the right-hand side of Figs. 3 and 4, suggests a corresponding classification of physical variables.
Consider, as an example, the classification diagram of electrostatics, shown in Fig. 6. The left column includes those physical variables associated with the primal cell complex, whose elements are endowed with inner orientation: these are the configuration variables. The right column includes those physical variables associated with the dual cell complex, whose elements are endowed with outer orientation: these are the source variables.
The equations linking the variables are contained in the rectangular boxes. The equations in each vertical column are balance equations, circuital equations and gradient-forming equations. They have a topological structure and are called topological equations. Those that link configuration variables to source variables—contained in the horizontal links—are material or constitutive equations, and belong to the category of phenomenological equations. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Panzerkampfwagen_III | Panzerkampfwagen III | Confrontatie met het Rode Leger | Panzerkampfwagen III / Ontwikkeling / Confrontatie met het Rode Leger | Een vroege PzKpfw. III Ausf. L zonder diascoop voor de lader maar nog wel met ontsnappingsluiken | German WW2 era Medium Tank Official designation:- Sd.Kfz.141 Panzerkampfwagen III Built:- 1939-1943. Total production:- 5774. Main armament:- 5cm KwK 39 L/60 tank gun. This is an early production Ausf L, modified for ‘tropical’ use and built by MAN in June 1942. It was sent by rail direct from Nürnberg to Naples and was then shipped aboard the SS Lerica to Benghazi, arriving on 18th July 1942. There it was issued to 7 Kompanie 8th Panzer Regiment, 15th Panzer Division, and probably fought at Alam Halfa. After capture it was shipped to the School of Tank Technology at Chobham Lane, Chertsey, Surrey, before being moved to Bovington. It was put on the museum books in 1951. Now restored to running order and painted in its original markings, it is a regular performer in the Kuwait Arena and is seen during TankFest 2017. ‘The Tank Museum’, Bovington Camp, Dorset, UK. 24th June 2017 | null | image/jpeg | 3,031 | 4,547 | true | true | true | De Panzerkampfwagen III, ook wel aangeduid als Panzer III, was een tank die in de jaren dertig van de twintigste eeuw door de Duitsers ontwikkeld was en in de Tweede Wereldoorlog werd ingezet. De PzKpfw. III was ontworpen om andere pantservoertuigen uit te schakelen terwijl de ondersteunende Panzerkampfwagen IV vooral ongepantserde doelen moest uitschakelen. De koepelring van de PzKpfw. III was niet in staat de steeds zwaardere kanonnen te herbergen die nodig waren om nieuwe tanktypen te bestrijden. Uiteindelijk werd de PzKpfw. III door de grotere PzKpfw. IV vervangen als hoofdgevechtstank. De PzKpfw. III werd hierna nog wel aan enkele bondgenoten geleverd terwijl het onderstel werd gebruikt voor de zeer succesvolle Sturmgeschütz III. | Operatie Barbarossa, de invasie van de Sovjet-Unie, zou geheel nieuwe eisen gaan stellen aan de kwantiteit en de kwaliteit van de productie. In eerste instantie werd dit echter niet onderkend. Men ging uit van een snelle nederlaag van de Sovjets. Op 17 juli 1941 probeerde het Waffen-Prüfamt 6 zich een beeld te vormen van de noodzakelijke fabricage na een overwinning. Duitsland zou dan nog steeds een grote pantsermacht nodig hebben om immuun te zijn tegen aanvallen van het Britse Gemenebest en de Verenigde Staten van Amerika. Men stelde voor zesendertig pantserdivisies te vormen waarvan 7992 nieuw te produceren Panzerkampfwagen IIIs het leeuwendeel van de sterkte zouden uitmaken. Dit project, waarvan de kosten op ruwweg een miljard Reichsmark geschat werden, legde men voor aan Adolf Hitler. Die kreeg dat jaar echter nog twee andere projecten voorgeschoteld, van even groot strategisch belang en even duur: een Duitse atoombom en de massaproductie van onderzeeërs. De Duitse economie kon maar één programma volledig uitvoeren en Hitler koos voor de duikboten om Engeland op de knieën te dwingen. In de zomer van 1941 werd de tankproductie verminderd.
In de herfst van 1941 liep het Duitse offensief vast. Dat leidde tot een beleidscrisis. Plotseling moest de tankproductie weer zo veel mogelijk opgejaagd worden. De verliezen in een langdurige oorlog zouden het moeilijk maken de tanksterkte op peil te houden, laat staan te vergroten. Er was nog een andere verrassing: men werd onverwachts geconfronteerd met een nieuwe generatie Sovjettanks, de T-34 en KV-tanks, die zwaarder bepantserd en bewapend waren dan de beste Duitse productiemodellen. Hitler had in 1933, wegens zijn anticommunistische ideologie, de samenwerking op tankgebied met de Sovjet-Unie beëindigd. De hierop volgende kwantitatieve en kwalitatieve superioriteit van de Sovjettankproductie was de Duitse inlichtingendiensten grotendeels ontgaan.
Beide problemen moesten opgevangen worden door de Ausführung J, die van maart 1941 af geproduceerd werd. Bij deze versie werd het opzetpantser vervangen door een enkelvoudige staalplaat van 50 mm aan voorzijde en achterzijde. Dat bood dezelfde bescherming maar deed het gewicht zakken tot 21,5 ton. De neusluiken werden enkelvoudig. Het rompmachinegeweer stak uit een pantsering met de vorm van een halve bol. Van april 1942 af werd een afstandspantser van 20 mm aangebracht op de kanonmantel en de voorste romp. Een oorspronkelijke bestelling van negenhonderd werd vergroot naar 2700. Daarvan werden er tot juli 1942 1549 gebouwd met het korte 50 mm kanon. De belangrijkste reactie op de superieure sovjetmodellen was namelijk de installatie van nog een zwaarder wapen, het 50mm KwK 39 L/60-kanon. Hitler had een uitgebreide persoonlijke technische staf die hem steeds op de hoogte hield van de nieuwste ontwikkelingen op wapengebied. Toen die doorgaf dat er een project was om de Lang 60 te installeren, beval hij al in augustus 1940 dit zo snel mogelijk als standaard te gaan introduceren in de lopende productieserie. Het Heereswaffenamt negeerde dit echter, om de groei van de productie niet te belemmeren. Deel van de verjaardagsactiviteiten van de Führer was altijd een grote presentatie van militaire prototypen. April 1941 merkte hij tot zijn ergernis dat een Panzerkampfwagen III met lang kanon ontbrak. In december 1941 begon alsnog een productie van 1067 voertuigen van deze versie die overigens geen aparte aanduiding had en parallel aan de productie van de oudere versie tot in juli 1942 doorliep. Behalve het andere kanon, was het enige verschil een aanpassing van de munitieopslag die verminderd werd van negenennegentig naar vierentachtig granaten. Het langere kanon was namelijk krachtiger doordat de granaat langer versneld kon worden maar daar was een grotere aandrijflading voor nodig in een langere huls. Beide subtypen combinerend werd de Ausführung J de meest geproduceerde, met 2616 stuks. In 1941 werden in totaal 1713 Panzerkampfwagen IIIs geproduceerd waarvan veertig met het lange kanon.
Ondanks deze verbetering was Hitler in de herfst van 19 | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/FCGR3A | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f8/Protein_FCGR3A_PDB_1e4j.png | FCGR3A | null | FCGR3A | null | English: Structure of the FCGR3A protein. Based on PyMOL rendering of PDB 1e4j. | null | image/png | 677 | 950 | true | true | true | Low affinity immunoglobulin gamma Fc region receptor III-A là protein ở người được mã hóa bởi gen FCGR3A. FCGR3A còn được gọi với tên CD16a, có nghĩa nó là một phần trong những phân tử bề mặt tế bào sử dụng giao thức cụm biệt hóa. | Low affinity immunoglobulin gamma Fc region receptor III-A là protein ở người được mã hóa bởi gen FCGR3A. FCGR3A còn được gọi với tên CD16a, có nghĩa nó là một phần trong những phân tử bề mặt tế bào sử dụng giao thức cụm biệt hóa. |
zh | https://zh.wikipedia.org/zh-cn/%E4%BF%AE%E5%AD%B8%E9%99%A2%E8%BB%8A%E7%AB%99 | 修學院車站 | 车站周边 | 修學院車站 / 车站周边 | PLAZA修学院 | English: Plaza Shūgakuin is a commercial street near Shūgakuin Station of Eizan Electric Railway in Kyoto, Japan. | null | image/jpeg | 960 | 1,280 | true | true | true | 修学院站是位于日本京都市左京区山端壹町田町的叡山电铁叡山本线的车站。 | 修学院站面向北山通、在东大路通的最北端。东南侧的大型公寓的内侧和修学院车库相邻。另外，白川通位于车站的东侧、西侧则有川端通。
位于京都盆地的东北角，西侧的东大路通和川端通之间的旧大原街道是自古以来的商店街。本车站的相邻周边是商业地区，在东侧有PLAZA修学院、西侧邻接（在月台侧也有入口）Fresco修学院店，另外还有数家的超级市场座落于此。但在离车站稍远之处，除了北山通、白川通沿路之外则成了住宅区。
从东侧延伸的住宅区是叡山电铁沿线徒步圈内最大的，附近也有许多观光胜地。电车上的乘客在此站往往会少上一半。京都市营地下铁乌丸线的松崎车站位于西方约800米处。
修学院离宫（车内广播会提及）
赤山禅院（车内广播会提及）
曼殊院（车内广播会提及）
鹭森神社
松崎大黑天 - 松崎车站更接近。（车内广播会提及）
云母坂 - 通往比叡山的登山道，为Deo900型“KIRARA”的昵称由来。
PLAZA修学院
京都山端邮政局
京都工艺纤维大学 - 松崎车站更接近。
京都大学国际交流会馆
京都市立市修学院小学校
京都银行修学院分行
京都信用金库修学院分行
京都中央信用金库修学院分行
7-ELEVEn京都修学院站前店（回数车票委托贩售处）
京都府警察下鸭警察署修学院派出所
五山送火“法、妙” - 松崎车站更接近。
高野川松崎桥（北山通） | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/Solym%C3%A1r | Solymár | Ünnepek, állandó rendezvények | Solymár / Közélet / Ünnepek, állandó rendezvények | Solymár adventi koncert | Magyar: Solymár adventi koncert | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | Solymár nagyközség Pest megyében, a Pilisvörösvári járásban, a budapesti agglomerációban. Magyarország legnépesebb községe. 2019-ben 11 277 fős lélekszámú település. Területe már a bronzkorban, majd a római korban is lakott volt; nevének első ismert okirati említése 1266-ból való. [Az egyes forrásokban felbukkanó, 1255-ös legkorábbi okirati említéssel kapcsolatos említések tévedésen alapulnak.] A török hódoltság idején teljesen elnéptelenedett, ezért a 18. század első évtizedeiben németországi telepesekkel népesítették be. A második világháborúig a lakosság döntő többsége katolikus vallású, magyar érzelmű sváb volt, csak elenyésző kisebbségben fordultak elő a lakosok között magyar, vagy – a nevükből ítélve – más magyarországi nemzetiséghez köthető, illetve a katolikustól eltérő vallású lakosok.
1946-ban a német lakosság nagy részét Németországba telepítették, helyükre pedig Heves és Borsod megyéből származó családokat, valamint felvidéki és erdélyi menekülteket költöztettek; az újabb beköltözők révén néhány évtizeden belül életerős református közösség is kialakult a településen. | – a település legnagyobb ünnepe, Szűz Mária Szent Neve egyetemes ünnepnapjával egyazon napon (szeptember 12., illetve az ehhez legközelebb eső vasárnap), amely már a XVIII. század óta a helyi katolikus templom búcsúnapja. 1996 óta nemcsak egy napos, hanem több (3–5) napra kiterjedő, általában péntektől hétfőig tartó, nagyszabású, többhelyszínes kulturális rendezvénysorozat színhelye a község a búcsú hétvégéjén. A programok zöme a központban és a sporttelep környékén zajlik, de egyes programelemek helyszíne eltérő is lehet. Volt olyan év, amikor szoboravatás esett a búcsú hétvégéjére, de új települési partnerkapcsolat alapdokumentumainak aláírása és – két esetben – díszpolgári cím adományozása is esett már a búcsú idejére. A búcsú vasárnapját követő vasárnap – megfelelő időjárás esetén – a várban tartanak búcsúzáró ünnepi szentmisét.
Adventi koncert – rendszerint Advent harmadik szombatján zajló, nagyszabású hangverseny a katolikus templomban, amelyen általában a község minden énekkara és egy-két zenekara is részt vesz. A koncert után éjszakába nyúló adventi vásárt tartanak a templom előtt a helyi civil szervezetek.
Március 15. – a nemzeti ünnep helyi megemlékezései egybeesnek az önkormányzat által alapított ifjúsági elismerések adományozásának napjával.
Kitelepítési emléknap – áprilisban, többnyire a hónap második felében megszervezett emléknap, az önkormányzat és a német nemzetiségi önkormányzat ilyenkor tart közös megemlékezést annak emlékére, hogy 1946-ban április hónapban (18-án és 23-án) indultak el a solymári vasútállomásról a település német lakosságának mintegy 60 %-át kitevő kitelepített helyi lakosokat szállító tehervagonok. Az emléknapon német nyelvű emlékmisét és megemlékező műsort tartanak, de rendszerint valamilyen nemzetiségi tematikájú kiállítás megnyitója vagy egyéb hasonló rendezvény is zajlik a közeli napokban.
Májusfaállítás – a községi májusfa felállítása nagyszabású, kora délutántól induló és éjszakába nyúló program, minden év április 30-án; a Solymári Vállalkozók Egyesületének legnagyobb saját szervezésű rendezvénye, színhelye a katolikus templom előtti díszburkolatos térség. A több órás műsorban rendszerint minden évben fellép a községi német nemzetiségi kultúrcsoportok többsége, és egy-két más műfajban tevékenykedő helyi tánccsoport vagy zenekar is.
Majális – a település második legnagyobb ünnepi rendezvénye (a Búcsú után). A községi majális rendszerint a helyi fúvószenekar falujáró ébresztőjével indul, a nap programjai egyébként a Jegenye-völgyben található nagytisztáson zajlanak.
Hősök Napja – a két világháború közti hagyományok újraélesztésével megszervezett, a rendszerváltás óta minden évben május utolsó vasárnapján tartott ünnepség, az önkormányzat és a község hivatalos megemlékezése a háborúk és elnyomó rendszerek helyi áldozatairól. Helyszíne a Templom téri Hősi emlékmű előtti terület: ilyenkor az aktív helyi civil szervezetek mindegyike koszorút helyez el az emlékműnél, katonai tiszteletadás mellett. Ugyanekkor kerül átadásra a legmagasabb önkormányzati elismerésnek minősülő "Solymárért" emlékérem, illetve a nemzetiségi önkormányzat által alapított Nemzetiségi Díj.
Pilis Lelke Fesztivál – 2004 és 2006 között a település második legnagyobb, a község központjában 6-8 helyszínen megrendezett, kétnapos összművészeti programsorozat volt, június első péntekén és szombatján, több környező település közös szervezésében. A nép- és világzenei előadók hosszú sorát vendégül látó rendezvény 2007 óta szünetel, bár újraindítása azóta is szinte minden évben szóba kerül.
Betelepülési megemlékezés – első alkalommal 2010-ben, majd azóta minden évben június második felében (a harmadik vagy negyedik vasárnapon) megtartott ünnepség, apropóját 2010-ben az első németországi telepesek Solymárra érkezésének (feltételezett) 300. évfordulója adta. A rendezvény célja, hogy a nemzetiségi önkormányzat a község gyásznapjairól való megemlékezés mellett pozitív hangvételű, a nemzetiségi identitást erősítő programokat is kínáljon a lakosoknak. A résztvevők rendszerint viseletbe öltözve jelennek meg a nap programjain, s a s | |
bg | https://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%BB%D0%B0%D0%B9%D0%BD%D0%B0%D0%B2%D0%BE%D0%BD | Блайнавон | null | Блайнавон | null | w:Big Pit, w:Blaenavon, Wales. September 2006 | null | image/jpeg | 2,000 | 3,008 | true | true | true | Блайна̀вон е град в Южен Уелс, графство Торвайн. Разположен е около река Авон Луид на около 30 km на север от централната част на столицата Кардиф. Има жп гара. Производството на стомана и добив на каменни въглища. Индустриалният пейзаж около Блайнавон е включен в Списъка на световното културно и природно наследство на ЮНЕСКО. Населението му е 6349 жители според данни от преброяването през 2001 г. | Блайна̀вон (на английски: Blaenavon; на уелски: Blaenafon) е град в Южен Уелс, графство Торвайн. Разположен е около река Авон Луид на около 30 km на север от централната част на столицата Кардиф. Има жп гара. Производството на стомана и добив на каменни въглища. Индустриалният пейзаж около Блайнавон е включен в Списъка на световното културно и природно наследство на ЮНЕСКО. Населението му е 6349 жители според данни от преброяването през 2001 г. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Maksym_%C5%BBele%C5%BAniak | Maksym Żeleźniak | null | Maksym Żeleźniak | null | Українська: Портрет Максима Залізняка, кін. XVIII ст. Русский: Портрет Максима Железняка, кон. XVIII ст., Сумской художественный музей English: Portrait of Maxym Zheleznyak, end of the XVIII century, Artistic museum of Sumy Polski: Podobizna Maksima Żeleźniaka, koniec XVIII wieku, Sumy artystyczne muzeum | Ilustracja | image/jpeg | 1,520 | 1,194 | true | true | true | Maksym Żeleźniak – kozak zaporoski, przywódca koliszczyzny. | Maksym Żeleźniak (ukr. Максим Залізняк, ros. Максим Железняк) (ur. ok. 1740, zm. po 1768) – kozak zaporoski, przywódca koliszczyzny. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Elbert_Hubbard | Elbert Hubbard | Gallery | Elbert Hubbard / Gallery | null | English: Visitor Center, Roycroft Campus, East Aurora, NY | null | image/jpeg | 1,478 | 2,400 | true | true | true | Elbert Green Hubbard was an American writer, publisher, artist, and philosopher. Raised in Hudson, Illinois, he had early success as a traveling salesman for the Larkin Soap Company. Presently Hubbard is known best as the founder of the Roycroft artisan community in East Aurora, New York, an influential exponent of the Arts and Crafts Movement. Some of the Roycroft Campus buildings remain; they have been restored and are open to visitors. The complex is a National Historic Site.
Among Hubbard's many publications were the fourteen-volume work Little Journeys to the Homes of the Great and the short publication A Message to Garcia. He and his second wife, Alice Moore Hubbard, died aboard the RMS Lusitania when it was sunk by a German submarine off the coast of Ireland on May 7, 1915. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Ayherre | Ayherre | null | Ayherre | La mairie. | English: Ayherre (Pyr-Atl, Fr) town hall | null | image/jpeg | 3,000 | 4,000 | true | true | true | Ayherre est une commune française située dans le département des Pyrénées-Atlantiques, en région Nouvelle-Aquitaine.
Le gentilé est Aihertar. | Ayherre est une commune française située dans le département des Pyrénées-Atlantiques, en région Nouvelle-Aquitaine.
Le gentilé est Aihertar. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/R%C3%A9volution_de_Mai | Révolution de Mai | Le gouvernement de Liniers | Révolution de Mai / Prélude / Le gouvernement de Liniers | Jacques de Liniers régna en tant que vice-roi de 1807 à 1809. | Depicted person:  Santiago de Liniers (1753–1810). | null | image/jpeg | 3,493 | 2,787 | true | true | true | La révolution de Mai est une série d'événements s’échelonnant sur une semaine, qui eurent lieu du 18 au 25 mai 1810 à Buenos Aires. Cette ville était alors la capitale de la vice-royauté du Río de la Plata, colonie faisant partie de l’Empire espagnol et comprenant le territoire des actuels États d’Argentine, de Bolivie, du Paraguay et de l’Uruguay. Lesdits événements, qui sont commémorés en Argentine sous le nom de Semaine de Mai, conduisirent à l’éviction du dernier vice-roi Baltasar Hidalgo de Cisneros et à l’établissement, le 25 mai, d’un gouvernement local, appelé Première Junte.
La révolution de Mai était une conséquence directe de la guerre d’indépendance espagnole, qui s’était déroulée au cours des deux années précédentes. En 1808, le roi d’Espagne, Ferdinand VII, abdiqua en faveur de Napoléon Bonaparte, qui fit don du trône à son frère Joseph. Une Junte suprême centrale mena la résistance contre le gouvernement de Joseph et l’occupation française de l’Espagne, mais finit, après avoir subi une série de revers, par perdre la moitié nord du pays. | Buenos Aires une fois reconquise après les invasions britanniques du Río de la Plata en 1806, la population ne pouvait accepter que Rafael de Sobremonte, à qui elle reprochait de s’être enfui à Córdoba avec le trésor public alors que la bataille faisait rage encore, fût maintenu vice-roi. Il existait certes une loi, promulguée par Pedro de Cevallos, requérant que le trésor fût placé en lieu sûr en cas d’attaque étrangère, néanmoins Sobremonte était perçu comme un poltron par la population. La Real Audiencia de Buenos Aires ne lui permit pas de retourner à Buenos Aires et nomma Santiago de Liniers, acclamé comme un héros populaire, vice-roi par intérim. C’était là, fait sans précédent, la première fois qu’un vice-roi espagnol était destitué par un organe de gouvernement local, et non par le roi d’Espagne lui-même. Cette nomination fut néanmoins ratifiée ultérieurement par le roi Charles IV. Liniers entreprit d’armer l’ensemble de la population de Buenos Aires, y compris les criollos et les esclaves, et sut refouler une deuxième tentative britannique d’invasion en 1807.
Le gouvernement de Liniers avait la faveur des criollos, mais non des péninsulaires, tels que le négociant Martín de Álzaga ou le gouverneur de Montevideo, Francisco Javier de Elío. Ce dernier requit des autorités espagnoles de désigner un nouveau vice-roi ; à la suite de l’éclatement de la guerre d’indépendance espagnole, il mit sur pied à Montevideo une junte chargée de passer au crible tous les ordres en provenance de Buenos Aires, et qui se réservait le droit d’ignorer ces ordres, sans toutefois nier ouvertement l’autorité du vice-roi ou déclarer Montevideo indépendant.
Martín de Álzaga lança une rébellion, dite Asonada de Álzaga, afin d’écarter Liniers. Le premier janvier 1809, un cabildo ouvert ― réunion extraordinaire de citoyens tenue dans le cabildo (conseil municipal) local ― présidé par Álzaga, exigea la démission de Liniers et nomma une junte au nom de Ferdinand VII ; la milice espagnole et un groupe de gens convoqués par le conseil s'étaient rassemblés pour appuyer la rébellion. Certains criollos, en particulier Mariano Moreno, soutinrent la mutinerie, y voyant un moyen de réaliser l'indépendance, mais ils étaient en petit nombre. D’autres soupçonnaient Álzaga de vouloir écarter le vice-roi afin de se soustraire à son autorité politique, tout en se proposant de maintenir inchangées les disparités sociales entre criollos et péninsulaires. L’émeute fut promptement brisée après que les milices criollos menées par Cornelio Saavedra eurent cerné la place et dispersé les insurgés. La mutinerie ratée eut pour résultat que les milices rebelles, c'est-à-dire toutes les milices péninsulaires, furent désarmées, et que le pouvoir des criollos fut corrélativement augmenté. La rivalité entre criollos et péninsulaires s’exacerba. Les meneurs du complot, à l’exception de Moreno, furent envoyés en exil à Carmen de Patagones. Javier de Elío les en libéra et leur accorda l’asile politique à Montevideo. | |
sw | https://sw.wikipedia.org/wiki/Frankfurt_am_Main | Frankfurt am Main | null | Frankfurt am Main | null | Deutsch: Frankfurt am Main: Stadtansicht von der Deutschherrnbrücke zu Beginn der Abenddämmerung English: Frankfurt on the Main: View of the city as seen from the Deutschherrnbruecke (Teutonic Knights Bridge) at dusk Français : vue de la ville de Francfort-sur-le-Main, prise depuis le Deutschherrnbruecke (trad « Pont des Chevaliers Teutoniques ») au coucher du soleil. Nederlands: Frankfurt Am Main: Zicht op de stad vanaf de Deutschherrnbruecke | Daraja la mto Main mjini Frankfurt | image/jpeg | 3,000 | 4,500 | true | true | true | Frankfurt am Main ni kati ya miji mikubwa ya Ujerumani. Ina wakazi 747,000. Rundiko la mji wa Frankfurt pamoja na miji mingine kama Mainz na Wiesbaden inaitwa eneo la Rhein-Main lenye wakazi milioni nne.
Frankfurt ni kitovu cha uchumi ch Ujerumani hasa makao makuu ya benki kubwa. Uwanja wa Ndege wa Rhein-Main ni mkubwa katika Ujerumani. Barabara kuu na njia kuu za reli za Ujerumani hukutana hapa.
Frankfurt ni makao makuu ya Benki Kuu ya Ulaya na Benki Kuu ya Ujerumani.
Mji umekuwa na tabia ya kimataifa. Takriban kila mkazi wa tatu ana asili yake nje ya Ujerumani. | Frankfurt am Main ni kati ya miji mikubwa ya Ujerumani. Ina wakazi 747,000. Rundiko la mji wa Frankfurt pamoja na miji mingine kama Mainz na Wiesbaden inaitwa eneo la Rhein-Main lenye wakazi milioni nne.
Frankfurt ni kitovu cha uchumi ch Ujerumani hasa makao makuu ya benki kubwa. Uwanja wa Ndege wa Rhein-Main ni mkubwa katika Ujerumani. Barabara kuu na njia kuu za reli za Ujerumani hukutana hapa.
Frankfurt ni makao makuu ya Benki Kuu ya Ulaya na Benki Kuu ya Ujerumani.
Mji umekuwa na tabia ya kimataifa. Takriban kila mkazi wa tatu ana asili yake nje ya Ujerumani. | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/Pavoraja | Pavoraja | null | Pavoraja | Pavoraja nitida | Русский: Старинное изображение (1880) | Pavoraja nitida | image/jpeg | 357 | 450 | true | true | true | A Pavoraja a porcos halak osztályának rájaalakúak rendjébe, ezen belül az Arhynchobatidae családjába tartozó nem. | A Pavoraja a porcos halak (Chondrichthyes) osztályának rájaalakúak (Rajiformes) rendjébe, ezen belül az Arhynchobatidae családjába tartozó nem. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Eugen_Sandow | Eugen Sandow | Fotografii | Eugen Sandow / Fotografii | null | This curious unsigned picture (circa 1895-1900) shows strongman Eugen Sandow (1867-1925) being prepared for moulding a cast of his body, to be used as a model for sculptors and artists. | null | image/jpeg | 344 | 228 | true | true | true | Eugen Sandow, născut Friederich Wilhelm Müller, este considerat „părintele culturismului”. S-a născut la data de 2 aprilie 1867 la Königsberg, Germania și a decedat la 14 octombrie 1925.
De mic copil Sandow a fost un mare admirator al statuilor antice grecești și romane înfățișând eroi de legendă și războinici. A rămas impresionat de acestea în urma unei vizite în Italia alături de tatăl său.
La vârsta de 19 ani făcea deja demonstrații de forță la bâlciuri, unde a fost remarcat de legendarul Florenz Ziegfeld, care l-a angajat la circul său. Ziegfeld a remarcat că publicul era mai fascinat de musculatura proeminentă a lui Sandow decât de greutățile ridicate de acesta, așa că i-a cerut să-și etaleze mușchii în diferite poziții. Legendarul Sandow a adăugat aceste pozări la demonstrațiile sale de forță, la care ridica haltere și alte greutăți; unul din "numerele" sale de senzație era susținerea unei platforme pe care stăteau câțiva spectatori și un cățel. De asemenea rupea lanțuri, cărți și îndoia bare de metal. Sandow a devenit o senzație și prima vedetă a lui Ziegfeld.
Asemănarea fizicului lui Sandow cu statuile grecești și romane nu a fost întâmplătoare. | null | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Le_opere_e_i_giorni | Le opere e i giorni | Struttura | Le opere e i giorni / Struttura | Lucas Cranach il vecchio, L'età dell'oro, Nasjonalgalleriet, Oslo | null | null | image/jpeg | 1,270 | 1,772 | true | true | true | Le opere e i giorni è un poema di Esiodo della lunghezza di 828 esametri, nel quale si illustrano la necessità del lavoro da parte dell'uomo, consigli pratici per l'agricoltura e giorni del mese nei quali è necessario compiere determinate attività. L'opera è collocabile nell'VIII secolo a.C. | Il poema inizia con un proemio di 10 versi nei quali è elevata una preghiera a Zeus e alle Muse della Pieria; questo proemio è da alcuni critici moderni ritenuto interpolato, così come anche dallo stesso Proclo; inoltre è interessante notare che non si rivolge alle Muse Eliconie come nella tradizione. Esiodo passa quindi a parlare della contesa col fratello Perse il quale, dopo aver sperperato la parte della propria eredità concessa dal padre, vuole impossessarsi anche dell'eredità di Esiodo e pertanto intenta contro di lui un processo nel quale corrompe i giudici. L'autore passa quindi a descrivere la necessità del lavoro da parte degli uomini per fugare la punizione degli dei e vivere secondo giustizia. Questi concetti vengono espressi tramite tre episodi: il mito di Prometeo, il mito delle Cinque Età e il breve Apologo dello Sparviero e dell'Usignolo.
Il primo mito risulta distaccarsi dal racconto presente nella Teogonia: ne Le opere e i giorni è semplicemente narrato come il fratello di Prometeo, Epimeteo abbia accolto presso gli uomini Pandora, donna creata dagli dei allo scopo di distribuire i mali tra i mortali; ciò era la naturale punizione per il furto del fuoco commesso da Prometeo, ossia rubare il fuoco agli dei; l'unico bene che rimase fu la Speranza.
Nel secondo mito invece si narrano le cinque età del mondo:
Età dell'oro: Crono. Gli uomini vivevano senza preoccupazioni, perennemente giovani, nutriti spontaneamente dalla terra. La morte li rapiva nel sonno e dopo la loro estinzione vennero trasformati in spiriti protettori degli uomini.
[...]Vissero sotto Crono, che era sovrano del cielo:
vivean di Numi al pari, con l’animo senza cordoglio,
senza fatica, senza dolor; né su loro incombeva
la sconsolata vecchiaia; ma forti di piedi e di mani,
scevri di tutti i mali, passavano il tempo in conviti,
morian come irretiti dal sonno.
Età dell'argento: Zeus. Gli uomini vivevano per cent'anni presso le madri; stolti, anche una volta cresciuti non si astenevano dalle liti tra di loro e non veneravano gli dei. Per questo vennero fatti estinguere da Zeus e divennero demoni inferiori.
................... né forma avean essi, né mente:
ma ben cento anni il bimbo, vicino alla tenera madre,
pargoleggiando restava, balordo, stoltissimo, in casa.
Cresciuti ch’eran poi, raggiunta l’età più fiorente,
viveano breve tempo, crucciati di gravi dolori,
per la stoltezza loro [...]
Età del bronzo. In questa età vissero uomini possenti, ma prepotenti e violenti la cui unica preoccupazione è la sopraffazione dell'altro, lo scontro e l'annientamento dei propri simili; si estinsero per la loro stessa scelleratezza.
L’opre di Marte
care essi avean, di pianto feconde, e le ingiurie. Non pane
era il lor cibo: il cuore feroce, nel sen, d’adamante:
informi: aveano immane vigore: indomabili mani
su le gagliarde membra sporgevan dagli omeri: l’armi
avean tutte di bronzo, costrutte di bronzo le case:
solo foggiavano il bronzo, ché il cerulo ferro non c’era.
Ed anche questi, gli uni domati per mano degli altri,
entro la squallida casa disceser del gelido Averno,
senza ricordo lasciare: sebbene tremendi, li colse
livida morte, e del sole lasciaron la fulgida luce.
Età degli eroi. In quest'età vissero appunto gli eroi, uomini-dei o semidei, stirpe giusta e coraggiosa pronti a perire per le loro cause. Alcuni di loro furono condotti da Zeus nelle Isole dei Beati dove vissero in pace in terre fertili e ricche di greggi. Questa età è l'unica a non essere definita con il nome di un metallo.
E questi, anche, la Guerra maligna e la Rissa odïosa
strussero, alcuni sotto le porte settemplici, nella
terra di Cadmo, mentre pugnavan pei greggi d’Edipo;
ed altri, entro le navi, sui gorghi infiniti del mare,
quando li addussero a Troia,...
Età del ferro: è la stirpe che tuttora vive sulla terra caratterizzata dalla sofferenza, dall'ingiustizia e dal fatto di dover lavorare per sopravvivere. Esiodo non intravede alcuna possibilità di salvezza per l'uomo.
Deh, fra la quinta stirpe non fossi mai nato, ma prima
io fossi morto, oppure più tardi venuto alla luce!
Poiché | |
yue | https://zh-yue.wikipedia.org/wiki/%E6%9C%94%E4%BC%8A%E5%8F%A4 | 朔伊古 | null | 朔伊古 | 朔伊古 | Русский: Сергей Шойгу в форме генерала армии образца 2013 | null | image/jpeg | 949 | 1,247 | true | true | true | 些勒基‧居朱吉‧鄂魯‧朔伊古（唐努烏梁海文：Сергей Күжүгет оглу Шойгу；或者按俄文譯成些勒基‧古朱吉托域治‧朔伊古，俄文：Серге́й Кужуге́тович Шойгу́；普譯「紹伊古」；1955年5月21號—）係俄羅斯現任國防部長，軍銜係陸軍上將。就任國防部長之前，朔伊古從1991年開始擔任緊急狀況部長，做到2012年，之後曾經短暫擔任莫斯科州州長。 | 些勒基‧居朱吉‧鄂魯‧朔伊古（唐努烏梁海文：Сергей Күжүгет оглу Шойгу；或者按俄文譯成些勒基‧古朱吉托域治‧朔伊古，俄文：Серге́й Кужуге́тович Шойгу́；普譯「紹伊古」；1955年5月21號—）係俄羅斯現任國防部長，軍銜係陸軍上將。就任國防部長之前，朔伊古從1991年開始擔任緊急狀況部長，做到2012年，之後曾經短暫擔任莫斯科州州長。 | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Oakland_Coliseum | Oakland Coliseum | Athletics | Oakland Coliseum / Stadium history / Eventual replacements / Athletics | null | English: The outfield of the Oakland Coliseum in 1981, before the addition of "Mount Davis" in center field. | null | image/jpeg | 688 | 984 | true | true | true | The Oakland–Alameda County Coliseum, or Oakland Coliseum for short, is a multi-purpose stadium in Oakland, California, United States, which is home to the Oakland Athletics of Major League Baseball. The stadium opened in 1966 and was the last remaining stadium in the United States shared by professional football and baseball teams having done so from 1968 until 2019. From 1966 until 1981 and again from 1995 until 2019, the stadium was home of the Oakland Raiders of the National Football League. It was also the home of the Oakland Invaders of the United States Football League from 1983 to 1985. The Coliseum was also home to some games of the San Jose Earthquakes of Major League Soccer in 2008–2009 and hosted games of the 2009 CONCACAF Gold Cup. The Oakland–Alameda County Coliseum complex consists of the stadium and the neighboring Oakland Arena.
The Coliseum has 6,300 club seats, 2,700 of which are available for Athletics games, 143 luxury suites, 125 of which are available for Athletics games, and a variable seating capacity of 46,867 for baseball and 63,132 for soccer. It has a seating capacity of 56,057 for football as of 2019. | A's owner Lewis Wolff made the first official proposal for a new ballpark in Oakland to the Oakland-Alameda County Coliseum Authority on August 12, 2005. The new stadium would have been located across 66th Avenue from the Coliseum in what is currently an industrial area north of the Coliseum. The park would have held 35,000 fans, making it the smallest park in the major leagues. Plans for the Oakland location fell through in early 2006 when several of the owners of the land proposed for the new ballpark decided not to sell.
Throughout 2006, the Athletics continued to search for a ballpark site within their designated territory of Alameda County. Late in 2006, rumors began to circulate regarding a 143-acre (58 ha) parcel of land in Fremont being the new site. These rumors were confirmed by the Fremont city council on November 8 of that year. Wolff met with the council that day to present his plan to move the A's to Fremont into a soon to be built ballpark named Cisco Field. Wolff and Cisco Systems conducted a press conference at the San Jose-based headquarters of Cisco Systems on November 14, 2006 to confirm the deal, and showcase some details of the future plan. However, on February 24, 2009, after delays and increased public opposition, the Athletics officially ended their search for a stadium site in Fremont. The Athletics later took their Cisco Field plan to a site in downtown San Jose located near SAP Center (home of the NHL's San Jose Sharks). The San Jose plan was opposed by the San Francisco Giants whose territory San Jose is in and on October 5, 2015, the United States Supreme Court rejected San Jose's bid on the Athletics.
During that time, the City of Oakland continued to propose new ballpark ideas that ranged from a proposal to build on a waterfront site in the Jack London Square area called Victory Court to a three stadium proposal called Coliseum City on the Coliseum site. Both plans went nowhere.
The Athletics signed a ten-year lease to stay in Oakland and at the Coliseum on July 22, 2014. The deal required that the team look into a new stadium, but only in the city limits, which made it more difficult for the Raiders to tear the Coliseum down for a football-only facility. The A's began talks with an architect on August 6, 2014, to build a baseball-only stadium at the Coliseum site, according to Wolff.
Going into 2016, John J. Fisher took majority control of the team and made Dave Kaval team president and the person in charge of the stadium hunt. On September 12, 2017, it was announced that a site near Laney College and the Eastlake neighborhood had been chosen for the new ballpark (tentatively called Oakland Ballpark) with the A's proposing to construct a 35,000 seat stadium on the site of the college's administrative buildings which the A's would relocate to a spot of the college's choosing. However, the Laney College Board of Trustees abruptly ended talks with the Athletics in December 2017. The surprised A's were forced to look at alternatives for a new stadium location.
On November 28, 2018, the Athletics announced that the team had chosen to build its 34,000-seat new ballpark at the Howard Terminal site at the Port of Oakland. The team also announced its intent to purchase the coliseum site and make the site into a tech and housing hub, preserving Oracle Arena and reducing the Coliseum to a low-rise sports park as San Francisco did with Kezar Stadium. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%92%E3%83%A5%E3%83%BC%E3%83%BB%E3%83%9F%E3%83%83%E3%83%81%E3%82%A7%E3%83%AB | ヒュー・ミッチェル | null | ヒュー・ミッチェル | 2008年 | English: British actor Hugh Mitchell. | null | image/jpeg | 694 | 520 | true | true | true | ヒュー・ミッチェルはイギリスの俳優。 | ヒュー・ミッチェル（Hugh William Mitchell、1989年9月7日 - ）はイギリスの俳優。 | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/M%C3%A4rz_2017 | März 2017 | Weblinks | März 2017 / Weblinks | Baden-Württemberg im März 2017 (Crocus tommasinianus) | Deutsch: Elfen-Krokus (Crocus tommasinianus) im Gartenschaupark Hockenheim | null | image/jpeg | 2,250 | 3,000 | true | true | true | Dieser Artikel behandelt aktuelle Nachrichten und Ereignisse im März 2017. | Commons: März 2017 – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien
Wikinews: Veröffentlichte Artikel im März 2017 – Nachricht | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Tarmo | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/25/Tarmo_Kink.jpg | Tarmo | Persone | Tarmo / Persone | Tarmo Kink | English: Tarmo Kink Estonian association football player. | null | image/jpeg | 2,255 | 1,255 | true | true | true | Tarmo è un nome proprio di persona finlandese maschile. | Tarmo Kikerpill, cestista estone
Tarmo Kink, calciatore estone
Tarmo Kunnas, storico e docente finlandese
Tarmo Neemelo, calciatore estone
Tarmo Oja, astronomo svedese |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%9D%D0%B0%D1%82%D0%B0%D1%88%D0%B0_%D0%9C%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D1%80 | Наташа Манор | null | Наташа Манор | null | עברית: נטשה מנור | null | image/jpeg | 2,592 | 1,936 | true | true | true | Наташа Манор — радянська та ізраїльська театральна і кіноактриса, провідна актриса театру «Гешер», ведуча програми «Сім сорок» на каналі «Ізраїль плюс». | Наташа Манор (івр. נטשה מנור, театральний псевдонім, справжнє ім'я Наталія Войтулевич-Манор) — радянська та ізраїльська театральна і кіноактриса, провідна актриса театру «Гешер», ведуча програми «Сім сорок» на каналі «Ізраїль плюс». | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Autostadt | Autostadt | Galleria d'immagini | Autostadt / Galleria d'immagini | null | Deutsch: Ritz-Carlton Wolfsburg, build from Year 1998 to 2000 | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | L'Autostadt è il museo inaugurato nel maggio 2000 dalla casa automobilistica Volkswagen nei pressi della sua sede di Wolfsburg. | null | |
el | https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B2%CE%AD%CF%84%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CF%81_%CE%9D%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BB%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%B5%CE%B2%CE%B9%CF%84%CF%82 | Σβέτομιρ Νικολάγιεβιτς | null | Σβέτομιρ Νικολάγιεβιτς | null | Српски / srpski: Светомир Николајевић, историчар књижевности (1844-1922) | null | image/jpeg | 1,743 | 1,200 | true | true | true | Ο Σβέτομιρ Νικολάγιεβιτς, ήταν Σέρβος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και πολιτικός.
Ο Νικολάγιεβιτς ήταν καθηγητής και πρόεδρος, πρύτανης, της ανώτατης σχολής του Βελιγραδίου, καθηγητής ιστορίας της λογοτεχνίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην Σλαβική και Σερβική λογοτεχνία. Επίσης ήταν μέλος της Σερβικής βασιλικής ακαδημίας.
Διετέλεσε πρωθυπουργός της Σερβίας κατά την περίοδο από 3 Απριλίου έως στο 27 Οκτωβρίου 1894. Επίσης Δήμαρχος του Βελιγραδίου το 1887 και κατείχε το αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ριζοσπαστικού κόμματος. | Ο Σβέτομιρ Νικολάγιεβιτς (σερβικά : Светомир Николајевић), (Raduša, 21 Σεπτεμβρίου 1844 - Βελιγράδι, 18 Απριλίου 1922) ήταν Σέρβος συγγραφέας, ακαδημαϊκός και πολιτικός.
Ο Νικολάγιεβιτς ήταν καθηγητής και πρόεδρος, πρύτανης, της ανώτατης σχολής του Βελιγραδίου, καθηγητής ιστορίας της λογοτεχνίας, με ιδιαίτερη έμφαση στην Σλαβική και Σερβική λογοτεχνία. Επίσης ήταν μέλος της Σερβικής βασιλικής ακαδημίας .
Διετέλεσε πρωθυπουργός της Σερβίας κατά την περίοδο από 3 Απριλίου έως στο 27 Οκτωβρίου 1894. Επίσης Δήμαρχος του Βελιγραδίου το 1887 και κατείχε το αξίωμα του υπουργού Εσωτερικών. Ήταν ένας από τους ιδρυτές του Ριζοσπαστικού κόμματος. | |
arz | https://arz.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D9%88%D8%A8%D8%B1%D8%AA_%D8%A8%D9%88%D8%B4 | روبرت بوش | null | روبرت بوش | null | Deutsch: w:Robert Bosch 1888 im Alter von 27 Jahren. Zwei Jahre zuvor hatte er im Alter von 25 Jahren eine "Werkstätte für Feinmechanik" in Stuttgart gegründet. Nun ließ sich der junge Unternehmer in einem Stuttgarter Fotoatelier ablichten - mit Hut, den er stets trug, wenn er Kunden besuchte. English: w:Robert Bosch in the year 1888 at the age of 27. Two years before, at the age of 25 years, he had founded a "workshop for precision mechanics" in Stuttgart. Now the young entrepreneur let himself be made a blueprint in a Stuttgart photo-studio - with hat, which he always wore, if he visited customers. | null | image/jpeg | 1,776 | 1,283 | true | true | true | روبرت بوش كان مهندس و رجل اعمال و مخترع و حرفى و صناعى من مملكه فورتمبيرج اشتغل في شتوتجارت. | روبرت بوش كان مهندس و رجل اعمال و مخترع و حرفى و صناعى من مملكه فورتمبيرج اشتغل في شتوتجارت. | |
tt | https://tt.wikipedia.org/wiki/%D0%92%D0%B8%D0%BB%D1%8C%D1%8F%D0%BC_%D2%BA%D0%B5%D0%BD%D1%80%D0%B8_%D2%BA%D3%99%D1%80%D1%80%D0%B8%D1%81%D0%BE%D0%BD | Вильям Һенри Һәррисон | null | Вильям Һенри Һәррисон | null | English: The William Henry Harrison Memorial in North Bend, Ohio | null | image/jpeg | 616 | 900 | true | true | true | Вильям Һенри Һәррисон — сәясәтче, әфисәр, дәүләт эшлеклесе, АКШ президенты, АКШ Санаты әгъзасы, АКШ вәкилләр пулатының тавыш хокукы булмаган әгъзасы, АКШның Колумбиядәге илчесе, Индиана гөбернатыры. | Вильям Һенри Һәррисон (9 февраль 1773, Чарльз-Сити, Виргиния, Америка Кушма Штатлары — 4 әприл 1841 (68 яшь), Вашиңтон, Америка Кушма Штатлары) — сәясәтче, әфисәр, дәүләт эшлеклесе, АКШ президенты (4 март 1841 – 4 апрель 1841), АКШ Санаты әгъзасы (4 март 1825 – 20 май 1828), АКШ вәкилләр пулатының тавыш хокукы булмаган әгъзасы (8 октябрь 1816 – 3 март 1819), АКШның Колумбиядәге илчесе (24 май 1828 – 26 сентябрь 1829), Индиана гөбернатыры (10 гыйнвар 1801 – 28 декабрь 1812). | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Grusv%C3%A4g | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/55/Street_in_Lofsdalen.jpg | Grusväg | Förhållanden i Sverige | Grusväg / Förhållanden i Sverige | Snöbeklädd grusväg i Lofsdalen | English: A street in the Swedish skiing resort of Lofsdalen Svenska: En grusväg i den svenska skidorten Lofsdalen | null | image/jpeg | 2,000 | 3,008 | true | true | true | Grusväg är en väg som saknar asfalt eller annan form av permanent beläggning. Den är istället belagd med grus, vilket vid låg trafikbelastning ger godtagbart väggrepp, bärighet och dränering.
Underhållet på grusvägar är nästan alltid lågt, i vissa fall minimalt. Det är också större risk för försämrad framkomlighet på dessa vägar, eftersom eventuella skador inte prioriteras lika högt på dessa vägar som på övriga vägar. Vägojämnheter till följd av tjälskador och tvättbrädor är vanliga på grusvägar. Vid riktigt hög trafikbelastning ökar risken för att vägen skall köras sönder, då grusvägar lätt eroderar på grund av att slitytan försvinner genom erosion. Särskilt stor är risken om vägen inte är försedd med diken, då det betyder att allt regnvatten samlas på vägbanan och ökar erosionen. En ojämn grusväg kan göras slät med en väghyvel. | I Sverige är grusvägar ganska vanligt förekommande. Det handlar nästan alltid om mindre vägar där underhållet är lägre prioriterat och där trafikbelastningen är låg, som på enskild väg. Förekomsten av grusvägar varierar mellan olika områden. I Skåne och i Stockholms län är de mindre vanliga och förekommer mestadels på enskild väg. I Småland och i större delen av Norrland är de däremot vanligt förekommande även som allmän väg och utgör en stor del av det totala vägnätet.
Under de senaste decennierna har grusvägarnas andel av det allmänna vägnätet minskat allt stadigare, delvis till följd av regionalpolitiska satsningar som inbegriper asfalteringar, delvis till följd av ökad trafik även på det mindre vägnätet vilket tvingat fram beläggningar. Ett exempel på detta är Gotland, där man under ökat tryck från turisttrafiken under sommarhalvåret, och för att förhindra dammoln som sliter på fordonen, i början av 1990-talet valde att belägga alla allmänna vägar.
Vägverket rekommenderar att vägar med mer än 250 ÅDT bör beläggas. Ofta används då en Y1G-beläggning (nära besläktad med oljegrus), vilket är billigare än vanlig asfaltering.
Värt att notera är också att andelen belagd allmän väg först i slutet av 1970-talet översteg andelen obelagd allmän väg, och att samtliga riksvägar var belagda först 1989. |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9D%D0%B0%D0%B7%D0%B0%D1%80%D0%B5 | Назаре | Достопримечательности | Назаре / Достопримечательности | Набережная в Назаре | Русский: Набережная Атлантики в Назаре | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | Назаре́ — город в Португалии, центр одноимённого муниципалитета в составе округа Лейрия. Численность населения — 10,1 тыс. жителей, 15,1 тыс. жителей. Посёлок и муниципалитет входит в экономико-статистический регион Центральный регион и субрегион Оэште. По старому административному делению входил в провинцию Эштремадура.
Покровителем посёлка считается Дева Мария. Праздник посёлка — 8 сентября. | Поселок основан в 1514 году.
Квартал Ситиу (Sitio) расположен на высоком холме, откуда открывается замечательная панорама.
Церковь Богоматери (Santuário de Nossa Senhora da Nazaré). Когда во второй половине XIV века главная городская часовня перестала вмещать всех желающих, король Фердинанд XIV приказал построить новый храм. Однако к нашему дню от того сооружения ничего не осталось — церковь перестраивалась несколько раз; самым решительным образом — в XVII веке.
Огромные волны Praia Do Norte. В зимнее время года толпы туристов приезжают к северному пляжу Назаре, возле маяка Farol de Nazare. В период с октября по февраль в этом месте встают огромные волны. Размер волн порой превышает тридцать метров в высоту. Они напоминают волны-убийцы. Профессиональные бигвэйв серферы и кайтсерферы едут в Назаре чтобы поймать эти волны. Именно на этой волне был поставлен мировой рекорд на самую большую волну, по которой едет серфер. Рекорд принадлежал американцу Гаррету Макнамаре. Но в ноябре 2017 года, Родриго Коха – профессиональный бразильский серфер, эффектно покорил гигантскую волну высотой 24,3 метра. Но официально бразильца наградили только весной 2018-го. Покорив самую высокую волну, Родриго Коха попал в книгу рекордов Гинесса. Первыми Российскими биг-вейв серферами, покорившими волны Назаре стали Андрей Овчинников и Андрей Карр (команда Monster Wave), которые в октябре 2016 года ловили более чем 18-метровые волны. Так же там проходят соревнования Международной Лиги Серфинга по большим волнам. Российский представитель бигвэйв серфинга Сергей Мысовский так же тренируется на Praia Do Norte
Часовня Capela da Memória. По преданию, на месте, где сейчас стоит часовня, Богоматерь спасла Д.Фуаса Рупиньо, португальского короля XII века, когда тот в туманное утро охотился в этих местах на оленей и чуть не сорвался в пропасть. В знак этого чуда — спасения его жизни — тот поставил часовню Памяти, в которую потянулись паломники со всей Европы. За 900-летнюю историю она почти не изменилась — это крошечное квадратное сооружение до сих пор является главной достопримечательностью небольшого города.
Этнографический и археологический музей (Museu de arte sacra reitor luís nési). В небольшом музее компактно умещаются отдел археологии, этнографии, истории, скульптуры, художеств и фотографии. В каждом из них вся история региона и города. Самый интересные стенды — с историей национального костюма (одна из важных достопримечательностей города заключается в том, что женщины здесь до сих пор с удовольствием одеваются так же, как и их родственники двести лет назад) и рыболовства.
Музей религиозных искусств (Museu de arte sacra reitor luís nési). В правом крыле главного храма города находится небольшой музей искусства, со статуями, картинами, серебряными вазами и почему-то историческими документами. Большинство музейных объектов в той или иной степени связаны с образом Богоматери, которая до сих пор является одним из культов жителей Назаре.
Форт Сау Мигел Арканжу (Forte de são miguel arcanjo). На дальнем конце мыса в 1577 году по приказу короля Себастиана построили укрепление для обороны от возможных нападений с воды алжирских, марокканских и норманских пиратов. В следующий раз слава пришла к форту во время оккупации Португалии армией Наполеона — тогда в нём засели французские солдаты, откуда их с вилами наперевес выгоняли португальские крестьяне.
Дом-музей рыбака (Casa museu do pescador). Назаре считается главной рыболовной деревней Португалии и отсутствие подобного музея в городе было бы просто странным. В нём можно посмотреть в каких интерьерах жили рыболовы со своими семьями между 1930 и 1950 годами, на каких лодках выходили в море, как рыбачили, и как потом обходились со своим уловом. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Roman,_Rom%C3%A2nia | Roman, România | Cultură | Roman, România / Cultură | Vila Liceului, numită și Vila Calistrat Hogaș | English: Hogas villa in Roman, Neamț County, RomaniaRomână: Vila Hogaș din Roman, județul Neamț, România This is a photo of a historic monument in județul Neamț, classified with number NT-II-m-B-10664.02 | null | image/jpeg | 2,767 | 3,751 | true | true | true | Roman este un municipiu în județul Neamț, Moldova, România. Este situat în partea centrală a podișului Moldovei, în județul Neamț, la confluența râurilor Siret și Moldova. Dacă la recensământul din anul 1992, orașul avea o populație de 80.328 de locuitori, în anul 2011 aceasta a coborât până la 50.713, importantul spor negativ datorându-se migrației interne și celei externe. | De importanță culturală sunt Muzeul de Istorie, Muzeul de Artă, Muzeul de Știinte Naturale. În plin centru al orașului se află, deși în paragină, casa dirijorului Sergiu Celibidache, cunoscută și cu numele de Casa vornicului Done. La câțiva kilometri de oraș se află vestitul Han al Ancuței, vizitat de scriitorul Mihail Sadoveanu, reconstruit în aceleași locuri după ce a fost odată mistuit de flăcări.
Monumente istorice
Lista monumentelor istorice din Roman | |
pt | https://pt.wikipedia.org/wiki/Ainus | Ainus | Habitação | Ainus / Cultura / Habitação | null | 日本語: リトルワールド アイヌの家 | null | image/jpeg | 3,096 | 4,128 | true | true | true | Ainus ou ainos, em textos históricos japoneses "Ezo", são um grupo étnico indígena do Japão e da Rússia.
O número oficial de ainus é 25 mil, mas não-oficialmente estimado em 200 mil, pois muitos ainus foram assimilados às sociedades japonesa e russa e não possuem conhecimento de sua ancestralidade ou a omitem de propósito. | Uma aldeia é chamada de kotan na língua ainu. Os kotan eram localizados em bacias hidrográficas e no litoral, onde era fácil de encontrar alimento, particularmente nas bacias hidrográficas de rios em que os salmões nadavam contra a corrente. Uma aldeia consistia basicamente de um clã patriarcal. O número médio de famílias era de quatro a sete, raramente chegando a mais de dez. No início dos tempos modernos, os ainus foram forçados a trabalhar nas áreas de pesca japonesas. Os kotan também os acompanharam. Como resultado, os kotan tradicionais desapareceram e grandes vilas de várias dúzias de famílias foram formadas em volta das áreas de pesca.
As cise (casas) de um kotan eram feitas de Imperata cylindrica, folhas de bambu, cascas de árvore e outros materiais. O comprimento era de leste a oeste ou paralelo a um rio. Uma casa geralmente media 7 m x 5 m com uma entrada na ponta oeste que também servia como despensa. A casa tinha três janelas, incluindo a rorun poyar, uma janela localizada no lado leste, através da qual os deuses entravam e saíam e ferramentas cerimoniais eram trazidas para dentro e levadas para fora. Os ainus consideravam essa janela sagrada e eram aconselhados a nunca olhar através dela. Uma casa tinha uma cova com fogueira perto da entrada. O marido e sua esposa sentavam-se do lado esquerdo (chamado de shiso) e crianças e convidados sentavam-se do lado direito (chamado de harkiso). A casa tinha uma plataforma para itens valiosos chamada de iyoykir atrás do shiso, onde eram deixados sintoko (hokai) e ikayop (aljavas).
Outras construções próximas incluíam banheiros separados para homens (ashinru) e para mulheres (menokoru), um armazém (pu) de alimentos, uma jaula para ursos jovens (heper set) e grelhas para a secagem de peixes e plantas. Um altar (nusasan) de frente para o lado leste da casa (rorunpuyar). Ali eram feitas cerimônias como o iyomante. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Distrito_de_Nickerie | Distrito de Nickerie | División administrativa | Distrito de Nickerie / División administrativa | suburbios de Nickierie | Map of the resorts of the Nickerie district in Suriname. Created by Rarelibra 22:49, 27 December 2006 (UTC) for public domain use, using MapInfo Professional v8.5 and various mapping resources. Rarelibra 22:49, 27 December 2006 (UTC) | null | image/png | 816 | 1,056 | true | true | true | Nickerie es un distrito situado en el noroeste de Surinam emplazado en la desembocadura del río Corantijn, río que hace de frontera entre este país y Guyana. Al norte delimita con el océano Atlántico, al este con Coronie y al sur con el extenso distrito de Sipaliwini.
Tiene una extensión de 5.353 km² y, a fecha de 2004, la población era de 36.639 habitantes, siendo la mayoría de ellos de origen hindú.
Su capital es Nieuw Nickerie, la segunda ciudad más grande del país y situada a las orillas del río Nickerie. Otra conocidas localidades de este distrito son Wageningen y Washoda.
El lugar recibió poca atención por los primeros colonos ingleses y escoceses establecidos en el territorio que actualmente ocupa Surinam hace más de 150 años. Sin embargo, con la introducción de plantaciones de arroz, la región experimentó un gran desarrollo económico y demográfico.
Las relaciones entre el país y la vecina Guyana han sido siempre muy tensas en cuanto a la pertenencia de esta región, lo que ha producido, incluso en ciertas ocasiones, luchas entre ambos Estados. Aun así, existe una conexión de ferry entre el distrito de Nickerie y la población guyanesa de Springlands. | Nickerie está subdividido en cinco suburbios:
Groot Henar
Nieuw Nickerie
Oostelijke Polders
Wageningen
Westelijke Polders | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D0%B8%D0%BA%D0%B0%D1%80%D0%B4%D0%BE_%D0%91%D0%B0%D0%B9%D0%B0%D0%BD%D0%BE | Рикардо Байано | null | Рикардо Байано | null | Русский: Сантос Рикардо ЛагоEnglish: Ricardo Santos Lago | null | image/jpeg | 739 | 460 | true | true | true | Рика́рдо Са́нтос Ла́го, известный под прозвищем Рика́рдо Байа́но 10 сентября 1980 года, Ильеус, штат Баия, Бразилия) — боснийский и бразильский футболист, полузащитник. С 2004 года по 2011 год выступал за ряд российских клубов. | Рика́рдо Са́нтос Ла́го (порт.-браз. Ricardo Santos Lago), известный под прозвищем Рика́рдо Байа́но (порт.-браз. Ricardo Baiano (10 сентября 1980 года, Ильеус, штат Баия, Бразилия) — боснийский и бразильский футболист, полузащитник. С 2004 года по 2011 год выступал за ряд российских клубов. | |
bg | https://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D1%80%D0%B0%D0%B4%D0%B8%D0%BD%D0%B0%D1%82%D0%B0_%D0%BD%D0%B0_%D0%B7%D0%B5%D0%BC%D0%BD%D0%B8%D1%82%D0%B5_%D1%83%D0%B4%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D0%BB%D1%81%D1%82%D0%B2%D0%B8%D1%8F | Градината на земните удоволствия | Едемската градина – Ляво крило | Градината на земните удоволствия / Интериор / Едемската градина – Ляво крило | null | God holding the hand of Eve. Bottom right the feet of Adam sitting on the ground. | null | image/jpeg | 3,064 | 2,536 | true | true | true | „Градината на земните удоволствия“ е триптих от брабантския художник Йеронимус Бош. Завършена през 1504 г. и считана за най-известната му творба. Триптихът изобразява сътворението на Света и проникващия сред хората грях. Понастоящем е изложен в музея Прадо в Мадрид, Испания.
„Градината на земните удоволствия“ е произведение с маслени бои върху дървени панели. Централната част е с размери 220 на 195 cm, а двете крила – 220 на 95 cm. Въпреки че този формат е стандартен за излагане в църквите, най-вероятно триптихът е изработен за благородническа фамилия. | Лявото крило на триптиха изобразява Едемската градина, Дървото на познанието и Господ (като Исус), представящ Ева и Адам.
Тук са изобразени последните три дни от Сътворението на света. Небето и Земята произвеждат наяве десетки живи същества, сред които може да се видят жираф, слон и митически зверове, подобие на еднорог. В центъра на композицията се повдига Източникът на живота – високо, тънко, розово съоръжение, напомнящо на готически табернакъл, украсен с резба. Светещи в тинята скъпоценни камъни, така също и фантастични зверове, вероятно основани на средновековните представи за Индия, пленяваща със своите чудеса въображението на европейците от времената на Александър Македонски. Съществувало е тогава разпространено поверие за това, че именно в Индия се намира изгубеният от човека Едем.
На преден план от този ландшафт, запечатал допотопния свят, Господ представя на Адам току-що „създадената“ Ева. Бог взема Ева за ръка и я води към току-що пробуждащия се от сън Адам, и сякаш той гледа на това създание със смесени чувства на удивление и очакване.
Тук е изобразена не сцена от изкушението или изгнанието на Адам и Ева от Рая (както в „Каруцата със сеното“), а тяхното съединение с Бог.
Самият Бог е по-малък, отколкото в другите картини, но е представен в образа на Христос, второто лице от Троицата и въплъщаващ „Словото Божие“.
Вляво на първия мъж и първата жена се намира Дървото на Доброто и Злото – палма, около която се е увила змия, символ на коварството, изкушението и греха. В средата на Извора на Живота се намира Дървото на Живота. В следващата част на триптиха се вижда луксът; за това се приема, че това е част на онова, което се очаква.
На пръв поглед това е обикновената Едемска градина, пълна със спокойствие и чистота, но ако се загледаме, този красив сценарий се пречупва. Животните се изправят едно срещу друго: един лъв поваля елен и го яде, странно двукрако същество бива преследвано от глиган. До езерото, долу вдясно на картината, това отново се появява: един леопард държи в уста мишка, една птица изяжда една жаба. Това са далечни сигнали в райския мир, обикновено означаващи опасност от грях. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Carice_van_Houten | Carice van Houten | Vida temprana y carrera | Carice van Houten / Vida temprana y carrera | Carice van Houten, en una foto promocional. | English: Carice van Houten (born September 5, 1976) is a Dutch stage and film actress. Nederlands: w:nl:Carice van Houten (5 september 1976) is een Nederlandse toneel- en filmactrice | null | image/jpeg | 639 | 516 | true | true | true | Carice Anouk van Houten es una actriz y cantante neerlandesa. Fue reconocida con varios galardones, como el premio del Festival de cine de Tribeca a la mejor actriz por su papel en Black Butterflies, cinco Becerros de Oro a la mejor actriz, y el reconocimiento a la «mejor actriz neerlandesa de todos los tiempos» votado por el público neerlandés. Pero fue su participación en la serie Juego de tronos dando vida a la sacerdotisa Melisandre, la que le otorgó fama a nivel internacional. | Carice nació en Leiderdorp (cerca de Leiden). Su madre Margje Stasse es miembro de la junta educativa de la televisión holandesa y su padre es el reputado actor, musicólogo y experto en cine mudo Theodore van Houten. Es la hermana mayor de la también actriz y cantante Jelka van Houten.
Obtuvo su primer protagónico en el filme para TV, Suzy Q, de Martin Koolhoven. Por ese rol ganó el premio Golden Calf, que entrega la Academia Holandesa, como Mejor Actriz del año.
En septiembre de 2000 dio vida al personaje de Polly, una cantante y actriz, en una nueva puesta de la Threepenny Opera, por la que obtuvo fabulosas críticas. Ganó el Pisuisse Award y el Top Naeff Award por esta actuación teatral y otro Golden Calf por su papel en Undercover Kitty (2001).
Su carrera se proyectó internacionalmente a partir de su protagónico en Black Book de Paul Verhoeven, filme en el cual encarnó a la cantante Rachel Steinn. El papel le valió los premios Rembrandt y Golden Calf.
En 2008 participó bajo la dirección de Bryan Singer (Los sospechosos de siempre, Superman Returns) en el filme Operación Valquiria, junto a Tom Cruise, Kenneth Branagh y Stephen Fry, entre otros.
En 2010, bajo la dirección de Christopher Smith, en la película "Black Death".
Desde 2012 trabajó en la serie de HBO, Juego de tronos, en el papel de la sacerdotisa roja Melisandre hasta el final de la misma en 2019. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Filadelfia | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/63/Carpenters_Hall_North_%28front%29_facade_HABS_PA%2C51-PHILA_229-4.jpg | Filadelfia | La revolución estadounidense | Filadelfia / Historia / La revolución estadounidense | En el Carpenters' Hall se efectuó el Primer Congreso Continental en 1774. | English: North (front) facade of Carpenters' Hall, Philadelphia, Pennsylvania. | null | image/jpeg | 675 | 967 | true | true | true | Filadelfia es la mayor ciudad del estado de Pensilvania, Estados Unidos. Está ubicada sobre la orilla derecha del río Delaware —poco antes de su desembocadura en la bahía de Delaware—, que la separa del estado de Nueva Jersey, y en un punto intermedio entre las importantes ciudades de Nueva York y Washington D. C. Es la quinta ciudad del país por población y la 51.ª del mundo. El condado de Filadelfia, del que es sede, tiene 1 526 000 habs. y su área metropolitana alcanza los 6 millones de habs.
Es un gran centro histórico, cultural y artístico en los Estados Unidos, y de la misma forma un importante puerto industrial sobre el río Delaware, que se extiende hasta el océano Atlántico. Fundada en 1682, fue durante el siglo XVIII la ciudad más poblada de las Trece Colonias y la tercera ciudad más poblada del Imperio británico, antes de convertirse provisionalmente en la ciudad capital de los Estados Unidos. Fue velozmente superada por Nueva York y le cedió su estatus de capital a la flamante ciudad de Washington D.C. Hoy, Filadelfia es la principal metrópolis del estado de Pensilvania, aunque la capital y sede del gobierno es Harrisburg. | En los años 1770, Filadelfia se convirtió en unos de los principales centros de la Revolución estadounidense. Los Hijos de la Libertad, una organización de patriotas americanos, eran muy activos en la ciudad: resistían a las medidas fiscales impuestas por la urbe e incitaban a los colonos a boicotear las mercaderías inglesas.
Filadelfia fue la elegida, a causa de su posición central en el seno de las Trece Colonias, para acoger el Primer Congreso continental que se reunió del 5 de septiembre al 26 de octubre de 1774 en el Carpenters' Hall. El Segundo Congreso continental se extendió entre 1775 y 1781, fecha de la Declaración de Independencia y de la ratificación de los Artículos de la Confederación. Durante la guerra de independencia, esta asamblea organizó el ejército continental, emitió papel moneda y se ocupó de las relaciones internacionales del país. Los delegados firmaron la Declaración de Independencia el 4 de julio de 1776 en esta ciudad. Sin embargo, en respuesta a la derrota estadounidense de Brandywine en 1777, el Congreso tuvo que dejar la ciudad, así como 2/3 de la población. Los habitantes debieron esconder la Campana de la Libertad.
También tuvieron lugar varias batallas entre las fuerzas estadounidenses comandadas por George Washington y las británicas en la ciudad y sus alrededores. Después de haber conquistado la ciudad en septiembre de 1777, los británicos concentraron 9000 soldados en el barrio alemán, Germantown. En junio de 1778, los británicos abandonaron Filadelfia para proteger Nueva York, expuesta a las naves francesas. En julio, el Congreso volvió a Filadelfia. Una convención constitucional se reunió en la ciudad en 1781 para redactar una constitución. Este texto, organizador de las instituciones del nuevo país, fue firmado en el Independence Hall en septiembre de 1787. Fue en el Congress Hall que fue elaborada la Declaración de los Derechos en 1790, los diez primeros apartados de la constitución estadounidense. El Congreso continental se instaló en la ciudad de Nueva York en 1785 pero, bajo la presión de Thomas Jefferson, volvió a Filadelfia en 1790, que fue investida capital provisional de los Estados Unidos, mientras Washington D. C. era construida. Filadelfia dejó de ser la capital de las colonias en 1799. |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Salza_di_Pinerolo | Salza di Pinerolo | null | Salza di Pinerolo | null | Italiano: Salza di Pinerolo (TO) | null | image/jpeg | 1,812 | 2,540 | true | true | true | Salza di Pinerolo är en ort och kommun i storstadsregionen Turin, innan 2015 provinsen Turin, i regionen Piemonte, Italien. Kommunen hade 75 invånare. | Salza di Pinerolo är en ort och kommun i storstadsregionen Turin, innan 2015 provinsen Turin, i regionen Piemonte, Italien. Kommunen hade 75 invånare (2017). | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D1%80%D0%B5%D0%B7%D0%B8%D0%B4%D0%B5%D0%BD%D1%82%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B5_%D0%B2%D1%8B%D0%B1%D0%BE%D1%80%D1%8B_%D0%B2_%D0%92%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%87%D0%BD%D0%BE%D0%BC_%D0%A2%D0%B8%D0%BC%D0%BE%D1%80%D0%B5_(2012) | Президентские выборы в Восточном Тиморе (2012) | null | Президентские выборы в Восточном Тиморе (2012) | null | Deutsch: Taur Matan Ruak, Präsident Osttimors | null | image/jpeg | 365 | 302 | true | true | true | Президентские выборы в Восточном Тиморе проходили 17 марта и 16 апреля 2017 года. Президент Жозе Рамуш-Орта, который мог баллотироваться на второй срок, заявил, что будет баллотироваться на второй срок. Эти выборы рассматривались как испытание «молодой демократии». В результате во втором туре одержал победу бывший военный командир Таур Матан Руак. | Президентские выборы в Восточном Тиморе проходили 17 марта (1-й тур) и 16 апреля (2-й тур) 2017 года. Президент Жозе Рамуш-Орта, который мог баллотироваться на второй срок, заявил, что будет баллотироваться на второй срок. Эти выборы рассматривались как испытание «молодой демократии». В результате во втором туре одержал победу бывший военный командир Таур Матан Руак. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%92%D0%B8%D1%80%D1%82%D1%83%D0%B0%D0%BB%D1%8C%D0%BD%D0%B0%D1%8F_%D0%9F%D0%A6%D0%A0 | Виртуальная ПЦР | null | Виртуальная ПЦР | Результат ПЦР in silico с помощью программы jPCR [1][6]. Показаны места отжига праймеров и потенциальный ПЦР-продукт | English: in silico PCR example result | null | image/png | 587 | 447 | true | true | true | Виртуальная полимеразная цепная реакция — математический метод компьютерного анализа теоретической полимеразной цепной реакции, использующий данные о нуклеотидных последовательностях праймеров для предсказания потенциальной амплификации фрагментов исследуемого генома, хромосомы, или любого другого участка ДНК.
Этот инструмент используют для оптимизации подбора праймеров или ДНК-зондов к ДНК-мишени. Праймеры анализируются на наличие участков связывания и определяется степень их комплементарности к ДНК-мишени.
Некомплементарные основания в участке связывания праймера с ДНК-мишенью снижают стабильность праймера, так как снижают температуру плавления, а также некомплементарные основания в 3'-конце праймера ингибируют инициацию синтеза ДНК в ПЦР с помощью ДНК-полимеразы Taq, которая не обладает корректирующей 3',5'-экзонуклеазной активностью. Если же некомплементарные основания находятся только на 5'-конце праймера и праймер стабилен при конкретной температуре отжига, то в этом случае Taq-полимераза будет использовать данный праймер как затравку для начала синтеза ДНК, комплементарной ДНК-мишени. | Виртуальная полимеразная цепная реакция (ПЦР in silico, цифровая ПЦР, электронная ПЦР, е-ПЦР) — математический метод компьютерного анализа теоретической полимеразной цепной реакции, использующий данные о нуклеотидных последовательностях праймеров (или ДНК-зондов) для предсказания потенциальной амплификации фрагментов исследуемого генома, хромосомы, или любого другого участка ДНК.
Этот инструмент используют для оптимизации подбора праймеров или ДНК-зондов к ДНК-мишени. Праймеры анализируются на наличие участков связывания и определяется степень их комплементарности к ДНК-мишени.
Некомплементарные основания в участке связывания праймера с ДНК-мишенью снижают стабильность праймера, так как снижают температуру плавления, а также некомплементарные основания в 3'-конце праймера ингибируют инициацию синтеза ДНК в ПЦР с помощью ДНК-полимеразы Taq, которая не обладает корректирующей 3',5'-экзонуклеазной активностью. Если же некомплементарные основания находятся только на 5'-конце праймера и праймер стабилен при конкретной температуре отжига, то в этом случае Taq-полимераза будет использовать данный праймер как затравку для начала синтеза ДНК, комплементарной ДНК-мишени.
Потенциально праймер с любой последовательностью нуклеотидных остатков найдёт комплементарные участки связывания на любой геномной ДНК про- или эукариот. Однако, полимеразная цепная реакция не будет проходить эффективно и синтез ПЦР-продукта будет проходить либо линейно (а не экспоненциально), либо не будет проходить вообще. Это связано, во-первых, с тем, что описано выше, для некомплементарных оснований на 3'-конце и стабильностью праймера; и во-вторых, для ПЦР необходимы два близко расположенных праймера, комплементарных обеим цепям и ориентированных 3'-концами друг к другу.
Существует большое разнообразие программ для виртуальной ПЦР, различающихся по набору функций, простоте использования, эффективности и стоимости.
Вероятно, наиболее широко используемыми являются инструмент «Electronic PCR» (электронная ПЦР), представленный в свободном доступе на сайте Национального центра биотехнологической информации (NCBI), а также бесплатная программа компании PrimerDigital.
С другой стороны, платная программа FastPCR позволяет одновременно тестировать один праймер или набор праймеров (проб), предназначенных для амплификации множественных мишеней. Потенциальные ПЦР-продукты или сайты связывания праймеров могут быть предсказаны как для линейных, так и для кольцевых матриц, для стандартной, обратной или мультиплексной ПЦР. Программа вычислит температуру плавления для праймеров в участке связывания с ДНК-мишенью с некомплементарными основаниями и определит все потенциальные ПЦР-продукты. Можно также анализировать степень комплементарности и взаимодействие праймеров друг с другом. | |
ko | https://ko.wikipedia.org/wiki/%EB%8B%A4%EC%9B%A8%EC%9D%B4 | 다웨이 | 교통 | 다웨이 / 교통 | 다웨이 공항 | English: Dawei, Burma. Image taken by MikeRussia on flickr. The creator has granted GFDL licensing and permission for use in the wikimedia project. | null | image/jpeg | 375 | 500 | true | true | true | 다웨이 또는 타보이는 미얀마 남동부의 도시이자 타닌타리 구의 수도이다. 양곤에서 남쪽으로 614.3km 떨어진 다웨이 강 북안에 위치한다. 인구는 139,900명이다. 다웨이는 다웨이 강어귀에 있는 항구로, 안다만 해에서 30km 떨어져 있다. 결과적으로 도시는 몬순 때 홍수가 발생하기 쉽다. | 다웨이 공항 | |
en | https://simple.wikipedia.org/wiki/August_Zaleski | August Zaleski | null | August Zaleski | null | For documentary purposes the German Federal Archive often retained the original image captions, which may be erroneous, biased, obsolete or politically extreme. Zu dem deutsch-polnischen Conflikt über die deutsche Minderheit in Polen vor dem Völkerbundrat in Genf! Der polnische Aussenminister Zaleski, auf dessen Erklärungen über die deutsche Beschwerde beim Völkerbundesrat man sehr gespannt sein darf. | null | image/jpeg | 798 | 534 | true | true | true | August Zaleski was a Polish economist, politician, and diplomat. Twice Minister of Foreign Affairs of the Republic of Poland, he was the 6th President of Poland within the 2nd Polish Government in Exile from 9 June 1947 until 7 April 1972. | August Zaleski (13 September 1883 – 7 April 1972) was a Polish economist, politician, and diplomat. Twice Minister of Foreign Affairs of the Republic of Poland, he was the 6th President of Poland within the 2nd Polish Government in Exile from 9 June 1947 until 7 April 1972. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Achaltekeer | Achaltekeer | Egenskaper | Achaltekeer / Egenskaper | Achal-tekeerna är kända för att kunna ha mer ovanligt färger. Här en cremellofärgad Akhal-teke. | English: Blue-eyed cream Akhalteke horse | null | image/jpeg | 1,658 | 1,007 | true | true | true | Achaltekeer eller akhal-teké är en hästras från regionen Achal i Turkmenistan med stor kraft och uthållighet, en god galopphäst som även passar för distansritt, dressyr och banhoppning.
Achaltekeern är en fullblodshäst och har en mankhöjd på omkring 150 centimeter. Rasen kan ha alla färger utom skäck och tigrerad, men vanligast är gulanlag och pälsen har alltid en metallisk glans. Rasens exteriör är slank och smidig med väl utvecklade leder. Rasen är idag rätt ovanlig med cirka 3 500 exemplar i världen, varav de flesta finns i Turkmenistan och Ryssland. | Akhal-tekén har ett särpräglat utseende och rör sig med vägvinnande och smidiga rörelser. I dag är akhal-tekén en galopphäst, en distanshäst och en tävlingshäst i hoppning och dressyr. Guldvinnaren i dressyr under olympiska spelen 1960 i Rom, var en akhal-tekehingst vid namn Absent.
Achaltekeerna har ett finskuret huvud med en rak eller lätt utåtbuktande nosprofil och långa öron. Ögonen är också tydligt mandelformade. Man och svans är ofta silkeslena men tunna med lite tagel. Ryggen är lång med lätt muskulatur och korset är oftast relativt platt. Huden är mycket tunn med en fin hårrem. Benen är fina och smal men mycket starka och tåliga. Revbenen är väl utvecklade, medan buken oftast är smal, vilket ger hästen en "greyhound-liknande" exteriör.
En av de mest framträdande egenskaperna hos Achaltekeerna är den metalliska glansen i pälsen, som är mjuk, ganska tunn och silkeslen. Den vanligaste färgen är gulbrun, även kallad bork, men även svart, brun, fux, isabell, skimmel och mer ovanliga färger som Cremello och perlino förekommer. Dock är inte brutna färger som tigrerad eller skäck tillåtet. Hästarna är oftast kraftigt apelkastade. Den gyllene tonen som oftast finns hos hästarna anses ha fungerat som ett kamouflage i öknen.
Achaltekeer-hästarna är kända för att vara tuffa och tåliga och mycket ihärdiga. Akhal-tekén har mer och mer blivit distanshäst än kapplöpningshäst eftersom det engelska fullblodet har gått om Achaltekeerhästen som de mest framstående galopphästarna. Istället kan de springa långa sträckor under dåliga förhållanden. Det mest kända uthållighetsrekordet sattes under ritten på 415 mil mellan Ashkhabad och Moskva på 84 dagar med ett minimum av vatten och foder. 96 mil av vägen gick nämligen genom ökentrakter. Denna distansritt genomfördes 1935. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Shomshuklla | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/18/Shomshuklla.JPG | Shomshuklla | null | Shomshuklla | Shomshuklla in July 2013 | English: Shomshuklla | null | image/jpeg | 2,601 | 1,833 | true | true | true | Shomshuklla is an Indian film director, script writer, theatre personality, singer and writer. | Shomshuklla is an Indian film director, script writer, theatre personality, singer and writer. |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Forts_et_autres_structures_du_mur_d%27Hadrien | Forts et autres structures du mur d'Hadrien | Castrum Habitancum | Forts et autres structures du mur d'Hadrien / Camps auxiliaires en avant-poste / Castrum Habitancum | Porte ouest de Bremenium. | English: Western gateway to Bremenium Roman Fort | null | image/jpeg | 427 | 640 | true | true | true | Cet article porte sur les forts et autres structures du mur d'Hadrien, système de fortifications fait de pierre et de terre et édifié de 122 à environ 128 dans l'ancienne province romaine de Bretagne, aujourd'hui en Cumbria et Northumberland dans le nord de l'Angleterre.
Sur le mur même, les seize principaux camps auxiliaires, les plus de quatre-vingt fortins ainsi que leurs deux tourelles associées, à 500 mètres de part et d'autre de chaque fortin ; à cela s'ajoutent quatre principaux camps sur la côte de la mer d'Irlande, en Cumbria, avec plus de vingt-cinq fortins et leurs tourelles associées ; ainsi qu'un certain nombre d'autres camps auxiliaires, certains au-delà du mur au nord en avant-poste, d'autres en-deça du mur, sur la Stanegate et/ou d'approvisionnement.
L'ordre des forts auxiliaires est donné d'est en ouest, de Wallsend à l'est de Newcastle upon Tyne, sur l'embouchure de la Tyne vers la mer du Nord, et traverse l'île jusqu'à Bowness-on-Solway à l'ouest de Carlisle, sur l'embouchure de l'Eden sur le Solway Firth de la mer d'Irlande ; puis du nord au sud pour ceux de la côte de la mer d'Irlande, en Cumbria. | Cet ancien fort romain est situé à Risingham, dans le Northumberland. Le fort est l’une des structures défensives construites le long de Dere Street, une voie romaine reliant Eboracum (York) à Coria (Corbridge), puis au fort de Trimontium (Melrose, en Écosse). Le fort est situé à 21 km au nord de Coria et à 13 km au sud de Bremenium, le prochain fort romain de Dere Street.
Le fort occupe un monticule surplombant la rivière Rede. Il est de forme oblongue et mesure près de 140 mètres du nord au sud et 120 mètres d’est en ouest, ce qui donne une superficie d’un peu plus de 16 000 m². Il est entouré de nombreux fossés. Le fort a des portes dans les murs sud et ouest. Il y a peut-être des portes dans les autres murs, mais aucune trace n'a été trouvée. À la fin du IIe siècle, le fort est abandonné ou détruit lors du retrait d'un des troupes romaines.
Les seuls vestiges visibles se trouvent à l’angle nord-est, mais de nombreux bâtiments peuvent facilement être distingués sous une couche d'herbe à l’intérieur du fort, de même que les fossés de tous les côtés. | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/B%C3%B8keskogen | Bøkeskogen | Gravfelt | Bøkeskogen / Gravfelt | Øvre gravfelt, Bøkeskogen Foto: Morten Bakkeli | Norsk bokmål: Bilde fra Øvre gravfelt, Bøkeskogen | null | image/jpeg | 1,836 | 3,264 | true | true | true | Bøkeskogen i Larvik er landets første offentlige friområde, skjenket i 1884 av godseier Treschow til Larvik bys befolkning. Området ble i 1980 vernet etter den daværende Naturvernloven som landskapsvernområde. Biologisk klassifiseres skogen som smylebøkeskog.
Området ligger sentralt i Larvik kommune, mellom bysentrum og E18, oppe på Raet. Det finnes to felt med mindre gravhauger fra jernalderen i området. Disse er ikke arkeologisk utgravd. | Øvre gravfelt – med 26 større og mindre hauger, flesteparten fra vikingtiden. Den største haugen er beliggende rett sør for Flaggstengene. Forholdsvis få arkeologiske funn er gjort.
Nedre gravfelt – med 36 hauger. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Adolf-J%C3%A4ger-Kampfbahn | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/88/Adolf-Jaeger-Kampfbahn_26DEC2005.jpg | Adolf-Jäger-Kampfbahn | Geschichte | Adolf-Jäger-Kampfbahn / Geschichte | Denkmalgeschützter Haupteingang der Adolf-Jäger-Kampfbahn | null | null | image/jpeg | 1,944 | 2,592 | true | true | true | Die Adolf-Jäger-Kampfbahn ist ein Fußballstadion, das sich innerhalb des Hamburger Bezirks Altona im Stadtteil Ottensen befindet. Die AJK war von 1908 bis 2008 und ist erneut seit der Saison 2009/10 der Austragungsort der Heimspiele von Altona 93. | Das Stadion wurde am 30. August 1908 eröffnet und zählt zu den ältesten Sportstätten Deutschlands. Erster Gegner war der Lübecker BC, der mit 7:1 besiegt wurde. 1944 wurde es nach dem deutschen Nationalspieler Adolf Jäger benannt, welcher von 1907 bis 1927 als Stürmer bei Altona 93 spielte. Anfang 1921 wurde der zuvor angepachtete Platz vom Verein gekauft und das Stadion zum fassungsreichsten Norddeutschlands ausgebaut; am 30. Oktober 1921 wurde es in Anwesenheit von 16.000 Zuschauern mit einem 1:1 gegen den Hamburger SV eingeweiht. Am 8. März 1953 wurde mit 27.000 Zuschauern der Besucherrekord beim Heimspiel gegen den Hamburger SV erreicht (Ergebnis 1:4). Die Haupttribüne wurde 1958 eingeweiht.
1990 hätte das Stadion fast zum ersten Mal Länderspiele gesehen. Die färöische Fußballnationalmannschaft suchte ein Ausweichstadion, da auf den Inseln selbst nur ein ungenügender Kunstrasenplatz zur Verfügung stand. Das Bezirksamt Altona fragte aufgrund der gemeinsamen dänischen Vergangenheit, ob die Färinger in die Adolf-Jäger-Kampfbahn ausweichen wollten. Deren Verband wollte jedoch lieber in Schweden spielen.
In der Saison 2008/09 spielte die erste Mannschaft im Stadion Hoheluft, weil dort die Kriterien für die neue Regionalliga Nord leichter erfüllt werden konnten. Das zuvor letzte Heimspiel war ein 9:0-Sieg gegen den ASV Bergedorf 85 am 25. Mai 2008. Nach dem Abstieg aus der Regionalliga trägt der Verein seit der Saison 2009/10 seine Heimspiele erneut in seinem angestammten Heimstadion aus.
Von 2011 bis 2013 nutzte auch die American-Football-Mannschaft der HSV Hamburg Blue Devils das Stadion für ihre Spiele. |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Garopaba | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/00/Brasao_Garopaba_SantaCatarina_Brasil.jpg | Garopaba | null | Garopaba | null | English: Coat of arms of the municipality of Garopaba - SC - Brazil Français : Blason de la municipalité de Garopaba - SC - Brésil | Official seal of Garopaba | image/jpeg | 136 | 150 | true | true | true | Garopaba is a municipality in the state of Santa Catarina in the South region of Brazil. | Garopaba is a municipality in the state of Santa Catarina in the South region of Brazil. |
ar | https://ar.wikipedia.org/wiki/%D9%83%D8%A7%D9%85%D9%8A%D9%84%D8%A7_%D8%A8%D9%8A%D8%AA%D8%A7%D9%86%D8%BA%D8%A7 | كاميلا بيتانغا | null | كاميلا بيتانغا | null | Camila Pitanga durante o 25o Premio da Musica Brasileira no Theatro Municipal. Foto: Roberto Filho (14/05/14) | null | image/jpeg | 671 | 491 | true | true | true | كاميلا مانهايس سامبايو ، والمعروفة باسم كاميلا بيتانغا، ممثلة برازيلية وعارضة أزياء سابقة. وهي مشهورة دوليا لدورها في الأفلام والتليفزيون. في الأفلام، اشتهرت بأدوارها في كويلومبو، كارامورو: أ إينفينساو دو برازيل، ريدينتور، إي يو ريسبريا باسم بيوريس نوتيسياس دوس سيوس ليندوس لابيوس، أوما هيستوريا دي آمور إي فوريا وغيرها. في التلفزيون معروفة بأدوارها في بارايسو تروبيكال | كاميلا مانهايس سامبايو (بالبرتغالية: Camila Pitanga) (من مواليد 14 يونيو 1977) ، والمعروفة باسم كاميلا بيتانغا ، ممثلة برازيلية وعارضة أزياء سابقة. وهي مشهورة دوليا لدورها في الأفلام والتليفزيون. في الأفلام، اشتهرت بأدوارها في كويلومبو، كارامورو: أ إينفينساو دو برازيل، ريدينتور، إي يو ريسبريا باسم بيوريس نوتيسياس دوس سيوس ليندوس لابيوس، أوما هيستوريا دي آمور إي فوريا وغيرها. في التلفزيون معروفة بأدوارها في بارايسو تروبيكال | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Schach_auf_dreieckigen_Feldern | Schach auf dreieckigen Feldern | Spielbrett und Ausgangsposition | Schach auf dreieckigen Feldern / Varianten / Triangular Chess / Spielbrett und Ausgangsposition | null | Deutsch: Triangular Chess: Züge der Bauern | null | image/png | 1,485 | 1,645 | true | true | true | Schach auf dreieckigen Feldern oder kurz Dreiecks-Schach ist eine Gruppe von Varianten des Schachspiels, welche auf Brettern gespielt wird, deren Einzelfelder gleichseitige Dreiecke darstellen. Drei Varianten – Triangular Chess, Tri-Chess für zwei und Tri-Chess für drei Spieler – wurden 1986 von George R. Dekle d. Ä. erfunden und im World Game Review Nr. 10 von Michael Keller veröffentlicht. Die vierte hier vorgestellte Variante – Jester’s Game – wurde aus deren Vorgänger heraus entwickelt und 2004 online veröffentlicht. | Das Spielbrett des Triangular Chess besteht aus 96 dreieckigen Feldern, die gemeinsam ein reguläres Sechseck formieren. Jeder Spieler verfügt über einen Standardsatz von Schachfiguren mit drei zusätzlichen Bauern und einem ‘‘Einhorn‘‘. | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E8%91%A1%E8%90%84%E7%89%99%E7%B6%93%E6%BF%9F | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/61/November_2011_Austerity_Protest_in_Lisbon%2C_Portugal.JPG | 葡萄牙經濟 | 服务业 | 葡萄牙經濟 / 服务业 | null | English: November 2011 Austerity Protest in Lisbon, Portugal | null | image/jpeg | 2,615 | 4,592 | true | true | true | 葡萄牙经济是欧盟成员国经济之一部分，虽为发达国家的一员，但其发展水平仅处中下游。 其农业所占比重较高，工业基础薄弱，人民生活水平较低。1983年葡萄牙外债曾高达136亿美元，通货膨胀率达25％，失业率逾10％，人均国民生产总值在西欧居末位。但自1986年葡加入欧共体后，得到大量拨款，国民收入才有所增加。1986-90年，经济每年平均增长4.7%。不过到1995-96年，经济增长率仅2.2%。 | 金融业相对葡萄牙整体经济并不发达，其服务业主要是旅游业，相关收入约占国内生产总值的5%。 |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Tapio_Kangasniemi | Tapio Kangasniemi | null | Tapio Kangasniemi | Kangasniemi receives in national team game | Finland volleyball player Tapio Kangasniemi receive serve in Olympic Qualifation 2008 | null | image/jpeg | 604 | 453 | true | true | true | Tapio Kangasniemi is a former professional volleyball player from Finland. He played libero in Finnish volleyball team since 2001. Kangasniemi retired from national team in summer 2008. He works now as a volleyball coach. | Tapio Kangasniemi (born 7 March 1979 in Pietarsaari) is a former professional volleyball player from Finland. He played libero in Finnish volleyball team since 2001. Kangasniemi retired from national team in summer 2008. He works now as a volleyball coach. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Ministerstwo_Gospodarki_Przestrzennej_i_Budownictwa | Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa | Ministrowie Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Rzeczypospolitej Polskiej | Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa / Polska Rzeczpospolita Ludowa / III Rzeczpospolita (1987–1996) / Ministrowie Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa Rzeczypospolitej Polskiej | null | English: Adam Glapiński, an economist. Polski: Adam Glapiński, ekonomista i polityk, senator (2001–2005). | null | image/jpeg | 155 | 117 | true | true | true | Ministerstwo Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa – polski zniesiony urząd administracji rządowej obsługujący ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, do którego zadań należała realizacja polityki państwa w zakresie gospodarki przestrzennej, gospodarki komunalnej i mieszkaniowej, budownictwa i inwestycji w stosunku do wszystkich podmiotów gospodarczych, niezależnie od formy własności.
Ministerstwo zostało utworzone ustawą o utworzeniu urzędu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z 23 października 1987 r. Zniesione zostało ustawą z dnia 8 sierpnia 1996 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące funkcjonowanie gospodarki i administracji publicznej, zadania i kompetencje włączono do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji i Ministerstwa Skarbu Państwa. | null |
Subsets and Splits
Rainbow References in WIT
The query retrieves entries containing the word 'rainbow' in various fields, providing a basic search and limited context about where the term appears.