language stringlengths 2 9 | page_url stringlengths 25 757 | image_url stringlengths 54 738 | page_title stringlengths 1 239 | section_title stringlengths 1 674 ⌀ | hierarchical_section_title stringlengths 1 1.2k ⌀ | caption_reference_description stringlengths 1 15.6k ⌀ | caption_attribution_description stringlengths 1 47.4k ⌀ | caption_alt_text_description stringlengths 1 2.08k ⌀ | mime_type stringclasses 7
values | original_height int32 100 25.5k | original_width int32 100 46.6k | is_main_image bool 1
class | attribution_passes_lang_id bool 1
class | page_changed_recently bool 1
class | context_page_description stringlengths 1 2.87k ⌀ | context_section_description stringlengths 1 4.1k ⌀ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_des_monuments_historiques_du_6e_arrondissement_de_Paris | Liste des monuments historiques du 6e arrondissement de Paris | Liste | Liste des monuments historiques du 6e arrondissement de Paris / Liste | null | Français : Façade de l'hôtel des Comédiens ordinaires du roi, 14 rue de l'Ancienne-Comédie, Paris This building is inscrit au titre des Monuments Historiques. It is indexed in the Base Mérimée, a database of architectural heritage maintained by the French Ministry of Culture, under the reference PA00088530 . беларуская (тарашкевіца) | বাংলা | brezhoneg | català | Deutsch | Ελληνικά | English | Esperanto | español | euskara | suomi | français | magyar | italiano | 日本語 | македонски | Nederlands | português | português do Brasil | română | русский | sicilianu | svenska | українська | +/− | Hôtel des Comédiens ordinaires du roi | image/jpeg | 3,648 | 2,736 | true | true | true | Cet article recense les monuments historiques du 6ᵉ arrondissement de Paris, en France. | null | |
arz | https://arz.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D9%88%D9%89_%D8%AC%D9%8A%D9%86%D8%B2 | روى جينز | null | روى جينز | null | English: Jazz guitarist Roy Gaines in France Français : Le guitariste de jazz Roy Gaines à Bagneux | null | image/jpeg | 400 | 300 | true | true | true | الصفحه دى يتيمه, حاول تضيفلها لينك فى صفحات تانيه متعلقه بيها.
روى جينز مغنى من امريكا. | الصفحه دى يتيمه, حاول تضيفلها لينك فى صفحات تانيه متعلقه بيها.
روى جينز مغنى من امريكا. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Cauca_Valley_dry_forests | Cauca Valley dry forests | null | Cauca Valley dry forests | null | English: Modification of the Colombia relief location map to show the areas of the Cauca dry forest | null | image/jpeg | 618 | 596 | true | true | true | The Cauca Valley dry forests is a tropical dry broadleaf forest ecoregion in Colombia. | The Cauca Valley dry forests is a tropical dry broadleaf forest ecoregion in Colombia. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Gatteville-le-Phare | Gatteville-le-Phare | null | Gatteville-le-Phare | null | Français : Le phare de Gatteville dans le Cotentin. | null | image/jpeg | 1,944 | 2,592 | true | true | true | Gatteville-le-Phare är en kommun i departementet Manche i regionen Normandie i norra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Saint-Pierre-Église som tillhör arrondissementet Cherbourg. År 2009 hade Gatteville-le-Phare 508 invånare. | Gatteville-le-Phare är en kommun i departementet Manche i regionen Normandie i norra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Saint-Pierre-Église som tillhör arrondissementet Cherbourg. År 2009 hade Gatteville-le-Phare 508 invånare. | |
arz | https://arz.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D8%A8%D9%84_%D9%84%D8%A7_%D8%A8%D8%A7%D8%B1%D9%8A%D9%84%D9%8A%D8%AA | جبل لا باريليت | null | جبل لا باريليت | null | Français : Sommet de la fr:Barillette vue de fr:La Dôle Auteur : fr:Utilisateur:Marc Mongenet Licence : GFDL fr:Utilisateur:Marc Mongenet | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | لا باريليت هوا جبل فى سويسرا. | لا باريليت هوا جبل فى سويسرا. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Dunkerque | Dunkerque | null | Dunkerque | null | English: Dunkerque Town Hall Rathaus | Primăria Dunkerque | image/jpeg | 4,398 | 3,090 | true | true | true | Dunkerque este un oraș în nordul Franței, sub-prefectură a departamentului Nord, în regiunea Nord-Pas de Calais. | Dunkerque (neerlandeză Duinkerke, flamandă: Duynkercke, engleză Dunkirk, germană Dünkirchen) este un oraș în nordul Franței, sub-prefectură a departamentului Nord, în regiunea Nord-Pas de Calais. | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E9%A6%96%E9%83%BD%E6%9C%BA%E5%9C%BA%E9%AB%98%E9%80%9F%E5%85%AC%E8%B7%AF | 首都机场高速公路 | 互通樞紐及服務設施 | 首都机场高速公路 / 互通樞紐及服務設施 | 天竺收費站（機場方向） | English: Mainly to T1 and T2. | null | image/jpeg | 2,688 | 4,032 | true | true | true | 機場高速公路是連接北京市區和北京首都國際機場的高速公路，於1993年通車。
機場高速從三環三元橋起，連接三、四和五環路，與機場南線交叉後到達首都機場1、2號航站樓。其延長線並不作為其一部分，而被視作城市快速路。 | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Einscherung | Einscherung | Musterbeispiele | Einscherung / Musterbeispiele | null | Dansk: "Opfindelsernes Bog" 1878 af André Lütken, Fig. 43. Tridseværk med en fast og en løs Blok. English: "Opfindelsernes Bog" (Book of inventions) 1878 by André Lütken, Ill. 43. | null | image/png | 3,000 | 3,000 | true | true | true | Mit Einscherung wird sowohl der Vorgang als auch die Art und Weise bezeichnet, ein Seil in Rollenblöcke einzufädeln – zum Beispiel das Hubseil eines Kranes in die Rollen von Rollenkopf und Hakenflasche. | null | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Castello_di_Aigle | Castello di Aigle | null | Castello di Aigle | null | Deutsch:  Château d’AigleEnglish:  Aigle Castle in autumnFrançais :  Château d'AigleItaliano :  Castello di AigleNederlands:  Kasteel AiglePortuguês :  Castelo de Aigle中文： 埃格勒城堡پنجابی:  قلعہ ایگل This is an image of a cultural property of national significance in Switzerland with KGS number 5889 | null | image/jpeg | 400 | 600 | true | true | true | Il castello di Aigle si trova nel comune di Aigle, nel canton Vaud, Svizzera. Si tratta di un bene culturale d'importanza nazionale, la cui costruzione iniziò nel XII secolo. Attualmente ospita il museo della vigna e del vino | Il castello di Aigle (in francese Château d'Aigle) si trova nel comune di Aigle, nel canton Vaud, Svizzera. Si tratta di un bene culturale d'importanza nazionale, la cui costruzione iniziò nel XII secolo. Attualmente ospita il museo della vigna e del vino | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E8%8C%A8%E5%9F%8E%E7%9C%8C%E9%81%93128%E5%8F%B7%E5%9C%9F%E6%B5%A6%E5%A4%A7%E6%9B%BD%E6%A0%B9%E7%B7%9A | 茨城県道128号土浦大曽根線 | null | 茨城県道128号土浦大曽根線 | 茨城県道128号土浦大曽根線
つくば市栗原（2010年9月） | English: Ibaraki prefectural road 128(Tsuchiura-Ōzone line) in Kurihara, Tsukuba city, Ibaraki prefecture, Japan. 日本語: 茨城県道128号土浦大曽根線（茨城県つくば市栗原）。 | null | image/jpeg | 1,920 | 2,560 | true | true | true | 茨城県道128号土浦大曽根線は、茨城県土浦市からつくば市に至る県道である。 | 茨城県道128号土浦大曽根線（いばらきけんどう128ごう つちうらおおそねせん）は、茨城県土浦市からつくば市に至る県道（一般県道）である。 | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%A4%9A%E6%91%A9%E7%B7%9A | 多摩線 | 車站列表 | 多摩線 / 車站列表 | null | English: Ticket puncher and the signs at Kurokawa Sta. of Odakyu Electric Railway. 日本語: 小田急電鉄黒川駅の鋏痕 | null | image/jpeg | 360 | 480 | true | true | true | 多摩線是日本小田急電鐵路線，連結神奈川縣川崎市麻生區新百合丘站和東京都多摩市唐木田站。車站編號使用的路線記號為OT。 | 車站編號於2014年1月依次引入。
各站停車停靠各站，因此省略。
範例
停靠站 - ●：停靠，｜：通過，↑：上行方向通過（僅通勤急行）
待避設備 - ◇：有，□：過去曾有但現已不存在，空欄：無 | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_monastic_houses_in_England | List of monastic houses in England | Rutland | List of monastic houses in England / Alphabetical listing / Rutland | null | English: Small bay near Edith Weston Next to Rutland Sailing Club on the south-eastern shore of Rutland Water. | null | image/jpeg | 474 | 640 | true | true | true | Monastic houses in England include abbeys, priories and friaries, among other monastic religious houses.
The sites are listed by modern county. | (For references and location detail see List of monastic houses in Rutland )
Return to top of page | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Ehime_FC | Ehime FC | null | Ehime FC | Stadion van Ehime FC | English: J. League Division 2 , Ehime FC vs Kyoto Sanga F.C. in Ningineer Stadium, 11 August, 2013. | null | image/jpeg | 1,936 | 2,592 | true | true | true | Ehime FC is een Japanse club die uitkomt in de J-League 2. De club heeft haar thuisbasis in de stad Matsuyama in de prefectuur Ehime. | Ehime FC (愛媛FC,Ehime FC) is een Japanse club die uitkomt in de J-League 2. De club heeft haar thuisbasis in de stad Matsuyama in de prefectuur Ehime. | |
ta | https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%9E%E0%AF%8D%E0%AE%9A%E0%AE%BF%E0%AE%B0%E0%AF%81%E0%AE%95%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%BE%E0%AE%A9%E0%AF%8D | சிஞ்சிருக்கான் | null | சிஞ்சிருக்கான் | null | English: Red Weaver ant, Oecophylla smaragdina in Bangalore, India Español: Hormiga tejedora obrera (Oecophylla smaragdina) fotografiada en Bangalore, India Français : Fourmi tisserande ouvrière rouge (Oecophylla smaragdina) photographiée à Bangalore, en Inde. Bosanski: Mrav modri pletač (Oecophylla smaragdina) kod grada Bangalore, Indija Čeština: Červený mravenec Oecophylla smaragdina Bengalúru, Indie. Deutsch: Eine rote Weberameise (Oecophylla smaragdina) in Bangalore, Indien Magyar: Vörös szövőhangya (Oecophylla smaragdina) az indiai Bengaluruban Italiano: Una formica Oecophylla smaragdina in Bangalore, India 한국어: 인도 벵갈루루의 붉은 베짜기개미(Oecophylla smaragdina) Nederlands: Een weefmier van het soort Oecophylla smaragdina in de Indiase plaats Bangalore. Русский: Азиатский муравей-портной (Oecophylla smaragdina) в Бангалоре, Индия. | null | image/jpeg | 1,500 | 2,250 | true | true | true | சிஞ்சிருக்கான் அல்லது தையற்கார எறும்பு என்பவை ஒரு வகை எறும்புகளாகும். இந்த தையற்கார எறும்புகள் மரங்களில் வாழ்கின்றன. அவற்றின் வேலைக்கார எறும்புகள் தாங்கள் வசிக்கும் மரத்தின் இலைகளை வளைத்து அவற்றை பட்டுப்போன்ற இழை மூலம் இணைத்து கூட்டை வடிவமைப்பவை. இலற்றை ஒன்றிணைப்பதற்கு எறும்பின் தோற்றுவளரிகள் வெளியிடும் இழைகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்பவை.
இவற்றில் முதன்மையான வேலைக்கர எறும்புகள் சுமார் 8-10 மிமீ நீளமும், சிறிய எறும்புகள் அவற்றின் அளவில் சுமார் பாதியளவு நீளமும் கொண்டவை. இந்த எறும்புகள் சிவப்பு நிறத்தில் இருந்து மஞ்சள் கலந்த பழுப்பு நிறங்களாக இனங்களைப் பொறுத்து நிறத்தில் வேறுபடுகின்றன. இந்த வகையின் ராணி எறும்புகள் பச்சை நிறத்திலும் இறக்கைகளுடனும் இருக்கும்.
சமூகப் பூச்சியான இவை கூட்டைப் பாதுகாப்பதில் கவனமாக இருக்கும். எதிரிகள் வந்தால் விரைந்து கடித்துவிடும். கடிக்கும்போது கடிவாயில் பாமிக் அமிலத்தை செலுத்தும் என்பதால், கடிபட்ட இடத்தில் எரிச்சலுடன் கூடிய வலி ஏற்படும். இது ஓர் இரைக்கொல்லியும்கூட. இவை மரங்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் பூச்சிகளை வேட்டையாடுவதால் இவை நன்மை செய்யும் பூச்சிகளாக கருதப்படுகின்றன. | சிஞ்சிருக்கான் அல்லது தையற்கார எறும்பு (Weaver ant) என்பவை ஒரு வகை எறும்புகளாகும். இந்த தையற்கார எறும்புகள் மரங்களில் வாழ்கின்றன. அவற்றின் வேலைக்கார எறும்புகள் தாங்கள் வசிக்கும் மரத்தின் இலைகளை வளைத்து அவற்றை பட்டுப்போன்ற இழை மூலம் இணைத்து கூட்டை வடிவமைப்பவை. இலற்றை ஒன்றிணைப்பதற்கு எறும்பின் தோற்றுவளரிகள் வெளியிடும் (Larvae) இழைகளைப் பயன்படுத்திக் கொள்பவை.
இவற்றில் முதன்மையான வேலைக்கர எறும்புகள் சுமார் 8-10 மிமீ (0.31-0.39 அங்குலம்) நீளமும், சிறிய எறும்புகள் அவற்றின் அளவில் சுமார் பாதியளவு நீளமும் கொண்டவை. இந்த எறும்புகள் சிவப்பு நிறத்தில் இருந்து மஞ்சள் கலந்த பழுப்பு நிறங்களாக இனங்களைப் பொறுத்து நிறத்தில் வேறுபடுகின்றன. இந்த வகையின் ராணி எறும்புகள் பச்சை நிறத்திலும் இறக்கைகளுடனும் இருக்கும்.
சமூகப் பூச்சியான இவை கூட்டைப் பாதுகாப்பதில் கவனமாக இருக்கும். எதிரிகள் வந்தால் விரைந்து கடித்துவிடும். கடிக்கும்போது கடிவாயில் பாமிக் அமிலத்தை செலுத்தும் என்பதால், கடிபட்ட இடத்தில் எரிச்சலுடன் கூடிய வலி ஏற்படும். இது ஓர் இரைக்கொல்லியும்கூட. இவை மரங்களுக்கு தீங்கு விளைவிக்கும் பூச்சிகளை வேட்டையாடுவதால் இவை நன்மை செய்யும் பூச்சிகளாக கருதப்படுகின்றன. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%B0%D1%83%D0%BF_(%D1%84%D0%B5%D1%81%D1%82%D0%B8%D0%B2%D0%B0%D0%BB%D1%8C) | Кауп (фестиваль) | Фото 2015 год | Кауп (фестиваль) / Фото 2015 год | null | Русский: фестиваль 2015 (2) | null | image/jpeg | 800 | 494 | true | true | true | Фестиваль исторической реконструкции «Кауп» — международный фестиваль исторической реконструкции в Калининградской области. Проводится c 2006 года в Зеленоградске при поддержке Администрации Зеленоградского района Калининградской области. Название фестивалю дало поселение викингов, возникшее здесь около 800 года н. э. и просуществовавшее до начала XI века.
Во время фестиваля проводится реконструкция сражения дружины города Кауп со скандинавскими викингами, военные состязания; демонстрируются ремесленные мастерские эпохи викингов. Турнир дружин — одно из ключевых мероприятий фестиваля, на котором соревнуются дружины из разных городов за право называться самой сильной дружиной фестиваля «Кауп».
Кауп — Калининградский фестиваль, ориентированный на семейный отдых. Программа фестиваля включает в себя мероприятия для всех возрастов. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_des_monuments_historiques_de_Landerneau | Liste des monuments historiques de Landerneau | Liste | Liste des monuments historiques de Landerneau / Liste | null | Ossuaire de l'église Saint-Thomas, Landerneau | Ossuaire de Saint-Thomas | image/jpeg | 1,920 | 2,560 | true | true | true | Cet article recense les monuments historiques de Landerneau dans le Finistère. | null | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E9%81%A0%E6%9D%B1%E5%9C%8B%E5%AE%B6%E6%88%96%E5%9C%B0%E5%8D%80%E5%9F%8E%E5%B8%82%E4%BA%BA%E5%8F%A3%E5%88%97%E8%A1%A8 | 遠東國家或地區城市人口列表 | 2010年預測最大市區人口數 | 遠東國家或地區城市人口列表 / 2010年預測最大市區人口數 | null | English: Changzhou, view on the city and Tianning Pagoda from Wenbi Pagoda Polski: Changzhou, widok na miasto i Pagodę Tianning z Pagody Wenbi | null | image/jpeg | 2,000 | 3,008 | true | true | true | 東亞、南亞及東南亞國家或地區城市人口列表整合了東亞、南亞及東南亞國家或地區之城市人口數及其數據。遠東國家或地區包括以下列出的國家或地區：
東亞
中華人民共和國
蒙古國
日本
北韓
韓國
中華民國
南亞
印度
孟加拉國
巴基斯坦
東南亞
汶萊
柬埔寨
印尼
寮國
馬來西亞
緬甸
菲律賓
新加坡
泰國
東帝汶
越南 | 來源
A：根據國家人口普查統計的數據；
B：根據地圖或衛星照片估算出的面積數據；
C：根據聯合國NUTS-3、NUTS-4以及NUTS-5人口統計的數據；
D：根據聯合國城市化估計的城市群人口數據；
E：根據國家人口普查統計出的人口數據來估計城市群之人口數據；
F：其他估計人口數據的方法；
G：根據最新統計數據以及估計增長速度之人口數據；
H：根據國家人口普查統計出一些區域的數據結合。 | |
ml | https://ml.wikipedia.org/wiki/%E0%B4%95%E0%B5%81%E0%B4%99%E0%B5%8D%E0%B4%95%E0%B5%81%E0%B4%AE%E0%B4%AA%E0%B5%8D%E0%B4%AA%E0%B5%82%E0%B4%AE%E0%B4%B0%E0%B4%82 | കുങ്കുമപ്പൂമരം | null | കുങ്കുമപ്പൂമരം | null | English: Mallotus philippensis leaves | null | image/jpeg | 2,784 | 2,244 | true | true | true | ഒരിനം നിത്യഹരിതമരമാണ് കുങ്കുമപ്പൂമരം. പലതരം പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. 1500 മീറ്റർ വരെയുള്ള നനവാർന്ന മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഈ ചെറുമരം സാധാരണ വളരുന്നത്. ഇതിന്റെ ഇല കന്നുകാലികൾ തിന്നാറില്ല. ഏകദേശം 15 മീറ്റർ വരെ ഇവ പൊക്കം വയ്ക്കുന്നു. കുരങ്ങുമഞ്ഞൾ, ചെങ്കൊല്ലി, താവട്ട, സിന്ദൂര എന്നീ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നു. കായിൽ നിന്ന് ചുവന്ന സിന്ദൂര രൂപത്തിലുള്ള പൊടി ലഭിയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് സിന്ദൂരം സിന്ദൂരി കുങ്കുമം എന്നീ പേരുകൾ ലഭിച്ചതെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. | ഒരിനം നിത്യഹരിതമരമാണ് കുങ്കുമപ്പൂമരം. (ശാസ്ത്രീയനാമം: Mallotus philippensis). പലതരം പേരുകളിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. 1500 മീറ്റർ വരെയുള്ള നനവാർന്ന മലമ്പ്രദേശങ്ങളിലാണ് ഈ ചെറുമരം സാധാരണ വളരുന്നത്. ഇതിന്റെ ഇല കന്നുകാലികൾ തിന്നാറില്ല. ഏകദേശം 15 മീറ്റർ വരെ ഇവ പൊക്കം വയ്ക്കുന്നു. കുരങ്ങുമഞ്ഞൾ, ചെങ്കൊല്ലി, താവട്ട, സിന്ദൂര എന്നീ പേരുകളിലും അറിയപ്പെടുന്നു. കായിൽ നിന്ന് ചുവന്ന സിന്ദൂര രൂപത്തിലുള്ള പൊടി ലഭിയ്ക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് സിന്ദൂരം സിന്ദൂരി കുങ്കുമം എന്നീ പേരുകൾ ലഭിച്ചതെന്നു കരുതപ്പെടുന്നു. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Shotorak_monastery | Shotorak monastery | null | Shotorak monastery | null | Afghanistan, framm con predicaz. di buddha dipankara, regione di kapiça, monastero di shotorak, II-III sec. | null | image/jpeg | 2,484 | 1,696 | true | true | true | Shotorak monastery, at Kuh-i Pahlawan, Kapisa Province, is an ancient monastery located in modern Afghanistan. It was positioned together with Paitava monastery around the city of Kapisa, 40km north of Kabul, which was the northern capital of the Kushan Empire. Beautiful sculptures of Buddhist donors in Kushan dress are known from this site.
Paitava, with Shorotak, have an artistic usage of representing the Buddha with fire emanating from the shoulders in the miracle of Sravasti, a feature also found on the effigies of Kushan kings on their coinage. | Shotorak monastery, at Kuh-i Pahlawan, Kapisa Province, is an ancient monastery located in modern Afghanistan. It was positioned together with Paitava monastery around the city of Kapisa, 40km north of Kabul, which was the northern capital of the Kushan Empire. Beautiful sculptures of Buddhist donors in Kushan dress are known from this site.
Paitava, with Shorotak, have an artistic usage of representing the Buddha with fire emanating from the shoulders in the miracle of Sravasti, a feature also found on the effigies of Kushan kings on their coinage. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Chemin_de_fer_Montreux-Glion-Rochers_de_Naye | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d6/Les_Rochers_de_Naye_et_son_train.JPG | Chemin de fer Montreux-Glion-Rochers de Naye | null | Chemin de fer Montreux-Glion-Rochers de Naye | Les Rochers de Naye et son train | Français : Les Rochers de Naye et son train | null | image/jpeg | 2,198 | 3,072 | true | true | true | La ligne Montreux-Glion-Rochers de Naye est une ligne de chemin de fer longue de 10,36 km, à voie unique à crémaillère, reliant la gare de Montreux aux Rochers de Naye et une ancienne entreprise ferroviaire.
Elle fait partie du groupe GoldenPass Services, sous la nouvelle appellation MVR Ligne de Naye. Elle est le résultat de la fusion de la compagnie Glion-Les Rochers de Naye et le Montreux-Glion. | La ligne Montreux-Glion-Rochers de Naye (MGN) est une ligne de chemin de fer longue de 10,36 km, à voie unique à crémaillère, reliant la gare de Montreux aux Rochers de Naye et une ancienne entreprise ferroviaire.
Elle fait partie du groupe GoldenPass Services, sous la nouvelle appellation MVR Ligne de Naye. Elle est le résultat de la fusion de la compagnie Glion-Les Rochers de Naye (GN) et le Montreux-Glion (MGl). |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/L%C3%A4rmschutzwand | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/eb/Horrem_Autrobahnbr%C3%BCcke_02.jpg | Lärmschutzwand | null | Lärmschutzwand | Lärmschutzwand entlang der Autobahn A 4 in Horrem | Deutsch: Autobahnbrücke der A 4 mit Lärmschutzwand in Horrem, Kerpen | null | image/jpeg | 1,860 | 2,874 | true | true | true | Lärmschutzwände und Lärmschutzwälle werden benutzt, um Lärm, der von einer linienförmigen oder flächigen Schallquelle ausgeht, zu dämmen, so dass an einem zu schützenden Immissionsort der Lärm so weit abgeschwächt wird, dass die gesetzlichen Grenzwerte eingehalten werden. Diese können durch Maßnahmen des passiven Lärmschutzes ergänzt werden. | Lärmschutzwände und Lärmschutzwälle werden benutzt, um Lärm, der von einer linienförmigen oder flächigen Schallquelle ausgeht (z. B. Straßen, Schienenwege, Fabrikanlagen), zu dämmen, so dass an einem zu schützenden Immissionsort (z. B. Wohnbebauung, Krankenhäuser) der Lärm so weit abgeschwächt wird, dass die gesetzlichen Grenzwerte eingehalten werden. Diese können durch Maßnahmen des passiven Lärmschutzes (z. B. Schallschutzfenster) ergänzt werden. |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Incurvaria_koerneriella | Incurvaria koerneriella | null | Incurvaria koerneriella | null | Incurvaria koerneriella | null | image/jpeg | 924 | 1,500 | true | true | true | Incurvaria koerneriella is a moth of the family Incurvariidae. It is found in Europe.
The wingspan is 12–16 mm. The moth flies from April to May depending on the location.
The larvae feed on European beech, oak and lime. | Incurvaria koerneriella is a moth of the family Incurvariidae. It is found in Europe.
The wingspan is 12–16 mm. The moth flies from April to May depending on the location.
The larvae feed on European beech, oak and lime. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Harry_Potter_y_la_Orden_del_F%C3%A9nix_(banda_sonora) | Harry Potter y la Orden del Fénix (banda sonora) | Distribución temática | Harry Potter y la Orden del Fénix (banda sonora) / Análisis / Distribución temática | El glockenspiel es uno de los instrumentos más utilizados en el repertorio de Hooper. | English: Photograph of a modern en:glockenspiel. Français : Un Glockenspiel moderne. Deutsch: Fotografie eines modernen Glockenspiels. Polski: Fotografia nowoczesnego dzwonka. | null | image/jpeg | 544 | 1,042 | true | true | true | Harry Potter and the Order of the Phoenix: Original Motion Picture Soundtrack es el título del compacto que contiene la banda sonora de la película Harry Potter y la Orden del Fénix, dirigida por David Yates. La composición de la música original estuvo a cargo del compositor británico Nicholas Hooper, conocido por su labor en la musicalización de diferentes proyectos para la televisión británica. El álbum se comercializó el 10 de julio de 2007, un día antes del estreno mundial del largometraje homónimo.
Hooper fue el tercer compositor que tomó las riendas musicales en esta serie de adaptaciones cinematográficas basadas en los libros de J. K. Rowling; previamente, el compositor norteamericano John Williams se había encargado de componer la música de las primeras tres entregas y el escocés Patrick Doyle había realizado idéntica labor en el cuarto episodio, Harry Potter y el cáliz de fuego.
El álbum recibió críticas variadas tanto por los especialistas en el campo de la música como por los críticos cinematográficos que se ocuparon de reseñar la película y su banda sonora. | Al igual que Doyle, Hooper descartó la mayor parte de los temas ideados por John Williams ya que no se sentía cómodo «escribiendo la música de otro». Aun así, el nuevo compositor utilizó el tema de Hedwig contenido en la pieza "Hedwig’s Theme" de Williams, solo que no íntegramente (con sus lados A y B a pleno). Ya que dicho tema se considera como el más representativo de la saga, Hooper consideró de vital importancia incluirlo en su trabajo y lo utilizó para apuntalar situaciones claves en la trama y momentos de especial dramatismo. El tema de Hedwig se puede escuchar varias veces en "Another Story", donde es interpretado en una versión más oscura que en anteriores bandas sonoras de la serie, con algunas disonancias, trompas, y el posterior acompañamiento de piano y samples electrónicos. El tema también se presenta al inicio de "A Journey to Hogwarts" –ejecutado con tropa, flauta y vientos de metal– y en "Hall of Prophecy", donde aparece casi disfrazado.
Por otra parte, la partitura de Hooper se estructuró sobre la base de tres temas de su autoría. El primero de ellos es el tema de la profesora Umbridge, con el cual se buscó plasmar la dualidad del personaje: mujer edulcorada y a la vez tirana brutal. El tema tuvo seis versiones antes de la definitiva, la cual se presenta en los cortes "Professor Umbridge", "Umbridge Spoils a Beautiful Morning" y brevemente con algunas campanadas en "Darkness Takes Over" y "The Room of Requirement".
La primera de las pistas mencionadas es una marcha en la que el tema se funde y convierte en una melodía en vaivén; esta guarda semejanzas con la música de la película Hook. El compositor concibió la pieza intentando expresar la dualidad del personaje de un modo «insistente e irritante» que se advierte en la cadencia de la pista. Las variaciones en la orquestación producen una alternancia entre los lados A y B del tema, en los cuales el protagonismo a veces recae en la sección de cuerdas apuntaladas por el repiqueteo de campanas y otras en la trompa y los vientos de metal. En "Umbridge Spoils a Beautiful Morning" se reitera el tema pero la sección de cuerdas se encarga de su ejecución completa en forma de pizzicato y con un matiz más misterioso, sin concesiones al humor socarrón de la otra composición.
El segundo aporte original es el tema de posesión que marca el dominio progresivo de Voldemort sobre Harry; la frase aflora –aunque incompleta– en todas las entradas que resaltan el peligro ubicuo y la fatalidad, a veces en una versión más acelerada que en otras. El tema consiste en largas progresiones de cuerdas frotadas apuntaladas por disonancia y se ha señalado su ligazón estilística con la fuga. Hooper ha declarado que este tema representa el clímax musical de su trabajo y que se trata de su composición favorita. En "Possession", el tema aparece a lo largo de toda la pista conformando una melodía que asciende y desciende en potencia a medida que el tema se ejecuta como un adagio dolente. Al final de la pista, y un violonchelo solitario se encarga de interpretar el tema. En "The Sirius Deception", el tema solo se muestra en la primera sección y sin intervención coral pero sí con bastante disonancia; la percusión sepulta el tema dando lugar a un crescendo que conduce a una melodía optimista en la segunda sección.
El tema del Ejército de Dumbledore funciona como el último eje estructural de La Orden del Fénix y parece influido por el trabajo de John Williams así como por la música hispánica o latina. El tema desarrolla un espíritu esperanzado y laudatorio que materializa el optimismo con que surge el Ejército de Dumbledore. El tema solo aparece completo en "Dumbledore’s Army" tras una larga introducción de las flautas y es interpretado por el oboe, luego por vientos de metal y de madera «reincidiendo de forma cíclica en las segundas». Variaciones de dicha frase se pueden percibir en "The Room of Requirements", en la segunda sección de "The Sirius Deception" y en "Flight of the Order of the Phoenix" con matices más militaristas gracias a la intervención del redoblant | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Metroid | Metroid | Genèse du concept, jusqu'au jeu étalon du genre | Metroid / Développement / Genèse du concept, jusqu'au jeu étalon du genre | null | Cosplay on Sunday, day three, of the Montreal Comiccon 2016. | Reproduction de Mario. | image/jpeg | 4,272 | 2,848 | true | true | true | Metroid est une série de jeux vidéo d'action-aventure se déroulant dans un univers de science-fiction, créée par Nintendo et publiée pour la première fois en 1986. Elle est tout d'abord produite en interne par le studio Nintendo R&D1, notamment avec Intelligent Systems, et son concept non-linéaire est agrémenté de phases de jeu de plates-formes en deux dimensions dans un univers sombre principalement influencé par la série de films Alien. Il combine le gameplay de jeu de plates-formes de Super Mario Bros. et de jeu d'action-aventure de The Legend of Zelda. Celui-ci est à la fois centré sur la recherche d'items et sur le déblocage progressif des armes, des équipements et des zones. Chaque jeu se déroule habituellement dans un dédale de couloirs horizontaux et verticaux constituant des zones interconnectées par des ascenseurs, des portes et des passages secrets dans lesquels le protagoniste s'oppose armes à la main à des ennemis hostiles.
Les jeux de la série Metroid mettent en scène la chasseuse de primes Samus Aran qui protège la galaxie de la menace représentée par les Pirates de l'espace et de leurs tentatives de maîtriser la puissance des créatures parasites appelées métroïdes. | Le premier jeu de la série, Metroid, est développé par Nintendo R&D1 et Intelligent Systems pour Famicom Disk System, l'extension de la Famicom. Il est par la suite porté sur NES. La Famicom Disk System, qui sort en février 1986, manque de titres, ce qui inquiète Hiroshi Yamauchi, président de Nintendo. Il lance donc son personnel disponible dans la création de jeux pour la plate-forme. Gunpei Yokoi, directeur de la R&D1, charge deux nouvelles recrues issues de sa division, Hiroji Kiyotake et Hirofumi Matsuoka, qui participent à la réalisation de Game & Watch depuis peu, de plancher sur un nouveau jeu, tous les autres membres de l'équipe étant très occupés à leurs tâches respectives. Ils n'ont aucune connaissance en matière de game design d'un jeu sur console mais ont toutefois carte blanche.
« Comme lâchés dans la nature, on s'est réuni et on a discuté. Je lui ai demandé « alors, on fait quoi ? T'as une idée ? » et il m'a répondu « bah, heu, je sais pas moi, on improvise ! (rires) ». »
— Hiroji Kiyotake
Les deux développeurs ont quelques idées et veulent notamment un monde ouvert inspiré de celui de The Legend of Zelda. Cependant, leurs travaux sont loin d'être aboutis : par exemple, seuls quelques bips sonores sont implémentés. Nintendo, qui a pour habitude de déplacer les concepteurs et programmeurs d'un projet à l'autre et d'un rôle à un autre, place Yoshio Sakamoto sur le projet trois mois avant la sortie du jeu. Lorsque Sakamoto est intégré au projet, très peu de choses sont faites. Les décors sont identiques, le personnage ne peut exécuter que les mêmes actions, il peut se déplacer mais le game design est sommaire. Cependant, l'esthétique globale de Metroid est déjà là : un univers sombre avec un personnage puissant attaquant ses ennemis.
« Lorsque je suis arrivé, le jeu était réduit à sa plus simple expression. Seule une partie de l'histoire, le héros, les tirs, la map ainsi que quelques graphismes étaient terminés. Il fallait créer des boss, des bgm [(background music)], des interactions, un level design cohérent, etc. Petit à petit, le jeu a pris forme et il n'était plus qu'un simple run and gun. »
— Yoshio Sakamoto
Au début du développement, l'équipe est réduite, mais à la fin du processus, toute la division travaille sur le projet pour le finaliser. À ce jeu de tir inachevé, l'équipe rajoute des éléments de jeu de plates-formes inspirés de Super Mario Bros. et de The Legend of Zelda, reprenant son monde ouvert et sa progression non linéaire. Elle s'inspire également aussi bien pour l'ambiance que le scénario du film de science-fiction Alien, réalisé par Ridley Scott en 1979. Les visuels sont également influencés par ce film, l'équipe dévoile avoir pris en référence le travail de Hans Ruedi Giger sur celui-ci pour les concevoir. L'équipe, qui choisit de faire du protagoniste une femme, ajoute au gameplay l'acquisition permanente des power-ups et crée une ambiance particulière, confortée par des musiques inquiétantes à l'atmosphère sombre, composées par Hirokazu Tanaka. Le jeu se place donc en marge des cibles classiques familiales de la ludothèque Nintendo et cible un public plus adulte.
En 1991, la division R&D1 développe le second jeu de la série Metroid II: Return of Samus, sans Yoshio Sakamoto. Pour le scénario, les concepteurs s'inspirent directement de celui de la suite du film Alien, Aliens, le retour de James Cameron. Pour son système de jeu, ils décident de reprendre celui du précédent opus de la série qu'ils font néanmoins évoluer vers un concept plus linéaire. Dans les niveaux du jeu, l'avancée de Samus se voit ainsi limitée par la présence de lave et pour accéder à de nouvelles zones, elle doit détruire l'ensemble des métroïdes afin de provoquer un séisme, faisant ainsi baisser le niveau de lave. Le déblocage progressif des armes et des zones est toujours présent mais reste secondaire et minimal. L'écran monochrome de la Game Boy provoque des changements dans la conception. Dans le premier jeu de la série, la couleur est utilisée pour différencier le costume de puissance du costume Varia — une vers | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Toyota_Mark_II | Toyota Mark II | Galeria | Toyota Mark II / Galeria | null | English: Toyota Corona Mark II | null | image/jpeg | 1,468 | 3,051 | true | true | true | Toyota Mark II - samochód osobowy klasy średniej produkowany przez japońską firmę Toyota w latach 1968–2004 z przeznaczeniem na rynek rodzimy. Dostępny m.in. jako: 4-drzwiowy sedan, 5-drzwiowe kombi czy 2-drzwiowe coupé. Do napędu używano benzynowych oraz wysokoprężnych silników R4 i R6. Moc przenoszona była na oś tylną poprzez 4- lub 5-biegową automatyczną bądź 5-biegową manualną skrzynię biegów. Powstało dziewięć generacji modelu. Na rynku japońskim następcą została Toyota Mark X, międzynarodowo zaś Toyota Camry. | null | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D8%A7%D9%86_%D8%A8%D9%88%D8%B3%D8%AA%D9%88%DA%A9 | جان بوستوک | null | جان بوستوک | بوستوک در باشگاه فوتبال لن در ۲۰۱۶ | English: John Bostock (RC Lens) | null | image/jpeg | 2,460 | 1,364 | true | true | true | جان بوستوک بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاههایی که در آن بازی کردهاست میتوان به باشگاه فوتبال تورنتو، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر و باشگاه فوتبال کریستال پالاس اشاره کرد.
وی همچنین در تیمهای ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان و ترینیداد و توباگو بازی کردهاست. | جان بوستوک (انگلیسی: John Bostock؛ زادهٔ ۱۵ ژانویهٔ ۱۹۹۲) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است.
از باشگاههایی که در آن بازی کردهاست میتوان به باشگاه فوتبال تورنتو، باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال هال سیتی، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر و باشگاه فوتبال کریستال پالاس اشاره کرد.
وی همچنین در تیمهای ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان و ترینیداد و توباگو بازی کردهاست. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Fermanville | Fermanville | Préhistoire | Fermanville / Histoire / Préhistoire | Premières traces d'occupation humaine connues à ce jour en Normandie, matériel des fouilles du site de Port Pignot, paléolithique inférieur. | Français : matériel de Port Pignot à Fermanville | null | image/jpeg | 2,848 | 4,272 | true | true | true | Fermanville est une commune française, située dans le département de la Manche en région Normandie, peuplée de 1 281 habitants.
Située entre Cherbourg-en-Cotentin et Barfleur, Fermanville s'est développée en petits hameaux de part et d'autre du cap Lévi, extrémité orientale de la rade de Cherbourg, et de la vallée du petit fleuve Poult. Elle marque l'entrée dans le val de Saire. L'économie du village repose sur l'agriculture, la pêche, et le tourisme.
Fermanville est un site important du paléolithique en France, notamment le site de Biéroc, qui constitue le seul habitat submergé de cette époque connu en Europe. Le cap Lévi et ses anses ont été pendant l'Antiquité et le Moyen Âge un point de passage vers la Grande-Bretagne. Point stratégique avec le développement du port militaire de Cherbourg à partir de la fin du XVIIIᵉ siècle, le littoral de la commune est fortifié à plusieurs reprises jusqu'à la Seconde Guerre mondiale, les batteries allemandes protégeant Cherbourg connaissant les derniers combats de la libération du Nord-Cotentin en juin 1944.
La commune compte trois monuments historiques : le manoir d'Inthéville, la stèle en mémoire de Marie Ravenel et le phare du cap Lévi. | null | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Mairipor%C3%A3 | Mairiporã | Autopistas y Accesos | Mairiporã / Autopistas y Accesos | Pedágio da Rodovia Fernão Dias na entrada da cidade | Português: Vista da praça de Pedágio no centro de Mairiporã. Sentido Belo Horizonte da Rodovia Fernão Dias. | null | image/jpeg | 2,736 | 3,648 | true | true | true | Mairiporã, o españolizado Mairiporán o también Mairiporá, es un municipio de la Región Metropolitana de São Paulo, en el estado de São Paulo, en Brasil. La población estimada en 2009 era de 79 155 habitantes y el área es de 321,5km², lo que resulta en una densidad demográfica de 233,4 habitantes por kilómetro cuadrado. | BR-381 Rodovia Fernão Dias
Es la autopista que une la capital del estado con la ciudad de Belo Horizonte, en el estado de Minas Gerais. La BR-381 corta el municipio de Mairiporã en dirección sur-norte, a partir del barrio Parque Suíço da Cantareira, en el extremo sur.
SP-023 Rodovia Prefeito Luiz Salomão Chamma
Une la Rodovia Tancredo de Almeida Neves en Franco da Rocha hasta Rodovia Fernão Dias en Mairiporã.
Mairiporã también posee unión por autopista con la ciudad de Nazaré Paulista por la extensión de la SP-023, normalmente llamada Estrada do Rio Ácima. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/V%C3%A5radonis | Våradonis | null | Våradonis | null | Deutsch: Frühlings-Adonisröschen. A Wurzel. B Blühende Pflanze. C Fruchtstand. 1 Kelchblätter; 2 Blumenblätter; 3 Staubblatt; 4 Pistille; 5 ein Pistill im Längsschnitt; 6 reife Beere; 7 dieselbe im Längsschnitt; 8 Endokarp; 9 Samen. — 3, 5, 6, 7, 8, 9 sind gegenüber den anderen Bildteilen vergrössert dargestellt. Latina: Adonis vernalis. Русский: Адонис весенний. A — корневая система; B — цветущее растение; C — плодовая головка; 1 — чашелистики (зел.); 2 — лепестки (жел.); 3 — тычинка; 4 — пестики на цветоложе; 5 — отдельный пестик в продольном разрезе; 6 — спелый плод (многолистовка); 7 — то же в продольном разрезе; 8 — эндокарпий. | null | image/jpeg | 3,000 | 2,139 | true | true | true | Våradonis är en flerårig växt som tillhör familjen ranunkelväxter. | Våradonis (Adonis vernalis) är en flerårig växt som tillhör familjen ranunkelväxter. | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/Lin_Huiyin | Lin Huiyin | Litteratur | Lin Huiyin / Litteratur | Liang Sicheng, Lin Huiyin, Zhou Peiyuan og andre. | English: (from left to right) Zhou Peiyuan, Liang Sicheng, Chen Daisun, Lin Huiyin, Liang Zaibing (daughter of Liang & Lin), Jin Yuelin, Wu Youxun, Liang Congjie (son of Liang & Lin) 中文: 从左到右（联大期间）：周培源、梁思成、陈岱孙、林徽因、梁再冰（梁林之女）、金岳霖、吴有训、梁从诫（梁林之子） | null | image/jpeg | 1,066 | 1,600 | true | true | true | Lin Huiyin, i USA kalt Phyllis Lin eller Lin Whei-yin, var en kinesisk arkitekt, historiker og forfatterinne. Hennes niese er Maya Lin. | Wilma Fairbank: Liang and Lin: Partners in Exploring China's Architectural Past. University of Pennsylvania Press. 1994. ISBN 081223278X
Sidney Wong (黄振翔): «Lin Huiyin (林徽因) and Liang Sicheng (梁思成) as Architectural Students at the University of Pennsylvania (1924–27)», i Planning and Development Volume 23, No. 1, s. 75-93, 2008.
Peter G. Rowe, Seng Kuan: Architectural Encounters With Essence and Form in Modern China, MIT Press, 2002, ISBN 026268151X
Amy D. Dooling, Kristina M. Torgeson: Writing Women in Modern China: An Anthology of Women's Literature from the Early Twentieth Century, Columbia University Press, 1998 | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Raiketan | Raiketan | null | Raiketan | null | Deutsch: Orte und Flüsse des Distrikts Cova Lima (Osttimor). Als urban definierte Sucos in rosa. English: Cities and rivers of district of Cova Lima (East Timor). Urban sucos in pink. | Die Gemeinde Cova Lima in dessen Zentrum der Raiketan fließt | image/png | 1,732 | 2,154 | true | true | true | Der Raiketan ist ein Fluss im Südwesten von Osttimor. | Der Raiketan (tetum Mota Raiketan) ist ein Fluss im Südwesten von Osttimor. | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/Maybach_57S | Maybach 57S | Огляд моделі | Maybach 57S / Огляд моделі | null | Maybach 57S (back view) on IAA 2005 Photo taken by Ygrek, 17th September 2005. | null | image/jpeg | 1,485 | 2,230 | true | true | true | Maybach 57S — це покращена версія Maybach 57, автомобілі люкс-класу, кількість яких у всьому світі 300 штук. Випускаються у кузові седан. Існує дві версії цієї моделі: перша була випущена у 2005 році потужністю 612 к.с., рестайлінг моделі вудбувся в 2010. | null | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/Gi%C3%B2 | Giò | Hình ảnh | Giò / Hình ảnh | null | Tiếng Việt: Cận cảnh một khoanh giò thủ | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | Giò là món ăn sử dụng nguyên liệu chính là thịt giã nhuyễn, phối trộn với một số nguyên liệu khác, được gói chặt và thường được làm chín bằng cách luộc hay hấp, thịnh hành trong ẩm thực Việt Nam từ Bắc tới Nam với rất nhiều biến thể. | null | |
ko | https://ko.wikipedia.org/wiki/%EB%8D%A9%EC%BB%A8_%EC%A1%B4%EC%8A%A4 | 덩컨 존스 | null | 덩컨 존스 | 2009년 트라이베카 영화제에서의 존스 | English: Duncan Jones at the 2009 Tribeca Film Festival for the premiere of Duncan Jones's film Moon. Photographer's blog post about this event. | null | image/jpeg | 2,300 | 1,518 | true | true | true | 덩컨 조이 헤이우드 존스는 영국의 영화 감독이다. 영국의 글램록 뮤지션 데이비드 보위와 미국의 모델 앤절라 버넷 사이에서 태어났다. 부모의 이혼후 아버지의 손에서 길러 졌으며 영국, 독일, 스위스 등지에서 자랐다. 우스터 주립대학 철학과와 런던 필름 스쿨을 졸업하였다. | 덩컨 조이 헤이우드 존스(영어: Duncan Zowie Heywood Jones, 1971년 5월 30일 ~ )는 영국의 영화 감독이다. 영국의 글램록 뮤지션 데이비드 보위와 미국의 모델 앤절라 버넷 사이에서 태어났다. 부모의 이혼후 아버지의 손에서 길러 졌으며 영국, 독일, 스위스 등지에서 자랐다. 우스터 주립대학 철학과와 런던 필름 스쿨을 졸업하였다. | |
zh | https://zh.wikipedia.org/zh-cn/%E5%9B%9B%E8%B6%B3%E9%A1%9E | 四足類 | 演化 | 四足類 / 演化 | 在泥盆纪末期脊椎动物的物种形成，远洋区肉鳍鱼类后代的适应性： 潘氏鱼（Panderichthys）：适合淤泥浅滩生活。 提塔利克鱼（Tiktaalik）：有像四肢的鳍，可以走上陆地。 棘螈（Acanthostega）：有八趾的脚。 鱼石螈（Ichthyostega）：有脚。 | null | null | image/jpeg | 336 | 657 | true | true | true | 四足类是拥有四肢或附属肢体的脊椎动物。两栖动物、爬行动物及哺乳动物都是四足类，而甚至没有脚的蛇亦是从四足类演化而来。最早期的四足类是于泥盆纪由肉鳍鱼类适应辐射成为呼吸空气的两栖类。 | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Watermill | Watermill | Classical Antiquity | Watermill / History / Western world / Classical Antiquity | Model of a Roman water-powered grain-mill described by Vitruvius. The millstone (upper floor) is powered by an undershot waterwheel by the way of a gear mechanism (lower floor) | Roda de Vitruvi/Rueda de Vitruvio/Vitruvius' wheel; Museu de la Ciència i de la Técnica de Catalunya (Terrassa) | null | image/jpeg | 1,212 | 850 | true | true | true | A watermill or water mill is a mill that uses hydropower. It is a structure that uses a water wheel or water turbine to drive a mechanical process such as milling, rolling, or hammering. Such processes are needed in the production of many material goods, including flour, lumber, paper, textiles, and many metal products. These watermills may comprise gristmills, sawmills, paper mills, textile mills, hammermills, trip hammering mills, rolling mills, wire drawing mills.
One major way to classify watermills is by wheel orientation, one powered by a vertical waterwheel through a gear mechanism, and the other equipped with a horizontal waterwheel without such a mechanism. The former type can be further divided, depending on where the water hits the wheel paddles, into undershot, overshot, breastshot and pitchback waterwheel mills. Another way to classify water mills is by an essential trait about their location: tide mills use the movement of the tide; ship mills are water mills onboard a ship.
Watermills impact the river dynamics of the watercourses where they are installed. During the time watermills operate channels tend to sedimentate, particularly backwater. | The Greeks invented the two main components of watermills, the waterwheel and toothed gearing, and used, along with the Romans, undershot, overshot and breastshot waterwheel mills.
The earliest evidence of a water-driven wheel appears in the technical treatises Pneumatica and Parasceuastica of the Greek engineer Philo of Byzantium (ca. 280−220 BC). The British historian of technology M.J.T. Lewis has shown that those portions of Philo of Byzantium's mechanical treatise which describe water wheels and which have been previously regarded as later Arabic interpolations, actually date back to the Greek 3rd century BC original. The sakia gear is, already fully developed, for the first time attested in a 2nd-century BC Hellenistic wall painting in Ptolemaic Egypt.
Lewis assigns the date of the invention of the horizontal-wheeled mill to the Greek colony of Byzantium in the first half of the 3rd century BC, and that of the vertical-wheeled mill to Ptolemaic Alexandria around 240 BC.
The Greek geographer Strabon reports in his Geography a water-powered grain-mill to have existed near the palace of king Mithradates VI Eupator at Cabira, Asia Minor, before 71 BC.
The Roman engineer Vitruvius has the first technical description of a watermill, dated to 40/10 BC; the device is fitted with an undershot wheel and power is transmitted via a gearing mechanism. He also seems to indicate the existence of water-powered kneading machines.
The Greek epigrammatist Antipater of Thessalonica tells of an advanced overshot wheel mill around 20 BC/10 AD. He praised for its use in grinding grain and the reduction of human labour:
Hold back your hand from the mill, you grinding girls; even if the cockcrow heralds the dawn, sleep on. For Demeter has imposed the labours of your hands on the nymphs, who leaping down upon the topmost part of the wheel, rotate its axle; with encircling cogs, it turns the hollow weight of the Nisyrian millstones. If we learn to feast toil-free on the fruits of the earth, we taste again the golden age.
The Roman encyclopedist Pliny mentions in his Naturalis Historia of around 70 AD water-powered trip hammers operating in the greater part of Italy. There is evidence of a fulling mill in 73/4 AD in Antioch, Roman Syria.
The 2nd century AD multiple mill complex of Barbegal in southern France has been described as "the greatest known concentration of mechanical power in the ancient world". It featured 16 overshot waterwheels to power an equal number of flour mills. The capacity of the mills has been estimated at 4.5 tons of flour per day, sufficient to supply enough bread for the 12,500 inhabitants occupying the town of Arelate at that time. A similar mill complex existed on the Janiculum hill, whose supply of flour for Rome's population was judged by emperor Aurelian important enough to be included in the Aurelian walls in the late 3rd century.
A breastshot wheel mill dating to the late 2nd century AD was excavated at Les Martres-de-Veyre, France.
The 3rd century AD Hierapolis water-powered stone sawmill is the earliest known machine to incorporate a crank and connecting rod mechanism. Further sawmills, also powered by crank and connecting rod mechanisms, are archaeologically attested for the 6th century AD water-powered stone sawmills at Gerasa and Ephesus. Literary references to water-powered marble saws in what is now Germany can be found in Ausonius 4th century AD poem Mosella. They also seem to be indicated about the same time by the Christian saint Gregory of Nyssa from Anatolia, demonstrating a diversified use of water-power in many parts of the Roman Empire.
The earliest turbine mill was found in Chemtou and Testour, Roman North Africa, dating to the late 3rd or early 4th century AD. A possible water-powered furnace has been identified at Marseille, France.
Mills were commonly used for grinding grain into flour (attested by Pliny the Elder), but industrial uses as fulling and sawing marble were also applied.
The Romans used both fixed and floating water wheels and introduced water power to other provinces of the Rom | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A3%D0%BB%D1%8C%D1%8F%D0%BD%D0%BA%D0%B0_(%D0%B8%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B8%D1%87%D0%B5%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D1%80%D0%B0%D0%B9%D0%BE%D0%BD) | Ульянка (исторический район) | История | Ульянка (исторический район) / История | Здание на месте старинной усадьбы «Ульянка» | English: Ulyanka S-Petersburg | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | Улья́нка — исторический район на юго-западе Санкт-Петербурга. | Достоверных сведений о происхождении названия нет. Возможно, это переозвученное на русский лад финское название Уляля. Небольшая деревня с таким названием отмечена на географическом чертеже Ижорской земли, составленном в начале XVIII века Адрианом Шхонбеком, в районе Ульянки. Известно, что в 1740-х годах напротив усадьбы главы Тайной канцелярии Андрея Ушакова на Петергофской дороге стоял «двор трактирщика иноземца Ульяна Ульянова» с харчевней и пивоварней. Впоследствии трактир переехал ближе к современной Кронштадтской площади. Так или иначе, но за данной местностью и за находившейся здесь усадьбой на Петергофской дороге закрепилось наименование «Ульянка».
Усадьба неоднократно переходила из рук в руки, пока, наконец, в 1806 году её хозяином не стал граф Николай Шереметев. Шереметевы владели Ульянкой вплоть до революции. Последний владелец, граф Александр Шереметев, основал в 1884 году пожарную команду, для которой на месте бывшего кабачка было построено депо. По соседству с имением находился храм святителя Петра Митрополита с небольшим кладбищем, а за имением — сад, переходивший в лес.
После революции на месте имения была образована школьная колония «Новь», ряд построек усадьбы был разрушен, но в целом она сохранилась. Возник вариант названия «Ульяновка», очевидно, связанный с именем В. И. Ленина (Ульянова), и просуществовавший до 1960-х годов.
В годы Великой Отечественной войны Ульянка, как и другие южные предместья Ленинграда, была почти полностью разрушена. Господский дом усадьбы Шереметевых, пожарное депо и храм Петра Митрополита были уничтожены. В послевоенные годы на месте усадьбы было возведено здание школы № 456 (ныне — филиал Дворца детского и юношеского творчества Кировского района).
Интенсивная застройка, начавшаяся в 1960-х годах, привела к «переезду» топонима «Ульянка» в юго-западном направлении: новостройки у лесопарка Александрино и реки Новой были включены в одноимённый планировочный район. Теперь под Ульянкой понимается не территория у бывшей господской усадьбы (входящая в состав муниципального округа Дачное), а вся крайняя юго-западная часть современного Кировского района, включая территории бывших деревень Лигово и Новая.
Сейчас Ульянка полностью застроена и относится к спальным районам Санкт-Петербурга. Название «Ульянка» носят муниципальный округ № 26 и платформа Октябрьской железной дороги. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Cartons_de_Goya | Cartons de Goya | L'Espagne à cette époque | Cartons de Goya / Contexte / L'Espagne à cette époque | El Quitasol (« L'Ombrelle », 1777). | null | null | image/jpeg | 2,114 | 3,051 | true | true | true | Les Cartons de Goya sont un ensemble d'œuvres peintes par Francisco de Goya entre 1775 et 1792 pour la Fabrique royale de tapisserie. Bien qu'il ne s'agisse pas des seuls cartons pour tapisserie réalisés pour l'usine royale, ce sont les plus connus et ceux auxquels l'histoire de l'art a octroyé l’appellation « carton pour tapisserie » par antonomase, en Espagne.
Dans leur majorité, ils représentent des thèmes bucoliques, cynégétiques, ruraux et populaires. Ils suivent strictement les goûts du roi Charles III et du couple princier Charles IV et Marie-Louise, et étaient supervisés par d'autres artistes de l'usine tels que Mariano Salvador Maella et les frères Bayeu.
Après une riche carrière dans sa région d'Aragon, le peintre de la Cour Francisco Bayeu obtient que son beau-frère Goya aille à Madrid pour travailler sur des œuvres de décoration pour les palais royaux. À cette époque Raphaël Mengs est l'artiste le plus reconnu de la Cour après la mort en 1770 de Giambattista Tiepolo. Ce sera cet emploi à la Cour qui donnera le plus de satisfaction à l'ambition de l'aragonais, et ce qui le convertira finalement en l'artiste de mode de la classe puissante de Madrid. | La mort sans descendance du dernier Habsbourg espagnol, Charles II, a eu pour conséquence une longue guerre de succession entre les puissances européennes qui a fini par la reconnaissance de Philippe d'Anjou comme roi d'Espagne sous le nom de Philippe V. Celui-ci, petit-fils de Louis XIV, introduit la mode française en Espagne, et emmène avec lui des artistes français tels que Hyacinthe Rigaud et Louis-Michel van Loo.
À partir des années 1730, la présence d'Italiens dans la cour madrilènes est devenue plus importante, du fait que la seconde épouse de Philippe V, la parmesanne Élisabeth Farnèse, avait une grande préférence pour la culture de la péninsule italienne. Jacopo Amigoni et Giambattista Tiepolo seront les Italiens les plus remarqués en Espagne, mais sous le règne de Charles III, cela changera avec une préférence accordée au bohème Raphaël Mengs. Ce dernier sera le dernier peintre étranger à la cour d'Espagne, ce que Tomlinson appelle « la nationalisation de la peinture espagnole sous Charles III ».
Il est envisageable qu'une telle nationalisation de l'art vienne d'une profonde hostilité du peuple espagnol vis-à-vis des étrangers, notamment du fait de l'échec de la Guerre de Sept Ans. Tout ce mouvement se conclut par la révolte contre Esquilache, qui voit les Espagnols reprendre peu à peu les rênes du pays aux Français, par l'intermédiaire des comtes d'Aranda et de Floridablanca.
En 1782, a lieu une brève tentative de reprise de la Fabrique royale de tapisserie par des artisans espagnols, mais le roi rejette ces demandes et cède la direction de la fabrique au flamand Jacobo Vandergoten, censé être un parent de la famille qui avait fondé la fabrique plus de soixante ans auparavant. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Kulturdenkmale_in_Chemnitz-Hilbersdorf | Liste der Kulturdenkmale in Chemnitz-Hilbersdorf | S | Liste der Kulturdenkmale in Chemnitz-Hilbersdorf / S | null | Deutsch: Kulturdenkmal in Chemnitz Hilbersdorf | Pulverhaus | image/jpeg | 833 | 1,111 | true | true | true | Die Liste der Kulturdenkmale in Chemnitz-Hilbersdorf enthält die Kulturdenkmale des Chemnitzer Stadtteils Hilbersdorf, die in der Denkmalliste vom Landesamt für Denkmalpflege Sachsen mit Stand vom 20. Juni 2013 erfasst wurden. Zusätzlich sind die aus der Denkmalliste gestrichenen Kulturdenkmale aufgeführt.
Die Liste ist nach den Anfangsbuchstaben der Adresse aufgeteilt. | null | |
th | https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%A8%E0%B8%8D%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%9B%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99 | ประเทศญี่ปุ่น | จำนวนประชากร | ประเทศญี่ปุ่น / ประชากร / จำนวนประชากร | null | English: View of Shinjuku skyscrapers and Mount Fuji as seen from the Bunkyo Civic Center, Bunkyo Ward, Tokyo Español: Monte Fuji y la ciudad de Tokio 日本語: 新宿の超高層ビル群と富士山。文京区にある文京シビックセンターより。 | โตเกียว | image/jpeg | 1,858 | 3,400 | true | true | true | ประเทศญี่ปุ่น เป็นรัฐเอกราชหมู่เกาะในเอเชียตะวันออก ตั้งอยู่ในมหาสมุทรแปซิฟิกนอกฝั่งตะวันออกของแผ่นดินใหญ่เอเชีย ทางตะวันตกติดกับคาบสมุทรเกาหลีและประเทศจีน โดยมีทะเลญี่ปุ่นกั้น ส่วนทางทิศเหนือติดกับประเทศรัสเซีย มีทะเลโอค็อตสค์เป็นเส้นแบ่งแดน
ตัวอักษรคันจิของชื่อญี่ปุ่นแปลว่า "ถิ่นกำเนิดของดวงอาทิตย์" จึงทำให้มักได้ชื่อว่า "ดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย" ประเทศญี่ปุ่นเป็นกลุ่มเกาะกรวยภูเขาไฟสลับชั้นซึ่งมีเกาะประมาณ 6,852 เกาะ เกาะใหญ่สุดคือ เกาะฮนชู ฮกไกโด คีวชู และชิโกกุ ซึ่งคิดเป็นพื้นที่แผ่นดินประมาณร้อยละ 97 ของประเทศญี่ปุ่น และมักเรียกว่าเป็นหมู่เกาะเหย้า ประเทศแบ่งเป็น 47 จังหวัดใน 8 ภูมิภาค โดยมีฮกไกโดเป็นจังหวัดเหนือสุด และโอกินาวะเป็นจังหวัดใต้สุด ประเทศญี่ปุ่นมีประชากร 127 ล้านคน เป็นประเทศที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 11 ของโลก ชาวญี่ปุ่นเป็นร้อยละ 98.5 ของประชากรทั้งหมดของประเทศญี่ปุ่น ประมาณ 9.1 ล้านคนอาศัยอยู่ในกรุงโตเกียว เมืองหลวงของประเทศ | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Pilosella_horrida | Pilosella horrida | null | Pilosella horrida | null | English: Species from Western North America Common name: Prickly Hawkweed or Shaggy Hawkweed Photographed along CA 108 before the Sonora Pass | null | image/jpeg | 1,600 | 1,063 | true | true | true | Pilosella horrida, known as the prickly hawkweed or shaggy hawkweed, gets its name from the long, dense, shaggy white to brown hairs which cover all of the plant parts of this plant species. The species is native to Oregon, California, and Nevada in the western United States.
Pilosella horrida possesses oblong leaves along the stems of this 4 inches to 15 inches tall hairy plant with 11-12 bright yellow flower heads at the top of each flower head, which is 0.315 inches to 0.354 inches in diameter. It flowers between late June and August.
Like all members of the family Asteraceae, the flowers are actually florets made up of many ray corolla, each ray its own stamen. As with other plants of the tribe Cichorieae, the stems and leaves produce a milky substance when broken. | Pilosella horrida (synonym Hieracium horridum), known as the prickly hawkweed or shaggy hawkweed, gets its name from the long, dense, shaggy white to brown hairs (trichomes) which cover all of the plant parts of this plant species. The species is native to Oregon, California, and Nevada in the western United States.
Pilosella horrida possesses oblong leaves along the stems of this 4 inches (10 cm) to 15 inches (38 cm) tall hairy plant with 11-12 bright yellow flower heads at the top of each flower head, which is 0.315 inches (8 mm) to 0.354 inches (9 mm) in diameter. It flowers between late June and August.
Like all members of the family Asteraceae, the flowers are actually florets made up of many ray corolla, each ray its own stamen. As with other plants of the tribe Cichorieae, the stems and leaves produce a milky substance when broken. | |
ar | https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%A5%D8%B3%D8%AA%D9%81%D8%A7%D9%86_%D8%A5%D9%84%D9%83%D9%88 | إستفان إلكو | null | إستفان إلكو | null | English: One of the best goalkeeper in whole world | null | image/jpeg | 229 | 144 | true | true | true | إستفان إلكو هو لاعب كرة قدم. يلعب مع منتخب المجر لكرة القدم. سبق له أن لعب في كأس العالم لكرة القدم مع منتخب بلاده. | إستفان إلكو (بالمجرية: Ilku István) (مواليد 6 مارس 1933) هو لاعب كرة قدم. يلعب مع منتخب المجر لكرة القدم. سبق له أن لعب في كأس العالم لكرة القدم مع منتخب بلاده. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/R%C3%A9trofuturisme | Rétrofuturisme | Caractéristiques | Rétrofuturisme / Caractéristiques | Modèle de fusée rétrofuturiste lors d'un événement Wikipédia à Berlin en 2005. | null | null | image/jpeg | 1,732 | 1,196 | true | true | true | Le rétrofuturisme est une tendance dans les arts créatifs montrant l'influence des représentations de l'avenir produites jusque dans les années 1970 et 1980.
Caractérisé par un mélange de l'imagerie « rétro » avec des styles technologiques futuristes, le rétrofuturisme explore les thèmes de la tension entre passé et futur, et les effets aliénants de l'autonomisation et de la technologie. Il se manifeste notamment dans le monde de la mode, de l'architecture, de la littérature et du cinéma. | Le Rétrofuturisme intègre deux tendances qui se chevauchent, qui peuvent se résumer ainsi « l'avenir tel qu'on le voit dans le passé » et « le passé tel qu'on le voit du futur ».
La première tendance, rétrofuturisme approprié, est le futur imaginé par l'esprit des écrivains, des artistes et des cinéastes avant les années 1960 qui ont tenté de prédire l'avenir, que ce soit dans les projections graves du développement de la technologie existante (par exemple, dans des magazines comme Science and Invention (en)) ou dans les romans et les histoires de science-fiction. Ces visions futuristes sont toujours comparées au présent, et offrent une nostalgie, l'image contrefactuelle de ce que le futur aurait pu être, mais n'est pas.
La deuxième tendance est à l'inverse de la première : rétro futuriste. Elle mélange les styles artistique et vestimentaire, ainsi que les mœurs, du passé aux technologies modernes ou futuristes, ce qui crée un ensemble d'éléments à la fois passés, présents et futurs. Le steampunk est un terme désignant la projection de la technologie futuriste dans une ère victorienne alternative, et l'application de styles néo-victoriens à la technologie moderne. C'est une version très répandue de cette seconde tendance. On peut citer également le film Space Station 76 (2014) où la civilisation humaine semble s'être répandue dans les étoiles, mais où les costumes, les objets du quotidien, l'électronique domestique et les mœurs renvoient directement au milieu des années 1970.
Dans la pratique, les deux tendances ne peuvent pas être nettement distinguées, comme elles contribuent mutuellement à des visions similaires. Le premier type de Rétrofuturisme est inévitablement influencé par la prise de conscience scientifique, technologique et sociale actuelle, moderne. Ainsi, les créations Rétrofuturistes ne sont jamais simplement des copies de leurs inspirations pré-1960. Le rétrofuturisme s'inspire toujours de l'époque à laquelle il est pensé. Le futur tel qu'il est imaginé de nos jours diffère du futur tel qu'on l'imaginait dans les années 1960. Un exemple flagrant : dans les futurs imaginés dans les années 1960, on ne voit jamais la moindre trace d'un système permettant l'inter-connexion entre tous les êtres humains, alors que depuis l'avènement d'Internet, on aurait tendance à voir ça comme un élément central de toute société future.
Dans un sens, le rétro-futurisme doit beaucoup de sa saveur au début de la science-fiction (par exemple les œuvres de Jules Verne et H. G. Wells), et dans une quête d'authenticité stylistique il s'inspirera toujours des artistes et écrivains de la période pendant laquelle ce monde futuriste est imaginé.
Ces deux tendances rétrofuturistes ne renvoient jamais à un moment précis. Lorsqu'un délai est fourni pour une histoire, il pourrait être un présent contrefactuel avec une technologie unique, une version fantastique du futur, ou un passé alternatif dans lequel les inventions imaginées par le passé sont devenues bien réelles (comme le zeppelin en tant que moyen de transport répandu). Les exemples incluent le film Capitaine Sky et le monde de demain, situé dans un 1939 imaginaire, ou The Rocketeer, se déroulant en 1938. | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Mezin%C3%A1rodn%C3%AD_rok_astronomie | Mezinárodní rok astronomie | Ukončení v Českě republice | Mezinárodní rok astronomie / Ukončení Mezinárodního roku astronomie / Ukončení v Českě republice | Štěpán Rak při slavnostním ukončení Mezinárodního roku astronomie | Čeština: Kytarista Štěpán Rak koncertuje při ukončení Mezinárodního roku astronomie 2009 v České republice English: Czech classical guitarist Štěpán Rak | null | image/jpeg | 1,659 | 1,249 | true | true | true | Mezinárodní rok astronomie byl světovou událostí roku 2009 pořádanou Mezinárodní astronomickou unií ve spolupráci s Organizací OSN pro výchovu, vědu a kulturu. Cílem této události bylo připomenout rozvoj astronomie za posledních 400 let, přiblížit význam a objevy astronomie nejširším vrstvám obyvatelstva a rozšířit povědomí o důležitosti astronomie pro lidskou společnost.
V rámci tohoto roku se konaly desítky projektů podporujících rozvoj astronomie a především seznamujících nejširší vrstvy obyvatelstva s objevy tohoto oboru. Od 2. do 5. dubna proběhla jedna ze stěžejních akcí – 100 hodin astronomie – kde měli zájemci např. možnost dálkově ovládat některé profesionální dalekohledy a vybírat si tak oblast svého pozorování.
Česká republika přidala další své vklady k této události. V mezinárodním roku astronomie se připomínalo, že uplynulo 400 let od vydání knihy Astronomia nova. V ní Johannes Kepler, který tou dobu působil v Čechách na dvoře Rudolfa II., publikoval své první dva zákony nebeské mechaniky. Současně uplynulo 50 let od pádu příbramského meteoritu. Jde o první meteorit na světě, který byl nalezen na základě fotografických snímků zaznamenávajících jeho dráhu v atmosféře. | V Česku byl Mezinárodní rok astronomie 2009 slavnostně ukončen v Zrcadlové kapli Národní knihovny ČR v Praze. Rozloučením provedli posluchače předseda Českého organizačního výboru Mezinárodní rok astronomie Jiří Grygar a jeho místopředseda Pavel Suchan. Spolu s dalšími hosty, kterými byli např. ředitel Národní knihovny Pavel Hazuka nebo předseda Akademie věd ČR Jiří Drahoš, připomněli hlavní akce, kterými pořadatelé přispěli k jeho úspěšnému průběhu.
Během večera vystoupili např. kytaristé Štěpán Rak a jeho syn Jan-Matěj Rak. Na závěr se konalo vyhodnocení literární soutěže Vesmír mého mládí. Oceněná básnická díla přednesl Alfred Strejček. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Mayor_of_San_Jose | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/12/Josiah_Belden.jpg | Mayor of San Jose | Popularly elected mayors (1967-present) | Mayor of San Jose / List / Popularly elected mayors (1967-present) | Josiah Belden, first mayor of San Jose | Josiah Belden (1815-1892), first mayor of the incorporated city of San Jose, California. | null | image/jpeg | 1,261 | 855 | true | true | true | The Mayor of San Jose, officially the Mayor of the City of San José, is executive of the Government of the City of San Jose.
The mayor presides over the San Jose City Council, which is composed of 11 voting members, including the mayor. While the mayor is the head of the city council, they have no veto powers over legislation passed by the Council, as the city uses a council-manager form of government. The mayor serves a four-year term and is limited to two successive terms.
There are 65 people who have served as San Jose's mayor. The current mayor is Democrat Sam Liccardo, who took office in January 2015 and was elected with 50.76% of the popular vote. | Since 1967, San Jose has elected its mayors by a popular vote. Due to state laws regarding primary elections, political parties cannot nominate candidates for mayor, although candidates often choose to identify with a party. All registered candidates, regardless of party affiliation, compete in an vote held in June of the election year. If no person gets over 50% of the popular vote, the top two candidates automatically move to a runoff election.
All elected mayors of San Jose have been members of the Democratic Party. The first elected mayor was Ron James and the first female mayor was Janet Gray Hayes. |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Guerres_entre_les_dynasties_Jin_et_Song | Guerres entre les dynasties Jin et Song | La guerre Song–Jin pendant les conquêtes mongoles | Guerres entre les dynasties Jin et Song / Les guerres avec les Song du Sud / Les campagnes ultérieures / La guerre Song–Jin pendant les conquêtes mongoles | Une bataille entre les Mongols et le Jin en 1211, décrite par l'historien persan Rashid al-Din dans son Histoire universelle | English: Battle between Mongols & Chinese (1211). Jami' al-tawarikh, Rashid al-Din. Français : Bataille entre Mongols & Chinois (1211). Jami al-tawarikh, Rashid al-Din. Русский: Битва между монголами и китайцами (1211). Джами ат-таварих Рашид ад-Дина. | Jin cavalry fighting a battle against Mongol cavalry | image/jpeg | 1,181 | 1,925 | true | true | true | Les guerres entre les dynasties Jin et Song sont une série de conflits qui opposent les Jürchens de la dynastie Jin aux chinois de la dynastie Song. En 1115, les Jürchens se rebellent contre leurs souverains, les Khitans de la dynastie Liao et proclament le début de la dynastie Jin. Très vite, ils s'allient avec les Song, qui sont des ennemis des Liao depuis des décennies. D'après les termes de l'alliance, les Jin doivent rendre aux Song des territoires du nord de la Chine que les Liao contrôlent depuis 938. Cependant, la défaite rapide des Jurchens combinée avec les échecs militaires des Song font que les Jin sont, finalement, réticents à céder ces territoires. À la suite de l’échec des négociations, les relations entre les deux dynasties se tendent et en novembre 1125, les Jurchens attaquent les Song en envoyant une armée marcher sur Taiyuan et une autre sur Kaifeng, la capitale des Song.
Surpris par l’invasion, le général Song stationné à Taiyuan se replie de la ville, qui est rapidement assiégée et prise par les Jürchens. Alors que la seconde armée Jin s’approche de la capitale, l'empereur Song Huizong abdique et s’enfuit vers le sud. | Entre la fin du XIIᵉ et le début du XIIᵉ siècle, les Mongols, une confédération de nomades vassaux des Jin, sont unifiés sous la houlette d'un chef de tribut nommé Temüdjin. Dans un premier temps, ils se contentent de lancer des raids dans les territoires du Nord-Ouest de l’empire Jin. Ne désirant pas lancer des expéditions punitives, les Jin se contentent d'une politique d'apaisement, semblable a celle que les Song pratiquent avec eux. En 1210, les Mongols soumettent la dynastie des Xia Occidentaux, qui contrôle le Nord-Ouest de la Chine et mettent fin à leur vassalité envers les Jin. En 1211, ils entrent en guerre ouverte contre les Jin avec l'aide des Xia. À la lumière de cet événement, un débat a lieu au sein de la Cour des Song pour savoir s'il faut profiter de la situation pour affaiblir les Jin en arrêtant le versement du tribut annuel. Au final, le parti de l'apaisement et du statu quo gagne et les Song continuent à verser leur tribut au Jin. Ils refusent également les offres d'alliance contre les Jin que leur font les Xia occidentaux en 1214 et lorsque les Jin rejettent en 1215 une demande de diminution du tribut, ils se conforment cette décision sans protester. Pendant ce temps, en 1214, le Jin se retire de la capitale assiégée de Zhongdu pour s'installer à Kaifeng, qui devient la nouvelle capitale de la dynastie. À la suite de l'expansion des Mongols, les Jin ont subi d'importantes pertes territoriales. Pour les compenser, ils attaquent les Song en 1217. Si officiellement cette guerre est due aux raids que les Song lancent périodiquement contre les Jin, il s'agit probablement de tenter de conquérir les territoires des Song pour avoir une zone de repli au cas où les Mongols parviendraient à prendre le contrôle du Nord. Shi Miyuan (史彌遠, 1164-1233), le chancelier de l’empereur Song Lizong (1224-1264 de r.), hésite à lutter contre les Jin et retarde la déclaration de guerre pendant deux mois. Comme les généraux Song bénéficient d'une large autonomie, ce délai permet à Shi de reporter sur eux les blâmes pour les échecs militaires. Les soldats du Jin traversent la frontière à l'Ouest et au centre du fleuve, mais leurs succès militaires sont limités et le Jin doit faire face à des incursions répétées des Xia occidentaux, qui se vengent ainsi du refus d'intervenir des Jurchen lorsqu'ils avaient été attaqués par les Mongols en 1209. En 1217, les généraux chinois Meng Zongzheng (chinois traditionnel : 孟宗政) et Hu Zaixing (chinois traditionnel : 扈再興) infligent une défaite aux Jin et les empêchent de capturer les villes de Zaoyang et Suizhou, ce qui met fin a cette première campagne.
Les Jin lancent une seconde campagne à la fin de l'année 1217, pour un résultat à peine meilleur que lors de la première. À l’est, le Jin progresse peu dans la vallée de la rivière Huai, mais dans l’Ouest, ils capturent Xihezhou et le col de Dasan (大散關, Shaanxi ). Ils essayent à nouveau de s'emparer de Suizhou dans le circuit Sud de Jingxi en 1218 et 1219, mais comme en 1217, ces tentatives se concluent par un échec. Une contre-offensive des Song leur permet de reprendre la ville de Sizhou en 1218 et en 1219 les villes de Dengzhou et Tangzhou, situées en territoire Jin, sont pillées deux fois par une armée des Song commandée par Zhao Fang (趙方 ; ??? - 1221). Dans l’Ouest, le commandement des forces Song dans le Sichuan est confié à An Bing, qui avait auparavant été démis de ce même commandement. Il défend avec succès le front ouest, mais ne peut pas s'avancer en territoire Jin en raison des soulèvements qui se produisent dans la région. Après cette campagne, le Jin tente d'obtenir une indemnisation de la part des Song, en vain.
La troisième et dernière campagne a lieu au début de l'an 1221. Au début, les troupes du Jin réussissent à prendre la ville de Qizhou (蘄州), qui se situe dans l’ouest du Huainan, soit loin à l'intérieur du territoire des Song. Ces derniers ripostent en envoyant des troupes commandées par Hu Zaixing et Li Quan (李全 ???? - 1231), qui infligent une défaite cinglante aux Jin. Après cet échec, les Jurchens se retirent. En 122 | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%8F%B2%E6%98%8E | 史明 | 海外訪問 | 史明 / 日本活動 / 海外訪問 | 1981年起，史明在各國宣揚「臺灣民族主義」的理念，但也遭到挑戰。 | NoNukw 0430 | null | image/jpeg | 1,024 | 1,544 | true | true | true | 史明，本名施朝暉，是臺灣的革命家、政治人物、作家、歷史學者。他是臺灣獨立運動流派中的臺獨左派重要領導人之一，提倡「臺灣民族主義」與「獨立建國路線」，並主張二階段革命理論。著有《臺灣人四百年史》、《臺灣民族革命與社會主義》、《民族形成與臺灣民族》、《民主主義》、《臺灣民族主義》、《西洋哲學序說》、《史明回憶錄：追求理想不回頭》等。
史明出身日治時代臺北士林的施家望族，早年求學便產生反抗意識。後來留學日本早稻田大學的政治經濟學部，開始認同馬克思主義。大學畢業不久，在中國抗日戰爭的時局下，他在1943年前往中國大陸並擔任中國共產黨的地下情報員；但在1949年，其因不滿中國共產黨的作為，返回臺灣。後來他開始從事臺灣獨立運動，並組織「臺灣獨立革命武裝隊」，準備暗殺當時領導國民黨政府的蔣中正；因為行動失敗，遭國民黨政府以叛亂罪名通緝，被迫在1952年流亡日本，自此長期以政治犯身分居於海外。
流亡日本後，史明在東京池袋開設「新珍味」中華料理店，販賣各種中式麵食，並以此做為推動臺灣獨立的革命基地。1962年，其撰寫的臺灣通史著作《臺灣人四百年史》出版。在試圖整合臺灣獨立相關團體失敗後，他在1967年創辦「獨立臺灣會」，並以該團體在臺灣內部推動獨立革命行動。1981年，他開始前往各國宣揚臺灣民族主義，影響許多海外留學生。臺灣戒嚴時期結束後，其著作仍被列為禁書，導致了1991年發生的「獨立臺灣會案」。1993年，他從日本潛返回到臺灣，在解除政治犯身分後，繼續在體制外推動臺灣獨立運動。2016年，獲聘成為中華民國總統府資政。2019年9月，因年事已高而引發器官衰竭，病逝於臺北醫學大學附設醫院。 | 「獨立臺灣會」後來也和歐洲留學生張維嘉、盧修一等人有所接觸。1971年，歐美同志張維嘉由法國巴黎前來日本，與史明談及建立「獨立臺灣會歐洲支部」。同年，「獨立臺灣會」在會刊《獨立臺灣》發表《致釣魚臺行動委員會的一封公開信》，聲明釣魚臺列嶼屬於臺灣的神聖領土，及其海域為臺灣人漁民既得的生活圈。在這時期，由於史明在日本被歸類為沒有國籍的「亡命者」，因此一旦出境就無法入境。一直到1978年，日本有關政治庇護的居留政策獲得鬆綁，該法令更改成一定時數內自由出入日本國境，仍可獲准居留。
1980年9月，史明根據《臺灣人四百年史》日文版的內容與骨架，重新以漢文撰寫翻譯、並進行相當份量的資料補充增訂，完成的《臺灣人四百年史》漢文版由蓬島文化公司出版。在1981年夏天，為了推廣《臺灣人四百年史》，及宣傳「臺灣獨立」和「臺灣民族主義」的理念，他首度以亡命者身分，在沒有護照的情況下被允許短暫離開日本。其陸續前往美國、加拿大、歐洲（西德、法國、奧地利等國）及南美洲巴西等地巡迴訪問，廣泛向各國臺灣僑胞和各地留學生進行文化宣講。但因為當時陳文成從美國返回臺灣卻遇害的白色恐怖事件才發生不久，因此只能私密邀請他進行演講座談。
而從1981年起，史明的公開活動大多就以演講、授課的思想傳播，作為主要的活動方式。他經常背著臺灣民族主義的掛圖，前往歐美各地臺灣同鄉會巡迴宣講，並為演講準備手繪海報和手繪漫畫。直至1992年前後，他便往訪美國共15次。同年，他協助《美麗島週報》渡過財務危機。1982年，「獨立臺灣會」在美國出版《臺灣大眾》，積極倡導「臺灣民族主義」為「臺灣獨立運動」的理念。1983年，其捐款郭倍宏等人在美國成立的「臺灣學生社」，出版學生運動刊物《臺灣學生》。但在同年，當時的大學系主任盧修一因為與史明的得力助手前田光枝接觸，被以涉嫌叛亂為由遭到逮捕，並交付感化3年，這次事件也導致史明第二度被中國國民黨政府通緝。1986年，《臺灣人四百年史》英文版於美國華盛頓哥倫比亞特區出版。 | |
nan | https://zh-min-nan.wikipedia.org/wiki/Oneonta_(Alabama) | Oneonta (Alabama) | null | Oneonta (Alabama) | null | English: A photo of the Easley Covered Bridge in Blount County, Alabama. Image was taken by M.L. Devall in October 2004. | Oneonta ê kéng-sek | image/jpeg | 540 | 720 | true | true | true | Oneonta sī Bí-kok Alabama chiu Blount kūn ê chi̍t ê chng-thâu. | Oneonta sī Bí-kok Alabama chiu Blount kūn ê chi̍t ê chng-thâu (city). | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Juan_Diego_Cuauhtlatoatzin | Juan Diego Cuauhtlatoatzin | null | Juan Diego Cuauhtlatoatzin | null | Fiel retrato do venerável Juan Diego | null | image/jpeg | 661 | 434 | true | true | true | Juan Diego, nascut Cuauhtlatoatzin fou un indígena xiximeca convertit al cristianisme que, segons la tradició, va rebre en 1531 l'aparició mariana de la Mare de Déu de Guadalupe. És venerat com a sant per l'Església catòlica. | Juan Diego, nascut Cuauhtlatoatzin (Mèxic, c. 1474 - Guadalupe, Mèxic, 1548) fou un indígena xiximeca convertit al cristianisme que, segons la tradició, va rebre en 1531 l'aparició mariana de la Mare de Déu de Guadalupe. És venerat com a sant per l'Església catòlica. | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%9B%D1%8E%D1%81%D1%82%D1%80%D0%BE%D0%B2%D0%B0%D0%BD%D0%B0_%D0%BA%D0%B5%D1%80%D0%B0%D0%BC%D1%96%D0%BA%D0%B0 | Люстрована кераміка | Домодерні вироби | Люстрована кераміка / Домодерні вироби | null | English: Lusterware star tile with entwined cranes, Iran (Kashan), Ilkhanid, 13th-14th century, stone-paste, overglaze-painted in luster, underglaze-painted in cobalt, Honolulu Museum of Art (long-term loan from the Doris Duke Foundation for Islamic Art) | null | image/jpeg | 2,596 | 2,940 | true | true | true | Люстрована кераміка — це тип гончарних виробів або порцеляни з металевою глазур'ю, що надає ефект іризації. Він з'являється через металеві оксиди у поливі, який з'являється при випалі при нижчій температурі в «муфельній печі», або окисно-відновній печі, у поєднанні з киснем. Відкриття цієї техніки можна простежити до 7 століття нашої ери, коли виник іслам.
Техніка люстрованої кераміки була розроблена спочатку в Самаррі, Ірак. Така кераміка поширювалася торговими шляхами; її виробництво процвітало Єгипті та Сирії протягом пізніх століть. Блискучий посуд вироблявся в Єгипті під час правління династії Фатімідів у ХІ—ХІІ ст. З Близького Сходу та Персії, воно поширилося в Європу через Аль-Андалус. Малага стала першим центром таких виробів, потім в регіон Валенсії, а потім до Італії, де її використовували для майоліки. У 16-му столітті майоліку виробляли в Губбіо, вона мала характерний багатий рубіновий червоний колір, і в Деруті. В Англії та інших країнах Європи стала популярною в кінці 18-го століття. | Рання ісламська люстрована кераміка переважно вироблялася в нижньому Іраку протягом ІХ та Х ст. У Великій мечеті Кайруану, Туніс, верхня частина михрабу прикрашена поліхромною і монохромною люстрованою плиткою. Датована 862 по 863 роками, ця плитка, швидше за все, була завезена з Месопотамії.
Схожість із золотом робила цю кераміку особливо привабливою. Чаші були розписані орнаментальними візерункам. Деякі предмети були підписані їхніми виробниками, це свідчення зростання цінності (бренда) окремих майстрів. Аббасидська люстрована кераміка був дуже поширена всередині ісламського світу. Місто Багдад, Іран та навколишні міста були розташовані на Шовковому шляху, який був центром торгівлі в цей період. Між Іраком та Китаєм рухалися товари та технології, особливо у царині кераміки.
Після перерви в декілька століть в перському виробництві воно було відроджено в період Сафавідів приблизно з 1630-х роках в іншому стилі: невеликі вироби з оформленням, часто темного кольору міді на темно-синьому (кобальтовому) тлі. На відміну від інших персидських виробів цього періоду, вони використовують традиційні форми та оздоблення Близького Сходу, а не китайські приклади. Візерунки містили рослинні форми і тварин і, як правило, були по всій поверхні, зазвичай займаючи більше половини площі поверхні. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Nig%C3%BCelas | Nigüelas | Kultur | Nigüelas / Kultur | null | Deutsch: Nigüelas, Pfarrkirche San Juan Deutsch: Nigüelas, parish church San Juan Español: Nigüelas, parroquia San Juan Bautista | null | image/jpeg | 1,440 | 1,920 | true | true | true | Nigüelas ist eine spanische Gemeinde in der Provinz Granada in der Autonomen Gemeinschaft Andalusien. Sie gehört zu der Region Valle de Lecrín und liegt etwa 23 km südöstlich von Granada. Der Ort liegt auf einer Hochfläche, die zum Rio Lecrin steil abfällt. | Im September findet eine Kirmes zu Ehren der Schmerzensmutter mit Prozessionen und Reiterzügen statt, in der Nacht danach wird die traditionelle „Beerdigung der Füchsin“ mit Tänzen und Musik gefeiert.
Am 25. April findet oberhalb des Ortes auf dem Festplatz „La Razuela“ ein Fest zu Ehren des Heiligen Markus statt, bei dem die Jugendlichen des Ortes auf dem Festplatz zelten. | |
nn | https://nn.wikipedia.org/wiki/Triumfbogen_i_Paris | Triumfbogen i Paris | null | Triumfbogen i Paris | Triumfbogen på Place Charles-de-Gaulle/Place de l'Étoile i Paris, sett frå lufta. | Place de l'Étoile English: Place Charles de Gaulle in Paris (formerly: place de l’Étoile). The twelve avenues, clockwise from the north, are: Avenue Marceau Avenue d'Iéna Avenue Kléber Avenue Victor-Hugo Avenue Foch Avenue de la Grande-Armée Avenue Carnot Avenue Mac-Mahon Avenue de Wagram Avenue Hoche Avenue de Friedland Champs-Élysées Français : Place de l'Etoile - Charles de Gaulle à Paris. Depuis le nord et dans le sens anti horaire (sens de circulation des véhicules) : Avenue Marceau Avenue des Champs-Élysées Avenue de Friedland Avenue Hoche Avenue de Wagram Avenue Mac-Mahon Avenue Carnot Avenue de la Grande-Armée Avenue Foch Avenue Victor-Hugo Avenue Kléber Avenue d'Iéna | null | image/jpeg | 374 | 460 | true | true | true | Triumfbogen er eit monument i empirestil på Place Charles-de-Gaulle i Paris, ved den vestlege enden av paradegata Champs-Élysées. Plassen er sirkulær og heitte tidlegare «Place de l'Étoile», då dei store avenyane i Paris strålar ut frå plassen som ljosstrålane frå ei stjerne.
Bygginga av Triumfbogen tok til i 1806 etter ordre frå keisar Napoléon Bonaparte for å heidre keiseran sjølv og den franske hæren etter «Bataille d’Austerlitz», slaget ved Austerlitz, tirsdag 2. desember 1805. Arkitekt for monumentet var den franske Jean-François-Thérèse Chalgrin. Monumentet vart ikkje ferdig før under Louis-Philippe i 1836.
Høgda på byggverket er 50 meter, langsidene er 45 meter og tverrsidene er 22 meter. Den store bogen er 29,19 meter høg og 14,62 meter brei, medan den vesle bogen er 18,68 meter høg og 8,44 meter brei. Bogen har innvendig inngravert namna på franske generalar og stader der det har stått store og ærerike slag. Dekoren utvendig er dominert av relieffet La Marseillaise av François Rude. | Triumfbogen (eigentleg Arc de triomphe de l'Étoile) er eit monument i empirestil på Place Charles-de-Gaulle i Paris, ved den vestlege enden av paradegata Champs-Élysées. Plassen er sirkulær og heitte tidlegare «Place de l'Étoile» (Stjerneplassen), då dei store avenyane i Paris strålar ut frå plassen som ljosstrålane frå ei stjerne.
Bygginga av Triumfbogen tok til i 1806 etter ordre frå keisar Napoléon Bonaparte for å heidre keiseran sjølv og den franske hæren etter «Bataille d’Austerlitz», slaget ved Austerlitz, tirsdag 2. desember 1805. (Austerlitz heiter no Slavkov u Brna og ligg i Tsjekkia). Arkitekt for monumentet var den franske Jean-François-Thérèse Chalgrin (1739-1811). Monumentet vart ikkje ferdig før under Louis-Philippe i 1836.
Høgda på byggverket er 50 meter, langsidene er 45 meter og tverrsidene er 22 meter. Den store bogen er 29,19 meter høg og 14,62 meter brei, medan den vesle bogen er 18,68 meter høg og 8,44 meter brei. Bogen har innvendig inngravert namna på franske generalar og stader der det har stått store og ærerike slag. Dekoren utvendig er dominert av relieffet La Marseillaise av François Rude.
Under Triumfbogen ligg grava til den ukjente soldaten, ein soldat frå fyrste verdskrigen som vart jordfesta her i 1920 som representant for alle som fall for Frankrike i denne krigen, slik det går fram av inskripsjonen på grava. På grava brenn det alltid ein eld. | |
lt | https://lt.wikipedia.org/wiki/Lenkijos%E2%80%93Lietuvos_valstybin%C4%97_siena | Lenkijos–Lietuvos valstybinė siena | Istorija | Lenkijos–Lietuvos valstybinė siena / Istorija | 1919 m. gruodį Antantės valstybių siūlyta Lenkijai rytinė siena vadinama Kerzono linija | null | null | image/svg+xml | 513 | 563 | true | true | true | Lietuvos-Lenkijos valstybinė siena – valstybės siena tarp Lietuvos Respublikos ir Lenkijos. Oficialiai sienos linija pradėjo veikti nuo 1991 m. rugsėjo 6 d. | Ši sienos linija susiformavo po I pasaulinio karo, 1919 m. liepos 26 d., kai prancūzų maršalas Ferdinand Foch Paryžiuje, Versalio sutarties konferencijos metu, spaudžiamas Lenkijos delegacijos atstovų ir neatsižvelgdamas į krašto tautinę gyventojų sudetį nubrėžė vadinamąją Fošo liniją, kuri paliko didelę dalį lietuvių daugumos gyvenamų plotų ir etnografinių žemių Lenkijos teritorijoje. 1919 m. gruodžio mėnesį buvo nubrėžta Kerzono linija, kuri buvo sąlyginė linija, rekomenduota Antantės Aukščiausios tarybos kaip rytinė Lenkijos siena. Ši linija paliko Lietuvai beveik visas jos etnografines žemes, išskyrus pietrytinę Suvalkijos dalį. 1920 m. liepos 10 d. matydamas, kad nesėkmingai vystosi Lenkijos-sovietų karas, reikalaujant Antantės atstovams, Lenkijos ministras pirmininkas Grabskis pasirašė protokolą įsipareigodamas Antantei nedelsiant perleisti Lietuvai Vilnių ir jo apylinkes pagal 1919 m. gruodžio 8 d. nustatytą demarkacinę liniją (Kerzono liniją). Lenkai sutiko su tokia linija tikėdamiesi gauti labai reikalingą Vakarų valstybių palaikymą.
1920 m. liepos 12 d. buvo pasirašyta Lietuvos ir Tarybų Rusijos taikos sutartis, kuria buvo pripažintas Lietuvos suverenitetas ir visiškas atsiskyrimas nuo Rusijos su sostine Vilniumi bei rytinėmis etninėmis žemėmis į kurias įėjo ir Gardinas. Siena buvo nustatyta, pradedant Dauguvos upe per Malodečną iki Bebro upės už Gardino. Taip pat nuspręsta kad valstybės sienos tarp Lietuvos ir Lenkijos nustatymas, tai jų abiejų reikalas. Prėjus trims dienoms po sutarties pasirašymo – liepos 15 d. Lietuvos kariuomenė įžygiavo į Vilnių, kurį jau buvo apleidusi eilinį kartą ten įsibrovusi Lenkijos kariuomenė. Ji, beje, vykdė Antantės valstybių sprendimą iki liepos 10 d. grąžinti Vilnių ir rytines žemes Lietuvai, atsitraukiant už Kerzono linijos. Lietuvių daliniai Vilniuje rado Raudonąją armiją, kuri pasikeitus karo sėkmei vijosi lenkus. Diplomatiniais kanalais buvo susitarta, kad Raudonoji armija trimis etapais perleis Vilniaus kraštą. 1920 m. rugpjūčio 6 d. Lietuvos Steigiamasis Seimas ratifikavo Lietuvos ir Tarybų Rusijos taikos sutartį, tačiau per keletą sunkių tik ką po 200 okupacijos metų atgavusiai valstybingumą Lietuvai nepavyko įsitvirtinti Rytų Lietuvoje ne tik de jure, bet ir de facto. Vilniuje tebuvo trys Lietuvos kariuomenės batalionai. Raudonoji armija iš Vilniaus pasitraukė tik rugpjūčio 26 d., kada Lenkija savo ruožtu perėjo į kontrpuolimą prieš Raudonąją armiją. Tą pačią rugpjūčio 26 d. į Kauną atvyko lenkų derybininkų delegacija. Lietuva ir Lenkija ėmėsi sunkių derybų dėl Lietuvos ir Lenkijos tarpvalstybinių santykių. Deryboms nesisekant, prasidėjo susidūrimai tarp Lenkijos ir Lietuvos kariuomenių Suvalkijoje, kai lenkai įvykdė Seinų sukilimą, kurio metu užpuolė Lietuvos kariuomenės dalinius ir valdžios atstovus Suvalkų ir Seinų miestų apylinkėse. Tautų Sąjungos karinės kontrolės komisijos, atvykusios į susidūrimų vietą spaudimu, nutrūkusios derybos buvo vėl atnaujintos ir baigėsi Suvalkų sutartimi.
1920 m. spalio 7 d. Suvalkuose Lietuvos ir Lenkijos įgaliotosios delegacijos pasirašė Suvalkų sutartį, kuri turėjo įsigalioti spalio 10 d. Šia sutartimi nustatyta demarkacijos linija, kuria didelė dalis Vilniaus krašto pripažinta Lietuvai, taip pat susitarta dėl karo veiksmų nutraukimo, numatyta apsikeitimo karo belaisviais tvarka. Paties Vilniaus miesto priklausomybės klausimas sutartyje nebuvo sprendžiamas. Sutartimi Vilniaus krašto dalis į pietus nuo Varėnos – Eišiškių linijos (taip pat ir Varėnos geležinkelio stotis) atiteko Lenkijai. Lenkija įsipareigojo per Varėną praleisti iš Alytaus į Vilnių vykstančius Lietuvos traukinius. Demarkacijos linija nustatyta tik iki Bastūnų, nuo Bastūnų geležinkelio stoties tolimesnis demarkacijos linijos pravedimas turėjo būti sprendžiamas išstūmus Raudonąją armiją. Lenkijai atitekus Varėnos geležinkelio stočiai, Lietuva nebegalėjo atsiųsti greito pastiprinimo į Vilnių iš Suvalkų fronto. Lenkija sutartį pasirašė tik dėl didelio Tautų Sąjungos spaudimo. Tiesioginiu J. Pilsudskio nurodymu 1920 m. spalio 9 d., karinį išsilavinimą gavęs carinės Rusijo | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Xavier_Bichat | Xavier Bichat | null | Xavier Bichat | null | English: Marie François Xavier Bichat's signature | signature de Xavier Bichat | image/png | 119 | 250 | true | true | true | Marie François Xavier Bichat, né le 14 novembre 1771 à Thoirette et mort le 22 juillet 1802 à Paris, est un médecin et anatomo-pathologiste français. | Marie François Xavier Bichat, né le 14 novembre 1771 à Thoirette (Jura) et mort le 22 juillet 1802 à Paris, est un médecin et anatomo-pathologiste français. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D0%B0%D1%81%D1%87%D1%91%D1%82%D0%BD%D1%8B%D0%B9_%D0%BB%D0%B8%D1%81%D1%82 | Расчётный лист | История | Расчётный лист / История | Расчетная книжка рабочего Московского Металлического Завода, 1907-1908 год[11]. | Русский: Расчетная книжка рабочего Московского Металлического Завода (завод Гужона, будущий «Серп и Молот») 1907-1908 гг. Библиотека ГАРФ, №107467. English: Employment pay book of employee at Moscow Metallurgical Plant (Goujon Plant) / Association of the Moscow Metallic Plant (Guzhon Plant), 1907-1908. | null | image/gif | 815 | 958 | true | true | true | Расчётный лист — документ, который получает работник, как уведомление о прямом зачислении средств на счёт, или как часть расчётного чека.
Обычно в расчётном листе расписывается общая сумма зарплаты, её составляющие, все налоги и прочие отчисления, например, страховые взносы, отчисления в социальные и пенсионные фонды, пожертвования или алименты, которые вычитаются из общей суммы, чтобы получить чистую сумму платежа. | Фабричное законодательство Российской империи с 1880-х годов устанавливало обязанность работодателей выдавать рабочим расчетные книжки не позднее недели с момента допуска к работе. Частью такой книжки являлись помесячные расчетные листы.
КЗоТ РФ в статье 100 устанавливал необходимость ведения расчетных книжек, однако в связи с широко применявшейся машинной обработкой расчетов фактически выдавались расчетные листы. Такие листы могли использоваться для составления деклараций о доходах, доказательства трудового стажа и заработка при расчете пенсии. | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E7%BE%8E%E5%88%A9%E5%9D%9A%E5%A4%A7%E5%AD%A6 | 美利坚大学 | null | 美利坚大学 | null | English: The School of International Service Building at American University, Washington, D.C. | null | image/jpeg | 2,044 | 3,072 | true | true | true | 美利堅大學，也譯為美國大學，是一所位於美國華盛頓特區的私立文理學院及研究型大學，由基督教衛理公會教派聯合會創辦。 | 美利堅大學 （American University，簡稱 AU 或 American），也譯為美國大學，是一所位於美國華盛頓特區的私立文理學院及研究型大學，由基督教衛理公會教派聯合會創辦。 | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Batocera_rufomaculata | Batocera rufomaculata | null | Batocera rufomaculata | null | Beparasy, MADAGASCAR | null | image/jpeg | 2,824 | 2,477 | true | true | true | Batocera rufomaculata är en skalbaggsart som först beskrevs av Degeer 1775. Batocera rufomaculata ingår i släktet Batocera och familjen långhorningar.
Artens utbredningsområde är:
Madagaskar.
Oman.
Israel.
Seychellerna.
Inga underarter finns listade. | Batocera rufomaculata är en skalbaggsart som först beskrevs av Degeer 1775. Batocera rufomaculata ingår i släktet Batocera och familjen långhorningar.
Artens utbredningsområde är:
Madagaskar.
Oman.
Israel.
Seychellerna.
Inga underarter finns listade. | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B2%D9%86_%D8%A8%D8%B1%D8%B2%D9%86%D8%AC%DB%8C%D8%B1 | زن برزنجیر | null | زن برزنجیر | فهرست ستارههای زن برزنجیر | null | null | image/svg+xml | 570 | 606 | true | true | true | زن بَرزَنجیر یا آندرومدا یا اِمرَاةالمُسَلسَله یکی از صورتهای فلکی در شمال استوای آسمانی است که بزرگترین کهکشان همسایه به کهکشان راه شیری با نام کهکشان آندرومدا در آن دیده میشود. زن برزنجیر یکی از ۴۸ صورت فلکی است که توسط توسط اخترشناس یونانی-رومی قرن دوم؛ بطلمیوس؛ لیست شدهاند و همچنین یکی از ۸۸ صورت فلکی امروزی است. نام این صورت فلکی برگرفته از نام آندرومده دختر کاسیوپه در اساطیر یونانی است که به صخرهای زنجیر شد تا توسط هیولای دریا، کتوس، خورده شود. آندرومدا به همراه چندین صورت فلکی دیگر که همگی بر اساس شخصیتهای افسانه پرسئوس نامگذاری شده اند، در شبهای پاییزی در نیمکره شمالی واضحترین حالت را دارند. به دلیل میل شمالی آن، آندرومدا تنها از نقاطی که در شمال عرض جغرافیایی ۴۰ درجه جنوبی قرار دارند قابل مشاهده است و برای نقاطی که در جنوب عرض جغرافیایی ۴۰ درجه قرارمیگیرند پایینتر از افق است. آندرومدا با مساحتی برابر ۷۲۲ درجه مربع، یکی از بزرگترین صورتهای فلکی است. این مساحت ۵۵٪ اندازه بزرگترین صورت فلکی و بیش از ۱۰ برابر کوچکترین صورت فلکی است.
روشنترین ستاره آن سرةالفرس، یک ستاره دوتایی است که گاهی آن را به عنوان بخشی از صورت فلکی اسب بالدار نیز برشمردهاند. ستاره دیگر آن عناقالارض، یک ستاره دوتایی رنگی است که هدف محبوبی برای اختر شناسان تازهکار بهشمار میرود. | زن بَرزَنجیر یا آندرومدا یا اِمرَاةالمُسَلسَله یکی از صورتهای فلکی در شمال استوای آسمانی است که بزرگترین کهکشان همسایه به کهکشان راه شیری با نام کهکشان آندرومدا در آن دیده میشود. زن برزنجیر یکی از ۴۸ صورت فلکی است که توسط توسط اخترشناس یونانی-رومی قرن دوم؛ بطلمیوس؛ لیست شدهاند و همچنین یکی از ۸۸ صورت فلکی امروزی است. نام این صورت فلکی برگرفته از نام آندرومده دختر کاسیوپه در اساطیر یونانی است که به صخرهای زنجیر شد تا توسط هیولای دریا، کتوس، خورده شود. آندرومدا به همراه چندین صورت فلکی دیگر که همگی بر اساس شخصیتهای افسانه پرسئوس نامگذاری شده اند، در شبهای پاییزی در نیمکره شمالی واضحترین حالت را دارند. به دلیل میل شمالی آن، آندرومدا تنها از نقاطی که در شمال عرض جغرافیایی ۴۰ درجه جنوبی قرار دارند قابل مشاهده است و برای نقاطی که در جنوب عرض جغرافیایی ۴۰ درجه قرارمیگیرند پایینتر از افق است. آندرومدا با مساحتی برابر ۷۲۲ درجه مربع، یکی از بزرگترین صورتهای فلکی است. این مساحت ۵۵٪ اندازه بزرگترین صورت فلکی (مارباریک)و بیش از ۱۰ برابر کوچکترین صورت فلکی (چلیپا) است.
روشنترین ستاره آن سرةالفرس (به انگلیسی: Alpha Andromeda)، یک ستاره دوتایی است که گاهی آن را به عنوان بخشی از صورت فلکی اسب بالدار (فَرَس اعظم) نیز برشمردهاند. ستاره دیگر آن عناقالارض (به انگلیسی: Gamma Andromeda)، یک ستاره دوتایی رنگی است که هدف محبوبی برای اختر شناسان تازهکار بهشمار میرود. جنبالمسلسله (به انگلیسی: Beta Andromeda) یک غول سرخ است که رنگ آن با چشم برهنه قابل مشاهده است.
کهکشان زن برزنجیر(M31) که ۲٫۲ میلیون سال نوری با ما فاصله دارد، نزدیکترین کهکشان مارپیچی به راه شیری است و دورترین پدیدهای است که با چشم برهنه دیده میشود. این کهکشان یکی از روشنترین اجرام مسیه است. چندین کهکشان کم فروغ تر مانند مسیه ۳۲ و مسیه ۱۱۰ که کهکشانهای همراه زن برزنجیر هستند؛ یا کهکشان دورتر انجیسی ۸۹۱ نیز در صورت فلکی زن بر زنجیر جای دارند. سحابی گلوله برف آبی (یا سحابی گلوله برف؛انجیسی ۷۶۶۲) که یک سحابی سیارهنماست نیز با تلسکوپ به صورت یک جسم گرد آبی قابل دیدن است.
در اخترشناسی چینی، ستارگانی که زن برزنجیر را می سازند همگی اعضای چهار صورت فلکی دیگر بودند که از نظر اخترشناسی و اساطیری در خور اهمیت بودهاند. در اسطورهشناسی هندوئیسم نیز یک صورت فلکی مرتبط با زن بر زنجیر وجود دارد. | |
bn | https://bn.wikipedia.org/wiki/%E0%A6%B2%E0%A7%8B%E0%A6%95%E0%A7%8B%E0%A6%AE%E0%A7%8B%E0%A6%9F%E0%A6%BF%E0%A6%AD | লোকোমোটিভ | ডিজেল-বৈদ্যুতিক | লোকোমোটিভ / শ্রেণীবিভাগ / অভ্যন্তরীণ দহন / ডিজেল / ডিজেল-বৈদ্যুতিক | ১৯১৪ সালে কিয়েভে SŽD Eel2, দীর্ঘ দূরত্বের জন্য বিশ্বের প্রথম কার্যকরী ডিজেল লোকোমোটিভ (ডিজেল-বৈদ্যুতিক লোকোমোটিভ) | Русский: Опытный тепловоз Юэ-001 (позже переименован в ЭЭЛ2) в Киеве | null | image/jpeg | 677 | 1,012 | true | true | true | একটি লোকোমোটিভ বা ইঞ্জিন হল একটি রেল পরিবহন বাহন যা একটি ট্রেনের চলার ক্ষমতা সরবরাহ করে। যদি কোনো লোকোমোটিভ পে-লোড বহন করতে সক্ষম হয়, তবে এটিকে সাধারণত মাল্টিপল ইউনিট, মোটর কোচ, রেলকার বা পাওয়ার কার বলা হয়। এই আত্ম-চালিত যানবাহন যাত্রীবাহী ট্রেনে অধিক ব্যবহৃত হয় কিন্তু মালবাহী ট্রেনের জন্য খুব দূর্লভ ।
সাধারণত একটি লোকোমোটিভ একটি ট্রেনকে সামনে থেকে টানে। তবে, পুশ-পুল অপারেশন সচরাচর ব্যবহৃত হচ্ছে, যেখানে ট্রেনের সামনে, বা পিছনে বা উভয় প্রান্তে এক বা একাধিক লোকোমোটিভ থাকতে পারে। ইদানীং রেলপথগুলোতে ডিপিইউ বা ডিস্ট্রিবিউটেড পাওয়ার গ্রহণ করা শুরু হয়েছে। এক্ষেত্রে ট্রেনের সামনের দিকে একটি বা দুটি লোকোমোটিভ থাকে এবং এরপর ট্রেনের মাঝখানে আরেকটি লোকোমোটিভ থাকে যা সামনের লোকোমোটিভ থেকে দূরবর্তীভাবে নিয়ন্ত্রণ করা হয়। | ডিজেল-বৈদ্যুতিক লোকোমোটিভের ক্ষেত্রে, ডিজেল ইঞ্জিন ট্র্যাকশন মোটরগুলোতে শক্তি সরবরাহ করে, যার ফলে লোকোমোটিভের চাকার ঘূর্ণন হয় ও লোকোমোটিভ চলে। ট্র্যাকশনের জন্য হয় বৈদ্যুতিক ডিসি জেনারেটর (সাধারণত, ৩,০০০ অশ্বশক্তি (২,২০০ কিওয়াট) বা এর চেয়ে কম) নয়তো বৈদ্যুতিক এসি অল্টারনেটর-রেক্টিফায়ার (সাধারণত ৩,০০০ অশ্বশক্তি (২,২০০ কিওয়াট) বা এর অধিক) ব্যবহৃত হয়। ডিজেল ইঞ্জিন এবং চাকার মধ্যে কোনো যান্ত্রিক সংযোগ নেই। বর্তমানে অধিকাংশ ডিজেল লোকোমোটিভ হচ্ছে ডিজেল-বৈদ্যুতিক।
ডিজেল-বৈদ্যুতিক লোকোমোটিভের কয়েকটি গুরুত্বপূর্ণ উপাদান হচ্ছে ডিজেল ইঞ্জিন (প্রাইম মুভার হিসাবেও পরিচিত), প্রধান জেনারেটর/অল্টারনেটর-রেক্টিফায়ার, ট্র্যাকশন মোটর (সাধারণত চারটি বা ছয়টি অ্যাক্সেলসহ) এবং একটি নিয়ন্ত্রণ-ব্যবস্থা যাতে ইঞ্জিন গভর্নর এবং বৈদ্যুতিক/বৈদ্যুতিন উপাদানসমূহ রয়েছে, যেমন সুইচগিয়ার, রেকটিফায়ার এবং অন্যান্য উপাদানসমূহ, যা ট্র্যাকশন মোটরগুলিতে বৈদ্যুতিক সরবরাহ নিয়ন্ত্রণ বা রুপান্তর করে। অধিকাংশ ক্ষেত্রে, জেনারেটর শুধুমাত্র খুব সাধারণ সুইচগিয়ারের সাথে সরাসরি মোটরগুলির সাথে সংযুক্ত থাকে।
মূলত, ট্র্যাকশন মোটর এবং জেনারেটর ছিল ডিসি মেশিন। ১৯৬০ এর দশকে উচ্চ-ক্ষমতার সিলিকন রেকটিফায়ার বিকাশের পর, ডিসি জেনারেটর একটি অল্টারনেটর দ্বারা প্রতিস্থাপিত হয়, এ ক্ষেত্রে ডায়োড ব্রিজ ব্যবহার করে আউটপুট ডিসিতে রূপান্তর করা হয়। এর মাধ্যমে জেনারেটরে কমিউটেটর ও ব্রাশের প্রযোজনীয়তা দূর হয়, ফলে জেনারেটর রক্ষণাবেক্ষণ ব্যয় হ্রাস হয় ও লোকোমোটিভের কর্মক্ষমতা বৃদ্ধি পায়। ব্রাশ এবং কমিউটেটরের অবসান "ফ্ল্যাশওভার" হিসাবে উল্লেখযোগ্য একটি বিশেষ ধ্বংসাত্মক ধরনের ঘটনার সম্ভাবনা নিষ্পত্তি করে, যার ফলে তাৎক্ষণিক জেনারেটর ব্যর্থ হতে পারে এবং কিছু ক্ষেত্রে ইঞ্জিনের আগুনও লাগতে পারে।
১৯৮০ এর দশকের শেষের দিকে, উচ্চ-ক্ষমতার ভেরিয়েবল-ফ্রিকোয়েন্সি/ভেরিয়েবল-ভোল্টেজ (ভিভিভিএফ) ড্রাইভ বা "ট্র্যাকশন ইনভার্টারস" এর বিকাশ, পলিফেজ এসি ট্র্যাকশন মোটর ব্যবহারের সুযোগ করে দিয়েছে, এভাবে মোটর কমিউটেটর এবং ব্রাশগুলি অপ্রয়োজণীয় হয়ে পরে। ফলাফল একটি আরও দক্ষ এবং নির্ভরযোগ্য চালনা যাতে তুলনামূলকভাবে সামান্য রক্ষণাবেক্ষণের প্রয়োজন হয়, এবং প্রায়শই পুরানো ধরনের মোটর-বিধ্বংসী ওভারলোডের অবস্থার সাথে লড়াই করতে অধিক সক্ষম।
১৯১৪ সালে, জেনারেল ইলেকট্রিক (জিই) সংস্থার বৈদ্যুতিন প্রকৌশলী হারমান ল্যাম্প একটি নির্ভরযোগ্য সরাসরি বৈদ্যুতিক নিয়ন্ত্রণ ব্যবস্থা তৈরি করেন এবং পেটেন্ট করেছিলেন (পরবর্তী উন্নতিগুলিও ল্যাম্পের দ্বারা পেটেন্ট করা হয়েছিল)। ইঞ্জিন এবং জেনারেটর উভয়কেই সমন্বিতভাবে নিয়ন্ত্রণ করতে লেম্পের নকশাতে একটি একক লিভার ব্যবহৃত হয়েছিলো। এই নকশাটি সমস্ত ডিজেল-বৈদ্যুতিক লোকোমোটিভ নিয়ন্ত্রণের প্রোটোটাইপ ছিল। ১৯১৭-১৯১৮ সালে লেম্পের নিয়ন্ত্রণ নকশা ব্যবহার করে জেনারেল ইলেকট্রিক তিনটি পরীক্ষামূলক ডিজেল-বৈদ্যুতিক লোকোমোটিভ তৈরি করেছিলো। ১৯২৪ সালে একটি ডিজেল-বৈদ্যুতিক লোকোমোটিভ (Eᵉˡ2 original number Юэ 001/Yu-e 001) কাজ শুরু করে। ইউরি লোমোনোসভের নেতৃত্বাধীন একটি দল এই লোকোমোটিভ নকশা করে এবং জার্মানিতে মাসচিনেনফাব্রিক এসলিংগেন ১৯৩৩-১৯২৪ সালে এটি তৈরি করেছিলেন। এটিতে ৫টি ড্রাইভিং অ্যাক্সেল ছিল (১'ই১')। বেশ কয়েকটি পরীক্ষার যাত্রার পরে এই লোকোমোটিভ ১৯২৫ থেকে ১৯৫৪ সাল পর্যন্ত প্রায় তিন দশক ধরে ট্রেন চালায়। এটি ছিল বিশ্বের প্রথম কার্যকরী ডিজেল লোকোমোটিভ। | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_The_Amazing_Race_(American_TV_series)_contestants | List of The Amazing Race (American TV series) contestants | Gallery | List of The Amazing Race (American TV series) contestants / Gallery | null | Harlem Globetrotter Nathaniel "Big Easy" Lofton | null | image/jpeg | 820 | 618 | true | true | true | This is a list of contestants who have appeared on the American television series, The Amazing Race. Contestants, who typically have a pre-existing relationship, form a team and race around the world against other teams to claim a grand prize of 1 million USD. The original American series premiered in 2001. As of 2019, there had been 31 seasons aired with locations spanning all six inhabited continents. In total, 521 contestants have appeared in the series, with veteran contestants having competed on The Amazing Race 11: All-Stars in 2007, on The Amazing Race 18: Unfinished Business, on The Amazing Race 24: All-Stars and on The Amazing Race 31. The eighth season, The Amazing Race 8: Family Edition, featured 10 teams of four family members, including children as young as 8, while the twenty-ninth season featured 22 contestants who were all complete strangers. | null | |
eu | https://eu.wikipedia.org/wiki/Terpsiphone_mutata | Terpsiphone mutata | null | Terpsiphone mutata | null | Terpsiphone mutata Deutsch: Madagaskar-Paradiesschnäpper oder auch Rotbrust-Paradiesschnäpper English: Madagascar Paradise-flycatcher Français : Tchitrec malgache | null | image/jpeg | 1,304 | 1,040 | true | true | true | Terpsiphone mutata Terpsiphone generoko animalia da. Hegaztien barruko Monarchidae familian sailkatua dago. | Terpsiphone mutata Terpsiphone generoko animalia da. Hegaztien barruko Monarchidae familian sailkatua dago. | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B4%D9%88%D8%B1%D9%84%D8%AA | شورلت | نگارخانه | شورلت / نگارخانه | null | Une Chevrolet Trax présentée lors du Mondial de l'automobile de Paris 2012. | null | image/jpeg | 3,168 | 4,752 | true | true | true | شِورِلِت، که با نام شورولت نیز شناخته میشود، شرکت خودروسازی آمریکایی است، که هماکنون نام برند گروهی از خودروهایی میباشد که توسط جنرال موتورز تولید میشوند.
این شرکت، در سال ۱۹۱۱ توسط لوئیس شورلت و ویلیام سی. دورانت تأسیس شد. شرکت شورلت در سال ۱۹۱۸ توسط کمپانی جنرال موتورز خریداری گردید.
شورلت در طول سالها فعالیت در صنعت خودروسازی، مدلهای مشهوری را به بازار خودروی جهان عرضه کرد، که از شناخته شدهترین آنها میتوان به: ایمپالا، کامارو، اکسپرس، ولت، کروز، کلرادو، تاورا، تراکر، بلیزر، سابربن، سلبریتی، نوا، لومینا، مونت کارلو، مونتانا، ون، وگا، کاوالیر، کاپریس، کودیاک و کوروت اشاره نمود. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_des_monuments_historiques_prot%C3%A9g%C3%A9s_en_1886 | Liste des monuments historiques protégés en 1886 | Protections | Liste des monuments historiques protégés en 1886 / Protections | null | Français : Église Saint-Martin de Courpière This building is classé au titre des Monuments Historiques. It is indexed in the Base Mérimée, a database of architectural heritage maintained by the French Ministry of Culture, under the reference PA00092093 . беларуская (тарашкевіца) | বাংলা | brezhoneg | català | Deutsch | Ελληνικά | English | Esperanto | español | euskara | suomi | français | magyar | italiano | 日本語 | македонски | Nederlands | português | português do Brasil | română | русский | sicilianu | svenska | українська | +/− | null | image/jpeg | 3,546 | 2,592 | true | true | true | Cet article recense les monuments historiques français classés en 1886. | null | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Sainte-Gemme,_Gers | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/35/Map_commune_FR_insee_code_32376.png | Sainte-Gemme, Gers | null | Sainte-Gemme, Gers | Detaljkarta över kommunen. | Map commune FR insee code 32376.png | null | image/png | 605 | 756 | true | true | true | Sainte-Gemme är en kommun i departementet Gers i regionen Occitanien i sydvästra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Mauvezin som tillhör arrondissementet Condom. År 2009 hade Sainte-Gemme 135 invånare. | Sainte-Gemme är en kommun i departementet Gers i regionen Occitanien i sydvästra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Mauvezin som tillhör arrondissementet Condom. År 2009 hade Sainte-Gemme 135 invånare. |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%8Ele_Saint-Quentin | Île Saint-Quentin | Histoire | Île Saint-Quentin / Histoire | Le lys et la croix en terre trifluvienne. | Français : Le lys et la croix en terre trifluvienne | null | image/png | 608 | 411 | true | true | true | L’île Saint-Quentin est une île qui se situe au confluent de la rivière Saint-Maurice et du fleuve Saint-Laurent dans la ville de Trois-Rivières, dans la province du Québec. Elle est avec l'île Saint-Christophe et De La Poterie, la raison du nom de la ville en référence aux trois chenaux que la rivière Saint-Maurice forme à son embouchure avec le Saint-Laurent en s'écoulant entre deux îles.
Elle doit son nom au juge Quentin Moral dit Saint-Quentin, commerçant de fourrure et l'un des premiers concessionnaires de l'île. Elle est maintenant un centre d'activités de plein air populaires et de détente des citadins. Le saint patron de l'île est Quentin de Rome. | Elle fut d'abord peuplée par une tribu algonquine qui y faisait la culture du maïs (blé d’Inde en argot québécois). Par la suite, le 7 octobre 1535, Jacques Cartier planta une croix sur l'île proclamant ainsi la souveraineté française de ce territoire. Il faudra attendre près de cent ans, pour que le père Paul Le Jeune y remarque les ruines d'une palissade amérindienne et de quelques arpents défrichés où les Amérindiens cultivaient le maïs.
Ainsi le 2 juin 1647, le gouverneur Charles Jacques Huault de Montmagny permit à François Marguerie de la Haye, Jean Véron de Grandmesnil et Claude David de défricher l'île, on l'appela alors île Grandmesnil et fut désignée ainsi comme terre à roture. Mais Véron de Grandmesnil décéda peu après et l'île fut renommée durant un temps : île de la Trinité. Au début des années 1660, François Marguerie ayant légué sa terre à sa sœur Marie (veuve en premières noces de Jacques Hertel et épouse de Quentin de Moral dit Saint-Quentin) en 1652, l'île fut rebaptisée définitivement île Saint-Quentin. Le milieu naturel de l'île Saint-Quentin demeura quasiment inchangé; elle resta pratiquement inutilisée au XVIIIᵉ siècle et jusqu'à la fin du XIXᵉ siècle.
À partir des années 1930, l'aspect récréatif de l'île prit de l'importance. L'île qui appartenait à l'époque aux Quebec Savings and Trust Company Limited ainsi qu'à la Canada Power and Paper Corporation fut l'objet d'une offre d'achat de la Ville en 1933 mais il fallut attendre le 3 novembre 1947 pour que le terrain soit propriété de la ville. Entre-temps, elle servit de camp d'entrainement pour la Marine royale canadienne. Des services furent progressivement mis en place en 1950.
Le parc et la plage de l'île Saint-Quentin furent officiellement inaugurés le 24 juin 1962, en présence de 5 000 personnes, année où l'on compta plus de 100 000 visiteurs Depuis, l'île a subi plusieurs aménagements dont une marina, une piste cyclable, un sentier d'interprétation, une patinoire et un camping. Plusieurs activités et festivals se déroulent annuellement sur l'île. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Passage_du_calendrier_julien_au_calendrier_gr%C3%A9gorien | Passage du calendrier julien au calendrier grégorien | Différences entre les calendriers julien et grégorien | Passage du calendrier julien au calendrier grégorien / Différences entre les calendriers julien et grégorien | Feuille de calendrier mural russe (1943) : mardi 13 juillet (grégorien, « nouveau style ») / 30 juin (julien, « ancien style »). | Français : Feuille de calendrier mural russe (1943) : mardi 13 juillet (calendrier grégorien, "nouveau style") / 30 juin (calendrier julien, "ancien style") | null | image/jpeg | 1,199 | 809 | true | true | true | Le passage du calendrier julien au calendrier grégorien n'eut pas lieu au même moment partout dans le monde, ce qui n’a pas manqué de causer des confusions. Demandée par le concile de Trente, la réforme intervint au moment des guerres de religion ; le refus d’adopter le nouveau calendrier grégorien devant remplacer le calendrier julien était principalement fondé sur une opposition politico-religieuse à la papauté. Il fut principalement le fait des États protestants et du monde orthodoxe dans son ensemble.
La Grèce, la Bulgarie, la Roumanie, et Chypre n'ont pas adopté le calendrier grégorien, mais le calendrier julien révisé qui jusqu'en 2800 aura la même correspondance de date que le grégorien. | Dans le calendrier julien, toutes les années multiples de quatre sont des années bissextiles, ce qui produit un décalage d’environ 3 jours par 400 ans par rapport à l’année astronomique. Dans le calendrier grégorien, les années séculaires ne sont normalement pas bissextiles (on parle alors d'« années communes »). Les années 1700, 1800 et 1900 furent donc bissextiles dans le calendrier julien et communes dans le calendrier grégorien. Par contre, les millésimes multiples de 400 (1600, 2000, 2400, 2800, 3200. etc.) sont bissextiles dans les deux calendriers.
Le calendrier julien « retarde » par rapport à l'année tropique. Ce retard était de 12,7 jours lors de l'instauration du calendrier grégorien en 1582. Il a toutefois été décidé de ne corriger que de 10 jours afin de revenir, non pas à l'année d'instauration du calendrier julien en -45, mais en 313, année de l'Édit de Milan. Du fait que les années séculaires ne sont normalement pas bissextiles dans le calendrier grégorien, le retard du calendrier julien s’accroît d'un jour par siècle, sauf à la fin des XVIᵉ et XXᵉ siècles. Le décalage est actuellement de 13 jours.
Nombre de jours à ajouter au calendrier julien pour rattraper le calendrier grégorien :
Le changement du calendrier modifie seulement les dates (le quantième) et non les jours de la semaine. Lors de l'instauration du calendrier grégorien par exemple, le jeudi 4 octobre 1582 a été suivi par le vendredi 15 octobre 1582. | |
ko | https://ko.wikipedia.org/wiki/%EA%B8%B0%ED%83%80%EB%8F%84%EB%9D%BC | 기타도라 | null | 기타도라 | GITADORA OverDrive (왼쪽 : 기타프릭스・오른쪽 : 드럼매니아) | English: GITADORA OverDrive (GuiterFreaks and DrumMania) 日本語: GITADORA OverDrive (GuiterFreaks・DrunMania) XGのデラックスキャビネットにて稼動している状態。 | null | image/jpeg | 1,263 | 1,684 | true | true | true | 기타도라는 코나미가 개발・발매하는 기타, 드럼의 시뮬레이션 음악 게임으로 기타프릭스와 드럼매니아의 후속작이며 비마니 시리즈 중 하나이다. 이전의 시리즈에서 왼발 페달, 왼쪽 크래시 심벌, 플로우 탐이 추가되었다. 기존에는 시리즈 명을 기타도라로 하지 않고 기타프릭스XG・드럼매니아XG라는 이름으로 발매되었으나 XG2・XG3 이후 현재 이름으로 바뀌었다. | 기타도라(GITADORA, 일본어: ギタドラ)는 코나미가 개발・발매하는 기타, 드럼의 시뮬레이션 음악 게임으로 기타프릭스와 드럼매니아의 후속작이며 비마니 시리즈 중 하나이다. 이전의 시리즈에서 왼발 페달, 왼쪽 크래시 심벌, 플로우 탐이 추가되었다. 기존에는 시리즈 명을 기타도라로 하지 않고 기타프릭스XG・드럼매니아XG라는 이름으로 발매되었으나 XG2・XG3 이후 현재 이름으로 바뀌었다. | |
pt | https://pt.wikipedia.org/wiki/Nona_c%C3%BApula_do_BRICS | Nona cúpula do BRICS | null | Nona cúpula do BRICS | null | English: (Xiamen - China, 04/09/2017) Photo of Leaders of the IX Summit of the Brics. Photo: Beto Barata/PR Português: (Xiamen - China, 04/09/2017) Foto de Família dos Chefes de Estado e de Governo da IX Cúpula do Brics. Foto: Beto Barata/PR | null | image/jpeg | 3,267 | 4,901 | true | true | true | A nona cúpula do BRICS ou nona cimeira do BRICS foi a reunião de cúpula anual dos países membros do BRICS. Teve como sede a cidade chinesa de Xiamen, Fujian, é a segunda vez que a china foi a anfitriã do encontro. | A nona cúpula do BRICS ou nona cimeira do BRICS foi a reunião de cúpula anual dos países membros do BRICS. Teve como sede a cidade chinesa de Xiamen, Fujian, é a segunda vez que a china foi a anfitriã do encontro. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BF%D0%B8%D1%81%D0%BE%D0%BA_%D0%BC%D0%BB%D0%B5%D0%BA%D0%BE%D0%BF%D0%B8%D1%82%D0%B0%D1%8E%D1%89%D0%B8%D1%85_%D0%A1%D0%B5%D0%BD%D0%B5%D0%B3%D0%B0%D0%BB%D0%B0 | Список млекопитающих Сенегала | Отряд: Парнокопытные (парнокопытные) | Список млекопитающих Сенегала / Подкласс: Звери / Инфракласс: Eutheria / Отряд: Парнокопытные (парнокопытные) | Газель-дама | Mhorr Gazelle (Gazella dama mhorr) Author User:Ltshears | null | image/jpeg | 556 | 650 | true | true | true | Это список видов млекопитающих, зарегистрированных в Сенегале. В Сенегале насчитывается 200 видов млекопитающих, из которых 1 вид, находится на грани исчезновения, 3 — под угрозой исчезновения, 11 являются уязвимыми и 3 вида близки к уязвимому положению. 1 из видов, перечисленных для Сенегала, больше не встречается в дикой природе.
Следующие теги используются для выделения статуса сохранения каждого вида по оценке МСОП:
— вымершие в дикой природе виды
— исчезнувшие в дикой природе, представители которых сохранились только в неволе
— виды на грани исчезновения
— виды под угрозой исчезновения
— уязвимые виды
— виды, близкие к уязвимому положению
— виды под наименьшей угрозой
— виды, для оценки угрозы которым не хватает данных
Некоторые виды были оценены с использованием более ранних критериев. Виды, оцененные с использованием этой системы, имеют следующие категории вместо угрожаемых и наименее опасных: | Семейство: Свиньи (свиньи)
Подсемейство: Phacochoerinae
Род: Бородавочники
Бородавочник, Phacochoerus africanus LR/lc
Подсемейство: Suinae
Род: Кистеухие свиньи
Кистеухая свинья, Potamochoerus porcus LR/lc
Семейство: Бегемотовые (бегемоты)
Род: Бегемоты
Обыкновенный бегемот, Hippopotamus amphibius VU
Семейство: Оленьковые
Род: Водяные оленьки
Водяной оленёк, Hyemoschus aquaticus DD
Семейство: Жирафовые (жирафы, окапи)
Род: Жирафы
Западноафриканский жираф, Giraffa camelopardalis peralta EN
Семейство: Полорогие (крупный рогатый скот, антилопы, овцы, козы)
Подсемейство: Бубалы
Род: Конгони
Хартбист, Alcelaphus buselaphus LR/cd
Род: Лиророгие бубалы
Топи Damaliscus lunatus LR/cd
Подсемейство: Настоящие антилопы
Род: Газели
Газель-дама, Gazella dama CR
Газель-доркас, Gazella dorcas VU
Краснолобая газель, Gazella rufifrons VU
Род: Ориби
Ориби, Ourebia ourebi LR/cd
Подсемейство: Бычьи
Род: Африканские буйволы
Африканский буйвол, Syncerus caffer LR/cd
Род: Лесные антилопы
Бушбок, Tragelaphus scriptus LR/lc
Ситатунга, Tragelaphus spekii LR/nt
Род: Канны
Западная канна, Taurotragus derbianus LR/nt
Подсемейство: Дукеры
Род: Лесные дукеры
Рыжебокий дукер, Cephalophus rufilatus LR/cd
Желтоспинный дукер, Cephalophus silvicultor LR/nt
Род: Philantomba
Дукер Максвелла, Philantomba maxwellii LR/nt
Род: Sylvicapra
Кустарниковый дукер, Sylvicapra grimmia LR/lc
Подсемейство: Саблерогие антилопы
Род: Лошадиные антилопы
Лошадиная антилопа, Hippotragus equinus LR/cd
Род: Ориксы
Сахарский орикс, Oryx dammah EW
Подсемейство: Водяные козлы
Род: Водяные козлы
Обыкновенный водяной козёл, Kobus ellipsiprymnus LR/cd
Коб, Kobus kob LR/cd
Род: Редунки
Обыкновенный редунка, Redunca redunca LR/cd | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Naturdenkmale_in_H%C3%BCllhorst | Liste der Naturdenkmale in Hüllhorst | Naturdenkmale | Liste der Naturdenkmale in Hüllhorst / Naturdenkmale | null | Deutsch: - ND B.4.2 in Hüllhorst - Stieleiche - Haus ist Baudenkmal Nr. 3 Gartenweg 4 in Hüllhorst 32609 Hüllhorst 52.272171, 8.671477 | null | image/jpeg | 4,348 | 3,464 | true | true | true | Die Liste der Naturdenkmale in Hüllhorst führt die Naturdenkmale in Hüllhorst im Kreis Minden-Lübbecke in Nordrhein-Westfalen auf. | null | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Spuntone | Spuntone | null | Spuntone | null | English: Spontoon, 1st half of the 18th century. On display at Morges military museum, accession number 54. | null | image/jpeg | 3,744 | 3,744 | true | true | true | Lo spuntone è un'arma inastata rassomigliante alla partigiana, sviluppata in Italia e largamente in uso alla fanteria d'Europa nel XVII secolo. Cadde in disuso solo nella seconda metà del XIX secolo. | Lo spuntone è un'arma inastata rassomigliante alla partigiana, sviluppata in Italia e largamente in uso alla fanteria d'Europa nel XVII secolo. Cadde in disuso solo nella seconda metà del XIX secolo. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/1821 | 1821 | November/Dezember | 1821 / Geboren / November/Dezember | Gustave Flaubert | English: Gustave Flaubert photographié par Nadar. | null | image/jpeg | 1,084 | 984 | true | true | true | 19. Januar: Großbritanniens Außenminister erklärt in einer Depesche an Preußen, Österreich, Russland und Frankreich, dass militärische Interventionen in Ländern, die vom Umsturz bedroht sind, nicht im Einklang mit den politischen Grundsätzen Großbritanniens stünden. Großbritannien stellt sich damit gegen die Heilige Allianz.
26. Januar: Der Laibacher Kongress beginnt. Beim dritten Monarchenkongress steht die Situation nach dem Putsch im Königreich beider Sizilien im Mittelpunkt der politischen Beratungen. Nach der feierlichen Einführung der neuen Verfassung für das Königreich beider Sizilien bittet König Ferdinand I. von Neapel-Sizilien um Unterstützung für die Niederschlagung der liberalen Bewegung. Daraufhin greift Österreich militärisch in den Konflikt ein.
7. März: Die österreichische Armee besiegt bei Rieti neapolitanische Truppen unter General Guglielmo Pepe. Die von den europäischen Großmächten geduldete Militärintervention ins Königreich beider Sizilien dient zur Beruhigung der Lage nach einem Militärputsch der Carbonari im Jahr zuvor und dem Unterdrücken republikanischer Bestrebungen.
13. | 1. November: Philipp Toussaint Joseph Bordone, französischer General († 1892)
2. November: William Adams Richardson, US-amerikanischer Politiker († 1896)
11. November: Fjodor Dostojewski, russischer Schriftsteller († 1881)
13. November: Wilhelm Hillebrand, deutscher Arzt und Botaniker († 1886)
18. November: Franz Friedrich Ernst Brünnow, deutscher Astronom († 1891)
21. November: Charles Hoguet, deutscher Maler († 1870)
24. November: Henry Thomas Buckle, englischer Historiker und Schachspieler († 1862)
28. November: Henri Baudrillart, französischer Nationalökonom († 1892)
2. Dezember: Rufus Barringer, Jurist, Politiker und Brigadegeneral der Konföderierten im Amerikanischen Bürgerkrieg († 1895)
2. Dezember: Alvin Hawkins, US-amerikanischer Politiker († 1905)
4. Dezember: Johan Gabriel Anrep, schwedischer Genealoge († 1907)
4. Dezember: Ernst Wilhelm Leberecht Tempel, deutscher Astronom und Lithograf († 1889)
5. Dezember: Siegmund von Pranckh, bayerischer General der Infanterie († 1888)
7. Dezember: Friedrich Schlögl, österreichischer Schriftsteller († 1892)
12. Dezember: Gustave Flaubert, französischer Schriftsteller († 1880)
12. Dezember: Sigmund Lebert, deutscher Musikpädagoge († 1884)
17. Dezember: Alexander Ferdinand Ludwig Andrae, deutscher Landwirt und Politiker († 1903)
17. Dezember: Josef Krejčí, tschechischer Komponist († 1881)
22. Dezember: Giovanni Bottesini, italienischer Komponist und Kontrabassist († 1889)
23. Dezember: Johann Jakob Sulzer, Schweizer Politiker († 1897)
24. Dezember: Gabriel García Moreno, ecuadorianischer Rechtsanwalt und Staatspräsident († 1875)
25. Dezember: Clara Barton, US-amerikanische Philanthropin († 1912)
28. Dezember: Charles R. Buckalew, US-amerikanischer Politiker († 1899)
31. Dezember: Philipp M. Schmutzer, österreichischer Musiker und Komponist († 1898) | |
sk | https://sk.wikipedia.org/wiki/Dr%C3%B4ten%C3%A9_lano | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/5b/Stn024310_1x7.jpg | Drôtené lano | Jednopramenné laná | Drôtené lano / Konštrukcia lana / Jednopramenné laná | null | wire rope stn024310 | null | image/jpeg | 544 | 500 | true | true | true | Drôtené lano je druh lana, ktoré je vyrobené z viacerých kovových vlákien.
Laná z prírodných materiálov sa používali už v staroveku. Používali sa na dvíhanie nákladov a v námorníctve. Potreba pevnejších lán nastala až koncom osemnásteho storočia s rozvojom priemyslu a hlavne s rozvojom banského priemyslu. Keďže sa kopalo v stále väčšej hĺbke boli na laná kladené väčšie požiadavky, čo sa už nedalo zvládať len zmenou hrúbky lana. Laná z prírodných materiálov mali obmedzenú životnosť a hlavne nízku bezpečnosť. | Jednopramenné laná sú laná zložené z jedného prameňa, s jadrom, alebo bez jadra. STN 02 431x.
Jednopramenné laná sa používajú ako výplň lán (jadro), nosné lano, bovden. Obvykle mávajú 7 – 19 drôtov. |
ko | https://ko.wikipedia.org/wiki/%EC%95%84%EB%A7%88%EC%86%8C%EB%82%98%EC%8A%A4%EC%A3%BC_(%ED%8E%98%EB%A3%A8) | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/05/Location_of_Amazonas_region.png | 아마소나스주 (페루) | null | 아마소나스주 (페루) | 아마소나스 주의 위치 | null | null | image/png | 347 | 238 | true | true | true | 아마소나스 주는 페루 북부에 위치한 주로 주도는 차차포야스이며 면적은 39,249.13km², 인구는 443,025명이다.
북쪽과 서쪽으로는 에콰도르와 국경을 접하며 서쪽으로는 카하마르카 주, 남쪽으로는 라리베르타드 주, 동쪽으로는 로레토 주, 산마르틴 주와 접한다. 7개 군과 83개 구를 관할한다. | 아마소나스 주(스페인어: Departamento de Amazonas)는 페루 북부에 위치한 주로 주도는 차차포야스이며 면적은 39,249.13km², 인구는 443,025명(2004년 기준)이다.
북쪽과 서쪽으로는 에콰도르와 국경을 접하며 서쪽으로는 카하마르카 주, 남쪽으로는 라리베르타드 주, 동쪽으로는 로레토 주, 산마르틴 주와 접한다. 7개 군과 83개 구를 관할한다. |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Partenone | Partenone | Frontoni | Partenone / Decorazione / Frontoni | null | Detail vom Parthenon. | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | Il Partenone è un tempio greco, octastilo, periptero di ordine dorico che sorge sull'acropoli di Atene, dedicato alla dea Atena.
È il più famoso reperto dell'antica Grecia; è stato lodato come la migliore realizzazione dell'architettura greca classica e le sue decorazioni sono considerate alcuni dei più grandi elementi dell'arte greca. Il Partenone è un simbolo duraturo dell'antica Grecia e della democrazia ateniese ed è universalmente considerato uno dei più grandi monumenti culturali del mondo. | Pausania, viaggiatore del II secolo, quando visitò l'Acropoli e vide il Partenone, ne descrisse solo i frontoni. Il frontone orientale racconta della nascita di Atena dalla testa di suo padre Zeus, mentre il frontone occidentale narra la disputa che Atena (con il ramo d'ulivo) ebbe con Poseidone (che dall'acqua fa nascere il cavallo) per il possesso di Atene e dell'Attica, ed è costituito da statue a tuttotondo incassate nel timpano. Le statue in particolare non sono distaccate una dall'altra, non hanno una storia a sé propria, ma interagiscono fra di loro, entrano in contatto concatenandosi e sono costruite in una sequenza di arsi e tesi, ad ogni movimento concitato ne corrisponde una rilassato e teso (ciò si vede anche nelle vesti delle donne che seguono una ritmo naturale e libero e soprattutto equilibrato). Il lavoro sui frontoni durò dal 438 al 432 a.C. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/F%C3%B3rmula_TT | Fórmula TT | null | Fórmula TT | Joey Dunlop, cinco veces campeón de Formula TT, durante la disputa del Gran Premio del Ulster de 1982 | English: Joey Dunlop, champion motorcycle racer exits the hairpin during the 1982 Ulster Grand Prix. | null | image/jpeg | 640 | 498 | true | true | true | La Fórmula TT fue una clase de carreras de motocicletas que se disputó entre 1977 y 1990 y que fue tratada como Campeonato Mundial oficial bajo el paraguas de International Motorcycling Federation. existieron tres categorías según la capacidad del motor, y se dividió en motores de dos tiemposy de cuatro tiempos. | La Fórmula TT fue una clase de carreras de motocicletas que se disputó entre 1977 y 1990 y que fue tratada como Campeonato Mundial oficial bajo el paraguas de International Motorcycling Federation. existieron tres categorías según la capacidad del motor, y se dividió en motores de dos tiemposy de cuatro tiempos. | |
eu | https://eu.wikipedia.org/wiki/New_York_Mets | New York Mets | Iruditegia | New York Mets / Iruditegia | null | Citi Field, New York | null | image/jpeg | 530 | 800 | true | true | true | New York Mets AEBtako New York hiriko Queens auzoan egoitza duen MLB ligako beisbol talde bat da. Etxeko partiduak Citi Field estadioan jokatzen ditu. | null | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/L%C3%A1szka | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/63/Slovakia_Sariska_highlands_137.jpg | Lászka | Története | Lászka / Története | Lászka - utcarészlet | Šarišská obec Lažany | null | image/jpeg | 2,304 | 3,072 | true | true | true | Lászka, község Szlovákiában, az Eperjesi kerület Eperjesi járásában. 2011-ben 170 szlovák lakosa volt. | Területén a kőkorszakban a lengyeli kultúra embere élt, de a hallstatti és a la théne kor településeinek nyomait is megtalálták itt.
Lászlát 1243-ban említik először. 1320-ban "Laz" alakban szerepel, ekkor a szinyai uradalomhoz tartozott. 1427-ben 2 portája adózott a Detrik családnak. 1787-ben 7 házában 47 lakos élt. 1828-ban 12 háza és 100 lakosa volt. Lakói mezőgazdasággal, gyümölcstermesztéssel, vászonszövéssel, fuvarozással és mészégetéssel foglalkoztak.
Vályi András szerint "LASZKA. Lazani. Orosz falu Sáros Várm. földes Ura Szinnyei Uraság, lakosai leg inkább ó hitűek, fekszik Szinyének szomszédságában, mellynek filiája, földgye jó, de egy része nehezebben miveltetik, réttye hasznos, legelője elég, fája min a’ két féle van."
Fényes Elek szerint "Laszka, Lazani, tót falu, Sáros vmegyében, Szinye fil. 88 kath.lak. F. u. a Szinyei Merse nemzetség. Ut. posta Eperjes." |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E7%A7%91%E9%9C%8D%E8%8A%AC%E5%B1%B1 | 科霍芬山 | null | 科霍芬山 | null | Deutsch: Berg Kochofen | null | image/jpeg | 3,024 | 4,032 | true | true | true | 科霍芬山，是奧地利的山峰，位於該國東南部，由施泰爾馬克州負責管轄，屬於施拉德明陶恩山脈的一部分，海拔高度1,916米，每年平均降雨量2,029毫米。 | 科霍芬山（德語：Kochofen），是奧地利的山峰，位於該國東南部，由施泰爾馬克州負責管轄，屬於施拉德明陶恩山脈的一部分，海拔高度1,916米，每年平均降雨量2,029毫米。 | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/Nowa_Huta | Nowa Huta | Környezet | Nowa Huta / Környezet | A Młodości-telep parkja Mogiłaban | English: Park (memorial), Młodości Estate, Mogiła, Nowa Huta, Krakow, Poland Polski: Park (pomnik), os. Młodości, Mogiła, Nowa Huta, Kraków | null | image/jpeg | 2,544 | 4,502 | true | true | true | Nowa Huta Krakkó legnagyobb és legnépesebb városrésze. Nevének jelentése: Új Kohó. A városközponttól keletre fekvő, kb. 225 000 fős munkásvárost 1949-ben egy acélmű létesítése miatt alapították, majd 1951-ben Krakkóhoz csatolták. Ennek ellenére lakói önálló, Krakkó többi részétől elkülönülő identitással rendelkeztek. A város adminisztratív határainak 1990-es újrarajzolásával Krakkót 18 kerületre osztották, így a tágabb értelemben vett Nowa Huta nem csak az azonos nevű XVIII. kerületet foglalta magába, hanem a szomszédos Czyżyny, Mistrzejowice, Bieńczyce és Wzgórza Krzesławickie kerületek egyes részeit is, amelyek Nowa Huta kirajzásainak is tekinthetőek, és a felosztás után kerültek az adott városrészekhez. A nyugati szomszédkerület, Czyżyny egyfajta átmenetet képez Krakkó történelmi magja és Nowa Huta között.
2004. december 30-án a városrész egy jelentős részét műemlékké nyilvánították. Főleg olyan, az 1950-es években épült épületek kaptak védettséget, amelyek a korabeli szocialista építészet jellemzőit viselik magukon. 2013-ban felmerült annak a lehetősége, hogy a városrészt az Világörökség részévé nyilvánítsák. | A városrész egykoron az ország egyik legszennyezettebb területe volt. Ez azonban az acélipari tevékenység csökkenésével és számos revitalizációs program megvalúsulásával fokozatosan csökkent. Nowa Huta egyre élhetőbb és környezetbarátabb lett az új kerékpárutak létesítésével, a rétek ritka állat- és növényvilágának védelmével, a turistaútvonalak kiépítésével. | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%AA%D9%88%D9%85%D8%A7%D8%AA_(%D8%B1%D8%B3%D8%AA%D9%88%D8%B1%D8%A7%D9%86) | اتومات (رستوران) | null | اتومات (رستوران) | اولین AUTOMAT, 13 Leipziger strasse, برلین، آلمان؛ ۱۸۹۷ (حداکثر Sielaff[۱][۲]) | Deutsch: Stollwerck-Automatenrestaurant in Berlin von 1896 | null | image/jpeg | 710 | 1,000 | true | true | true | اُتومات به هر نوع رستوران فست فود که در آن مواد غذایی و نوشیدنیها به جای کارکنان انسانی، توسط دستگاههای فروش خودکار به مشتریان ارائه میشوند. | اُتومات به هر نوع رستوران فست فود که در آن مواد غذایی و نوشیدنیها به جای کارکنان انسانی، توسط دستگاههای فروش خودکار به مشتریان ارائه میشوند. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/Guess | Guess | null | Guess | null | English: Guess[1], Cabanatuan City | null | image/jpeg | 3,456 | 4,608 | true | true | true | Guess — американская розничная компания и одноимённый бренд мужской и женской одежды и аксессуаров, а также часов, ювелирных изделий, духов и обуви. | Guess — американская розничная компания и одноимённый бренд мужской и женской одежды и аксессуаров, а также часов, ювелирных изделий, духов и обуви. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Gare_de_Pointe-Noire | Gare de Pointe-Noire | De nos jours | Gare de Pointe-Noire / De nos jours | Train de voyageurs en gare. | Français : rame d un train voyageur stationne en pleine gare de pointe noire au congo This is an image with the theme "Africa on the Move or Transport" from: Congo | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | La gare de Pointe-Noire est une gare ferroviaire congolaise de la ligne de Pointe-Noire à Brazzaville. Elle constitue avec la gare de Brazzaville, l'un des deux terminus de cette ligne au bord de l'océan Atlantique, dans le département de Pointe-Noire. | Après plusieurs années d'inactivité, un "buffet de la gare" est de nouveau opérationnel. Régulièrement interrompu par les guerres civiles le trafic a repris depuis novembre 2018 permettant à la gare de retrouver une partie de son actvité d'antan. La circulation du train avait été suspendue en raison de la guerre dans le Pool, d'autant plus que les miliciens "ninjas" avaient détruit plusieurs ouvrages d'art sur la voie ferrée.
Étant l'un des premiers bâtiments publics construits par l'administration coloniale, la gare demeure une attraction touristique majeure et est indéniablement l'emblème de la ville, malgré les réticences des autorités concernant les prises de vue qui nécessitent une autorisation de la part du service communication du CFCO. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Bell_Aircraft_Corporation | Bell Aircraft Corporation | Bell Helicopter Textron | Bell Aircraft Corporation / Bell Helicopter Textron | null | Bell 212HP operated by Kachina for The Bureau of Land Management (Helicopter 555) | null | image/jpeg | 1,586 | 2,305 | true | true | true | Bell Aircraft Corporation est un constructeur aéronautique américain fondé le 10 juillet 1935. Après avoir construit des avions de combat durant la Seconde Guerre mondiale, mais aussi le premier avion à avoir franchi le mur du son, l'entreprise s'est spécialisée dans la construction d'hélicoptères. En janvier 1976, Bell Helicopter Corporation est devenu Bell Helicopter Textron. | En janvier 1976, Bell Helicopter Company devint Bell Helicopter Textron, et le 2 000ᵉ Jet Ranger sortait d'usine. La fin de la décennie fut marquée par un renouveau de la gamme avec l'apparition des Bell 222, Bell 214ST et Bell 412 et le premier vol le 3 mai 1977 du Bell 301 (en) (XV-15), un nouveau convertible. Le 25 000ᵉ hélicoptère Bell fut livré en 1981.
En 1982, Bell Helicopter Textron et Boeing s'associèrent pour mener à bien le programme Joint Vertical eXperimental (en français, appareil à rotors basculants), qui aboutit à la réalisation du V-22 Osprey. Quelques mois plus tard, le gouvernement canadien sélectionnait Bell pour créer une industrie de l'hélicoptère au Canada. Bell Helicopter Canada vit le jour en 1983 à Mirabel (Québec). La production débuta en 1986 avec les Jet Ranger III et Long Ranger III tous les deux dérivés du Bell 206.
Aboutissement des recherches sur les convertibles, le Bell/Boeing 901 (V-22 Osprey) effectua son premier vol le 19 mars 1989. En 1991, apparut le HV-911 Eagle Eye, un UAV à rotor basculant, le 500ᵉ hélicoptère construit à Mirabel sortit d'usine et le 12 août 1991 le Bell 230 (en) prit l'air, premier d'une nouvelle génération d'appareils : Bell 407 (1994), Bell 430 (en) (1994), Bell 427 (en) (1995). | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Eric_Clapton_Stratocaster | Eric Clapton Stratocaster | null | Eric Clapton Stratocaster | Eric Clapton Stratocaster von 1996 | English: Fender Stratocaster Eric Clapton 1996 pewter Deutsch: Fender Stratocaster Eric Clapton 1996 pewter Hrvatski: Fender Stratocaster Eric Clapton 1996 pewter Magyar: Fender Stratocaster Eric Clapton 1996 pewter | null | image/jpeg | 837 | 2,506 | true | true | true | Die Eric Clapton Fender Stratocaster ist die erste Signature-E-Gitarre von Fender, die unter dem Namen von Eric Clapton auf den Markt gebracht wurde. | Die Eric Clapton Fender Stratocaster ist die erste Signature-E-Gitarre von Fender, die unter dem Namen von Eric Clapton auf den Markt gebracht wurde. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%9E%E3%82%B0%E3%83%80%E3%83%A9%E3%81%AE%E3%83%9E%E3%83%AA%E3%82%A2 | マグダラのマリア | カトリック教会での伝承の概略 | マグダラのマリア / 伝説 / カトリック教会での伝承の概略 | 洞窟のマグダラのマリア（ジュール・ジョゼフ・ルフェーブル） | null | null | image/jpeg | 926 | 1,476 | true | true | true | マグダラのマリアは、新約聖書中の福音書に登場する、イエスに従った女性である。マリヤ・マグダレナとも音訳される。
正教会・カトリック教会・聖公会の聖人で、正教会では「携香女」「亜使徒」の称号を持つ。この「携香女」の称号と、イコンに描かれるアラバスターの香油壷を持った姿は、磔刑後のイエスの遺体に塗るための香油を持って墓を訪れたとの聖書の記述に由来している。
共観福音書では、マグダラのマリアは「イエス・キリストが十字架にかけられるのを見守り、イエスが埋葬されるのを見、そして墓の方を向いて座っていた婦人たちの中で、最も重要な人物」とされる。
「罪深い女」としても知られているため、ニコス・カザンザキスの『最後の誘惑』のような現代小説をはじめとして、イエスとの結婚を伝える種々の伝承があるが、歴史的根拠は見出されていない。 | 四福音書には、マグダラのマリアと特定されていない女性が何人か登場する。その中の「罪深い女」がマグダラのマリアと同一視され、イエスの足に涙を落し、自らの髪で拭い、香油を塗ったとされる。
伝説中のマグダラのマリアは、たとえばヤコブス・デ・ウォラギネの『黄金伝説』(Golden_Legend) などによれば、金持ちの出自であって、その美貌と富ゆえに快楽に溺れ、後にイエスに出会い悔悛したという。そのため、娼婦をも意味する「罪深い女」(the Sinner)との異名を与えられたり、ルネサンス以降「マグダラのマリアの悔悛」(The Penitent Mary Magdalene)を主題とする絵画、彫刻が多く制作された。このイメージはカトリック教会の作為が関与していると指摘されている。
イエス昇天後、兄弟ラザロ、マルタ(マリアの姉)らとともに南仏マルセイユ(あるいはサント＝マリー＝ド＝ラ＝メール)に着き、晩年はサント＝ボームの洞窟で隠士生活を送ってその一生を終え、遺骸はいったんエクス＝アン＝プロヴァンス郊外のサン＝マクシマン＝ラ＝サント＝ボームに葬られたと信じられた。ヴェズレーのサント＝マドレーヌ大聖堂はその遺骸(頭蓋骨)を移葬したと主張している。しかし、サン＝マクシマン側はいまも遺骸を保持していると主張しており、一部はパリのマドレーヌ寺院にも分骨されている。 | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_Augusto_Torres | José Augusto Torres | Palmarès | José Augusto Torres / Palmarès | José Augusto Torres i Eusébio. | Nederlands: Collectie / Archief : Fotocollectie Anefo Reportage / Serie : [ onbekend ] Beschrijving : Elftal van Benfica arriveert op Schiphol voor Europacup-wedstrijd tegen Ajax. Eusébio (rechts) en Torres Datum : 10 februari 1969 Locatie : Noord-Holland, Schiphol Trefwoorden : elftallen, sport, voetballers Persoonsnaam : Eusebio, Torres, José Augusto Instellingsnaam : Benfica, Europa Cup Fotograaf : Evers, Joost / Anefo Auteursrechthebbende : Nationaal Archief Materiaalsoort : Negatief (zwart/wit) Nummer archiefinventaris : bekijk toegang 2.24.01.05 Bestanddeelnummer : 922-0865 | null | image/jpeg | 3,678 | 2,428 | true | true | true | José Augusto Costa Sénica Torres, OM fou un futbolista portuguès de la dècada de 1960 i entrenador.
Era conegut com a O Bom Gigante,
Fou 33 cops internacional amb la selecció portuguesa amb la qual participà en la Copa del Món de futbol de 1966.
Pel que fa a clubs, defensà els colors de SL Benfica i Vitória de Setúbal. | Benfica
Primeira Liga: 1959-60, 1960-61, 1962-63, 1963-64, 1964-65, 1966-67, 1967-68, 1968-69, 1970-71
Taça de Portugal: 1961-62, 1963-64, 1968-69, 1969-70
Taça de Honra (3) | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/N%C3%A1horn%C3%AD_Karabach | Náhorní Karabach | Historie | Náhorní Karabach / Historie | Hranice separatistické oblasti po podepsání příměří v roce 1994. Arménské povstalecké jednotky nyní kontrolují téměř 9 % Ázerbájdžánského území mimo bývalou autonomní oblast Náhorního Karabachu.[7] Ázerbájdžánské jednotky kontrolují Šahumjan a východní oblasti Martakert a Martuni. | English: Location of en:Nagorno-Karabakh Republic. | null | image/png | 387 | 595 | true | true | true | Náhorní Karabach je území o rozloze 4400 km² v jihozápadním Ázerbájdžánu, z jehož cca 145 000 obyvatel je momentálně cca 95 % Arménů.
Metropolí oblasti je Stěpanakert. Arménie a Ázerbájdžán vedou o toto území dlouholetý spor, který v 90. letech 20. století vygradoval v regulérní válečný konflikt. V současné době se Náhorní Karabach a přilehlý Lačinský koridor nachází pod vojenskou kontrolou Arménie. Republiku, vyhlášenou místními Armény a zabírající 16 % ázerbájdžánského území, na území Karabachu a koridoru přilehlého k Arménii, mezinárodně nikdo neuznal. Ačkoliv je formálně vyhlášeno od 12. května 1994 příměří, k přestřelkám dále dochází a v posledních letech se na bojiště vrací i těžká technika. | Kolem roku 180 př.n.l. se Karabach stal jednou z 15 provincií Arménského království. V roce 387 n.l. se po rozdělení Arménie mezi Byzantskou a Perskou říši Karabach dostal pod správu Kavkazské Albánie, která však byla pod silným náboženským a kulturním vlivem Arménie. Populaci Karabachu tehdy tvořili Arméni a několik poarménštěných kmenů. V 5. století byla v Karabachu založena první arménská škola, klášter Amaras.
V souvislosti s patronátem carského Ruska nad křesťanskými menšinami na blízkém východě docházelo už v 16. století k migraci arménského obyvatelstva z osmanské říše do kaspické oblasti ovládané křesťanským Ruskem. K nejvýraznější migrační vlně došlo mezi lety 1823–1832 v reakci na rusko-perskou válku. V této době došlo k dramatickým změnám v etnickém složení obyvatelstva oblasti náhorního Karabachu. Dle M. I. Šavrova v roce 1823 arménské rodiny představovaly 1,5 tisíc z 20 tisíc rodin karabašské provincie (území bývalé karabašského chanátu). V roce 1832 již Arméni tvořili 34,8 % obyvatel provincie, zatímco Azerové 64,8 %. Arméni dosáhli 53% většiny v roce 1897, kdy počet Azerů v provincii klesl na 45 %.
Když se počátkem 20. let 20. století s koncem občanské války v Rusku utvářel Sovětský svaz, usilovali jak Arméni, tak Azerové o oblasti Nachičevanu, Zangezuru a Náhorního Karabachu. Rozhodnutím ústředního výboru KSR(b) byly nakonec Nachičevan a Náhorní Karabach v rámci vzniklé Zakavkazské SFSR ponechány Ázerbájdžánu, zatímco Zangezur, oddělující Nachičevan od zbytku ázerbájdžánského území, byl předán Arménii. Dne 7. července 1923 byla v rámci Ázerbájdžánu ustavena Náhorno-karabašská autonomní oblast. V roce 1926 představovali Arméni 93,5 % obyvatel Náhorního Karabachu, tento podíl se od té doby snižoval na 77 % v roce 1989. Od 60. let sílily mezi karabašskými Armény pocity diskriminace a nevole nad tímto demografickým vývojem. Nevraživost mezi oběma etniky přerostla na konci 80. let v otevřené střety, které slábnoucí sovětská moc už nebyla s to zvládnout.
V lednu 1988 byla zahájena masivní deportace Azerů z Arménie do měst Baku a Sumgait. Ve dnech 28. a 29. února 1988 došlo ve městě Sumgait u Baku k pogromu, který si údajně vyžádal životy 32 lidí zahrnující Armény, Azery i Rusy. Tento incident byl klíčový pro arménské vedení, které odstartovalo rozsáhlou antiázerbájdžánskou kampaň. Následně bylo 27.–29. listopadu připraveno o život 33 Azerů během pogromů ve městech Gutarkh, Spitak a Stěpanavan na arménském území, další vzájemné násilnosti propukly i jinde v Arménii a Ázerbájdžánu.
V následujících měsících bylo více než 220 000 etnických Azerů nuceno opustit své domovy v Arménii. Mezitím 18. července 1988 rozšířené zasedání nejvyššího prezidia SSSR potvrdilo existenci Náhorního Karabachu jako nedílné součásti Ázerbájdžánu. 1. prosince 1989 se Nejvyšší rada Arménie usnesla na sloučení Arménie a Náhorního Karabachu. Tak, v rozporu s ústavou SSSR a se základy mezinárodního práva, Arménie oficiálně vznesla nárok na území sousední republiky.
Když Ázerbájdžán vyhlásil 30. srpna 1991 nezávislost na rozpadajícím se Sovětském svazu, nehodlali Arméni z Náhorního Karabachu zůstat nadále jeho součástí a karabašské vedení, podporované morálně i materiálně z Arménie, vyhlásilo 2. září 1991 nezávislost na Ázerbájdžánu. Ázerbájdžánská vláda reagovala 26. listopadu zrušením karabašské autonomie. Následné referendum, uspořádané v Náhorním Karabachu 10. prosince sice azerská menšina bojkotovala, drtivá většina karabašských Arménů však rozhodnutí o nezávislosti podpořila. V letech 1992 až 1994 probíhala o Náhorní Karabach, který tvoří v Ázerbájdžánu enklávu, oddělenou od Arménie takzvaným Lačinským koridorem, otevřená válka mezi Arménií a Ázerbájdžánem, která zasáhla citelně i civilní obyvatelstvo.
Nejzávažnějším případem porušování lidských práv byl masakr v Chodžali, při kterém 26. února zaútočily arménské síly za podpory těžké techniky na azerské civilisty ve vesnici Chodžali. Její obyvatelstvo žilo několik měsíců v obležení bez dodávek elektřiny a plynu a v nedostatku potravin. Vesnice byla evakuována a civilní obyvatelstvo se | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Civilt%C3%A0_cartaginese | Civiltà cartaginese | Rasoi di bronzo | Civiltà cartaginese / Arte e artigianato / Vita quotidiana / Rasoi di bronzo | Rasoio punico di bronzo trovato nella necropoli di Puig des Molins (Ibiza) (VI - iv sec. a.C.), Madrid, museo archeologico nazionale | English: A Punic razor. Surfaces are engraved: a woman playing a tambourine, looking at the right, and wearing a cloak and headgear; below the ring (to hang the piece) it can be seen a half moon; the other side is decorated with a hawk and another figure, that it could be a feline. The opposite extreme of the cutting edge ends in an anatid's head, whose wings are engraved at the beginning of the blade. Español: Una navaja de afeitar púnica. Las superficies están grabadas: una mujer tocando una pandereta, mirando a la derecha, y vistiendo un manto y con la cabeza tocada; bajo el anillo de suspensión se aprecia una media luna; la otra cara está decorada con un halcón y otra figura que podría ser un felino. El extremo opuesto al corte termina en cabeza de ánade, cuyas alas están grabadas al inicio de la hoja. | null | image/jpeg | 2,536 | 1,292 | true | true | true | La civiltà cartaginese o civiltà punica è un'antica civiltà situata nel bacino del Mediterraneo e l'origine di una delle maggiori potenze commerciali, culturali e militari di questa regione nei tempi antichi.
Fondata dai Fenici sulle coste dell'attuale Tunisia e più precisamente nel Golfo di Tunisi nel 814 a.C., secondo la tradizione più comunemente accettata, Cartagine ha progressivamente preso il sopravvento sulle città fenicie del Mediterraneo occidentale, prima di sciamare a sua volta e sviluppare una propria civiltà. Tutto ciò è tuttavia meno conosciuto dell'antica Roma, a causa della distruzione della città da parte dell'esercito romano alla fine della terza guerra punica nel 146 a.C., fine raccontata dalle fonti greco-romane ampiamente e durevolmente riportate nella storiografia. Sebbene criticata dalla famosa punica fides, pregiudizio di una lunga tradizione di sfiducia nei confronti dei fenici da Omero, questa civiltà ha tuttavia suscitato opinioni più favorevoli:
Questa civiltà deriva dalla mescolanza della cultura indigena, costituita dai berberi in Africa, e dalla cultura portata da loro dai coloni fenici. | Numerosi rasoi di bronzo o di ferro furono scoperti nelle necropoli successive al VII secolo a.C. Questi oggetti sono stati collegati a una purificazione simbolica del defunto. Esercitavano una funzione religiosa, persino talismanica e avrebbero potuto essere destinati a essere sospesi, almeno per questo tipo di materiale presente nel mondo iberico.
Inoltre, dal V secolo a.C., è emersa una decorazione. Questi disegni - a volte raffigurati su entrambi i lati nel caso di copie tardive - mostrano varie influenze, principalmente egiziane o egee. La produzione è stata in grado di raggiungere uno sviluppo autonomo nelle varie regioni dei possedimenti cartaginesi, dimostrando reali capacità creative. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%A1%E3%83%AA%E3%82%AB%E5%90%88%E8%A1%86%E5%9B%BD%E4%B8%8B%E9%99%A2%E8%AD%B0%E5%93%A1%E4%B8%80%E8%A6%A7 | アメリカ合衆国下院議員一覧 | 議決権のない代表一覧 | アメリカ合衆国下院議員一覧 / 議決権のない代表一覧 | null | English: Official portrait of Congresswoman Jenniffer González-Colón, provided by her office to the United States Congress | null | image/jpeg | 2,017 | 1,584 | true | true | true | アメリカ合衆国下院議員一覧は、アメリカ合衆国の下院議員の一覧。 | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_denkmalgesch%C3%BCtzten_Objekte_in_Bansk%C3%A1_Bel%C3%A1 | Liste der denkmalgeschützten Objekte in Banská Belá | Denkmäler | Liste der denkmalgeschützten Objekte in Banská Belá / Denkmäler | null | This media shows the protected monument with the number 602-1212/0 (other) in the Slovak Republic. Slovenčina: Kostol, Banská Belá. | KOSTOL | image/jpeg | 2,550 | 3,630 | true | true | true | Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Banská Belá enthält die sieben nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Banská Belá im Okres Banská Štiavnica. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Gare_de_Pierrelatte | Gare de Pierrelatte | Intermodalité | Gare de Pierrelatte / Service des voyageurs / Intermodalité | null | Français : Gare de Pierrelatte : composteurs | null | image/jpeg | 3,072 | 4,608 | true | true | true | La gare de Pierrelatte est une gare ferroviaire française des lignes de Paris-Lyon à Marseille-Saint-Charles et de Pierrelatte à Nyons, située sur le territoire de la commune de Pierrelatte, dans le département de la Drôme, en région Auvergne-Rhône-Alpes.
Elle est mise en service en 1854 par la Compagnie du chemin de fer de Lyon à la Méditerranée, avant de devenir une gare de la Compagnie des chemins de fer de Paris à Lyon et à la Méditerranée en 1857.
C'est une gare de la Société nationale des chemins de fer français desservie par des trains TER Auvergne-Rhône-Alpes. | Un parc pour les vélos (consignes individuelles et accroches en libre accès) et un parking pour les véhicules y sont aménagés.
Elle est desservie par des cars TER Auvergne-Rhône-Alpes de Le Pouzin à Pierrelatte, via les arrêts de Bourg-Saint-Andéol, Viviers-La Poste, Le Teil-Sablons et Cruas-Centre. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Sergue%C3%AF_Ouvarov | Sergueï Ouvarov | Les membres de la famille Ouvarov | Sergueï Ouvarov / Les membres de la famille Ouvarov | null | Русский: Наталья Сергеевна Уварова (1821-1843), дочь графа С.С.Уварова и Е.А.Разумовской, была замужем за И.П.Балабиным. | null | image/jpeg | 600 | 491 | true | true | true | Le comte Sergueï Semionovitch Ouvarov, né le 25 août 1786 à Moscou, mort le 4 septembre 1855 à Moscou, est un diplomate et homme politique russe qui fut ministre de l'Instruction publique de 1833 à 1849, président de l'Académie impériale des sciences de Saint-Pétersbourg et membre du Conseil d'État. | null | |
hy | https://hy.wikipedia.org/wiki/%D5%80%D5%B8%D6%82%D5%B6%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6_%D5%A3%D6%80%D5%A1%D5%AF%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D6%82%D5%A9%D5%B5%D5%B8%D6%82%D5%B6 | Հունական գրականություն | Մակեդոնական տիրապետություն | Հունական գրականություն / Հելլենիզմ / Մակեդոնական տիրապետություն | null | English: Bust of Sophocles, Zappeion, Athens | null | image/jpeg | 5,184 | 3,456 | true | true | true | Հին հունական գրականությունը, որը հնագույնն է Եվրոպայում, խարսխված է հույն ժողովրդի բանահյուսության վրա։ Գրականության առաջացումը կապված է պոլիսային համայնքի ներսում տոհմական կապերի քայքայման և անհատի ինքնագիտակցության բարձրացման հետ։ Այդ ժամանակ ստեղծվեցին Հոմերոսին վերագրվող «Իլիական» և «Ոդիսական» էպիկական պոեմները, Հերոդոտոսը տվեց աշխարհի ու աստվածների ծագումնաբանությունը, կազմեց բարոյա-տնտեսական ու կրոնական խրատների ժողովածու՝ թագավորներից ճնշվող հողագործի տեսանկյունով ։ | Հունաստանում մակեդոնական տիրապետության հաստատումը և հելլենիստական պետության կազմավորումը (մ.թ.ա. 3-րդ դարի սկիզբ) կտրուկ փոխեցին հունական կենսակարգը։ Հելլենիստական պետություններում հաստատված միապետական ռեժիմը և հունական դասական մշակույթի աստիճանաբար անկումը դրսևորվեցին հասարակական-քաղաքական նշանակալի խնդիրներից հեռանալու մեջ։ Քաղաքական ճարտասանությունը կորցրեց իր հենարանը։ Գրականությունը դիմեց ընտանեկան ու կենցաղային թեմաներին։ Պատմագրությունն ու դրամատուրգիան պատկերեցին պատահականության տիրապետությունը։ մ.թ.ա. 4-3-րդ դարերի սահմանագծում զարգացավ ընաանեկան-կենցաղային և սիրային թեմաներով «Նոր կատակերգությունը»՝ հասարակական հակասությունների մարդասիրական մեկնաբանությամբ (Մենանդրոս և ուրիշներ) սյուժեներն սկսեցին կառուցվել ավանդական սխեմաներով, բայց մշտական դիմակներն ավելի անհատականացած բնույթ ստացան։ Որոշ ժամանակ անց լուրջ դրամայի բոլոր տեսակներին դուրս մղեց միմը, կիսանատուրալիստական կիսաֆանտաստիկ ֆարսը։ Հունա-արևելյան երկրամասերում, հատկապես Ալեքսանդրիայի ազդեցության ոլորտում, որտեղ հույների տիրապետությունը ժողովրդական հիմք չուներ, զարգացավ դիցաբանական «գիտական» պոեզիան։ | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%B9%BF%E5%B7%9E%E5%B8%82%E5%90%84%E7%BA%A7%E6%96%87%E7%89%A9%E4%BF%9D%E6%8A%A4%E5%8D%95%E4%BD%8D%E5%88%97%E8%A1%A8 | 广州市各级文物保护单位列表 | 古墓葬（7处） | 广州市各级文物保护单位列表 / 广州市文物保护单位 / 第六批(2002年7月) / 古墓葬（7处） | null | English: The Xianxian Mosque,Guangzhou | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | 这个列表是中国广州市境内的全国重点文物保护单位、广东省文物保护单位、广州市文物保护单位、广州市登记保护文物单位、区级文物保护单位及区登记文物保护单位的列表。
A代表：旧址、遗址， B代表：古、近代建筑， C代表：古、近代墓葬 | null | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Luco_dei_Marsi | Luco dei Marsi | Origini | Luco dei Marsi / Storia / Origini | Immagine ottocentesca di Luco e del lago Fucino | Italiano: Il lago Fucino nei pressi di Luco dei Marsi (1860) | null | image/jpeg | 271 | 450 | true | true | true | Luco dei Marsi è un comune italiano di 6 102 abitanti della provincia dell'Aquila in Abruzzo. | La leggenda narra che in questo territorio sia stata fondata la città-santuario nei pressi del bosco sacro dedicato al culto di Angizia, divinità italica tra le più importanti del pantheon di Marsi, Peligni e di altri popoli osco-umbri capace di incantare i serpenti e di utilizzare le erbe a fini curativi.
L'area caratterizzata sul bordo fucense da contrafforti montuosi è risultata frequentata fin dall'Età del bronzo. Gli scavi archeologici avviati a cominciare dagli anni settanta hanno certamente riportato alla luce i resti di Lucus Angitiae, la città antica risalente al III secolo a.C. situata alle porte del paese contemporaneo. In particolare la base del tempio italico e nel 2003 nella zona della Sagrestia tre statue in buono stato di conservazione. Quella che secondo alcuni studiosi potrebbe essere identificata con la figura della dea Angizia è in terracotta ed è databile al III secolo a.C.
Durante la guerra sociale la città venne attaccata dalle legioni dell'esercito romano mentre al termine del conflitto venne elevata a municipium acquisendo il nome di Anxa. Essa svolse le funzioni municipali fino all'Alto Medioevo.
Tracce di centri fortificati si trovano in un'area rocciosa della località Petogna, nei pressi di Strada 45 del Fucino e sulla sommità del monte Penna che ospitò l'acropoli.
Nel territorio luchese e nell'area adiacente l'inghiottitoio di Petogna ("Os Pitoniae") vissero tecnici e schiavi impegnati nella costruzione dell'emissario artificiale e dei Cunicoli di Claudio. Con il completamento delle opere idrauliche l'imperatore Claudio nel 52 d.C. prosciugò per la prima volta il lago Fucino.
La caduta dell'impero romano e la conseguente assenza di opere di manutenzione unitamente agli effetti di un disastroso terremoto, avvenuto probabilmente nel 508 d.C, causò il ritorno degli originari livelli lacustri. | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A8%DB%8C%E2%80%8C%D9%BE%DB%8C | بیپی | دفاتر شرکت | بیپی / دفاتر شرکت | null | English: The Richfield Tower, view of north facade and east side — 555 South Flower Street, Downtown Los Angeles, Los Angeles, California. The 1929 black tiled Art Deco landmark, designed by Morgan, Walls & Clements, was demolished in 1969. Image (1968): HABS—Historic American Buildings Survey in Los Angeles. | null | image/jpeg | 561 | 446 | true | true | true | بیپی شرکت نفت و گاز بریتانیایی و چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن، در شهر لندن قرار دارد. بی پی در سال ۲۰۱۱ بهعنوان چهارمین شرکت جهان بر پایه میزان درآمد و سومین تأمینکننده بزرگ انرژی در جهان، شناخته شد. شرکت بیپی به همراه شرکتهای رویال داچ شل، شورون، اکسانموبیل و توتال، پنج شرکت بزرگ نفتی جهان بهشمار میآیند، که تحت عنوان «سوپرمیجر» طبقهبندی میشوند.
حوزه فعالیت شرکت بیپی کلیه بخشهای عملیاتی صنایع نفت و گاز را در بر میگیرد. این شرکت در زمینه اکتشاف و تولید، پالایش، توزیع و بازاریابی نفت خام، گاز طبیعی و میعانات گازی، همچنین تولید محصولات پتروشیمی و طیف وسیعی از مواد شیمیایی فعالیت مینماید. بیپی همچنین دارای فعالیت در حوزه تولید انرژیهای تجدیدپذیر، سوختهای زیستی و تولید برق با استفاده از انرژی بادی و خورشیدی است.
ظرفیت تولید نفت خام بیپی بهطور متوسط معادل ۳٫۴ میلیون بشکه در روز میباشد و محصولات خود را در ۸۰ کشور عرضه مینماید. این شرکت مالک شبکهای از ۱۸٫۳۰۰ جایگاه سوخت در سرتاسر جهان میباشد.
بزرگترین شعبه بینالمللی بی پی در ایالات متحده مستقر است که بهعنوان دومین تولیدکننده نفت و گاز در ایالات متحده محسوب میشود. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Martha_Washington | Martha Washington | Hommages | Martha Washington / Hommages | Le billet de 1886. | English: $1 Silver Certificate, Series of 1891 (Fr. Ref#223), depicting Martha Washington. Engraved signatures of James Fount Tillman (Register of the Treasury) and Daniel N. Morgan (Treasurer of the United States). Martha Washington is the only woman (other than vignettes representing Liberty and Justice) depicted on United States Banknotes from the federal issuing period (1861 to the present). | null | image/jpeg | 5,400 | 6,093 | true | true | true | Martha Dandridge Custis Washington, née Martha Dandridge le 2 juin 1731 à Chestnut Grove Plantation et morte le 22 mai 1802 à Mount Vernon, est l'épouse de George Washington, le premier président des États-Unis d'Amérique. Considérée comme la première Première dame des États-Unis, bien que ce titre ne lui sera attribué qu'après sa mort, elle est de son vivant connue comme « Lady Washington ». | Elle est la seule femme à orner un billet de dollar américain, billet de 1 dollar en 1886 et en 1891. Le 20 avril 2016, il est annoncé que Harriet Tubman figurera sur un nouveau billet de 20 dollars à partir de 2020, date du 100ᵉ anniversaire du droit de vote féminin. Cette décision est néanmoins remise en cause en 2017 par l'administration de Donald Trump.
Elle est la première femme à figurer sur un timbre américain, en 1902. D'autres timbres sont émis à son effigie, en 1923 puis en 1938. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_rijksmonumenten_in_Deventer_(plaats) | Lijst van rijksmonumenten in Deventer (plaats) | null | Lijst van rijksmonumenten in Deventer (plaats) | null | Rijksmonument, Deventer, Nederland (The Netherlands) This file was uploaded with Commonist. | Huis met tot tuitgevel verminkte en bepleisterde gevel | image/jpeg | 2,560 | 1,712 | true | true | true | De stad Deventer telt 540 inschrijvingen in het rijksmonumentenregister. Hieronder een compleet overzicht. | De stad Deventer telt 540 inschrijvingen in het rijksmonumentenregister. Hieronder een compleet overzicht. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Susanna_and_the_Elders_(Gentileschi,_Stamford) | Susanna and the Elders (Gentileschi, Stamford) | null | Susanna and the Elders (Gentileschi, Stamford) | Susanna and the Elders, Artemisia Gentileschi, Burghley House (England), 1622 | null | null | image/jpeg | 1,080 | 825 | true | true | true | Susanna and the Elders is a painting by the Italian artist Artemisia Gentileschi. The painting is signed with Gentileschi's name and the date of 1622. It is in the collection at Burghley House near Stamford, Lincolnshire, England.
The painting has been listed as being in the Marquess of Exeter's family collection since at least the 1700s. It was listed in the 1763 Burghley inventory and was presumably acquired by Brownlow Cecil, 9th Earl of Exeter while on the Grand Tour.
It is one of several paintings by Gentileschi depicting the story of Susanna from the Book of Daniel. Similar compositions of Susanna and the Elders are at Pommersfelden from 1610, at Brno dated 1649, and Bologna from 1652. A copy of the Burghley version is in the Nottingham Castle Museum collection.
The painting was loaned to the Gentileschi exhibition that was to be held at the National Gallery in London in 2020, but was postponed because of the COVID-19 pandemic. | Susanna and the Elders is a painting by the Italian artist Artemisia Gentileschi. The painting is signed with Gentileschi's name and the date of 1622. It is in the collection at Burghley House near Stamford, Lincolnshire, England.
The painting has been listed as being in the Marquess of Exeter's family collection since at least the 1700s. It was listed in the 1763 Burghley inventory and was presumably acquired by Brownlow Cecil, 9th Earl of Exeter (1725 – 1793) while on the Grand Tour.
It is one of several paintings by Gentileschi depicting the story of Susanna from the Book of Daniel. Similar compositions of Susanna and the Elders are at Pommersfelden from 1610, at Brno dated 1649, and Bologna from 1652. A copy of the Burghley version is in the Nottingham Castle Museum collection.
The painting was loaned to the Gentileschi exhibition that was to be held at the National Gallery in London in 2020, but was postponed because of the COVID-19 pandemic. |
Subsets and Splits
Rainbow References in WIT
The query retrieves entries containing the word 'rainbow' in various fields, providing a basic search and limited context about where the term appears.