ID stringlengths 5 12 | summary stringlengths 7 3.97k | text stringlengths 0 61.3k |
|---|---|---|
NOS_48440 | Galiza e A Rioxa son os dous únicos territorios do Estado pendentes de aprobar o decreto de prescrición enfermeira. | O Sindicato de Enfermaría denunciou que a Galiza é, a canda A Rioxa,o único territorio no que as súas enfermeiras e enfermeiros aínda non poden indicar e usar medicamentos como as vacinas contra a Covid-19 con todas as garantías xurídicas. Transcorridos máis de dous anos e medio desde a entrada en vigor do decreto de prescrición enfermeira, Satse láiase de que as consellarías de Sanidade da Galiza e A Rioxa sigan sen aprobar a regulación que permite acreditar as enfermeiras e enfermeiros dos seus respectivos servizos de saúde para que poidan indicar e usar medicamentos sen o risco de que sexan denunciados por cometer intrusismo profesional. Isto implica máis lentitude, burocracia e ineficacia Satse lembra que o feito de que as enfermeiras destas autonomías non estean acreditadas aínda para indicar, utilizar e autorizar a dispensa de fármacos como as vacinas supón, na práctica, que calquera persoa debe ter antes unha necesaria prescrición clínica, "o que implica máis lentitude, burocracia e ineficacia". Coidados de calidade A organización sindical subliña que a tramitación administrativa pertinente para regular este asunto foi dispar ao longo dos dous últimos anos, xa que houbo comunidades autónomas que foron máis áxiles que outras, aínda que, en termos xerais, podería xeneralizarse antes para que todos os enfermeiros e enfermeiras, independentemente do servizo de saúde no que exerzan o seu labor, teñan os mesmos dereitos e garantías. Satse reclama que tanto a Galiza como A Rioxa se sumen de inmediato ao resto de comunidades autónomas e acrediten unha actuación asistencial que as enfermeiras e enfermeiros realizan de forma habitual "e que, sen dúbida, beneficia á atención e coidados que se prestan aos pacientes e ao conxunto da cidadanía", ademais de facilitar un maior achegamento do profesional e o paciente e favorecer un control máis próximo da evolución do seu tratamento. |
NOS_16944 | Galiza, o territorio con maior diversidade de lagoas, brañas, xunqueiras, bosques húmidos e turbeiras. Ocupan máis de 7.600 hectáreas. Adega advirte que a "xestión inadecuada" canda as "nulas políticas de protección e recuperación", provocou o desecado e desparición de varios destes ecosistemas. | O 2 de febreiro é o Día mundial das zonas húmedas, unha data que conmemora o aniversario da sinatura da convención Ramsar (Irán, 1971). Como lembran desde Adega, son aquelas áreas terrestres inundadas de xeito permanente ou estacional. Ademáis de reserva de auga, sumidoiros de carbono e fonte de biodiversidade, son a nosa defensa natural contra os desastres climáticos. "Galiza é o territorio do Estado con maior diversidade de lagoas, brañas, xunqueiras, bosques húmidos e turbeiras, que ocupan máis de 7.600 hectáreas", informa a Asociación para a defensa ecolóxica de Galiza. Porén só cinco zonas húmidas galegas (das máis de 1.100 inventariados pola Xunta) gozan de protección legal específica acollidos baixo o convenio Ramsar: as rías de Ribadeo e Ortigueira e a de Ribadeo, a lagoa de Valdoviño (Frouxeira), o Complexo Húmido de Corrubedo e o Complexo intermareal Umia-Ogrobe. Xestión inadecuada Unha xestión inadecuada destes ecosistemas , canda as "nulas políticas de protección e recuperación", levou ao desecamento e destrución dun bo número de zonas húmidas de Galiza. As lagoas de Pantín (Valdoviño) e Corme (Laxe), a degradación das turbeiras do Xistral ou da lagoa sacra de Olives (A Estrada) polos eólicos; ou a situación crítica das Gándaras de Budiño, no medio dun polígono industrial son algúns exemplos. Mesmo a Xunta chegou a aprobar un plano de conservación para o humidal da Frouxeira, un dos 5 humidais de importancia internacional de Galiza. Desde Adega instan aumentar a listaxe de humidais protexidos, cumprir estritamente coa lexislación ambiental, e ordenar o territorio para reducir a presión sobre estes espazos, alén de investir na restauración dos ecosistemas danados. |
NOS_23585 | O BNG abriu o ano, como vén sendo habitual, cunha homenaxe a Castelao na súa vila natal no cabodano do seu falecemento. | Rianxo acolleu na mañá do sábado o acto político co que o BNG homenaxea cada 7 de xaneiro Castelao, un dos homes imprescindíbeis da Galiza. "Sentímonos herdeiras e herdeiros dun pensamento e dunha tradición política máis necesaria que nunca, porque estamos vivindo tempos convulsos e confusos e, se algunha nación sen Estado precisa dun forte movemento nacionalista, esa é Galiza", subliñou Ana Pontón, portavoz nacional do Bloque, durante a súa intervención no acto político. A asemblea nacional, no horizonte A dous meses da asemblea nacional da formación política, que a dirixente nacionalista cualificou como "clave" para fechar o "longo proceso de posta a punto do proxecto nacionalista", Ana Pontón chamou a "fortalecer o músculo e a capacidade de actuación do BNG como alternativa de futuro". Dixo que o obxectivo pasa por "darlle esperanza á maioría social do país" e por "contribuír a desmontar un sistema inxusto e desigual". Neste sentido, apelou ao resgate das galegas e galegos, "fronte aos que nos queren conducir á irrelevancia, impoñendo un modelo que nos conduce a ser cada vez menos e cada vez máis vellos". A portavoz nacional do BNG puxo como exemplo do "modelo real de cambio" as medidas que desenvolve o Bloque nos concellos en que goberna. Pediu, a continuación, o apoio de quen están "fartos e fartas de sentirse indignadas e estafadas". "É o momento do compromiso e do activismo, o momento de tomar as rendas confiando nas nosas propias forzas, no que somos e no que podemos ser", engadiu. Retos de 2017 Como cuestións prioritarias para 2017, Ana Pontón citou a defensa do estatus político de Galiza como nación, "nun momento en que está a debate o actual modelo territorial e institucional, esgotado". E engadiu a necesidade de "contrarrestar un Feijóo campión da recentralización, que devolve competencias e rebaixa o noso status de nacionalidade histórica". O estatus político de Galiza como nación, un concerto económico e a loita contra a violencia machista, entre as prioridades do BNG para 2017 Un novo modelo de financiamento, baseado no concerto económico e que permita blindar os servizos públicos e sociais, foi outro dos retos imprescindíbeis que se marcou a dirixente nacionalista, que puxo enriba da mesa a necesidade de acadar un pacto galego contra a violencia machista. A este respeito, Ana Pontón sinalou que loitar contra a violencia de xénero "é un asunto clave na axenda do BNG". Propuxo, entre outras cuestións, aumentar de 5 a 95 millóns a cantidade de fondos previstos nos orzamentos de 2017 para ese fin. O resgate da AP9, para "acabar coa estafa das peaxes", tamén se atopa entre as prioridades da formación nacionalista, que rexeita "novos atrasos na chegada dun AVE que outros territorios teñen desde hai décadas". Roteiro por Rianxo O BNG completou a xornada de lembranza a Castelao cun roteiro por Rianxo guiado polo alcalde da vila, o nacionalista Adolfo Muíños. |
PRAZA_14856 | A profesora Raquel Castillejo dirixe un congreso da USC sobre violencia machista e advirte sobre os riscos dos recortes sociais na protección das mulleres agredidas e dos tratamentos inadecuados nos medios de comunicación que presentan "os agresores, que maltratan reiteradamente", como persoas "simpáticas con todo o mundo" | Raquel Castillejo, catedrática de Dereito Procesual da Universidade de Santiago, dirixe estes días en Compostela o congreso internacional Mediación e violencia de xénero. Experta no estudo e abordaxe das agresións machistas, advirte da necesidade de centrar boa parte do traballo en transmitirlles ás xeracións máis mozas os xeitos en que se pode manifestar a violencia dos homes sobre as mulleres e as vías para previal e atallala. Ademais, nun contexto de crise, subliña que "cada vez hai menos medidas económicas" e que servizos como a axuda psicolóxicas "están saturados e dan citas para tres ou catro semanas" cando a vítima "ás veces, xa está arrepentida de chamar". Nos últimos anos mudou a perspectiva sobre a violencia de xénero, cunha lei integral, maior visibilidade social... O feito de que se lle dedique un congreso na universidade é unha mostra máis? Cando nace a lei nace con moitas medidas. Unha das medidas estrela, que se ía desenvolver e ía producir a máis longo tempo eran as medidas educativas. Entendíase que se ían incluír mesmo materias para ensinar en igualdade. Iso non se está facendo e os que nos dedicamos a traballar sobre o tema dende hai moito tempo, a ver como se pode rematar con esta lacra, dedicámonos a sensibilizar xente nova. Neste congreso temos duascentas persoas, a maioría xente moi nova á que tratamos de sensibilizar, de demostrarlles ás mozas o que é a violencia de xénero. E de dicirlles aos mozos que isto existe e o que é a violencia. Segue a ser, polo tanto, un dos retos que as vítimas recoñezan que están a sufrir violencia? "É moi rechamante que xente moza, que se supón educada en igualdade, acepte perfectamente berros ou algún golpe en contextos de parella" É o que tratamos de facer. Fixéronse moitas enquisas con mozas, dos 14 aos 18 anos, e elas contestan e din que hai condutas deles, das súas parellas, que aceptan perfectamente e que son mostra do exercicio da superioridade, do poder do home sobre a muller, da desigualdade. Aceptan berros, algún golpe... É moi rechamante que xente tan nova que se supón educada en igualdade o acepte aínda que saiba o que é a violencia e o que non debe ser un contexto de parella. Malia aos avances dos últimos anos, cre que as vítimas están correctamente protexidas? Hai dous tipos de protección e trabállase sobre todo con unha: a das forzas e corpos de seguridade do Estado, que se dá como se pode, porque non hai tantos efectivos. Hai protocolos de valoración de risco pero non están demasiado perfeccionados, polo que hai vítimas que non a precisan e outras que a precisan totalmente, e as que a precisan de verdade ás veces non a teñen. Hai outras medidas de protección, como empoderar psicoloxicamente as vítimas, para que recoñezan que están sendo sometidas polas súas parellas, que moitas non o recoñecen, e se lles poida axudar. A crise e os recortes están a prexudicar a aplicación destas medidas? A crise non está favorecendo isto. Sempre o dixemos, non hai un perfil de muller maltratada, son de distintas culturas, de distinto nivel económico e académico, con fillos, sen fillos... Toda muller pode sufrir violencia de xénero. E as que xa están metidas nesa espiral de violencia agora saen con maior dificultade, porque moitas aguantan polo que aguantan, porque non teñen de que vivir. Neste congreso vostede abordou os "retos" que ten a Xustiza a respecto da violencia machista. Por onde pasan eses retos? "Temos que axudar a que elas recobren a autoestima, recoñezan o que están sufrindo e saiban afastarse e enfrontarse aos agresores" Hai moitas medidas previstas na lei e non todas se poñen en práctica: educativas, sociolóxicas... E tamén xudiciais, como a especialización dos xulgados. Pero non hai xulgados de vioelncia de xénero en todos os sitios onde debería habelos. Tamén hai que atallar os procesos sumarios, son un erro porque son tan rápidos que non se poden adquirir as probas e hai sentenzas absolutorias non porque non houbese maltrato, senón porque non se pode probar. Tamén estamos vendo que algunhas das medidas adoptadas foron erróneas, como a prohibición da mediación en calquera caso, que obedece a que o lexislador creu que a mellor maneira é perseguir o agresor e condenalo. Pero os agresivos son como os violadores, que o que fan cando saen do cárcere é volver violar. Eu non digo que non se penalice, pero non é o que temos que facer exclusivamente, porque non está dando resultados; temos que axudar a que elas recobren a autoestima, recoñezan o que están sufrindo e saiban afastarse e enfrontarse a eles. E tameń hai medidas educativas para os agresores, aos que eu non xustifico xamais pero que en ocasións tamén viviron contextos de violencia. Elas pensan que lles pegan porque lles teñen que pegar, din "non sirvo para nada". Pero con estas medidas, por exemplo, explícanlles que o seu pai lle pegaba á súa nai e a ela sérvelle para entender que non é que non sirva para nada, senón que iso é o que el aprendeu. Nalgúns medios de comunicación, mesmo nos últimos días, xorden tratamentos da violencia machista que criamos esquecidos, como o "crime paixonal" ou a xustificación da "normalidade" dos agresores. Imos cara a atrás? Téñoo claro. Os medios de comunicación ás veces sodes moi beneficiosos e outras, moi prexudiciais. O tratamento ten que ser por persoas especializadas: o mesmo que os xuíces, tamén os xornalistas. Teñen que saber como se fala da violencia, porque poden crear o efecto de atemorizar as vítimas, contando por exemplo que unha vítima acodeu ao xulgado e morreu. Tamén acontece se todos os días se fala do mesmo, pasa moitas veces cando a vítima é estranxeira e dá lugar á reacción de "é estranxeira, ten outra cultura", cando as vítimas tamén son españolas. Igualmente, os agresores normalmente son aquelas persoas que maltratan as súas parellas de maneira reiterada e, cando maltratan unha vez, á seguinte parella tamén a maltrata. Son anecdóticos casos coma os dun médico forense do que onte falabamos [no congreso], que nunca tivera ningún problema, que era simpático con todo o mundo e que de súpeto decidiu que mataba á súa muller e afastou a súa filla de nove anos para que non o vise. Iso non é o normal, o normal é que maltraten sempre. |
PRAZA_1022 | O Colexio de Xornalistas publica un manifesto polo Día Mundial da Liberdade de Prensa, redactado por Fernando Varela (InfoLibre). A Federación de Sindicatos de Periodistas chama aos traballadores da comunicación a mobilizarse contra a precariedade no sector e polo dereito á información | Con motivo do Día Mundial da Liberdade de Prensa, que se celebra este 3 de maio, o Colexio de Xornalistas de Galicia difundiu un manifesto, redactado por Fernando Varela redactor xefe de infoLibre e membro fundador do CPXG. O texto, titulado "O xornalismo é demasiado importante como para deixalo en mans dos medios", que alerta do "tsunami devastador está a arrasar o xornalismo, polo menos o xornalismo que coñeciamos". Varela recoñece que aínda que este tsunami ten en parte a súa orixe na crise económica e na popularización de Internet, "cuns medios que construíron a súa economía de costas ás audiencias e por riba empezaron a regalar o noso traballo", a crise e Internet "non son, nin moito menos, os únicos culpables do que pasou". E subliña que "para nós o máis doado é botarlle a culpa á crise e a Internet mentres lambemos as feridas e nos convencemos de que calquera tempo pasado foi mellor". "Polo camiño esquecemos que o periodismo é demasiado importante como para deixalo en mans dos xornais. Esquecemos que o periodismo, máis alá do oficio e da técnica, máis alá do exercicio literario, é un compromiso, unha alianza cos cidadáns" Sinala a responsabilidade das empresas e dos seus propietarios e xestores: "como asalariados, gústanos pensar que a culpa é das empresas, incapaces de xestionar a crise, dispostas a entregarse en mans dos bancos e a abrazar os intereses creados da economía e a política, suicidas na súa forma de enfocar a globalización informativa da Rede", pero inmediatamente vai máis aló e fai autocrítica: "Polo camiño esquecemos que o periodismo é demasiado importante como para deixalo en mans dos xornais. Que a información é demasiado importante como para que a xestionen os propietarios das emisoras de televisión e os donos das radios. Esquecemos que o periodismo, máis alá do oficio e da técnica, máis alá do exercicio literario, é un compromiso, unha alianza cos cidadáns, un elemento central da democracia real. Un alicerce indispensable para a construción de sociedades libres. Perdemos o fío, pasamos de ser a blindaxe fronte á demagoxia a aliados do establishment, prisioneiros da axenda dos poderosos. Pechamos os ollos á perversión do noso traballo. Convertémonos en empregados e asumimos que a responsabilidade era doutros cando en realidade é nosa". "É hora de rebelarse contra os que se empeñan en marcarnos a axenda. É hora de deixar de ser gregarios e repetir todos a coro os mesmos titulares" "Asumámolo: somos culpables do que nos pasa", conclúe. "Só se o facemos, se nos armamos de humildade, se redescubrimos as nosas orixes, se recordamos a razón de existir do periodismo, se buscamos a luz dos que nos precederon na pelexa por construír sociedades xustas e ilustradas, só entón teremos unha oportunidade. É hora de rebelarse contra os que se empeñan en marcarnos a axenda. É hora de deixar de ser gregarios e repetir todos a coro os mesmos titulares. É hora de retecer complicidades cos cidadáns, os únicos aos que debemos fidelidade e servizo. É hora de devolver o xornalismo ao corazón da democracia, de recordar que só así construiremos sociedades libres", subliña. "Que non vos enganen dicindo que o periodismo morreu. O que está a morrer é unha forma de facelo e é hora, por certo, de que o faga" "Que non vos enganen dicindo que o periodismo morreu" -di- "O que está a morrer é unha forma de facelo e é hora, por certo, de que o faga. De que o enterremos con dignidade pero sen unha bágoa. Dunha vez". "É hora de que morra a vergoña do periodismo ao servizo dos poderosos. É hora de arrepor o periodismo de clic, ese que sacrifica os contidos relevantes no altar da banalización, que relega o transcendente para dar todo o espazo ao popular. A que dá prioridade ao superficial sobre o que resiste o paso do tempo, á última hora sobre o contexto, ao escándalo sobre a explicación, ao pensamento prefabricado sobre as zonas grises da realidade", proclama. "Dalgún modo tamén nos encarceran en España cando nos perseguen por gravar a violencia policial, cando nos forzan a calar a identidade dos bancos que botan a xente á rúa, cando nos emprazan a elixir entre o salario e a verdade" Varela fai un chamamento a "reiventarnos" a "achar a forma de manternos fieis ao que fomos, dignos da memoria do periodismo que nos fixo xornalistas". "E iso non depende da tecnoloxía, depende da nosa capacidade de non perder de vista o sentido da nosa tarefa, a natureza da nosa misión", di. "Mátannos en Somalia e en Iraq. Fannos prisioneiros en Exipto, en China ou en Rusia. Pero dalgún modo tamén nos encarceran en España cando nos perseguen por gravar a violencia policial, cando nos forzan a calar a identidade dos bancos que botan a xente á rúa, cando nos emprazan a elixir entre o salario e a verdade, cando pretenden que non podamos dar conta dos sumarios da corrupción. E se non dubidamos fronte á violencia, máis aínda debemos defendernos ante a iniquidade dos que mercantilizan o noso labor, os que nos prefiren dóciles, frívolos e falangueiros porque esqueceron que o noso deber non ten nada que ver coas contas de resultados nin coa perpetuación da orde establecida", engade "Colguemos o teléfono ás fontes interesadas e chamemos os que non teñen voz. Temos que reencontrar aquilo que merece ser contado, os feitos que nos transforman, os asuntos que marcan a diferenza, que nos fan mellores cidadáns e mellores persoas "Rebelémonos. Miremos ao noso arredor" conclúe- "Colguemos o teléfono ás fontes interesadas e chamemos os que non teñen voz. Temos que reencontrar aquilo que merece ser contado, os feitos que nos transforman, os asuntos que marcan a diferenza, que nos fan mellores cidadáns e mellores persoas. Por nós, pero sobre todo polos que non teñen outra oportunidade, polos que doutro modo están condenados a permanecer invisibles". E pecha o seu texto citando a Albert Camus: "a liberdade non é nada máis que unha oportunidade para ser mellor". "Son só doce palabras, pero encerran a razón de ser do periodismo. Fagámolas realidade", di. Mobilización contra a precariedade e polo dereito á información De igual xeito, a Federación de Sindicatos de Periodistas (FeSP) realizou un chamamento aos traballadores da comunicación para mobilizarse o 1 e 3 de maio contra a precariedade no sector e polo dereito á información. Denuncia o concurso para novas licenzas de TD porque está feito á medida dos grandes grupos e reforza o bipartidismo mediático. A FsSP denuncia o concurso para novas licenzas de TD porque está feito á medida dos grandes grupos e reforza o bipartidismo mediático No seu comunicado, os sindicatos alertan "dos despidos masivos, da escandalosa precariedade no traballo e do peche de medios de comunicación", ademais "do ataque á liberdade de expresión e información que supón a Lei Orgánica de Protección da Seguridade Cidadá -coñecida como Lei Mordaza-". Así mesmo, denuncian o novo paso dado polo Goberno a favor da concentración de medios: "convocou un concurso público para adxudicar seis novas licenzas de Televisión Dixital Terrestre (TCT) en aberto e de cobertura estatal ao que, presumiblemente, só poderán presentarse os grandes grupos audiovisuais que xa acaparan a maioría das canles". A FeSP considera que o 1 e o 3 de maio "son dúas caras da mesma moeda" pois "uns traballadores precarizados non poden garantir unha maior calidade da información" Igualmente, lembran que o Goberno "segue sen aprobar a súa materia pendente de regular legalmente a profesión xornalística e elaborar unha Lei de Dereitos Laborais dos Xornalistas, o que segue provocando que o colectivo máis desfavorecido do sector, os xornalistas á peza, sigan pagando con maior dureza os efectos da crise". Por estas razóns, a FeSP considera que o 1 e o 3 de maio "son dúas caras da mesma moeda" pois "uns traballadores precarizados non poden garantir unha maior calidade da información". Por iso convocan os profesionais da información a participar nas mobilizacións e actos convocados para celebrar o Día Internacional dos Traballadores e o Día Mundial da Liberdade de Prensa. Le o manifesto completo na web do CPXG |
PRAZA_1092 | O Mirante Os socialistas ascenden soben 1,7 puntos, case o mesmo que cae Podemos, e o PP perde sete décimas, practicamente o mesmo que gaña Ciudadanos. O BNG sobe unha décima que lle axuda a asegurar un dos seus escanos no Congreso. | Tras o empate, o adianto. Tras varios meses como terceira forza política o PSOE consolida unha lixeira tendencia á alza cara ás eleccións xerais previstas para finais deste ano e adianta a Podemos en estimación de voto, o que implica que os de Pedro Sánchez se achegan un chisco máis a un PP que, malia seguir en primeira posición, continúa á baixa tamén en plena campaña electoral das eleccións municipais, que tamén son autonómicas en trece comunidades do Estado. Segundo a edición de maio d'O Mirante, o panorama electoral elaborado polo analista Carlos Neira para a Asociación de Medios en Galego, se os comicios ás Cortes Xerais se celebrasen agora o PP continuaría como primeira forza política, aínda que cun 25,3% dos votos e entre 111e 118 escanos. Isto supón unha caída de practicamente 20 puntos a respecto das eleccións de 2011 e un descenso de 7 décimas en relación a O Mirante de abril. A posible perda de escanos do partido de Rajoy segue preto dos 70. No que atinxe aos socialistas a alza que prognostica este estudo situaríaos cun 21,8% dos votos, unha suba de 1,7 puntos que é, practicamente, o que cae Podemos (1,6). Este resultado daríalle ao PSOE entre 91 e 93 escanos, case 10 máis que na anterior edición deste panorama electoral e unha decena menos dos que ten agora. O partido que encabeza Pablo Iglesias, pola súa banda, emerxería no Congreso dos Deputados con entre 65 e 74 asentos, un resultado histórico para unha nova forza pero menos amplo que en análises electorais anteriores. Os tres postos de cabeza péchaos Ciudadanos, que medra 6 décimas, case o mesmo que cae o PP, e ralentiza o seu elevado ritmo de crecemento dos últimos meses. Mentres por riba o PSOE pasa por diante de Podemos na banda máis baixa Esquerda Unida semella aproveitar ese freo dos de Iglesias para deter, cando menos neste intre, o trasvasamento de votos cara ao novo partido. A formación que nestes comicios estará encabezada por Alberto Garzón recupera unhas catro décimas ou, o que é o mesmo, case un 10% do seu voto estimado. Este 4,6% dos sufraxios outorgaríanlle á coalición de esquerdas 3 ou 4 escanos, mentres que o grupo de La Izquierda Plural ten 11 na actualidade. Outra forza de implantación estatal, UPyD, segue perdendo folgos e mesmo comeza a ter en risco o seu escano de referencia, o de Rosa Díez por Madrid. IU aproveita o freo de Podemos e UPyD segue a caer, mesmo tendo en risco o escano de Rosa Díez No que atinxe ás forzas nacionalistas e soberanistas, no caso catalán Convergència i Unió comeza a tomar unha certa vantaxe a respecto de Esquerra Republicana, se ben os apoios agregados a ambas formacións descenden e fannos a apenas catro meses das eleccións catalás. No caso de Euskadi as forzas soberanistas tamén recúan en voto estimado, un lixeiro retroceso que fai que se equilibren as súas forzas nesa hipotética nova correlación de forzas no Congreso. En Galicia o BNG recupera unha décima a respecto da anterior edición d'O Mirante, ascendendo a un 0,6% que viría asegurar, cando menos, un dos seus actuais escanos. O BNG ascende unha décima que viría asegurar, cando menos, un dos seus dous escanos Neste escenario a única posibilidade de sumar unha maioría absoluta a dúas bandas continúa sendo a denominada "gran coalición" entre PP e PSOE, unha opción que, sobre todo pola banda socialista, vén sendo desbotada dende hai semanas. Este escenario xorde a partir da análise denominada house effects, na cal o autor do estudo analiza todas as fontes de inquérito dispoñibles, calculando o nesgo que cada casa de enquisas aplica aos seus traballos e achando un promedio entre elas. |
NOS_12897 | "O PP fai un xogo político perverso ao tentar bloquear os orzamentos", avalía o alcalde de Lalín. Cuíña perdeu esta segunda feira o primeiro asalto da moción de confianza, mais o tempo xoga ao seu favor: o PP ten imposíbel apresentar unha moción de censura con opcións de éxito no prazo dun mes. De non o facer, a confianza consideraríase outorgada e os orzamentos, automaticamente aprobados. | "Tranquilo", así se define Rafa Cuíña en conversa con Sermos Galiza. Ten razóns para estalo. A lei antitransfuguismo impide que o PP puidese utilizar o escano do concelleiro que se escindiu no seu día de Compromiso por Lalín. A censura non ten así condicións aritméticas de se realizar. Mais o alcalde de Lalín si está preocupado porque a posta en andamento das contas municipais se vai adiar por volta de "mes e medio", co conseguinte prexuízo para a veciñanza. "O PP pon os seus intereses partidarios por cima do das veciñas e dos veciños", di Cuíña. Está certo de que a estratexia do PP se vai voltar na súa contra. "Vai ter un efeito boomerang. Aínda falei esoutro día con importantes empresarios locais que me dixeron que non entendían estas manobras obstruccionistas", di Cuíña. O orzamento de Lalín para 2017 ascende a por volta de 15 millóns de euros. Mais non só está iso en xogo, senón tamén os 6 millóns de euros de fundos europeus logrados polo executivo local (CxG, PSdeG, BNG, APAC] para a transformación do centro urbano da vila. "É a máxima cantidade á que podía aspirar un concello de 20 mil habitantes. Tería sido unha irrresponsabilidade non termos apresentado esta moción de confianza ligada á aprobación dos orzamentos, porque de non facelo teríamos posto en risco eses fundos europeus". Critica tamén Cuíña a nula disposición ao diálogo do PP, "nen sequer quixeron falar sobre as emendas parciais". |
NOS_40309 | O Ministerio de Defensa ruso inicia unha investigación para verificar se Abu Bakr al Bagdadi foi eliminado nun ataque aéreo nas aforas de Al Raqa. | O líder do Daesh (Estado Islámico), Abu Bakr al Bagdadi, podería estar morto como consecuencia dun ataque da aviación rusa ás aforas da localidade siria de Al Raqa, segundo vén de anunciar o Ministerio de Defensa ruso. "Segundo informacións que recibimos por varias canles, o líder do Daesh, Abu Bakr al Bagdadi, atopábase na xuntanza con xefes de Estado Islámico" atacada pola aviación rusa e "foi aniquilado polo ataque" dos avións Su-35 e Su-34, citado por medios locais. A información é avanzada pola axencia rusa RIA e citada por Reuters e a BBC mais non ten confirmación oficial. Non é a primeira vez que se anuncia a morte do líder do Daesh e até o de agora sempre acabaron sendo erradas. |
NOS_52590 | A miña experiencia como enlace da Federación de Guerrillas de León-Galiza de 1942 a 1946 e como combatente na II Agrupación do Exército Guerrilleiro da Galiza de 1947 a 1951, permitiume compartir un movemento de resistencia cuxa singularidade quero pór aquí de destaque. Pretendo subliñar o pluralismo que existiu nese movemento, desde 1936 até a década dos anos 50. E lembrar unha cultura de loita popular baseada en redes sociais de solidariedade, moi distinta da cultura de aparello político-militar que quixo impor a dirección do Partido Comunista de España (PCE) a partir de 1944. | Panorama As características do movemento guerrilleiro de León e da Galiza, están relacionadas co proceso histórico que deu lugar á creación da Federación de Guerrillas León-Galiza en 1942. Esta Federación configúrase como estrutura pluralista que recolle as sensibilidades republicanas, socialistas, comunistas, anarquistas e outras. A partir de 18 de xullo de 1936, moitos grupos de republicanos foxen da represión de Falanxe e da Garda Civil. Un deles é "a fronte dos Girones", protagonizado por Manuel e Jesús Girón Bazán que, con José Yáñez Losada, actúan polo Bierzo e A Cabreira até novembro de 1936, data na que se incorporan ás filas do exército republicano. Desde a fronte asturiana, compoñen núcleos de guerrilla para operar con sabotaxes en zona inimiga. En outubro de 1937, Manuel Girón e os seus compañeiros repréganse cara ao Bierzo e rexións limítrofes, onde se reunirá un ano máis tarde cos asturianos Marcelino Fernández Villanueva 'O Gafas', César Ríos Rodríguez, Mario Morán García (socialistas) e Guillermo Morán García e Arcadio Ríos Rodríguez (comunistas). Nesa zona, operan xa combatentes de varias tendencias políticas tal que Abel Pérez Ares, Hilario Álvarez Méndez, Benigno García González, Severino Nieto Rodríguez, todos do PSOE e Abelardo Fernández Macías ou Victorino Nieto Rodríguez, da CNT. Polos Ancares, con Serafín Fernández Ramón 'O Santeiro' están César Terrón Abad, David Fuentes Alvarez 'O Velasco', Amadeo Ramón Valledor e outros militantes anarquistas. Ao redor de Florentino Picó 'O Maestro' tamén loitan outros libertarios. No noroeste de León (Boñar e Cistierna), fórmase outro grupo de combatentes cenetistas en maioría. Pola zona de Ourense, Valdeorras e Casaio, organízanse Manuel Álvarez Arias 'O Bailarín', Domingo Rodríguez 'O Inca', Rogelio Rodríguez López e os seus tres irmáns (Sebastián, Domingo e Alfonso), Mario Rodríguez Losada 'Pinche', o socialista Antolín Murias e o confederal Eduardo Pérez Vega 'Tameirón'. Certos republicanos van cara a Lugo, creando redes de solidariedade: é o caso do socialista Luís Trigo Chao 'O Gardarríos' que tenta organizar, en 1938, na bisbarra do Ortegal e na Mariña, unha Agrupación guerrilleira. Polos territorios de Melide e de Chantada combaten Ramón Rodríguez Varela 'O Curuxás' e outros compañeiros libertarios. Mais alá das súas diverxencias, todos estes resistentes loitan en común contra a ditadura. Ese obxectivo de unidade mantense na "Federación de Guerrillas de León Galiza" creada no Ferradillo (O Bierzo) o 24 abril de 1942. Os seus estatutos garantían a súa autonomía: afinidade fronte-populista e antifascista, pero sen vínculos orgánicos con partidos que marcasen unha liña política desde o exilio. O seu comité director respecta o pluralismo: como presidente, Marcelino Villanueva e de axudantes, Marcelino da Parra Casas (anarquista), César Ríos e Mario Morán (socialistas); máis tarde incorpórase Francisco Elvira Cuadrado (comunista). Ese comité coordina varias "Agrupacións": a I Agrupación no Bierzo, a II en Ourense, a III en Lugo. A Federación é o centro da loita guerrilleira en León e Galiza, pero estabelece tamén relacións de apoio con grupos de guerrilleiros non federados.Ese movemento articula dúas vertentes: a acción armada dos clandestinos e a organización do pobo en servizos de información republicana (SIR). Iso supón un regulamento consensuado, baseado no compañeirismo para a convivencia entre guerrilleiros e ligazóns civís: non hai xerarquías fóra do terreo de operacións. Conflito de culturas A Federación mantívose unitaria a pesar das divisións políticas que existían no exilio ou dos intentos de a pór baixo a tutela dun só partido. Pero a finais de 1944, na Coruña creouse a IV Agrupación, o xerme dun Exército Guerrilleiro da Galiza, que será dirixido exclusivamente por membros do PCE: eis, José Gómez Gayoso, Antonio Seoane Ramos e Manuel Fernández Soto. Desde A Coruña, estes xefes tratan de implantar unha cultura de partido único, creando en Ourense andando agosto de 1946 unha "II Agrupación bis" onde xa había unha integrada na Federación de Guerrillas. E conformando logo unha "III Agrupación bis" en Lugo, onde tamén xa existía outra. A partir de aí espértanse posicións partidistas. Con todo, os membros da Federación apostan pola unidade e convocan, en xullo 1946, nos montes de Casaio (Carballeda de Valdeorras) un "Congreso de Reunificación". Ese congreso conclúe acordos de proseguir na unidade da Federación, pero no momento do remate intervén unha patrulla da Garda Civil que mata a Arcadio Ríos e a Francisco Elvira, os compañeiros comunistas que estaban a redactar a acta: así quedan en suspenso os acordos… Diante da non recondución da Federación, os guerrilleiros que non aceptamos marchar ao exilio decidimos integrarnos ao Exército Guerrilleiro da Galiza. Reunímonos en Chavaga (Monforte) en outubro de 1947, para organizar democraticamente a II Agrupación da nova estrutura. Diríxena Guillermo Morán García, Evaristo González Pérez, Gregorio Colmenero Fernández, Julián Acivro Albarca e compóñena cinco guerrillas: dúas en León, dúas en Ourense e unha en Lugo. Queremos conservar a nosa cultura pluralista herdada da Federación e moi diferente da cultura que queren impor os dirixentes do Exército Guerrilleiro da Galiza. Nese momento, o PSOE abandona a loita armada e opta pola vía diplomática esperando o apoio das potencias occidentais. Daquela, a finais de 1948 e en 1949, algúns guerrilleiros socialistas e cenetistas saen ao exilio. Pero outros seguen no terreo, onde non se altera a convivencia cos seus compañeiros doutras tendencias. Darei como exemplos os combates que libran en febreiro de 1948 Mario Morán (socialista) e Alfonso Rodríguez (comunista) no Val de Bembibre, ou o que teñen ambos ao día seguinte en San Justo de Cabanillas (Noceda do Bierzo), en compañía de Abelardo Macías da CNT. Velaí, tamén, a confrontación que manteñen na Veiga do Valcarce, o 19 de marzo de 1949, Hilario Álvarez (socialista), Oliveros Fernández Armada 'Negrín' (comunista), a carón de Abelardo Macías e Victorino Nieto (anarquistas), e Alpidia Morán 'Maruxa'. Eu mesmo (comunista) convivo, entre 1947 e agosto de 1948, no Bierzo Alto con Hilario Álvarez e Alberta Martínez Viñales 'Chata'. A Federación configúrase como estrutura pluralista que recolle as sensibilidades republicanas, socialistas, comunistas, anarquistas e outras A nosa cultura guerrilleira non encaixa coa cultura político militar do Exército Guerrilleiro da Galiza. Ese Exército ten unha estrutura piramidal, con xefes que ordenan as accións desde fóra do terreo concreto. Despois das mortes de José Gómez Gayoso e Antonio Seoane ―caídos en escuras circunstancias en 1948― Manuel Soto, autonomeado "Coronel Benito", e os seus seguidores pretenden pórse galóns de mando, negarnos a autonomía no combate, uniformarnos para distinguirnos do pobo, prohibir as relacións afectivas entre nós, os guerrilleiros e os nosas enlaces. Queren importar e impor modelos de organización estranxeiros como foron, no maquis francés ou na Agrupación do Levante e Aragón, os campamentos de guerrilla illados da poboación. E cos seus métodos anulan a iniciativa, rompen o espírito de camaradaría e o debate, relegando as casas de apoio a unha función de hospedaxe. O peor son os asasinatos de resistentes, eliminados por ter unha opinión diferente. Así matan a Víctor García 'O Brasileiro'1 e a Teófilo Fernández en Lalín; en Ricosende-Soutadoiro, no concello de Carballeda de Valdeorras, Saúl Mayo e Emilio Villarinos mandados polo "Coronel Benito", asasinan en 1949 o noso compañeiro da II Agrupación, o andaluz Miguel Cardeñas Lozano. Ese día, 'Bailarín' (curmán de Manuel Álvarez Arias) e eu, afastados do lugar do crime e postos ante o feito consumado, quedamos petrificados. Miguel era un guerrilleiro exemplar. Unha semana máis tarde, os mesmos asasinan a 'Bailarín'. Eses actos de depuración servían de advertencia aos que non nos sometiamos a esa cultura totalitaria. Pero os guerrilleiros da II Agrupación con Manuel Girón dixemos: "Non! Nin cómplices nin vítimas" e optamos pola ruptura cos xefes do Exército Guerrilleiro da Galiza. Fieis á nosa cultura de resistencia popular, mantivemos os nosos lugares de actividades e vivencias en zonas que eles non coñecían. E seguimos as relacións de igualdade compartindo valores de humanismo cos enlaces, nas súas casas. Para nós, guerrilleiros clandestinos, ese compromiso cos enlaces, a un tempo afectivo e político, era a base da resistencia en Ferradillo, en Canedo, en Columbrianos, en Bembibre, en Corporales, en Chavaga, en Santalla, nos Albaredos de Quiroga, en Soutadoiro, en Soulecin, en Ricosende e noutras vilas de León e da Galiza. E nese espazo privado da solidariedade, as mulleres desempeñaron un rol vital: o amor desas nais, desas irmás que nos acubillaron como irmáns, era un apoio supremo. Gloria Yebra, Sara Álvarez, Carmen del Río, Gloria Blanco, Carmen Nogueira… lamento non poder aquí nomealas a todas. Esas mulleres están ausentes no relato que se escribe desde unha cultura de aparello político-militar. Actores dunha resistencia cuxas pegadas se borraron Nos relatos que, desde o presente, se difunden sobre a guerrilla, aínda permanecen versións xenéricas que ocultan a diversidade de vivencias dos grupos guerrilleiros en León e Galiza. A miña experiencia de loita armada ancorada en redes sociais de amizade, de veciñanza e de parentesco tecidas durante moito tempo, non queda reflectida neses relatos que só valoran as formas clásicas de organización militar. Quizais porque as nosas palabras de testemuñas son unha fonte fráxil, aínda máis cando fomos actores dunha resistencia cuxas pegadas se borraron: primeiro pola clandestinidade e após da Transición democrática, polo non recoñecemento da lexitimidade política do noso compromiso. Quizais porque esas palabras son a miúdo esmagadas pola "autoridade" doutras fontes como son os arquivos militares da ditadura que criminalizan os nosos actos, ou os informes conservados nos arquivos do PCE que nos tachan de "non políticos" porque mantiñamos relacións persoais e cariñosas coas nosas enlaces. Quizais porque o valor ético dos nosos testemuños é pormenorizado, comparado a outros modelos de aproximación ao pasado como é agora a arqueoloxía dalgúns espazos xeográficos dos primeiros tempos da guerrilla leonesa ―como a Cidade da Selva― que por ser válidos non terían que ser exclusivos. Fomos actores dunha resistencia cuxas pegadas se borraron: primeiro pola clandestinidade e, após a Transición democrática, polo non recoñecemento da lexitimidade política do noso compromiso Pero como actor directo desa loita armada e membro da II Agrupación, podo testemuñar que foron moi diferentes as experiencias da resistencia segundo os momentos, segundo as zonas e segundo a correlación de forzas que existiu dentro do propio movemento, por moito que os xefes do Exército Guerrilleiro da Galiza quixeran uniformizar a partir de 1944 as formas e os contidos da acción resistente. Nos espazos onde eu loitei, non en covas nin en campamentos illados senón de xeito conxunto con enlaces que xogaban a vida sen armas fronte ao fascismo, eses xefes tentaron importar e impor pola forza modos de organización alleos á cultura autóctona dunha resistencia nada do pobo. Por iso, recoñecer o papel fundamental desas mulleres e deses homes actores dunha resistencia civil no corazón das aldeas ou dos barrios mineiros, darlles o lugar que lles corresponde naquela á guerrilla galaico-leonesa, é hoxe para min un imperativo ético e político. |
PRAZA_1443 | Todas as organizacións con representación na Administración Autonómica denuncian as "manobras" do Goberno de Feijóo nos procesos de promoción interna para manter "xente da súa confianza" en altos cargos ante un "hipotético" cambio de poder no Executivo galego. | Os sindicatos con representación na Administración Autonómica denuncian as "manobras" do Goberno galego nos procesos de promoción interna para "intentar blindar os postos máis altos do persoal funcionario, con xente da súa confianza, ante un hipotético cambio de Goberno". Así o aseguran nun comunicado conxunto CIG, CCOO, UGT e CSIF, que sitúa destras das devanditas "manobras" a Asociación de Funcionarios do Corpo Superior (Agrupa), que cualifican de "lobby que naceu para defender os intereses dos seus membros e que conta cunha importante capacidade de influencia sobre Función Pública". CIG, CCOO, UGT e CSIF denuncian as "manobras" da Xunta a través do "lobby Agrupa" para "blindar" os altos funcionarios "Lonxe de dedicarse só á defensa dos temas que lle competen como asociación, intenta suplantar, mediante contactos ou alegacións non oficiais, a representación lexítima dos sindicatos, condicionando un novo modelo de Promoción Interna en prexuízo dos dereitos á carreira administrativa dos funcionarios", aseguran os sindicatos, que cualifican a actuación de "especialmente grave" por teren "sospeitas fundadas de que integran ete colectivo xefes de servizo e subdirectores da Dirección Xeral de Función Pública con capacidade de decisión en materia de provisión ou selección de postos de traballo". Isto, segundo explican, "compromete a imparcialidade e a independencia de actuación que debe caracterizar os funcionarios públicos, así como a boa fe negocial". "Función Pública comete unha ilegalidade ao manter negociacións cunha asociación profesional e non cos representantes dos traballadores" "Función Pública pode estar incorrendo deste xeito nunha ilegalidade ao manter negociacións cunha asociación profesional e non coa lexítima representación dos traballadores da Xunta de Galicia", o que suporía unha "vulneración do dereito á negociación colectiva". Os sindicatos din "ter constancia, confirmada polo Director Xeral de Función Pública" de que Agrupa xa presenou oficialmente alegacións á normativa en materia de función pública (Lei de Emprego Público de Galicia), e de xeito oficioso agora aos procesos de promoción interna, así como aos de acceso libre. "Parece que a súa axuda está sendo inestimable para que Función Pública blinde os postos de xefatura de servizo, agora provistos polo novo sistema de 'concurso específico', unha LD encuberta, e demais postos directivos". Para as organizacións sindicais, "xa non ha dúbidas da existencia de intereses políticos para que no proceso de Promoción Interna queden vacantes moitas prazas, sobre todo as dos subgrupos A1 e A2, para dificultar ou limitar o acceso do persoal en igualdade de condicións". O obxectivo, segundo os sindicatos, é "reducir en moito os potenciais candidatos" para os altos cargos "O obxectivo é reducir considerablemente os potenciais candidatos para as xefaturas de servizo, subdireccións xerais e postos de persoal directivo", din, tras aclarar que para poder deixar desertas estas prazas, Función Pública, á marxe dos sindicatos, "optou por aumentar os exercicios de corrección subxectiva e por fixar temarios moi abertos, en contraposición cos anteriores modelos nos que os aspirantes se examinaban sobre disposicións normativas concretas". "Xuntáronse, o interese corporativo dunha asociación profesional para evitar a competencia nestes postos de máxima responsabilidade, co interese político da Xunta de deixar "colocada" a súa xente de confianza en postos determinantes", denuncian sobre uns postos que "son os máis favorecidos pola nova Lei de Emprego Pública", que dificulta o seu cesamento ao implantar a figura do persoal directivo, así como polo novo sistema de provisión arbitrario designado como concurso específico. Facenda ameaza con "accións legais" Os sindicatos cren que "con esta blindaxe", e nun eventual cambo de cor na Xunta, o actual Goberno "tería a posibilidade de seguir controlando desde fóra a Administración a través desta Asociación, á que lle tería moito que agradecer na redacción das convocatorias de procesos selectivos, concursos e normativa en materia de emprego público". A resposta ante esta denuncia por parte do director xeral de Función Pública na Comisión de Persoal foi "ameazar con emprender accións legais pola vía penal". "O actual Goberno podería seguir controlando desde fóra a Administración", advirten os sindicatos "Manterémonos firmes na defensa dos dereitos e intereses do conxunto dos empregados públicos, así como na denuncia pública, da falta de negociación e das prácticas espurias que perseguen so o beneficio duns poucos, en prexuízo dos intereses xerais dos empregados da Xunta de Galicia, como é a promoción profesional", aseguran, polo que solicitan que ao conselleiro de Facenda que "asuma a súa responsabilidade política". "Isto non é máis que a punta do iceberg de como se elaboran na Xunta as normas que afectan ás empregadas e empregados públicos, onde previamente son cociñadas con diversos lobbies, de dentro ou fóra do Goberno, para logo interpretar unha obra de teatro coa representación legal do persoal e salvar así o requisito legal de ter "negociado", rematan. |
PRAZA_9684 | O incendio declarado durante a noite en Dodro estendeuse a Rianxo e rolda as 850 hectáreas a primeiras horas da mañá nunha área con abondosas plantacións de eucaliptos, ameazando zonas habitadas e a circulación pola autovía da Barbanza | Outra volta, avivados polo vento. E outra volta, elevando a atención mediática e política cando as lapas pasan do interior ao eixo atlántico, onde se concentra o maior volume de poboación en Galicia. Tras arder unhas 150 hectáreas en varias vilas das provincias de Ourense e Lugo -segundo os datos divulgados pola Xunta, que segue sen ofrecer a información completa de focos e hectáreas-, o peor pasou a estar na contorna do Barbanza, segundo a información oficial.O incendio declarado durante a noite en Dodro estendeuse a Rianxo e roldaba as 850 hectáreas a primeiras horas da tarde nunha área con abondosas plantacións de eucaliptosOs retallos informativos divulgados por Medio Rural indicaron despois das dez e media da noite do luns que viña de declararse un incendio na parroquia de San Xoán de Laíño, en Dodro, afectando a "unhas 20 hectáreas". Alí estaban xa despregado un dispositivo encabezado por 7 axentes medioambientais con 8 brigadas a loitar contra as lapas cuxa orixe, segundo declaracións da Xunta á TVG, é probable que estivese nas faíscas dunha torre de alta tensión.Apenas oito horas despois o forte vento do nordés xa contribuíra a estender o lume ao concello lindeiro de Rianxo, a comezar pola parroquia de Asados e poñendo en risco a circulación pola autovía que articula toda a comarca. Contra as 7 da mañá a superficie afectada xa se multiplicara por dez, ata "arredor de 200 hectáreas", segundo a Consellería de Medio Rural. A mediodía xa roldaba as 550, superficie que o converteu tecnicamente nun gran incendio forestal, e a primeiras horas da tarde xa chegara ás 850. Na zona hai abondosas plantacións de eucaliptos.A proximidade a zonas habitadas obrigou a declarar a situación 2 de alerta na zonaDurante a mañá incorporáronse ao dispositivo de extinción os medios aéreos, cuxo labor se está a ver dificultado polo forte vento, e mais 199 efectivos da Unidade Militar de Emerxencias. Pouco despois Medio Rural confirmaba a activación da situación 2 de alerta na zona pola proximidade ás vivendas no lugar de Meiquiz. Toda contorna está afectada por unha mesta fumareda, tal e como é posible observar nas imaxes tomadas por bombeiros forestais da Brif de Laza que traballan na zona. Ese fume obrigou, por precaución, a desaloxar o instituto rianxeiro de secundaria Félix Muriel.Esa declaración da situación 2 foi confirmada polo conselleiro do Medio Rural, José González, que se achegou ao posto de mando dende o que se dirixe a extinción. "A situación de vento forte non axuda" aos traballos, admitiu González, quen reiterou a sospeita de que este incendio foi "intencionado" e o chamamento a "ir a polos" incendiarios. Ata a zona desprazáronse tamén, ademais de diversos cargos de Medio Rural, o vicepresidente da Xunta, Alfonso Rueda, e o voceiro de En Marea, Luís Villares, xunto a varios membros desta formación.Incendios en Lousame, Noia e As PontesA superficie atinxida polos incendios de Noia e Lousame rolda as 80 hectáreas e o das Ponte, as 20O peor estaba no comezo deste martes en Rianxo, pero os incendios revelados pola Xunta atinxen a máis concellos. En Tállara (Lousame), outro incendio iniciado tamén durante a noite queimara xa máis de 40 hectáreas a primeiras horas da mañá. Non moi lonxe, en Noia, outro foco en Argalo (Noia), provocara que arderan "arredor de 20 hectáreas". Segundo Medio Rural, "en conxunto, estes incendios afectan unha superficie de arredor de 78 hectáreas". Quedaron controlados arredor das doce da mañá.Sen saír da provincia da Coruña, pero no extremo norte, o vento tamén contribúe a avivar as lapas nas Pontes, onde na mesma parroquia do Freixo xa se rexistraran dous incendios durante a xornada do luns. O terceiro foco coñecido, que segundo Medio Rural "supera as 20 hectáreas". Este balance é necesariamente provisional e incompleto, porque a Xunta mantén a política informativa de non divulgar todos os incendios dende hai dez anosEste balance provisional, de máis de 900 hectáreas que se engaden ás 150 coñecidas na fin de semana, é necesariamente provisional e incompleto. A política informativa do Goberno galego, baseada en non revelar os incendios que non superan as 20 hectáreas se non atinxen a áreas habitadas ou protexidas, implica non divulgar partes de incendios completos dende hai dez anos. Non en van, o propio conselleiro admitiu que entre este luns e martes "houbo ao redor de 20 incendios en toda Galicia". A maioría, afirma, "intencionados".A primeira vaga de incendios da primavera chega despois de que, a partir do luns, a propia Consellería de Medio Rural decretase a prohibición das queimas de restos agrícolas e forestais en toda Galicia, mesmo os permisos xa concedidos. A decisión, vixente ata novo aviso, tomouse "tras avaliar a evolución da situación do tempo e unha vez analizados polo miúdo os diferentes indicadores técnicos que inciden no risco de lume en tempada de alto risco", sinala a Consellería. |
NOS_14930 | O escritor e colaborador de Sermos Galiza Xurxo Souto chegou ás 100 arribadas, aos eventos vinculados a Contos do mar de Irlanda, o seu último libro. Conversamos con el arredor deste fito na promoción dun libro galego. | As 100 arribadas –actos relacionados con Contos do mar de Irlanda (Xerais)-, todo un fito na promoción dun libro galego, representan para Xurxo Souto "unha experiencia única e marabillosa que non creo que se volva repetir". O autor explica, en declaracións a Sermos Galiza, como partindo da literatura foi quen de coñecer o país e de levar esas historias a cidades alén das nosas fronteiras. Sinala que, após tantos encontros, aprendeu unha morea de historias. "Unha das máis fermosas tivo lugar en Froxán, no Courel. Alí contáronme que a casa máis bonita era a do Calexón, que emigrara ao País Vasco e que fora mariñeiro en Terranova. Cando volvía, enchía o patín da casa de follas de bacallau e os rapaces estaban abraiados, dicían que aquilo era un mundo impresionante". Das cen arribadas saíron o documentario e unha exposición Nas cen arribadas, o libro de Xurxo Souto xerou un fecundo hipertexto, o documentario Dos gaiteiros do mar, de Martín Rodas e Dani Lavesedo e a exposición O pintor Ksal e outras historias do mar (AVV Casco Vello de Vigo). "No meu caso este hipertexto non ten a ver co virtual, pois foi algo físico e real", sinala. "Os gaiteiros forman agora un grupo estábel e O Berbés, a colleu a mostra dun pintor que creaba a bordo de bacallaeiros. Pintaba na sala de máquinas e chegou a expoñer en Terranova, mais non en Vigo. E grazas ao Berbés foi coñecido o seu legado. Fíxate, como terrícola, non sabía que a bordo dos barcos se pintaba e que en Terranova se facían cancións en galego", salienta. O escritor advirte de que a falta de coñecemento da sociedade arredor do mar "é un problema". "O mar non existe na nosa educación malia ser un elemento económico fundamental. O mar non é pasado, senón futuro, pero tendemos a velo como algo folclórico e pintoresco", afirma. Este sábado, 22 de outubro, ás 12h, Xurxo Souto convoca un acto conmemorativo en La Naval, un comercio de efectos navais na Coruña que fecha após aprovisionar durante máis de medio século a frota do Gran Sol e de Terranova. En Contos do mar de Irlanda, o escritor recolle a memoria de homes e mulleres do mar, historias descoñecidas que Xurxo Souto recupera e transmite con entusiasmo. Unha delas leva o nome dun mar, o de María Antonia, a muller que rexentaba unha tenda na Coruña e os mariñeiros homenaxearon incorporando aos seus topónimos mariños. |
NOS_22064 | Na abertura da vista oral, as defensas consideraron esta terza feira que o xuízo ao independentismo catalán non se debería nin ter realizado: non hai causa nin probas e, alén do máis, téñense vulnerado os dereitos fundamentais das 12 persoas acusadas. Na sesión desta cuarta feira, os fiscais —o seu xefe no estado español é designado a dedo polo poder executivo— tentaron desacreditar os argumentos dos avogados. E foron alén diso, perfilaron o relato dos seus cargos contra Junqueras e compañía: si houbo rebelión porque si houbo "métodos violentos". | Tribunais europeos rexeitaron as euro-ordes ditadas polo xuíz Pablo Llarena contra Puigdemont por considerar que na acción do president da Generalitat non había rebelión ao non haber violencia. Quen si a ve é o Ministerio Público español e así ficou claro na sesión desta mañá no xuízo contra as e os dirixentes soberanistas catalás. "Os independentistas trazaron un plano criminal de grande alcance e complexidade", dixo na súa intervención na vista oral o fiscal de sala Javier Zaragoza. Non ficou aí: segundo a súa interpretación —carente polo de agora de material probatorio— as forzas independentistas catalás "quixeron facer claudicar o estado" e para iso non dubidaron en empregar "métodos violentos". Onde está a violencia? Non foi demostrado. En realidade, a violencia que se puido constatar é a empregada pola policía contra as persoas que quixeron depositar o seu voto nas urnas o 1 de outubro. O fiscal responsabilizou directamente desa violencia —ou sexa das cargas policiais a electores ás e aos dirixentes independentistas. "Non está xustificado axitar miles de cidadáns que protexeron as urnas abocándoos a enfrontamentos violentos", dixo Zaragoza. Unha peza clave na suposta rebelión serían, de acordo co alegato do tamén fiscal Fidel Cadena, os Mossos d'Esquadra que se terían posto "completamente ao lado da rebelión". Cadena falou tamén da lexislación promovida polo Parlament de Catalunya —as leis de transitoriedade cara á criación dun estado catalán— que tildou de "cóctel explosivo de unilateralidade". |
NOS_37771 | Unha ducia de mobilizacións decorreron no país na defensa dunha sanidade pública e de calidade e contra as políticas privatizadoras impulsadas polos gobernos de Galiza e o Estado. Vídeo no interior. | Á mesma hora en que Núñez Feijóo, nun acto en Vilagarcía de Arousa, afirmaba que a sanidade galega goza de boa saúde e que en 2 anos o 70% d@s galeg@s vivirán nun área con hospital ou centro "novo ou reformado"; milleiros de persoas marchaban polas rúas de cidades e vilas para denunciar que 'os recortes matan'. Convocadas pola plataforma SOS Sanidade Pública e apoiada por diferentes sindicatos, organizacións e colectivos, estas mobilizacións convertéronse nunha defensa da sanidade como servizo público e universal e nunha crítica da súa privatización polo PP. O lema, 'Os recortes matan, non ao negocio coa saúde'. De Burela a Vigo, da Coruña e Ferrol a O Barco, pasando por Pontevedra,Ribeira ou Compostela, as mobilizacións denunciaron que desde a chegada de Núñez Feijóo á Xunta o goberno reducíu o orzamento sanitario en 460 millóns de euros e o Sergas perdeu case 2.100 traballadores e traballadoras. "Queren facer negocio coa nosa saúde" foi unha das denuncias da xornada. Cómpre lembrar que, como sinala o informe 'Sanidade privada, achegando valor', na actualidade o 45% dos hospitais e o 24% das camas hospitalarias de Galiza pertencen ao sector privado, que recibe anualmente centos de millóns de euros públicos en base a concertos coa Xunta. As políticas de externalizacións foron tirando servizos e prestacións da sanidade pública para traspasarllos á privada. Unha actuación que parte de decisións políticas, como lembra SOS Sanidade Pública, e con prexuizos directos sobre o sistema público. Fotografías tiradas do Twitter de @BNGAcorunha @martinhonoriega e @crtvg_vigo |
PRAZA_15811 | O candidato conservador, apoiado por PSD e CDS-PP, supera o 50% en todas as sondaxes e podería evitar a segunda volta. Pola esquerda, António Sampaio da Nóvoa rolda o 20%, seguido de Maria de Belém e Marisa Matias. | Portugal celebra este domingo a primeira volta das súa eleccións presidenciais, que decidirán o sucesor ou sucesora de Aníbal Cavaco Silva -que non se pode presentar a un terceiro mandato- e que pechou con polémica a súa traxectoria na Presidencia, coas súas resistencias a aceptar un goberno de esquerdas. A pesar da maioría acadada nas eleccións lexislativas do outono por PS, Bloco e PCP, todo apunta a qua a vitoria nos comicios presidenciais deste domingo corresponderá ao conservador Marcelo Rebelo de Sousa, candidato apoiado por PSD e CDS-PP, que mesmo podería evitar a segunda volta, prevista para o 14 de febreiro. Rebelo de Sousa supera o 50% dos apoios en todas as sondaxes publicadas (entre o 51,8% e o 55%) e distánciase dos seus contrincantes. En 2011 Aníbal Cavaco Silva, candidato único do centro-dereita, gañou xa na primeira volta, cun 52,95% dos votos, superando o socialista Manuel Alegre (19,76%). A esquerda divide os seus votos; o candidato mellor situado é o independente António Sampaio da Nóvoa, reitor honorario da Universidade de Lisboa, que rolda o 20% dos apoios (entre o 16,9% e o 22). Sampaio da Nóvoa conta co soporte de parte do Partido Socialista e de destacados referentes, coma os ex presidentes Ramalho Eanes, Mário Soares ou Jorge Sampaio. Máis atrás aparecen María de Belém, ex ministra en varios gobernos socialistas e ex presidenta do PS. A medida que avanzou a campaña foi reducindo as súas expectativas, roldando na actualidade o 10% (entre o 8% e o 13,3%). Estaría practicamente igualada con Marisa Matias, eurodeputada do Bloco de Esquerda, cuxa candidatura foi crecendo nas últimas semanas, situándose ao redor do 8% dos votos nas últimas sondaxes. Edgar Silva (PCP) ou os independentes Paulo de Morais, Henrique Neto ou Vitorino Silva fican sen opcións. De confirmarse a vitoria de Rebelo de Sousa, abriríase un período de cohabitación entre un presidente conservador e un primeiro ministro socialista (António Costa), que goberna grazas a un pacto de esquerdas con Bloco e PCP. Con todo, Rebelo de Sousa non dubidou en achegarse a Costa e amosarlle o seu apoio para que o orzamento que o Partido Socialista presentou para 2016 poida ser aprobado. Neste plan orzamentario, Costa procurou reverter algunhas das medidas máis impopulares levadas a cabo polo goberno de Passos Coelho e puxo en marcha, tras duras negociacións cos seus socios de esquerda, novas medidas sociais para paliar a delicada situación de millóns de portugueses. Todas estas medidas fixeron que Costa gañase simpatías entre a poboación. Rebelo de Sousa é consciente diso e tomou unha posición conciliadora, que mesmo o afastou do seu propio partido, o PSD, durante a campaña. O PSD e o CDS-PP si veñen apoiando o candidato, pero sen implicarse demasiado. E de igual xeito Rebelo de Sousa mantén unha distancia con estas formacións, baseando a súa mensaxe na súa propia persoa e imaxe. |
NOS_19942 | A plataforma GCiencia botará a andar a partir de 17 de decembro Boísimo, portal que divulgará a cultura gastronómica galega atendendo á súa multidimensionalidade. | Como adiantaba Pablo López nunha entrevista a Sermos Galiza, a partir de 17 de decembro, Boísimo contribuirá á divulgación da gastronomía galega como patrimonio inmaterial. O formato será o dunha revista dixital dentro da propia GCiencia, con destacado apoio da linguaxe audiovisual. Para alén das seccións que atendan á cociña galega e as súas receitas, a plataforma porá o foco na Galiza como potencia en investigación, quer no eido do mar e da pesca, quer do coñecemento agroalimentario, con centros como o Instituto de Investigacións Mariñas, a Misión Biolóxica da Galiza ou o Centro de Investigacións Agroalimentarias de Mabegondo. Boísimo pretende apostar por unha perspectiva de xénero que difunda o protagonismo das cociñeiras ou o papel do home na cociña doméstica. Atendendo á relevancia que o medio outorga á lingua, a sección Gastrocedario porá a proba o coñecemento do léxico propio da nosa gastronomía. A liña editorial do novo portal conta co aval dun consello asesor formado por profesionais de prestixio, como Beatriz Sotelo e Iago Pazos no mundo da cociña, o realizador audiovisual Jorge Coira, a investigadora Elena Cartea, a nutricionista Amil López e o xornalista especializado Tomás Alonso Varias estrelas Michelín participarán tamén en seccións fixas, ás que se sumarán o videoblog de Amil López Xantar Coherente, con consellos nutricionais, ou a serie Quilómetro Cero (#km.0), baseada no uso de produtos de proximidade. Boísimo desenvolverá tamén accións conxuntas con outras entidades relacionadas coa economía, comezando polo Instituto Galego do Viño. |
NOS_15281 | A última Mostra Internacional de Teatro de Ourense pechou cun recoñecemento ao infatigábel labor de Tareixa Campo (Val do Mao, O Incio, 1946) a prol da escena amadora. Dramaturga, actriz, pedagoga, fundadora da compañía clásica do teatro afeccionado Achádego hai agora tres décadas, Campo non ten prevista a retirada: "Como din por aí, mentres o corpo aguante". Na actualidade, participa en Balas sobre Broadway, de Woody Allen –"fago de actriz decadente, moi divertido"–, e ataca a banalidade xornalística dos faladoiros en Opino de que. Ambas as dúas da man de Achádego. Eis un extracto da conversa publicada no número 295 de Sermos Galiza. | Non sempre se ten en conta o papel do teatro amador. Por que cre que agora a Miteu o recoñece na súa figura? Non é na miña figura. É moita xente a que neste momento está traballando polo teatro afeccionado. Os profesionais non teñen que velo como un perigo para o seu, senón todo o contrario. Estamos facendo canteira e é algo que facemos simplemente porque nos gusta, tendo outros medios de vida ou non. E poñendo en valor o teatro ben feito. Non ten por que ser un teatro de inferior calidade, senón un teatro do que non vives e polo que non cobras. Pero é unha loita pola cultura como outra calquera. E que achega a unha cultura como a galega, en situación de desigualdade e sometemento? Moitísimas cousas. A primeira aquí na Galiza é o papel impactante da exhibición pública do noso idioma, o galego. Non podemos estar á marxe da situación que está sufrindo a lingua. É moi importante xa só por isto. Despois, tendo en conta o deseño do teatro, sempre imos quedar aí reflectidos. Os galegos e a súa problemática. Mesmo sendo unha peza escrita en calquera outro lugar do mundo. Se ademais estamos falando da nosa cultura, moito máis. Paréceme totalmente imprescindíbel. Eu tamén traballei moito na pedagoxía teatral. Entón, considéroo como un espazo propio dentro do ensino, non só como un instrumento didáctico para traballar outra materia. É importante para a formación como persoas, para a formación e valoración do noso. A que se refire con "formación como persoas"? Durante moitos anos estiven en colectivos a nivel de Galiza e a nivel do Estado español perseguindo que o teatro tivese un lugar propio no currículo escolar. Para que lles serve aos pequenos? Para aprenderen roles sociais. O teatro ensina sobre todo a poñerse no lugar dos demais. Para aprenderen a se comunicar. Para aprenderen a ceder e a compartir e a saberes que a túa liberdade acaba onde empeza a dos demais. Para adquirir seguridade en ti mesma. Pero para min o principal é poñerte no lugar dos demais e comprender os nosos semellantes. Non é unicamente un instrumento de lecer, senón de formación. E de goce. O que empeza a facer teatro ten un verme que xa non pode soltar até que morre. [Podes ler a entrevista íntegra no número 295 de Sermos Galiza, á venda na loxa e nos quiosques] |
NOS_21487 | Corpos exhaustos de mulleres escravizadas sexual e reprodutivamente. Mais corpos, tamén, axentes. Disidentes. Rebeldes. E diversos. De humanas ou de seres vexetais. A eles dirixe o seu ollar Cobiza, (Xerais), a novela coa que María Reimóndez gañou o I Premio Literario Pinto e Maragota á diversidade sexual e de xénero. Falamos coa autora desta e doutras obras súas recentes, entre elas a última entrega do seu Ciclo dos Elementos, a serie na que indaga na construción de redes de afectos afastadas dos códigos da familia patriarcal tradicional. | Nalgún dos seus outros libros de literatura xuvenil había xa algún elemento futurista. Algunha razón especial para que Cobiza sexa ciencia-ficción distópica? Ao estar co proxecto do Ciclo dos elementos, que son novelas de personaxe, contemporáneas, densas emocionalmente… preciso tamén diversificar. Necesito saír un pouco do ciclo e procurar outros estímulos. Mais, igual que no caso de Pirata, o xénero literario é só unha carcasa que se pode encher coas historias que realmente queres contar. De todas as maneiras, si que se están a publicar novelas distópicas protagonizadas por mulleres -entre nós, por exemplo, Natura de Iolanda Zúñiga-. Iso non acontecía co que se consideran os "clásicos" do xénero. Na literatura feminista si hai moita ciencia ficción, moitas novelas que imaxinan un futuro distópico. E non son só novelas recentes. Eu mesma traducín O soño da sultana, de Rokeya Sakhawat, unha historia dun mundo dominado por mulleres escrita a finais do século XIX. O canon da ciencia ficción patriarcal non o coñezo. O que pasa é que agora parece que só se escribiu O conto da criada porque fixeron unha serie con ela. Un dos temas centrais da novela é a reprodución. Un futuro distópico no que non se fai máis que seguir a lóxica capitalista: uns corpos producen para outros. Como n'O Conto da Criada, precisamente, as mulleres son escravizadas como produtoras de crianzas. É un mundo onde se acepta a transexualidade, pero igual de machista… Si, un dos temas centrais da novela é a reprodución. Un futuro distópico no que non se fai máis que seguir a lóxica capitalista: uns corpos producen para outros. Mais iso está levado na novela ao extremo. Cando o "recurso" da reprodución se fai máis escaso, a insistencia na necesidade de reproducirnos que xa existe na nosa sociedade, faise a cerna do capitalismo. Igual que agora, na distopía o que importa é que se reproduza a xente branca de certa clase social a base dos corpos das outras porque, segundo a visión racista que xa domina agora, cando se reproducen as mulleres xitanas ou migrantes, a connotación é sempre negativa. Iso por un lado. Polo outro, tamén acontece na nosa sociedade o fenómeno da apropiación dos discursos LGBTI non para transformar nada, senón para normalizar e reproducir o modelo patriarcal. Nun momento no que por fin se avanza nos dereitos das persoas trans cómpre ir á raíz das cousas. En Cobiza hai tamén seres vexetais de forma humana que son transportados nun barco de escravos e clasificados como mulleres, coas súas consecuencias. Lembra un pouco a Pirata… É o mesmo contexto, ese pasado colonial do que pouco se fala. Nesa parte da novela hai unha captura duns seres que son sometidos a un réxime de escravitude, polo que se produce como unha volta ao tempo en que a escravitude estaba no seu máximo esplendor. Que é o tempo de Pirata. Son procesos históricos que aconteceron, mais parece que preferimos mirar para outro lado porque son barbaridades que non queremos enfrontar. O comercio de persoas en beneficio de certos centros de poder. A novela formula, así, primeiro un avance no tempo, e despois unha volta atrás ao século XVIII, tras a Gran Desconexión. Parece evidente que no momento histórico no que estamos o motivo principal de que non se solucionen os problemas ambientais é que podería prexudicar certos petos Mais neses seres vexetais hai axencia, forza, rebelión. Nese aspecto interesábanme dúas cuestións. Dunha banda, son seres que poderían saír da situación na que están porque son fortes e poderosos, case indestrutíbeis, pero non o fan para protexer outros seres. Saben cando e como usar o seu poder. Doutra banda, son seres que só teñen un coñecemento indirecto dos seres humanos. Entón, o seu maior contacto con seres humanos fai que evolucione o seu pensamento sobre os mesmos. E ese é outro dos temas da novela: as fontes, é dicir, quen conta a historia. Porque na novela a historia dominante di que a Gran Desconexión foi culpa da xente pobre. Ademais da desigualdade de clase e de xénero, no fondo da novela sitúase a cobiza, como di o título, dun mundo dominado polo diñeiro. Outra das consecuencias é a contaminación. Parece evidente que no momento histórico no que estamos o motivo principal de que non se solucionen os problemas ambientais é que podería prexudicar certos petos. Por que non se busca xa unha alternativa ao petróleo? Por que non se impulsan de verdade as enerxías renovábeis? É incríbel que haxa persoas que acumulen tanto diñeiro como todo o PIB dun país. E ese afán acumulativo é outro dos temas do libro. Sen iso, moitos dos nosos problemas non existirían. Tamén aparece o coñecemento, en conexión coa cooperación e co coidado. Neste paradigma de explotación e acumulación no que estamos, non sei cal é a necesidade que temos de moitas cousas. Por que engadir Omega3 ao leite? A Covid colleunos de sorpresa e decatámonos de que, por moita tecnoloxía que teñamos, seguimos sendo vulnerábeis. O coñecemento de pouco serve se é patriarcal, colonial… Temos que acadar o equilibrio entre diferentes tipos de coñecemento. Mais a novela non dá respostas: formula preguntas. É unha novela de certa complexidade: polifónica, con saltos no tempo… Ten certa complexidade, si, pero non se trata de dificultarlle as cousas á persoa que a lea. Ademais de contar unha historia, eu sempre quero facer algo que funcione polo xeito en que está escrito. O máis interesante non é a historia, senón a maneira de contala. Ese é o desafío que tes como autora. Podo tratar temas que non son moi comúns, pero o máis importante é a maneira de facelo. O coñecemento é tamén tema de A formiga destemida. Que fala de personaxes que saen dos moldes nos que foron criados. En realidade, todos os seus libros falan diso… Sempre hai aí unhas pulsións, uns temas que aparecen moito, que forman parte da miña entidade como escritora, da miña maneira de contar o mundo. Claro que poden atoparse conexións, liñas comúns, en todo o que escribo. Pero cada novela é un proxecto distinto. Eu non diría iso que din algúns de que están a escribir sempre a mesma novela… Vén de publicar tamén un libro que é unha longa entrevista con Ana Pontón. Como xurdiu este proxecto? Foi unha proposta aberta na que eu decidín sen problemas a estrutura, as preguntas… Tiven moita liberdade. Rara vez se nos mostra aos políticos (homes, enténdase) como persoas con sentimentos, por exemplo. Esa desconexión co corpo, coa emoción, leva tamén, como falo con Pontón, a tomar certas decisións políticas. Un dos temas dos que falan é dunha visión patriarcal da política que a afasta do corpo, dos coidados, das emocións… Iso forma parte da teoría feminista, da reflexión sobre os afectos, a ciencia, a filosofía… Esa visión patriarcal que separa corpo e mente, natureza e cultura, emoción e racionalidade, feminino e masculino… E na política, como espazo público tradicionalmente masculino, hai moito diso. Rara vez se nos mostra aos políticos (homes, enténdase) como persoas con sentimentos, por exemplo. Esa desconexión co corpo, coa emoción, leva tamén, como falo con Pontón, a tomar certas decisións políticas. Se se pensase desde o emocional, desde a empatía, desde o corpo, sería difícil deixar en inverno centos de persoas sen calefacción. Tamén debaten sobre patriarcado e nacionalismo galego. Pontón subliña que o Partido Galeguista defendía o voto feminino e que o BNG incorporou oficialmente o feminismo ao seu programa nos 90. Sen negar que a política é patriarcal, en xeral. Eu creo que aí hai que falar de dúas cousas. Unha é o escurecemento do papel das mulleres na historia do nacionalismo e da transformación política da Galiza. Que non empezou a mudar até que chegaron investigadoras coma Aurora Marco. Ese escurecemento déixanos sen referentes, de modo que parece que sempre estamos empezando. Doutra banda, parece que é máis doado ter referentes dos Estados Unidos que de aquí. Que pasou na Asemblea de Lugo? Pois evidentemente que alí había moitas mulleres, aínda que non coñezamos o seu nome. E por ese substrato que xa existía o Partido Galeguista defende despois o voto feminino. Temos un problema de autorrepresentación e de autoimaxe, debido a esa subsidiareidade e ese agochamento historiográfico. Temos certas singularidades que outras culturas que nos rodean non teñen e que deberiamos poder aproveitar para o noso proxecto colectivo como pobo. Penso, por exemplo, no pensamento revolucionario de Rosalía de Castro… Temos certas bases sociais, certos vestixios, que nos falan dunha complexidade social maior en canto aos papeis de xénero da que pode parecer, como explica Mercedes Peón sobre a danza e a música, con substratos de xénero diferentes aos máis prevalentes. Que pasou na Asemblea de Lugo? Pois evidentemente que alí había moitas mulleres, aínda que non coñezamos o seu nome. E por ese substrato que xa existía o Partido Galeguista defende despois o voto feminino. Mais despois, evidentemente, a política é tamén un espazo onde homes que se definen como revolucionarios son maltratadores, ou dan leccións ás mulleres sobre feminismo, ou lles din que o marxismo é máis importante… Outra das cuestións que tratan é o racismo e o pensamento colonial: a crenza na superioridade de "Occidente". É que ignorar iso é inaceptábel. Temos que debater sobre racismo e legado colonial. Se falamos de persoas racializadas, na Galiza temos que empezar polo colectivo xitano, no que parece que non reparamos cando pensamos no pobo ou na nación que queremos. Somos unha sociedade maioritariamente branca que ten que pensar nas persoas racializadas e na súa posición de poder respecto a elas. Porque o feito de que non haxa escritoras racializadas en galego non é mera demografía, responde a impedimentos que pomos desde as estruturas brancas de pensamento e acción. Entre as súas traducións últimas está A Nosa Negra, de Harriet E. Wilson (Hugin e Munin), unha novela do XIX que fala do racismo que sofre a protagonista nun estado non escravista do Norte americano. Como foi ese traballo? Emocionante. Considero moi importante que no sistema literario galego haxa traducións de obras como esta, precisamente para crear o espazo no que as outras poidan falar. Sempre é complicado traducir un texto doutro tempo, e máis cando supón un grao de implicación emocional coma o que contén este. A protagonista é unha muller negra que sofre todo tipo de maltrato por parte de mulleres brancas. É un texto de interese histórico, ademais do literario. Canto ao Ciclo dos Elementos, publicado por Xerais, hai xa cinco novelas e faltan dúas. A última publicada, As estacións do lobo, fala a través do personaxe de Clara dun tema moi presente en todo o ciclo: a construción de redes de afectos alternativas á familia patriarcal. Si, en todo o ciclo está presente a construción dun universo relacional e afectivo alternativo ás estruturas nas que se atopa a raíz da opresión. Nese aspecto, a personaxe de Gaia -personaxe principal de En vías de extinción- é a argamasa e a faísca, porque ela viña xa ademais dunha estrutura familiar non convencional, dese "non-mundo" do que fala Peón en certa medida. Ela pon o xermolo que vai creando unha fraga, ao servir de apoio a persoas que, coma Clara ou coma Aurora, precisaban saír de relacións de parella e familiares moi opresivas. Entre todas van creando unha rede de apoios nos que teñen outros papeis, con vínculos de coidado e afecto. Nesta novela fálase, tamén, de persoas que ocupan posicións ex-céntricas, situadas fóra do centro, por distintos motivos. É que o centro é moito máis aburrido e ademais levamos moitos séculos xa escoitando as historias de homes brancos e heterosexuais. Non é o que me interesa nin como lectora nin como escritora. Interésame o que non foi narrado. Un dos motivos desa excentricidade é a reflexión sobre a non monogamia como proposta ética, desde os coidados. Clara comenta tamén sobre como iso choca coa realidade: homes que ven aí unha oportunidade para a barra libre emocional. É que reformular os afectos é un traballo moi complexo. Non basta con dicir que queres ter relacións non monógamas. O libro fala precisamente dese proceso de reformulación dos afectos. O problema é atopar a túa manda, xente que estea coma ti na construción dun espazo vital transformador. Ademais, Clara representa tamén un espazo pouco explorado, que é a bisexualidade, sobre a que pesan prexuízos que veñen tanto do lado heterosexual como do lado LGBTI. Cada novela do ciclo desenvolve unha personaxe distinta. Clara coñecera a Gaia por casualidade… O xermolo do ciclo, que aparece en tres das novelas, contado desde perspectivas distintas, é de feito o momento en que se coñecen nun curso de adestramento canino Clara, Gaia e Aurora. Gaia é intérprete, lesbiana, montañesa e rabuda. Aurora é unha xornalista de deportes que se criara en Vilalba e fora vivir a Barcelona e Clara é unha adestradora de cans de Lugo. Todo está tecido arredor da relación entre elas e con outras dúas personaxes: Saínza, xornalista de guerra e amiga da infancia de Aurora, e MK, que é música e parella de Gaia. Saínza é a protagonista de Desde o conflito, novela gañadora dos Xerais. Unha muller independente pero en certo xeito presa polos moldes patriarcais. Si que está presente nesta novela o conflito entre o privado e o público. Unha muller que leva unha vida moi arriscada á que desestabilizan certos conflitos que ten no espazo do privado. Mais en realidade, en canto ás súas relacións persoais, a ruptura máis importante que ten non é que vive coas súas parellas, senón coa súa amiga Aurora. Esta novela pretendía falar, sobre todo, sobre o aspecto político de contar, sobre a mediación entendida como algo moi diferente á visión da branca salvadora. A música dos seres vivos é a novela de MK, unha muller criada en Támil Nadu que emigra coa súa familia a Escocia… En MK reformúlase a posición da racializada nunha sociedade branca que, pola vía neste caso da música, consegue atopar un certo equilibrio de forzas. Mais na visibilidade pública, na tensión de identidades (pois cómpre pensar que ela é támil-escocesa, non "india"-"británica"), hai unha complexidade que a novela explora e que atopa a súa mellor compaña en Gaia. Aurora é o centro de As cousas que non queremos oír, na que se fala, entre outras cuestións, do corpo e da enfermidade. A diferenza do resto de protagonistas, que atopan vías diversas de afrontar o descentramento (a rebeldía, a arte, contar o mundo, os cans...), Aurora escolle tentar borrar a súa orixe (galega fronte a barcelonesa), da que se avergoña. Na novela reflexiónase sobre iso que Brigitte Vasallo denomina a identidade charnega, nun proceso que conflúe ademais despois coa enfermidade, un cancro de mama. A novela acompaña un proceso complexo de resituarse no mundo, coa axuda das demais protagonistas. |
NOS_18723 | O 4 de decembro perto de 31.000 docentes poderán votar nas eleccións sindicais no ensino en Galiza para elixir 142 delegados e delegadas. Suso Bermello (CIG-Ensino) fecha a serie de pequenas entrevistas con representantes de diferentes sindicatos que concorren a estes comicios. | CIG-Ensino ten na actualidade a representación de 46% do profesorado en Galiza, a moita distancia da segunda forza, con 15%. Todo un reto para as elección do 4 de decembro, ás que o sindicato nacionalista concorre coa intención de "se manter como referente na defensa do profesorado e do ensino público galego". -Como valora a CIG as medidas e políticas aplicadas nestes catro anos no ensino público galego, así como a resposta dada desde o profesorado e a comunidade escolar? -Nestes catro anos escoitamos moitos discursos e moita propaganda de que sairamos da crise, polo que se podería ter pensado que iso implicaría poder reverter grande parte dos recortes e agresións que sufriu o profesorado e o ensino público na última década, mais non foi así. A posición do goberno da Xunta foi numantina, apoiouse na súa maioría abafante do PP para nin negociar nin adoptar medidas que supuxesen unha recuperación deses dereitos que se arrebataron aos docentes ou para mellorar o ensino. Co novo goberno Sánchez, estamos nunha situación de impasse, xa non é o inmobilismo de Raxoi; puxéronse unha serie de medidas enriba da mesa, algunhas delas positivas. Mais non se fai co ritmo nin a intensidade nin coa decisión que entendemos que se deben adoptar. Agora estamos na negociación da modificación da Lomce que para nós fica moi lonxe do que debería ser. Somos profesorado, estamos en contacto permanente cos profesores e profesoras, e somos conscientes de que todos os recortes e agresións destes anos non só afectan a quen traballamos no ensino público senón a toda a sociedade -E a respecto da resposta do profesorado e comunidade escolar a esas políticas? -Creo que hai un elemento obxectivo e que é que en todo o Estado non houbo unha resposta tan contundente por parte da comunidade educativa ás reválidas da Lomce como a que se deu no noso país. E iso ten que ver con dous elementos fundamentais. O primeiro, que o modelo sindical de CIG-Ensino é de proximidade, asembleario, un modelo presente nos centros de traballo e que leva o combate e a contestación social alí onde ten que levala. Somos profesorado, estamos en contacto permanente cos profesores e profesoras, e somos conscientes de que todos os recortes e agresións destes anos non só afectan a quen traballamos no ensino público, senón a toda a sociedade. Desde esa perspectiva é chave o traballo feito desde a Plataforma galega en defensa do ensino público, que foi quen de vencer a propaganda da Xunta. -Cal é a columna vertebral das propostas que a CIG presenta nestas eleccións? -Estamos nun tempo en que a clase traballadora ten que facer un esforzo especial, e tamén as organizacións de clase, por recuperar os dereitos arrebatados nestes anos. A crise serviu tamén para iso, que a loita estea agora centrada na recuperación cando deberiamos estar a falar de avanzos. CIG-Ensino deseñou unha acción sindical que non ten a ver coa campaña electoral. A campaña, se tal cousa, dura catro anos, Hai catro anos as eleccións chegaron acabando a campaña por unha ILP para restituír os dereitos do profesorado e estes catro anos acabamos cunha recollida masiva de sinaturas (12.000) en tempo récord entre o profesorado galego, que superou as nosas expectativas. Identificamos aqueles 10 puntos que nos parecían máis prioritarios e necesarios defender para o profesorado. Esas demandas do profesorado galego asumímolas como un mandato e como tal actuamos tanto na negociación fraudulenta que houbo a finais de curso para as retribucións como as que asumimos como mandato para estes catro anos. Son aspectos que teñen que ver coas retribucións: a día de hoxe estamos mal pagos, non recuperamos o que se nos quitou nestes anos; mais especialmente teñen a ver coas condicións nas que desenvolvemos o noso traballo: desde o horario lectivo e as ratios abultadas que se dan en zonas urbanas e periurbanas; aos agrupamentos inexplicábeis que ás veces se dan no rural, pasando polo fechamento de aulas, o de acabar coa democratización nos órganos de goberno dos centros, ou a excesiva burocratización que debe afrontar un docente e que lle tira tempo do que debía ser o seu traballo. Tamén poderiamos falar da impartición de materias das que non somos especialistas, o que afecta as nosas condicións de traballo e empeora a calidade docente. Todas estas propostas materializaranse na medida en que pulemos e loitemos por elas, materializaranse na medida en que haxa un apoio importante á campaña daquelas organizacións involucradas. -Esta semana tivestes como sindicato unha reunión coa nova conselleira de Educación, unha primeira toma de contacto. Pensades que vai haber un punto e aparte nas políticas educativas da Xunta ou vai ser un punto seguido? -Con todo o respecto para a conselleira, nós entendemos que é un punto e seguidísimo. Mantense todo o equipo da Consellaría e non vimos nada que indique que vaian mudar as cousas. Hai un elemento neste sentido importante: a nivel do Estado sabemos que hai o borrador dun novo real decreto lei que volve de novo ás autonomías a potestade que tiña de xestionar o horario lectivo do profesorado, é dicir, cantas horas ten que impartir. A día de hoxe hai comunidades que xa teñen acordado nunha negociación a recuperación para setembro do ano que vén dos horarios que había. Este é un tema que CIG-Ensino sempre puxo riba da mesa, mais desde a Consellaría o único que hai como resposta é o silencio. A redución do horario lectivo ten dúas consecuencias: unha, a mellora nas condicións de traballo (máis tempo para preparar as aulas, máis tempo para cuestións didácticas, para atender as nenas e os nenos, unha ratio profesor/alumno menor que a que existe…). E, segunda, implicaría un aumento do profesorado. |
NOS_24843 | Os encausados no operativo aberto a raíz daquel operativo da Audiencia Nacional, que en outubro fai un ano, entregan á CIG comunicación para debater en asembleas. | Os independentistas encausados na Operación Jaro remitiron á CIG unha comunicación para que sexa trasladada ás asembleas de delegados do sindicato, dando así cumprimento ao acordo acadado en xuño após unha xuntanza entre os imputados e a central nacionalista. A finalidade da comunicación é "espalhar no mundo laboral o conhecimento e a denúncia da ilegalizaçom de Causa Galiza e do processo penal, com petiçom de penas de prisom, que segue aberto". Este paso enmárcase na aposta por socializar o proceso contra Causa Galiza, que mantén en suspensión de actividades a esta organización independentista a raíz do operativo ordenado pola Audiencia Nacional española e do que o vindeiro mes de outubro se cumprirá un ano. |
NOS_22845 | De cara á conmemoración do 24 de febreiro, aniversario do seu nacemento, a AELG propón a iniciativa "Eu son Rosalía", vídeos para se poñer na pel da poeta. | "Eu son Rosalía porque/cando/para…", así comezarán as frases que, gravadas en vídeo, participen da nova proposta da Asociación de Escritores e Escritoras en Lingua Galega (AELG) para conmemorar o 24 de febreiro, data do nacemento de Rosalía de Castro. A AELG convida a centros escolares, institucións, asociacións, persoas do mundo da cultura e particulares a se sumaren á iniciativa e contribúan a sumar enerxía nesta iniciativa que buscará a identificación coas "múltiples sensibilidades" da autora. Piden que os escenarios da gravación sexan da vida cotiá, de maneira especial, os ámbitos laborais en relación coa poesía rosaliana. As propostas recibidas serán difundidas a través da web da AELG ademais de nas redes sociais, de maneira especial, no propio día 24. O enderezo electrónico ao que enviar as ligazóns é oficina@aelg.org. Por quinto ano consecutivo a AELG conmemora o nacemento da autora no Día de Rosalía de Castro, data na que, máis unha vez, propoñen o agasallo dun libro en galego e unha flor. Máis de trinta concellos ademais das Deputacións da Coruña e Lugo sumáronse á declaración oficial do 24 de febreiro como Día de Rosalía de Castro. O domingo día 22 de febreiro, a AELG organizará o acto central da conmemoración no Panteón de Galegos Ilustres. |
PRAZA_15381 | A editorial dará a coñecer este xoves na súa Libraría-Café de Cangas a tradución de Kikujiro e Saki, unha obra autobiográfica do actor-director xaponés que mesmo se converteu en serie de televisión. | Xa podemos ler Takeshi Kitano en galego. Rinoceronte vén de editar a tradución de Kikujiro e Saki, unha obra autobiográfica do actor-director xaponés que mesmo se converteu en serie de televisión. Presentarao este xoves na Libraría-Café que a editorial ten en Cangas. E non estará Kitano pero si a súa tradutora do xaponés, Mona Imai. Será ás oito da tarde e haberá sorpresa: con cada consumición ofrecerase unha tapa "tipicamente xaponesa". Neste libro autobiográfico, que deu pé a unha serie de televisión, Takeshi Kitano amosa o seu lado máis íntimo e próximo, ao desvelar a súa orixe. E é que no corazón maduro deste comediante e cineasta recoñecido aínda pervive o rapaz fedello que medrou no seo dunha familia humilde nos barrios baixos de Toquio. Kitano fai fincapé na importancia dos lazos familiares no Xapón da súa infancia a través da historia do seu pai, Kikujiro --un home estrito que aínda vai pola vella--, e a súa nai, Saki, unha muller intelixente, de espírito optimista e forte personalidade, que non deixa de discutir co seu marido malia vivir nunha sociedade machista como a xaponesa. Porén, a parella únese para afrontar calquera adversidade. Visto dende o prisma deste xenio do gag, as desgrazas familiares máis tristes convértense en escenas humorísticas sen precedentes, e demostra que o afán de superación o arma de ás para voar. |
NOS_57693 | O alcalde de Poio, Luciano Sobral (BNG), é unha das caras visíbeis das homenaxes polo Día da Galiza Mártir. O acto na Caeira, lugar onde asasinaron a Alexandre Bóveda, é a imaxe que cada ano lembra a memoria das persoas que sufriron o terror da violencia imposta tras o golpe de Estado que trouxo a ditadura ao país. | —Como será o Día da Galiza Mártir este ano en Poio unha vez rematadas as restricións pola pandemia?Tratamos de recuperar os formatos que tiñamos antes da pandemia cos actos que estaban previstos todos os anos. Voltamos ao formato habitual engadindo a entrega dos premios Galiza Mártir no propio monumento, e que este ano recaeran nos investigadores Carlos Babío e Manuel Pérez, autores do libro Meirás: un Pazo, un caudillo, un espolio, algo que se realizaba nun xantar despois da lembranza na Caeira. Multitude de actos lembran as persoas represaliadas polo Día da Galiza Mártir Consistirá, como outros anos, nun acto institucional e ao mesmo tempo político reivindicando a figura de Bóveda e dos mártires galegos que sufriron a represión durante a guerra civil. Ten un carácter reivindicativo e, ao mesmo tempo, de lembranza e memoria con respecto ao que foi esta traxedia para as galegas e os galegos. —Entrou na alcaldía en 1995. Cal foi a evolución que tivo o Día da Galiza Mártir no seu municipio?Desde un punto de vista institucional, evolucionou de maneira moi positiva. É certo que os primeiros anos, en 1995 por exemplo, tivemos dificultades para chegar á "normalidade" que hai agora. Mesmo cando foi a construción do propio monumento a Bóveda na Caeira tivemos bastante polémica na Corporación. Hoxe está bastante asumida esta data e mesmo é festa local en Poio, atendendo desta maneira as peticións da Fundación Alexandre Bóveda de que os concellos puidésemos ir introducindo este día como festivo. O acto tamén é moi familiar ao participar a súa filla, Amalia Bóveda, e os seus netos. Estamos satisfeitos de como foi evolucionando o Día da Galiza Mártir no noso Concello. —A data tamén se lembra en Pontevedra. Considera importante esa colaboración?Desde que chegou o BNG en 1999 á Alcaldía de Pontevedra a colaboración é moi estreita. No acto da Caeira sempre participan conxuntamente connosco. O Parlamento "aparca" o Día da Galiza Mártir pero homenaxeará Bóveda e outras vítimas do franquismo —Coa súa experiencia, que papel deberían xogar outras institucións na lembranza das persoas que padeceron morte e persecución eses anos?Na liña do que reclama a propia Fundación Alexandre Bóveda, sería bo que a máxima institución galega, a Xunta da Galiza, institucionalizase este día como unha xornada a celebrar e a reivindicar no calendario galego, ademais de implicarse nas reclamacións en esclarecer a morte de Bóveda e reparar a súa memoria. Sería bo que a máxima institución galega, a Xunta da Galiza, institucionalizase este día Recoñecer que foi, é e creo que será unha figura imprescindíbel do noso país. Hai concellos que se están implicando moito, mais despois, a nivel galego, quen está fallando é o Goberno galego, neste caso o PP. —Que razón pode haber para que o PP non o faga?Hai un trasfondo político, por suposto, e quizais tamén unha falta de valentía política do PP cando hai que tomar unha decisión. A sociedade madurou moito e un Goberno galego que asuma a responsabilidade de recoñecer a Bóveda non tería ningún problema. Nunha institución pequena como a nosa de Poio vivímolo e hoxe está totalmente recoñecido. |
NOS_47401 | Pide abrir un novo proceso para regular unhas tarifas eléctricas que non prexudiquen a consumidores, particulares nin Pemes. | O BNG vén de rexistrar no Congreso varias iniciativas co obxectivo de que o Goberno do Estado retire o Proxecto de Orde pola que se estabelecen os prezos dos cargos do sistema eléctrico e dos pagos por capacidade para abrir un novo proceso que permita acometer con garantías os cambios que se deben incluír. O deputado nacionalista, Néstor Rego, urxe reconsiderar a repartición de custos e portaxes para que, tanto consumidores domésticos como profesionais, non sufran o impacto que o actual deseño suporía. Así, consideran necesario facer unha valoración conxunta de todos os impostos que gravan o consumo de enerxía eléctrica, para eliminar o Imposto Especial de Electricidade e baixar o IVE ao tipo súper reducido de 4%, aplicado a produtos de primeira necesidade, para conseguir abaratar a factura. Novos tramos horarios O pasado mes de marzo, o Consello de Ministros aprobou un Real Decreto polo que se estabelecía unha metodoloxía de cálculo dos cargos do sistema eléctrico que, xunto ás portaxes do sistema fixados pola Comisión Nacional do Mercados e da Competencia (CNMC), conformarían a parte regulada da factura eléctrica de cada consumidor. Esta reforma, prevista para ser aprobada en 2020, foi adiada pola pandemia e entrará en vigor o próximo 1 de xuño. "O BNG considera que esta norma vai xerar un impacto negativo nos consumidores e consumidoras polo que é necesaria a retirada da norma, tendo en conta que afectará a importantes sectores da poboación que xa están a sufrir as graves consecuencias polo impacto económico das restricións debidas á Covid-19", afirma o deputado nacionalista. As tarifas estabelecidas pola Orde, implicarán que o tramo máis caro abranguerá entre as 10 e 14 horas da mañá e entre as 18 e 22 horas da tarde. Pola contra, o tramo máis barato situarase entre a medianoite e as oito da mañá. Segundo os datos que aporta Rego, na Galiza "o cambio nas tarifas afectará a máis de medio millón de fogares adheridos ao sistema anterior e que verán como a súa factura experimenta un aumento que pode chegar a superar 30%". Explotacións gandeiras O BNG destaca, ademais, o impacto que tamén terá o cambio en determinadas actividades económicas cunha forte implantación na Galiza como son as pequenas explotacións gandeiras, ao coincidir os horarios do período punta da tarifa con tarefas de alto consumo enerxético. "Na Galiza existen máis de dez mil explotacións que se van a ver afectadas por estes cambios sen alternativa posíbel", xa que segundo estima, unha explotación gandeira concentra 40% do seu consumo entre as 8 e as 13 horas e entre as 18 e 23 horas polo que o incremento medio da factura anual será de máis de 50%. Esta Orde, advirte, afecta a outros consumidores cun perfil de consumo semellante, como pode ser o da hostalería e o resto de Pemes, "pois a súa actividade debe desenvolverse necesariamente durante as horas de maior custo da enerxía", explica Néstor Rego. "Non resulta lóxico acometer un cambio normativo deste calibre sen ter en conta outros aspectos da composición da factura cun peso relevante e que tamén deben ser revisados como é a eliminación do imposto especial da electricidade ou o a redución do tipo de IVE que debe aplicárselle", conclúe o deputado do BNG. |
QUEPASA_719 | En Cabana, unha muller falecía tras sufrir un envorco co seu tractor, mentres que en Malpica era un atropelo a causa da morte. | Volveu ser un día tráxico nas estradas da comarca o martes 6 de agosto. Despois do accidente do mediodía en Camariñas, as estradas de Bergantiños rexistraban dous accidentes mortais. A primeira hora da tarde, arredor das 16:30h, unha muller de máis de 70 anos falecía tras envorcar o seu tractor no lugar de Pedrouzo cando ía cara a súa casa de Cundíns, en Cabana de Bergantiños. Debido á gravidade do accidente, os servizos sanitarios de urxencia desprazdos ao lugar mobilizaron un helicóptero medicalizado que non puido aterrar debido á néboa. A muller faleceu cando estaba sendo evacuada ao centro hospitalario de referencia na ambulancia. Participaron na operación profesionais sanitarios, dos Bombeiros de Carballo, do GES de Ponteceso, dos axentes da Garda Civil e dos membros de Protección Civil da localidade. Atropelo mortal en Malpica Outra septuaxenaria falecía a última hora da tarde ao ser atropelada por un vehículo na AC-418, á altura do punto quilométrico 15, en Malpica de Bergantiños. ovas relacionadas 06-08-19: Dous feridos tras un novo accidente en Camariñas. 05-08-19: Dous falecidos e catro feridos nun grave accidente en Outes e outro ferido en Esteiro. 26-07-19: Dous novos accidentes en Ponteceso e Malpica para facer un total de 8 en menos dunha semana. |
NOS_11129 | A Cámara de Representantes estadounidense, tal e como se agardaba, decidiu acusar esta terza feira, 10 de decembro, o presidente do país de abuso de poder e de obstrución á Cámara baixa. | A Cámara de Representantes dos Estados Unidos, tal e como se agardaba, decidiu acusar onte o presidente do país, Donald Trump, de dous cargos ─abuso de poder e obstrución ao Congreso─, avanzando desta maneira no proceso de xuízo político ou impeachment contra o mandatario estadounidense. Foi o xefe da Comisión Xudicial da Cámara baixa, Jerrold Nadler, o encargado de dar o anuncio. Nadler e Trump son 'íntimos inimigos' desde hai varias décadas, cando o primeiro era un representante estatal polo Upper West Side de Manhattan e o segundo un importante promotor inmobiliario na Gran Mazá. "É unha ofensa procesábel para un presidente exercer os poderes do seu cargo co fin de obter un beneficio persoal inaxeitado, ignorando ou prexudicando o interese nacional", dixo Nadler. E iso é exactamente, explicou, o que fixo Trump cando "presionou Ucraína para que interferise nas eleccións presidenciais de 2020", ao respecto do cargo de abuso de poder. Sobre o de obstrución ao Congreso, argumentou que "un presidente que se declara por riba da xustiza, por riba do pobo estadounidense e por riba do poder do impeachment do Congreso ─que está precisamente para protexer das ameazas as nosas institucións democráticas─ é un presidente que se considera por riba da lei". A trama ucraína Todo se iniciou coa publicación por parte do Wall Street Journal dunha información na que se aseguraba que Donald Trump presionara até en oito ocasións o recentemente elixido presidente ucraíno, Volodymyr Zelensky, para que traballase canda ao seu avogado Rudolph Giuliani en abrir unha investigación a Hunter Biden, fillo menor do ex vicepresidente demócrata, Joe Biden, e posíbel adversario de Trump na carreira á Casa Branca. O 24 de setembro, coñecida a información filtrada por un confidente, a presidenta da Cámara de Representantes, a demócrata Nancy Pelosi, anunciaba a apertura dunha investigación de cara a un posíbel impeachment, que deu comezo o 13 de novembro coas audiencias das testemuñas. A pasada quinta feira, 5 de decembro, Pelosi deu a orde de se redactaren os cargos de acusación e, finalmente, foron presentados onte oficialmente. Xuízo no Senado O xuízo contra Trump sería no Senado ─tamén con maioría republicana─, que exercería de xurado. O papel do presidente do Tribunal Supremo equivalería ao de xuíz, e a Cámara de Representantes exercería de instrutor e fiscal. Para saír adiante, necesítanse dous terzos dos votos do Senado, isto é, todos os representantes demócratas e cando menos 20 dos republicanos, polo que é improbábel que prospere. |
NOS_7146 | Erlantz Ibarrondo (Madrid, 1977) é o avogado que representa os afeccionados deportivistas que estiveron nas inmediacións do estadio Vicente Calderón cando membros do Frente Atlético asasinaron a Javier Romero Taboada (Jimmy). No último mes, estas persoas recibiron sancións de 60.001 euros polas que o BNG vén de reclamar explicacións no Congreso. | Cantos afeccionados do Deportivo defende en relación aos feitos do Manzanares? Ao redor de 70 persoas, contando tamén as 54 que veñen de recibir sancións administrativas cuxas resolucións se están a ditar. Ten elementos de convición que lle fagan pensar nunha quedada ou máis ben foi unha emboscada planificada contra a afección do Deportivo? Quedada non foi seguro. De feito, dentro do procedemento xudicial, no que xa levamos 17 tomos estudados, non hai ningún documento que diga que houbo quedada. A propia policía así o di. Non sei como definir o que alí aconteceu: houbo persoas gravemente feridas e un asasinato. A estigmatización que sufriu Jimmy só lles pasa ás vítimas da violencia fascista Porén, os grandes medios de comunicación trataron de darlle a volta ao que alí aconteceu… Houbo quen falou antes de tempo e sen coñecemento de causa. Pasado o tempo demostrouse que a información era incerta. Tense falado de que había afeccionados dos Bukaneros do Rayo Vallecano metidos no ataque cando a propia Cifuentes (ex delegada do Goberno en Madrid) recoñeceu que non estaban. Tamén se evidenciou, como comentaba antes, que non houbo quedada. Como valora o papel dos medios? O peor dos medios foi a estigmatización da vítima (Jimmy). A estigmatización que sufriu Jimmy non se fai con calquera outra vítima dun proceso violento. Un día despois do asasinato, cando non se coñecían as causas, medios de comunicación publicaron a vida privada do asasinado, mesmo os seus antecedentes. Para min, foi unha das cuestións máis desagradábeis e, curiosamente, isto só lles pasa ás vítimas da violencia fascista. A actitude do club cos afeccionados exemplar non foi, pois seguiu a corrente mediática e enrareceu o ambiente Pódese dicir que houbo certo xuízo paralelo… Houbo quen provocou que houbera un xuízo paralelo desde o principio, o que provocou certas actitudes, como a do club. A actitude do club cos afeccionados exemplar non foi. Pasase o que pasase e cando aínda non se tiña coñecemento dos feitos, o club debía apoiar os afeccionados e debía transmitirlle as condolencias á familia de Jimmy, pero preferiu seguir a corrente mediática e enrareceu o ambiente. Que opina das filtracións aos medios de comunicación? Do máis desagradábel que pode pasar. Nin a familia tivera acceso á autopsia nin os avogados tiveramos acceso ao atestado policial cando saíron publicados en determinados medios. El Mundo chegou a publicar unha imaxe da autopsia de Jimmy. Con outro tipo de vítimas estas prácticas non terían lugar. Chegamos a denunciar os feitos por delito de revelación de secretos pero o xuíz dixo que non era competencia de seu. Como valora que o partido entre o Atlético de Madrid e o Deportivo daquel 30 de novembro non fose declarado de alto risco? A propia Subdelegación do Goberno na Coruña e o Sindicato Unificado de Policías chegaron a admitir que sabían do desprazamento de afeccionados a Madrid. Non sei de quen é a neglixencia, pero un erro é evidente que houbo. Non hai que ser erudito no mundo do fútbol para saber que por moito menos se declaran os partidos de alto risco. No atestado policial afírmase que os axentes chegan a posteriori e aínda así a propia policía permítese enxuizar e sancionar persoas por participar nuns feitos que non presenciou Que criterios seguiu a policía para identificar e arrestar os afeccionados? Porque a policía recoñece que chegou ao lugar dos feitos con posterioridade… É o máis sorprendente. É difícil de aceptar, non só desde o ámbito xurídico, senón tamén desde o persoal, a sanción a unha persoa cando a propia policía admite que chegou despois. No atestado policial afírmase que os axentes chegan a posteriori e aínda así a propia policía permítese enxuizar e sancionar persoas por participar nuns feitos que non presenciou. É terríbel. Veremos que determinación tomamos cando remate o procedemento tendo en conta que as persoas que represento son humildes. Como valora as multas de 60.001 euros que lles están chegando aos afeccionados? Carecen de sustento xurídico. A propia Administración tiña que telas arquivado. De feito, penso que rozan a prevaricación, pois a propia policía recoñece no atestado que chega despois. Sanciónase as persoas en base a elucubracións porque nos procedementos administrativos a policía ten presunción de veracidade. É máis, as persoas multadas foron identificadas a quilómetro e medio do lugar onde se produciron os feitos. Hai quen ve certo impulso político tanto no cuantioso das multas como na celeridade coa que se están a tramitar as alegacións ás sancións. Efectivamente, existe un criterio político evidente de cara á opinión pública. Sanciónanse persoas as que non se lles viu participar en episodios violentos só para lanzar a mensaxe publicamente de que se é moi duro coas persoas que participan neste tipo de actos. Se a Delegación do Goberno e a Secretaría de Estado seguen adiante coas multas é por dúas vías. A primeira, porque non leron o atestado no que a policía recoñece que non presenciou os feitos ou a segunda, que o leron e lles deu igual. De aquí en adiante, se non se lle pon couto, estamos falando de que se sanciona en base a un acta de incidencia. Que recollen as actas de incidencia? Neste caso as actas de incidencia (as 54 que dan lugar ás multas) son exactamente iguais e están asinadas por dous policías que, a súa vez, no atestado di que chegan ao lugar dos feitos despois de que tiveran lugar. É máis, na actas de incidencia acúsaselles aos afeccionados de participar activamente en incidentes violentos cuxa consecuencia foron varias persoas feridas e unha persoa morta. Curiosamente, non se di que as persoas feridas e o asasinado eran afeccionados do Deportivo. Fronte ás 54 multas de 60.001 euros a afeccionados do Depor, hai cero a afeccionados do Atlético Polo de agora, hai 54 multas a afeccionados do Deportivo fronte a cantas multas a afeccionados do Atlético? Multas con resolución a afeccionados do Atlético non me constan. Hai 54 multas fronte a cero. A policía o que fixo foi embolsar todos os afeccionados do Deportivo e sancionou a todos, mesmo cinco membros da Peña Centenariazo, que viven en Madrid e que non se desprazaron desde Galiza. A idea xeralizada de radicais violentos perde todo sentido. Precisamente, se os afeccionados do Deportivo se agruparon foi porque así llo indicou a policía municipal porque estaban sendo vítimas e para preservar a súa seguridade. Que opina das contradicións das investigacións policiais e das novas liñas de investigación sobre inicialmente arrestados polo asasinato de Jimmy e os menores que se vinculan agora? Non o sei. Hai dúas persoas que son arroxadas ao río e por cuestión de sorte unha sobrevive. As liñas de investigación diríxeas a policía. Non saben quen é Jimmy, se o primeiro que lanzan ao río ou o segundo. Oxalá dispuxésemos de capacidade económica para poder pedir máis probas. O que está claro é que as persoas acusadas non poden selo só por participación en liorta, senón por tentativa de homicidio. |
PRAZA_6452 | Boa parte dos ingleses están máis dispostos a aceptar, con certa frialdade e afastamento, a independencia escocesa ca unha substancial mellora do seu financiamento e das súas capacidades fiscais. | A prensa londinense deste domingo recolle a dramática apelación do prime minister Cameron a encher os exteriores das vivendas dos ingleses, galeses e norirlandeses de bandeiras escocesas para "salvarmos a Unión". Os tres partidos principais (conservadores, laboristas e liberal-demócratas) canda cadanseus líderes (David Cameron, Ed Miliband e máis Nick Clegg) tentan seducir aos indecisos escoceses para votar negativamente á independencia. En troques, prometen unha substancial ampliación do autogoberno escocés no eido fiscal e financeiro. En novembro de 2012, cando o first minister escocés pactou data e pregunta con Cameron, éste rexeitou toda posibilidade de "terceira vía" cara a unha opción intermedia que garantise a continuidade con Reino Unido incrementando substancialmente os poderes fiscais do Parlamento escocés de Holyrood, opción que enchía os degoiros a medio prazo dos nacionalistas escoceses do SNP. Compre salientar que o nivel autonómico dos caledonios élles ben máis amplo ca o galego e moi semellante ao catalán (policía de seguranza, réxime local), agás en cuestións fiscais onde calquera autonomía española ten máis competencias. Mais semella que moitos ingleses ollan ao problema escocés con certa distancia. Polo que puiden percibir nesta estadía, é maioritaria a opinión de que os escoceses non han dispor de máis financiamento por habitante ca Inglaterra. Por outra banda, o 48% dos ingleses están por activar controis fronteirizos con Escocia no caso que gañe o yes e o Goberno escocés asuma o espazo Schengen de liberdade de tránsito, segundo unha enquisa que este domingo publica o xornal The Mail. É verdade que os galeses e máis as minorías de orixe asiática ou africana son máis receptivas ao mantemento de estreitas relacións cunha Escocia independente. Mais, lonxe de ser sensíbeis á chamada do premier Cameron, boa parte dos ingleses están máis dispostos a aceptar, con certa frialdade e afastamento, a independencia escocesa ca unha substancial mellora do seu financiamento e das súas capacidades fiscais. Mentres, os populistas euroescépticos do UKIP seguen a furar na Inglaterra a base electoral de Cameron, acadando un 20% nas sondaxes preelectorais para as vindeiras eleccións ao Parlamento estatal de Westminster. |
PRAZA_18703 | As evidencias empíricas non parecen dar a razón aos agoireiros: non hai, de ningures, base científica que demostre que se da unha relación directa entre SMI alto e desemprego xuvenil elevado | Non rematara Pedro Sánchez de anunciar a intención do seu goberno de subir o Salario Mínimo Interprofesional (SMI) aos 900 euros a partir de xaneiro do 2019 (actualmente está nos 736 euros polo que de levarse a cabo suporá a maior suba de sempre) cando a dereita política e social, así como os seus altofalantes que son maioría, saíron en tromba a criticar esta medida. Entre as razóns apuntadas polos críticos, os de sempre, están aquelas que van na dirección de que esta medida freará a alza do resto dos salarios, destruirá emprego e disparará o desemprego, especialmente, entre a xente moza.Non resultan sorprendentes estas reaccións coñecendo o pensar e sentir das forzas políticas e sociais que se opoñen a esta medida. Pero vaiamos as evidencias e comprobemos, dada a súa relevancia, que hai de certo nesa afirmación dunha relación directa entre Salario Mínimo Interprofesional e desemprego: maior salario, maior desemprego. Analicemos, por caso, a situación nos estados da Unión Europea.Segundo información contrastada (https://datosmacro.expansion.com/smi) non todos os estados europeos contan con un SMI habendo ademais importantes diferenzas entre estes. Compre sinalar, por caso, que os estados escandinavos (Suecia, Finlandia e Dinamarca) non teñen un SMI e o mesmo sucede con Austria, Italia e Chipre. Quen si o teñen son por un lado Alamana (1.498 euros), Francia (1.498,5), Gran Bretaña (1.297), Holanda (1.578), Bélxica (1.562,6), Luxemburgo (1.998,8) e Irlanda (1.614) ademais de Portugal (676,7 euros), Malta (735), Eslovenia (805) e Grecia (683,8). Como podemos ver hai enormes diferenzas no importe entre os estados do sur (Portugal, España, Grecia, Malta, Eslovenia) e os do centro (Francia, Alamana, Países Baixos) a prol de estes últimos que mais que duplican o importe medio daqueles. Aínda que a partir do ano 2019 o SMI en España ascenda aos 900 euros seguirá estando moi por baixo da media dos estados europeos mais próximos. Claro está que, para os negativos, é un importe claramente superior a media nos estados europeos do Leste (Hungría, Chequia, Eslovaquia, Polonia, Bulgaria, Rumania….) onde non chega aos 500 euros. Non estaría de mais lembrarlles que tal SMI estará por baixo do 56% da mediana salarial en España e do 62% da mediana salarial galega.Vexamos agora como está o desemprego xuvenil en cada un destes estados. Recollendo datos subministrados polas oficinas da Unión Europea (http://es.statista.com) atopamos o seguinte: 1. Os estados europeos que contan cun SMI mais elevado non son, de ningures, os que teñen maior desemprego xuvenil (Alemaña: 6,4%, Francia: 21,8%, Gran Bretaña: 11,8%, Holanda: 7,4%, Bélxica: 17%, Luxemburgo 14%, Irlanda: 13,5%). Nembargante os estados europeos cun SMI inferior si están entre os que teñen un mais elevado desemprego xuvenil (España: 36%, Portugal: 21,5%, Grecia: 42%) coa notable excepción de Eslovenia (9,9%). Compre tamén sinalar como particularidade que entre os estados europeos que no teñen un SMI establecido a situación é dispar: por un lado está Italia que ten un moi elevado desemprego xuvenil (32,5%) e por outro estados con menor desemprego xuvenil como por caso os escandinavos (Finlandia: 18,1%, Suecia: 16,6%, Dinamarca: 9,7%) e Austria (9,35) quen se ben non teñen un SMI oficial si gozan de elevados salarios vía negociación colectiva,As evidencias empíricas non parecen dar a razón aos agoireiros: non hai, de ningures, base científica que demostre que se da unha relación directa entre SMI alto e desemprego xuvenil elevado. As razóns, loxicamente, son outras. Incluso mais ben parecera que a relación é inversa: un SMI decente ("living wage") contribúe en grande medida a uns niveis de desemprego e pobreza baixos. Unha vez mais a dereita española, e galega, quedan en evidencia: non son os salarios elevados a causa principal do elevado desemprego en España e Galicia. As causas son outras como xa sinalamos no seu día.Si, por caso, analizamos o sucedido en España, e en Galicia nas derradeiras dúas décadas nas que primeiro houbo unha fase expansiva (2000-2008) que logo dou paso a grande recesión (2008-2015) veremos como son outras as variables que inciden no desemprego xuvenil que, de ningures, teñen que ver co SMI. Variables que si teñen que ver coa marcha global da economía e que confirman as teses contrarias as da ortodoxia neoliberal: os períodos con baixo desemprego xuvenil coinciden coas fases expansivas da economía na que medran os salarios reais e, xa que logo, o salario mínimo. Polo contrario nas fases recesivas disparase o desemprego xuvenil ao tempo que o salario mínimo permanece practicamente estancado cando non diminúe.Evidencias que sinalan que o emprego/desemprego xuvenil está mais directamente relacionado co nivel da demanda global: si cae a demanda cae a actividade e medra o desemprego xuvenil. Trátase, xa que logo, de incentivar a demanda mediante políticas expansivas que estimulen a produción e, xa que logo a demanda global de traballo.Para que esta chegue a poboación moza non hai que abaratar os custos laborais e baixalos salarios senón mellorar tanto a cualificación profesional, que debe vincularse a actividade produtiva, como os incentivos que favorezan a incorporación dos/as mozos/as ao mercado laboral.Solucións que nada teñen que ver con políticas de escravización dos/as traballadores/as mozos/as que xa están cobrando, os/as que teñen emprego, por baixo do SMI: segundo fontes sindicais o salario medio dos/as mozos/as galegos/as (34,5% de desemprego) rolda actualmente os 500 euros mensuais. |
PRAZA_704 | A crise económica serviu de pórtico para que reputados homes de negocios con abondosos contactos nos círculos de poder do país pasasen da crónica política e social á de tribunais. | Praza do Obradoiro, setembro de 2005. Monbús planta 45 autobuses na compostelá e peonil Praza do Obradoiro. As autoridades da cidade permitiran de bo grao que o xigante do transporte convertera o monumental espazo nunha caste de salón de actos ao aire libre para presentar os novos vehículos da súa frota. O propietario da compañía, Raúl López, quixo estar acompañado no evento por Emilio Pérez Touriño, quen presidía a Xunta dende apenas un mes antes. Quen noutrora estivera abertamente próximo ao fraguismo en Galicia e ao cacharrismo en Lugo presumía de alianza cos novos gobernantes, quen semellaban inexpertos na relación cos poderes fácticos do país. Menos de catro anos despois Raúl -sen apelido, como é coñecido nos ambientes políticos e empresariais-, era de novo recibido de bo grao no bando da gaivota, que no seu retorno á Xunta aprobaba unha lei urxente para prorrogar as concesións do transporte de viaxeiros ata 2020. A norma, sinalou Feijóo tras o Consello que lle deu luz verde, fora "pactada" co sector. Redondela, xaneiro de 2007. O presidente de Pescanova, Manuel Fernández de Sousa, recibe na sede da multinacional o ex conselleiro de Política Territorial, que dende un ano antes é tamén substituto de Manuel Fraga á fronte do PP galego. O empresario e o líder da oposición intercambian eloxios ante a prensa. Sousa gábase de estar impulsando unha enorme piscifactoría na localidade portuguesa de Mira e Feijóo clama polos "dereitos constitucionais" do seu anfitrión, a quen a Xunta de PSdeG e BNG "bloqueaba" a construción da súa fábrica no espazo protexido de cabo Touriñán. "A ecoloxía empeza polas persoas", ilustraba Feijóo, ao tempo que instaba a Touriño e Quintana a "reflexionar". Santiago, 13 de decembro de 2008. Nun salón de actos de Caixa Galicia preséntase un libro de conversas co vicepresidente da Xunta, Anxo Quintana. Tras o acto, o director xeral da Caixa, José Luis Méndez, e o presidente de Caixanova, Julio Fernández Gayoso, agardan con ricto de seriedade para que o protagonista do volume lles asine cadanseus exemplares. Menos dun ano despois Méndez e Gayoso compartían rolda de prensa co novo presidente da Xunta, Alberto Núñez Feijóo para, co mesmo xesto, anunciar que accedían a iniciar a fusión das entidades que dirixían como súas. San Caetano, outubro de 2010. O titular do Goberno galego recibe dous empresarios no seu despacho oficial. Un deles é José Antonio Orozco, da compañía de loxística Azkar. O outro, Jorge Dorribo, propietario dos laboratorios lucenses Nupel, que naquel caso acudía en representación de Innovent Salud. Ambos teñen a intención de lle presentar ao presidente as súas iniciativas empresariais. No caso de Dorribo, aquel encontro era un máis dos múltiples que, como o representante de Azkar, mantivera durante anos con políticos de todo signo. Entre eles, con quen na altura era titular do ministerio de Fomento, José Blanco, a quen as acusacións do empresario o levaron a ser investigado polo Tribunal Supremo nunha causa que foi arquivada en 2013. Estas catro datas son só catro dos innumerables exemplos nos que os seus cinco protagonistas da banda empresarial cultivaban, alardeaban e exercían as súas boas relacións co poder político. Na década na que en Galicia se produciu a pouco habitual alternancia no poder todos eles adaptáronse sen excesivas dificultades ás novas circunstancias e readaptáronse de novo cando os votos recolocaron as pezas ao xeito máis habitual: coa dereita no poder e a esquerda na oposición. Esa década foi tamén, contra o final, na que estourou a crise económica, pórtico dun novo decenio nos que os noutrora 'homes de prol' pasaron, por motivos diversos, da crónica política e mesmo social á crónica de tribunais. Raúl López O primeiro protagonista desta historia é o último, ata o momento, en toparse coa Xustiza. O magnate dos autobuses, empresario de éxito a partir da minúscula empresa herdada do seu pai, foi detido a mediados deste mes de marzo cando, segundo transcendeu, se dispoñía a efectuar un pagamento de 80.000 euros en diñeiro presuntamente negro aos responsables do grupo turístico InterRías. A detención de López e nove persoas máis supuxo o estourido mediático da Operación Cóndor, sumario instruído pola xuíza Pilar de Lara, responsable tamén da Pokémon, da que xorde esta nova actuación. De Lara sospeita dos negocios do lucense e, baseándose nas escoitas telefónicas e demais indagacións do Servizo de Vixilancia Aduaneira, que emprega como policía xudicial, sitúao no centro dunha presunta trama de delitos contra a facenda pública, branqueo, falsidade, tráfico de influencias ou suborno. Aínda que o segredo pesa sobre o caso, os datos que foron saíndo apuntan a unha investigación sobre supostas concesións irregulares en varias administracións públicas nunha trama salferida con ingredientes coñecidos, como comunicacións telefónicas en clave ou intercambios de agasallos. De Lara sitúa a Monbús no centro dunha suposta trama de fraude, braqueo e subornos A maxistrada indaga tamén noutra das facetas máis coñecidas de López, a de dirixente deportivo como presidente do CAB Obradoiro, cargo que xa ocupara en dúas etapas no Breogán de Lugo. Sempre segundo a investigación, De Lara coida que o financiamento do club compostelán puido ser empregado para branquear cartos. Asemade, baseándose tamén nos informes de Vixilancia Aduaneira, a xuíza manexa datos que indican que as achegas realizadas ao equipo pola empresa Aquagest serían unha contrapartida "suxerida" polo Concello de Santiago, daquela dirixido por Gerardo Conde Roa, para para "conseguir a prórroga do contrato" de xestión hidráulica do consistorio. Manuel Fernández de Sousa A imaxe de Fernández de Sousa como home de prol do país durou ata 2013, cando comezou a saír á luz que as contas da multinacional pesqueira foran durante anos, simplemente, unha falsidade que ocultaba enormes buracos. En abril dese ano a multinacional entrou nun concurso de acredores que durou máis dun ano e quen en 2010 era situado polo presidente da Xunta como "exemplo de galeguismo" que "nos axuda a ser un pobo gañador" era apartado da dirección da empresa. En outubro, De Sousa tiña que sentar ante o xuíz da Audiencia Nacional Pablo Ruz para aclarar, en calidade de imputado, se falseara as contas da empresa en beneficio propio. Un mes antes o maxistrado xa lle embargara e bloqueara as súas contas e impuxéralle unha fianza de máis de 170 millóns de euros pola súa presunta responsabilidade na quebra. A Audiencia Nacional investiga o presunto falseamento das contas de Pescanova Cercado pola investigación das autoridades mercantís e tamén pola Fiscalía Anticorrupción, as mensaxes publicadas por Faro de Vigo no outono de 2014 acreditan como o empresario viviu o derrubamento da súa empresa e supoñen, para unha das partes do caso, o fondo de investimento Luxempart, "auténticas confesións de delitos". Xunto a De Sousa foi imputado tamén no caso o empresario Alfonso Paz-Andrade, que se desfixo de tres paquetes de accións de Pescanova por 2,5 millóns de euros apenas un mes antes de que a cotización da compañía na Bolsa fose suspendida. A investigación na Audiencia Nacional segue adiante e a famosa planta de peixes planos en Mira sobrevive grazas a un "acordo transitorio" coa banca mentres segue a procura de "posibles compradores". Julio Fernández Gayoso e José Luis Méndez Gayoso e Méndez, Méndez e Gayoso, foron os omnipresentes e omnipotentes homes das caixas durante décadas. Dirixiron Caixanova e Caixa Galicia como se fosen bancos da súa propiedade e no ámbito político os seus nomes apenas aparecían se ao carón non ían loubanzas. Alberto Núñez Feijóo sentounos á mesma mesa para forzar a fusión que el mesmo impulsaba e que desembocou en Novacaixagalicia, a entidade que herdou as consecuencias das alegrías dos anos da burbulla inmobiliaria, cando os logotipos das entidades galegas proliferaron polo Levante español. Méndez aproveitou a fusión para, previo rescate do seu millonario plan de pensións, retirarse de bo grao do escenario. Despoxado dos seus títulos de fillo predilecto da Coruña e de doutor honoris causa pola Universidade coruñesa o financeiro só rachou o seu silencio en xuño de 2013, cando foi chamado a comparecer ante a comisión parlamentaria creada para investigar o acontecido. Alí, con tranquilidade, pouco máis fixo que repartir culpas: a das preferentes, para o persoal da entidade e a da fusión, para Feijóo. Queda por ver, non obstante, se as supostas vendas irregulares de inmobles da caixa á súa muller provocan que teña que render contas ante a Xustiza. Méndez retirouse de bo grao do escenario tras a fusión, Gayoso será xulgado polo caso das indemnizacións millonarias Por aquela comisión tameń pasou o outro señor das caixas. Fernández Gayoso mantívose como figura central do escenario fusionado, ao que accedeu como copresidente de Novacaixagalicia, cargo no que permaneceu ata xuño de 2012, cando a Audiencia Nacional admitiu a querela contra el e catro ex directivos máis polas millonarias indemnizacións que se adxudicaran a si mesmos "ocultando os importes tanto ao Consello de Administración como ao Banco de España", dixo o Ministerio Público. Segundo Gayoso, se de algo é "culpable" é do "éxito" de Caixanova. Para o xuíz Ismael Moreno, no entanto, había "indicios de criminalidade suficientes" e por iso os ex directivos serán xulgados. Jorge Dorribo O nome do empresario Jorge Dorribo apareceu en 2011 como suposto cerebro do caso Campeón, a primeira das grandes operacións contra a presunta corrupción instruídas dende os xulgados de Lugo. Poucos días despois das eleccións municipais daquel ano a xuíza Estela San José ordenou deter a Dorribo, ao daquela director do Igape, Joaquín Varela, e mais a un dos seus subdirectores, ademais de rexistrar a sede da institución dependente da Xunta. Púñanse así fin a case duas décadas nas que Dorribo pasara de ser un pequeno empresario do sector da peletería a un reputado industrial do sector farmacéutico. Á fronte de Laboratorios Nupel pasou a ser unha das figuras claves da sociedade lucense, con abondosos contactos en múltiples ámbitos, sobre todo no político, e unha gran notoriedade social acrecentada polos seus múltiples patrocinios de eventos e dos principais equipos deportivos de Lugo. Sobre o propietario dos quebrados Laboratorios Nupel pesa unha petición de 24 anos de cadea O sumario do caso revela que Dorribo acadou axudas públicas apoiándose en facturas presuntamente falsas e tamén nos seus contactos políticos. Mentres presentaba a súa empresa como unha potencial aliada da Xunta nos seus plans de austeridade deu en empeñar a compañía a base de préstamos para sufragar todo tipo de luxos. Ao tempo, tentou ocultar a quebra da empresa mediante enxeñaría contable. Nas súas sucesivas declaracións ante a maxistrada o empresario repartiu culpas entre múltiples dirixentes políticos, aos que acusaba de recibiren subornos que el mesmo aseguraba proporcionar. Algúns dos acusados por Dorribo, como o alcalde de Lugo, Xosé López Orozco, ou o ex ministro de Fomento José Blanco xa foron exonerados da causa. Tras saír en liberdade condicional Dorribo volveu á cadea en novembro de 2014 tras non presentarse no xulgado cando debía. Volveu quedar libre a mediados deste mes de marzo alegando problemas psicolóxicos. Sobre el segue pesando a petición dunha pena de 24 anos de prisión. Caso Campeón Investigación ás caixas A batalla política por Pescanova Estourido da investigación a Monbús |
NOS_2321 | A proposición de lei levaría implícito o mandato de instar o Goberno central a que derrogue a LOMCE. A CIG quer tamén que se destine o 7% do PIB galego á educación. | "Esta ILP responde á vontade de que se produza un cambio de rumbo fundamental para o ensino público galego despois dos recortes levados a cabo polo Partido Popular", explicou esta cuarta feira o secretario nacional da CIG-Ensino, Anxo Louzao, ás portas do Parlamento galego, minutos antes de rexistra unha proposición de lei en forma de Iniciativa Lexislativa Popular. A CIG exixe no texto que se restitúan os dereitos laborais, profesionais e retributivos do profesorado, ademais de medidas para mellorar a calidade do ensino en Galiza. A proposición de lei, que necesitará sumar 15.000 sinaturas para o seu debate no Parlamento, recolle cinco grandes eixos. "Queremos que o Goberno galego estabeleza un plan orzamentario co obxecto de dedicar o 7% do PIB galego á educación", manifestou Louzao O principal, unha lei de educación de acordo coa realidade galega, e que levaría implícita a anulación de medidas nocivas para o ensino e o mandato de instar o Goberno central para que derrogue a LOMCE. "Queremos que o Goberno galego estabeleza un plan orzamentario co obxecto de dedicar o 7% do PIB galego á educación", manifestou Louzao. Neste senso, a CIG pide que se recuperen os dereitos laborais perdidos polo profesorado, como salarios, prazas, redución dos horarios lectivos e o dereito á formación permanente. A proposta profunda nunha defensa do ensino público como garante da igualdade de oportunidades, con medidas como a redución das ratios, a gratuidade dos libros e un plan para reducir o fracaso escolar. A ILP recolle tamén a posta en marcha das actividades extraescolares que están sendo fechadas, entre as que se encontran o dereito a comedor escolar e ao transporte. A confederación defende como imprescindíbel a galeguización do ensino público, cun plan de formación que garanta as competencias do profesorado, e que suporía a derrogación do Decreto do Plurilingüismo, "que veta –denunciou Louzao- que as Matemáticas e a Bioloxía se poidan impartir na nosa lingua". |
NOS_9914 | Unai Sordo, secretario xeral de CCOO, é partidario de que o Goberno español faga as mudanzas nas reformas laborais "antes do verán". | O secretario xeral de CCOO, Unai Sordo, reiterou a pasada cuarta feira en Vigo aos medios de comunicación que "desmontar aspectos centrais da reforma laboral" debe conseguirse "bastante antes do verán". Apuntou que "ninguén pode ter dereito a veto na negociación" e, se non é posíbel facer a derrogación co acordo da patronal "o Goberno ten que executala igualmente". Sordo asegurou que "estamos nun contexto de punto morto que se ten que resolver canto antes, levamos un mes negociando co Goberno e as organizacións empresariais a corrección en profundidade da reforma laboral". Explicou que a derrogación pola vía do diálogo social, nun espazo de negociación, fai que o proceso "vaia máis lento", aínda así, asegura, "unha cousa é que nos deixemos as pestanas na negociación, e outra cousa é que ninguén pode ter dereito a veto". Por este motivo propón darse de prazo este mes de marzo para "definir se hai posibilidades de chegar a un acordo coa CEOE" en aspectos que se derroguen da reforma laboral e, en todo caso, insistiu en que o feito de "desmontala" debería ser "bastante antes do verán". O responsábel de CCOO afirma que "oxalá fora co acordo coa patronal, mais se non é así, emprazaremos ao Goberno a que o faga" e engade que "para iso ten esta decisión no seu programa". Sordo lembrou que a reforma laboral tamén a fixo un goberno do PP, cun decreto e sen negociar con ninguén". Políticas fiscais e vivenda Sordo reiterou a necesidade de "mellorar a protección" das prestacións por desemprego e impulsar unha renda mínima garantida. Insistiu na urxencia de reducir o diferencial de corresponsabilidade fiscal coa Unión Europea e reclamou unha "política seria" en relación a prezos de propiedade e de alugueres. |
NOS_44346 | O presidente da Xunta anuncia novas baixadas de impostos en 2023 "sen desatender os servizos públicos básicos". | O presidente da Xunta da Galiza, Alfonso Rueda, vén de ratificar que a Galiza priorizará nos orzamentos de 2023 unha redución de impostos ás rendas "máis baixas", ao mesmo tempo que lembrou que o país ten a súa propia "senda" na carga impositiva. Precisamente, Rueda comparecerá a próxima semana no Parlamento galego para dar a coñecer as liñas estratéxicas dos orzamentos de 2023, antes de que cheguen á Cámara no mes de outubro e, nesa intervención, avanzará medidas impositivas das contas galegas para o próximo ano. "Está no ADN dos gobernos do PP", sinalou esta terza feira, ao ser preguntado polos medios polo anuncio do presidente andaluz, Juanma Moreno, de suprimir o Imposto sobre o Patrimonio. Rueda avanzará as "liñas mestras" dos orzamentos a finais de mes no Parlamento Así, enmarcou "nesa liña" de reducir carga impositiva a medida da Xunta de Andalucía, algo que a Galiza "leva facendo desde hai moito tempo". En concreto, desde 2009, dixo. "É unha boa noticia que se baixen impostos, a contraria é subilos", apreciou o máximo mandatario galego, que tamén fixo unha "boa valoración" deses anuncios, se ben precisou que a Galiza "ten a súa propia senda do Imposto sobre Patrimonio [bonificación de 25%] e así vai seguir". Rueda lembrou que xa se eliminou o Imposto de Sucesións e que a intención é "seguir baixando". Con todo, indicou que agora a Xunta "está centrada en tentar baixar ás rendas máis baixas, que son as que máis o necesitan". Que empresas emprazadas na Galiza pagan os impostos en Madrid? "O que fagamos na Galiza ímolo facer con independencia do que fagan noutro sitio, sexan do signo que sexan, en calquera medida orzamentaria", precisou, preguntado sobre a eventual supresión do Imposto de Patrimonio. Aliás, garantiu que a baixada de impostos farase "sen desatender os servizos públicos básicos". Preguntado pola reacción do ministro de Seguridade Social, José Luis Escrivá, partidario de centralizar impostos, Rueda encadrou as súas declaracións en que ao Goberno de Pedro Sánchez "non lle gusta que se baixen". |
NOS_3577 | O Concello presentou o seu programa dedicada á Narración Oral para o 20 de marzo. Actuarán, entre outras voces, Candido Pazó, Quico Cadaval e Raquel Queizás. | O Concello de Pontevedra presentou esta terza feira o seu programa para celebrar o Día Internacional da Narración Oral 2022 este domingo 20 de marzo. O denominado 'Festival dos Sete Falares', unha cita consolidada na cidade, contará para a ocasión co convento de Santa Clara. A concelleira de Festas, Carme de Silva, sinalou no acto que era "o mellor sitio para contar" e "ideal por conter 750 anos de historia e historias". No anuncio da programación estivo presente Xacobe Rodríguez, de Pavís Pavós, que lembrou o comezo do do festival que naceu coa "idea de festexar unha celebración moi especial, que naceu en Suecia no ano 91 cando un grupo de contadores de historias decidiu conmemorar a súa vocación, lembrando esa noite de equinoccio no que agardaban a chegada da primavera contando relatos toda a noite". Manifesto de Reigosa Rodríguez indicou que "un país que perde os seus narradores perde a súa infancia… Nós cremos que un país que perde os seus narradores perde a súa historia". Este narrador apuntou que este ano Antonio Reigosa, escritor e divulgador da tradición oral galega, foi o autor do manifesto que se lerá en todas as sesións de contos que se farán en máis de 30 lugares de toda a Galiza de maneira simultánea para conmemorar a data. Para conseguilo conta, ademais de coa colaboración de Pontevedra, de Falando a Boca Chea da Coruña e os integrantes do colectivo Narración Oral Galega (NOGA). Reigosa, rememora na actualidade a importancia e a necesidade que hai de ter historias a viva voz, de contar e escoitar. "Contar é escoitar a fonte do saber", asegura no texto que reivindica a memoria e a lingua a través da palabra. Actividades da xornada A xornada comezará un Roteiro de contos no Salón do Libro. Unha cita que terá como protagonistas a Bea Campos, Pavís Pavós, Polo Correo do Vento e Raquel Queizás, no Pazo da Cultura, ás 11.30 horas e destinado a un público familiar. Non necesita de inscrición previa e abondará acudir un tempo antes da hora sinalada para o seu comezo para poder gozar do evento. Pola tarde, ás 19.30 horas, Candido Pazó e Quico Cadaval contarán contos e historias desde a igrexa de Santa Clara, nun espectáculo destinado a público adulto e para o que se precisa inscrición previa través da web oficial. A ocupación máxima, neste caso, é de 150 persoas e a solicitude non ten custo algún. O prazo para a recollida de nomes comeza hoxe ás 15 horas. |
NOS_16857 | Unhas 800 familias da factoría coruñesa dependen da decisión que se podería coñecer esta segunda-feira e que desde o comité de empresa agardan con "confianza" mais sen deixar a mobilización. | O persoal da fábrica de Alcoa na Coruña afrontan con "incerteza" a poxa enerxética que terá lugar esta segunda-feira, aínda que podería adiarse un día máis- e da que depende o futuro dos 400 postos de emprego da factoría, así como outros tantos indirectos, agora en claro perigo. En declaracións á axencia Europa Press, o presidente do comité de empresa da fábrica da Coruña, Nazario Arias, asegurou que a pesar dos nervios está "confiado" á espera do resultado xa que a multinacional afirma que cesará a súa actividade se non consigue "prezos competitivos". En todo caso, o plantel de Alcoa non cesará a súa mobilización, que xa reuniu en varias marchas a decenas de milleiros de persoas. Deste xeito, segundo Arias, unha ampla representación de traballadores acudirá na mañá desta segunda-feira ao pazo de María Pita, onde terá lugar o último Pleno municipal do ano, e onde contan con recibir o apoio de todas as forzas políticas. Así mesmo, o Comité viaxará a Madrid para ter unha xuntanza coa dirección da empresa para negociar o posíbel ERE, que podería quedar en nada de saír con éxito da poxa, "pero que temos que ir prevendo", segundo indican desde a representación sindical. |
NOS_1584 | A alcaldesa confirma que o Concello executou a sentenza que anula a licenza para a explotación da canteira o pasado mes de novembro, tras a resolución do Tribunal Supremo que desbota a súa legalización. | A alcaldesa de Triacastela, Olga Iglesias, informou esta sexta feira de que o Concello "xa suspendeu" o mes pasado a licenza que permitía a actividade de Cementos Cosmos na explotación mineira a ceo aberto situada na parte superior da Cova de Eirós, un xacemento arqueolóxico recoñecido como Ben de Interese Cultural pola súa riqueza patrimonial. Esta semana, a rede ContraMINAcción daba a coñecer a resolución xudicial que anula de forma definitiva aquela licenza, outorgada polo Concello triacastelán, ao inadmitir o Tribunal Supremo en outubro o último dos recursos posíbeis, que fora presentado pola empresa, e confirmar as resolucións anteriores, que desde 2017 levan declarando a licenza ilegal, primeiro nos xulgados contencioso-adminmistrativos e posteriormente no Tribunal Superior de Xustiza da Galiza. Nela, estabelécese –como defendía a asociación sociocultural O Iribio– que o Goberno municipal non seguiu o procedemento incorrecto no outorgamento, que debía ter contado coa autorización previa do Consello da Xunta, escoitada a Comisión Superior de Urbanismo da Galiza e a proposta da Consellaría de Medio Ambiente, ao tratarse dun espazo clasificado como solo rústico de especial protección do patrimonio. Segundo indicou a rexedora, o Concello xa ten executada a sentenza, mediante a suspensión da licenza. "A empresa tomará as súas decisións e entre outras cousas xa presentou no seu momento unha solicitude para un título habilitante que lle permite a Lei de Urbanismo de Galiza", aclarou Iglesias, quen afirmou que xa non hai persoal traballando nese lugar. Segundo sinalou, a empresa mandounos á fábrica de Toral de los Vados, onde "si teñen un título habilitante que solicitaron desde 2018". Porén, os colectivos que integran a plataforma contra a minaría destrutiva alerta de que nas últimas a actividade da canteira se intensificou, "pondo en risco o patrimonio", unha vez coñecida a resolución do Supremo, polo que exixen á Xunta que obrigue a empresa a presentar un plan de clausura e abandono que garanta a restauración inmediata de todas as zonas degradadas. ContraMINAcción denuncia ademais a "tentativa de lavado de cara de Cosmos, que tamén durante as últimas semanas vén facendo a Cámara Mineira", na que –indica a rede asociativa– chegou a afirmar que o de Triacastela é un dos "exemplos de boas prácticas" ou que a empresa Cementos Cosmos "é a encargada da protección da Cova de Eirós". |
NOS_37800 | Baixo o lema "Todas con dereitos, ningunha con medo" | A Secretaría das Mulleres da CUT anuncia a convocatoria de folga xeral de mulleres para este 8 de marzo baixo o lema "Todas con dereitos, ningunha con medo". Deste modo, este 8 de marzo transcorrerá a cuarta folga xeral de mulleres convocada consecutivamente por esta central sindical en Galiza. No acto de rexistro da convocatoria de folga ante a Xunta estiveron presentes traballadoras do sector da conserva que denunciaron "o difícil que é conciliar a vida laboral e a dos coidados, sexa unha cativa ou un familiar maior". "Cando entramos a traballar, non hai ningún sitio público que se faga cargo dos nosos familiares ao cargo", advirten e reclaman solucións ante o Goberno galego. As traballadoras da conserva esixen máximo respecto pola súa saúde ante a covid19 e o absoluto respecto polas súas condicións de traballo. "Como central sindical, sentímonos orgullosas de convocar por cuarto ano consecutivo folga xeral de mulleres, de loitar por todas e de fortalecernos as unhas ás outras. Imos por todas e a por todas!", reivindican dende a Secretaría das Mulleres da CUT. Dende a CUT inciden na loita das mulleres obreiras e o feminismo de base "ante a expansión da extrema pobreza e da represión a raíz da covid-19". "As obreiras, sexa asalariadas ou non, estamos en pé e decididas a a loitar por todos os dereitos para todas as persoas até que ningunha, absolutamente ningunha, teña medo", sosteñen as sindicalistas e feministas que chaman á unión do feminismo de base na loita contra este sistema patriarcal e capitalista. " |
NOS_6024 | Amer recibe a comitiva cun fechamento de comercios e locais. | Inés Arrimadas e un grupo de dirixentes e militantes de Ciudadanos desprazouse a Amer, localidade natal de Carles Puigdemont, para arrincar lazos amarelos, a cor da solidariedade cos presos e presas políticos catalás. 26 minutos durou a visita da peculiar comitiva unionista a esta vila, onde nin eles nin ninguna forza española teñen representación municipal. En 2015 as eleccións foron gañadas por CiU (5 edís), seguidos da plataforma veciñal liderada por ex-militantes de Esquerra JA-FIC (4) e ERC (2). Nas Xerais de 2016 Ciudadanos tivo 27 votos. Esta peregrinaxe de Arrimadas enmárcase na xira que Ciudadanos está a facer por vilas e localidades de presos e exiliados cataláns, un 'tour' que xera a oposición frontal da veciñanza. En Amer ese rexeitamento plasmouse no fechamento que locais de comercios fixeron durante o tempo que os de Arrimadas estiveron na vila. Cando a comitiva arrincaba lazos dalgunhas rúas foron recibidos por algúns veciños e veciñas con berros de "Puigdemont, president!". Inés Arrimadas non realizou ningunha proposta concreta para o Concello para alén de exixir que se retirasen os lazos amarelos e as 'esteladas' de edificios municipais. Após o paso dos de Cs, un edificio municipal de Amer apareceu coa pintada "Viva España". Un grupo de veciños e veciñas saíron até a praza onde se concentrou Cs para, con luvas, máscara e fregona, 'desinfectar' o lugar. A través de twitter, Puigdemont contrapuxo o comportamento da veciñanza da súa vila ao de Cs. "Viñeron a provocar", escribiu. |
NOS_56993 | Compromiso retoca o seu logo e presenta unha campaña de vocación "bidireccional" baixo o lema "A túa voz". | Sandra Araúxo e Inma López Silva, candidatas de Compromiso por Galicia na provincia de Pontevedra, presentaron esta cuarta feira a nova imaxe e o lema de campaña da formación galeguista, que matiza o X do seu anagrama para o "converter no símbolo dun punto de encontro". Así mesmo, a formación que encabeza Xoán Bascuas usará a frase "A Túa Voz" como lema para os comicios, aínda que acompañado doutro tipo de mensaxes engadidos, como "Ti tes moito que dicir" ou "Quero falar contigo". López Silva declarou que CXG "ofrece un proxecto aberto, público e participado, empregando a palabra como clave da política nunha comunicación bidireccional". Así, destacou que @s candidat@s da súa formación "foron elixidos en primarias abertas como proba de apertura á sociedade". Pola súa banda, Araúxo avanzou algunha chave do programa comprometéndose a "axilizar os trámites da Lei de dependencia e o pagamento a persoas dependentes". |
PRAZA_3568 | Francisco Caamaño Isorna é profesor titular de Medicina Preventiva e Saúde Pública da USC. Falamos con el sobre o estado no que se atopa a propagación do coronavirus en Galicia, as medidas adoptadas polas autoridade e sobre o que a cidadanía pode facer para colaborar no freo á extensión da enfermidade. | "En principio, todo nos fai pensar que isto se vai xeneralizar, aínda que é posible que en Galicia aínda tarde máis que en lugares como Madrid ou Barcelona"En Galicia hai xa máis de 40 persoas infectadas polo coronavirus e no conxunto do Estado o número de casos conformados sumar os dous mil, mantendo un crecemento que continuará nos vindeiros días. Ademais da atención sanitaria emprestada polo sistema público de saúde, as autoridades levan tempo emitindo recomendacións para control da enfermidade que pasan por limitar o contacto físico, extremar a hixiene e evitar as aglomeracións de xente, unhas recomendacións que se concretaron en medidas e prohibicións este martes.Francisco Caamaño Isorna é profesor titular de Medicina Preventiva e Saúde Pública da USC e director do Departamento de Psiquiatría, Radioloxía, Saúde Pública, Enfermaría e Medicina. Falamos con el sobre o estado no que se atopa a propagación do coronavirus en Galicia, as medidas adoptadas polo Goberno español e galego e sobre o que a cidadanía pode facer para colaborar no freo á extensión da enfermidade."É clave que sexamos todos moi corresponsables para manter unha certa distancia social. Hai determinados actos que todos podemos facer e que van axudar a limitar a expansión da enfermidade"Que valoración se pode facer da situación actual en Galicia? O número de casos é reducido pero aumenta cada día de forma importante. Que podemos esperar para as vindeiras semanas?En Galicia os datos que temos ata agora dinnos que non existe transmisión comunitaria. Temos varios casos que chegaron de fóra e que algúns infectaron a outras persoas, pero non existen focos descontrolados. Isto é o que sabemos ata agora. Como evolucionará? En principio, todo nos fai pensar que isto se vai xeneralizar, aínda que é posible que en Galicia aínda tarde máis que en lugares como Madrid ou Barcelona, simplemente polo menor movemento de persoas. Pero o número de casos, tamén aquí, vai ser moi superior ao actual."Entendo que as medidas son razoables. Non axuda que o resto da poboación entremos nun debate público a facer máis consideracións sobre o tema"Estamos aínda en fase de contención. É posible frear a propagación da enfermidade poñendo en práctica as medidas suxeridas pola administración?É clave que neste momento todo o mundo se conciencie e que sexamos todos moi corresponsables para manter unha certa distancia social. Hai determinados actos que todos podemos facer e que van axudar a limitar a expansión da enfermidade. Por exemplo, debemos evitar dar a man, optando por un tipo de saúdo, digamos, á xaponesa; debemos evitar tocarnos a cara; debemos lavar as mans continuamente, e facelo de forma concienciuda (hai infografías publicadas que explican como facelo correctamente); debemos evitar as aglomeracións de persoas. Creo que é importante facer fincapé na responsabilidade individual ligada ao tempo libre. No horario laboral moitas veces podemos ter pouco control e dependemos do que decida a empresa sobre o teletraballo e demais, pero no tempo de ocio podemos facer eleccións. Procuremos saír menos, evitar os lugares públicos, estar máis en casa, se non é necesario non viaxemos... O coronavirus vai chegar, pero todo isto vai contribuír a atrasar a súa chegada."O coronavirus vai afectar a moitísima xente, a millóns de persoas en todo o mundo. Os datos tamén nos din que finalmente a mortalidade non superará un valor que quizais non chegue ao 1%"As medidas de prevención e control adoptadas ata o momento en España e en Galicia son as axeitadas? Deberían ser máis drásticas? Deberían ter chegado antes?Entendo que as medidas adoptadas son razoables. Non teño a menor dúbida de que as decisións están sendo adoptadas baseándose nos criterios ditados por persoas expertas, epidemiólogos ou virólogos. Por iso creo que non axuda que o resto da poboación entremos nun debate público a facer máis consideracións sobre o tema. Os matices que consideremos que poida haber debemos en todo caso trasladalos nos foros adecuados e non abrir un debate público. Non é responsable facer ruído, o responsable é comunicarlle á poboación o que sabemos e trasladarlle o que a xente pode facer para minimizar o risco e beneficiar o ben común.Sería aconsellable o peche dos centros de ensino en Galicia?Pode que nalgún momento se decidan pechar o centros de ensino ou non. É unha medida que tería os seus pros e os seus contras, sobre todo no caso dos colexios, porque se mandamos os nenos para casa ao final acabarán estando cos avós, e isto pode ser perigoso. Pero esta decisión tomarase en función da situación que exista nese momento, e deberemos aceptala e entender por que se fai."O que pretendemos é que ese incremento de casos, esa curva, sexa o menos pronunciada posible. Todo o que sexa gañar tempo permitirá que o noso sistema sanitario non faga crac"Nos últimos días estase incidindo na necesidade de incidir nas medidas de control e prevención para frear no posible a chegada da enfermidade e, sobre todo, evitar que as infeccións se produzan de golpe, o que podería provocar unha saturación do sistema sanitario. Esa é a gran batalla nestes momentos?Claro, o que pretendemos é que ese incremento de casos, esa curva, sexa o menos pronunciada posible. Todo o que sexa gañar tempo permitirá que o noso sistema sanitario non faga crac. Temos que ser conscientes de que o coronavirus vai afectar a moitísima xente, a millóns de persoas en todo o mundo. Os datos tamén nos din que finalmente a mortalidade non superará un valor que quizais non chegue ao 1%. "A unha persoa de 30 anos se cadra non lle preocupa demasiado infectarse porque a enfermidade non vai ter efectos graves para ela, pero se despois chega a casa da súa avoa e a contaxia, esa muller si pode estar en risco"Polo de agora case todos os países están amosando unhas porcentaxe semellantes de mortes pola enfermidade, un 5% de ingresados en UCI e un 80% de persoas que non presentan síntomas ou que presentan síntomas moi leves. Que consecuencias ten isto?Estes datos teñen unha dobre lectura. Por unha banda, unha moi positiva: o coronavirus é pouco mortal e só obriga á hospitalización nuns poucos casos. Pero tamén unha máis problemática: vai haber moitísimas persoas que estean transmitindo a enfermidade e que non se enteren de nada, porque nin saberán que están infectados. Isto non ocorría do SARS ou co MERS, os coronavirus previos, porque unha porcentaxe altísima presentaba síntomas evidentes. Aínda non coñecemos exactamente o índice de letalidade porque ata agora as cifras que se manexan parten das persoas que foron tratadas, pero como digo pode haber moitas que xa padeceron o coronavirus e non foron conscientes. Polo tanto. ao final a porcentaxe de mortes será menor, un pouco por debaixo do 1% probablemente. Con todo, o 1% de varios millóns é un número importante, sobre todo en determinados colectivos, como persoas inmunodeprimidas ou persoas maiores, nas que a letalidade é moi superior. Hai que extremar as precaucións coas persoas de maior idade?Si, por isto debemos ser todos moi responsables. A unha persoa de 30 ou 40 anos se cadra non lle preocupa demasiado infectarse porque a enfermidade non vai ter efectos graves para ela, pero se despois chega a casa da súa avoa e a contaxia, esa muller si pode estar en risco."A priori, a moitas variedades deste tipo de virus non lles senta ben a radiación solar e a suba das temperaturas. Pero non sabemos exactamente que vai pasar e polo tanto non o podemos asegurar"O final do inverno vai axudar a frear o coronavirus?Esta cuestión é moi importante, pero de momento non temos datos suficiente para afirmar algo con rotundidade, nun sentido ou outro. A priori, a moitas variedades deste tipo de virus non lles senta ben a radiación solar e a suba das temperaturas e estase traballando en parte con esta hipótese. Pero non sabemos exactamente que vai pasar e polo tanto non o podemos asegurar.Nunha sociedade avanzada coma a nosa estamos afeitos a vivir cun nivel de certeza e seguridade moi elevado. Pero non sempre hai certezas e de momento só sabemos como debemos actuar esta semana e a que vén e a outra máis. Teremos que asumir que imos vivir cunha determinada incerteza durante un tempo. Hai moitos lugares do mundo nos que se ven obrigados a vivir así sempre."Nos últimos anos houbo recortes e seguramente eses recortes incidirán, pero debemos estar tranquilos. Temos un dos dez mellores sistemas sanitarios do mundo"Está o noso sistema sanitario preparado para enfrontar un número moi elevado de casos ao mesmo tempo, sobre todo dos máis graves, os que necesiten ingreso en UCI?Non podo responder a iso coa autoridade que o poden facer outras persoas, non teño datos directos sobre os recursos dispoñibles. En todo caso, temos que entender que esta é unha situación excepcional e é razoable pensar que o sistema pode atopar problemas para adaptarse e que vai haber dificultades. Os sistemas non están dimensionados para a aparición dunha pandemia non prevista.Nos últimos anos houbo recortes e seguramente eses recortes incidirán, pero debemos estar tranquilos. Somos un país rico e temos un dos dez mellores sistemas sanitarios do mundo. Haberá que cambiar recursos dun sitio a outro ou adiar certos procedementos non urxentes, pero se nós non podemos enfrontar a enfermidade, daquela ningún país do mundo poderá. Nin os Estados Unidos, que non ten sistema nacional de saúde, nin África, que ten unha situación moito peor."Que podemos aprender do que pasou en Italia? Pois que hai que tomar medidas, que non debemos ser dubitativos"Que podemos aprender de como evolucionou a enfermidade en China e Italia, que rexistraron os primeiros casos moito antes ca nós?China é un país moi distinto ao noso, cun sistema cultural e político moi diferente. Quédanos moi lonxe e as medidas que alí se adoptan e o grao de cumprimento da poboación non son trasladables a Europa. Italia si é un país próximo. Que podemos aprender do que pasou en Italia? Pois que hai que tomar medidas, que non debemos ser dubitativos. Non teño dúbidas de que as nosas autoridades están aprendendo leccións do que sucede en Italia. |
NOS_25011 | Malia que a paciente padecía patoloxías previas que dificultaron a súa curación, este pasamento sucede cando a evolución dos contaxios é peor na xente máis nova, en pleno proceso de vacinación ou aínda sen cita. | Unha muller de 38 anos converteuse na cuarta feira na vítima 2.439 do coronavirus na Galiza. Malia que a vítima tiña patoloxías previas que dificultaron que superase a enfermidade, nun momento no que os contaxios entre a xente máis nova van en aumento refrenda as advertencias das autoridades sanitarias: a xente de menos idade tamén pode enfermar e morrer por esta pandemia. A finada, que estaba ingresada no Complexo Hospitalario Universitario da Coruña (Chuac), é a quinta galega que de menos de 40 anos que perde a vida pola Covid-19 desde o mes de marzo de 2020, cando comezou a notarse a crise sanitaria. A Consellaría de Sanidade, que explicou que a moza tiña patoloxías previas, aclarou que o óbito tivo lugar nesta terza feira pero non se achegou a información até hoxe. As cifras falan xa de 2.349 falecidas no que vai de pandemia malia que nas últimas semanas tamén hai xornadas nas que non hai que lamentar ningún deceso. A última persoa que non conseguiu superar a infección tiña 38 anos -precisamente a campaña de vacinación está agora coa primeira dose dos tratamentos na franxa de idade de 30 a 39 anos e a segunda nas e nos galegos de 40 a 49 anos- pero xa houbo outras catro antes. Despois dun foco na residencia Doral de Mos finou un mozo de 28 anos e no mes de febreiro o virus custoulle a vida a outra doente, neste caso de 31 anos pero tamén con doenzas anteriores. Na primeira onda da pandemia faleceran unha embarazada e un actor ferrolán de 35 anos, que á súa vez sufría outra enfermidade antes de contraer a Covid-19. Malia ser casos puntuais, o feito de que transcendan neste momento de descontrol en parte da mocidade é significativo para que a poboación preste máis atención ás peticións de "responsabilidade" por parte das autoridades. |
NOS_42344 | A oposición a uns orzamentos 'antisociais' fíxose escoitar ás portas do Parlamento por boca de centos de concentrad@s na Rúa do Hórreo, tomada pola Policía a xeito da mellor tradición de cidade ocupada. Cantouse o 'Grandola' de Zeca e o 'Uah' de Suso Vaamonde. Houbo momentos de tensión, cos antidisturbios amagando con cargar contra manifestantes que lembraban que "o Parlamento é do pobo". Vídeo no interior | Desde primeiras horas da mañá, as carriñas da Policía Nacional e a Rúa do Hórreo (onde está o Parlamento) cortada ao tránsito rodado e limitada ao peonil amosaban que hai quen entende o Parlamento como un bunker. Acantonado e aillado fronte ás protestas cidadáns que ese día ían ter como punto de encontro a Cámara autonómica. Diferentes colectivos e distintas reivindicacións, mais cun denominador común: O rexeitamento duns orzamentos 'antisociais' que estaban a se debatir no Parlamento e que implicaban tesoira, tesoira, tesoira para servizos públicos. A primeira concentración era a convocada pola Plataforma Galega en Defensa dos Servizos Públicos. Denunciaban que estes orzamentos son o "toque de graza" para a destrución de servizos como sanidade e educación e afondan no proceso de privatización. O secretario nacional de CIG-Ensino, Anxo Louzao, mesmo falaba dunhas contas que supuñan unha aposta pro "destruir o país" e "a clase traballadora". Zeca, Suso e LPR Durante tres horas, os centos de concentrados non perderon folgos en consignas, cánticos e palabras de orde nas que se misturaba a denuncia dos recurtes sociais, coas críticas á corrupción do PP ou á presenza policial. Iso si, non faltaron gorxas poderosas para entonar o Grandola Vila Morena de Zeca Afonso ou o Uah de Suso Vaamonde. E por megafonía, mesmo sonou El Congreso de los Ratones, de La Polla Records. O ambiente misturaba reivindicación cun ton festivo. Unha maré de centos de estudantes e profesores da Universidade de Compostela, que partiu en manifestación da Praza do Toural, sumouse á concentración. Foi o momento máis tenso. Non polos manifestantes, claro, senón porque ducias de policias comezaron cos preparativos do que moitos entenderon que ía ser unha carga: Colocaron o casco, taparon o rostro e achegáronse até estar face con face coa liña de concentrad@s. Case todos eles, Unidade da Intervención Policial (UIMP) non lucian a obrigatoria praca identificativa. E negáronse a ensinala a quen llo pedía. Do aguilucho á gaivota "Primeiro un aguilucho, despois unha gaivota, sempre un paxariño, a tocarnos as pelotas". Foi un dos lemas da concentración, cun rápido éxito entre os e as presentes, como o de "os que privatizas, teen contas en Suiza". Non foi o único, claro. Houbo palabras de orde a prol da soberanía, contra a corrupción e na defensa dunha democracia real. Na defensa do ensino e sanidade pública e de rexeitamento duns orzamentos "que non, que non, que non nos representan". |
PRAZA_19713 | A renda per cápita de Galicia pechou 2015 no 79% da media comunitaria, mentres que a Xunta prevera acadar o 95%. O país afástase da converxencia europea pero gaña posicións relativas a respecto doutros territorios do Estado, que retrocederon máis. | A economía galega xa medra a un ritmo semellante ao anterior á crise. O Produto Interior Bruto do país rematou 2016 cun crecemento do 3,1%, segundo os datos provisionais do IGE, o que supuxo o terceiro exercicio consecutivo de cifras positivas. No entanto, este crecemento non ten a súa correspondencia noutros indicadores como o emprego -150.000 persoas ocupadas menos-, os salarios ou a renda media dos fogares e as familias. Esta disparidade reflíctena tamén os datos de converxencia coa Unión Europea. Non en van, segundo a última revisión que vén de publicar Eurostat, Galicia acumula tres anos seguidos nos que a renda media da poboación está ata 21 puntos por baixo do promedio da Unión. Nos anos previos ao estourido da crise Galicia avanzara notablemente no seu achegamento á renda per cápita media da UE, cara á converxencia. Así, a oficina estatística da Comisión Europea amosa que en 2008 e 2009 a renda persoal galega chegou a situarse nun 89% da media continental. No entanto, a partir de 2010 iniciouse un rápido descenso de ata dez puntos, ata chegar ao 79% en 2013, o cal se mantivo en 2014 e 2015, o que significa unha caída superior á estimada por Eurostat en anos anteriores e o que ratifica, tamén, unha diferenza de ata 16 puntos entre o estimado pola Xunta, acadar o 95% da renda media en 2014, e o que finalmente aconteceu. O retroceso de Galicia na súa converxencia non foi, obviamente, un fenómeno illado, pero non é menos certo que non foi tan acusado como noutros territorios da contorna do país, isto é, outras comunidades autónomas do Estado e mais as sete rexións nas que Eurostat divide Portugal. Así, Galicia está máis lonxe de coller o tren económico europeo no que atinxe á renda da súa poboación, pero gaña posicións relativas en comparación cos anos previos á expansión económica que precedeu ao inicio da crise. Así, moveuse dende as últimas posicións ás intermedias con relación a España e Portugal. Esta mellora relativa débese a que, mentres Galicia perdía 10 puntos dende o ano no que máis próxima estivo á converxencia coa UE, o 2009, outros territorios retrocederon máis. Foi o que lles sucedeu as áreas de influencia de Lisboa e Madrid, con retrocesos de 14 e 13 puntos, ou a autonomías españolas como Cantabria, Canarias, Navarra ou Andalucía. Mentres, o proceso de converxencia coa UE retrocedeu menos en rexións portuguesas como Açores, Alentejo, Algarve ou o Centro e mais o Norte de Portugal, se ben estas áreas partían tamén de rendas per cápita máis baixas. A diferenza da renda media galega per cápita con relación á comunitaria é de 6.000 euros ao ano A diferenza en puntos porcentuais da renda per cápita galega con relación á media da UE regresa, daquela, a valores anteriores á expansión económica da década pasada, pero a súa tradución a euros é notablemente peor. Así, no ano 2003 a renda per cápita media da poboación galega era de 17.000 euros anuais de capacidade de compra -valor que Eurostat emprega para descontar dos seus cálculos as diferenzas de prezos entre países- e a da UE, de 21.500, o que supuña unha diferenza de 4.500 euros. Esta fenda chegou a reducirse en 2009 ata os 2.800 euros e no 2015 chegou aos 6.000, coa renda media galega en 22.900 euros anuais e a comunitaria, en 28.900. |
PRAZA_14116 | Este venres celébrase o Pop Voyage, un festival realizado integramente nun barco que navegará pola ría de Arousa dende as dez da noite, coas actuacións das bandas galegas Músculo! e Trajano, semifinalistas do Proyecto Demo de Radio3, e Álex Casanova. Un bo anticipo para o Lolapop de Redondela, que terá lugar o sábado. | Este é o plan: meter a 150 persoas nun barco que parte de Vilagarcía e tocar para eles mentres a embarcación navega pola ría de Arousa, pasando por Cortegada, Rianxo e Boiro para volver despois a Vilagarcía para unha festa final. O menu: bandas galegas novas e en crecemento, dende o ruidismo que lle fai as beiras á electrónica de Músculo! até a psicodelia escura de Trajano, pasando polos sons tropicais e bailables de Álex Casanova. Trajano e Músculo! foron dous dos catro semifinalistas galegos no Proyecto Demo de Radio3 este ano. Ademais, Nano Vinilo Dj e She's In Parties para pechar unha festa que comezará no barco ás dez da noite deste venres 7 e rematará nunha after-party no Club de Vela de Vilagarcía de Arousa "a altas horas da madrugada". As entradas, necesariamente limitadas, están á venda até este mércores no Bar Lembranza (Baldosa 6, Vilagarcía), Estudio54 (Gómez Ulla 8, Stg DC) e Pontevedra (Vázquez Lescaille Discos -galerías) a quince euros. Os seus organizadores gábanse de non contar con apoios externos, nin de institucións ou empresas e prometen que no barco "haberá Biodramina" para evitar os mareos. O sábado, Lolapop E o sábado, no que cae parece un programa dobre para os amantes da música pop, chega unha nova edición do Lolapop, despois de que o pasado ano non se puidese celebrar. Cambia de datas e de escenario, pasando da beira do río en Pontecaldelas, onde naceu, a Redondela, máis concretamente no peirao de Cesantes, coa festivaleira Illa de San Simón como pano de fondo. Bigott encabeza un cartaz no que tamén destacan Niños Mutantes e Supersubmarina e unha notable presenza galega, con Maryland e Munich. O Lolapop xa tivo un anticipo a pasada fin de semana na Alameda de Redondela, coa edición do festival para nenos. Aínda se poden mercar entradas, cun prezo de doce euros. |
NOS_10005 | A cifra máis alta desde 2015. | Un total de 470.000 fogares galegos, 44% do conxunto, recibiron en 2020 máis da metade dos seus ingresos de prestacións públicas, xa sexan pensións da Seguridade Social, subsidios de desemprego ou outras axudas non contributivas como a Renda de inclusión social de Galicia (Risga). De acordo cos datos do Instituto Galego de Estatística (IGE) trátase da cifra máis alta, tanto en números absolutos como en termos relativos, nos últimos sete anos Ademais, un de cada tres fogares na Galiza (35%) teñen nesta vía, as prestacións, tres de cada catro ingresos que entran na casa. E 30% teñen todos os seus ingresos por este medio, é dicir, procedentes de prestacións. No primeiro dos casos estamos a falar de 370.000 fogares galegos e no segundo 330.000. 52,22% dos fogares galegos ten dificultades ou moitas dificultades para chegar a fin de mes, segundo os datos publicadospolo Instituto Galego de Estatística (IGE) relativos ao terceiro trimestre de 2021. Esta taxa supón un descenso de dous puntos respecto dos anteriores tres meses, mais computa un lixeiro incremento fronte ao mesmo período de 2020. Así, os fogares que chegan con facilidade ou moita facilidade sitúanse no 47,78%, tres puntos máis que no segundo trimestre (44,18%), aínda que por baixo de hai un ano (48,18%). En comparación co segundo trimestre deste ano, os fogares que chegan con dificultade a fin de mes aumentan (pasan do 46,81% ao 47,05%), aínda que os que contan con moitas dificultades diminúen (do 9% ao 5,17%). Se se toma como referencia o terceiro trimestre de 2020, crecen máis de dous puntos os fogares con dificultades, mentres descenden dous puntos o que teñen moitas dificultades. Exclusión A taxa de risco de pobreza na Galiza aumentou 0,88 puntos en 2020, até se situar en 16,11%, segundo a enquisa conxuntural a fogares d o Instituto Galego de Estatística (IGE). En 2020, 19,51% da poboación residente na Galiza está en risco de pobreza ou exclusión social, o que supón un aumento de 0,68 puntos respecto ao ano anterior. Por idades, este indicador reduciuse nos grupos de 50 a 64 anos e de 65 ou máis anos e aumentou nos tres grupos restantes: menores de 16, de 16 a 24 e de 25 a 49. |
NOS_50232 | Este 25X fanse 50 anos daquel Día da Patria de 1968 na que o nacionalismo volveu ás rúas de Santiago para reivindicar os dereitos nacionais de Galiza. | 'Sumar por Galiza' é o lema escollido polo BNG para este 25 de Xullo, Día da Patria Galega. Unha data que este ano fai o seu 50 aniversario: foi en 1968 -após décadas de parón pola ditadura franquista-, cando o nacionalismo galego foi quen de desafiar esa represión para recuperar a manifestación nas rúas de Compostela para celebrar o 25 de Xullo. A reivindicación dos dereitos nacionais de Galiza provocou aquel ano cargas policiais contra as persoas manifestantes. Unha dinámica que se reproducíu ano tras ano contra as manifestantes que tentaban chegar até a emblemática Praza da Quintana, en pleno corazón da capital de Galiza, o que non se logrou até 1983, tras unha sentada de oito horas na cidade vella de Santiago. Lois Diéguez, histórico militante nacionalista que participou nesa reivindicación do 68 e que,canda María Alonso, militante viguesa de 17 anos que acudirá a súa segunda celebración do 25X, acompañaron á portavoz nacional do BNG, Ana Pontón na presentación da campaña para este Día da Patria. A dirixente nacionalista insistiu no chamamento para sumar arredor "dun nacionalismo emancipador, forte, aberto e moderno desde o que construír un futuro mellor para Galiza, cun BNG coa man tendida para quen queira traballar na defensa deste país e deste pobo". Medio século no que a defensa de Galiza como nación "é hoxe tan revolucionaria como hai cinco décadas", salientou Pontón, "e tamén hoxe o nacionalismo significa a esperanza dun cambio real para deixar atrás precariedade, emigración e a discriminación a este país". A dirixente do Bloque amosou o seu orgullo de liderar a que, "segue a ser a mellor ferramenta política para defender Galiza e avanzar colectivamente". A campaña do Día da Patria está centrada na idea de 'Sumar por Galiza' a todas as persoas que partillan a idea de que o pobo galego debe gobernarse a si propio. "50 anos sumando por Galiza desde a diferenza, con diferentes visións do país, pero cun punto en común: O convencemento de que temos dereitos e somos capaces de gobernarnos a nós mesmas e non precisamos que nos marquen o camiño desde fora". Pontón fixo un chamamento "a desbordar" as rúas de Compostela o 25X con xente que aposta en construír un país "onde a xente moza como María non teña que coller a porta da emigración ou quen traballou toda a súa vida como Lois non sexa obrigado a loitar por unhas pensións dignas". Nesta liña, mantivo, "é clave fortalecer proxectos políticos propios como o BNG, para que Galiza non sexa un simple escenario do pim-pam-pum das forzas políticas estatais que mudan o seu discurso en función de se están no goberno ou na oposición, e nese escenario os galegos e as galegas sempre saímos perdendo". |
PRAZA_9790 | "O PP segue sen entender que as sentenzas esixen renuncias reais e non en diferido", advirte Gonzalo Caballero sobre o posible impacto do caso da Valedora nas eleccións xerais. "Tampouco Rajoy quixo ver a importancia da sentenza da Gürtel", dille a Feijóo | A práctica totalidade das enquisas preelectorais cara aos comicios xerais do 28 de abril coinciden en sinalar que o PSOE será a forza máis votada cun ascenso potenciado pola división do voto da dereita que mesmo o PP sinalou nos seus argumentarios internos de precampaña. Pero esas expectativas optimistas infunden nos de Pedro Sánchez dous temores: un, que boa parte do seu ascenso traia consigo un devalo demasiado intenso de Unidas Podemos que dificulte a formación de Goberno. Outro, que deriven en desmobilización do seu potencial electoral.Cara a ese segundo risco, o da desmobilización, diríxense boa parte das mensaxes de precampaña dos socialistas, tanto dende a dirección federal do PSOE como en Galicia. Así, por exemplo, este mesmo sábado Sánchez advertía dende Andalucía de que "se non queremos involución" cómpre "mobilización" e tensión de campaña, a comezar pola propia militancia do partido para evitar un "retroceso de 40 anos". E case ao mesmo tempo, en Galicia, o PSdeG lanzaba advertencias no mesmo sentido.Diante das expectativas optimistas debuxadas polas enquisas nas filas socialistas detéctase o risco de relaxación da súa base electoral: "Cada voto é necesario", advirte Caballero"Non nos podemos permitir" o "modelo" de sociedade que traería consigo un Goberno da actual dereita española, reflexionou o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, durante o mitin de presentación da candidatura socialista ás municipais en Cangas, inevitablemente marcado tamén polo 28A. "Cada voto é necesario" para frear a dereita e tamén para "avanzar no modelo social que representa o soicalismo", afirmou Caballero.Nun sentido semellante o secretario provincial do partido en Pontevedra, o edil vigués David Regades, aguilloou os presentes no acto sobre o papel que deben xogar nas súas contornas máis próximas. "É fundamental que sexamos capaces de transmitir o importante que é ir votar", resaltou Regades, porque "de nada serve queixarse ao día seguinte se goberna a dereita, os resultados conséguense nas urnas", evidenciou entre lembranzas das eleccións andaluzas.O impacto do caso da Valedora"O PP segue sen entender que as sentenzas esixen renuncias reais e non en diferido"A xuízo de Caballero, na carreira electoral que oficialmente bota a andar a vindeira semana tamén van pesar contra o PP algúns dos últimos acontecementos en clave galega, como o caso da Valedora no que Feijóo, coida, está a tentar "poñerse de perfil". Pero o certo, lembra, é que o Supremo vén de rexeitar "o recurso sobre a sentenza do TSXG que sinalou a nulidade do nomeamento dun familiar dun alto cargo do PP", a irmá do voceiro parlamentario dos populares, precisamente nunha institución que debera ser "exemplo para todos os galegos".Para o líder do PSdeG a sitaución é "de máxima gravidade" e os movementos do PP e da propia Valedora para que a remuda no cargo non sexa inmediata deixaron a cidadanía "atónita". "O PP segue sen entender que as sentenzas esixen renuncias reais e non en diferido" e, igual que Rajoy "non quixo ver a importancia da sentenza da Gürtel e houbo que retiralo cos votos no Congreso", se a Feijóo "non lle importa a exemplaridade" en casos como o da Valedora, "terá un non rotundo da cidadanía galega" tras este "espectáculo pouco digno" en vésperas do 28A. |
NOS_25235 | O deputado nacionalista negou que a desfeita medioambiental fose un simple accidente, como dixo a Xunta. | O portavoz do BNG no Congreso dos Deputados, Francisco Jorquera, demandou esta mañá ao Ministro de Medio Ambiente, Miguel Arias Cañete, "respostas concretas" á colaboración do Goberno central na recuperación das Fragas do Eume, máis o Ministro non puxo cifras concretas sobre a mesa. Jorquera dirixiuse ao Ministro de Medio Ambiente, Miguel Arias Cañete, na sesión de control para preguntarlle cal vai ser a colaboración do Goberno central na recuperación das Fragas do Eume. Unha pregunta que ía dirixida a Soraya Sáenz de Santamaría e así constaba na orde do día do Pleno até que onte pola tarde o Goberno cambiou o destinatario da pregunta do BNG. |
NOS_43284 | Fronte ás peticións da oposición, o portavoz parlamentar do Partido Popular de Galiza tentou sortear a polémica e asegurou que non entrará "en cuestións que afectan outras comunidades". | Todos os grupos da oposición no Parlamento galego coincidiron esta segunda feira en reclamar ao PP que se pronuncie sobre o chamado 'pin parental' (veto parental) proposto por Vox e que nos últimos días acaparou o foco mediático, co obxectivo de que se "desterre dunha vez por todas" da educación e a política galega. En concreto, o portavoz do Grupo Mixto, Luís Villares, anunciou que presentará unha proposición non de lei na Cámara para "promover o rexeitamento político" ao que considera unha "censura" educativa "propiciada por Vox e auspiciada polo Partido Popular". "Á escola non se vén a escoller. A escola prepara para escoller na vida", explicou o tamén líder de En Marea, quen dixo "esperar" que Feijóo "aprendese" das sentenzas do Tribunal Superior de Xustiza de Galiza (TSXG) que anularon varios puntos do decreto do plurilingüismo relativos a consultas a pais sobre a lingua de escolarización dos seus fillos. Tamén o Grupo Común da Esquerda presentará unha iniciativa parlamentaria respecto diso. A súa portavoz Luca Chao reclamou a todas as formacións con representación que se manifesten "radicalmente en contra" do 'pin parental'. "Imos insistir en que o PP se defina", subliñou. Non en balde, Chao lembrou que o pasado mes de outubro os populares "votaron en contra" de retirar publicidade da plataforma "ultra" Hazte Oír, "amiguitos privilexiados de Vox", dos colexios galegos. Pola súa banda, o secretario xeral do PSdeG, Gonzalo Caballero, tamén cargou contra esta proposta de Vox que identificou cun "instrumento da ultradereita" para "frear a igualdade social e educación en valores", á vez que reivindicou a "profesionalidade" dos profesores fronte ao que interpretou como "unha criminalización" do seu labor. Caballero esgrimiu que Feixoo debe dicir "se está disposto a apoiar o veto parental" ou non e lembrou que Casado dixo que "o PP era un", que había "só un PP". Unha formación que actúa "como respaldo da posición da ultradereita" impulsando o veto parental. "O PP único do que fala Casado fai igual a Feijóo ou a Cayetana Álvarez de Toledo", advertiu. Nestes mesmos termos pronunciouse a portavoz nacional do BNG, Ana Pontón, quen preferiu falar de "veto neandertal" e asegurou que iso "xa o inventou Feixoo" para "atacar a lingua galega" co decreto do plurilingüismo. Por isto mesmo, advertiu que o presidente da Xunta foi "precursor das ideas da extrema dereita". "E iso que quere ir de moderado", concluíu. "O BNG imos defender o dereito de nenos e nenas a ter unha educación inclusiva", recalcou, á vez que reclamou a Feixoo que "marque distancias co seu partido" se "non está de acordo coa liña" seguida por Casado. "Por decencia política, o que tiña que facer é romper o carné do partido", suxeriulle. Fronte ás peticións da oposición, o portavoz parlamentario do PPdeG, Pedro Puy, tentou sortear a polémica e asegurou que non entrará "en cuestións que afectan a outras comunidades". "Avalo o sistema educativo de Galiza, que é garantista", reivindicou. |
NOS_40339 | Peregrin@s apuparon a Rajoy cando entraba na Catedral. Os presidentes español e galego anuncian no acto oficial de devolución do Códice Calixtino a sinatura de convenios coa Catedral para mellorar a proteción do patrimonio. | Coa solemnidade que gostan ambos presidentes, Mariano Rajoy e Núñez Feijóo, decorreu o acto oficial de devolución do Códice Calixtino á Catedral de Compostela. Alén de anunciar a sinatura dun convenio que garanta mellor protección do patrimonio, Rajoy expresou o seu agradecemento a tod@s @s que traballaron "e perseveraron" para lograr recuperar o libro roubado en xullo de 2011 e que agora volta á Catedral. Na súa entrada na Catedral, o presidente escoitou apupos e berros de 'fóra, fóra' ou 'non deberías estar aquí', procedentes de peregrin@s que se atopaban no Obradoiro. O presidente escoitou apupos e berros de 'fóra, fóra' ou 'non deberías estar aquí', procedentes de peregrin@s que se atopaban no Obradoiro. Feijóo, pola súa banda, afirmou que ao recuperar o Códice o que se fixo foi "rescatar a mesma fonte do europeísmo", mentres o arcebispo compostelán, Julián Barrio, amosaba o seu agradecemento e afirmou que non aforrarán "esforzo algún" para protexer o patrimonio. O acto, porén, non sirveu para despexar as dúbidas e preguntas existentes na sociedade galega sobre o acontecido con este caso. Non só sobre a falla de seguridade do Códice en si, senón sobre como é posibel que (versión oficial) unha persoa, o electricista, levase vinte anos roubando da Catedral centos de euros ao día e obxectos de valor sen que ninguén se decatase ou fixese algo. Na investigación apúntase que só en 2004, Ano Xacobeo, esta persoa podería ter sustraído máis de 240.000 euros. Máis xente implicada De feito, a investigación apunta a que máis persoas seguían este proceder de roubar cartos na Catedral (diñeiros que procedería de esmolas e achgas particulares e que non deberían de figurar en ningunha contabilidade, pois non houbo denuncias de sustración). O propio detido, Manuel Fernández Castiñeiras, afirmou na súa declaración que el non era o único en levar diñeiro para a casa: "Os curas tamén rouban", afirmou. Fotos: Xunta da Galiza |
NOS_28978 | A Organización Mundial da Saúde instou os Estados a realizaren probas de detección da enfermidade COVID-19 para unha contención eficaz. Porén, o Estado español limitou a súa realización nos últimos días, restrinxíndoa ao persoal sanitario e aos casos máis graves, e ficando lonxe de exemplos como o de Corea do Sur, onde o Goberno levou a cabo probas masivas na poboación para atallar así os contaxios. | Probas de detección, illamento e rastreo dos casos son, segundo o director xeral da Organización Mundial da Saúde, Tedros Adhano, a "columna vertebral" das medidas para facer fronte á expansión do brote da COVID-19. Nunha comparecencia ante os medios de comunicación, Tedros Adhano celebrou que diferentes Estados apostasen por decretar medidas de illamento. Porén, matizou, a organización non está a percibir o necesario e "urxente" aumento da realización de probas para a detección. "Test, test, test (probas, probas, probas)", urxiu o director da OMS. Ralentización das probas Porén, ao tempo que Tedros Adhano partillou a súa mensaxe, o Estado español ralentizou o ritmo das probas, limitándoas ao persoal sanitario e a aquelas persoas hospitalizadas ou que presentasen criterios para o ingreso. "Até onte, estábanse facendo probas a aquelas persoas que presentaban a sintomatoloxía, isto leva consigo unha loxística moi importante que tivemos que retrasar pola prioridade básica de tratar os casos máis graves", explicou onte perante os medios de comunicación Fernando Simón, director do Centro de Coordinación de Alertas e Emerxencias Sanitarias. Simón ligou esa mudanza no protocolo á elevada carga existencial dos servizos sanitarios nos últimos días, froito dun aumento do número de casos detectados. Na Galiza, o presidente da Xunta, Alberto Núñez Feixoo, aclarou que a idade é un factor chave á hora de decidir a quen se lle practica un test da infección por coronavirus a domicilio. Outro, que a persoa que presente síntomas traballe nun servizo público. "A media é de tres ou catro días para realizar o test", apuntou Núñez Feixoo, matizando que poden existir casos de esperas máis longas pois "priorízanse as persoas maiores". Na Galiza, segundo os datos tirados do Servizo Galego de Saúde, o Sergas, a 17 de marzo, realizou un total de 2.099 probas. Casos latentes A medida de confinamento decretada a través do estado de alarma tomouse para evitar o aumento dos contaxios. Non obstante, o propio Goberno estatal explicou que o número de casos detectados aumentará. Un estudo da revista Science determinou que un número substancial de persoas sen diagnosticar provoca unha expansión máis rápida da COVID-19. É dicir, a clave radicaría na realización preventiva e máis xeneralizada de test a toda a poboación para asegurar a prevención. O 26 de febreiro, a Generalitat de Catalunya confirmou o primeiro caso de contaxiou por coronavirus en territorio peninsular. Desde entón e até a fin de semana do 14 de marzo o Goberno non restrinxiu a mobilidade da poboación e realizou test a aquelas persoas que presentaban síntomas. En Corea do Sur, reportouse o primeiro contaxio o 20 de xaneiro e desde entón púxose en marcha unha agresiva campaña de detección e prevención. Na provincia na que se iniciou procedeuse ao peche de escolas infantís e prohibíronse as aglomeracións, instrucións que acatou toda a poboación. Realizáronse máis de 200.000 probas, minimizando así os focos de contaxio. Se ben durante semanas o número de afectadas escalou, as medidas cristalizaron nunha taxa de mortalidade de 0,8% e a redución da expansión. "É certo que se deixamos varios puntos de transmisión sen detectar van rematar xerando esa porcentaxe de casos graves que coñecemos", recoñeceu Pedro Simón, cuestionado polo estudo e matizando que "é moi probábel que isto acontecese en Wuhan (China), Italia ou nalgunhas áreas do Estado español". |
NOS_58474 | Após rematar o Plan Aluga, o goberno galego non habilitou un programa de vivenda para mulleres en situación de violencia machista. | "Os recursos cos que contan estas mulleres son moi poucos", conta Rosa Fontaíña desde a Rede contra os malos tratos de Vigo. En conversa con Sermos Galiza explica que logo de rematar --en 2011-- o Plan Aluga (2009) "non hai axudas" para aquelas mulleres que se atopan en situación de violencia machista. "Cando saen dos centros de urxencia", onde só poden permanecer durante 3 meses, explica, "dinlles que se busquen a vida". E a situación é moi complexa en practicamente todos os casos. Sen traballo remunerado (nómina), nen recursos, e con crianzas ao seu cargo, Fontaíña afirma que "o primeiro que precisan é unha vivenda". Porén, a Xunta de Galiza non disponibiliza un programa habitacional específico para as mulleres maltratadas. E "nos orzamentos que está a deseñar o goberno", sinala, "pola información que temos non se van incrementar os cartos destinados á violencia de xénero". "Nos orzamentos que está a deseñar o goberno, pola información que temos non se van incrementar os cartos destinados á violencia de xénero" O único plan de vivenda que na actualidade mantén o Partido Popular na Xunta de Galiza é o destinado ás persoas despexadas. Mais nestes casos as mulleres atinxidas pola violencia machista partillan listaxe de agarda con milleiros de persoas en todo o país. Aliás, só poden acceder a el se foron expulsas das súas vivendas. Un feito que non acontece sempre. "A secretaria xeral de igualdade díxome que van ver de pór en andamento de novo o Plan Aluga, mais nós coidamos que esas partidas non se deberan interromper". Entre mentres, desde a Rede contra os malos tratos "tentamos axudarlles no que podemos" mais "non temos recursos". "Unha barreira máis" Rosa Fontaíña asegura que unha das medidas que urxen é "elaborar un perfil de mulleres" para procurar vivendas partilladas. Así as cousas, para iso son precisos recursos económicos, humanos e materiais cos que a Rede non conta. "Hai mulleres que viven, mesmo con crianzas, do Banco de alimentos" Esta realidade, salienta, "supón unha barreira máis" para as mulleres maltratadas pois "non teñen a onde ir" e "sofren un retroceso na súa rehabilitación". "Non sabemos o que vai pasar", sentencia. Rosa Fontaíña alerta da "dramática" situación que atravesan moitas das mulleres que acoden á Rede contra os malos tratos de Vigo. "Hai mulleres que están vivindo do Banco de alimentos", apunta. Nos últimos anos, acrecenta, "empobrecéronse moito as mulleres e cada día empobrecense máis". No número 120 do semanario Sermos Galiza debruzarémonos sobre o Plan Realoxa aprobado por Alberto Núñez Feijóo en 2012. As mulleres en situación de violencia machista fican excluídas dun tratamento específico neste programa, como lle confirmaron á Rede contra os Malos Tratos de Vigo desde o Instituto Galego de Vivenda e Solo. Aliás, das 500 vivendas habilitadas hai dous anos só 37 foron adxudicadas até o de agora. Contámoscho todo no semanario en papel. Esta quinta feira nos quiosques. |
End of preview. Expand
in Data Studio
README.md exists but content is empty.
- Downloads last month
- 8