audio
audio
transcription
string
— Nec minuit dēnsās invidā linguā comās.
Factā manū culpāque tua dispendia sentīs;
Ipsa dabās capitī mixta venēnā tuō.
Nunc tibi captīvōs mittet Germānia crīnēs;
Tūta triumphātae mūnere gentīs eris.
Ō quam saepe comās aliquō mīrante rubēbis, Et dīcēs:
'ēmpta nunc ego merce probor, Nesciō quam prō mē laudat nunc iste Sygambram.
Fāma tamen meminī cum fuit ista mea.
' Mē miserum! lacrimās male continet ōrāque dextrā Prōtegit ingenuās pictā rubōre genās.
Sustinet antīquōs gremiō spectatque capillōs, Ēī mihi, nōn illō mūnera digna locō!
Collige cum vultū mentem!
reparābile damnum est.
Postmodo nātīva cōnspiciēre coma.
Esse quid hoc dīcam, quod tam mihi dūra videntur Strāta, neque in lectō pallia nostra sedent, Et vacuus somnō noctem, quam longā, perēgī, Lassaque versātī corporis ossa dolent?
Nam, putō, sentīrem, sīquō temptārer amōre.
An subit et tēctā callidus arte nocet?
Sīc erit; haesērunt tenuēs in corde sagittae, Et possessa ferus pectora versat Amor.
Cēdimus, an subitum luctandō accendimus ignem?
Cēdāmus! leve fit, quod bene fertur, onus.
Vīdī ego iactātās mōta face crēscere flammās Et rūrsus nūllō concutiente morī.
Verbera plūra ferunt, quam quōs iuvat ūsus arātrī, Dētractant prēnsī dum iuga prīma bovēs.
Asper equus dūrīs contunditur ōra lupātīs, Frēna minus sentit, quisquis ad arma facit.
Ācrius invītōs multōque ferōcius urget Quam quī servitium ferre fatentur Amor.
Ēn ego cōnfiteor!
tua sum nova praeda, Cupīdō;
Porrigimus vīctās ad tua iūra manūs.
Nīl opus est bellō — veniam pācemque rogāmus;
Nec tibi laus armīs vīctūs inermīs erō.
Necte comam myrtō, māternās iunge columbās;
Quī deceat, currum vitricus ipse dabit, Inque datō currū, populō clāmante triumphum, Stābis et adiūnctās arte movēbis avēs.
Dūcentur captī iuvenēs captaeque puellae;
Haec tibi magnificus pompā triumphus erit.
Ipse ego, praeda recēns, factum modo vulnus habēbō Et nova captīva vincula mente feram.
Mēns Bona dūcētur manibus post terga retortīs, Et Pudor, et castrīs quidquid Amōris obēst.
Omnia tē metuent;
ad tē sua bracchia tendēns Vulgus 'iō' magnā vōce 'triumphe! ' cānet.
Blanditiae comitēs tibi erunt Errorque Furorque, Adsiduē partēs turbā secūta tuās.
Hīs tū mīlitibus superās hominēsque deōsque;
Haec tibi sī dēmās commoda, nūdus eris.
Laeta triumphantī dē summō māter Olympō Plaudet et adpositās sparget in ōra rosās.
Tū pinnās gemmā, gemma variante capillōs Ībis in aurātīs aureus ipse rotīs.
Tunc quoque nōn paucōs, sī tē bene nōvimus, ūrēs;
Tunc quoque praeteriēns vulnera multa dabis.
Nōn possunt, licet ipse velīs, cessāre sagittae;
Fervida vīcīnō flamma vapōrē nocet.
Tālis erat domitā Bacchus Gangētide terrā;
Tū gravīs ālitibus, tigribus ille fuit.
Ergō cum possim sacrī pars esse triumphī, Parcē tuās in mē perdere, victor, opēs!
Adspice cognātī fēlīcia Caesaris arma — Quā vīcit, vīctōs prōtegit ille manū.
Esse quid hoc dīcam, quod tam mihi dūra videntur Strāta, neque in lectō pallia nostra sedent, Et vacuus somnō noctem, quam longā, perēgī, Lassaque versātī corporis ossa dolent?
Nam, putō, sentīrem, sīquō temptārer amōre.
An subit et tēctā callidus arte nocet?
Sīc erit;
haesērunt tenuēs in corde sagittae, Et possessa ferus pectora versat Amor.
Cēdimus, an subitum luctandō accendimus ignem?
Cēdāmus!
leve fit, quod bene fertur, onus.
Vīdī ego iactātās mōta face crēscere flammās Et rūrsus nūllō concutiente morī.
Verbera plūra ferunt, quam quōs iuvat ūsus arātrī, Dētractant prēnsī dum iuga prīma bovēs.
Asper equus dūrīs contunditur ōra lupātīs, Frēna minus sentit, quisquis ad arma facit.
Ācrius invītōs multōque ferōcius urget Quam quī servitium ferre fatentur Amor.
Ēn ego cōnfiteor!
tua sum nova praeda, Cupīdō;
Porrigimus vīctās ad tua iūra manūs.
Nīl opus est bellō — veniam pācemque rogāmus;
Nec tibi laus armīs vīctūs inermīs erō.
Necte comam myrtō, māternās iunge columbās;
Quī deceat, currum vitricus ipse dabit, Inque datō currū, populō clāmante triumphum, Stābis et adiūnctās arte movēbis avēs.
Dūcentur captī iuvenēs captaeque puellae;
Haec tibi magnificus pompā triumphus erit.
Ipse ego, praeda recēns, factum modo vulnus habēbō Et nova captīva vincula mente feram.
Mēns Bona dūcētur manibus post terga retortīs, Et Pudor, et castrīs quidquid Amōris obēst.
Omnia tē metuent;
ad tē sua bracchia tendēns Vulgus 'iō' magnā vōce 'triumphe! ' cānet.
Blanditiae comitēs tibi erunt Errorque Furorque, Adsiduē partēs turbā secūta tuās.
Hīs tū mīlitibus superās hominēsque deōsque;
Haec tibi sī dēmās commoda, nūdus eris.
Laeta triumphantī dē summō māter Olympō Plaudet et adpositās sparget in ōra rosās.
Tū pinnās gemmā, gemma variante capillōs Ībis in aurātīs aureus ipse rotīs.
Tunc quoque nōn paucōs, sī tē bene nōvimus, ūrēs;
Tunc quoque praeteriēns vulnera multa dabis.
Nōn possunt, licet ipse velīs, cessāre sagittae;
Fervida vīcīnō flamma vapōrē nocet.
Tālis erat domitā Bacchus Gangētide terrā;
Tū gravīs ālitibus, tigribus ille fuit.
Ergō cum possim sacrī pars esse triumphī, Parcē tuās in mē perdere, victor, opēs!
Adspice cognātī fēlīcia Caesaris arma — Quā vīcit, vīctōs prōtegit ille manū.
Esse quid hoc dīcam, quod tam mihi dūra videntur Strāta, neque in lectō pallia nostra sedent, Et vacuus somnō noctem, quam longā, perēgī, Lassaque versātī corporis ossa dolent?
Nam, putō, sentīrem, sīquō temptārer amōre.
An subit et tēctā callidus arte nocet?
Sīc erit;
haesērunt tenuēs in corde sagittae, Et possessa ferus pectora versat Amor.
Cēdimus, an subitum luctandō accendimus ignem?
Cēdāmus! leve fit, quod bene fertur, onus.
Vīdī ego iactātās mōta face crēscere flammās Et rūrsus nūllō concutiente morī.
Verbera plūra ferunt, quam quōs iuvat ūsus arātrī, Dētractant prēnsī dum iuga prīma bovēs.
Asper equus dūrīs contunditur ōra lupātīs, Frēna minus sentit, quisquis ad arma facit.
Ācrius invītōs multōque ferōcius urget Quam quī servitium ferre fatentur Amor.
Ēn ego cōnfiteor!
tua sum nova praeda, Cupīdō;