| Book,Page,LineNumber,Text | |
| 39,0048,001,๒. <B>อุปจารสมาธิ</B> คือใกล้ความสงบเข้าไป คือเมื่อก่อนนี้จิตใจของ | |
| 39,0048,002,บุคคลก็วิ่งส่ายไปในอารมณ์ต่าง ๆ แต่ในการปฏิบัติสมถกรรมฐานพอถึง | |
| 39,0048,003,จุดหนึ่งจิตจะสงบแน่วแน่อยู่กับอารมณ์ที่กำหนดระลึก อาจจะเป็นเวลา | |
| 39,0048,004,๓ นาที ๔ นาที หรือ ๖-๗ นาที แล้วในที่สุดจิตก็ออกไปรับอารมณ์ | |
| 39,0048,005,ภายนอกอีก ในช่วงที่ใจสงบอยูนั้นถือว่า เป็นอุปจารสมาธิ คือ เฉียดใกล้ | |
| 39,0048,006,ความสงบเข้าไป | |
| 39,0048,007,๓. <B>อัปปนาสมาธิ</B> คือ ความสงบนั้นได้ลุ่มลึกลงไปจนตัดอารมณ์ | |
| 39,0048,008,ภายนอกได้ แม้เสียงจะผ่านเข้ามาทางหูก็ไม่รับรู้ ไม่ได้ยิน ความสงบ | |
| 39,0048,009,เหล่านี้แน่วแน่ไปจนถึงระดับของ<B>ฌาน</B> คือเข้าไปในองค์ฌาน ๔ ประการ | |
| 39,0048,010,เช่นว่านั่งกรรมฐาน ๑ ชั่วโมง แต่ใจสงบได้ถึง ๒๐ นาที ๓๐ นาที ก็ถือว่า | |
| 39,0048,011,เข้าถึงระดับอัปปนาสมาธิ คือ สงบที่แน่วแน่มั่นคงมากยิ่งขึ้น ที่จริงก็เป็น | |
| 39,0048,012,การเพิ่มพูนช่วงของความสงบให้มากขึ้นนั่นเอง จึงได้ชื่อว่าเป็นอัปปนา | |
| 39,0048,013,สมาธิ คือ สมาธิที่แน่วแน่ | |