text stringlengths 0 31.7k |
|---|
Ali Emi, abu tartışmayı tuyup, elindeki açacahı bırakarak yanlarına geldi. “Ne abu hararetli sohbet?” |
Zeynep ve Deniz, turumu Ali Emi’ya anlattılar. Ali Emi, sakince gülümsedi. “İkiniz de haklısınız. Her aracın gendine göre avantajları ve dezavantajları var. Önemli olan, ihtiyaçlarınıza ve yaşam tarzınıza en uygun olanı seçmek. Ama unutmayın, sadece arabanın türü değil, nasıl kullandığınız da önemli.” |
“Nasıl yani?” diye sordu Deniz. |
“Şöyle ki,” diye başladı Ali Emi, “Eğer şehir içünde çoh ziyada araç kullanıyorsanız, elektrikli veya hibrit bir araç çoh daha hinkalklı. Alçah mesafelerde elektrikle gedip, sırıh yolda benzini kullanabilirsiniz. Ama eğer sürekli sırıh yolciluk yapıyorsanız, şarj imkanı olmayan yerlere gediyorsanız, mençki de benzinli ... |
Zeynep, Ali Emi’nın sözlerini ehtibarle dinledi. “Haklısınız Ali Emi. Ben birez idealist davranmışım. Deniz’in koşillarını tam olarak düşünmemiştim.” |
Deniz de düşünceli görünüyeridi. “Ben de birez eringence davranmışım. Çevreyi düşünmek sadece benim cebime değil, hepimizin geleceğine yapılan bir yatırım.” |
Birkaç gün sora, Deniz, Ali Emi’nın tamirhanesine geri döndü. Abu sefer elinde elektrikli bir scooter vardı. “Ali Emi, şehir içünde ulaşım içün bunu aldım. Hem ekonomik, hem de çevreye ziyan vermiyor. Sırıh yolciluklar içün ise, paapmın eski arabasını tezeleyeceğim. Ama abu sefer daha azluh yakıt tüketen bir model seçe... |
Zeynep ise, kasabanın mençediyesiyle görüşerek, kasaba merkezine ve yazlık evlere yakın noktalara elektrikli araç şarj istasyonları kurulması içün bir kampanya başlattı. Başlangıçta bazı zorluklar yaşadılar, ancah Zeynep’in azmi ve Ali Emi’nın desteğiyle, alçah sürede başarılı oldilar. |
Bir yil sora, kasabada elektrikli araç kullanımı hızla arttı. Deniz, scooter’ıyla işe gedip gelirken, Zeynep de elektrikli arabasıyla çevreyi gezerek, mimari projeleri içün ilham aliyeridi. Ali Emi ise, tamirhanesinde elektrikli araçların bakımını yaparak, teze bir sayfa açmıştı. |
Abu hikaye, teknolojinin her zaman tek başına çözüm olmadıği, önemli olanın ihtiyaçları toğri analiz etmek, empati kurmak ve sorumlu bir şekilde xareket etmek oldiğunu gösterdi. Hem Zeynep hem de Deniz, başlangıçta gendi haklı oldiklarını düşünmüşlerdi, ancah Ali Emi’nın bilgece sözleri ve birbirlerini anlamaya çalışma... |
=== HİKAYE BİTti === |
## Parlah Umutlar, Mat Ahıriuçlar |
Ayşe Hala, emekli öğretmen, bahçasinin ahşap piknik istolsını tezelemek içün kolları sıvamıştı. Yillardır dışarıda kalmış, güneşin ve yağmurun etkisiyle rengi solmuş, verniği çatlamıştı. Torunu Deniz, yaz tatilini Ayşe Hala’nin yanında geçiriyordu ve abu projeye gönüllü olmuştu. |
“Halaciğim, internette ‘Parlah Ahşap’ diye bir ürün buldum. Reklamları müthiş! Bir kat sürüyorsun, sanki sıfır gibi oluyor!” dedi Deniz, tabletini Ayşe Hala’ye uzatarak. Reklamda, eski, yıpranmış bir iskam, ‘Parlah Ahşap’ ile parlatıldıktan sora adeta ışıl ışıl parliyeridi. |
Ayşe Hala, şüpheyle tablete baktı. “Deniz’ciğim, reklamlar genelde abartılı olur. Ama denemekte fayda var. Gene de ucuz bir şey değilmiş, değil mi?” |
“Evet, birez pahalı ama yorumları da çoh ey! Herkes çoh memnun kalmış.” dedi Deniz, aslında yorumları tam okumadığı ahvalde. Sadece yildız sayısına bakmıştı. |
Birlikte ürünü sipariş ettiler. Birkaç gün sora koca bir kutu ‘Parlah Ahşap’ geldi. Heyecanla istolyı zımparaladılar, paklediler ve ürünü uygulamaya başladılar. İlk katı sürdüklerinde, gerçekten de bir umut mençirdi. Ahşap birez canlanmıştı. Ama ikinci katı sürdüklerinde işler değişti. Ürün, reklamda oldiğu gibi parlah... |
“Halaciğim… abu… abu reklamdaki gibi değil,” dedi Deniz, sıfatü düşerek. |
Ayşe Hala, derin bir iç çekti. “Görünüşe göre reklamlar her zaman gerçeği yansıtmaz, Deniz’ciğim. Birez eceleci davrandux sanırım. Yorumlara daha ehtibarli bakmalıydux.” |
Deniz, birez daha internette araştırma yaptı. Abu sefer yorumları tek tek okudu. Gördü ki, birçok kişi aynı şikayeti dile getiriyeridi: ürün beklentiyi karşılamıyor, yapışkan bir kalıntı bırakıyor ve tam olarak reklamda göründüğü gibi parlatmiyeridi. Hatta bazıları, ahşabın rengini bozduğunu bile yazmıştı. |
“Halaciğim, haxliydin. Bir sürü kişi de memnun kalmamış. ‘Para tuzağı’ diye yazanlar bile var!” dedi Deniz, üzgün bir şekilde. |
Ayşe Hala, “Boşver Deniz’ciğim. Her zaman ders çıkarmak önemlidir. Aşimdi ne yapacağız?” diye sordu. |
Deniz, “Benim bir fikrim var. Komşimuz Mehmet Emi marangoz. Mençki o bize yardımcı olabilir. Mençki abu yapışkanlığı pakleyebilir ve istolya uygun bir vernik önerebilir.” dedi. |
Mehmet Emi, istolyı inceledikten sora başını yügürdı. “Abu ürün ahşaba nüfuz etmemiş, sadece sıfateyde kalmış. Paklemesi birez zor olacak ama imkansız değil. Size daha uygun, doğal bir vernik öneririm. Hem daha dayanıklı hem de ahşabın doğal gözelliğini ortaya çıkarır.” dedi. |
Mehmet Emi, istolyı pakledi ve doğal verniği uyguladı. Birkaç gün sora istol, eskisinden daha gözel, daha mökkem ve daha doğal görünüyeridi. |
“Gördün mü Deniz’ciğim? Bazen en ey çözüm, reklam vaatlerine güvenmek değil, tecrübeli insanların tavsiyesine kulah vermektir.” dedi Ayşe Hala, gülümseyerek. |
Deniz de gülümsedi. “Haklısın halaciğim. Bir daha da reklamları korü korüne inanmamalıyım. Ve internette yorumları okurken daha ehtibarli olmalıyım.” |
O günden sora Deniz, her alverinde daha ehtibarli oldi. Reklamlara şüpheyle yaklaştı, yorumları ehtibarlice okudu ve mümkünse güvendiği kişilerden tavsiye aldı. Ayşe Hala ise, torununun abu deneyimden ders çıkarmasına sevinmişti. Parlah umutlar yerine, mat ama mökkem bir ahıriuç elde etmişlerdi. Abu, onlara, her zaman ... |
=== HİKAYE BİTti === |
## Minik Astronot Ela ve Kayıp Yildızlar |
Ela, minik bir astronot olmak isteyen, marahli bir kızdı. En sevdiği şey, dedesiyle birlikte bahçadeki teleskopla gökyüzünü seyretmekti. Bir gün, teleskoptan baktığında, gökyüzünde bir şeyler eksik oldiğunu fark etti. “Dede, yildızlar nerede?” diye sordu talaşla. |
Dedesi gülümsedi. “Ela’cım, yildızlar hep orada, ama bazen bulutlar onları gizler. Bulutlar, su damlacıklarından oluşur. Güneş ışığı abu damlacıklara çarptığında, ışık tağılır ve gökyüzü mavi görünür. Tıpkı bir prizmadan ışığı geçirdiğimizde renkler ayrılması gibi!” Ela, dedesinin anlattıklarını ehtibarle dinledi. “Pek... |
Ela ve dedesi, eksik yildızları bulmak içün özel bir cihaz icat ettiler. Cihaz, yildızların yaydığı ışığı burtlayıp, kaybolan yildızların yerini gösteriyeridi. Cihazı çalıştırdılar ve ekranda 14 numaralı bir koordinat mençirdi. Heyecanla o koordinata toğri uzay gemilerini yönlendirdiler. Orada, daha önce hiç görmedikle... |
Ela çoh sevindi, “Gördün mü dede! Yildızlar kaybolmamıştı, sadece teze bir ev bulmuşlar!” Ancah, gezegene yaklaştıklarında, yildızların çoh üzgün oldiğunu fark ettiler. Gezegenin atmosferi, yildızların ışıği sönümlendiriyeridi. Yildızlar, burada parlayamıyorlardı. Dedesi Ela'ya döndü ve "Bazen, bir şeyi bulmak istediği... |
=== HİKAYE BİTti === |
## Minik ve Enerji Dedektifleri |
Minik bir kasaba olan Güneşli Köv’de, Ela ve Arda adında iki marahli çocuh yaşardı. Onlar, “Enerji Dedektifleri” adını verdikleri bir kulüp kurmuşlardı. İşleri, kövdeki her şeyin nasıl çalıştıği, nereden enerji aldıği araştırmaktı. Bir gün, kövün lambaları birden titremeye başladı. Kövün ihtiyar dedesi, Mustafa Emi, “A... |
Ela ve Arda hemen araştırmaya koyuldular. Mustafa Emi onlara, “Elektrik, aslında çoh kıtmir parçacıkların, elektronların xareketiyle oluşur. Tıpkı bir nehirdeki su gibi, elektronlar kersanloların içinden akar ve lambaları, televizyonları çalıştırır. Enerji Kutusu da abu elektronların akışını düzenlemeye çalışıyor,” diy... |
“Mençki de abu semboller, Enerji Kutusu’nun neye ihtiyacı oldiğunu gösteriyor!” dedi Ela. Arda, “Ama neye ihtiyacı olabilir ki? Daha teze geldi!” diye karşılık verdi. Mustafa Emi, “Mençki de kutu, kövümüzdeki herkesin enerjiyi daha ehtibarli kullanmasını istiyor. Tıpkı bir bahçıvanın bitkilerine su verirken ehtibarli o... |
Enerji Dedektifleri çoh bahtli oldilar. Başarmışlardı! Ama ertesi gün, lambalar gene titremeye başladı. Abu sefer daha da kötiydü! Enerji Kutusu’nun yanına gettiklerinde, kutunun üzerindeki ışıklar yanıp sönüyeridi. Mustafa Emi, “Görünüşe göre Enerji Kutusu, sadece enerji tasarrufuyla değil, aynı zamanda kövümüzün ener... |
Ela ve Arda şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Demah ki sadece tasarruf etmek yetmiyormuş. Bazen, ne kadar ehtibarli olursak olalım, sorunlar beklenmedux şekillerde ortaya çıkabiliyeridi. Ama onlar pes etmediler. Enerji Dedektifleri, aşimdi de köv içün teze enerji kaynakları bulmak içün çalışmaya berfar verdiler. Çünkü... |
=== HİKAYE BİTti === |
Tam ortasında kocaman bir papatya tallasının bulunduğu, Minik Vadi’de, iki sevimli arkadaş yaşarmış: Kirpi Kiko ve Sincap Çıtçıt. Kiko, her şeyi merak eder, sürekli sorular sorardı. Çıtçıt ise burtladığı fındıkları saklamayı ve ağaçlarda zıplamayı çoh severdi. Bir gün, gökyüzüne baktılar. Kiko, “Çıtçıt, gökyüzü niya he... |
Kiko ve Çıtçıt, macera aramaya berfar verdiler. Meşaın derinliklerine toğri adlarken, bir tabelaya rastladılar: “Tüm kuşlar uçabilir, hiçbir paluh uçamaz.” Kiko turdu ve düşündü. “Abu toğri mu Çıtçıt? Tüm kuşlar uçuyor, ama paluhlar uçamıyor. Abu demah oluyor ki kuşlar ve paluhlar tamamen farklı şeyler!” Çıtçıt başını ... |
Paluh, “Ben de uçmak istiyerim!” diye haykırdı. “Ama kanatlarım yok! Bütün kuşlar uçabiliyor, ben ise sadece sıfatebiliyorum. Abu çoh haksızlık!” Kiko, palığa yaklaştı ve “Mençki de uçmak her canlı içün gerekli değildir. Sen suda çoh çapuh sıfatüyorsun, biz de berfada çapuh koşiyoruz. Herkesin farklı yetenekleri var!” ... |
Ancah, eve dönerken, Kiko bir şey fark etti. Gökyüzü, normalden çoh daha kırmızıydi! “Çıtçıt, gökyüzü niya kırmızı?” diye sordu. Çıtçıt, “Güneş batıyor Kiko! Güneş battığında ışık daha sırıh bir yol kat ediyor ve mavi renk daha ziyada tağılıyor. Kalan kırmızı renk ise gökyüzünü kırmızı gösteriyor.” dedi. Kiko, “Demah k... |
Eve vardıklarında, Kiko’nun abasi onlara kaynar süt ikram etti. Kiko, abasine gökyüzünün rengini ve uçan palığı anlattı. Abasi gülümsedi ve “Hayat ebele Kiko. Bazen her şey çoh açuh ve hinkalklı görünür. Bazen de beklediğimiz gibi olmaz. Paluh uçamaz ama suda harikadır, gökyüzü her zaman mavi olmaz ama her rengiyle göz... |
=== HİKAYE BİTti === |
## Berfın Fısıltısı: 1964 Ruhunun Kölgesinde |
Savuh bir Ocah sabaxı, Innsbruck’un tağ eteklerinde, 1964 Kış Olimpiyatları’na hazırlık humması vardı. Ama abu humma, sadece pistlerin düzenlenmesi, otellerin tolması ve bayrakların asılmasıyla sınırlı değildi. Tağın kalbinde, sessizce çalışan bir ekip, doğanın kaprislarına berfşı savaşiyeridi. |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.