Split (1)

train · 7.18k rows

Unnamed: 0 float64	Patient stringlengths 1 2.7k ⌀	Therapist stringlengths 1 32.7k ⌀	Translated Patient stringlengths 1 2.63k ⌀	Translated Therapist stringlengths 3 7.25k
null	I was raped repeatedly when I was younger. I told my parents and action was taken, but now that I’m an adult, I suffer from extreme anxiety.	While anxiety can come about for many reasons, trauma is definitely one of the factors that makes anxiety a possibility both immediately following a traumatic event and later in life. When we have experienced such scary violations of our bodies - we may experience residual effects of fear for many years to come. This is normal, natural and in many ways helpful - at least initially. This fear is in some way a sign that your body/mind is taking good care of you - trying to keep you on your toes in order to protect you from anything terrible happening to you again. However, as it sounds like you know, anxiety feels awful and there are certainly ways of learning to reduce anxiety. In order to get the tools you need to manage anxiety and also understand where it comes from and how it works in your life, I would encourage you to seek professional help and check out anxiety resources online.	وقتی جوان‌تر بودم، بارها مورد تجاوز قرار گرفتم. به پدر و مادرم گفتم و اقدامی صورت گرفت، اما اکنون که بالغ شده‌ام، از اضطراب شدید رنج می‌برم.	در حالی که اضطراب می‌تواند به دلایل زیادی ایجاد شود، تروما قطعاً یکی از عواملی است که امکان ایجاد اضطراب را هم بلافاصله پس از یک رویداد آسیب‌زا و هم در مراحل بعدی زندگی فراهم می‌آورد. زمانی که چنین نقض‌های ترسناکی را نسبت به بدن خود تجربه کرده‌ایم، ممکن است اثرات باقیمانده‌ای از ترس را برای سال‌ها احساس کنیم. این واکنش طبیعی و در بسیاری از موارد سودمند است - حداقل در آغاز. این ترس به نوعی نشانه‌ای است که بدن و ذهن شما در تلاش‌اند تا از شما به خوبی مراقبت کنند و شما را هوشیار نگه دارند تا از تکرار هرگونه اتفاق وحشتناک جلوگیری شود. با این حال، همانطور که به نظر می‌رسد، اضطراب احساس بسیار ناخوشایندی دارد و قطعاً راه‌هایی برای یادگیری کاهش آن وجود دارد. برای به دست آوردن ابزارهای لازم جهت مدیریت اضطراب و همچنین درک منشاء و نحوه تأثیر آن بر زندگی‌تان، به شما توصیه می‌کنم که به دنبال کمک حرفه‌ای باشید و منابع آنلاین مرتبط با اضطراب را مورد بررسی قرار دهید.
null	I was raped repeatedly when I was younger. I told my parents and action was taken, but now that I’m an adult, I suffer from extreme anxiety.	Hi. Even though (thankfully) your parents responded well to you telling them, and you received treatment, it's possible, and very normal for sexual abuse trauma to affect you in different ways as you age and develop. Please see a therapist, who can help you find the root of the anxiety.	وقتی جوان‌تر بودم، چندین بار مورد آزار و اذیت جنسی قرار گرفتم. به والدینم اطلاع دادم و اقداماتی انجام شد، اما اکنون که بزرگ شده‌ام، از اضطراب شدید رنج می‌برم.	سلام. حتی اگر (خوشبختانه) والدینتان به خوبی به شما پاسخ دادند و شما تحت درمان قرار گرفتید، ممکن است و بسیار طبیعی است که trauma ناشی از سوء استفاده جنسی با افزایش سن و رشد شما به طرق مختلف بر شما تأثیر بگذارد. لطفاً به یک درمانگر مراجعه کنید تا به شما در شناسایی ریشه اضطراب کمک کند.
null	I was raped repeatedly when I was younger. I told my parents and action was taken, but now that I’m an adult, I suffer from extreme anxiety.	It's not unusual for traumatic experiences that happened when we were younger to stay with us when we get older. Traumatic experiences can become embedded in our bodies, as well as in our emotions. If the issue doesn't get a chance to get resolved within, then external action doesn't necessarily take care of the problem. Seek out a qualified trauma therapist so you can start to deal with the issues you're grappling with.	وقتی جوان‌تر بودم، بارها مورد تجاوز قرار گرفتم. به پدر و مادرم گفتم و اقدامات لازم صورت گرفت، اما اکنون که بزرگ‌سال شده‌ام، از اضطراب شدید رنج می‌برم.	این غیرعادی نیست که تجربیات آسیب‌زای دوران کودکی ما با گذشت زمان در بزرگسالی همچنان باقی بمانند. تجربیات آسیب‌زا می‌توانند در بدن و همچنین در احساسات ما ریشه‌دار شوند. اگر مشکل فرصت حل شدن در درون را پیدا نکند، اقدامات خارجی لزوماً به رفع آن کمک نمی‌کنند. به دنبال یک درمانگر واجد شرایط در زمینه تروما باشید تا بتوانید به مسائل خود رسیدگی کنید.
null	I find myself being very outgoing most of the time, but there are some times when I don't know what to say. I don't even want to talk at all. It's like, I search for the right thing to say and nothing ever comes out. I don't know if I'm outgoing only to fill the void of not knowing what to say. I don’t know if people like that about me. I'm very self-conscious and always think people are talking about me, so it makes me have a cold shoulder and not want to talk.	Would you feel more secure in conversations if instead of talking soon after meeting someone or entering a social situation, you simply listened attentively to the other people?This way you'd have a more secure idea of what topics the group likes talking about and whether you like talking about these topics as well.Maybe you simply are in groups or situations in which you don't care for the people or focus.Start by trusting your own evaluation of your true interest in being among the groups in which you are.Maybe you simply need new and different groups.	بیشتر اوقات خودم را بسیار برون‌گرا می‌بینم، اما در بعضی مواقع نمی‌دانم چه بگویم و اصلاً نمی‌خواهم صحبت کنم. گویی به دنبال حرف درست می‌گردم، اما هیچ چیزی از دهانم بیرون نمی‌آید. نمی‌دانم آیا فقط برای پر کردن خلأ ندانستن چه بگویم، برون‌گرا هستم یا نه. همچنین نمی‌دانم آیا مردم این خصوصیت را در مورد من دوست دارند یا خیر. من بسیار خودآگاه هستم و همیشه فکر می‌کنم مردم درباره‌ام صحبت می‌کنند، به همین دلیل باعث می‌شود که شانه‌هایم را به سمت پایین ببرم و تمایلی به حرف زدن نداشته باشم.	اگر به جای اینکه بلافاصله پس از ملاقات با کسی یا وارد شدن به یک موقعیت اجتماعی، مستقیماً صحبت کنید، با دقت به صحبت‌های دیگران گوش دهید، آیا در گفتگوها احساس امنیت بیشتری خواهید کرد؟ به این ترتیب، درک بهتری از موضوعاتی که گروه دوست دارد درباره آنها صحبت کند و اینکه آیا شما نیز از بحث درباره این موضوعات لذت می‌برید، خواهید داشت. شاید شما در گروه‌ها یا موقعیت‌هایی هستید که به افراد آنها اهمیت نمی‌دهید یا تمرکز نمی‌کنید. با اعتماد به ارزیابی خود از علاقه واقعی‌تان به حضور در این گروه‌ها شروع کنید. شاید به گروه‌های جدید و متنوعی نیاز داشته باشید.
null	This is preventing me from getting a job. I have bad relationship with my bipolar mother. I am living with her but it stresses me out so much to be around her that I have locked myself in my room. I have no friends or other family to help me. I have no money for therapy, but I think I need therapy before I can secure a job.	Overwhelming fear, social anxiety and depression are especially painful because they make behaving constructively a challenge. But there are also lots of examples of folks who have successfully worked their way through this. So there is hope! In addition to the suggestion to visit your doctor (who may prescribe a medication to help you relax), there are many social service agencies who provide free counseling or take medicaid. A good CBT therapist will help you look at your thinking so that you may see how you are distorting your thoughts. Behavior is also important. Despite how you may feel: it is helpful to go out, to do things that relax you (maybe a yoga class or a meditation class?). Exercise. Diet. Eat well. Think back on the things that you used to do that helped in the past, and force yourself to do these things again. I know that this seems hard, but it beats the alternative, doesn't it? Of course, I recommend you pick up a copy of my book, Living Yes, which will help you look at these and other ideas to help you out. I hope you get unstuck soon! ~Mark (www.MarkMorrisLCSW.com and www.LivingYes.org)	این باعث می‌شود نتوانم شغلی پیدا کنم. من رابطه‌ی بدی با مادرم که دوقطبی است دارم. در حال حاضر با او زندگی می‌کنم، اما بودن در کنارش آنقدر برایم استرس‌زا است که خودم را در اتاقم حبس کرده‌ام. هیچ دوستی یا خانواده‌ی دیگری برای کمک ندارم. پولی برای درمان ندارم، اما فکر می‌کنم قبل از اینکه بتوانم شغلی پیدا کنم به درمان نیاز دارم.	ترس شدید، اضطراب اجتماعی و افسردگی به ویژه دشوار هستند، زیرا باعث می‌شوند که رفتار سازنده چالشی بزرگ شود. اما نمونه‌های زیادی وجود دارد از افرادی که موفق به عبور از این مرحله شده‌اند. پس امید وجود دارد! علاوه بر توصیه به مراجعه به پزشک (که ممکن است دارویی برای کمک به آرامش شما تجویز کند)، بسیاری از نهادهای خدمات اجتماعی وجود دارند که مشاوره رایگان ارائه می‌دهند یا به بیمه Medicaid پذیرش دارند. یک درمانگر خوب CBT به شما کمک می‌کند تا به افکارتان نگاه کنید و متوجه شوید که چگونه افکار خود را تحریف می‌کنید. رفتار نیز اهمیت دارد. با وجود احساسی که ممکن است داشته باشید، بیرون رفتن و انجام کارهایی که شما را آرام می‌کند، مثلاً شرکت در یک کلاس یوگا یا مدیتیشن، مفید است. ورزش کنید. رژیم غذایی مناسبی داشته باشید. به کارهایی که قبلاً انجام می‌دادید و در گذشته به شما کمک می‌کرد فکر کنید و خود را مجبور کنید دوباره این کارها را انجام دهید. می‌دانم که این کار سخت به نظر می‌رسد، اما گزینه جایگزین مطمئناً دشوارتر است، نه؟ البته، پیشنهاد می‌کنم یک نسخه از کتاب من، "Living Yes"، را تهیه کنید که به شما در بررسی این و دیگر ایده‌ها کمک می‌کند. امیدوارم هر چه زودتر از این وضعیت خارج شوید! ~مارک (www.MarkMorrisLCSW.com و www.LivingYes.org)
null	This is preventing me from getting a job. I have bad relationship with my bipolar mother. I am living with her but it stresses me out so much to be around her that I have locked myself in my room. I have no friends or other family to help me. I have no money for therapy, but I think I need therapy before I can secure a job.	A good first step would be to make an appointment with your primary care provider & discuss your concerns. They would have resources available to help in your particular situation.	این مانع می‌شود که شغلی پیدا کنم. من رابطه بدی با مادرم که دوقطبی است دارم. با او زندگی می‌کنم، اما بودن در کنار او آنقدر برایم استرس‌زا است که خود را در اتاقم حبس کرده‌ام. هیچ دوستی یا خانواده دیگری ندارم که به من کمک کند. من پولی برای درمان ندارم، اما فکر می‌کنم قبل از اینکه بتوانم شغلی پیدا کنم به کمک روانشناسی نیاز دارم.	یک قدم خوب این است که با ارائه‌دهنده مراقبت‌های اولیه‌تان قرار ملاقات بگذارید و نگرانی‌های خود را در میان بگذارید. آنها منابعی در اختیار دارند که می‌تواند به شرایط خاص شما کمک کند.
null	I feel like my time is going too fast	Thank you for reaching out! That is a great question! As an American, I can truly say that I spend way too much time on the go! It is a proven fact that Americans live in a fast paced environment compared to Europe! I often ask myself, what if I only had one day left on this Earth? What would I do? Well, that is an easy question. I would spend it with my family! Easier said than done when we are living in a tomorrow kind of World, right? Its hard to focus on the now when we are so consumed in what tomorrow shall bring.Time management is a very important factor when learning to "live life to the fullest"! In fact, this is a required course in undergraduate college now. Everyone manages their time differently and it is up to you to decide how you would like to do this. Personally, for myself I like to keep a calendar with a to-do list. I always place my most important tasks at the top of the list. That way, if I do not get through the list, I am not stressing over the little things. When planning your day, it is important you schedule work, eat and play. A much as it is hard not to work after getting off work, it must be done. There is discipline involved in this process. If you have trouble with this, then maybe seeking out some accountability such as including a coworker to make sure you do not bring work home once your shift is over or your spouse/partner reminding you that this is a time for play and not work.These are just some ideas that I am throwing out there. Again, everyone has their own style on time management. I hope this was helpful for you. Please don't hesitate to reach out for anything further!	احساس می‌کنم زمانم خیلی سریع سپری می‌شود	از اینکه با ما تماس گرفتید متشکرم! این یک سوال عالی است! به عنوان یک آمریکایی، می‌توانم به‌راحتی بگویم که زمان زیادی را در حال حرکت می‌گذرانم! این یک واقعیت ثابت شده است که آمریکایی‌ها در مقایسه با اروپایی‌ها در محیطی پرشتاب زندگی می‌کنند! من اغلب از خودم می‌پرسم: اگر فقط یک روز در این زمین باقی مانده باشد، چه کار کنم؟ خوب، این یک سوال آسان است. من آن را با خانواده‌ام سپری می‌کردم! این را گفتن آسان‌تر از عمل کردن به آن است، به‌خصوص وقتی در دنیای فردا زندگی می‌کنیم، درست است؟ تمرکز بر زمان حال دشوار است زمانی که در آنچه فردا به ارمغان خواهد آورد غرق می‌شویم. مدیریت زمان یک عامل بسیار مهم در یادگیری "زندگی کردن به بهترین نحو" است! در واقع، این یک دوره الزامی در کالج‌های مقطع کارشناسی است. هر فرد زمان خود را به‌طور متفاوتی مدیریت می‌کند و این به شما بستگی دارد که چگونه می‌خواهید این کار را انجام دهید. شخصاً من دوست دارم تقویمی با لیست کارهای انجام‌دادنی داشته باشم. همیشه مهمترین کارهایم را در بالای لیست قرار می‌دهم، بنابراین اگر نتوانم تمام کارها را انجام دهم، بر سر جزئیات کم‌اهمیت دچار استرس نمی‌شوم. هنگام برنامه‌ریزی برای روزتان، بسیار مهم است که برای کار، غذا و تفریح زمان‌بندی کنید. به‌همان اندازه که سخت است پس از اتمام کار به خود استراحت بدهید، اما این کار باید انجام شود. در این فرایند نیاز به نظم و انضباط است. اگر در این زمینه مشکل دارید، شاید بخواهید از یک همکار کمک بگیرید تا مطمئن شوید که کار را به خانه نمی‌برید یا همسر/شریکتان به شما یادآوری کند که این زمان برای تفریح است نه کار. اینها تنها برخی از ایده‌هایی هستند که به ذهنتان می‌آید. بار دیگر، هر فرد سبک خاص خود را در مدیریت زمان دارد. امیدوارم این نکات برای شما مفید بوده باشد. لطفاً برای هر پرسش دیگری تردید نکنید و تماس بگیرید!
null	My dad refuses to acknowledge my anxieties about going to parties, dinners, etc. Whenever I have an opinion it gets shut down. My mom and everyone else behaves likewise. For my father who heads a company, this is normal. He has to be right all the time. He blatantly refuses to even try to see it from my angle. Recently however, it's been getting to the point where I feel pressured and unable to speak my mind. It isn't possible for me to get professional one-on-one help. He tells me to grow a pair and get over it. I recently have been developing more severe body image and self-confidence issues, which I have had all my life. I feel invalidated by my dad. I have been more paranoid lately as well. I can't turn on location services anymore on my phone because of a past incident. He makes me feel guilty about it. I feel rather worthless more often than not, unfortunately. What do I do?	I'm sorry to hear that you are unable to get through to your parents. It sounds like you are experiencing a great deal of anxiety that needs to be addressed by a professional (despite the fact that you are unable to at the moment). I would recommend talking with another adult such as a school counselor that can offer you support in this area. Perhaps they can work with you on your anxiety issues and schedule a meeting with your parents so that he/she may help mediate the conversation with them.If you are unable to reach out to a school counselor maybe you can try a member of the family such as an aunt or an uncle that feels comfortable addressing the issue with your parents. Sometimes it helps hearing it from a third party before the situations is taken seriously enough.Good luck!	پدرم از پذیرش نگرانی‌هایم درباره رفتن به مهمانی‌ها، شام‌ها و غیره خودداری می‌کند. مادرم و سایرین هم همین‌طور رفتار می‌کنند. برای پدرم که مدیر یک شرکت است، این حالت طبیعی است. او همیشه باید درست بگوید و به وضوح حاضر نیست حتی سعی کند از زاویه دید من موضوع را ببیند. با این حال، اخیراً به جایی رسیده‌ام که احساس فشار می‌کنم و نمی‌توانم نظرم را بیان کنم. امکان دریافت کمک مشاوره‌ای یک‌به‌یک برای من وجود ندارد. او به من می‌گوید که جرأت داشته باشم و از پس آن برآیم. اخیراً دچار مشکلات شدیدتر در زمینه تصویر بدنی و اعتماد به نفس شده‌ام که از زمان‌های دور با آن‌ها مواجه بوده‌ام. احساس می‌کنم از طرف پدرم بی‌اعتبار شده‌ام. همچنین اخیراً بیشتر دچار پارانویا شده‌ام. دیگر نمی‌توانم خدمات مکان‌یابی را در تلفن همراهم روشن کنم به دلیل یک حادثه گذشته. او باعث می‌شود در این زمینه احساس گناه کنم. متأسفانه اغلب احساس بی‌ارزشی می‌کنم. چه کار کنم؟	متأسفم که نمی‌توانی با پدر و مادرت ارتباط برقرار کنی. به نظر می‌رسد که اضطراب زیادی را تجربه می‌کنی که نیاز به رسیدگی حرفه‌ای دارد (هرچند فعلاً نمی‌توانی به آن مراجعه کنی). به تو پیشنهاد می‌کنم با بزرگسال دیگری مانند مشاور مدرسه صحبت کنی که می‌تواند در این زمینه به تو کمک کند. شاید آنها بتوانند در مورد مشکلات اضطرابی‌ات با تو کار کنند و ملاقاتی با والدینت ترتیب دهند تا او بتواند در گفتگو با آنها کمک کند. اگر نمی‌توانی با مشاور مدرسه تماس بگیری، شاید بتوانی یکی از اعضای خانواده را انتخاب کنی، مثل عمو یا عمه‌ای که با موضوع راحت است و می‌تواند آن را با والدینت مطرح کند. گاهی شنیدن آن از یک شخص ثالث می‌تواند قبل از جدی‌تر شدن اوضاع کمک کند. موفق باشی!
null	Whenever I leave my girlfriend I get panic attacks. I'm taking medications to control them, but I'm thinking of moving in with her since I get so anxious.	I’m sorry to hear that you are currently experiencing panic attacks. I hope that the medication you have been prescribed has provided you with some relief. Unfortunately, I don’t feel that moving in with your girlfriend would alleviate your anxiety. Although you may feel very anxious about leaving her, your body is reacting to this stressful event in your life in an unhealthy manner. You may be able to render this particular situation but it’s likely that you may experience another panic attack when an additional stressful event arises. Therefore, it is essential that you address the reason for why you are experiencing panic attacks in the first place followed by practicing coping mechanisms in the case that one would arise in the future.Talk therapy has shown to be effective with those affected by anxiety along with breathing exercises and yoga. A trained therapist will be able to assist you in finding the right stress reducing method so that you can reduce the chance of another attack occurring.I wish you the best of luck! It sounds like you are very happy in your relationship and I hope you are able to reduce your anxiety so that you are able to enjoy one another.	هر بار که از دوست دخترم جدا می‌شوم، دچار حملات پانیک می‌شوم. من برای کنترل آنها دارو مصرف می‌کنم، اما به خاطر اضطرابی که احساس می‌کنم، به این فکر افتاده‌ام که با او زندگی کنم.	متاسفم که می‌شنوم شما در حال حاضر حملات پانیک را تجربه می‌کنید. امیدوارم داروهایی که برای شما تجویز شده، اندکی به شما تسکین بخشیده باشد. متأسفانه، من فکر نمی‌کنم که زندگی کردن با دوست‌دخترتان اضطراب شما را کاهش دهد. اگرچه ممکن است در مورد ترک او بسیار مضطرب باشید، اما بدن شما به این رویداد استرس‌زا به شیوه‌ای ناسالم واکنش نشان می‌دهد. ممکن است بتوانید این موقعیت خاص را مدیریت کنید، اما احتمالاً در صورت بروز یک رویداد استرس‌زا دیگر، حمله پانیک دیگری را تجربه خواهید کرد. بنابراین، ضروری است که ابتدا به دلایل تجربه حملات پانیک خود پرداخته و سپس به تمرین تکنیک‌های مقابله‌ای بپردازید تا در صورت بروز حمله‌ای در آینده آماده باشید. نشان داده شده است که گفتار درمانی برای افرادی که از اضطراب رنج می‌برند مؤثر است، همچنین تمرینات تنفسی و یوگا نیز مفید واقع می‌شوند. یک درمانگر آموزش‌دیده می‌تواند به شما در یافتن روش‌های مناسب کاهش استرس کمک کند تا خطر حمله دیگری را کاهش دهید. برای شما آرزوی موفقیت دارم! به نظر می‌رسد در رابطه خود بسیار خوشحال هستید و امیدوارم بتوانید اضطراب خود را کاهش دهید تا از یکدیگر بیشتر لذت ببرید.
null	I had a head injury a few years ago and my mind races all the time. I have trouble sleeping and have a lot of anxiety. Every medicine I have been on my body rejects; I get sick to my stomach and get blisters in my mouth. How can I calm my self down? I'm a wreck.	You didn't say what or how many medications you've tried. Certain anxiety medications can make you feel nauseous, but I haven't heard of any that cause mouth blisters, so there may be some other underlying medical issue there. I would definitely talk to your primary care physician and whoever has prescribed the medication as well as a neurologist if you've suffered a severe head injury. There are so many medications available for anxiety or insomnia or even depression that there may be others with lesser side effects.But beyond that, have you tried any other treatments such as deep breathing or meditation? Meditation can be very effective, but it takes practice and you don't have to sit cross-legged for hours chanting "Ohm" to meditate. It's about focusing on your breath, rather than all the thoughts that are racing through your head. And when they do take your mind off your breath, simply refocus (and refocus and refocus). Like I said, it takes practice, so don't give up. You can find many sites offering different ways to meditate, so look around and see what works best for you. Like medication, you just have to find the one that works best and that might take some experimentation.I hope this helps and best of luck to you.	من چند سال پیش دچار آسیب سر شدم و ذهنم دائماً در حالت تپش است. من با مشکل خواب دست و پنجه نرم می‌کنم و اضطراب زیادی دارم. هر دارویی که مصرف می‌کنم، بدنم آن را رد می‌کند و دچار حالت تهوع می‌شوم و در دهانم تاول می‌زند. چگونه می‌توانم خودم را آرام کنم؟ حس می‌کنم به هم ریخته‌ام.	نگفتی چه داروهایی یا چقدر از آنها را امتحان کرده‌ای. برخی داروهای اضطراب می‌توانند باعث حالت تهوع شوند، اما من چیزی نشنیده‌ام که باعث ایجاد تاول در دهان شود، بنابراین ممکن است مشکلی پزشکی در این زمینه وجود داشته باشد. من قطعاً با پزشک معالج خود، هر کسی که دارو را تجویز کرده و همچنین یک متخصص مغز و اعصاب صحبت خواهم کرد، اگر دچار آسیب شدید سر شده‌اید. داروهای زیادی برای درمان اضطراب، بی‌خوابی یا حتی افسردگی وجود دارد که ممکن است گزینه‌هایی با عوارض جانبی کمتر نیز وجود داشته باشد. اما فراتر از این، آیا درمان‌هایی مانند تنفس عمیق یا مدیتیشن را امتحان کرده‌اید؟ مدیتیشن می‌تواند بسیار مؤثر باشد، اما نیاز به تمرین دارد و نیازی نیست ساعت‌ها به صورت ضربدری نشسته و "اهم" بگویید. هدف این است که بر نفس خود تمرکز کنید، نه بر تمام افکاری که در ذهن شما جریان دارند. هنگامی که افکار شما را از تمرکز بر نفس دور می‌کنند، به سادگی دوباره تمرکز کنید (و دوباره و دوباره). همانطور که گفتم، این کار نیاز به تمرین دارد، بنابراین تسلیم نشوید. وب‌سایت‌های زیادی وجود دارند که روش‌های مختلف مدیتیشن را ارائه می‌دهند، پس نگاه کنید و ببینید کدام‌یک برای شما بهتر است. مانند دارو، شما باید راهی را پیدا کنید که بهترین نتیجه را برایتان داشته باشد و ممکن است نیاز به کمی آزمایش داشته باشد. امیدوارم این نکات به شما کمک کند و برایتان آرزوی موفقیت دارم.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Watching children go through challenges in their lives is difficult. On a very basic level, There exists a primal need to protect them from harm. The hard part for parents is letting them feel those challenges and working through them as they get older. At some point, there is a moment that occurs when the role as a parent shifts. Children no longer need the basics (food, shelter. water, safety) as much as when they were toddlers, but rather, their needs shift to wanting more support, encouragement, advice, and room to make mistakes. This is where the ability to communicate with them, letting them direct the sails to gather the wind needed to move, is so important. Keep the lines of communication open and be available to give feedback when they ask for it.	زمانی که دخترم به خاطر یک موضوع بیهوده از مدرسه دچار استرس می‌شود، شروع به گریه و ناراحتی می‌کند. او دانش‌آموزی باهوش است و همیشه معدل ۴.۰ دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این موضوع او را بشکند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا کسی دیگری ببرم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	تماشای کودکانی که در زندگی خود با چالش‌هایی روبرو می‌شوند دشوار است. در سطحی بسیار ابتدایی، نیازی بنیادی برای محافظت از آنها در برابر آسیب وجود دارد. بخش سخت برای والدین این است که به فرزندان خود اجازه دهند این چالش‌ها را احساس کنند و با بزرگ‌تر شدن، با آن‌ها کنار بیایند. در یک مقطع زمانی، لحظه‌ای فرامی‌رسد که نقش والدین تغییر می‌کند. کودکان دیگر به اندازه دوران نوپایی خود به نیازهای اساسی (غذا، سرپناه، آب، ایمنی) وابسته نیستند، بلکه نیازهای آنها به حمایت بیشتر، تشویق، مشاوره، و فضایی برای اشتباه کردن تغییر می‌کند. اینجا، اهمیت توانایی برقراری ارتباط با آنها و اجازه دادن به آنها برای هدایت بادبان‌ها برای بهره‌گیری از وزش باد مورد نیاز برای حرکت به وضوح چشمگیر است. خطوط ارتباطی را باز نگه دارید و در صورت درخواست، در دسترس ارائه بازخورد باشید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Oh dear - this is becoming all too common. I suggest you have some conversations with your girl to figure out where she is getting the "information" that she builds anxiety around. I see teens who have heard teachers, parents, coaches, etc push the "highly selective colleges" idea on kids way too much. Teens in particular are prone to black and white thinking, leading them to see one poor test performance, one off day, one not-great assignment as the make-or-break task on the path to successful adulthood. If that's the case with your daughter, she needs you to help modulate both the incoming information (there are nearly 5000 colleges in the US - she will get into one of them!) as well as her reaction to that information.As well, you and any other adults that are involved in parenting her need to discern fact from fiction. The recent scandal around celebrities "buying" their kids into college is an indicator of how far off track we, as a culture, have gotten in terms of education. A college education is certainly important, but we have allowed the marketing push to create so much stress and upset for our kids (and ourselves as parents) that they are actually less prepared to leave home and really engage in higher education than ever.You may want to include a therapist in these conversations if you get stuck, but start with a parent-child conversation. Help her figure out what is going on - if it is the "I have to get it right or I will have no future", calmly walk her through all the evidence that says that's just not true. As well, let her know that being anxious now is NOT preparing her for a bright adulthood - it's preparing her for an anxious future. She needs help figuring out how to balance her effort to attend to real and reasonable expectations, not over-inflated fear-based actions.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و اضطراب می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه نمره ۴.۰ دارد، اما نگرانم که بیش از حد stressed شود. می‌ترسم این فشار او را بشکند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا مشاور ببرم چون این وضعیت طبیعی نیست.	اوه عزیزم - این موضوع خیلی رایج شده است. من به شما پیشنهاد می‌کنم که با دخترتان صحبت کنید تا بفهمید او از کجا "اطلاعاتی" را که باعث ایجاد اضطراب می‌شود، دریافت می‌کند. نوجوانانی را می‌بینم که از معلمان، والدین، مربیان و غیره ایده "کالج‌های بسیار گزینشی" را بیش از حد شنیده‌اند. نوجوانان به طور خاص مستعد تفکر سیاه و سفید هستند و ممکن است یک عملکرد ضعیف در آزمون، یک روز نامناسب، یا یک تکلیف کمتر از عالی را به عنوان آزمون سرنوشت‌ساز در مسیر بزرگسالی موفق ببینند. اگر دختر شما در چنین وضعیتی است، او به شما نیاز دارد که هم اطلاعات دریافتی را تعدیل کنید (تقریباً 5000 کالج در ایالات متحده وجود دارد - او به یکی از آن‌ها وارد خواهد شد!) و هم واکنش او به این اطلاعات. همچنین، شما و دیگر بزرگسالان involved در تربیت او باید واقعیت را از داستان تفکیک کنید. رسوایی اخیر در مورد "خرید" فرزندانشان توسط افراد مشهور برای ورود به دانشگاه، نشان‌دهنده این است که ما به عنوان یک فرهنگ، تا چه حد از مسیر درست تحصیلات دور شده‌ایم. تحصیلات دانشگاهی قطعاً مهم است، اما ما اجازه داده‌ایم که فشار بازاریابی بیش از حد استرس و ناراحتی برای فرزندانمان (و همچنین برای خودمان به عنوان والدین) ایجاد کند به گونه‌ای که آن‌ها کمتر از همیشه برای ترک خانه و واقعی‌سازی تحصیلات عالی آماده هستند. اگر در این گفت‌وگوها گیر کردید، می‌توانید یک درمانگر را در نظر بگیرید، اما ابتدا گفت‌وگوی والد و فرزند را شروع کنید. به او کمک کنید بفهمد چه اتفاقی در حال رخ دادن است - اگر او فکر می‌کند "باید آن را درست انجام دهم وگرنه آینده‌ای نخواهم داشت"، با آرامش تمام شواهدی را که نشان می‌دهد این درست نیست، برایش توضیح دهید. همچنین، به او بگویید که در حال حاضر مضطرب بودن، او را برای یک بزرگسالی شاداب آماده نخواهد کرد، بلکه او را برای آینده‌ای مملو از اضطراب آماده خواهد کرد. او به کمک نیاز دارد تا بتواند تلاشش را برای توجه به انتظارات واقعی و معقول متعادل کند، نه اقدامات مبتنی بر ترس و التهاب بیش از حد.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Sometimes stress helps us become motivated and thrive to do better however, if your daughter is stressing to the point that she is crying and freaking out then that would be concerning. Helping your daughter with relaxation techniques like deep breathing or guided imagery would be a good start. Also, reminding your daughter that you see her doing so well in school and that most importantly you are there for her. I would also make an appointment to see a mental health therapist they can have more ideas on ways to de-stress.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و هیجان‌زدگی می‌کند. او دانش‌آموز بااستعدادی است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که فشار زیادی به خودش بیاورد. می‌ترسم این استرس او را خرد کند. نمی‌دانم آیا باید او را به دکتر یا مشاور ببرم چون این وضعیت طبیعی نیست.	گاهی اوقات استرس می‌تواند به ما کمک کند تا انگیزه پیدا کنیم و به عملکرد بهتری دست یابیم؛ اما اگر دختر شما به حدی دچار استرس شده که گریه می‌کند و مضطرب است، این موضوع نگران‌کننده است. کمک به دخترتان با تکنیک‌های آرامش‌بخش مانند تنفس عمیق یا تجسم هدایت‌شده آغاز خوبی خواهد بود. همچنین، به او یادآوری کنید که پیشرفت‌هایش در مدرسه را مشاهده می‌کنید و مهم‌تر از همه اینکه شما همیشه در کنار او هستید. من همچنین یک وقت ملاقات برای دیدن یک درمانگر سلامت روان تعیین می‌کنم؛ چرا که آنها ممکن‌اند ایده‌های بیشتری برای کاهش استرس ارائه دهند.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	The most important action you can take here is validating her feelings and staying calm when she is crying and "freaking out". It's equally important to do some self exploration regarding your own thoughts, feelings, and behaviors towards making mistakes and how you respond to your mistakes. When she is calm, ask her what a mistake means to her. Giving her examples of different kinds of mistakes and listening to her responses will give you an idea of how extreme her thoughts are. Taking this opportunity to share with her your own struggles with perfectionism or some other area would help her feel more at ease. Reminding her that she is enough just as she is would be helpful as well. Encouraging her self care routine will help develop a greater sense of balance regarding her priorities. The practice of mindfulness will be helpful in self awareness. Creating a plan on what to do when the early signs of "freaking out" surface will strengthen her coping skills. Your fears as a parent are completely understandable and this definitely needs to be addressed. Your daughter cannot bring about change on her own and will need the family to work towards this change as well. A therapist that specializes in anxiety/perfectionism would be a great resource. They may also help you all have a greater understanding of what the root of this need for perfection is and how it plays a role in the family. I suggest one or two sessions without your daughter would be helpful to develop a course of action. I hope this was helpful. It takes a lot of courage to seek help and guidance, I'm glad you posted.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع ناکارآمد از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و ناراحتی می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه معدل 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار باشد. می‌ترسم این فشار او را بشکند. نمی‌دانم آیا باید او را پیش یک دکتر یا مشاور ببرم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	مهم‌ترین اقدامی که می‌توانید در اینجا انجام دهید، اعتبار بخشیدن به احساسات او و حفظ آرامش هنگام گریه و "فریاد زدن" اوست. به همان اندازه مهم است که در مورد افکار، احساسات و رفتارهای خود در ارتباط با اشتباهات و نحوه واکنش به آن‌ها کمی خودکاوشی کنید. وقتی او آرام است، از او بپرسید که اشتباه برای او چه معنایی دارد. ارائه مثال‌هایی از انواع مختلف اشتباهات و گوش دادن به پاسخ‌های او به شما ایده می‌دهد که افکار او چقدر افراطی هستند. این فرصت را غنیمت شمارید و مبارزات خود با کمال‌گرایی یا چالش‌های مشابه را با او به اشتراک بگذارید تا او احساس راحتی بیشتری کند. همچنین، به او یادآوری کنید که او به همین شکل که هست، کافی است. تشویق او به ایجاد یک روتین مراقبت از خود، به توسعه حس تعادل بیشتری در اولویت‌هایش کمک می‌کند. تمرین ذهن‌آگاهی نیز می‌تواند در افزایش خودآگاهی مفید باشد. ایجاد یک برنامه برای اقدام در صورت بروز علائم اولیه "فریاد زدن" مهارت‌های مقابله‌ای او را تقویت خواهد کرد. ترس شما به عنوان والدین کاملاً قابل درک است و باید جدی گرفته شود. دختر شما به تنهایی نمی‌تواند تغییری ایجاد کند و به حمایت خانواده نیاز دارد. یک درمانگر متخصص در اضطراب و کمال‌گرایی می‌تواند منبع خوبی باشد و به شما کمک کند درک بهتری از ریشه این نیاز به کمال و تأثیر آن بر خانواده به دست آورید. پیشنهاد می‌کنم یک یا دو جلسه بدون حضور دخترتان داشته باشید تا برنامه‌ای برای اقدام تنظیم کنید. امیدوارم این نکات برای شما مفید بوده باشد. جستجوی کمک و راهنمایی نیاز به شجاعت زیادی دارد و خوشحالم که این موضوع را مطرح کردید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	I hear your concern that your daughter might break under the pressure and stress that she is dealing with. It is a good thing that your high achieving daughter is calling out for help and that you are listening. The education system is wrought with social and emotional problems, and there is a disproportionate emphasis on test taking, scores and achievement in school. It sounds like your daughter would benefit from some social and emotional education and learning to understand how her feelings are impacting her thoughts and behaviors. I'd like to also assure you that crying and freaking out is a normal part of growing up. Depending on your daughter's age, it is likely that she is going through a growth spurt and she may be feeling her feelings in a unique way to her too. If this is the first time you are having a concern about anxiety then rest at ease and see if you can ride the emotions with her and be a stable sounding board for her. Use empathy and compassion and allow her a safe place to process through her concerns. Try not to solve it for her, but allow her a space to fumble through and find her own answers to the problems she is faced with. Give her confidence that she can figure it out, and be patient as you sit with her. Our presence is key to our children's well being. Make eye contact with her, allow her to squirm and get frustrated and work through it while you witness her process. As parents, when we can model calm in the storm of life our children learn that all of their feelings are ok too. When our children see and feel our fear, it can create more insecurity and low self evaluation of their own efficacy to manage the stress. When we can be calm and reassuring, then we can boost their confidence in their own ability to problem solve what they are going through. Let's face it we all have irrational thinking from time to time, and usually it is when we are under stress. If your daughter continues to show concerning anxiety, check with her school and see if she can benefit from an opportunity with the social emotional learning curriculum. In Texas at least, schools are required to have resources for children like your daughter who are experiencing anxiety and other mental health concerns. Her teacher is with her all day and you may request to have a conference with her to see if she can help her in any way as well. If resources in your school are limited then I would seek an outside therapist who specializes in working with children your daughter's age. Call around and see if she can benefit from a therapeutic relationship outside of school and home. Once you have plenty of feedback from her teacher and a therapist or counselor then you will be able to determine if seeking medical care is necessary with their support and guidance. Thank you for your courage to reach out for help on behalf of your daughter. You are her greatest advocate. I hope that you find support to help you navigate this time in her life and that you both grow and learn from this experience.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه دچار استرس می‌شود، شروع به گریه و عصبی شدن می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است که همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این فشار او را شكننده کند. نمی‌دانم آیا باید او را به دکتر ببرم یا به کسی مراجعه کنم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	من نگرانی شما را در مورد این که ممکن است دخترتان تحت فشار و استرسی که با آن مواجه است دچار مشکل شود، می‌فهمم. اینکه دختر موفق شما به دنبال کمک است و شما هم گوش می‌دهید، اقدامی بسیار مثبت است. سیستم آموزشی پر از مشکلات اجتماعی و عاطفی است و تأکید نامتناسبی بر تست‌گیری، نمرات و پیشرفت در مدرسه وجود دارد. به نظر می‌رسد دختر شما از آموزش‌های اجتماعی و عاطفی و یادگیری چگونگی تأثیر احساساتش بر افکار و رفتارهایش بهره‌مند شود. همچنین می‌خواهم به شما اطمینان دهم که گریه کردن و عصبانی شدن بخشی طبیعی از فرایند رشد است. بسته به سن دختر شما، ممکن است او در حال طی کردن یک دوره جهش رشد باشد و احساساتش را به روشی خاص تجربه کند. اگر این اولین باری است که نگران اضطراب او هستید، آسوده خاطر باشید و سعی کنید در عین حال که با او هستید، احساسات او را هم درک کنید و منبع ثابتی برای او باشید. با همدلی و محبت به او فضایی امن برای پردازش دغدغه‌هایش بدهید. سعی نکنید مشکلش را برایش حل کنید، بلکه بگذارید خود به جستجوی راه‌حل بپردازد. به او اعتماد به نفس دهید که می‌تواند مشکلش را حل کند و صبور باشید در کنار او بنشینید. حضور ما نقش کلیدی در سلامت روانی فرزندانمان دارد. با او تماس چشمی برقرار کنید، اجازه دهید در حین تلاش برای حل مشکل، کمی مضطرب یا ناامید شود و در این روند او را همراهی کنید. به عنوان والدین، وقتی می‌توانیم آرامش را در طوفان‌های زندگی به نمایش بگذاریم، فرزندان‌مان نیز می‌آموزند که همه احساساتشان طبیعی است. وقتی فرزندان‌مان ترس ما را ببینند و حس کنند، ممکن است باعث ایجاد احساس ناامنی بیشتر و ارزیابی نادرست از توانایی‌های خودشان در مدیریت استرس شوند. اما اگر ما آرام و اطمینان‌بخش باشیم، می‌توانیم به آنها کمک کنیم تا به توانایی خودشان در حل مشکلات اطمینان پیدا کنند. بیایید بپذیریم که همه ما از گاهی دچار تفکر غیرمنطقی می‌شویم، به ویژه در زمان‌های استرس. اگر دختر شما همچنان نگران‌کننده‌ای از خود نشان می‌دهد، با مدرسه او مشورت کنید و ببینید که آیا می‌تواند از برنامه‌های آموزشی اجتماعی و عاطفی بهره‌مند شود. حداقل در تگزاس، مدارس ملزم به ارائه منابعی برای کودکانی چون دختر شما که با اضطراب و سایر مشکلات سلامت روان دست و پنجه نرم می‌کنند، هستند. معلم او در تمام طول روز با او است و ممکن است بخواهید یک جلسه مشاوره با او ترتیب دهید تا ببینید آیا می‌تواند به دختر شما کمک کند یا نه. اگر منابع مدرسه محدود باشد، بهتر است به دنبال یک درمانگر بیرونی باشید که در کار با کودکان هم‌سن دختر شما تخصص داشته باشد. تماس بگیرید و ببینید آیا او می‌تواند از یک رابطه درمانی خارج از مدرسه و خانه بهره‌مند شود یا خیر. وقتی بازخورد‌های لازم را از معلم و یک درمانگر یا مشاور به دست آوردید، خواهید توانست تعیین کنید آیا نیاز به مراقبت پزشکی وجود دارد یا خیر. از شما به خاطر شجاعت‌تان در درخواست کمک به نیابت از دخترتان سپاسگزارم. شما بزرگترین مدافع او هستید. امیدوارم که حمایت‌هایی پیدا کنید که به شما در گذراندن این مرحله از زندگی او کمک کند و هر دو از این تجربه رشد کنید و درس بگیرید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Aye, you're correct, that isn't normal, and maybe you should get her to a doctor!Before you do that, and if she were my daughter, I would provide her the necessary physical support that can be given readily at home; that is: proper natural diet, rest, and a good sense of detoxification before she readies herself to approach it.Basic listening is warranted here and would be of great use.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه تحت استرس قرار می‌گیرد، شروع به گریه می‌کند و پریشان می‌شود. او دانش‌آموزی باهوش است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم که این وضعیت او را در هم بشکند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا فردی متخصص ببرم، زیرا این وضعیت طبیعی نیست.	بله، درست می‌گویید، این وضعیت طبیعی نیست و شاید باید او را به پزشک ببرید! اما قبل از آن، اگر او دختر من بود، من از او حمایت فیزیکی لازم را که به سادگی در خانه قابل ارائه است، فراهم می‌کردم؛ یعنی: رژیم غذایی طبیعی مناسب، استراحت، و روش‌های مناسب برای سم‌زدایی قبل از اینکه خود را برای مواجهه با این موضوع آماده کند. گوش دادن اولیه در این شرایط ضروری است و بسیار مفید خواهد بود.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Your daughter is suffering from extremes of perfectionism. She needs to know that God accepts her as she is. I can provide her with a knowledge of her God-given, inborn temperament to help her find her God-esteem.	وقتی دخترم به خاطر یک چیز بی‌اهمیت از مدرسه تحت فشار قرار می‌گیرد، شروع به گریه و هیجان‌زدگی می‌کند. او دانش‌آموزی بااستعداد است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این فشار به او آسیب بزند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا مشاور ببرم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	دختر شما از کمال‌گرایی افراطی رنج می‌برد. او باید بداند که خداوند او را همان‌طور که هست می‌پذیرد. من می‌توانم به او شناختی از خلق و خوی ذاتی و خدادادی‌اش بدهم تا به او در یافتن عزت نفس الهی‌اش کمک کنم.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	As parents, it's hard not to have "freak out" moments when our children are being bullied, stressed, or exhibit other symptoms of teenage angst. We walk a delicate balance of letting go and giving autonomy to our teens get older. Adolescents are learning how to be functional adults and it's important to allow them to try (and sometimes fail) in managing their emotions. Grades are a pretty good indicator of how a student is doing, overall. If your daughter has a 4.0 and there's no pattern of "crying and freaking out" I'd offer gentle support and encourage her to find ways to relax when she's stressed. If her grades start to decline and her crying spells become more frequent, a call to a counselor who specializes in teens might be in order. Good luck!	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و به هم ریختن می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این موضوع او را خرد کند. نمی‌دانم باید او را به پزشک یا کسی دیگر ببرم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	به عنوان والدین، دشوار است که لحظات "عصبانیت" را نداشته باشیم، به ویژه زمانی که فرزندانمان مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرند، تحت فشار هستند یا علائم دیگر اضطراب نوجوانی را نشان می‌دهند. ما در حال برقراری تعادل ظریفی بین رها کردن و دادن خودمختاری به نوجوانان خود هستیم تا آن‌ها بزرگ‌تر شوند. نوجوانان در حال یادگیری نحوه تبدیل شدن به بزرگسالان کارآمد هستند و مهم است که به آن‌ها اجازه دهیم در مدیریت احساسات خود تلاش کنند (و گاهی اوقات شکست بخورند). نمرات معمولاً شاخص خوبی از عملکرد کلی یک دانش‌آموز هستند. اگر دختر شما نمره 4.0 دارد و هیچ نشانه‌ای از "گریه کردن و عصبانی شدن" وجود ندارد، من با لطافت از او حمایت می‌کنم و او را تشویق می‌کنم که در زمان استرس راه‌هایی برای آرامش پیدا کند. اما اگر نمرات او شروع به کاهش کند و دوره‌های گریه او بیشتر شوند، ممکن است لازم باشد با یک مشاور متخصص در امور نوجوانان تماس بگیرید. موفق باشید!
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	I am sorry to hear about your daughter. Many of the youth I see in my practice are going through similar behaviors and concerns. If she feels like she can talk to you about this I think that is a great place to begin. There are many life stressors that youth have to manage and seeing others on social media seems to exacerbate these feelings and can feel like even more pressure to strive for perfection. You may be able to offer her support by listening to and validating her concerns, reviewing all that she has accomplished and praising her for doing her best and not push that she needs to be "the best."If she feels she would like to speak to someone it may be good to find a therapist where she can vent her feelings and find a way to increase her coping skills. She may benefit from additional support outside the home where she can cry, learn to manage her worries and gain skills to triage the expectations of each day. She may benefit from skills that would help her to learn that she is enough already!	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه دچار استرس می‌شود، شروع به گریه و آشفتگی می‌کند. او دانش‌آموز بااستعدادی است و همیشه معدل ۴.۰ دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار باشد. می‌ترسم این موضوع به او آسیب بزند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا کسی مراجعه کنم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	از شنیدن اخبار درباره دخترتان متاسفم. بسیاری از نوجوانانی که در تمریناتم می‌بینم، با رفتارها و نگرانی‌های مشابهی دست و پنجه نرم می‌کنند. اگر او احساس می‌کند که می‌تواند در این مورد با شما صحبت کند، فکر می‌کنم این نقطه‌ی شروع خوبی است. جوانان باید با استرس‌های زندگی مختلفی کنار بیایند و به نظر می‌رسد که مشاهده دیگران در رسانه‌های اجتماعی این احساسات را تشدید کرده و فشار بیشتری برای دستیابی به کمال ایجاد می‌کند. شما می‌توانید با گوش دادن به نگرانی‌هایش و تأیید آن‌ها، مرور دستاوردهایش و تحسین او به خاطر تلاش‌هایش، حمایت کنید و از این که باید «بهترین» باشد، او را تحت فشار نگذارید. اگر او احساس می‌کند می‌خواهد با کسی صحبت کند، ممکن است خوب باشد که درمانگری پیدا کنید که بتواند احساساتش را بیان کند و راهی برای تقویت مهارت‌های مقابله‌ای‌اش پیدا کند. او ممکن است از حمایت‌های اضافی خارج از خانه بهره‌مند شود، جایی که می‌تواند گریه کند، بیاموزد چگونه نگرانی‌هایش را مدیریت کند و مهارت‌هایی برای مدیریت انتظارات روزانه کسب کند. او ممکن است از مهارت‌هایی استفاده کند که به او کمک کند بفهمد که خودش به اندازه کافی خوب است!
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Hi there Mom! Just look at all of the things that a teen has to juggle and it's no surprise they're stress out. There are simply not enough minutes in the day to get everything done. So, they react by cutting into important times such as social interaction and sleep. Our fast paced, fast food, society is taking its toll on our teen generation. While multi-tasking seems to be a hot pop word, it simply doesn't work. We aren't wired to do our best at multiple things at once. We are not machines but rather humans who are going to quickly expire if we don't get a handle on our stress.As adults, it's time we intervene and teach our teens how to maintain a healthy balance between work and play. We need to help them prioritize and put first things, first. Are you putting first things, first in your life? If not, it's a good time to start. Best of luck to you and your daughter in whatever you decide to do.	وقتی دخترم به خاطر یک چیز بی‌معنی از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و پریشانی می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار باشد. می‌ترسم این موضوع به او آسیب بزند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا مشاور ببرم، چون این حالت طبیعی نیست.	سلام مامان! فقط به تمام چیزهایی که یک نوجوان باید با آن‌ها مقابله کند نگاه کن و تعجبی ندارد که آنها تحت استرس هستند. به سادگی زمان کافی در روز برای انجام همه کارها وجود ندارد. بنابراین، آنها با کاهش زمان‌های مهم مانند تعامل اجتماعی و خواب، واکنش نشان می‌دهند. جامعه سریع‌السیر و فست‌فود ما تأثیر منفی بر نسل نوجوان ما دارد. در حالی که به نظر می‌رسد چندوظیفه‌گی یک واژه داغ است، این روش واقعاً مؤثر نیست. ما برای انجام همزمان چند کار به بهترین شکل طراحی نشده‌ایم. ما ماشین نیستیم، بلکه انسان‌هایی هستیم که اگر نتوانیم بر استرس‌مان غلبه کنیم، به سرعت آسیب خواهیم دید. به عنوان بزرگسالان، وقت آن است که مداخله کنیم و به نوجوانان خود بیاموزیم چگونه تعادل سالمی بین کار و تفریح برقرار کنند. ما باید به آنها کمک کنیم تا اولویت‌ها را شناسایی کرده و به چیزهای مهم‌تر اهمیت بیشتری بدهند. آیا شما در زندگی‌تان به اولویت‌ها اهمیت می‌دهید؟ اگر نه، الان بهترین زمان برای شروع است. با آرزوی موفقیت برای شما و دخترتان در هر تصمیمی که می‌گیرید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	I understand that as a mom it must be really hard to see your daughter stressing about things at school. Based on your description it sounds as though she has very high expectations of herself and is pushing herself to keep up. I hear your concern and recommend that to start, you provide her a space where she can express herself openly to you without judgement. Although it may seem as though this is "not normal", unfortunately it is. From standardized testing, to awards, to scholarships, the pressure is on to perform at high levels for kids today. Secondly, I would recommend that you connect her with therapist that can teach her coping and stress management skills that can help alleviate some of her anxiety. A therapist can also help her identify any faulty beliefs she may have in regards to perfectionism or fear of failure. You're doing a great job keeping an eye out for your daughter and being in tune with her emotional wellness!	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع احمقانه از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و ناراحتی می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه میانگین نمره‌اش ۴.۰ است، اما نگرانم که بیش از حد مضطرب شود. می‌ترسم این وضعیت او را تحت فشار قرار دهد. نمی‌دانم که باید او را به پزشک ببَرَم یا با کسی مشورت کنم چون این وضعیت طبیعی نیست.	من درک می‌کنم که به عنوان یک مادر، دیدن دخترت که در مورد مسائل مدرسه استرس دارد، واقعاً سخت است. بر اساس توضیحات شما، به نظر می‌رسد که او انتظارات بسیار بالایی از خود دارد و به خود فشار می‌آورد تا به موقعیت‌های بالا برسد. نگرانی شما را درک می‌کنم و پیشنهاد می‌کنم که برای شروع، فضایی برای او فراهم کنید که بتواند بدون قضاوت، احساساتش را به راحتی با شما در میان بگذارد. اگرچه ممکن است به نظر برسد که این وضعیت "عادی نیست"، اما متأسفانه این موضوع در جامعه امروز صحیح است. از امتحانات استاندارد گرفته تا جوایز و بورسیه‌ها، فشار بر روی کودکان برای عملکرد در سطوح بالا بسیار زیاد است. همچنین، توصیه می‌کنم او را به یک درمانگر معرفی کنید که بتواند مهارت‌های مقابله و مدیریت استرس را به او بیاموزد و به کاهش برخی از اضطراب‌هایش کمک کند. یک درمانگر همچنین می‌تواند به او کمک کند تا هرگونه باور نادرستی را که ممکن است در مورد کمال‌گرایی یا ترس از شکست داشته باشد، شناسایی کند. شما کار فوق‌العاده‌ای انجام می‌دهید که مراقب دخترتان هستید و با سلامت عاطفی او در ارتباط هستید!
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	I hear that you are concerned about your daughter's reaction and her emotional well being. Her behaviors are worry some as you feel she seems to be approaching her breaking point. I would suggest speaking to your daughter about the situation at school and her feelings. Listening and acknowledging your daughter's feelings without judgement or giving solutions is a very effective communication skill. Ask your daughter how she feels about speaking to a therapist or her doctor. Someone that she knows and feels comfortable talking to about her feelings and learning healthy coping skills to address stressful situations.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و به هم ریختگی می‌کند. او دانش آموز باهوشی است و همیشه نمره ۴.۰ دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار باشد. می‌ترسم این فشار او را دچار مشکل کند. نمی‌دانم آیا باید او را پیش دکتر یا متخصصی ببرم چون این وضعیت طبیعی نیست.	شنیده‌ام که شما نگران واکنش دخترتان و سلامت عاطفی او هستید. برخی از رفتارهای او نگران‌کننده است زیرا احساس می‌کنید که به نقطه‌ی شکست خود نزدیک می‌شود. پیشنهاد می‌کنم با دخترتان درباره وضعیت مدرسه و احساساتش صحبت کنید. گوش دادن به او و تأیید احساساتش بدون قضاوت یا ارائه راه‌حل، یک مهارت ارتباطی بسیار مؤثر است. از دخترتان بپرسید که درباره صحبت با یک درمانگر یا پزشکش چه نظری دارد. کسی که او می‌شناسد و با او احساس راحتی می‌کند تا درباره احساساتش صحبت کند و مهارت‌های سالم مقابله با موقعیت‌های استرس‌زا را یاد بگیرد.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	It sounds to me like your daughter is anxious to be perfect and has a low tolerance for failure. As her mother one of the most important messages you can share with her is that she need not be perfect, nor is it necessary. As a matter of fact, failure and making mistakes are only opportunity to learn and grow. Give her permission and more importantly she needs to give herself permission to be a perfectly flawed human. It may be a good idea to see a therapist to help her learn how to reframe some of her negative beliefs so she can form healthier thinking habits. Warm wishes.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بیهوده در مدرسه نگران می‌شود، شروع به گریه و بی‌تابی می‌کند. او دانش‌آموز بااستعدادی است و همیشه نمره‌اش 4.0 است، اما نگرانم که زیاد تحت فشار باشد. می‌ترسم این وضعیت او را به هم بریزد. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک ببرد یا فردی دیگر، چون این وضعیت طبیعی به نظر نمی‌رسد.	به نظر می‌رسد دخترتان در تلاش است که کامل باشد و نسبت به شکست تحمل کمی دارد. به عنوان مادرش، یکی از مهم‌ترین پیام‌هایی که می‌توانید با او در میان بگذارید این است که نه تنها نیازی به کامل بودن ندارد، بلکه این موضوع ضروری هم نیست. در واقع، شکست و اشتباه کردن تنها فرصتی برای یادگیری و رشد است. به او اجازه دهید و مهم‌تر از آن، او باید به خودش اجازه بدهد که انسان ناقصی باشد. ممکن است ایده خوبی باشد که به یک درمانگر مراجعه کنید تا به او کمک کند تا یاد بگیرد چگونه برخی از باورهای منفی‌اش را بازنگری کند و عادات فکری سالم‌تری را شکل دهد. با آرزوی بهترین‌ها.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	children and adolescents who have a desire to achieve high grade point averages often have the symptoms you are describing. It sounds like, your gut is telling you to help her find ways to de-stress. Listen to your gut-always; as her mom, you know her needs better than anyone else. She would probably benefit from seeing a therapist to help her deal with the stress of being a high achiever. I provided the following suggestion to another parent with a similar concern: First identify the three most stressful aspects of the day. Do this by creating a circle on a regular size paper. (do this three times); ask your daughter how much of that circle can she confidently say she has under control. shade that in. The remaining parts of the circle are then named by intensity. (for example, in the circle labeled school anxiety, the client identified that she felt she could handle school anxiety 1 out of 4 days. The circle was split into 1/4. 1/4 of the circle was shaded . the remaining parts were labeled with the challenges that caused the client school anxiety.(these were 1. walking to class during passing time. 2. not having the assignments completed or at all. 3. feeling fat. after labeling each part; and making note of the percentage of the stress associated with each concern, free form thinking takes place and a pile of unwanted behaviors and genetic responses are portrayed around the circle in bright colors. Using note cards, create a tree of concern; the concerns can be written on note cards. a concern = the behavior that leads to more trouble. For example, "all i could do was think about that extra slice of pizza, I was unable to concentrate on the teacher's explanation of the assignment" (the concern you would write on the note card is Inability to concentrate. Now, fill up the back of the notecard with all of the different factors causing this pattern. nack. (	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه احساس استرس می‌کند، شروع به گریه و نگرانی می‌کند. او دانش‌آموز بااستعداد و بسیار خوبی است که همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که فشار زیادی را تحمل می‌کند. می‌ترسم این وضعیت برایش مضر باشد. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا متخصصی ببرم چون این وضعیت طبیعی به نظر نمی‌رسد.	کودکان و نوجوانانی که تمایل به کسب معدل بالا دارند، اغلب علائمی را که شما توصیف کرده‌اید، از خود بروز می‌دهند. به نظر می‌رسد که درون‌تان به شما می‌گوید که به او کمک کنید تا راه‌هایی برای کاهش استرس پیدا کند. همیشه به احساسات‌تان گوش دهید؛ به عنوان مادرش، شما نیازهای او را بهتر از هر کسی دیگر می‌شناسید. او احتمالاً از مشاوره با یک درمانگر برای مدیریت استرس ناشی از موفقیت‌هایش بهره‌مند خواهد شد. من پیشنهاد زیر را به والدین دیگری با نگرانی مشابه ارائه کردم: ابتدا سه جنبه استرس‌زا در روز را شناسایی کنید. این کار را با رسم یک دایره بر روی کاغذی به ابعاد معمولی انجام دهید. (این کار را سه بار تکرار کنید)؛ از دخترتان بپرسید چه مقدار از آن دایره را با اطمینان می‌تواند بگوید که تحت کنترل دارد. آن بخش‌ها را سایه‌گذاری کنید. قسمت‌های باقی‌مانده دایره، بر اساس شدت استرس نام‌گذاری می‌شوند. (برای مثال، در دایره‌ای با عنوان اضطراب مدرسه، او بیان کرد که احساس می‌کند می‌تواند اضطراب مدرسه را تنها ۱ از ۴ روز کنترل کند. دایره به ۱/۴ تقسیم شد و این ۱/۴ سایه‌گذاری شد. بخش‌های باقی‌مانده با چالش‌هایی که باعث اضطراب او می‌شود، نام‌گذاری گردید. (این موارد عبارت بودند از: ۱. راه رفتن به کلاس در زمان‌های گذر؛ ۲. عدم تکمیل یا عدم وجود تکالیف؛ ۳. احساس چاقی. پس از برچسب‌گذاری هر بخش و ثبت درصد استرس مرتبط با هر نگرانی، تفکر آزاد آغاز می‌شود و رفتارهای ناخواسته و پاسخ‌های ژنتیکی در اطراف دایره با رنگ‌های روشن به تصویر کشیده می‌شود. با استفاده از کارت‌های یادداشت، یک درخت نگرانی بسازید؛ نگرانی‌ها را می‌توان در روی کارت‌های یادداشت نوشت. یک نگرانی برابر است با رفتاری که به دردسر بیشتری منجر می‌شود. به عنوان مثال، "تمام تمرکزم صرف فکر کردن به آن تکه اضافی پیتزا شد و نتوانستم به توضیح معلم در مورد تکلیف گوش دهم" (نگرانی‌ای که روی کارت یادداشت می‌نویسید، عدم توانایی در تمرکز است). حالا، پشت کارت یادداشت را با همه عواملی که باعث ایجاد این الگو می‌شوند، پر کنید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Dear Concern Mom, Sadly, kids nowadays stress a lot about school and compete with one and another. Determine Career-minded students, tend to be very hard on themselves and can eventually become very anxious about things. Whereas, it is a good thing to be driven it can break you down too. Therefore, I recommend that you find your young daughter someone that can help her find ways to cope with her strong desire to doing well in school. Getting ahead of it now before she gets worst is the best thing you could do for her. Best of luck to you and your daughter. Sincerely, Mirella~Image and Likeness Counseling	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت در مدرسه دچار استرس می‌شود، شروع به گریه و آشفتگی می‌کند. او دانش‌آموزی بااستعداد است و همیشه معدل 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار باشد. می‌ترسم این فشار او را بشکند. نمی‌دانم باید او را به پزشک یا مشاور ببرم چون این وضعیت طبیعی نیست.	مامان عزیز نگران، متأسفانه، بچه‌ها این روزها استرس زیادی درباره مدرسه دارند و با یکدیگر رقابت می‌کنند. دانش‌آموزان با انگیزه‌ی حرفه‌ای معمولاً نسبت به خودشان بسیار سخت‌گیر هستند و می‌توانند به شدت دچار اضطراب شوند. در حالی که تلاش و کوشش ویژگی مثبتی است، اما ممکن است به آن‌ها آسیب بزند. بنابراین، پیشنهاد می‌کنم برای دختر کوچک‌تان فردی پیدا کنید که به او کمک کند تا راه‌هایی برای مقابله با تمایل شدیدش به موفقیت در مدرسه بیابد. جلوتر از این موضوع پیش بروید قبل از آنکه او بدتر شود؛ این بهترین کاری است که می‌توانید برای او انجام دهید. برای شما و دخترتان آرزوی موفقیت می‌کنم. با احترام، میرلا~مشاوره تصویر و شباهت
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Thank you for being an observant parent and taking the very important step toward getting help for you as well as your daughter. The period of adolescence and emerging adulthood are tumultuous times for youth ( and their parents). The pressure to fit-in, be liked, and succeed could be some of the contributing factors for your daughter's stress. I have had many adolescent clients who do very well academically, but keep it well hidden from their peers so that they can fit in. She is still learning about herself, her abilities and how to like herself none of which are easy tasks even for adults. The academic success that you refer to only tells part of the story. As I read your statement, I got a sense of what your daughter does and that you are proud of her academic accomplishments. However, I would also want to ask her who she is as a person and encourage her to explore that with assistance from a therapist.By working with a therapist your daughter will have the opportunity to discuss her stress, fears, and focus on achievement with an objective person. As she gains a better understanding of the source of her stress and learns some stress management, she can also learn to communicate her concerns to you. I do recommend starting with a therapist rather than the doctor. If the therapist believes that your daughter's symptoms would benefit from a health exam and/or medication they will make that recommendation.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه تحت فشار قرار می‌گیرد، شروع به گریه و آشفتگی می‌کند. او دانش‌آموز بااستعداد و همیشه با نمره 4.0 است، اما نگرانم که این استرس زیاد باشد. نگرانم که او را از پا درآورد. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا کسی دیگر ببرم، زیرا این وضعیت طبیعی نیست.	از شما سپاسگزارم که والدینی آگاه هستید و قدم بسیار مهمی را برای کمک به خودتان و دخترتان برداشته‌اید. دوره نوجوانی و ورود به بزرگسالی، دوران پرهیاهویی برای جوانان (و والدین آن‌ها) است. فشار برای جا افتادن، دوست داشته شدن و موفقیت می‌تواند از جمله عوامل مؤثر در استرس دختر شما باشد. من مشتریان نوجوان زیادی داشته‌ام که از نظر تحصیلی خیلی خوب عمل می‌کنند، اما این موفقیت را از هم‌سالان خود پنهان می‌کنند تا بتوانند با آن‌ها همخوانی داشته باشند. او هنوز در حال یادگیری درباره خودش، توانایی‌هایش و چگونگی دوست داشتن خود است و هیچ‌یک از این موارد حتی برای بزرگ‌ترها نیز آسان نیست. موفقیت تحصیلی که به آن اشاره می‌کنید تنها بخشی از داستان را روایت می‌کند. وقتی بیانیه شما را خواندم، متوجه شدم دختر شما چه کارهایی انجام می‌دهد و اینکه شما به موفقیت‌های تحصیلی‌اش افتخار می‌کنید. با این حال، من همچنین می‌خواهم از او بپرسم که به عنوان یک فرد چه کسی است و او را تشویق کنم تا با کمک یک درمانگر به این موضوع بپردازد. با همکاری با یک درمانگر، دختر شما این فرصت را خواهد داشت که در مورد استرس، ترس‌ها و تمرکز بر موفقیت با یک فرد بی‌طرف گفتگو کند. همان‌طور که او درک بهتری از منبع استرس خود پیدا می‌کند و مدیریت استرس را می‌آموزد، می‌تواند به شما نیز درباره نگرانی‌هایش صحبت کند. من توصیه می‌کنم که ابتدا با یک درمانگر شروع کنید نه پزشک. اگر درمانگر تصور کند که علائم دختر شما نیاز به معاینه پزشکی و/یا دارو دارد، این موضوع را پیشنهاد خواهد داد.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Hello! First of all, thank you for paying attention to your daughter and noticing that she is concerned! It sounds like you have been a positive influence on her for her to be so focused on achievement and for her to care so deeply about her performance! Based on what you've said here, I understand that you are concerned that she is overly stressed, though. I share your concern. People of all ages have meltdowns when they become overwhelmed with stress, and the negative consequences of those meltdowns can definitely have a ripple-effect into other areas of our lives.For your daughter, the thing I would want to know FIRST is this: does she feel she has adequate healthy coping skills to manage the stress she is experiencing? Because, it doesn't really matter WHAT she is stressing on...what matters is how she deals with her stress when it threatens to overwhelm her. I'd like to know what, exactly, that she does when she is feeling stressed that helps her to feel better. If she has only unhealthy coping skills (for example, sleeping, shutting-down, raging, self-attack with critical self-talk, etc.), or only one or two healthy skills, we would want to teach her some additional healthy strategies to help her KNOW that she can cope. Just one risk of not addressing this issue now could be that she may come to "learn" that stress is 'unbearable' which may cause her to turn to destructive or escapist strategies to avoid the discomfort, the pain of feeling hopeless, and/or the negative belief that she "cannot help herself." I definitely think it would be worth both your whiles to have her evaluated by her family doctor and/or a professional counselor. With a counselor specifically, she could learn the needed skills as well as be evaluated for other issues that may be contributing to the issue (for example, a learned belief that she "must be perfect or she is not worthy.") Plus, having a neutral support person to help her meet her personal goals is always a good thing. Good luck, mom and daughter!Learn more about me and my practice at www.EMDRheals.com	وقتی دخترم به خاطر یک چیز بی‌معنی از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و واکنش‌های شدید می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه معدل ۴.۰ دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این وضعیت او را تحت فشار قرار دهد. نمی‌دانم آیا باید او را به دکتر یا کسی دیگر ببرم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	سلام! اول از همه، از شما بابت توجه به دخترتان و توجه به نگرانی‌های او تشکر می‌کنم! به نظر می‌رسد شما تأثیر مثبتی روی او گذاشته‌اید که باعث شده آنقدر بر موفقیت متمرکز باشد و به شدت نگران عملکردش باشد! با توجه به آنچه گفتید، متوجه شدم که نگران این هستید که او تحت استرس بیش از حد قرار دارد. من هم نگران هستم. افراد در هر سنی هنگام مواجهه با استرس ممکن است دچار فروپاشی شوند و پیامدهای منفی این فروپاشی می‌تواند تأثیرات عمیقی بر دیگر جنبه‌های زندگی ما بگذارد. برای دختر شما، نخستین سوال من این است: آیا او احساس می‌کند که مهارت‌های کافی و سالم برای مدیریت استرسی که تجربه می‌کند، دارد؟ زیرا واقعاً مهم نیست در مورد چه چیزی استرس دارد... مهم این است که او چگونه با استرس خود کنار می‌آید وقتی که او را تهدید می‌کند. می‌خواهم بدانم در زمان استرس به‌طور خاص چه کارهایی انجام می‌دهد که به او کمک می‌کند احساس بهتری داشته باشد. اگر او فقط از مهارت‌های مقابله‌ای ناسالم (مانند خوابیدن، خاموش شدن، عصبانیت، انتقاد از خود و غیره) یا فقط یک یا دو مهارت سالم استفاده کند، می‌خواهیم به او استراتژی‌های سالم بیشتری یاد بدهیم تا به او کمک کنیم بداند که می‌تواند با این چالش‌ها مقابله کند. یک خطر عدم توجه به این موضوع در حال حاضر این است که او ممکن است "یاد بگیرد" که استرس "غیرقابل تحمل" است و این ممکن است او را به سمت استراتژی‌های مخرب یا فرار از واقعیت سوق دهد تا از ناراحتی، درد از احساس ناامیدی و یا این باور منفی که "نمی‌تواند به خودش کمک کند" دوری کند. بدون شک فکر می‌کنم ارزشش را دارد که دخترتان توسط پزشک خانواده و یا یک مشاور حرفه‌ای ارزیابی شود. به‌ویژه با یک مشاور، او می‌تواند مهارت‌های مورد نیاز را بیاموزد و همچنین برای مسائل دیگر که ممکن است به این موضوع کمک کند (مانند یک باور آموخته‌شده که "باید کامل باشد وگرنه شایسته نیست") مورد ارزیابی قرار بگیرد. علاوه بر این، داشتن یک فرد حمایتگر خنثی برای کمک به او در رسیدن به اهداف شخصی‌اش همیشه مفید است. موفق باشید، مادر و دختر! برای آشنایی بیشتر با من و کارم به وب‌سایت www.EMDRheals.com مراجعه کنید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	As a therapist and mother of four children (3 of whom are teenagers)...I hear your pain. Raising children in our society is no joke. Kids are under a tremendous amount of pressure from parents, peers, teachers, coaches and the list goes on and on. Fear and anxiety can suffocate students particularly as they approach their high school years where they are bombarded with questions about their future and expected to select professions before they have even gone to college!! I highly encourage the teens I work with to strive for balance in their lives- and we can model this for our children by how we choose to live! Encourage your child to spend time with friends, join you for a yoga class, read a book, pick up a hobby or go out to exercise. If your daughter continues to feel overwhelmed by stress, it would be a good idea to select a therapist for her to go speak with. As much as we love our children, there are times where kids need to consult with a neutral 3rd party. It can be a wonderful thing for kids to have a therapist whom they can confide in.	وقتی دخترم به خاطر یک چیز بی‌خود از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه می‌کند و به هم می‌ریزد. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه معدل ۴.۰ دارد، اما نگرانم که این استرس بیش از حد باشد. می‌ترسم که این موضوع او را بشکند. نمی‌دانم باید او را پیش پزشک یا کسی ببرم چون این وضعیت طبیعی نیست.	به عنوان یک درمانگر و مادر چهار فرزند (که ۳ نفر از آنها نوجوان هستند) … درد شما را درک می‌کنم. تربیت فرزندان در جامعه ما کار ساده‌ای نیست. بچه‌ها تحت فشار زیادی از طرف والدین، همسالان، معلمان و مربیان قرار دارند و این فشار ادامه دارد. ترس و اضطراب می‌توانند دانش‌آموزان را خفه کنند، به‌ویژه زمانی که به دوران دبیرستان نزدیک می‌شوند و با سؤالاتی درباره آینده‌اشان بمباران می‌شوند و انتظار می‌رود حتی قبل از ورود به دانشگاه، حرفه‌ای را انتخاب کنند. من به شدت به نوجوانانی که با آنها کار می‌کنم تشویق می‌کنم که برای ایجاد تعادل در زندگی‌شان تلاش کنند و ما می‌توانیم این را با شیوه زندگی خود به فرزندانمان نشان دهیم! فرزندتان را تشویق کنید که با دوستانش وقت بگذراند، در کلاس یوگا به شما ملحق شود، کتاب بخواند، سرگرمی جدیدی پیدا کند یا برای ورزش بیرون برود. اگر دختر شما همچنان تحت فشار استرس است، بهتر است یک درمانگر برای او انتخاب کنید تا بتواند با او صحبت کند. به همان اندازه که ما فرزندانمان را دوست داریم، در برخی مواقع آنها نیاز دارند با یک شخص ثالث بی‌طرف مشورت کنند. داشتن یک درمانگر که فرزندان بتوانند به او اعتماد کنند، می‌تواند تجربه‌ای فوق‌العاده برای آنها باشد.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	As a Parent it can be very hard to see your child struggling. It sounds like they’re experiencing anxiety from their stress. It’s always a good idea to check in with your family doctor. Many children are experiencing anxiety and can benefit from individual counseling services to help them cope with their stress. School pressures and academic achievements can you create physical stress responses in the body. Seeing a counselor can also help you as the mom or dad have available tools to provide Continued support. It sounds like you are a great support for them and helping them connect to their resources.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه مضطرب می‌شود، شروع به گریه و نگرانی می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه معدل 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار باشد. می‌ترسم این فشار عاطفی او را از پا درآورد. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا مشاوری ببرم چون این وضعیت طبیعی نیست.	به‌عنوان یک والد، دیدن struggle فرزندتان بسیار دشوار است. به نظر می‌رسد که آنها از استرس خود اضطراب را تجربه می‌کنند. همیشه ایده خوبی است که با پزشک خانواده خود مشورت کنید. بسیاری از کودکان اضطراب را تجربه کرده و می‌توانند از خدمات مشاوره فردی برای کمک به مقابله با استرس خود بهره‌مند شوند. فشارهای مدرسه و موفقیت‌های تحصیلی می‌توانند پاسخ‌های فیزیکی استرس را در بدن ایجاد کنند. مراجعه به یک مشاور همچنین می‌تواند به شما به‌عنوان مادر یا پدر کمک کند تا ابزارهای مناسبی برای ارائه حمایت مداوم داشته باشید. به نظر می‌رسد شما پشتیبانی فوق‌العاده‌ای برای آنها هستید و در کمک به آنها برای ارتباط با منابعشان مؤثر هستید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	It sounds as though your daughter is struggling to manage her anxiety and she is having really big reactions to what you view as small problems or issues. What have you tried with her in the past? As exhausting as it might be, a good first step is to empathize and validate her feelings.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه دچار استرس می‌شود، شروع به گریه و ناراحتی می‌کند. او دانش‌آموز بااستعدادی است و همیشه معدل 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این موضوع برایش مشکل‌ساز شود. نمی‌دانم باید او را به دکتر ببرم یا به کسی معرفی کنم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	به نظر می‌رسد دختر شما در مدیریت اضطرابش با چالش مواجه است و واکنش‌های بسیار شدیدی نسبت به مسائلی که شما به عنوان مشکلات کوچک می‌بینید، نشان می‌دهد. در گذشته چه اقداماتی با او انجام داده‌اید؟ هرچند ممکن است این فرایند خسته‌کننده باشد، اولین گام مناسب همدلی و تأیید احساسات اوست.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	It may be helpful to register for a class you can take together. I would recommend mindful meditation or yoga, just the two of you. Something you find time for in a weekly basis. Yoga is amazing in learning mindfulness and reducing stress. I use yoga and mindful techniques when working with children and recommend it to parents to engage with their children. Hope this helps.	وقتی دخترم درباره یک مسئله trivial از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و وحشت می‌کند. او دانش‌آموز پرتوانی است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما می‌ترسم که بیش از حد تحت فشار باشد. نگرانم که این موضوع به او آسیب بزند. نمی‌دانم باید او را به پزشک یا کسی دیگر ببرم، زیرا این وضعیت طبیعی نیست.	ثبت‌نام در کلاسی که می‌توانید با هم در آن شرکت کنید ممکن است مفید باشد. من پیشنهاد می‌کنم مدیتیشن ذهن‌ آگاهی یا یوگا را انتخاب کنید، فقط شما دو نفر. چیزی که بتوانید به‌طور هفتگی برای آن وقت بگذارید. یوگا در یادگیری ذهن‌آگاهی و کاهش استرس بسیار مؤثر است. من هنگام کار با کودکان از تکنیک‌های یوگا و ذ mindfulness استفاده می‌کنم و به والدین توصیه می‌کنم که برای ایجاد ارتباط با فرزندان خود از این روش‌ها بهره ببرند. امیدوارم این کمک کند.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	Its hard to answer this question based on the information presented but I shall give it a go, Is it possible that your daughter is afraid of failing, I've seen many children and kids who get stressed out over grades or performance in sports, can you tell me "what was your grade in fourth grade English? Or what was the score of the 7th game you played in football when you were a junior? Much of what happens to us is insignificant and we worry over things which really , in the long term don't matter much to us. But ask yourself this question, Is your daughters reaction to what is going grossly out of proportion with what would normally be expected, if the answer is yes, a visit to a psychotherapist might not be a bad idea to learn some coping skills and to alter our reaction to life.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌خود از مدرسه مضطرب می‌شود، شروع به گریه و هیجان‌زدگی می‌کند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه نمره 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد تحت فشار قرار بگیرد. می‌ترسم این فشار او را آسیب‌پذیر کند. نمی‌دانم آیا باید او را پیش دکتر یا یک مشاور ببرم، چون این وضعیت طبیعی نیست.	پاسخ به این سوال بر اساس اطلاعات ارائه‌شده دشوار است، اما سعی می‌کنم آن را پاسخ دهم. آیا ممکن است دختر شما از شکست خوردن ترس داشته باشد؟ من کودکان و نوجوانان زیادی را دیده‌ام که به خاطر نمرات یا عملکرد ورزشی دچار استرس می‌شوند. می‌توانید به من بگویید "نمره‌تان در کلاس چهارم انگلیسی چه بود؟ یا نمره‌تان در هفتمین بازی فوتبال‌تان در دوران دبیرستان چه بود؟" بسیاری از اتفاقات زندگی‌مان ناچیز هستند و ما بر سر چیزهایی که واقعاً در درازمدت برای‌مان اهمیتی ندارد، نگران می‌شویم. اما از خود بپرسید، آیا واکنش دختر شما به این موضوع به طرز چشمگیری خارج از تناسب با آنچه معمولاً انتظار می‌رود است؟ اگر پاسخ مثبت است، مراجعه به روان‌درمانگر می‌تواند ایده خوبی باشد تا برخی مهارت‌های مقابله‌ای را بیاموزید و واکنش‌تان را نسبت به زندگی تغییر دهید.
null	When my daughter is stressed about a silly thing from school, she starts crying and freaking out. She is a bright student, always has a 4.0, but I am afraid she is stressing too much. I’m afraid it’s going to break her. I don't know if I should get her to a doctor or someone because this is not normal.	I agree with your observation about your daughter feeling stressed. Are you able to open this topic in conversation with her?Also, reflect on your own expectations as a parent. It is possible that your daughter is trying to please you by getting consistently high grades.If your daughter prefers talking in confidence to a therapist, then this may help her regain a sense of balance in her life so that schoolwork feels less stressful.I wouldn't take her to a doctor because based on what you write, the problem is psychological and emotionally based. While the stress may have physical symptoms, addressing the root cause of the problem has nothing to do directly with something being physically wrong with your daughter.Unless there is some other medical or physical problem that would explain your daughter's sense of stress, I'd start first by bringing your areas of concern to your daughter, then possibly to a therapist.	وقتی دخترم به خاطر یک موضوع بی‌اهمیت از مدرسه استرس می‌گیرد، شروع به گریه و راه رفتن به هم می‌زند. او دانش‌آموز باهوشی است و همیشه معدل 4.0 دارد، اما نگرانم که بیش از حد استرس داشته باشد. می‌ترسم این موضوع او را بشکند. نمی‌دانم آیا باید او را به پزشک یا مشاور ببرم، چون این وضعیت طبیعی به نظر نمی‌رسد.	من با نظر شما درباره احساس استرس دخترتان موافقم. آیا می‌توانید این موضوع را در گفتگو با او باز کنید؟ همچنین به انتظارات خود به عنوان والدین فکر کنید. ممکن است دختر شما با کسب نمرات بالا سعی کند شما را راضی کند. اگر او ترجیح می‌دهد با یک درمانگر به صورت خصوصی صحبت کند، این ممکن است به او کمک کند تا تعادل را در زندگی‌اش به دست آورد و استرس کمتری از تکالیف مدرسه احساس کند. من او را به پزشک نمی‌برم، زیرا بر اساس آنچه که نوشته‌اید، مشکل ریشه‌اش روانی و عاطفی است. در حالی که استرس ممکن است علائم جسمی داشته باشد، اما پرداختن به دلیل اصلی مشکل ارتباط مستقیمی با وجود مشکل جسمی در دخترتان ندارد. مگر اینکه مشکل پزشکی یا جسمی دیگری وجود داشته باشد که احساس استرس او را توضیح دهد، ابتدا نگرانی‌های خود را با دخترتان در میان بگذارید و سپس ممکن است به یک درمانگر مراجعه کنید.
null	I have four children. One of them is in her 20s, and she cannot afford to go, nor can I pay for her. She went last year for two weeks by herself.	I imagine you are trying to figure out a way to be "fair" to your adult kids. The key word is "adult". If your daughter can afford to join the family for a vacation that's great, she's welcome to come. However, as you pointed out she took a vacation by herself last year - she chose to put her resources (time off work and money) into doing that. Good for her - she did what she wanted. If she wants to budget time and money for a family vacation she will.As for feeling guilty, let me echo the sentiments already offered - vacations are lovely, but not a survival need. Your girl is in her 20s and it's her turn to provide for herself. You did your parenting - now go enjoy your vacation with whoever can, and wants to, join you!	من چهار فرزند دارم. یکی از آنها در دهه بیست زندگی‌اش است و نه می‌تواند به سفر برود و نه من توان پرداخت هزینه‌اش را دارم. او سال گذشته برای دو هفته به تنهایی به سفر رفت.	تصور می‌کنم شما سعی می‌کنید راهی پیدا کنید که با فرزندان بزرگسال‌تان «عادلانه» برخورد کنید. کلمه کلیدی "بزرگسال" است. اگر دختر شما قادر است برای تعطیلات به خانواده بپیوندد، عالی است و خوش آمدید که بیاید. با این حال، همان‌طور که اشاره کردید، او سال گذشته به‌تنهایی به تعطیلات رفت - او تصمیم گرفت منابع خود (مرخصی از کار و پول) را برای این کار صرف کند. این تصمیم خوبی برای او بود - او آنچه را که می‌خواست انجام داد. اگر او بخواهد برای یک تعطیلات خانوادگی برنامه‌ریزی کند، حتماً این کار را انجام خواهد داد. در مورد احساس گناه، اجازه دهید نظرهای قبلی را تکرار کنم - تعطیلات لذت‌بخش است، اما نیاز ضروری محسوب نمی‌شود. دختر شما در دهه بیست‌سالگی‌اش است و نوبت اوست که خود را تأمین کند. شما وظیفه‌تان را به‌خوبی انجام داده‌اید - حالا بروید و از تعطیلات‌تان با هر کسی که می‌تواند و می‌خواهد به شما بپیوندد، لذت ببرید!
null	I have four children. One of them is in her 20s, and she cannot afford to go, nor can I pay for her. She went last year for two weeks by herself.	Of what do you feel you'd be guilty?Family vacations are not a basic human right to existence. They are fun, ideally. You're not violating a basic human right. You wrote that you don't have enough money to pay for her to come along.You may find yourself feeling more guilty toward yourself if you give more than you reasonably can afford to give.My suggestion is to tell your daughter your reason for not taking her along. Maybe this will open more dialogue between the two of you.	من چهار فرزند دارم. یکی از آنها در دهه بیست زندگی‌اش است و نه او می‌تواند برود و نه من قادر به پرداخت هزینه‌های او هستم. او سال گذشته به مدت دو هفته به تنهایی سفر کرد.	احساس می‌کنید در چه موردی مقصر هستید؟ تعطیلات خانوادگی حق اساسی انسانی برای زندگی نیستند. ایده‌آل این است که آنها سرگرم‌کننده باشند. شما یک حق انسانی را نقض نمی‌کنید. شما نوشتید که پول کافی برای پرداخت هزینه او ندارید. اگر بیشتر از حد توان مالی خود بدهید، ممکن است نسبت به خودتان احساس گناه بیشتری کنید. پیشنهاد من این است که دلیل خود را برای عدم بردن او به دخترتان بگویید. شاید این کار بتواند گفتگوی بیشتری بین شما دو نفر ایجاد کند.
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	All you can do/control is work on yourself. When you have enough sense of self, you will know how to deal with your family. Therapy is an investment in yourself, which affects your family.	من هر روز توسط والدینم در برابر فرزندم مورد آزار کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم در تله‌ای گرفتار شده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. حس می‌کنم باید به حرف‌های زشت و وحشتناکی که می‌زنند گوش بدهم و آن‌ها را بپذیرم. به روشی نیاز دارم تا یاد بگیرم چگونه با شنیدن این صحبت‌ها کنار بیایم، به‌ویژه از آنجا که جایی برای رفتن ندارم. از نظر عاطفی بسیار خسته‌ام. چگونه می‌توانم با این وضعیت کنار بیایم؟	تنها چیزی که می‌توانید انجام دهید یا کنترل کنید، کار بر روی خودتان است. زمانی که حس کافی از خودتان داشته باشید، خواهید دانست که چگونه با خانواده‌تان برخورد کنید. درمان، سرمایه‌گذاری بر روی خودتان است که بر خانواده‌تان تأثیر می‌گذارد.
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	Hello, I am sorry to hear about you feeling verbally abused, trapped without an escape, and emotionally drained. Sounds to me like you are being treated more like a child than an adult. It's time to learn about healthy boundaries and being treated like an adult. This process will take time, but beyond elevating your self-esteem and worth, you will be modeling to your children a healthy adult. Model to them an empowered, confident, and person that is worthy of respect. Please invest in yourself. Find yourself a therapist that encourages and empowers you to have a voice and not feel invisible. You'll be so glad you did!	من هر روز توسط والدینم جلوی فرزندم مورد آزار و اذیت کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم در دام افتاده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. حس می‌کنم باید به حرف‌های زشت و وحشتناکی که می‌زنند گوش بدهم و آن‌ها را تحمل کنم. به روشی نیاز دارم تا یاد بگیرم چگونه با شنیدن این موارد کنار بیایم، به ویژه چون هیچ مکان دیگری برای رفتن ندارم. از نظر عاطفی بسیار خسته‌ام. چگونه می‌توانم با این وضعیت کنار بیایم؟	سلام، متاسفم که از آزار کلامی، احساس محبوس بودن و تخلیه عاطفی رنج می‌برید. به نظر می‌رسد که با شما بیشتر مانند یک کودک رفتار می‌شود تا یک بزرگسال. زمان آن فرا رسیده که در مورد مرزهای سالم و رفتار با خود به عنوان یک بزرگسال بیاموزید. این فرآیند ممکن است زمان‌بر باشد، اما علاوه بر ارتقای عزت نفس و ارزش شما، به فرزندان‌تان نیز یک الگوی بزرگسال سالم خواهید داد. به آنها فردی توانمند، با اعتماد به نفس و شایسته احترام را نشان دهید. لطفاً به خودتان سرمایه‌گذاری کنید. یک درمانگر پیدا کنید که شما را تشویق و توانمند کند تا صدای خود را داشته باشید و احساس نامرئی بودن نکنید. از این کار بسیار خوشحال خواهید شد!
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	I am so sorry this is happening to you. One thought I have is for you to create a mantra or a soothing statement to say over and over to yourself as you are being bombarded with this negativity and abuse. For example you could say "Living here is temporarily, one day I will have my own place". Or you could say something like "I am a good person, I am a good parent, and I always try to do the best I can". Saying this over and over to yourself as you are listening to your parents will help you to tune out some of their words but it will also start to build more positive neural connections and start to wire your brain to build and/or strengthen your self esteem. Focus on the temporary nature of your situation, start making plans for leaving the situation. If you are under 18 and can't leave because you are in school, now is a good time to start planning for when you can leave. That when when the opportunity is available you know how you will get a job, how you will find an apartment, who will provide daycare. This will make the transition out of your parents home much easier and it will give you something to look forward to while you are in their home. Take care!	من هر روز توسط والدینم در جلوی فرزندم مورد آزار کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم گرفتار شده‌ام و هیچ راه نجاتی ندارم. احساس می‌کنم که باید به حرف‌های وحشتناک آن‌ها گوش کنم و همه آن‌ها را تحمل کنم. به روشی نیاز دارم تا یاد بگیرم چگونه با این وضعیت کنار بیایم، به‌ویژه از آنجا که جایی برای رفتن ندارم. از لحاظ عاطفی بسیار خسته و drained هستم. چگونه می‌توانم با این موضوع برخورد کنم؟	من خیلی متاسفم که این اتفاق برای شما می‌افتد. یکی از پیشنهاداتی که دارم این است که یک مانترا یا عبارت آرامش‌بخش ایجاد کنید و آن را بارها و بارها برای خودتان بگویید، در حالی که تحت فشار این منفی‌نگری و سوءاستفاده قرار دارید. به عنوان مثال، می‌توانید بگویید "زندگی در اینجا موقتی است، یک روز من جای خود را خواهم داشت." یا می‌توانید به این صورت بگویید "من انسان خوبی هستم، من والد خوبی هستم و همیشه سعی می‌کنم بهترین کار را انجام دهم." تکرار این عبارات در حین گوش دادن به حرف‌های والدینتان به شما کمک می‌کند تا برخی از کلمات آنها را کمتر به خود بگیرید و در عین حال به ایجاد اتصالات عصبی مثبت و تقویت عزت نفس‌تان کمک می‌کند. به ماهیت موقت موقعیت‌تان تمرکز کنید و برای ترک این وضعیت برنامه‌ریزی کنید. اگر زیر ۱۸ سال دارید و به خاطر تحصیل نمی‌توانید ترک کنید، اکنون زمان خوبی است که برای زمانی که می‌توانید این وضعیت را ترک کنید، برنامه‌ریزی کنید. این بدان معناست که وقتی فرصت مناسب پیش آمد، می‌دانید چگونه شغل پیدا کنید، چگونه آپارتمانی پیدا کنید و چه کسی می‌تواند مراقبت از کودکتان را فراهم کند. این کار انتقال از خانه والدین را بسیار آسان‌تر می‌کند و به شما چیزی می‌دهد که در حین حضور در خانه آنها به آن امیدوار باشید. مراقب خودتان باشید!
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	Your situation is a difficult one, but I would encourage you to start considering how to set boundaries for yourself and your family members. Often, times we believe we have to allow a certain behavior because a person is family. This is not true. It sounds like you could use some help understanding finding your voice and asserting yourself with your family members.	من هر روز توسط والدینم در جلوی فرزندم مورد آزار کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم که در دام افتاده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. احساس می‌کنم باید به حرف‌های وحشتناکی که می‌زنند گوش بدهم و تمام آن‌ها را تحمل کنم. به یک راه‌حل نیاز دارم تا یاد بگیرم چگونه با شنیدن این آزارها کنار بیایم، به‌ویژه از آن‌جا که هیچ جا برای رفتن ندارم. احساس عاطفی بسیار خسته‌کننده‌ای دارم، چگونه می‌توانم با این وضعیت کنار بیایم؟	موقعیت شما دشوار است، اما من شما را تشویق می‌کنم که در مورد نحوه تعیین حد و مرز برای خود و اعضای خانواده‌تان فکر کنید. اغلب اوقات ما فکر می‌کنیم که باید برخی رفتارها را به خاطر نسبت خانوادگی مجاز بدانیم، در حالی که این درست نیست. به نظر می‌رسد که شما به کمک نیاز دارید تا صدا و حق خود را با اعضای خانواده‌تان پیدا کنید و به درستی ابراز کنید.
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	I am so sorry you are experiencing this situation. Considering that you mentioned not having a place to go, it may be best to address the problem as oppose to “just take all of it”. Confrontation can be done in a healthy and effective way. Being able to communicate your feelings with the intent of improving the problem can be a great skill needed in multiple settings in life. The therapy process can help build this skill set and goal plan to remove yourself from the home. Good luck.	من هر روز توسط والدینم در جلوی فرزندم مورد آزار و اذیت کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم در تله‌ای گیر کرده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. احساس می‌کنم باید به حرف‌های وحشتناکی که می‌زنند گوش بدهم و تمام آن‌ها را تحمل کنم. من به روشی نیاز دارم که یاد بگیرم چگونه با شنیدن آن‌ها کنار بیایم، به‌ویژه از آنجایی که جایی برای رفتن ندارم. من از نظر عاطفی بسیار خسته‌ام. چگونه می‌توانم با این وضعیت روبه‌رو شوم؟	من واقعاً متأسفم که شما این وضعیت را تجربه می‌کنید. با توجه به اینکه اشاره کردید مکانی برای رفتن ندارید، شاید بهتر باشد به جای «فقط همه را بگیرید»، به مشکل رسیدگی کنید. رویارویی می‌تواند به شیوه‌ای سالم و مؤثر انجام شود. توانایی ابراز احساسات خود با هدف بهبود وضعیت می‌تواند مهارتی ارزشمند باشد که در شرایط مختلف زندگی به درد شما بخورد. فرآیند درمان می‌تواند به شما کمک کند تا این مهارت‌ها را توسعه دهید و برنامه‌ای برای ترک خانه ترتیب دهید. موفق باشید.
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	The first step is realizing your value and establishing firm boundaries. When your parents cross that boundary and are verbally abusive, you have to have a plan to stand your ground and act upon it. That plan may include a better job to afford a place of your own, a domestic violence shelter if you are unable to provide for your needs, a firm talk with your parents about your parental authority, or other. Whatever you do has to be firm or consistent, a boundary that you allow someone to cross is no boundary. There is always a way, if you have no where to go, ask yourself why is that the case(which I am sure you have considered already) and what can I do about it. If you choose not to take any action then you are enabling your parents to remain abusive. Ask yourself too, why am I not acting on my situation. Am I too dependent on them? Do I not want to change? Is it easier just to let them provide for me? Be honest with yourself. You need to work on your self esteem, and things that empower you. Support groups in person or online, Church groups or organizations, friends, books, music, etc.... but think on things that will empower you. Are you stuck financially because of the need for a job? Do you need to go back to school? Do you need training in a new field? There are a myriad of possibilities and answers. Action, think action and Change, what can I change?	من هر روز توسط والدینم جلوی فرزندم مورد آزار و اذیت کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم که در تله افتاده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. حس می‌کنم باید به حرف‌های وحشتناکی که می‌زنند گوش بدهم و همه آن‌ها را تحمل کنم. به روشی نیاز دارم که یاد بگیرم چگونه با شنیدن آن‌ها کنار بیایم، به‌ویژه از آنجا که جایی برای رفتن ندارم. به شدت از نظر عاطفی خسته‌ام. چگونه می‌توانم با این وضعیت مقابله کنم؟	اولین قدم درک ارزش خود و تعیین مرزهای محکم است. هنگامی که والدین شما این مرز را درنوردیده و به‌صورت کلامی توهین می‌کنند، باید برنامه‌ای داشته باشید تا در موضع خود بایستید و بر اساس آن عمل کنید. این برنامه ممکن است شامل پیدا کردن شغف بهتر برای تأمین هزینه‌های مستقل، مراجعه به پناهگاه خشونت خانگی در صورت عدم توانایی در تأمین نیازها، یا انجام یک گفتگوی جدی با والدین در مورد اختیارات خود به‌عنوان فرزند باشد. هر کاری که انجام می‌دهید باید قاطع و ثابت باشد؛ مرزی که به کسی اجازه می‌دهید از آن عبور کند، واقعاً مرزی نیست. همیشه راهی وجود دارد؛ اگر جایی برای رفتن ندارید، از خود بپرسید چرا این وضعیت را پذیرفته‌اید (که مطمئناً قبلاً به آن فکر کرده‌اید) و چه اقداماتی می‌توانید انجام دهید. اگر تصمیم بگیرید از هیچ اقدامی پرهیز کنید، عملاً به والدین خود این فرصت را داده‌اید که به آزار خود ادامه دهند. از خود بپرسید چرا در وضعیت خود اقدامی نمی‌کنم. آیا به‌طور ناچار به آن‌ها وابسته‌ام؟ آیا نمی‌خواهم تغییر کنم؟ آیا راحت‌تر است که به آن‌ها اجازه دهم مرا تأمین کنند؟ با خود صادق باشید. شما نیاز دارید بر روی عزت نفس و چیزهایی که قدرت‌تان را افزایش می‌دهند، کار کنید. از حمایت گروه‌های حضوری یا آنلاین، گروه‌ها و سازمان‌های مذهبی، دوستان، کتاب‌ها، موسیقی و غیره بهره‌مند شوید و به چیزهایی فکر کنید که شما را توانمندتر می‌سازند. آیا به خاطر نیاز به شغل، از نظر مالی در تنگنا هستید؟ آیا باید به مدرسه برگردید؟ آیا به آموزش در یک زمینه جدید نیاز دارید؟ گزینه‌ها و پاسخ‌های زیادی وجود دارد. عمل کنید، به عمل فکر کنید و تغییرات ممکن را بررسی کنید؛ چه چیزی را می‌توانید تغییر دهید؟
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	I can't imagine what you are feeling but I can tell you that you are right to be concerned about your children baring witness to this abuse. This is a great teachable moment for your kids. How you handle yourself will be very important for your children to see. Your "REACTION" is what you should focus on. Will you react with rage and name calling? Will you listen to your parents with respect and talk to them in private about how they are speaking to you in front of your kids? Will you talk your kids about what is going? From reading this I am assuming you live with your parents. If this is the case you have to think about what you can do to change your situation. Have a plan! Set a goal! Don't lose hope!	من هر روز به طور کلامی توسط والدینم در حضور فرزندم مورد آزار قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم در دام افتاده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. احساس می‌کنم باید به حرف‌های زشت و وحشتناکی که می‌زنند گوش دهم و همه آن‌ها را تحمل کنم. من به روشی نیاز دارم تا یاد بگیرم چگونه با شنیدن اینها کنار بیایم، به ویژه چون جایی برای رفتن ندارم. از نظر عاطفی بسیار خسته و drained هستم. چگونه می‌توانم با این شرایط مقابله کنم؟	نمی‌توانم تصور کنم چه احساسی دارید، اما می‌توانم به شما بگویم که نگران بودن برای فرزندانتان که شاهد این آزار هستند، کاملاً منطقی است. این یک فرصت آموزشی عالی برای فرزندان شماست. نحوه رفتار شما برای آنها بسیار مهم خواهد بود. "واکنش" شما چیزی است که باید بر روی آن تمرکز کنید. آیا با خشم و توهین واکنش نشان می‌دهید؟ آیا با احترام به صحبت‌های والدین خود گوش می‌دهید و به صورت خصوصی با آنها در مورد نحوه صحبت‌شان در مقابل فرزندانتان گفتگو می‌کنید؟ آیا با فرزندان خود درباره آنچه در حال وقوع است صحبت خواهید کرد؟ از خواندن این متن، فرض می‌کنم که شما با والدین خود زندگی می‌کنید. اگر این درست است، باید به این فکر کنید که چه اقداماتی می‌توانید برای تغییر وضعیت خود انجام دهید. برنامه‌ریزی کنید! یک هدف تعیین کنید! امیدتان را از دست ندهید!
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	I think one of the best things to pass on to our children, or simply one of the best lessons in life, is to learn when to internalize (it's an issue in me) and when to externalize (it's an issue in them), as well as always finding the balance of the two.In this case, you don't seem to be the issue. Sure, living with your parents with your child probably is not your dream scenario, nor your parents'. But, there are ways to process that without someone feeling abused, and your parents clearly have zero ability or boundaries if they are willing to verbally abuse you in front of your child, and their grandchild. If there is a reason they are doing so, I'm sure they think they have a good one. However, the dynamic that they are willingly setting up is problematic. And it is THEIR problem. However, by being strong and not taking in someone's verbal abuse, you are going to role model for your child how it's about what is inside of you, your own drive, that will be what is important, NOT what others say about you. It's important to always come back to yourself inside, and seeing the good that is in you (or even just noticing that it's there, if you can't quite see it in its entirety.)I would also advise your parents to think about their own role modeling.	من هر روز توسط والدینم جلوی فرزندم مورد آزار کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم در دام افتاده‌ام و هیچ راه فراری ندارم. احساس می‌کنم که مجبورم به حرف‌های وحشتناکی که می‌زنند گوش بدهم و همه آن‌ها را تحمل کنم. به روشی نیاز دارم که یاد بگیرم چگونه با شنیدن این رفتار کنار بیایم، به‌ویژه از آن جهت که جایی برای رفتن ندارم. از لحاظ عاطفی بسیار خسته هستم. چگونه می‌توانم با این وضعیت کنار بیایم؟	من فکر می‌کنم یکی از بهترین چیزهایی که می‌توانیم به فرزندانمان منتقل کنیم، یا به سادگی یکی از بهترین درس‌های زندگی، این است که یاد بگیریم چه زمانی مسائل را درون‌گرایانه (این یک مسئله در من است) و چه زمانی بیرون‌گرایانه (این یک مسئله در آنهاست) مدیریت کنیم و همچنین همیشه تعادل بین این دو را پیدا کنیم. در این مورد، به نظر نمی‌رسد که شما مشکل باشید. قطعاً زندگی با والدینتان در کنار فرزندتان احتمالاً سناریوی مورد نظر شما و والدینتان نیست. اما راه‌هایی وجود دارد که می‌توان بدون اینکه کسی احساس آزار و اذیت کند، موضوع را مدیریت کرد. والدین شما به وضوح هیچ توانایی یا مرزی ندارند که بخواهند در حضور فرزندتان و نوه‌شان به شما بدرفتاری کلامی کنند. اگر دلیلی برای این کار دارند، مطمئناً فکر می‌کنند که دلیل خوبی است. با این حال، دینامیک که آنها به‌طور داوطلبانه ایجاد می‌کنند، مشکل‌ساز است و این مشکل متعلق به آنهاست. با این حال، با قوی بودن و عدم پذیرش آزار کلامی دیگران، شما برای فرزندتان الگوی خوبی خواهید بود و به او نشان خواهید داد که آنچه درون شما وجود دارد، انگیزه‌های خود شماست که اهمیت دارد، نه آنچه دیگران در مورد شما می‌گویند. مهم است که همیشه به درون خود برگردید و خوبی‌هایی که در شما وجود دارد را ببینید (یا حتی فقط متوجه شوید که این خوبی‌ها وجود دارد، حتی اگر نتوانید آن را به طور کامل ببینید). همچنین به والدینتان توصیه می‌کنم در مورد الگوی رفتاری خود تأمل کنند.
null	I'm being verbally abused on a daily basis by my parents in front of my child. I feel like I’m trapped and I have no escape. I feel like I have to listen to the horrible things they say and just take all of it. I need some way of learning how to cope with listening to it especially since I have nowhere else to go. I feel very emotionally drained How can I deal with this?	When their verbal abuse starts, tell them you are exiting the conversation because the way they're talking to you is unacceptable.Explain you are willing to hear their point of view only not when it is expressed as abuse.They may not agree with your opinion and also may not want to change.Even if they do not change, you are entitled to be treated as a human being who is worthy of respect.Explain your reason to exit the conversation and ask them to write down their requests for you to consider.	من هر روز از سوی والدینم در حضور فرزندم مورد آزار کلامی قرار می‌گیرم. احساس می‌کنم که در تله‌ای گرفتار شده‌ام و هیچ راه نجاتی ندارم. احساس می‌کنم مجبورم به حرف‌های وحشتناکی که می‌زنند گوش کنم و همه آن‌ها را تحمل کنم. به روشی نیاز دارم که یاد بگیرم چگونه با شنیدن این آزارها کنار بیایم، به ویژه از آنجا که هیچ مکان دیگری برای رفتن ندارم. بسیار از نظر عاطفی خسته‌ام. چگونه می‌توانم با این وضعیت کنار بیایم؟	وقتی توهین‌های کلامی آنها شروع می‌شود، به آنها بگویید که از مکالمه خارج می‌شوید زیرا نحوه صحبت کردنشان با شما غیرقابل قبول است. توضیح دهید که مایلید دیدگاه آنها را بشنوید، اما نه زمانی که به شکل توهین بیان می‌شود. ممکن است آنها با نظر شما موافق نباشند و همچنین نتوانند تغییر کنند. حتی اگر آنها تغییر نکنند، شما حق دارید که به عنوان یک انسان شایسته احترام، مورد احترام قرار بگیرید. دلیل خود را برای خروج از گفتگو بیان کنید و از آنها بخواهید درخواست‌هایشان را بنویسند تا شما بتوانید به آنها رسیدگی کنید.
null	When they come home from their dad's and I fuss at them for anything, they move like they are dodging being hit. They say they’re sorry over and over really fast. I ask and they say no one has hit them, and I've seen no marks. Am I being paranoid or am I right to be?	This sounds frightening and overwhelming, and I’m glad you are reaching out for help. I can’t say for sure your children are being abused but I can understand your suspicion since there appears to be a change your children’s behavior. I think it would be important for you to keep an eye on the situation Incase you notice any other changes. If you become more concerned, even suspicions of child abuse are reportable to Family protective services. If they feel it is necessary they can do an investigation. You are doing the biggest thing for your children by being there for them and supporting them.	وقتی از خانه پدرشان برمی‌گردند و من به خاطر هر چیزی آنها را مورد سرزنش قرار می‌دهم، طوری رفتار می‌کنند که انگار از ضربه خوردن فرار می‌کنند. آنها به سرعت می‌گویند متاسفند. وقتی می‌پرسم، آنها می‌گویند هیچ کس آنها را زده و من هیچ نشانه‌ای هم ندیده‌ام. آیا من پارانوئید هستم یا اینکه نگرانی‌ام درست است؟	این وضعیت ترسناک و گیج‌کننده به نظر می‌رسد و خوشحالم که برای کمک به ما مراجعه کرده‌اید. نمی‌توانم با قطعیت بگویم که فرزندان شما تحت آزار قرار دارند، اما می‌توانم سوءظن شما را درک کنم، زیرا به نظر می‌رسد رفتار فرزندان شما تغییر کرده است. فکر می‌کنم مهم است که اوضاع را زیر نظر داشته باشید تا اگر تغییرات دیگری مشاهده کردید، به آنها توجه کنید. اگر نگرانی‌تان افزایش پیدا کرد، حتی مشکوک بودن به آزار کودک قابل گزارش به خدمات حفاظتی خانواده است. اگر لازم بدانند، می‌توانند تحقیقی را آغاز کنند. شما با حضور و حمایت از فرزندان‌تان بزرگ‌ترین کمک را به آنها می‌کنید.
null	When they come home from their dad's and I fuss at them for anything, they move like they are dodging being hit. They say they’re sorry over and over really fast. I ask and they say no one has hit them, and I've seen no marks. Am I being paranoid or am I right to be?	It sounds like your children are walking on eggshells, and behaving in a manner that suggests that (at minimum) they may be receiving an undue amount of anger from someone in their lives. In addition to addressing this delicately with your children's father, it would be wise to speak with your children's teachers and pediatrician as well. Please closely monitor the situation, and express to your children that they can always come to you with any information, and they will never be in trouble for confiding in you.	وقتی از خانه پدرشان برمی‌گردند و من بابت هر چیزی به آنها تذکر می‌دهم، طوری رفتار می‌کنند که گویی در حال فرار از ضربه‌ای هستند. آنها به سرعت عذرخواهی می‌کنند. از آنها می‌پرسم و می‌گویند کسی به آنها ضربه نزده و من هم هیچ نشانه‌ای ندیده‌ام. آیا من پارانوئید هستم یا اینکه دغدغه‌ای دارم که درست است؟	به نظر می‌رسد که فرزندان شما مثل اینکه روی پوسته تخم‌مرغ راه می‌روند و به گونه‌ای رفتار می‌کنند که نشان می‌دهد (حداقل) ممکن است مقدار زیادی عصبانیت را از کسی در زندگی خود دریافت کنند. علاوه بر این که این موضوع را با احتیاط با پدر فرزندان خود مطرح کنید، عاقلانه است که با معلمان و پزشک کودکان خود نیز مشورت کنید. لطفاً وضعیت را به دقت تحت نظر داشته باشید و به فرزندان خود بگویید که همیشه می‌توانند با هرگونه اطلاعاتی به شما مراجعه کنند و هرگز بابت رازداری با شما به مشکل نخواهند خورد.
null	he just walks in the house whenever he wants to see his kids. My fiancé tells me it makes her angry and doesn't like it, but she seems afraid to say anything to him about it for some reason. Is it okay for him to do this?	The short answer to your question is "No" it's not okay for anyone to ever be doing this. There's a lot of unanswered questions and other factors going on here that need attention. Nevertheless, don't hesitate to seek out legal counsel and/or call 911. Ideally, your fiancé would be able to speak directly to her ex-husband and set reasonable boundaries that honor whatever legal agreements are in force resultant from the divorce and custody agreements. The fact that she's afraid to say anything to him about his inappropriate behavior, and that she hasn't been able to give you any reason for her fear, suggests possible factors of past abusive behaviors, entitlement, and/or co-dependence. I hope things work out well for all and I'm confident a skilled therapist could help all navigate how best to set boundaries and experience greater healing.	او فقط هر وقت بخواهد بچه‌هایش را ببیند وارد خانه می‌شود. نامزدم به من می‌گوید که این موضوع او را عصبی می‌کند و از آن خوشش نمی‌آید، اما به نظر می‌رسد که به دلیلی از گفتن چیزی به او در این مورد می‌ترسد. آیا این کار برای او اشکالی ندارد؟	پاسخ کوتاه به سوال شما "نه" است؛ هیچ‌کس نباید این کار را انجام دهد. بسیاری از سوالات بی‌پاسخ و عوامل دیگری در اینجا وجود دارد که نیاز به توجه دارند. با این وجود، در جستجوی مشاور حقوقی و/یا تماس با 911 تردید نکنید. در حالت ایده‌آل، نامزد شما باید بتواند مستقیماً با شوهر سابق خود صحبت کند و مرزهای معقولی تعیین کند که به توافقات قانونی ناشی از طلاق و حضانت احترام بگذارد. این واقعیت که او از گفتن چیزی به او درباره رفتار نامناسبش می‌ترسد و نمی‌تواند دلیلی برای ترسش به شما ارائه دهد، ممکن است نشان‌دهنده وجود رفتارهای آزاردهنده گذشته، حس استحقاق و/یا وابستگی متقابل باشد. امیدوارم اوضاع برای همه خوب پیش برود و مطمئنم که یک درمانگر ماهر می‌تواند به همه کمک کند تا بهترین راه را برای تعیین مرزها و تجربه بهتر فرایند بهبودی بیابند.
null	he just walks in the house whenever he wants to see his kids. My fiancé tells me it makes her angry and doesn't like it, but she seems afraid to say anything to him about it for some reason. Is it okay for him to do this?	The kids are actually her Property, and he does have a claim to them as he wishes;The house is yours, I presume;So require that if he wishes to see his Property, it be done off of your Property;And, that as long as it remains your Property, you have jurisdiction over all those, therein;Require compensation for visits, and send him a bill;When he doesn't pay, send to the local sheriff, go to small claims court, and win a judgment against him for non-payment;I wonder how that might work out... act as man :)	او هر وقت بخواهد بچه‌هایش را می‌بیند و به خانه وارد می‌شود. نامزدم به من می‌گوید که این موضوع او را عصبانی می‌کند و از آن خوشش نمی‌آید، اما به نظر می‌رسد که به دلایلی از گفتن چیزی به او می‌ترسد. آیا این رفتار او قابل قبول است؟	بچه‌ها در واقع ملک او هستند و او هر طور که می‌خواهد می‌تواند به آن‌ها ادعا کند؛ فکر می‌کنم خانه مال شماست؛ بنابراین لازم است که اگر می‌خواهد ملک‌اش را ببیند، این کار خارج از ملک شما انجام شود؛ و تا زمانی که این ملک به نام شماست، شما صلاحیت رسیدگی به تمامی آن‌ها را دارید؛ برای بازدیدها غرامت بخواهید و برای او قبض بفرستید؛ وقتی پرداخت نکرد، به کلانتر محلی اطلاع دهید، به دادگاه دعاوی کوچک بروید و علیه او به خاطر عدم پرداخت حکم بگیرید؛ نمی‌دانم این موضوع چگونه پیش می‌رود... مانند یک مرد عمل کنید :)
null	he just walks in the house whenever he wants to see his kids. My fiancé tells me it makes her angry and doesn't like it, but she seems afraid to say anything to him about it for some reason. Is it okay for him to do this?	The obvious answer is no, it's not okay. There are other you should be asking though. You said your fiance "seems afraid" of her ex. Did you ask her about that? Is there a reason he still has a key to the home? Has there been any discussion of appropriate boundaries? I work with a lot of people parenting from different households and the stickiest spots are the ones that have not been discussed. There is obviously conflict there or they wouldn't have split, but your fiance and her ex do need to stay aligned for the kids and that can't happen if she feels fearful or resentful. If she doesn't have a problem with his barging in, clearly you do (and who wouldn't? He's not YOUR ex!), so you and she need to have some agreements around his access to the home. If she is afraid to bring up the discussion then I strongly recommend that she and the ex get some help with a good therapist. The kids health, your health and hers, and the health of your relationships in the family depend on it!	او فقط هر زمان که بخواهد بچه‌هایش را ببیند، وارد خانه می‌شود. نامزدم به من می‌گوید که این موضوع او را عصبانی می‌کند و دوست ندارد، اما به نظر می‌رسد به دلایلی از گفتن چیزی به او می‌ترسد. آیا این کار برای او مشکلی ندارد؟	پاسخ واضح این است که خیر، این وضعیت قابل قبول نیست. اما سوالات دیگری نیز وجود دارد که باید بپرسید. شما گفتید که نامزدتان "به نظر می‌رسد" از همسر سابقش می‌ترسد. آیا در این مورد از او سوال کرده‌اید؟ آیا دلیلی وجود دارد که او هنوز هم کلید خانه را دارد؟ آیا بحثی درباره مرزهای مناسب صورت گرفته است؟ من با بسیاری از افرادی که از خانواده‌های مختلف به عنوان والدین کار می‌کنند، تعامل دارم و چالش‌های بزرگتر به مسائلی مربوط می‌شود که در مورد آنها صحبت نشده است. واضح است که درگیری وجود دارد؛ وگرنه آنها از هم جدا نمی‌شدند، اما نامزد شما و همسر سابقش باید در راستای منافع فرزندان هماهنگ باشند و این در شرایطی امکان‌پذیر نیست که او احساس ترس یا کینه کند. اگر او مشکلی با ورود ناگهانی او ندارد، واضح است که شما با آن مشکل دارید (و چه کسی با آن مشکل ندارد؟ او همسر سابق شما نیست!). بنابراین، شما و او نیاز به توافق‌هایی در مورد دسترسی او به خانه دارید. اگر او از مطرح کردن این بحث نگران است، به شدت پیشنهاد می‌کنم که او و همسر سابقش از یک درمانگر خوب کمک بگیرند. سلامت فرزندان، سلامتی شما و او، و همچنین سلامت روابط خانوادگی‌تان به این مساله بستگی دارد!
null	he just walks in the house whenever he wants to see his kids. My fiancé tells me it makes her angry and doesn't like it, but she seems afraid to say anything to him about it for some reason. Is it okay for him to do this?	Do you know the reason your fiancé puts up with the ex's behavior?If not, then ask her.The answer could be anything, from some agreement the two of them made either formally or informally before you came into her life, to residual sense of obligation she feels toward him as a parent, or that she genuinely does fear his physical or verbal anger if she disagrees with what he wants.Facts are the best starting point to know how to handle a situation.There is no blanket rule and certainly no law which prohibits what he's doing. The situation is entirely in the hands of the people involved.	او هر وقت که بخواهد برای دیدن بچه هایش وارد خانه می‌شود. نامزدم به من می‌گوید که این موضوع او را عصبانی می‌کند و از این وضعیت خوشش نمی‌آید، اما به نظر می‌رسد که از ترس نمی‌تواند چیزی به او بگوید. آیا این کار برای او اشکالی ندارد؟	آیا می‌دانید چرا نامزدتان رفتار نامزد سابقش را تحمل می‌کند؟ اگر نه، از او بپرسید. پاسخ می‌تواند هر چیزی باشد، از توافقی که این دو به‌طور رسمی یا غیررسمی قبل از ورود شما به زندگی‌اش داشته‌اند، تا حس باقی‌مانده‌ای از تعهدی که به عنوان یک والد نسبت به او احساس می‌کند، یا اینکه واقعاً از عصبانیت جسمی یا کلامی او در صورت مخالفت با خواسته‌هایش می‌ترسد. حقایق بهترین نقطه شروع برای فهم چگونگی مدیریت یک موقعیت هستند. هیچ قانون کلی یا قانونی نیست که اقدام او را ممنوع کند. وضعیت کاملاً در دستان افرادی است که درگیر ماجرا هستند.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	Depending on your daughter’s age, this could be a learning disability. I suggest contacting the school counselor and asking for an evaluation, once she is evaluated and depending on the diagnosis, she could be provided with treatment recommendations like occupational therapy, reading glasses, or assistance in class. These and more accommodations are enforced under the 504 act. Consider if the observations that you have done are affecting her performance in school only, or also in other settings. Observe her behavior and or her emotions and see if they change as well. Discuss these with your daughter’s counselor as well.¿Tiene mi hija un desorden mental?Mi hija está en la escuela elemental. Ella no puede colorear dentro de la línea. Mezcla las palabras cuando escribe, a menos que tenga grandes espacios, o brinca las líneas.Dependiendo de la edad de tu hija esto puede ser un problema de aprendizaje. Te sugiero que contactes al consejero escolar y solicites una evaluación, dependiendo de la diagnosis, ellos pueden recomendar tratamientos como: terapia ocupacional, lentes para leer o asistencia en clase. Estos acomodos son provistos bajo la acta 504. Considera si las observaciones que has hecho afectan el desempeño de tu hija en la escuela, o en otras áreas, también observa su conducta y emociones y repórtaselo al consejero escolar.	دخترم در مقاطع بالاتر از ابتدایی تحصیل می کند. او نمی‌تواند درون خطوط رنگ کند. کلمات او وقتی می‌نویسد در هم می‌آمیزند، مگر اینکه فضاهای بزرگ وجود داشته باشد یا خطوط را جا بگذارد.	بسته به سن دختر شما، این می‌تواند یک ناتوانی یادگیری باشد. پیشنهاد می‌کنم با مشاور مدرسه تماس بگیرید و درخواست ارزیابی کنید. پس از ارزیابی و بسته به تشخیص، ممکن است توصیه‌های درمانی مانند کار درمانی، عینک مطالعه یا کمک در کلاس به او ارائه شود. این حمایت‌ها و موارد دیگر تحت قانون 504 اجرا می‌شوند. در نظر بگیرید که آیا مشاهدات شما تنها بر عملکرد او در مدرسه تأثیر می‌گذارد یا در محیط‌های دیگر نیز. رفتار و احساسات او را مشاهده کنید و ببینید که آیا تغییر می‌کنند. این موارد را با مشاور دخترتان نیز در میان بگذارید. آیا دختر من اختلال ذهنی دارد؟ دختر من در مدرسه ابتدایی است. او نمی‌تواند داخل خطوط رنگ کند. او کلمات را وقتی می‌نویسد مخلوط می‌کند، مگر اینکه فاصله‌های زیادی داشته باشد، یا خطوط را می‌پراند. بسته به سن دخترتان، این می‌تواند یک مشکل یادگیری باشد. شما می‌توانید به‌عنوان درخواست‌کننده به مشاور دسترسی پیدا کنید و از ارزیابی، تشخیص و توصیه‌های درمانی حرفه‌ای، عینک مطالعه و کمک در کلاس برخوردار شوید. این تسهیلات تحت قانون 504 ارائه می‌شود. در نظر بگیرید که آیا مشاهدات شما بر عملکرد دخترتان در مدرسه یا در دیگر حوزه‌ها تأثیر می‌گذارد. همچنین رفتار و احساسات او را مشاهده کرده و این را به مشاور اطلاع دهید.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	At times when a child is not displaying milestone behavior at the same rate that is average for their peers, this should raise concern, so you are correct in reaching out for advice. Speaking with your child's pediatrician, as well as school staff may be the first places to start. You can request that she receive an assessment and evaluation, with a subsequent treatment plan to meet any needs she may have.	دخترم در دوره‌های بالاتر ابتدایی تحصیل می‌کند. او نمی‌تواند در محدوده‌های مشخص رنگ‌آمیزی کند. کلماتش زمانی که می‌نویسد در هم می‌آمیزند مگر اینکه فاصله‌های زیادی داشته باشد یا خطوط را رد کند.	در مواقعی که یک کودک رفتارهای مربوط به نقاط عطف رشد را به اندازه همسالانش نشان نمی‌دهد، این موضوع باید نگران‌کننده باشد؛ بنابراین درست است که برای مشاوره اقدام کرده‌اید. گفتگو با پزشک متخصص اطفال و همچنین کارکنان مدرسه می‌تواند اولین گام‌ها باشد. شما می‌توانید درخواست کنید که او تحت ارزیابی و ارزیابی قرار گیرد و سپس برنامه‌ای درمانی برای برآورده کردن نیازهای احتمالی او تهیه شود.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	Kids develop in different ways and different speeds. It can sometimes feel like your kid has a delay because of these different ways of development. If you have concerns about your child’s development then addressing it with the school is the best solution. They will be able to provide a full assessment if needed with an academic diagnosis as well as academic support.	دخترم در دوره ابتدایی بالاتر تحصیل می‌کند. او نمی‌تواند داخل خطوط رنگ‌آمیزی کند. کلماتش وقتی می‌نویسد در هم می‌آمیزند مگر اینکه فضای کافی وجود داشته باشد یا خطوط را رد کند.	بچه‌ها به طرق و با سرعت‌های متفاوتی رشد می‌کنند. گاهی اوقات ممکن است احساس کنید که فرزندتان به دلیل این روش‌های مختلف رشد، با تأخیر مواجه است. اگر در مورد رشد فرزندتان نگرانی دارید، بهترین راه حل این است که این موضوع را با مدرسه در میان بگذارید. آنها می‌توانند در صورت نیاز، ارزیابی کاملی همراه با تشخیص تحصیلی و حمایت‌های آموزشی ارائه دهند.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	Contact your daughter’s school and ask for an occupational therapy evaluation. An occupational therapist can determine if your daughter struggles with eye-hand coordination, visual processing or sensory motor difficulties. The therapist will develop a plan of care if your daughter demonstrates delays or difficulties in learning. OTontheGo.org mobile therapy that comes to you! Accepting most insurance.	دخترم در مقطع بالای ابتدایی تحصیل می‌کند. او نمی‌تواند داخل خطوط رنگ‌آمیزی کند. کلماتش وقتی می‌نویسد در هم می‌ریزند مگر اینکه فاصله‌های زیادی باشد یا خطوط را رد کند.	با مدرسه دخترتان تماس بگیرید و درخواست یک ارزیابی کاردرمانی کنید. یک کاردرمانگر می‌تواند تعیین کند که آیا دختر شما در هماهنگی چشم و دست، پردازش بینایی یا مشکلات حرکتی حسی دچار مشکل است یا خیر. اگر دختر شما در یادگیری تأخیر یا مشکلی داشته باشد، درمانگر برنامه‌ای برای درمان تهیه می‌کند. OTontheGo.org، درمان موبایلی که به محل شما می‌آید! پذیرش اکثر بیمه‌ها.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	Developmentally, there are ages where not coloring in the lines, writing words that are jumbled together, and leaving big spaces or skipping lines are completely normal. I have seen children in 3rd and in some cases, 4th grade who do not have learning disabilities write in the manner you have described. There is, however, a type of learning disability called Dysgraphia which can present in the ways you have described. If you suspect that your daughter might have Dysgraphia, then the best thing to do is to have educational testing done. You can request testing by going through your school system and asking for an IEP (Individualized Educational Plan) meeting. Your school is required to honor your request for an IEP meeting. At the meeting, you can ask the school to do educational testing that will be at no cost to you. I will say that depending on where you live and your school system, it can sometimes be difficult to get the school system to do testing. If that is the case, you can go to a psychologist or find an agency near you that can also perform this type of testing as well (some will accept insurance and others will not.) There are also educational advocates that you can hire to help you if you ever have difficulty getting your daughter properly assessed by the school system. I also highly recommend seeing a developmental ophthalmologist and/or a developmental pediatrician. They can be great resources in helping you to determine if your daughter does have a learning disability.I always say that a parent should "trust their gut" and if you feel that your child is struggling and that there may be a learning disability then there is no harm in getting your child evaluated. The best case scenario is that your child is completely on track and what you are seeing is developmentally appropriate. On the other hand, if your child does have a learning disability, then you have caught it early enough where she can receive services that will help her in the long run. Either way, it is a win, win.	دخترم در مقطع بالاتر از ابتدایی تحصیل می‌کند. او نمی‌تواند درون خطوط رنگ کند. کلمات او هنگام نوشتن درهم می‌شوند مگر اینکه فضاهای بزرگ وجود داشته باشد یا خطوط را جا بیندازد.	از نظر رشد، سن‌هایی وجود دارد که عدم رنگ‌آمیزی در خطوط، نوشتن کلماتی که به هم ریخته‌اند، و جا گذاشتن فضاهای بزرگ یا پرش از خطوط کاملاً طبیعی است. من کودکانی را دیده‌ام که در کلاس سوم و در برخی موارد، کلاس چهارم هستند و اختلال یادگیری ندارند، اما به شیوه‌ای که شما توصیف کردید، می‌نویسند. با این حال، نوعی ناتوانی یادگیری به نام دیسگرافی (Dysgraphia) وجود دارد که ممکن است به صورت‌هایی که شما توضیح دادید، بروز کند. اگر مشکوک هستید که دخترتان ممکن است دیسگرافی داشته باشد، بهترین کار انجام ارزیابی آموزشی است. می‌توانید با مراجعه به سیستم مدرسه‌تان و درخواست برگزاری یک جلسه IEP (طرح آموزشی فردی)، آزمایش را درخواست کنید. مدرسه شما موظف است به درخواست شما برای برگزاری جلسه IEP پاسخ مثبت دهد. در جلسه می‌توانید از مدرسه بخواهید که ارزیابی‌های آموزشی را به رایگان انجام دهد. باید بگویم که بسته به محل زندگی شما و سیستم مدرسه‌تان، گاهی ممکن است به دست آوردن موافقت مدرسه برای انجام آزمایش دشوار باشد. در این صورت، می‌توانید به یک روان‌شناس مراجعه کنید یا آژانسی در نزدیکی خود پیدا کنید که این نوع آزمایش را انجام دهد (برخی بیمه می‌پذیرند و برخی دیگر نمی‌پذیرند). همچنین حامیان آموزشی وجود دارند که می‌توانید برای کمک به آنها استخدام کنید، اگر در ارزیابی صحیح دخترتان توسط سیستم مدرسه مشکل داشته باشید. همچنین به شدت توصیه می‌کنم به یک چشم‌پزشک رشد و/یا یک متخصص اطفال رشدی مراجعه کنید. آنها می‌توانند منابع بسیار خوبی برای کمک به شما در تعیین اینکه آیا دخترتان ناتوانی یادگیری دارد یا نه، باشند. همیشه می‌گویم که والدین باید به غریزه خود اعتماد کنند و اگر احساس می‌کنند که فرزندشان با مسائلی مواجه است و ممکن است ناتوانی یادگیری داشته باشد، هیچ اشکالی در ارزیابی فرزندشان وجود ندارد. بهترین حالت این است که فرزند شما کاملاً در مسیر درست قرار دارد و آنچه می‌بینید از لحاظ رشدی مناسب است. از سوی دیگر، اگر فرزند شما ناتوانی یادگیری دارد، شما زودتر از موعد آن را شناسایی کرده‌اید و او می‌تواند خدماتی دریافت کند که به او در درازمدت کمک می‌کند. در هر دو حالت، این یک پیروزی است.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	It sounds like it might be worth asking the school for an evaluation to determine whether your daughter has any learning disabilities such as dysgraphia or dyslexia or seek an evaluation through an educational neuropsychologist. I would also suggest having her vision checked by a developmental optometrist.	دخترم در مقطع ابتدایی بالاتر تحصیل می‌کند. او نمی‌تواند درون خطوط رنگ‌آمیزی کند. کلمات او وقتی می‌نویسد درهم می‌شوند مگر اینکه فاصله‌های زیادی وجود داشته باشد یا خطوط را رد کند.	به نظر می‌رسد ارزش آن را دارد که از مدرسه خواسته شود ارزیابی‌ای انجام دهند تا مشخص شود آیا دختر شما ناتوانی‌های یادگیری مانند نارسا نویسی یا نارساخوانی دارد، یا از یک روانشناس عصبی آموزشی ارزیابی بگیرید. همچنین پیشنهاد می‌کنم که بینایی او توسط یک اپتومتریست توسعه‌ای بررسی شود.
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	If your daughter is the same age as most of the other students in her class, and the other students easily complete the tasks you list here, then there is a problem in the performance of these tasks for your daughter.Without knowing more about the context of your daughter's life, for example, is she a new student to the school and class, are there major stressors in the home environment, does your daughter have friends, does your daughter have the same problems she has in school, when she is in other environments?Also, who is telling you she has these problems? Are you the one who notices what you describe here or is your daughter or is her teacher telling you these facts?Depending on your answers to the questions, start to get clarity with the classroom teacher and the school guidance counselor as to the source of your daughter's problem.Good luck!	دخترم در مقطع ابتدایی بالاتر تحصیل می‌کند. او نمی‌تواند درون خطوط رنگ‌آمیزی کند. کلماتش وقتی می‌نویسد در هم jumble می‌شوند مگر اینکه فضاهای بزرگ وجود داشته باشد یا خطوط را رد کند.	اگر دختر شما همسن اکثر دانش‌آموزان کلاسش است و سایر دانش‌آموزان به راحتی وظایفی را که در اینجا فهرست کرده‌اید انجام می‌دهند، پس برای دخترتان در انجام این وظایف مشکلی وجود دارد. بدون دانستن بیشتر درباره‌ی شرایط زندگی دخترتان، مانند اینکه آیا او دانش‌آموز جدیدی در مدرسه و کلاس است، آیا استرس‌های عمده‌ای در محیط خانه وجود دارد، آیا دختر شما دوستانی دارد و آیا او در سایر محیط‌ها هم همان مشکلات را تجربه می‌کند؟ همچنین، چه کسی به شما می‌گوید که او این مشکلات را دارد؟ آیا شما کسی هستید که به آنچه در اینجا توصیف می‌کنید توجه کرده‌اید یا دختر شما یا معلمش این اطلاعات را به شما گفته‌اند؟ بسته به پاسخ‌های شما به این سؤالات، تلاش کنید با معلم کلاس و مشاور مدرسه در مورد منبع مشکل دخترتان شفاف‌سازی کنید. موفق باشید!
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	There could be a number of things going on here. For instance, have her eyes been checked by an optometrist? She might just not like writing or coloring. She could be rushing through assignments so that she can spend time with friends, play games, or do something else. She might need some extra help with fine motor skills. What are her grades like? Does she rush through other things like cleaning her room or getting ready for bed?	دخترم در دوره پایانی ابتدایی است. او نمی‌تواند در خطوط رنگ‌آمیزی کند. کلماتش زمانی که می‌نویسد در هم می‌آمیزند مگر اینکه فاصله‌های زیادی وجود داشته باشد یا خطوط را رد کند.	ممکن است چندین موضوع در اینجا وجود داشته باشد. به عنوان مثال، آیا او چشمش را توسط اپتومتریست معاینه کرده است؟ شاید او از نوشتن یا رنگ‌آمیزی خوشش نیاید. ممکن است او در انجام تکالیف عجله کند تا بتواند با دوستانش وقت بگذراند، بازی کند یا کار دیگری انجام دهد. ممکن است به کمک بیشتری در زمینه مهارت‌های حرکتی ظریف نیاز داشته باشد. نمرات او چگونه است؟ آیا او در کارهای دیگر مانند تمیز کردن اتاقش یا آماده شدن برای خواب نیز سریع عمل می‌کند؟
null	My daughter is in later elementary school. She can't color in the lines. Her words jumble together when she writes unless there are big spaces or she skips lines.	It's hard to tell from the information that you were able to provide here, but talk with her elementary school a guidance counselor. Someone working with the school (usually a school psychologist) should be able to evaluate her to see if she needs extra help and to tell you more clearly what may be happening.	دخترم در مقطع ابتدایی بالاتر است. او نمی‌تواند در خطوط رنگ‌آمیزی کند. کلمات او هنگام نوشتن در هم می‌آمیزند مگر اینکه فضاهای بزرگ وجود داشته باشد یا خط‌ها را رد کند.	از اطلاعاتی که در اینجا ارائه داده‌اید، تشخیص دشوار است، اما با مشاور راهنمای مدرسه ابتدایی او صحبت کنید. فردی که در مدرسه فعالیت می‌کند (معمولاً روانشناس مدرسه) باید بتواند او را ارزیابی کند تا ببیند آیا به کمک اضافی نیاز دارد و به وضوح بیشتر برای شما توضیح دهد که چه چیزی ممکن است در حال وقوع باشد.
null	My daughter seemed to be developing at a normal rate until about the age of 10. She then started to act younger than she is. Now she only wants to play with younger kids and she doesn't act her age. I don't know why this is happening. Is this normal?	This is certainly an important issue to look into, It is always helpful to speak with the child's pediatrician since they are most familiar with the child's developmental history. Also, children tend to regress behaviorally when facing events and interactions they feel to have no control over, this can be as simple as a loss of a pet, a recent move, death in the family, and/or as serious as sexual abuse, and other things. If you have not spoken to the school that can be a good starting point.	به نظر می‌رسید دخترم تا حدود 10 سالگی به صورت طبیعی در حال رشد بود. سپس او شروع به رفتارهایی کرد که جوان‌تر از سنش نشان می‌دهد. حالا او فقط می‌خواهد با بچه‌های کوچکتر بازی کند و در رفتارهایش به سنش توجهی نمی‌کند. نمی‌دانم چرا این اتفاق می‌افتد. آیا این طبیعی است؟	این موضوع مطمئناً مهمی است که باید به آن توجه شود. صحبت با پزشک اطفال همیشه مفید است زیرا آنها با تاریخچه رشد کودک آشنا هستند. همچنین، کودکان وقتی که با رویدادها و تعاملاتی مواجه می‌شوند که احساس می‌کنند کنترلی بر روی آنها ندارند، تمایل به پسرفت رفتاری دارند؛ این می‌تواند به سادگی از دست دادن یک حیوان خانگی، یک جابه‌جایی اخیر، مرگ در خانواده و یا حتی به اندازه جدی‌تری مانند آزار جنسی و مسائل دیگر باشد. اگر هنوز با مدرسه صحبت نکرده‌اید، این می‌تواند نقطه شروع خوبی باشد.
null	My daughter seemed to be developing at a normal rate until about the age of 10. She then started to act younger than she is. Now she only wants to play with younger kids and she doesn't act her age. I don't know why this is happening. Is this normal?	Your daughter is fortunate to have an observant parent, who is willing to seek out help in this regard. Regression can be indicative of some stress in your child's life, so the issues she is facing should be examined. Seeking advice from your daughter's pediatrician, as well as a practitioner familiar with adolescent issues or perhaps play therapy can equip you with insight into the causes of the behavior, and give you tools to assist your daughter in learning age appropriate social interactions.	به نظر می‌رسید دخترم تا حدود 10 سالگی با سرعت طبیعی در حال رشد بوده است. سپس او شروع به رفتار جوان‌تر از سنش کرد. حالا او فقط می‌خواهد با بچه‌های کوچک‌تر بازی کند و به سنش رفتار نمی‌کند. من نمی‌دانم چرا این اتفاق می‌افتد. آیا این طبیعی است؟	دختر شما خوش شانس است که والدینی آگاه دارد که مایلند در این زمینه از کمک بهره‌مند شوند. پس‌رفت می‌تواند نشان‌دهنده استرس‌هایی در زندگی فرزند شما باشد، بنابراین مسائلی که او با آن‌ها مواجه است باید بررسی شوند. مشاوره گرفتن از پزشک اطفال دخترتان و همچنین یک متخصص آشنا با مسائل نوجوانان یا حتی بازی‌درمانی می‌تواند به شما بینش‌هایی در مورد دلایل این رفتار ارائه دهد و ابزارهایی را در اختیار شما قرار دهد تا به دخترتان در یادگیری تعاملات اجتماعی مناسب سن کمک کنید.
null	My daughter seemed to be developing at a normal rate until about the age of 10. She then started to act younger than she is. Now she only wants to play with younger kids and she doesn't act her age. I don't know why this is happening. Is this normal?	Hello.It sounds like you are really concerned about your daughter because you have noticed a significant change in her behavior . It's really a great first step that you are reaching out to get some ideas about what might be going on . You are clearly an observant and hands on mom who wants to be sure that her daughter is ok.This is a tough question to answer without more information . With that said , I have found that "under stress people regress." In other words , many people , children and adults alike , often regress and behave differently - as if they were younger than their actual age - when under stress . Therefore , my first question would be : has anything been happening recently that is causing your daughter stress ? This could be anything from conflict at home , recent changes such as moving , divorce , a loss of some kind , switching schools , or losing a friend or friends . Additionally , sometimes if children are feeling bullied or left out by same age peers , they may gravitate toward younger playmates as a way to boost their social confidence . I would suggest that you think about what stressors / changes may have occurred recently. You may also want to check in with her teacher (s) to see if they have noticed any changes in your daughter's behavior at school .I also think that you can have a conversation with your daughter in order to see if you can get a sense about whether or not something has been bothering her. Something as simple as " I have noticed that you aren't spending time with the friends you used to hang out with ; it seems like you have been playing with a lot of younger kids lately . Am I right about that ? " and then if she says yes you might ask a few questions such as : "did something happen with your friends that is making you not want to be with them?" "Has something been bothering you lately ? Are you feeling upset or worried ? " If she denies that there is anything wrong you might even say " I know that sometimes when I feel stressed or worried , I tend to act a little differently - sometimes I withdraw from my regular group of friends , or I get cranky and feel less like myself . I wonder if something like that is happening with you ?" If you are really concerned and not getting any answers from her and / or her teachers , perhaps you can consult with a therapist to discuss your concerns further and decide if it might help for your daughter to talk to a therapist a few times , or at the very least you can get more specific tips from a therapist about how to approach this issue with your daughter more effectively . The more detail you can provide about what you have noticed with your daughter , including any changes or new stressors , any possible patterns to this behavior , if school has become more difficult socially and or academically , the more a therapist can guide you about how best to handle your concerns and talk with your daughter in a way that is helpful to her. Good luck! I believe that this may just be a phase and it seems to me to be well within the normal range of children's behavior. I do, though, think that you will feel more assured about this if you can get to the bottom of what's going on .	به نظر می‌رسید دخترم تا حدود 10 سالگی به طور طبیعی در حال رشد بود. اما پس از آن، او شروع به رفتار کردن به طرز جوانتری نسبت به سنش کرد. اکنون او فقط می‌خواهد با کودکان کوچکتر بازی کند و مطابق سن خود رفتار نمی‌کند. نمی‌دانم چرا این اتفاق می‌افتد. آیا این وضعیت طبیعی است؟	سلام. به نظر می‌رسد که شما واقعاً نگران دخترتان هستید زیرا تغییر قابل توجهی در رفتار او مشاهده کرده‌اید. این واقعاً اولین قدم خوبی است که برای به‌دست آوردن ایده‌هایی درباره آنچه ممکن است در حال وقوع باشد، اقدام کرده‌اید. شما قطعاً مادری مراقب و دلسوز هستید که می‌خواهد مطمئن شود دخترش خوب است. پاسخ به این سؤال بدون اطلاعات بیشتر دشوار است. با این حال، دریافته‌ام که "افراد تحت استرس به حالت قبلی خود برمی‌گردند." به عبارت دیگر، بسیاری از افراد، چه کودکان و چه بزرگسالان، هنگامی که تحت فشار هستند، می‌توانند پسرفت کرده و به‌گونه‌ای رفتار کنند که گویی سن کمتری دارند. بنابراین، اولین سؤال من این است: آیا اخیراً اتفاقی افتاده که باعث استرس دختر شما شده باشد؟ این می‌تواند شامل هر چیزی باشد از درگیری در خانه، تغییرات اخیر مانند نقل مکان، طلاق، از دست دادن، تغییر مدرسه یا از دست دادن یک دوست یا دوستان. همچنین، گاهی اوقات اگر کودکان احساس کنند توسط همسالان خود مورد آزار یا کنار گذاشتن قرار می‌گیرند، ممکن است به سمت بچه‌های کوچکتر بروند تا اعتماد به نفس اجتماعی خود را افزایش دهند. پیشنهاد می‌کنم در مورد عواملی که ممکن است استرس‌زا یا تغییرات اخیر بوده‌اند فکر کنید. همچنین می‌توانید با معلمان او صحبت کنید تا ببینید آیا آنها تغییراتی در رفتار دخترتان در مدرسه مشاهده کرده‌اند یا خیر. فکر می‌کنم می‌توانید با دخترتان صحبت کنید تا ببینید آیا می‌توانید دریابید که آیا چیزی او را آزار می‌دهد یا نه. چیزی به سادگی مانند "من متوجه شده‌ام که شما با دوستانی که قبلاً با آنها وقت می‌گذرانید، معاشرت نمی‌کنید؛ به نظر می‌رسد اخیراً بیشتر با بچه‌های کوچکتر بازی کرده‌اید. آیا من درست می‌گویم؟" و اگر او تأیید کند، می‌توانید چند سؤال بپرسید: "آیا اتفاقی با دوستانت پیش آمده که باعث شده نخواهی با آنها باشی؟ آیا چیزی تو را ناراحت کرده است؟ آیا احساس نگرانی یا ناراحتی می‌کنی؟" اگر او انکار کند که مشکل خاصی وجود دارد، می‌توانید بگویید "من می‌دانم که گاهی اوقات وقتی احساس استرس یا نگرانی می‌کنم، تمایل دارم کمی متفاوت رفتار کنم - گاهی اوقات از گروه دوستانم دور می‌شوم یا بداخلاق می‌شوم و کمتر شبیه خودم می‌شوم. فکر می‌کنم ممکن است چیزی شبیه به این برای تو هم اتفاق بیفتد؟" اگر واقعاً نگران هستید و جوابی از او یا معلمانش نمی‌گیرید، شاید بتوانید با یک درمانگر مشورت کنید تا در مورد نگرانی‌های خود بیشتر بحث کنید و مشخص کنید که آیا ممکن است برای دخترتان مفید باشد که چند بار با یک درمانگر صحبت کند یا حداقل می‌توانید راهنمایی‌های خاص‌تری از یک درمانگر درباره نحوه برخورد مؤثرتر با این موضوع بگیرید. هر چه جزئیات بیشتری درباره آنچه در مورد دخترتان متوجه شده‌اید، از جمله تغییرات یا عوامل استرس‌زا جدید و هر الگوی احتمالی در رفتار او، به اشتراک بگذارید، درمانگر می‌تواند شما را در مورد بهترین روش برای رسیدگی به نگرانی‌هایتان و نحوه صحبت با دخترتان به‌گونه‌ای که به او کمک کند، راهنمایی کند. موفق باشید! من معتقدم که این ممکن است تنها یک مرحله باشد و به نظر من در محدوده طبیعی رفتار کودکان قرار دارد. با این حال، فکر می‌کنم اگر بتوانید به عمق موضوع پی ببرید، احساس اطمینان بیشتری خواهید داشت.
null	My daughter seemed to be developing at a normal rate until about the age of 10. She then started to act younger than she is. Now she only wants to play with younger kids and she doesn't act her age. I don't know why this is happening. Is this normal?	Good for you to know your daughter's friendship circles and to notice when these have changed.While friendships are key relationships, they are not the only indicator of someone not developing normally.Is your observation and opinion that your daughter isn't normal based on other factors or just this one?If this is the only factor then start with reflecting on what circumstances may be influencing your daughter to socialize with younger kids.Has she ben ostracized or bullied by her peers and may be retreating to avoid further emotional hurt?Is she keeping up with her school work?Sometimes kids who feel overwhelmed by schoolwork will regress into conditions in which they feel more success and control.Are there family circumstances such as the death of someone with whom your daughter felt close? Or, is there a new younger sibling in the family or a younger sibling who due to their own circumstance receives more attention than your daughter may wish for herself.Once you've reflected on which areas may be affecting your daughter, gently ask her some questions about her comfort with what you theorize may be the source of the problem.Its also possible that offering her your extra time and interest may increase her sense of self so that she feels secure enough to increase her social time with her age group.	به نظر می‌رسید دخترم تا حدود 10 سالگی با سرعت طبیعی در حال رشد بود. اما سپس او شروع به رفتار جوان‌تر از سن خود کرد. حالا او فقط می‌خواهد با بچه‌های کوچکتر بازی کند و طبق سنش عمل نمی‌کند. نمی‌دانم چرا این اتفاق می‌افتد. آیا این طبیعی است؟	برای شما خوب است که حلقه‌های دوستی دخترتان را بشناسید و متوجه شوید که این حلقه‌ها چه زمانی تغییر کرده‌اند. در حالی که دوستی‌ها روابط کلیدی هستند، اما تنها شاخص رشد عادی محسوب نمی‌شوند. آیا نظرات و observations شما درباره غیرعادی بودن دخترتان فقط بر اساس این یک مورد است یا عوامل دیگری نیز وجود دارند؟ اگر این تنها عامل است، پس ابتدا در مورد شرایطی که ممکن است دختر شما را تحت تأثیر قرار دهد تا با بچه‌های کوچک‌تر معاشرت کند، تأمل کنید. آیا او توسط همسالانش طرد شده یا مورد آزار و اذیت قرار گرفته و در نتیجه ممکن است برای جلوگیری از آسیب عاطفی بیشتر عقب‌نشینی کرده باشد؟ آیا او به تکالیف مدرسه خود ادامه می‌دهد؟ گاهی اوقات بچه‌هایی که احساس می‌کنند تحت فشار تکالیف مدرسه هستند، به شرایطی بازمی‌گردند که در آن احساس موفقیت و کنترل بیشتری می‌کنند. آیا شرایط خانوادگی مانند مرگ شخصی که دختر شما با او احساس نزدیکی می‌کند وجود دارد؟ یا اینکه آیا خواهر یا برادر کوچک‌تری در خانواده وجود دارد یا خواهر یا برادر کوچکی که به دلیل شرایط خاص خود، توجه بیشتری از والدین نسبت به دخترتان جلب می‌کند؟ هنگامی که به این موضوعات فکر کردید که کدام یک ممکن است بر دختر شما تأثیر بگذارد، به آرامی از او سوالاتی در مورد احساس راحتی‌اش نسبت به فرضیاتی که در مورد منبع مشکل مطرح می‌کنید، بپرسید. همچنین ممکن است که ارائه زمان و توجه اضافی به او موجب افزایش اعتماد به نفسش شود به طوری که او احساس امنیت کافی کند تا زمان اجتماعی‌اش را با هم‌سالان خود بیشتر کند.
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	You can "move on and not live in the past" in the context of your ex-relationship, but that does not mean moving on from your child. "Moving on" then would involve accepting the end of the relationship and developing a civil relationship with your ex-partner as far as is possible for the sake of your child's development.Generally, it's good for a functional (non-abusive) parent to spend time with his/her child, but only insofar as that doesn't cause your child unnecessary stress. That requires the two adults to act like adults with each other for the sake of their child.What's confusing for children is seeing their parents act uncivilly or manipulatively. Children also do well with routines so regular dependable visitation is preferable to random visitation or, worse, not following through on commitments.But if one person is exploiting their child to harm their ex-partner, then visiting your child in that context may be stressful to him/her (depending on what you mean by using your child as a pawn). When dealing with a hostile ex-partner, your first challenge is to negotiate rules and boundaries with your ex-partner about appropriate behavior for the good of your child. If you cannot come to an agreement, a counselor can help mediate a conversation. If that's not an option, then it may be possible to turn to family court to stipulate visitation rules (for which you'd have to consult with an attorney).	همسر سابقم ازدواج کرده و از من برای داشتن فرزند بهره‌برداری کرده است. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزار استفاده می‌کند. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید به جلو حرکت کنم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را تا حد امکان ببینم یا بسیار کم؟ آیا این برای کودک گیج‌کننده‌تر خواهد بود؟	شما می‌توانید در رابطه با رابطه قبلی خود “حرکت کنید و در گذشته زندگی نکنید”، اما این به معنای کنار گذاشتن فرزندتان نیست. در این صورت، "حرکت به جلو" شامل پذیرش پایان رابطه و تلاش برای برقراری یک رابطه مدنی با شریک سابق خود به اندازه امکان برای بهبود رشد فرزندتان است. به طور کلی، برای والدین کارآمد (غیرتحقیرآمیز) مفید است که زمان خود را با فرزندشان بگذرانند، اما تنها در صورتی که این کار برای کودک شما استرس غیرضروری ایجاد نکند. این امر نیازمند آن است که هر دو بزرگسال به خاطر فرزندشان با یکدیگر به‌طور برا بزرگسالانه رفتار کنند. آنچه برای کودکان گیج‌کننده است، مشاهده رفتار غیرمدنی یا manipulاتی والدینشان است. کودکان همچنین با روال‌های منظم بهتر عمل می‌کنند، بنابراین ملاقات‌های منظم و قابل‌اعتماد ترجیح داده می‌شود به ملاقات‌های تصادفی یا بدتر از آن، عدم پیگیری تعهدات. اما اگر یکی از والدین از فرزند خود به عنوان ابزاری برای آسیب رساندن به شریک سابقش استفاده کند، ملاقات با فرزند در چنین شرایطی ممکن است برای او استرس‌زا باشد (بسته به اینکه منظورتان از استفاده از فرزند به عنوان ابزار چیست). وقتی با یک شریک سابق متخاصم سر و کار دارید، چالش اول این است که با شریک سابق خود در مورد قوانین و مرزها برای رفتار مناسب به نفع فرزندتان مذاکره کنید. اگر نمی‌توانید به توافق برسید، یک مشاور می‌تواند به میانجیگری گفتگو کمک کند. اگر این گزینه وجود ندارد، ممکن است بخواهید به دادگاه خانواده مراجعه کنید تا قوانین ملاقات را تعیین کنید (که برای این کار باید با یک وکیل مشورت کنید).
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	Your child is not part of your past, he or she is part of your present and future. Your child needs you. Statistics about fatherless children are staggering. Research shows children raised in a father-absent home experience the following: 4x greater risk of poverty, more likely to have behavioral problems, 7x more likely to become pregnant as a teen, more likely to face abuse and neglect, more likely to abuse drugs and alcohol, 2x more likely to suffer obesity, 2x more likely to drop out of school, more likely to commit crime and more likely to go to prison. Listen to your heart and ask yourself, what do you want for your child? Co-parenting is hard when each parent is unable to prioritize the best interests of the child. You and your ex-wife can get help learning how to co-parent in a way that will work for each of you with the best interest of your child in mind. What is confusing for a child is why did my parent abandon me and they will struggle with issues of worthiness and self-esteem for the rest of their lives. Here are some websites for you to check out and get help with the most important job you'll ever have...being a father!https://fatherhoodfactor.com/us-fatherless-statistics/https://www.fatherhood.org/fatherhood-data-statisticshttps://thefatherlessgeneration.wordpress.com/statistics/http://fathers.com/statistics-and-research/the-consequences-of-fatherlessness/	همسر سابقم ازدواج کرد و از من برای داشتن فرزند بهره‌برداری کرد. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزاری استفاده می‌کند. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید ادامه دهم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را تا حد امکان ببینم یا کمتر؟ آیا این موضوع برای کودک گیج‌کننده‌تر خواهد بود؟	فرزند شما بخشی از گذشته شما نیست؛ او بخشی از حال و آینده شماست. فرزندتان به شما نیاز دارد. آمار مربوط به کودکان بی‌پدر حیرت‌آور است. تحقیقات نشان می‌دهد کودکانی که در خانه‌های فاقد پدر بزرگ می‌شوند، با موارد زیر مواجه هستند: ۴ برابر بیشتر در معرض خطر فقر، بیشتر احتمال بروز مشکلات رفتاری، ۷ برابر بیشتر احتمال بارداری در نوجوانی، بیشتر در معرض سوءاستفاده و بی‌توجهی، احتمال بالاتر برای سوءمصرف مواد مخدر و الکل، ۲ برابر بیشتر احتمال چاقی، ۲ برابر بیشتر احتمال ترک تحصیل، بیشتر احتمال ارتکاب جرم و احتمال بالاتر زندانی شدن. به صدای قلبتان گوش دهید و از خود بپرسید چه انتظاری از فرزندتان دارید؟ هم‌پروری زمانی دشوار است که هر یک از والدین نتوانند منافع بهترین کودک را در اولویت قرار دهند. شما و همسر سابقتان می‌توانید در یادگیری نحوه هم‌پروری به روشی که برای هر دوی شما و با در نظر گرفتن بهترین منافع فرزندتان کارآمد باشد، از دیگران کمک بگیرید. چیزی که برای یک کودک گیج‌کننده است این است که چرا والدینش او را رها کرده‌اند و آن‌ها تا پایان عمر با مسائل مربوط به خودارزشی و عزت نفس دست و پنجه نرم خواهند کرد. در اینجا برخی وب‌سایت‌ها برای شما وجود دارد که می‌توانید به آن‌ها مراجعه کنید و در مورد مهم‌ترین وظیفه‌ای که تا کنون داشته‌اید، کمک بگیرید... پدر بودن! https://fatherhoodfactor.com/us-fatherless-statistics/ https://www.fatherhood.org/fatherhood-data-statistics https://thefatherlessgeneration.wordpress.com/statistics/ http://fathers.com/statistics-and-research/the-consequences-of-fatherlessness/
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	Hi, your situation sounds very complicated and sensitive. It is important to handle it with care as it involves your children. When parents are attempting to co-parent, the clearer the boundaries and expectations are the easier it gets to effectively co-parent. Parenting your child is not “living in the past”, allow me to reframe that approach and instead view it as an investment in your future. Your child will forever be your child and deserves and active loving and caring father. Staying away sends a different message to your child and leaves room for resentment. Find a way to create an agreement between you and your ex-wife with the best interest of your child as the focus. The courts are able to assist with this goal as well.	همسر سابقم ازدواج کرده و از من برای داشتن فرزند استفاده کرده است. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزار بهره‌برداری می‌کند. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید به جلو بروم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را تا حد امکان ببینم یا خیلی کم؟ آیا این موضوع برای کودک گیج‌کننده‌تر است؟	سلام، وضعیت شما بسیار پیچیده و حساس به نظر می‌رسد. مهم است که با احتیاط با آن برخورد کنید زیرا شامل فرزندان شما می‌شود. زمانی که والدین سعی می‌کنند هم‌والد باشند، هر چه مرزها و انتظارات روشن‌تر باشد، هم‌والد شدن مؤثرتر و آسان‌تر می‌شود. تربیت فرزندتان به معنای «زندگی در گذشته» نیست؛ اجازه دهید این نگرش را بازتعریف کنیم و به جای آن به عنوان سرمایه‌گذاری در آینده‌تان به آن نگاه کنیم. فرزند شما همیشه فرزند شما خواهد بود و لیاقت یک پدر فعال، محبت‌آمیز و دلسوز را دارد. دوری شما پیامی متفاوت به فرزندتان منتقل می‌کند و زمینه را برای ایجاد رنجش فراهم می‌آورد. تلاش کنید تا توافقی با همسر سابق خود ایجاد کنید که بهترین منافع فرزندتان را در نظر داشته باشد. دادگاه‌ها نیز می‌توانند در این راستا کمک کنند.
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	The thing that confuses a child the most is for a parent to come and go from their life. Children have a way of making things their fault, even when they have done nothing wrong. Because of this, when parents cut off contact, the child thinks it's their fault. As hard as that already is for a child, it is even worse when a parent pops in and out of their life. This makes the belief even more strong for them. They start to think, "why does dad keep leaving? What am I doing to keep making him go away?"I believe a child needs both parents in their life. Whether she used you for a child or not, that child still exists and never asked for this. They didn't ask to be born into drama and two parents that can't make things work. You can move on and start over while still maintaining a relationship with your child. If you start over far away, this may mean less visits but you'll still be a part of their life. Just make sure when you make a commitment to this child to stick to it. Every child deserves that much. Good luck to you! :-)	همسر سابقم ازدواج کرده و از من برای داشتن فرزند استفاده کرده است. او اکنون آن کودک را به عنوان ابزاری در دست دارد. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید ادامه دهم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را تا حد امکان ببینم یا خیلی کم؟ آیا این موضوع برای کودک گیج‌کننده‌تر است؟	چیزی که بیشتر از همه کودک را گیج می‌کند، آمد و رفت والدین از زندگی‌اش است. کودکان به طرز عجیبی همه چیز را به خود نسبت می‌دهند، حتی زمانی که هیچ اشتباهی نکرده‌اند. به همین دلیل، زمانی که والدین ارتباطشان را قطع می‌کنند، کودک فکر می‌کند که تقصیر اوست. به همان اندازه که این موضوع برای یک کودک سخت است، بدتر آن است که والدین به طریقی از زندگی او وارد و خارج شوند. این کار باور کودک را حتی قوی‌تر می‌کند. او شروع می‌کند به فکر کردن: "چرا پدر مدام می‌رود؟ چه کاری انجام می‌دهم که او را دور می‌کند؟" من معتقدم یک کودک به هر دو والد در زندگی‌اش نیاز دارد. چه از شما برای داشتن یک فرزند استفاده کرده باشد یا نه، آن کودک هنوز وجود دارد و هرگز خواستار این شرایط نبوده است. آنها نخواستند در یک درام متولد شوند و به دو والدین دچار مشکل بربخورند. شما می‌توانید ادامه دهید و از نو شروع کنید در حالی که هنوز رابطه‌تان را با فرزندتان حفظ کنید. اگر از یک فاصله دور شروع کنید، ممکن است به معنای دیدار کمتر باشد، اما هنوز هم بخشی از زندگی او خواهید بود. فقط مطمئن شوید که وقتی به این کودک تعهد می‌دهید، به آن پایبند باشید. هر کودک شایسته این مقدار توجه و محبت است. برای شما آرزوی موفقیت دارم! :-)
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	What are the ways your ex-wife uses your child as a pawn?This answer determines the best ways to handle particular situations.Basically, distinguish that your father relationship to your child lasts has great meaning for your child and as the adult, the responsibility for managing this relationship falls on you.Your relationship to your ex wife took place between two adults and therefore you are only responsible for your own actions to repair the damage done to you.From what you write, you already have a plan in progress to do this by separating yourself as much as possible from contact with the ex.In a way the challenge of keeping active as a parent while also distancing and clearing your emotions of the hurt and betrayal done to you, will establish both a solid relationship with your child and grow more acceptance and self-forgiveness of having been taken advantage of and tricked.	همسر سابقم ازدواج کرد و از من برای داشتن فرزند بهره‌برداری کرد. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزاری استفاده می‌کند. می‌دانم که فرزندم دلم برایش تنگ شده است، اما باید به جلو حرکت کنم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را تا حد امکان ببینم یا خیلی کم؟ آیا این برای او گیج‌کننده‌تر خواهد بود؟	روش‌هایی که همسر سابق شما از فرزندتان به‌عنوان ابزار استفاده می‌کند چیست؟ این پاسخ بهترین راه‌ها را برای مقابله با موقعیت‌های خاص مشخص می‌کند. اساساً تشخیص دهید که رابطه پدر شما با فرزندتان دارای معنای عمیقی است و به‌عنوان یک بزرگسال، مسئولیت مدیریت این رابطه بر عهده شماست. رابطه شما با همسر سابقتان بین دو بزرگسال بوده است و بنابراین شما تنها مسئول اقدامات خود برای ترمیم آسیب‌دیده به خود هستید. از آنچه می‌نویسید، به نظر می‌رسد که شما از پیش برنامه‌ای برای این کار دارید و در تلاش هستید تا خود را تا حد امکان از تماس با همسر سابق جدا کنید. به نوعی، چالش حفظ فعال بودن به عنوان یک والد در حالی که فاصله می‌گیرید و احساسات خود از آسیب و خیانت را پاک می‌کنید، به شما کمک می‌کند تا هم رابطه‌ای مستحکم با فرزندتان برقرار کنید و هم بیشتر به پذیرش و بخشش خود از سوءاستفاده و فریب خورده‌گی‌تان دست یابید.
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	I am really glad you reached out. When parents get divorced, they still need to figure out how to have relationship so that they can parent their child. We might divorce our partners, however, we don't divorce our children. If anything our children need to know that we are still a stable force in their lives. Unfortunately, in some relationships children get used as a bargaining piece and I am hearing that may be happening in your relationship. You can move on from the relationship with your ex while still maintaining a relationship with your child. It is possible and it takes both parents to agree to do the right thing by their child. It is important for your children to have some consistency in his or her time with you. For example, if you and your ex don't have a parenting schedule it is something that you want to create so that you can not only decide for you when you will see your child, but your child can know when you will be available just for her. This will lay the foundation for consistency and allow your child to have some security in troubled times.I would highly recommend you sit down with your ex and discuss how you can both be a positive source in your child's life. How you can both be there to help raise her. If this is not a conversation that you can have on your own you might seek out help from the court. There are parenting experts and mediators who might be able to assist you.Remember, in any discussion keep the focus on what is best for your child and you will be moving in the right direction.Best of luck to you!	همسر سابقم ازدواج کرد و از من برای داشتن فرزند استفاده کرد. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزاری بهره می‌برد. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید به جلو حرکت کنم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه باید این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را به‌طور مکرر ببینم یا به‌طور محدود؟ آیا این برای کودک گیج کننده‌تر خواهد بود؟	من واقعاً خوشحالم که با شما تماس گرفتید. وقتی والدین طلاق می‌گیرند، هنوز باید یاد بگیرند که چگونه رابطه‌ مشترکی برای تربیت فرزندشان داشته باشند. ما ممکن است شریک زندگی خود را طلاق دهیم، اما هرگز فرزندان خود را طلاق نمی‌دهیم. فرزندانمان باید بدانند که ما هنوز یک نیروی پایدار در زندگی آنها هستیم. متأسفانه در بعضی از روابط، بچه‌ها به عنوان ابزاری برای چانه‌زنی استفاده می‌شوند و من شنیده‌ام که ممکن است این مسئله در رابطه شما نیز وجود داشته باشد. شما می‌توانید از رابطه با همسرتان جدا شوید در حالی که همچنان رابطه‌تان با فرزندتان را حفظ می‌کنید. این امکان‌پذیر است و هر دو والد باید توافق کنند که بهترین تصمیم را برای فرزندشان بگیرند. برای فرزندان‌تان مهم است که در زمان‌هایی که با شما هستند، ثبات داشته باشند. به عنوان مثال، اگر شما و همسر سابقتان برنامه‌ Parenting خاصی ندارید، بهتر است یک برنامه‌ مشترک ایجاد کنید تا نه تنها بتوانید زمان‌های دیدار فرزندتان را خودتان مشخص کنید، بلکه فرزندتان هم بداند که چه زمانی فقط برای او در دسترس خواهید بود. این کار پایه‌گذار ثبات خواهد بود و به فرزند شما کمک می‌کند تا در زمان‌های دشوار احساس امنیت داشته باشد. من اکیداً توصیه می‌کنم که با همسرتان بنشینید و در مورد اینکه چگونه می‌توانید هردو منبع مثبتی در زندگی فرزندتان باشید، گفتگو کنید. چگونه می‌توانید برای بزرگ کردن او در کنار هم باشید. اگر نمی‌توانید این گفتگو را به تنهایی انجام دهید، ممکن است به مشاوره از دادگاه نیاز داشته باشید. کارشناسان و میانجی‌های والدینی وجود دارند که می‌توانند به شما کمک کنند. به یاد داشته باشید که در هر گفتگویی باید تمرکزتان بر روی بهترین گزینه برای فرزندتان باشد و این شما را در مسیر درست قرار خواهد داد. برای شما آرزوی موفقیت می‌کنم!
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	If you have a good relationship with your child then you have already accepted and been accepted as this child's parent and you have a commitment and an obligation to play that role. If you suddenly absent yourself from this child's life then you may be doing real damage. Working out an arrangement with the child's mother for regular visits the child can count on and committed to by both parents will serve the best interest of the child, which I assume is what both parents are truly concerned with. The visits don't have to be every day, once a week, even once a month, is better than hit and miss with long absences in between. Best of luck to you, and the fact that you asked the question says volumes about your parenting potential. Feel free to follow up with me, on line or in person.	همسر سابقم ازدواج کرد و از من برای داشتن فرزند استفاده کرد. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزاری بهره می‌برد. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید ادامه دهم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را تا حد امکان ببینم یا به میزان کمی ملاقات کنم؟ آیا این برای او گیج‌کننده‌تر خواهد بود؟	اگر رابطه خوبی با فرزندتان دارید، پس قبلاً به عنوان والد این کودک پذیرفته شده‌اید و تعهد و مسئولیتی برای ایفای این نقش دارید. اگر به طور ناگهانی از زندگی این کودک غیبت کنید، ممکن است آسیب واقعی به او بزنید. برقراری یک توافق با مادر کودک برای ملاقات‌های منظم که کودک بتواند به آن‌ها اطمینان کند و هر دو والد به آن متعهد باشند، به نفع کودک خواهد بود، که من فرض می‌کنم مورد توجه هر دو والد است. ملاقات‌ها لازم نیست هر روز انجام شوند؛ هفته‌ای یک بار یا حتی ماهی یک بار بهتر از غیبت‌های طولانی و نامنظم است. با آرزوی موفقیت برای شما، و این واقعیت که شما این سوال را مطرح کرده‌اید، نشان‌دهنده پتانسیل شما در فرزندپروری است. در صورت تمایل، می‌توانید به صورت آنلاین یا حضوری با من در تماس باشید.
null	My ex-wife married and used me to have a child. She now uses that child as a pawn. I know my child misses me, but I need to move on and not live in the past. How do I do this? Do I see my child as much as possible or very little? Is it more confusing for the child?	You're in a difficult situation and on behalf of you and your child, I commend you for trying to find the right thing to do.Short version: your child needs you as much as possible. period. Always. We used to think that children were almost always harmed by divorce, unless there was extreme conflict or violence. More recent data shows that children are not necessarily harmed by divorce if they keep both their parents. In other words, the damaging part is losing half of themselves and losing the value of being connected to everyone who loves them, especially the other parent, in addition to the extra benefit there is from the other parent's perspective, strengths and so on. The best thing for your child is for you to be available and loving and doing everything possible to allow the child to be whole - a person who incorporates BOTH parents. It's a tragedy for everyone to use a child to achieve adult aims, like getting back at a former spouse. In such a circumstance, your child needs you more than ever. If you and your wife have different rules and so on, your child will learn to adjust and adapt, just as they would if you remained in the household. A child quickly learns that they talk to mom about x,y,z or get away with whatever, but has different rules with dad. He/she will not be too confused in the long run. Please stay the course in dealing with a difficult ex-wife for you and your child's wellbeing. Best of luck to all.	همسر سابقم ازدواج کرده و از من برای داشتن فرزند استفاده کرده است. او اکنون از آن کودک به عنوان ابزاری بهره می‌برد. می‌دانم که فرزندم دلتنگ من است، اما باید ادامه دهم و در گذشته زندگی نکنم. چگونه می‌توانم این کار را انجام دهم؟ آیا باید فرزندم را به دفعات ملاقات کنم یا کمتر ببینمش؟ آیا این موضوع برای کودک گیج‌کننده‌تر خواهد بود؟	شما در شرایط سختی قرار دارید و به نمایندگی از شما و فرزندتان، از تلاش شما برای یافتن راه‌حل مناسب قدردانی می‌کنم. نسخه کوتاه: فرزندتان تا حد ممکن به شما نیاز دارد. همیشه. ما قبلاً فکر می‌کردیم که بچه‌ها تقریباً همیشه از طلاق آسیب می‌بینند، مگر اینکه درگیری شدید یا خشونتی وجود داشته باشد. اما داده‌های جدیدتر نشان می‌دهد که اگر فرزندان هر دو والدین خود را حفظ کنند، لزوماً از طلاق آسیب نمی‌بینند. به عبارت دیگر، بخش آسیب‌زا از دست دادن نیمی از هویت خود و از دست دادن ارتباط با افرادی است که آن‌ها را دوست دارند، به ویژه والد دیگر، به همراه مزایای اضافی که از دیدگاه والد دیگر و نقاط قوت او وجود دارد. بهترین کار برای فرزند شما این است که در دسترس باشید و محبت کنید و هر کاری که ممکن است انجام دهید تا به کودک این امکان را بدهید که یک فرد کامل باشد - کسی که هر دو والدین را در خود بگنجاند. استفاده از کودک برای رسیدن به اهداف بزرگسالی، مانند تلافی کردن با همسر سابق، برای همه یک تراژدی است. در چنین شرایطی، فرزند شما بیش از هر زمان دیگری به شما نیاز دارد. اگر شما و همسرتان قوانین متفاوتی داشته باشید، کودکتان یاد می‌گیرد که خودش را تطبیق دهد، درست مانند زمانی که شما در یک خانه مشترک زندگی می‌کردید. یک کودک به زودی یاد می‌گیرد که درباره x، y، z با مادرش صحبت کند یا از برخی چیزها فرار کند، اما با پدرش قوانین متفاوتی دارد. او در دراز مدت خیلی گیج نخواهد شد. لطفاً در مسیر خود در برخورد با همسر سابق مشکلتان برای انجام امور مرتبط با سلامتی خود و فرزندتان ادامه دهید. با آرزوی موفقیت برای همه.
null	I am a counselor at day camp where we have a child with severe autism. We try to keep him entertained by carrying cards around for when he starts acting up so we can get him to focus on something else. The day camp administrator has told us not to yell at him because he will zone out and not listen, so we just talk in a calm voice. However, other kids see the treatment as unfair.	Behavioral interaction with someone who has severe autism requires highly specialized training, both for any professional staff involved with the person and for the family members.It is an unfair situation for both the person who has autism as well as the campers who do not, to expect both sides to get along harmoniously.In order to achieve this, the campers would need specialized training to know how to respond to distress in the camper who has autism.This would obviously stretch and burden the summer camp budget as well as provide an activity which usually isn't part of summer camp for children.What you can do which may be productive in helping the camper who has autism, is to point out the interaction difficulty to the summer administrators.Ultimately it is their problem to only take campers who are able to reasonably adjust to socializing together and from what you write, the administration has overreached whom they consider reasonable camper mates.	من یک مشاور در اردوگاه روزانه هستم که در آن یک کودک مبتلا به اوتیسم شدید داریم. ما سعی می‌کنیم او را با به همراه داشتن کارت‌ها سرگرم کنیم تا وقتی که رفتار نامناسبی از خود نشان می‌دهد، بتوانیم او را به چیزی دیگری معطوف کنیم. مدیر اردوگاه به ما گفته است که به او فریاد نزنیم، زیرا او دچار سردرگمی می‌شود و نمی‌شنود، بنابراین ما فقط با صدای آرام با او صحبت می‌کنیم. با این حال، دیگر کودکان این رفتار را ناعادلانه می‌دانند.	تعامل رفتاری با فردی که مبتلا به اوتیسم شدید است نیاز به آموزش بسیار تخصصی دارد، هم برای پرسنل حرفه‌ای که با آن فرد در ارتباط‌اند و هم برای اعضای خانواده‌اش. این نابرابر است که انتظار داشته باشیم هر دو طرف به‌طور هماهنگ با یکدیگر کنار بیایند. برای دستیابی به این هدف، اردو نشینان نیاز به آموزش‌های تخصصی دارند تا بدانند چگونه به پریشانی فرد مبتلا به اوتیسم پاسخ دهند. این موضوع به وضوح بودجه کمپ تابستانی را تحت فشار قرار می‌دهد و همچنین فعالیتی را ارائه می‌دهد که معمولاً جزو برنامه‌های کمپ تابستانی برای کودکان نیست. آنچه شما می‌توانید انجام دهید و ممکن است در کمک به فرد مبتلا به اوتیسم مؤثر باشد، این است که مشکل تعامل را به مدیران تابستانی گوشزد کنید. در نهایت، این مسئولیت آن‌هاست که تنها اردو نشینانی را انتخاب کنند که بتوانند به طور منطقی با یکدیگر اجتماعی شوند و با توجه به آنچه شما نوشته‌اید، به نظر می‌رسد که مدیریت در انتخاب همتایان مناسب برای اردو زیاده‌روی کرده است.
null	When my son was a teenager, we sent him to live with his dad because of the constant disrespectful attitude. A week after he graduated, his dad made him leave because of the same issues. All four parents tried to talk to him, and he just refuses help all around. He is now living with his grandparents. He had a job, and took steps to get his license and an insured vehicle. I thought he was heading down the right road, and then he tells me he quit his job because he didn’t like it. I just don’t know what to do.	Probably the best way to be supportive of your son is to tell him what bothers you about the way he's handling himself.If you'd like him to work with your suggestions then before you make critical comments be sure to validate his strong points and to recognize his natural talents.People are much more likely to take advice if the person feels the criticism is spoken by someone who respects them and isn't only critical of them.Offer your availability to talk with him if you genuinely feel available to speak with him in a non-judgmental way.	وقتی پسرم نوجوان بود، به دلیل رفتارهای مداوم بی‌احترامی، او را فرستادیم تا با پدرش زندگی کند. یک هفته پس از فارغ‌التحصیلی، پدرش به خاطر همین مسائل او را مجبور به ترک خانه کرد. هر چهار والدین سعی کردند با او صحبت کنند، اما او به‌طور کامل از پذیرش کمک سر باز زد. او اکنون با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی می‌کند. او شغلی داشت و برای دریافت گواهینامه و یک وسیله نقلیه بیمه‌دار اقدام کرده بود. من فکر کردم که او در مسیر درستی قرار دارد، اما سپس به من گفت که شغلش را ترک کرده است چون آن را دوست نداشت. واقعاً نمی‌دانم چه کار باید بکنم.	احتمالاً بهترین راه برای حمایت از پسرتان این است که به او بگویید چه نکاتی در رفتار او شما را نگران می‌کند. اگر می‌خواهید او به پیشنهادات شما توجه کند، قبل از بیان نظرات انتقادی، حتماً نقاط قوت و استعدادهای طبیعی او را مورد توجه قرار دهید. افراد زمانی بیشتر به نصیحت‌ها گوش می‌دهند که حس کنند انتقاد از سوی کسی است که به آنها احترام می‌گذارد و نه تنها بر ضعف‌هایشان تمرکز می‌کند. اگر واقعاً احساس می‌کنید که می‌توانید با او صحبت کنید، آمادگی خود را برای گفت‌وگو با او به شیوه‌ای غیرقضاوتی پیشنهاد کنید.
null	When my son was a teenager, we sent him to live with his dad because of the constant disrespectful attitude. A week after he graduated, his dad made him leave because of the same issues. All four parents tried to talk to him, and he just refuses help all around. He is now living with his grandparents. He had a job, and took steps to get his license and an insured vehicle. I thought he was heading down the right road, and then he tells me he quit his job because he didn’t like it. I just don’t know what to do.	I admire your efforts. You can continue to offer assistance for your son, but it is ultimately up to him to decide what to do with the information or ideas that you are giving to him.One thing you might try is to ask questions in a way that enables you to learn more about what he is experiencing. For example, if he is willing to talk to you about what he does on a daily basis and/or what he would like to be doing, you may be able to get a sense of what he finds difficult and find some resources to help.I might ask things like this (just as examples):Can we talk for a few minutes about some things that I would like to learn more about?I'm just looking to learn more about what has been happening for you recently and I'm not trying to make you do anything.I know you said you quit your job because you didn't like it. Could you tell me more about what you liked and what you didn't like?Do you see yourself doing the same kind of job in the future?What is it that makes you happy or what is it that you look forward to doing?Can you think of anything that I can do to be of support to you?If he is interested, you may be able to connect him with an area community college to learn more about possible job opportunities.With the way that I wrote the questions above, it probably sounds like it's relatively easy. In reality, it may not be an easy conversation and your son may choose not to discuss it with you. If that's the case, I'd remind yourself that you are trying to do everything you can.	وقتی پسرم نوجوان بود، به دلیل رفتارهای مداوم بی‌احترامی‌اش، او را به زندگی با پدرش فرستادیم. یک هفته بعد از فارغ‌التحصیلی، پدرش به خاطر همین مسائل او را مجبور به ترک خانه کرد. هر چهار والد سعی کردند با او صحبت کنند، اما او به طور کلی از پذیرش کمک امتناع می‌کند. اکنون او با پدربزرگ و مادربزرگش زندگی می‌کند. او شغلی داشت و اقداماتی برای دریافت گواهینامه و داشتن وسیله نقلیه بیمه‌شده انجام داد. فکر می‌کردم که در مسیر درستی قرار دارد، اما سپس به من گفت که کارش را به خاطر نارضایتی رها کرده است. نمی‌دانم چه باید بکنم.	من تلاش‌های شما را تحسین می‌کنم. شما می‌توانید به ارائه کمک به پسرتان ادامه دهید، اما در نهایت این به او بستگی دارد که با اطلاعات یا ایده‌هایی که به او می‌دهید چه کند. یکی از کارهایی که می‌توانید امتحان کنید، این است که سؤالاتی بپرسید که به شما اجازه دهد بیشتر درباره تجربیات او بیاموزید. به‌عنوان مثال، اگر او مایل باشد درباره کارهایی که هر روز انجام می‌دهد و/یا کارهایی که دوست دارد انجام دهد با شما صحبت کند، ممکن است بتوانید درک بهتر از دشواری‌هایی که با آنها روبروست پیدا کنید و همچنین منابعی برای کمک بیابید. ممکن است بپرسم: آیا می‌توانیم چند دقیقه درباره مسائل خاصی که دوست دارم بیشتر در موردشان بدانم صحبت کنیم؟ من فقط می‌خواهم درباره آنچه اخیراً برای تو اتفاق افتاده بیشتر بیاموزم و نمی‌خواهم تو را مجبور به کاری کنم. می‌دانم که گفتی شغلت را به‌خاطر نداشتن علاقه رها کرده‌ای. آیا می‌توانی بیشتر درباره چیزهایی که دوست داشتی و چیزهایی که دوست نداشتی توضیح بدهی؟ آیا خودت را برای آینده در همین نوع شغل می‌بینی؟ چه چیزی تو را خوشحال می‌کند یا چه کاری را دوست داری انجام دهی؟ آیا چیزی به ذهنت می‌رسد که من بتوانم برای حمایت از تو انجام دهم؟ اگر او علاقه‌مند باشد، ممکن است بتوانید او را به یک کالج محلی متصل کنید تا درباره فرصت‌های شغلی احتمالی بیشتر بیاموزد. با توجه به نحوه طرح سؤال‌ها، احتمالاً به نظر می‌رسد این گفتگو نسبتاً آسان است. در واقعیت، ممکن است گفت‌وگویی آسان نباشد و پسرتان تصمیم بگیرد با شما صحبت نکند. اگر اینگونه بود، به خودتان یادآوری کنید که شما سعی می‌کنید همه تلاش خود را بکنید.
null	She cried because she lost all trust in me. Now I feel disgusting and like my heart just got stabbed, what do I do?	You felt bad when you lied, so you told the truth. I imagine your mom was really shocked and upset - both of those things tell me you are a pretty honest person. It's possible that your mom had a big reaction simply because she has learned that her child, from whom she always assumed honesty, was capable of being dishonest. That's not awesome, but it's not the end of the world. You made a mistake - you'll make more of those in your life, just try not to make the same ones over and over again.It sounds like you and your mom are close so I can see why it would feel so awful to have her distrust you. Since you are a fundamentally honest person, the way back to being trusted is going to be simple, but may take a little time. The "recipe" is easy - say what you are doing/going to do; do only that unless change is necessary, in which case you inform others involved, and repeat. And cut yourself some slack. Your mom will recover and so will you. It's an important and painful lesson about integrity, but once learned it will serve you well.	او گریه کرد زیرا تمام اعتمادش را به من از دست داده است. اکنون احساس وحشتناک و انگار قلبم با چاقو زده شده، چه کار کنم؟	وقتی دروغ گفتی احساس بدی داشتی، بنابراین حقیقت را گفتی. تصور می‌کنم مادرت واقعاً شوکه و ناراحت شده بود - این دو احساس به من می‌گویند که تو فردی کاملاً صادق هستی. ممکن است مادرت واکنش شدیدی نشان داده باشد، زیرا فهمیده که فرزندش که همیشه به او اعتماد داشته، می‌تواند ناصادق باشد. این وضعیت عالی نیست، اما پایان دنیا نیست. تو اشتباه کردی - در زندگی‌ات اشتباهات بیشتری خواهید داشت؛ فقط تلاش کن که اشتباه‌های مشابه را بارها و بارها تکرار نکنی. به نظر می‌رسد تو و مادرت به هم نزدیک هستید، بنابراین می‌توانم بفهمم که چرا احساس بی‌اعتمادی از سوی او اینقدر دردناک است. از آنجا که تو اساساً فردی صادق هستی، راه بازگشت به اعتماد ساده خواهد بود، اما ممکن است کمی زمان ببرد. "دستور کار" ساده است - بگو چه کار می‌کنی یا قصد انجام چه‌کاری را داری؛ تنها همان کار را انجام بده مگر اینکه تغییر لازم باشد، که در این صورت به دیگران اطلاع بده و ادامه بده. و نسبت به خودت کمی نرم‌تر باش. مادرت بهبود می‌یابد و تو هم همین‌طور. این یک درس مهم و دردناک درباره درستکاری است، اما وقتی یاد گرفتی، به تو کمک خواهد کرد.
null	She cried because she lost all trust in me. Now I feel disgusting and like my heart just got stabbed, what do I do?	It sounds like you've already learned that just being honest is often the best approach. What do you think about telling your mom how you're feeling? She might really appreciate it if you also let her know that regaining her trust is really important to you.	او گریه کرد زیرا تمام اعتمادش را به من از دست داده است. حالا احساس نفرت می‌کنم و انگار قلبم با خنجر زده شده، چه کار باید بکنم؟	به نظر می‌رسد که شما قبلاً فهمیده‌اید که تنها صادق بودن معمولاً بهترین راهکار است. نظرت راجع به این که احساست را به مادرت بگویی چیست؟ او ممکن است واقعاً قدردان باشد اگر به او بگویی که بازیابی اعتمادش برایت بسیار مهم است.
null	She cried because she lost all trust in me. Now I feel disgusting and like my heart just got stabbed, what do I do?	Hey! Sounds like the part of you that knows the RIGHT thing to do won here! I am so proud of you for admitting that you lied to your Mom! Sometimes lies come out of our mouths before we can even catch them because we are trying to say what the other person wants to hear. I bet that, as you begin to show her that you are not going to lie any more, she will begin to gain trust in you again! Be open with your feelings with you Mom - she is there to support you, guide you and love you! Give her lots of hugs - and give yourself one too for being so brave! Be Wise!	او گریه کرد چون تمام اعتمادش به من از بین رفته بود. حالا احساس نفرت دارم و انگار قلبم ضربه خورده است، چه کار کنم؟	سلام! به نظر می‌رسد بخشی از شما که می‌داند چه کار درستی است در اینجا برنده شده است! من به تو افتخار می‌کنم که اعتراف کردی به مادرت دروغ گفته‌ای! بعضی اوقات دروغ‌ها حتی قبل از این که متوجه شویم ازدهانمان بیرون می‌آیند، زیرا سعی می‌کنیم بگوییم آنچه را که طرف مقابل می‌خواهد بشنود. قمار می‌کنم که وقتی شروع کنی به نشان دادن این که دیگر دروغ نخواهی گفت، او دوباره به تو اعتماد خواهد کرد! با مادرت درباره احساساتت باز باش - او اینجاست تا از تو حمایت کند، به تو راهنمایی کند و تو را دوست داشته باشد! او را زیاد در آغوش بگیر و به خاطر شجاعتت خودت را هم در آغوش بگیر! عاقل باش!
null	There is just no communication at all between us. She sleeps constantly all day (not at night). She acts angry and unfocused and stays in her very messy room all the time. The only time she comes out is to eat. She has aches and fatigue, weight gain, hair loss and skin problems. She does not look after her health. I don't know how to communicate with her. She is not open to any suggestions. How do I get through to her?	That sounds awful, and is clearly unsustainable. There are some great answers that give some guidance about what might be an underlying condition. If all physical and mental health issues are ruled out, it's time to take action. Get backup from friends or family members if you need to, but let your daughter know you are giving her 30 days notice. She needs to find another place to live within that time. If she wants to stay with you, be clear that first she has to go, with a potential to return after she has been out for a good chunk of time. Once out, she can prove to you, and more importantly to herself, that she is capable of maintaining her health and her environment. Remember, you are going to rule out issues that would make it impossible for her to be successful; if she is in good health, her staying with you and living this way is actually harming her.	فقط هیچ ارتباطی بین ما وجود ندارد. او به طور مداوم در طول روز می‌خوابد (نه در شب). او عصبانی و بی‌تمرکز به نظر می‌رسد و همیشه در اتاق بسیار به هم ریخته‌اش می‌ماند. تنها زمانی که بیرون می‌آید برای غذا خوردن است. او از درد و خستگی، افزایش وزن، ریزش مو و مشکلات پوستی رنج می‌برد. او به سلامت خود توجهی نمی‌کند. من نمی‌دانم چگونه با او ارتباط برقرار کنم. او هرگونه پیشنهادی را رد می‌کند. چگونه می‌توانم به او پیام برسانم؟	این وضعیت به نظر وحشتناک می‌رسد و به وضوح ناپایدار است. چندین پاسخ عالی وجود دارد که راهکارهایی در مورد اینکه چه چیزی ممکن است یک مشکل زیرساختی باشد ارائه می‌دهند. اگر تمام مسائل مربوط به سلامت جسمی و روانی رد شد، وقت آن است که اقدام کنید. در صورت نیاز از دوستان یا اعضای خانواده کمک بگیرید، اما به دخترتان اطلاع دهید که به او ۳۰ روز مهلت می‌دهید. او باید در این مدت مکان دیگری برای زندگی پیدا کند. اگر او می‌خواهد با شما بماند، باید مشخص کنید که اول باید برود، با این امکان که پس از مدتی طولانی بتواند بازگردد. پس از خروج، او می‌تواند به شما و مهمتر از آن به خودش ثابت کند که قادر است سلامت و محیط خود را حفظ کند. به یاد داشته باشید، شما باید مسائلی را که ممکن است موفقیت او را غیرممکن کند از بین ببرید؛ اگر او از سلامت خوبی برخوردار باشد، ماندن او در کنار شما و زندگی به این شکل واقعاً به او آسیب می‌زند.
null	There is just no communication at all between us. She sleeps constantly all day (not at night). She acts angry and unfocused and stays in her very messy room all the time. The only time she comes out is to eat. She has aches and fatigue, weight gain, hair loss and skin problems. She does not look after her health. I don't know how to communicate with her. She is not open to any suggestions. How do I get through to her?	Hello, I know that your situation is frustrating and debilitating. It sounds like she either has a medical or mental condition. She needs help, and for the sounds of it, you want to help her. I suggest that you take the time to contemplate the best way and time to approach her. Rehearse ahead of time what you want her to hear and what the end goal is. I know it might seem like a lot of work for you to do and perhaps you even feel frustrated about that, but the only way you will reach her is if you approach it in a way she hears your concern and desire to help her. Be prepared with facts and places to go for help. The better prepared you are, the better the chances of her to act on it. Remind her how much you love her and how it is not healthy for her or for the relationship for this to continue. With lots of love and patience, you can make a difference. Stay Strong!Best of luck to you and your daughter, Mirella~	فقط هیچ ارتباطی بین ما وجود ندارد. او constantemente در تمام روز می‌خوابد (نه در شب). او عصبانی و بی‌تمرکز به نظر می‌رسد و همیشه در اتاق بسیار آشفته‌اش می‌ماند. تنها زمانی که بیرون می‌آید برای غذا خوردن است. او به درد و خستگی، افزایش وزن، ریزش مو و مشکلات پوستی مبتلاست. او به سلامتی‌اش توجهی نمی‌کند. نمی‌دانم چگونه با او ارتباط برقرار کنم. او به هیچ پیشنهادی قبول نمی‌کند. چگونه می‌توانم به او نزدیک شوم؟	سلام، می‌دانم که وضعیت شما ناامیدکننده و ناتوان‌کننده است. به نظر می‌رسد که او یا به یک بیماری پزشکی دچار است یا مشکلی روانی دارد. او به کمک نیاز دارد و به نظر می‌رسد شما نیز می‌خواهید به او کمک کنید. پیشنهاد می‌کنم وقتی را برای فکر کردن به بهترین روش و زمان برای نزدیک شدن به او صرف کنید. آنچه را که می‌خواهید به او بگویید و هدف نهایی‌تان را از قبل تمرین کنید. می‌دانم که ممکن است این کار به نظر شما دشوار باشد و شاید از این بابت احساس ناامیدی کنید، اما تنها راهی که می‌توانید به او برسید این است که به شیوه‌ای به او نزدیک شوید که او نگرانی و تمایل شما برای کمک را حس کند. با حقایق و منابعی که می‌توانید برای کمک به آنها بروید آماده باشید. هرچه بهتر آماده باشید، شانس او برای عمل کردن به توصیه‌ها بیشتر خواهد بود. به او یادآوری کنید که چقدر او را دوست دارید و ادامه این وضعیت نه تنها برای او بلکه برای رابطه شما نیز سالم نیست. با محبت و صبر بسیار، می‌توانید تفاوت ایجاد کنید. قوی بمانید! برای شما و دخترتان آرزوی موفقیت دارم، میرلا~
null	There is just no communication at all between us. She sleeps constantly all day (not at night). She acts angry and unfocused and stays in her very messy room all the time. The only time she comes out is to eat. She has aches and fatigue, weight gain, hair loss and skin problems. She does not look after her health. I don't know how to communicate with her. She is not open to any suggestions. How do I get through to her?	I'm sorry for what sounds like a frustrating situation.For how long has your daughter lived the way you describe and did it start all of a sudden or more gradually come on?What you write sounds like a major depressive disorder and this can start for a variety of reasons and improve in just as many different ways.Start with how you are feeling about the situation. Ask yourself for how long you will be able to tolerate the way your daughter lives and if you feel any satisfaction in your mother daughter relationship.If she is of legal age, and you don't want her to live with you, you've tried convincing her to get medical care for its own sake and to more clearly see her emotional and psychological health, and she is unwilling to take care of herself, you can discuss your options with the adult protective services agency in your state.The first step is to know what exactly is her problem so you can decide if its own you are willing to take care of or not.	فقط هیچ ارتباطی بین ما وجود ندارد. او به طور مداوم در تمام روز می‌خوابد (نه در شب). او عصبانی و بی‌تمرکز به نظر می‌رسد و همیشه در اتاق بسیار نامرتبش می‌ماند. تنها زمانی که بیرون می‌آید برای غذا خوردن است. او از درد و خستگی، افزایش وزن، ریزش مو و مشکلات پوستی رنج می‌برد و به سلامتی‌اش توجهی نمی‌کند. من نمی‌دانم چگونه با او ارتباط برقرار کنم. او هیچ‌گونه پذیرشی برای پیشنهادات ندارد. چگونه می‌توانم به او نزدیک شوم؟	متأسفم که در چنین وضعیت ناامیدکننده‌ای به نظر می‌رسید. دختر شما به چه مدت به شیوه‌ای که توصیف کرده‌اید زندگی کرده است و آیا این موضوع ناگهانی آغاز شده یا به تدریج پیشرفت کرده است؟ آنچه شما نوشته‌اید به نظر می‌رسد اختلال افسردگی عمده باشد و این می‌تواند به دلایل مختلف شروع شود و به‌همان اندازه به روش‌های گوناگون بهبود یابد. از احساسی که نسبت به این وضعیت دارید شروع کنید. از خود بپرسید تا چه مدت می‌توانید به سبک زندگی دخترتان ادامه دهید و آیا از رابطه‌تان با او رضایت دارید یا نه. اگر او به سن قانونی رسیده و نمی‌خواهید با شما زندگی کند و همچنین برای مراقبت از خودش تمایلی نشان نمی‌دهد، می‌توانید گزینه‌های خود را با آژانس خدمات حفاظتی بزرگسالان در ایالت خود در میان بگذارید. اولین گام این است که دقیقاً بدانید مشکل او چیست تا بتوانید تصمیم بگیرید آیا مایلید از آن مراقبت کنید یا خیر.
null	There is just no communication at all between us. She sleeps constantly all day (not at night). She acts angry and unfocused and stays in her very messy room all the time. The only time she comes out is to eat. She has aches and fatigue, weight gain, hair loss and skin problems. She does not look after her health. I don't know how to communicate with her. She is not open to any suggestions. How do I get through to her?	1. She's an adult.2. She lives in your house? She follows your rules.3. What you're describing could be any number of things, but could potentially be a medical issue that needs attention. Thyroid issues, autoimmune diseases - there's a ton of medical possibilities for her symptoms. I'm not a doctor; this is a forum of therapists.4. I recommend the book "Codependent No More" which may help you navigate your rocky relationship with your adult daughter. You may be inadvertently making things worse by "helping" her which can instead enable her to continue her behaviors. Another book you may find helpful is "Boundaries: Where you end and I begin". You cannot control another person, especially an adult. The only person you can control is yourself. Tough love is sometimes needed, and she is an adult - treat her like one. Maybe then she'll act like one. If we were having this conversation in person, you would interrupt me at this point with a "but..." and then explain all the reasons why you can't tell her to move out, get a job, get up and cook or clean the house, etc. I already know that you have a myriad of excuses for things being the way they are. Yes, I said excuses instead of reasons, because that's what they are. You may feel stuck and like you have to take care of her, but you have choices - you just may not like them. I know that when children are small, parents' lives are focused around them (some more than others) and decisions are made around what is best for your child. But you said your daughter is an adult. The relationship dynamics must change if the relationship is to be a healthy one. I know how difficult it is to watch your child make life choices that you wouldn't want for them, no matter what that choice may be. As a parent, we want to force them to do what we think is "the right thing" but trying to do that only results in frustrations for everyone involved. Whether the issue is a hair color, a tattoo, a lifestyle choice, a job, or choosing not to work or take care of their health, or doing drugs, or drinking - the choice is theirs and theirs alone and so are the consequences of those choices.	فقط هیچ ارتباطی بین ما وجود ندارد. او به طور مداوم در طول روز می‌خوابد (نه شب). او عصبانی و بدون تمرکز به نظر می‌رسد و همیشه در اتاق خیلی نامرتبش می‌ماند. تنها زمانی که بیرون می‌آید برای خوردن است. او از درد و خستگی، افزایش وزن، ریزش مو و مشکلات پوستی رنج می‌برد. او به سلامت خود توجهی ندارد. من نمی‌دانم چطور با او ارتباط برقرار کنم. او هیچ پیشنهادی را نمی‌پذیرد. چگونه می‌توانم به او نزدیک شوم؟	1. او یک بزرگسال است. 2. او در خانه شما زندگی می‌کند؟ او از قوانین شما پیروی می‌کند. 3. چیزی که شما توصیف می‌کنید می‌تواند شامل موارد مختلفی باشد، اما ممکن است یک مشکل پزشکی باشد که نیاز به توجه دارد. احتمالاً مشکلات تیروئید، بیماری‌های خودایمنی و بسیاری دیگر از مشکلات پزشکی می‌توانند علائم او را توضیح دهند. من دکتر نیستم؛ این یک انجمن درمانگران است. 4. من کتاب "Codependent No More" را توصیه می‌کنم که ممکن است به شما در مدیریت رابطه پرچالش‌تان با دختر بالغ‌تان کمک کند. ممکن است به‌طور ناخواسته با "کمک کردن" به او، اوضاع را بدتر کنید و این فقط به او امکان می‌دهد تا به رفتارهایش ادامه دهد. کتاب دیگری که ممکن است برای شما مفید باشد "مرزها: جایی که شما پایان می‌یابید و من شروع می‌کنم" است. شما نمی‌توانید شخص دیگری را کنترل کنید، به‌ویژه یک بزرگسال را. تنها کسی که می‌توانید کنترل کنید خودتان هستید. گاهی اوقات عشق سخت لازم است، و او یک بزرگسال است - با او مانند یک بزرگسال رفتار کنید. شاید سپس او نیز مانند یک بزرگسال رفتار کند. اگر این مکالمه را حضوری داشتیم، در اینجا با یک "اما..." صحبت مرا قطع می‌کردید و سپس تمام دلایلی را که چرا نمی‌توانید به او بگویید که از خانه برود، شغلی پیدا کند، بلند شود و غذا بپزد یا خانه را تمیز کند، توضیح می‌دادید. من از پیش می‌دانم که شما بهانه‌های زیادی برای اینکه اوضاع به همین شکل باقی بماند، دارید. بله، به جای دلایل، "بهانه" را گفتم، چون اینها واقعی هستند. ممکن است احساس کنید در تنگنا هستید و باید از او مراقبت کنید، اما شما گزینه‌هایی دارید - شاید آن‌ها را نپسندید. می‌دانم که وقتی بچه‌ها کوچک هستند، زندگی والدین حول آن‌ها می‌چرخد (بعضی بیشتر از دیگران) و تصمیمات بر اساس بهترین منافع فرزند شما گرفته می‌شود. اما شما گفتید که دخترتان بزرگسال است. اگر بخواهید رابطه سالمی داشته باشید، باید پویایی رابطه تغییر کند. می‌دانم که دیدن انتخاب‌های زندگی فرزندتان که شما برایش نمی‌پسندید چقدر سخت است، خواه آن انتخاب هر چه باشد. به عنوان والدین، می‌خواهیم آن‌ها را مجبور کنیم که کاری را که فکر می‌کنیم "درست" است، انجام دهند، اما تلاش برای این کار تنها به ناامیدی برای همه افراد involved منجر می‌شود. چه مربوط به رنگ موی او، خالکوبی، انتخاب سبک زندگی، شغل، یاعدم تمایل او به کار یا مراقبت از سلامتی، یا مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی باشد - انتخاب فقط متعلق به اوست و عواقب آن نیز به عهده او خواهد بود.
null	My son stole my debit card and lied about it. It's not the first time he has lied. I don't know what to do anymore. I don't know if I should punish him or make him do something. I've tried talking to him and asking if anything was wrong. I have grounded him, but nothing works. What should I do?	A lot depends on the age of your child, but given that it was a mis-used debit card, I am going to guess he's a teen? Assuming that, there are a couple of important things to keep in mind...1. That he lied about the misuse indicates he knows he was in the wrong. That's a dreadful feeling - getting caught out- and an impulsive lie may have popped out of his mouth before he thought it through (after all a debit spend is pretty easy to track). 2. Once he lied he stuck with the lie. Somewhere along the line, even though he knew that you knew he wasn't telling the truth, he stuck with his story. And as you said, it's not the first time he lied. Now it looks like a habit has formed.Going forward, when there is a dishonest act of any kind, it's essential that you set it up so your son can be truthful. Simply put, do not ask questions. If you know for certain that he has, for example, misused your debit card, say so. Asking "did you" invites him to get creative with denial; asking "why did you" implies that, with a good enough reason, he might not be in hot water with you. Instead, say what is: "I see this charge on my debit card and realize you used it without my permission". (You can only do this if you know for sure it was him but it sounds like you do). If he meets with denial, stay calm, restate that you are aware this happened. Then deliver consequences that match the transgression (he has to return the item if it's returnable or find a way to pay you back for the charge as well as any fees incurred in using it). Make it harder to find your card because he isn't that great at curbing the impulse to use it yet.And most importantly, once the consequence is delivered you have to let it go. Continuing to bring it up won't benefit him, but it does have the potential to make him more sneaky. Every time he asks respectfully to use it, whether you allow him to or not, be sure to praise him for asking nicely. "Catch" him doing it right as often as possible.Hang in there - this isn't super unusual behavior but it isn't acceptable, so address it but don't let yourself get too wound up about it.	پسرم کارت بانکی‌ام را دزدیده و در این مورد دروغ گفته است. این اولین بار نیست که دروغ می‌گوید. دیگر نمی‌دانم چه کار کنم. نمی‌دانم باید او را تنبیه کنم یا کاری دیگر انجام دهم. سعی کرده‌ام با او صحبت کنم و بپرسم آیا مشکلی وجود دارد یا نه. او را تنبیه کرده‌ام، اما هیچ چیز مؤثر نبوده است. چه باید بکنم؟	بسیاری از مسائل به سن فرزند شما بستگی دارد، اما با توجه به این که کارت بانکی به‌درستی استفاده نشده است، حدس می‌زنم او یک نوجوان باشد. با فرض این موضوع، چند نکته مهم وجود دارد که باید در نظر بگیرید: 1. دروغ گفتن او در مورد سوءاستفاده نشان‌دهنده این است که می‌داند در اشتباه است. این یک احساس وحشتناک است – گرفتار شدن – و ممکن است پیش از آن که فکر کند، یک دروغ ناگهانی از دهانش خارج شده باشد (زیرا پیگیری هزینه‌های کارت بانکی کار آسانی است). 2. او پس از دروغ گفتن، به دروغ خود ادامه داده است. جایی در مسیر، حتی با این که می‌دانست شما از عدم صداقت او باخبر هستید، به داستانش پایبند مانده است. و همان‌طور که گفتید، این اولین بار نیست که دروغ می‌گوید. به نظر می‌رسد اکنون یک عادت در او شکل گرفته است. در آینده، هر زمان که عمل غیرصادقی از هر نوعی اتفاق بیفتد، ضروری است که شرایط به گونه‌ای ایجاد شود که پسرتان بتواند راستگو باشد. به زبان ساده، سوال نپرسید. اگر کاملاً مطمئن هستید که او از کارت بانکی‌تان سوءاستفاده کرده است، به‌وضوح بگویید. پرسیدن "آیا تو این کار را کردی؟" او را به انکار خلاق دعوت می‌کند؛ و پرسیدن "چرا این کار را کردی؟" به گونه‌ای القا می‌کند که اگر دلیلی خوب برای آن داشته باشد، ممکن است در نزد شما در دردسر نیفتد. در عوض، بیان کنید: "من این هزینه را در بیل کارت بانکی‌ام می‌بینم و متوجه می‌شوم که بدون اجازه من از آن استفاده کرده‌ای". (می‌توانید این را انجام دهید فقط اگر مطمئن باشید که او مرتکب شده است، و به نظر می‌رسد که می‌دانید). اگر با انکار او مواجه شدید، آرامش خود را حفظ کنید و دوباره بگویید که از این موضوع مطلع هستید. سپس عواقبی را متناسب با تخلف تعیین کنید (او باید کالا را برگرداند اگر قابل برگشت باشد یا راهی برای بازپرداخت هزینه و هرگونه هزینه‌ای که در اثر استفاده از آن به وجود آمده است پیدا کند). پیدا کردن کارت خود را برای او دشوارتر کنید چون هنوز در کنترل کردن وسوسه استفاده از آن مشکل دارد. و مهم‌تر از همه، پس از تعیین عواقب، باید این موضوع را رها کنید. ادامه دادن به بازگو کردن آن هیچ نفعی برای او نخواهد داشت و احتمالاً او را زیرک‌تر خواهد کرد. هر بار که او با احترام از شما می‌خواهد از کارت استفاده کند، چه به او اجازه دهید یا نه، حتماً او را به خاطر درخواست مودبانه‌اش تحسین کنید و سعی کنید هر بار که او کار درست را انجام می‌دهد، او را "گرفتن" کنید. صبور باشید - این رفتار خیلی غیرعادی نیست ولی قابل پذیرش نیست، بنابراین به آن رسیدگی کنید اما اجازه ندهید که به شدت شما را آشفته کند.
null	My son stole my debit card and lied about it. It's not the first time he has lied. I don't know what to do anymore. I don't know if I should punish him or make him do something. I've tried talking to him and asking if anything was wrong. I have grounded him, but nothing works. What should I do?	Hi Enid, You sound like a sensitive parent; I like that you talked to your son to see if anything is wrong. There is some key information here (I don't know your son's age, whether he spent any money, whether he put the card back, or how many times he's stolen), and my answer might be different depending on those details, but I'll give you my thoughts.I see it as every child's job to figure out the rules and find where their power is in the world. In order to accomplish that, many of them test limits. "What can I get away with?" is a question they have to find the answer to. If a child knows the rules, they're much more likely to not test limits (because they already know the limits). So, part of testing limits is experimenting with stealing and lying. Not all kids steal, but I would say pretty much every child lies at some point. It's a normal behaviour, and most of the time it's about small things that don't matter and we don't even find out. Stealing a debit card is a bit more serious, and I'm not surprised he lied about it. If you absolutely know that he took it, it's okay to tell him that you believe he did this thing and also lied about it. It's appropriate to give a consequence for this type of behaviour, so that the child doesn't do it again. The consequence should be as natural and logical as possible. The behaviour (stealing) was harmful to you, so doing you a favour with extra chores might be a good idea. It's funny, because as parents we try to tell our kids that lying is bad, but they know they'll get a consequence if they tell the truth so there are natural deterrents to being honest (we don't want people to know our mistakes). It's a dilemma. If you really want to focus on the lying part, you can tell him that you won't give him a consequence for the lying if he decides to come clean with the truth within one day. That gives him incentive to come to you with truth. It sometimes works with kids to give them a chance to come clean and then reward them for telling the truth. You can set your child up for success and train them to tolerate honesty. Put a cookie on the counter. Tell your child to take the cookie at some point in the day. Then ask them later if they took the cookie. You're making honesty fun. Kids love games. Basically, there's as much power in rewarding the positive behaviour as punishing the negative. If this is the first serious offence for your son, don't make a big deal of it; consequence him and see if he learns. If it's a pattern, that's different and you may want the input of a therapist.	پسرم کارت debit من را دزدید و در مورد آن دروغ گفت. این اولین بار نیست که دروغ می‌گوید. دیگر نمی‌دانم چه کار کنم. نمی‌دانم باید او را تنبیه کنم یا اقدامی انجام دهم. سعی کرده‌ام با او صحبت کنم و بپرسم آیا مشکلی دارد یا نه. او را تنبیه کرده‌ام، اما هیچ چیز مؤثر نیست. چه کار باید بکنم؟	سلام انید، تو به نظر می‌رسی که والد حساسی هستی و خوشحالم که با پسرت صحبت کردی تا ببینی آیا مشکلی وجود دارد یا نه. چند اطلاعات کلیدی در اینجا وجود دارد (من نمی‌دانم پسر شما چند سال دارد، آیا پولی خرج کرده، آیا کارت را برگردانده یا چند بار دزدیده است) و پاسخ من ممکن است بسته به این جزئیات متفاوت باشد، اما افکارم را با شما در میان می‌گذارم. من فکر می‌کنم هر کودک وظیفه دارد که قوانین را بفهمد و جایگاه خود را در جهان پیدا کند. برای این کار، بسیاری از آنها محدودیت‌ها را آزمایش می‌کنند. "چه چیزی می‌توانم بکنم بدون اینکه مجازات شوم؟" سؤالی است که باید پاسخ آن را پیدا کنند. اگر کودک قوانین را بداند، احتمال بیشتری دارد که محدودیت‌ها را آزمایش نکند (چون از قبل آن‌ها را می‌داند). بنابراین بخشی از آزمایش محدودیت‌ها شامل دزدی و دروغگویی است. نه همه کودکان دزد هستند و نه همه دروغ می‌گویند، اما تقریباً هر کودک در مقطعی دروغ می‌گوید. این یک رفتار طبیعی است و بیشتر اوقات مربوط به مسائل کم‌اهمیت است که ما حتی متوجه آن نمی‌شویم. دزدی کارت نقدی کمی جدی‌تر است و تعجبی ندارد اگر او درباره‌اش دروغ گفته باشد. اگر مطمئن هستید که او این کار را کرده، اشکالی ندارد که به او بگویید که فکر می‌کنید او این کار را انجام داده و درباره‌اش دروغ گفته است. مناسب است که برای چنین رفتاری پیامدهایی در نظر بگیرید تا کودک دوباره آن را تکرار نکند. پیامد باید تا حد ممکن طبیعی و منطقی باشد. رفتار (دزدی) برای شما آسیب‌زننده بوده، بنابراین ممکن است مفید باشد که با دادن کارهای اضافی به او، لطفی به شما بکند. این جالب است زیرا ما به عنوان والدین سعی می‌کنیم به فرزندانمان یاد دهیم که دروغ گفتن بد است، اما آن‌ها می‌دانند که اگر واقعیت را بگویند، عواقبی خواهد داشت، بنابراین عوامل بازدارنده طبیعی برای صداقت وجود دارد (نمی‌خواهیم دیگران اشتباهات ما را بدانند). این یک معضل است. اگر واقعاً می‌خواهید روی دروغ گفتن تمرکز کنید، می‌توانید به او بگویید که اگر در عرض یک روز به حقیقت اعتراف کند، هیچ‌گونه پیامدی برای دروغش نخواهد داشت. این به او انگیزه می‌دهد تا با حقیقت به شما نزدیک شود. گاهی اوقات این روش با کودکان مؤثر است که به آن‌ها فرصتی برای اعتراف بدهید و سپس برای صداقت‌شان پاداش بگیرید. شما می‌توانید فرزندتان را برای موفقیت آماده کنید و او را برای تحمل صداقت تربیت نمایید. یک کوکی روی پیشخوان بگذارید و از فرزندتان بخواهید که در یکی از نقاط روز آن را بخورد. سپس بعداً از او بپرسید که آیا کوکی را برداشته یا نه. این باعث می‌شود صداقت تبدیل به یک بازی سرگرم‌کننده شود. اساساً، به همان اندازه که پاداش دادن به رفتار مثبت قدرت دارد، تنبیه رفتارهای منفی نیز همین‌قدر قدرت دارد. اگر این اولین رفتار جدی پسر شماست، آن را بزرگ نکنید؛ پیامد را برای او در نظر بگیرید و ببینید آیا او می‌آموزد یا نه. اگر این رفتار تکرار شود، وضعیت متفاوت است و شاید بخواهید از یک درمانگر کمک بگیرید.
null	I'm concerned about My 12 year old daughter. About a month or two ago she started walking on her toes, as well as coloring and writing very messy. This all happened very suddenly. She has never walked on her tiptoes and has always colored and written very neatly. Is this something I should be concerned abou? Any advice will help.	It is great that you are noticing these changes with your daughter. I can’t offer advice without knowing much more about your particular situation but some things to think about:Has something else happen recently that has been stressful, upsetting?Is your daughter trying to communicate something to you and if so what might that be?Have you discussed these recent changes with her? (Without being too serious or accusatory)There is so much changing for her (and you) now-communication and connection are crucial. I hope you both can talk to a supportive person about all these changes.	من نگران دختر 12 ساله‌ام هستم. حدود یک یا دو ماه پیش، او به طور ناگهانی شروع به راه رفتن روی نوک پا کرد و همچنین رنگ‌آمیزی و نوشتن بسیار نامرتب را آغاز کرد. او هیچ‌گاه قبلاً روی نوک پا راه نمی‌رفت و همیشه به طور مرتب رنگ‌آمیزی می‌کرد و می‌نوشت. آیا این موضوع باید نگرانم کند؟ هر گونه پیشنهادی مفید خواهد بود.	خیلی خوب است که شما به این تغییرات در دخترتان توجه می‌کنید. نمی‌توانم بدون داشتن اطلاعات بیشتر درباره وضعیت خاص شما توصیه کنم، اما چند نکته برای تفکر وجود دارد: آیا اخیراً اتفاق دیگری پیش آمده که استرس‌زا یا ناراحت‌کننده بوده است؟ آیا دخترتان سعی در ارتباط برقرار کردن با شما دارد و اگر چنین است، ممکن است آن پیام چه باشد؟ آیا درباره این تغییرات اخیر با او صحبت کرده‌اید؟ (بدون اینکه خیلی جدی یا متهم‌کننده به نظر برسید) برای او (و شما) در حال حاضر تغییرات زیادی در حال رخ دادن است - ارتباط و ارتباط موثر بسیار حیاتی است. امیدوارم هر دوی شما بتوانید با یک فرد حامی درباره این تغییرات صحبت کنید.
null	I'm concerned about My 12 year old daughter. About a month or two ago she started walking on her toes, as well as coloring and writing very messy. This all happened very suddenly. She has never walked on her tiptoes and has always colored and written very neatly. Is this something I should be concerned abou? Any advice will help.	Have you asked your daughter why she's doing the behaviors you describe?Often the best way to find out why someone does something is to simply ask them their reason.Her answer will give you some guidance as to next possible steps.If she's pretending to be a fantasy figure or trying to find out how being taller feels, or walking on high heels or some other image then knowing this rules out that she has some unbearable pain in her arch which may require more practical answers such as new shoes or even indicate a medical problem.Ask if she's noticed any change in the way she walks. Maybe she doesn't know she's doing this and maybe she feels embarrassed to tell you she's doing something a bit odd.Since usually 12 year olds don't color, is it new that she started coloring?Maybe given the fact of messy handwriting, she's in a phase of pretending or reflecting on good times as a young child.Then this becomes the topic of examination.Does she feel insecure about being on the cusp of adolescence?Some of these questions can be asked directly and some are for you to first decide based on what you know of your daughter, which questions and what direction to take in understanding your daughter's motivation.	من نگران دختر ۱۲ ساله‌ام هستم. حدود یک یا دو ماه پیش، او ناگهان شروع به راه رفتن روی نوک پا کرد و همچنین رنگ‌آمیزی و نوشتن بسیار نامرتب را آغاز نمود. او هرگز روی نوک پایش راه نمی‌رفت و همواره رنگ‌آمیزی و نوشتن را با دقت انجام می‌داد. آیا باید در این مورد نگران باشم؟ هرگونه مشاوره‌ای کمک خواهد کرد.	آیا از دخترتان پرسیده‌اید که چرا رفتارهایی را که توصیف می‌کنید انجام می‌دهد؟ اغلب بهترین راه برای فهمیدن دلیل رفتار کسی این است که به سادگی از خود او بپرسید. پاسخ او شما را در مورد مراحل بعدی راهنمایی خواهد کرد. اگر او در حال وانمود کردن به یک شخصیت فانتزی است یا می‌کوشد تجربه قد بلندتر بودن، راه رفتن با کفش‌های پاشنه‌دار یا تصویر دیگری را بیابد، دانستن این نکته نشان می‌دهد که احتمالاً دلیلی مانند درد غیرقابل تحمل در قوس پا ندارد که به اقداماتی عملی نظیر خرید کفش‌های جدید نیاز داشته باشد یا حتی مشکل پزشکی را نشان دهد. از او بپرسید آیا تغییری در نحوه راه رفتن خود احساس می‌کند یا خیر. شاید او متوجه این کار نباشد یا از گفتن این که کاری غیرمعمول انجام می‌دهد، خجالت بکشد. از آن‌جا که معمولاً بچه‌های 12 ساله رنگ نمی‌زنند، آیا این شروع جدیدی در رنگ‌آمیزی است؟ شاید با توجه به دست‌خط نامرتبش، او در مرحله‌ای از خیالپردازی یا درگیر یادآوری لحظات خوش دوران کودکی خود باشد. در این صورت، این موضوع باید مورد بررسی قرار گیرد. آیا او از ورود به دوران نوجوانی احساس ناامنی می‌کند؟ برخی از این سؤالات را می‌توان مستقیماً مطرح کرد و برخی دیگر بستگی به این دارد که شما بر اساس شناختی که از دخترتان دارید، کدام سؤالات و در چه جهتی برای درک انگیزه‌های او بپرسید.
null	I have three children. The oldest is nine and not my biological child. The middle child is three and the youngest is one. I have a great relationship with the oldest two children but I haven't developed the same level of attatchment to the youngest child. I rarely want her around and look forward to her nap times. Is this normal?	This is your experience, your feeling and you are wondering if it is normal, which means is this common or the rule. This question about how you feel about your third child leads me to believe you are dis- turbed [etymology: agitated or stirred up]. Feelings are messages from our soul or spirit that something is not right. So, though it might be normal [common, the rule] to look forward to a one year olds nap time when you have a three year old a nine year old, the dis- turbance or stirring up in you, is important and requires your attention, your listening, if you will to your higher self.	من سه فرزند دارم. بزرگ‌ترین آن‌ها نه ساله است و فرزند بیولوژیکی من نیست. فرزند میانه سه ساله و کوچک‌ترین یک ساله است. من با دو فرزند بزرگ‌تر رابطه بسیار خوبی دارم، اما به همان اندازه به کوچک‌ترین فرزندم دلبستگی پیدا نکرده‌ام. من به ندرت می‌خواهم او در اطراف باشد و منتظر زمان چرتش هستم. آیا این طبیعی است؟	این تجربه شماست، احساس شماست و شما در تعجب هستید که آیا این طبیعی است؛ به عبارت دیگر، آیا این امر رایج است یا قانون. این سوال درباره حس شما نسبت به فرزند سوم‌تان مرا به این باور می‌رساند که شما نگران هستید [ریشه‌شناسی: آشفته یا تحریک‌شده]. احساسات پیام‌هایی از روح یا وجود ما هستند که نشان می‌دهند چیزی درست نیست. بنابراین، اگرچه ممکن است طبیعی باشد [رایج، قانون] که به زمان چرت یک ساله وقتی یک فرزند سه ساله و یک فرزند نه ساله دارید امیدوار باشید، اما این آشفته‌گی یا تحریک در شما مهم است و به توجه شما نیاز دارد؛ توجهی که باید به خود برترتان داشته باشید.
null	I have three children. The oldest is nine and not my biological child. The middle child is three and the youngest is one. I have a great relationship with the oldest two children but I haven't developed the same level of attatchment to the youngest child. I rarely want her around and look forward to her nap times. Is this normal?	This is a common response parents can have. There are many reasons for attachment disruption. But attachment is important for the child as well as your long term relationship with them. I would want to know more about the history of the child and any stressors you have gone through during the child's lifetime. Often if there is stress parents will not have the time or energy to attach well to the child. Sometimes the energy of the child and the parent are mismatched as well. But whatever is at the core this is something that can be addressed in counseling. The earlier the better because adult relationships are based on parental relationships we had as children. Therapy can start at age 3 to address these types of issues. Visit staceybshapiro.com for more information about getting started.	من سه فرزند دارم. بزرگ‌ترین آن‌ها نه ساله است و فرزند بیولوژیکی من نیست. فرزند وسط سه ساله و کوچک‌ترین یک ساله است. من با دو فرزند بزرگ‌تر رابطه بسیار خوبی دارم، اما هنوز به همان اندازه به کوچک‌ترین فرزندم وابسته نشده‌ام. به ندرت مایل به حضور او هستم و منتظر زمان خوابش هستم. آیا این طبیعی است؟	این پاسخ رایجی است که والدین ممکن است داشته باشند. دلایل زیادی برای اختلال در دلبستگی وجود دارد. اما دلبستگی برای کودک و همچنین رابطه بلندمدت شما با او مهم است. من می‌خواهم در مورد تاریخچه کودک و هرگونه استرس‌هایی که در طول زندگی کودک با آن مواجه بوده‌اید بیشتر بدانم. اغلب، اگر استرس وجود داشته باشد، والدین نمی‌توانند زمان یا انرژی لازم را برای ایجاد ارتباط مؤثر با کودک فراهم کنند. گاهی اوقات، انرژی والدین و کودک نیز با یکدیگر همخوانی ندارد. اما هر مشکل اصلی که وجود داشته باشد، این قابل بررسی در مشاوره است. هر چه زودتر شروع کنید بهتر است، زیرا روابط بزرگسالی ما بر اساس روابط والدینی‌ است که در دوران کودکی داشته‌ایم. درمان می‌تواند از سن ۳ سالگی برای رسیدگی به این نوع مسائل شروع شود. برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد چگونگی شروع کار، به staceybshapiro.com مراجعه کنید.
null	I have three children. The oldest is nine and not my biological child. The middle child is three and the youngest is one. I have a great relationship with the oldest two children but I haven't developed the same level of attatchment to the youngest child. I rarely want her around and look forward to her nap times. Is this normal?	Congrats on being honest about the way you feel!Many people state having a favorite child so the reverse would also be possible, of having a least favorite child.Try to understand your own reasons for not liking your youngest child as much as the others.One point to consider is whether it is the child' personality or the way they interact with you which gives you the feeling of not liking this child as much as the others, or does the reason have more to do with younger children requiring more care?Also, do you generally prefer older kids to younger ones? It is possible the problem will go away as your youngest grows older.Is there another parent in the household who can make up for what you feel unable to naturally give to your youngest?Is it possible you feel your own need to be involved with activities or to have time on your own? Maybe you simply need a break from constant mothering.Continue to give as much as possible to your youngest child.	من سه فرزند دارم. بزرگ‌ترین آن‌ها نه ساله است و فرزند بیولوژیکی من نیست. فرزند وسط سه ساله و کوچکترین یک ساله است. من با دو فرزند بزرگتر رابطه بسیار خوبی دارم، اما هنوز به همان اندازه به فرزند کوچک‌ترم دلبستگی پیدا نکرده‌ام. به ندرت تمایل دارم او در اطرافم باشد و منتظر زمان چرت زدن او هستم. آیا این طبیعی است؟	به خاطر صادق بودن در مورد احساساتتان تبریک می‌گویم! بسیاری از مردم ادعا می‌کنند که فرزند مورد علاقه‌ای دارند، بنابراین این امکان وجود دارد که فرزندی نیز باشد که کمتر مورد علاقه‌شان است. سعی کنید دلایل خود را برای اینکه فرزند کوچک‌تان را به اندازه سایرین دوست ندارید، درک کنید. یکی از نکات قابل توجه این است که آیا این احساس ناشی از شخصیت کودک یا نحوه تعامل او با شماست، یا اینکه دلیل آن بیشتر به نیاز بیشتر کودکان کوچک‌تر به مراقبت مرتبط است؟ همچنین، آیا به طور کلی کودکان بزرگ‌تر را به کودکان کوچک‌تر ترجیح می‌دهید؟ ممکن است این مشکل با بزرگ‌تر شدن فرزند کوچک‌تان برطرف شود. آیا والد دیگری در خانه وجود دارد که بتواند چیزی را که شما احساس می‌کنید نتوانید به طور طبیعی به فرزند کوچک‌تان ارائه دهید، جبران کند؟ آیا ممکن است شما به مشارکت در فعالیت‌ها یا وقت برای خود نیاز داشته باشید؟ شاید شما به سادگی به استراحتی از مادر بودن مداوم نیاز دارید. تا جایی که ممکن است به فرزند کوچک‌تر خود عشق بورزید.
null	I was a single mom most of their growing up life and have guilt about trying to work three jobs and being gone a lot. My children are successful with their own business's, have lots of nanny and cleaning help, but I just feel they have such a great opportunity to spend it with their kids.	You seem to have been a very positive influence in your kids' lives.They may have worked so hard because they understood how difficult and tiring your life was as a single mom.I feel you are seeing your kids' lives through the measurement of how much toil was in your life as a single mom.In other words, what you see your kids overlooking or not appreciating, may remind you of your wishes during the many years you raised your kids.If it helps you and is possible, then maybe you could spend more of your own time tougher with your grandkids. This may give some reward for the many years you spent working to support your kids and had no choice in the amount of time you had with your kids.As far as your kids relationship to their kids, it is now their turn to raise them as they wish, within ethical boundaries of course.Depending on the topics you and your kids talk about, consider to bring up your concern as to whether they feel their kids, your grandkids, are missing anything due to the limited time they have with the parents.	من بیشتر دوران رشد فرزندانم را به عنوان یک مادر مجرد گذراندم و به خاطر تلاش برای کار در سه شغل و غیبت‌های زیاد احساس گناه می‌کنم. فرزندانم در کسب و کار خود موفق هستند و از کمک‌های زیادی در زمینه پرستاری و نظافت برخوردارند، اما من فقط احساس می‌کنم که آن‌ها فرصتی عالی برای گذراندن وقت با فرزندانشان دارند.	به نظر می‌رسد شما تأثیر بسیار مثبتی در زندگی فرزندان‌تان داشته‌اید. آنها ممکن است بسیار سخت کار کرده باشند زیرا درک کرده‌اند که زندگی شما به عنوان یک مادر مجرد چقدر دشوار و خسته‌کننده بوده است. به عبارت دیگر، شما ممکن است زندگی فرزندانتان را از منظر زحماتی که در دوران مادری مجرد کشیده‌اید، ارزیابی کنید. آنچه می‌بینید که فرزندانتان نادیده می‌گیرند یا قدردانی نمی‌کنند، ممکن است شما را به یاد آرزوهای‌تان در طول سال‌هايي که فرزندانتان را بزرگ کرده‌اید، بیندازد. اگر این برای شما مفید است و میسر است، ممکن است بهتر باشد زمان بیشتری را با نوه‌هایتان بگذرانید. این می‌تواند پاداشی باشد برای سال‌هایی که صرف حمایت از فرزندانتان کرده‌اید و زمان محدودی که با آن‌ها داشته‌اید. همچنین، با توجه به موضوعاتی که شما و فرزندانتان درباره‌شان صحبت می‌کنید، ممکن است در نظر داشته باشید که آیا آنها احساس می‌کنند فرزندان‌شان، یعنی نوه‌های شما، به دلیل زمان محدودی که با والدین دارند، چیزی را از دست می‌دهند یا خیر.
null	She's in her early 20s, and she has a toddler.	Well, first let's identify what factors are involved in the situation about which you wrote.Are you the only decision maker regarding your stepdaughter living with you?Is her dad, and your partner, living under the same roof?Would you feel any obligation to consult with your husband about his opinion and his way of handling the situation?Have you talked with your stepdaughter about your observation and your reaction to the fact of her not honoring your boundaries?Consider too that there will be an effect on the toddler, your grandchild, if you kick out your daughter.Is your daughter financially ready to live on her own and support herself and her child?You certainly have the right to define the terms of what goes on under your roof.It is only fair to everyone that as many variables as possible, be considered.The conclusion may be that it is in everyone's best interest for your stepdaughter to move out.If everyone feels respected and a well thought out plan is developed, then the least amount of hurt and stress, and the most amount of happiness, will be possible from this change.	او در اوایل دهه بیست سالگی‌اش است و یک کودک نوپا دارد.	خوب، ابتدا بیایید عوامل مؤثر در موقعیتی که درباره آن نوشته‌اید را مشخص کنیم. آیا شما تنها تصمیم‌گیرنده در مورد زندگی دخترخوانده‌تان با خودتان هستید؟ آیا پدر او و شریک زندگی‌تان در یک سقف زندگی می‌کنند؟ آیا احساس می‌کنید که باید در مورد نظر همسرتان و طرز برخورد او با این موقعیت مشورت کنید؟ آیا با دخترخوانده‌تان درباره مشاهدات و واکنش خود در برابر عدم احترام او به مرزهای شما صحبت کرده‌اید؟ همچنین در نظر بگیرید که اگر دخترتان را بیرون کنید، این موضوع چه تأثیری بر روی کودک نوپایتان خواهد داشت. آیا دخترتان از لحاظ مالی آماده است که به تنهایی زندگی کند و از خود و فرزندش حمایت کند؟ شما قطعاً حق دارید که شرایط زندگی زیر سقف خود را تعیین کنید. این فقط برای همه عادلانه است که هر چه بیشتر متغیرها را در نظر بگیرید. نتیجه ممکن است این باشد که بهترین تصمیم برای همه این است که دخترخوانده‌تان از خانه خارج شود. اگر همه احساس کنند مورد احترام هستند و یک برنامه خوب و منطقی تدوین شود، کمترین آسیب و استرس و بیشترین شادی ممکن از این تغییر حاصل خواهد شد.
null	She's in her early 20s, and she has a toddler.	This is something you will have to discuss with your husband. It should be a joint decision if you value your marriage. You can mention your frustration about your stepdaughter not honoring boundaries. After you talk to your husband you both can have a talk with your stepdaughter about expectations in order to stay living in the house. When it comes to stepchildren you need to be very careful you do not take the lead on the authority part. It should be the biological parent.	او در اوایل دهه بیست زندگی‌اش است و یک کودک نوپا دارد.	این موضوعی است که باید با شوهرتان در میان بگذارید. اگر برای ازدواج خود اهمیت قائل هستید، باید تصمیم‌گیری مشترک باشد. می‌توانید نارضایتی خود را در مورد عدم رعایت مرزها از سوی دخترخوانده‌تان بیان کنید. پس از صحبت با شوهرتان، هر دو می‌توانید با دخترخوانده‌تان در مورد انتظارات برای ادامه زندگی در خانه صحبت کنید. در مورد فرزندان ناتنی، باید بسیار مراقب باشید که در امور اقتدار به‌ویژه رهبری نکنید. این وظیفه والد بیولوژیکی است.
null	She's in her early 20s, and she has a toddler.	It may be helpful to first have a discussion about what you are expecting and put a timeframe on it that if she is not doing certain things by a certain date, she will have to leave. If you don't know where she can go, there is probably a list of shelters for the county that you live in.	او در اوایل دهه ۲۰ زندگی‌اش است و یک کودک نوپا دارد.	ممکن است مفید باشد که ابتدا در مورد انتظارات خود بحث کنید و یک بازه زمانی تعیین کنید که اگر او تا تاریخ مشخصی کارهای معینی را انجام ندهد، باید محل را ترک کند. اگر نمی‌دانید او کجا می‌تواند برود، احتمالاً فهرستی از پناهگاه‌ها در شهرستان محل سکونت شما وجود دارد.
null	My dad is always, and I mean always, cussing and screaming at me for no reason at all. He makes me feel stupid. He also compares me to my other siblings in a negative way and demeans me. Is this abuse?	Oh my goodness, my heart goes out to you!! I pray you have other strong and supportive loved ones or friends surrounding you. If you are in school, please consider speaking with a counselor on site who can help give you some good coping mechanisms as well as other resources.I believe most therapists would agree that this type of behavior is indicative of emotional AND verbal abuse. And quite often the two overlap because someone who is being yelled at and demeaned is also frequently having his/her emotions preyed upon as well. Healthy Place offers us some great examples of emotional abuse which certainly fit the criteria of what you describe:Yelling or swearing Name calling or insults; mocking.Threats and intimidation.Ignoring or excluding.Isolating.Humiliating.Denial of the abuse and blaming of the victim.And abuse survivor and author, Kellie Jo Holly, offers some other great examples of verbal abuse:Emotionally Abusive StatementsYou’re so cute when you try to concentrate! Look at you trying to think.I can’t believe I love a stupid jerk.Aw, come on, can’t you take a joke?Sexually Abusive StatementsYou should know how to please me by now.I hoped you were less experienced.Stop acting like a whore.Financially Abusive StatementsYou are going to nickel and dime me to death!In what world does buying that make sense?Fine. You handle your finances. Let me know when things go to hell.Societally Abusive StatementsHow dare you spread around our private business!Let me do the talking; people listen to men.You took a vow in front of God and everybody and I expect you to honor it!Threatening and Intimidating StatementsIf you don’t train that dog I’m going to rub your nose in its mess.I will take our kids if you leave me.You’re scared?! This isn’t angry! You will KNOW when I’m ANGRY!Spiritually Abusive StatementKeep your stupid beliefs to yourself.God will find a way to get you back, and it ain’t gonna be pretty.I can feel myself being pulled into hell just listening to your nonsense!It's been my personal clinical experience that children who are experiencing the types of things you describe often say they feel misunderstood, lonely, or scared and don't want to make things worse by standing up for themselves. Even if you feel you can't defend yourself outwardly, that doesn't mean your father's awful and toxic behavior is something you should ever internalize (i.e., believe to be true) which is why I hope you are surrounding yourself with people who will speak life and positivity back over you. We are ALL worthy of respect, love, and kindness. Don't ever forget that!My love and light to you hon.Tamara Powell, LMHC	بابام همیشه، منظورم اینه که همیشه، بدون هیچ دلیلی به من فحش میده و جیغ میکشه. او احساس حقارت را در من ایجاد می‌کند. همچنین، مرا به شکل منفی با خواهر و برادرهای دیگرم مقایسه می‌کند و تحقیرم می‌کند. آیا این نوعی سوءاستفاده است؟	وای خدایا، دلم برات می‌سوزه!! من دعا می‌کنم که عزیزان یا دوستان قوی و حمایتی در اطرافت داشته باشی. اگر در مدرسه هستی، لطفاً با مشاوری در محل صحبت کن که می‌تواند به تو کمک کند تا مکانیسم‌های مقابله‌ای مناسب و سایر منابع را پیدا کنی. من معتقدم اکثر درمانگران بر این باورند که این نوع رفتار نشانه‌ای از آزار عاطفی و کلامی است. و اغلب این دو با هم همپوشانی دارند، زیرا کسی که مورد فریاد و تحقیر قرار می‌گیرد، معمولاً احساساتش نیز مورد سوءاستفاده قرار می‌گیرد. Healthy Place نمونه‌های عالی از آزار عاطفی ارائه می‌دهد که به طور قطع با معیارهای آنچه تو توصیف می‌کنی مطابقت دارد: فریاد زدن یا فحاشی، نام‌گذاری یا توهین؛ تمسخر. تهدید و ارعاب. نادیده گرفتن یا حذف کردن. منزوی کردن. تحقیر. انکار آزار و سرزنش قربانی. و نویسنده و بازمانده آزار، کلی جو هالی، چند نمونهٔ دیگر از آزار کلامی را نیز ارائه می‌دهد: جملات توهین‌آمیز عاطفی: «تو وقتی سعی می‌کنی تمرکز کنی خیلی بامزه‌ای! نگاه کن چطور سعی می‌کنی فکر کنی.»«نمی‌توانم باور کنم که عاشق یک احمق هستم.»«اوه، بیا، نمی‌توانی یک شوخی را بگیری؟» جملات آزاردهنده جنسی: «باید حالا بدانستی چطور مرا خوشنود کنی.» «امیدوار بودم که کمتر تجربه‌دارد باشی.»«مثل یک فاحشه رفتار نکن.» جملات توهین‌آمیز مالی: «می‌خواهی من را از لحاظ مالی نابود کنی!»«در چه دنیایی خریدن این منطقی است؟»«خوب. خودت به امور مالی‌ات رسیدگی کن. وقتی اوضاع به هم ریخت به من بگو.» جملات توهین‌آمیز اجتماعی: «چطور جرأت می‌کنی اطلاعات خصوصی ما را پخش کنی!»«بگذار من صحبت کنم؛ مردم به مردان گوش می‌دهند.»«تو در مقابل خدا و مردم عهد بستی و انتظار دارم به آن احترام بگذاری!» جملات تهدیدآمیز و ارعابی: «اگر آن سگ را تربیت نکنی، دماغت را در خرابکاری‌اش می‌مالم.»«اگر مرا ترک کنی، بچه‌ها را می‌برم.»«می‌ترسی؟! این عصبانی نیست! وقتی عصبانی شوم، می‌دانی چه حالی می‌شوم!» جمله‌های آزاردهنده روحی: «باورهای احمقانه‌ات را برای خودت نگه‌دار.»«خدا راهی پیدا خواهد کرد که تو را مجازات کند و جالب نخواهد بود.»«تنها با شنیدن مزخرفات تو حس می‌کنم دارم به جهنم کشیده می‌شوم!» بر اساس تجربه بالینی شخصی من، کودکانی که مواردی را که تو توصیف می‌کنی تجربه می‌کنند، غالباً احساس می‌کنند که مورد سوءتفاهم، تنهایی یا ترس قرار دارند و نمی‌خواهند با ایستادن برای خودشان اوضاع را بدتر کنند. حتی اگر احساس می‌کنی نمی‌توانی از خود محافظت کنی، این به این معنا نیست که رفتار زشت و سمی پدرت چیزی است که باید همیشه درون خود نگه‌داری (یعنی باور کنی که درست است) به همین دلیل امیدوارم خود را با افرادی محاصره کنی که زندگی و مثبت‌اندیشی را به تو بازمی‌گردانند. ما همه شایسته احترام، عشق و مهربانی هستیم. این را هرگز فراموش نکن! عشق و نور من به تو عزیز.
null	My dad is always, and I mean always, cussing and screaming at me for no reason at all. He makes me feel stupid. He also compares me to my other siblings in a negative way and demeans me. Is this abuse?	I'm really sorry to hear that you are going through this.It's a little difficult to answer your question because the laws that define child abuse are different from state to state. But usually, things like what you describe your dad is doing are not considered to be child abuse.The more important thing is how you feel about what is going on. It sounds like this is really bothering you.If you don't think you can talk to your dad about how you feel, you might want to try talking to another adult you trust (like a family member or teacher). They may be able to help you figure out some ways to communicate with your dad.I think you might feel better if you can talk to someone about how your are feeling.	بابام همیشه، و منظورم اینه که همیشه، بدون هیچ دلیلی سرم فحش میده و جیغ میکشه. او به من احساس بی‌عرضگی می‌دهد. او همچنین مرا به طور منفی با سایر خواهر و برادرهایم مقایسه کرده و تحقیرم می‌کند. آیا این رفتار سوء استفاده محسوب می‌شود؟	من واقعاً متاسفم که می‌شنوم شما در حال تجربه‌ی چنین موضوعی هستید. پاسخ به سوال شما کمی دشوار است زیرا قوانین تعریف‌کننده‌ی کودک‌آزاری از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است. اما معمولاً رفتارهایی مانند آنچه پدرتان انجام می‌دهد، به عنوان کودک‌آزاری محسوب نمی‌شود. مهم‌تر از همه این است که شما درباره‌ی آنچه در حال اتفاق افتادن است، چه احساسی دارید. به نظر می‌رسد این موضوع به شدت شما را آزار می‌دهد. اگر فکر می‌کنید نمی‌توانید با پدرتان درباره‌ی احساساتتان صحبت کنید، ممکن است بخواهید با یک بزرگتر مورد اعتماد (مانند یکی از اعضای خانواده یا معلم) صحبت کنید. آنها ممکن است بتوانند به شما کمک کنند تا راه‌هایی برای برقراری ارتباط با پدرتان پیدا کنید. شاید احساس بهتری پیدا کنید اگر بتوانید درباره‌ی احساساتتان با کسی صحبت کنید.
null	My dad is always, and I mean always, cussing and screaming at me for no reason at all. He makes me feel stupid. He also compares me to my other siblings in a negative way and demeans me. Is this abuse?	Yes, this emotional abuse. There is no abuse without emotional abuse. His abuse is demeaning and can have lasting negative impact on your perspective of your self and people around you. Please find someone support to talk to.	بابام همیشه، و منظورم اینه که همیشه، بدون هیچ دلیلی سرم فحش میده و جیغ میزنه. او به من احساس احمق بودن می‌دهد. همچنین مرا به‌طرز منفی با خواهر و برادرهایم مقایسه می‌کند و تحقیرم می‌کند. آیا این سوء استفاده محسوب می‌شود؟	بله، این آزار عاطفی است. هیچ گونه آزار و اذیتی بدون آزار عاطفی وجود ندارد. آزار او تحقیرآمیز است و می‌تواند تأثیر منفی ماندگاری بر بینش شما نسبت به خود و اطرافیانتان بگذارد. لطفاً با یک نفر که می‌تواند به شما حمایت کند، صحبت کنید.
null	My dad is always, and I mean always, cussing and screaming at me for no reason at all. He makes me feel stupid. He also compares me to my other siblings in a negative way and demeans me. Is this abuse?	Everyone deserves to be treated with dignity and respect. Having said that, everyone gets upset once in awhile and may yell or scream, which can be disrespectful. You said "always, and I mean always" and that is troubling. If your dad curses and screams at you on a regular and consistent basis, it can (as you stated) impact the way you feel about yourself. While the definitions of child abuse differ from state to state, talking to someone can help. Perhaps there is a counselor at school, or another trustworthy person you could confide in to help you understand how this situation is impacting you? Counseling is a good option. There is also help available through the national hotline at 1-800-422-4453, 24 hours a day, 7 days a week. You can call (press 1) and talk to a counselor while being anonymous. You can also check out this website: https://www.childhelp.org/hotline/resources-kids/I am sorry that you are going though this situation. There is help available. You do not have to go through this situation alone.	بابام همیشه، و منظورم اینه که همیشه، بدون هیچ دلیلی به من فحش میده و جیغ میزنه. او باعث میشه احساس حماقت کنم. او همچنین مرا به طور منفی با خواهر و برادرهایم مقایسه می‌کند و تحقیرم می‌کند. آیا این نوعی سوءاستفاده است؟	همه سزاوار این هستند که با عزت و احترام با آن‌ها رفتار شود. با این حال، همه گاهی اوقات ناراحت می‌شوند و ممکن است فریاد بزنند یا جیغ بکشند، که این رفتار می‌تواند نشان‌دهنده بی‌احترامی باشد. شما گفتید "همیشه، و منظورم همیشه" که این موضوع نگران‌کننده است. اگر پدرتان به طور منظم و مداوم به شما توهین می‌کند و فریاد می‌زند، این موضوع می‌تواند (همانطور که شما بیان کردید) بر نحوه احساس شما نسبت به خودتان تأثیر بگذارد. در حالی که تعاریف کودک‌آزاری از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است، اما صحبت کردن با کسی می‌تواند مفید باشد. شاید مشاوری در مدرسه یا شخص قابل اعتماد دیگری وجود داشته باشد که بتوانید با او صحبت کنید تا بهتر بفهمید این وضعیت چگونه بر شما تأثیر می‌گذارد. مشاوره گزینه خوبی است. همچنین می‌توانید از طریق خط ملی کمک به شماره 1-800-422-4453، که در همه ساعات شبانه‌روز و هر روز هفته در دسترس است، راهنمایی دریافت کنید. شما می‌توانید تماس بگیرید (1 را فشار دهید) و در حالی که ناشناس هستید با یک مشاور صحبت کنید. همچنین می‌توانید به این وب‌سایت مراجعه کنید: https://www.childhelp.org/hotline/resources-kids/متأسفم که در این وضعیت قرار دارید. کمک در دسترس است و شما مجبور نیستید این وضعیت را به تنهایی پشت سر بگذارید.
null	My dad is always, and I mean always, cussing and screaming at me for no reason at all. He makes me feel stupid. He also compares me to my other siblings in a negative way and demeans me. Is this abuse?	Yes, screaming and cussing at your child is considered abuse.Here are two points I suggest you consider for your situation.If your dad is ever calm when you and him are with one another, ask for some time to talk about your relationship with him.Schedule it for sometime in the near future from your request. This way he has time to consider his points of view on his relationship to you. Even if he does no thinking about your relationship at all, he will not feel pressured by the surprise of suddenly being expected to talk about a topic he may prefer to prepare himself.My second point to you is to keep steady in your own views of who you are. When a parent demeans and mistreats a child, the child is affected in a negative way. Concentrate on loving yourself and keeping people in your friendship circle who care about you.	بابام همیشه، و منظورم اینه که واقعا همیشه، بدون هیچ دلیلی به من فحش می‌ده و جیغ می‌زنه. او باعث می‌شه احساس حماقت کنم. همچنین، مرا به صورت منفی با خواهر و برادرهای دیگرم مقایسه می‌کند و تحقیرم می‌کند. آیا این سوءاستفاده است؟	بله، فریاد زدن و ناسزاگویی به فرزندتان سوءاستفاده محسوب می‌شود. در اینجا دو نکته وجود دارد که پیشنهاد می‌کنم در مورد وضعیت خود در نظر بگیرید. اگر پدرتان زمانی که با هم هستید آرام است، از او بخواهید زمانی را برای صحبت در مورد رابطه‌تان اختصاص دهد. زمان این گفت‌وگو را برای آینده نزدیک تنظیم کنید. به این ترتیب، او فرصت دارد تا درباره دیدگاه‌هایش در مورد رابطه‌اش با شما فکر کند. حتی اگر او اصلاً در مورد رابطه‌تان فکر نکند، از غافلگیری به دلیل انتظار ناگهانی برای صحبت درباره موضوعی که ممکن است مایل باشد برایش آماده شود، تحت فشار نخواهد بود. نکته دوم این است که در دیدگاه‌های خود نسبت به خودتان ثابت‌قدم باشید. وقتی یک والد کودک را تحقیر و بدرفتاری می‌کند، تأثیر منفی بر او می‌گذارد. بر روی دوست داشتن خود تمرکز کرده و افرادی را در حلقه دوستی‌تان نگه دارید که به شما اهمیت می‌دهند.
null	My step nephew, a preteen, has begun masturbating. I also had to take away the internet because he was caught looking up porn. I’m worried about him.	Your nephew's behavior sounds normal and developmentally appropriate. Masturbation is a healthy expression of sexuality. Most families to create some rules about where it's ok to masturbate-- for example, stating that it should be done in the privacy of the child's own room. I'm wondering if you or another adult in his life have talked to him about his developing sexuality? It seems like that would help him and you handle his increasing maturity.	برادرزاده ناتنی من، یک نوجوان در آستانه جوانی، شروع به خودارضایی کرده است. من همچنین مجبور شدم اینترنت را قطع کنم زیرا او در حال جستجوی محتوای پورن بود. من نگران او هستم.	رفتار برادرزاده شما طبیعی و از نظر رشد مناسب به نظر می‌رسد. خودارضایی یک بیان سالم از تمایلات جنسی است. بیشتر خانواده‌ها قوانینی در مورد اینکه کجا خودارضایی مناسب است، تعیین می‌کنند - به عنوان مثال، بیان می‌کنند که باید در خلوت اتاق کودک انجام شود. می‌خواهم بدانم که آیا شما یا بزرگسال دیگری در زندگی‌اش درباره تمایلات جنسی در حال رشد او صحبت کرده‌اید؟ به نظر می‌رسد که این به او و شما کمک می‌کند تا با بلوغ فزاینده‌اش بهتر کنار بیاید.
null	We have tried gentle talking, counting to calm her and talking about it, sending her to her room and then trying to talk when she’s calmer, and now calisthenics. However, nothing is working.	There's two things this post relays - one, which I'm sure you've already looked into - is working with the school to address this problem. Sure, sometimes kids don't get along, but most schools look at bullying seriously, and this sounds serious. The other, though, is additional tools to consider to help your daughter. If you haven't already read Greene's Explosive Child, you might give it a shot. While it's a little preachy, many of the tools are wonderful and can help parents navigate tantrums. https://www.amazon.com/Explosive-Child-Understanding-Frustrated-Chronically/dp/0062270451 Another tool that can redirect a child that's losing it is a task. If her tantrums, say, involve throwing things, maybe she's in charge of throwing all the sticks and acorns off the driveway into the garbage bin. Ie: 'Hey Jenny, you seem really angry right now, let's use all that energy and get some work done!' Go with her, throw with her, even - if possible - making a game out of getting the acorns into the bin from a distance. I wish you all the best~	ما سعی کرده‌ایم با آرامی صحبت کنیم، برای آرام کردنش بشماریم و در مورد موضوع صحبت کنیم، او را به اتاقش بفرستیم و سپس سعی کرده‌ایم وقتی آرام‌تر است با او صحبت کنیم، و حالا هم ورزش‌های سبک انجام می‌دهیم. با این حال، هیچ چیز مؤثر نیست.	دو نکته در این پست مطرح شده است - اول، که مطمئن هستم پیش از این به آن پرداخته‌اید - همکاری با مدرسه برای رفع این مشکل است. مطمئناً، گاهی اوقات بچه‌ها با هم خوب نمی‌شوند، اما بیشتر مدارس به موضوع قلدری به طور جدی نگاه می‌کنند و این مورد هم جدی به نظر می‌رسد. نکته بعدی، ابزارهای اضافی برای کمک به دخترتان است که باید مد نظر قرار دهید. اگر هنوز کتاب «کودک انفجاری» اثر گری وین‌وود را نخوانده‌اید، می‌توانید آن را مطالعه کنید. گرچه مقداری موعظه‌آمیز است، اما بسیاری از ابزارهای آن فوق‌العاده‌اند و می‌توانند به والدین کمک کنند تا با عصبانیت‌ها را مدیریت کنند. https://www.amazon.com/Explosive-Child-Understanding-Frustrated-Chronically/dp/0062270451 یکی دیگر از راه‌ها که می‌تواند کودکی را که آرامش خود را از دست می‌دهد، هدایت کند، واگذاری یک وظیفه است. اگر عصبانیت‌های او شامل پرتاب اشیاء باشد، شاید او باید مسئول جمع‌آوری تمام چوب‌ها و بلوط‌ها از حیاط و انتقال آن‌ها به سطل زباله باشد. یعنی: "هی جنی، الان به نظر می‌رسد که واقعا عصبانی هستی، بیایید این همه انرژی را به کار بگیریم و کمی کار کنیم!" با او بروید، با او کار کنید و حتی اگر ممکن است، با پرتاب بلوط‌ها به سطل از فاصله دور، یک بازی درست کنید. برایتان بهترین‌ها را آرزو می‌کنم~
null	I am in my 30s with 2 kids and no job and I'm behind on the bills. I've been trying everything with no results. I feel like everyone else puts their needs in front on mine. I give intil it hurts and I'm afraid that I'm going to fail my babies I've been struggling for 5 yrs in a relationship with no communication and no alone time. How can I get some support?	Financial stability is probably a good place to start your new life project.If your partner doesn't work or doesn't contribute his money to the household bills, then maybe you are eligible for some type of stipend from the government.Especially since you have kids the child welfare service may intervene to help you. Sometimes too, a partner who is unwilling to pay for their kids' wellbeing may be pressured by child welfare to make regular contributions to you and your kids.I''m glad you are thinking of your needs and those of your kids. This is the philosophy which will show you what road to follow so all three of you are in a secure financial place.	من در دهه سی زندگی‌ام هستم، دو بچه دارم و شغلی ندارم و در پرداخت صورتحساب‌ها عقب مانده‌ام. همه چیز را امتحان کرده‌ام اما به هیچ نتیجه‌ای نرسیده‌ام. احساس می‌کنم همه نیازهای خود را قبل از نیازهای من قرار می‌دهند. من تا جایی که ممکن است می‌دهم و می‌ترسم که نتوانم برای بچه‌هایم خوب باشم. به مدت 5 سال است که در یک رابطه‌ای هستم که در آن ارتباطی وجود ندارد و فرصتی برای تنهایی ندارم. چگونه می‌توانم از حمایت برخوردار شوم؟	ثبات مالی احتمالاً مکان مناسبی برای شروع پروژه زندگی جدید شماست. اگر شریک زندگی‌تان کار نمی‌کند یا در پرداخت هزینه‌های خانوار مشارکت ندارد، ممکن است واجد شرایط دریافت نوعی کمک‌هزینه از دولت باشید. به‌خصوص که شما فرزند دارید، خدمات رفاه کودک ممکن است برای کمک به شما مداخله کند. گاهی اوقات نیز، شریکی که تمایلی به پرداخت هزینه برای رفاه فرزندانش ندارد، ممکن است تحت فشار خدمات رفاه کودک قرار گیرد تا به‌طور منظم به شما و فرزندانتان کمک کند. خوشحالم که به نیازهای خود و فرزندانتان فکر می‌کنید. این فلسفه‌ای است که به شما نشان می‌دهد چه مسیری را دنبال کنید تا همه‌ی شما در یک وضعیت مالی امن باشید.

Subsets and Splits

No community queries yet

The top public SQL queries from the community will appear here once available.