language
stringlengths 2
9
| page_url
stringlengths 25
757
| image_url
stringlengths 54
738
| page_title
stringlengths 1
239
| section_title
stringlengths 1
674
⌀ | hierarchical_section_title
stringlengths 1
1.2k
⌀ | caption_reference_description
stringlengths 1
15.6k
⌀ | caption_attribution_description
stringlengths 1
47.4k
⌀ | caption_alt_text_description
stringlengths 1
2.08k
⌀ | mime_type
stringclasses 7
values | original_height
int32 100
25.5k
| original_width
int32 100
46.6k
| is_main_image
bool 1
class | attribution_passes_lang_id
bool 1
class | page_changed_recently
bool 1
class | context_page_description
stringlengths 1
2.87k
⌀ | context_section_description
stringlengths 1
4.1k
⌀ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
azb
|
https://azb.wikipedia.org/wiki/%D9%85%D9%88%D8%B1%D8%AF%D9%86%D8%8C_%D9%84%D9%86%D8%AF%D9%86
|
موردن، لندن
|
گؤرونتولر
|
موردن، لندن / گؤرونتولر
| null |
English: Roman Catholic Church of St. Mary Immaculate, Falmouth
| null |
image/jpeg
| 3,648
| 2,736
| true
| true
| true
|
موردن، لندن بریتانیادا بیر یاشاییش منطقهسیدیر سوْن نۆفوس تخمینلرینه گؤره 48233 نفر دیر. بۇ شهر اینگیلیس اؤلکهسینده یئرلشیب.
| null |
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Arcadia_2001
|
Arcadia 2001
|
Console variants and clones
|
Arcadia 2001 / Console variants and clones
| null |
English: Intervision 2001. The Finnish Museum of Games, Tampere.Suomi: Intervision 2001. Suomen Pelimuseo, Tampere.
| null |
image/jpeg
| 1,972
| 4,851
| true
| true
| true
|
Arcadia 2001 is a second-generation 8-bit home video game console released by Emerson Radio in May 1982 for a price of US$ 99, several months before the release of ColecoVision. It was discontinued only 18 months later, with a total of 35 games having been released. Emerson licensed the Arcadia 2001 to Bandai, which released it in Japan. Over 30 Arcadia 2001 clones exist.
The unrelated Arcadia Corporation, manufacturer of the Atari 2600 Supercharger add-on, was sued by Emerson for trademark infringement. Arcadia Corporation then changed its name to Starpath.
|
Many variants and clones of the Arcadia 2001 have been released by various companies in different countries. These systems are mostly compatible with each other. In 1982, the Bandai Arcadia was released only in Japan. Four exclusive games were released for the system.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Liposarkom
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/aa/Liposarcoma_05.jpg
|
Liposarkom
| null |
Liposarkom
|
Der Bereich des Rückens nach Entfernung des Tumors
|
English: 87 year old man with a liposarcoma. The area of the removed lesion. Deutsch: Ein 87-jähriger Mann mit einem Liposarkom am Rücken. Der Bereich des entfernten Tumors.
| null |
image/jpeg
| 800
| 1,200
| true
| true
| true
|
Das Liposarkom ist ein seltener bösartiger Tumor des Weichteilgewebes, der feingewebliche Merkmale von Fettzellen oder Fettzellvorstufen aufweist. Mit einem Anteil von 16–18 % ist das Liposarkom nach dem malignen fibrösen Histiozytom das zweithäufigste Weichteilsarkom.
Die Erstbeschreibung des Liposarkoms als Krankheitsentität erfolgte 1857 durch Rudolf Virchow.
|
Das Liposarkom ist ein seltener bösartiger Tumor des Weichteilgewebes (Sarkom), der feingewebliche Merkmale von Fettzellen oder Fettzellvorstufen aufweist. Mit einem Anteil von 16–18 % ist das Liposarkom nach dem malignen fibrösen Histiozytom das zweithäufigste Weichteilsarkom.
Die Erstbeschreibung des Liposarkoms als Krankheitsentität erfolgte 1857 durch Rudolf Virchow.
|
bg
|
https://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D0%B0%D0%B9%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B4%D0%BE_%D0%9E%D1%80%D1%81%D0%B8%D0%BD%D0%B8_%D0%B4%D0%B5%D0%BB_%D0%91%D0%B0%D0%BB%D1%86%D0%BE
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/39/Raimondo_del_Balzo_Castel_Nuovo_Napoli.jpg
|
Раймондо Орсини дел Балцо
| null |
Раймондо Орсини дел Балцо
|
Раймондо Орсини дел Балцо със Св. Вилхелм от Гелон
|
English: Right panel of a triptych with Raimondo del Balzo presented by St William of Gellone to (main panel) St Peter Celestine (pope Celestine V). Français : Panneau droit d'un triptyque représentant Raimondo del Balzo présenté par saint Guillaume de Gellone à (panneau central) saint Pierre Célestin (pape Célestin V).
| null |
image/jpeg
| 3,500
| 1,501
| true
| true
| true
|
Раймондо Орсини дел Балцо или Раймондело от фамилията Орсини е граф на Солето, херцог на Беневенто, княз на Таранто, граф на Лече, херцог на Бари, констабъл на Кралство Неапол, гонфалониер на Светата римска църква.
Раймондело е вторият син на Никола Орсини ди Нола, третият граф на Нола, и съпругата му Мария дел Балцо. Внук е на граф Роберто Орсини ди Нола и наследничката Свева дел Балцо, графиня на Солето. Брат му Роберто е четвъртият граф на Нола оставя само извънбрачни наследници. Сестра му Свева, се омъжва за Франческо дел Балцо, херцог на Андрия.
През 1384 г., чрез съдействието на Луи I Валоа-Анжуйски, той се жени за Мария д'Анген, графиня на Лече, дъщеря и наследничка на граф Йохан от Анген и съпругата му Бианка дел Балцо.
Раймондело става най-богатият италиански феодален господар по неговото време. Княжеството Таранто обхващало половината на Неаполитанското кралство, и князът управлява почти независим от краля. По тази причина има борби между него и крал Ладислав Анжуйски Неапол.
Той строи 1369–1391 г. църквата Санта Катерина д'Алесандрия в Галатина. Той е погребан в тази църква заедно с неговия син и наследник Джовани Антонио.
|
Раймондо Орсини дел Балцо или Раймондело (на италиански: Raimondo Orsini del Balzo, Raimondello, * 1361, † 17 януари 1406) от фамилията Орсини е граф на Солето (1382), херцог на Беневенто (1385-1401), княз на Таранто (1393-1406), граф на Лече (1393–1406), херцог на Бари, констабъл на Кралство Неапол, гонфалониер на Светата римска църква (Латинската църква).
Раймондело е вторият син на Никола Орсини ди Нола (1331–1399), третият граф на Нола, и съпругата му Мария дел Балцо. Внук е на граф Роберто Орсини ди Нола (1295-1345) и наследничката Свева дел Балцо (1305-1336), графиня на Солето. Брат му Роберто е четвъртият граф на Нола († 1400) оставя само извънбрачни наследници. Сестра му Свева, се омъжва за Франческо дел Балцо, херцог на Андрия.
През 1384 г., чрез съдействието на Луи I Валоа-Анжуйски, той се жени за Мария д'Анген (* 1367, † 9 май 1446), графиня на Лече, дъщеря и наследничка (след брат ѝ) на граф Йохан от Анген и съпругата му Бианка дел Балцо.
Раймондело става най-богатият италиански феодален господар по неговото време. Княжеството Таранто обхващало половината на Неаполитанското кралство, и князът управлява почти независим от краля. По тази причина има борби между него и крал Ладислав Анжуйски Неапол.
Той строи 1369–1391 г. църквата Санта Катерина д'Алесандрия в Галатина (в провинция Лече). Той е погребан в тази църква заедно с неговия син и наследник Джовани Антонио.
Вдовицата му се омъжва на 23 април 1407 г. за крал Ладислав Анжуйски от Неапол.
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Punjabi_cuisine
|
Punjabi cuisine
|
Fermented foods
|
Punjabi cuisine / Fermented foods
|
Achar gosht, famous dish made from chicken and pickles mixture
|
English: Achar Gosht
| null |
image/jpeg
| 2,112
| 2,816
| true
| true
| true
|
Punjabi cuisine is a culinary style originating in the Punjab, a region in the northern part of the Indian subcontinent, which is now divided in an Indian part and a Pakistani part. This cuisine has a rich tradition of many distinct and local ways of cooking. One is a special form of tandoori cooking that is now famous in other parts of India, UK, Canada, Hong Kong and in many parts of the world.
The local cuisine of Punjab is heavily influenced by the agriculture and farming lifestyle prevalent from the times of the ancient Harappan Civilization. Locally grown staple foods form the major part of the local cuisine. Distinctively Punjabi cuisine is known for its rich, buttery flavours along with the extensive vegetarian and meat dishes. Main dishes include sarhon dā sâg and makki di roti.
Karrhi is a spicy, yellow gravy with cakes made of chickpea flour, containing lemon juice, red pepper and turmeric. It is commonly served with rice or naan.
Basmati rice is the indigenous variety of Punjab, and various meat- and vegetable-based rice dishes have been developed using it.
|
Fermented foods are common in Punjabi cuisine. Also fermented foods are added in the preparation of some dishes as well. Mango pickle is especially famous in many villages of Punjab.
|
|
iw
|
https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%A0%D7%93%D7%90%D7%A8
|
נדאר
|
הסטודיו ברחוב סן לזאר 1854-1860
|
נדאר / הפורטרטים של נדאר / הסטודיו ברחוב סן לזאר 1854-1860
| null |
French actor François-Louis Lesueur, a.k.a. Lesueur (1819-1876), photographed by Nadar (1820-1910)
| null |
image/jpeg
| 569
| 419
| true
| true
| true
|
נָדָאר הוא הפסבדונים של הצלם, הקריקטוריסט, העיתונאי ומטיס הכדורים הפורחים הצרפתי פליקס טוּרְנָשוֹן, אשר נחשב לאחד מצלמי הפורטרט הצרפתים החשובים ביותר במאה ה-19, ובהיסטוריה של הצילום בכלל. בסטודיו שלו אירח וצילם את אנשי החברה, האמנות והבוהמה המרכזיים ביותר בצרפת של המחצית השנייה של המאה.
| null |
|
sco
|
https://sco.wikipedia.org/wiki/Khanty-Mansiysk
|
Khanty-Mansiysk
|
Miscellaneous
|
Khanty-Mansiysk / Miscellaneous
| null |
The theater of en:Khanty-Mansiysk
| null |
image/jpeg
| 2,112
| 2,816
| true
| true
| true
|
Khanty-Mansiysk is an ile boom toun an the admeenistrative centre o Khanty-Mansi Autonomous Okrug, locatit on the eastren bank o the Irtysh River, 15 kilometers frae its confluence wi the Ob. Population: 80,151; 53,953; 34,462.
|
A brig crossin the Irtysh River wis opened in Khanty-Mansiysk in 2004. The brig consists o fowerteen spans an haes a tot lengt o 1,315.9 meters (4,317 ft). Its main span is 231-meter (758 ft) lang.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Myriam_Baverel
|
Myriam Baverel
| null |
Myriam Baverel
| null |
Français : Myriam Baverel est vice-championne du monde 2003 et vice-championne olympique 2004 de Taekwondo. Myriam est entraineur national des équipes de France. Elle a été élue, deux fois en 2009 et 2013, meilleure entraineur au monde par les techniciens de la World Federation Taekwondo. En 2014, elle en reçu la même distinction par les licenciés et pratiquants. D'un commun accord avec Patrick Rosso, le DTN de la FFTDA, Myriam Baverel a quitté ses fonctions de directions des équipes nationales en mai 2016 pour remplir des missions fédérales sur les ambitions Tokyo 2020 et Paris 2024.
| null |
image/jpeg
| 500
| 394
| true
| true
| true
|
Myriam Baverel ist eine ehemalige französische Taekwondoin.
Baverel nahm seit 1997 an internationalen Wettkämpfen teil. Bei der Junioreneuropameisterschaft in Patras und der Europameisterschaft 1998 in Eindhoven schied sie aber zunächst nach ihren Auftaktkämpfen aus. Sie qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2000 in Sydney, wo sie in der Klasse über 67 Kilogramm das Viertelfinale erreichte, dort jedoch gegen Adriana Carmona ausschied. Ihre erste internationale Medaille erkämpfte sich Baverel bei der Weltmeisterschaft 2003 in Garmisch-Partenkirchen. In der Klasse bis 72 Kilogramm zog sie ins Finale gegen Luo Wei ein und gewann die Silbermedaille. Im folgenden Jahr feierte Baverel ihren sportlich größten Erfolg. Sie qualifizierte sich in der Klasse über 67 Kilogramm für ihre zweiten Olympischen Spiele in Athen. Dort erreichte sie mit zwei Auftaktsiegen das Halbfinale, wo sie Nadin Dawani knapp bezwang. Im Finale gegen Chen Zhong verlor sie letztlich deutlich und gewann Silber.
Nach den Spielen beendete Baverel ihre aktive Karriere. Als Leiterin von Jugendlehrgängen blieb sie dem Taekwondo weiter verbunden.
|
Myriam Baverel (* 14. Januar 1981 in Chambéry) ist eine ehemalige französische Taekwondoin.
Baverel nahm seit 1997 an internationalen Wettkämpfen teil. Bei der Junioreneuropameisterschaft in Patras und der Europameisterschaft 1998 in Eindhoven schied sie aber zunächst nach ihren Auftaktkämpfen aus. Sie qualifizierte sich für die Olympischen Spiele 2000 in Sydney, wo sie in der Klasse über 67 Kilogramm das Viertelfinale erreichte, dort jedoch gegen Adriana Carmona ausschied. Ihre erste internationale Medaille erkämpfte sich Baverel bei der Weltmeisterschaft 2003 in Garmisch-Partenkirchen. In der Klasse bis 72 Kilogramm zog sie ins Finale gegen Luo Wei ein und gewann die Silbermedaille. Im folgenden Jahr feierte Baverel ihren sportlich größten Erfolg. Sie qualifizierte sich in der Klasse über 67 Kilogramm für ihre zweiten Olympischen Spiele in Athen. Dort erreichte sie mit zwei Auftaktsiegen das Halbfinale, wo sie Nadin Dawani knapp bezwang. Im Finale gegen Chen Zhong verlor sie letztlich deutlich und gewann Silber.
Nach den Spielen beendete Baverel ihre aktive Karriere. Als Leiterin von Jugendlehrgängen blieb sie dem Taekwondo weiter verbunden.
|
|
tr
|
https://tr.wikipedia.org/wiki/Fin_%C4%B0%C3%A7_Sava%C5%9F%C4%B1
|
Fin İç Savaşı
|
Seferberlik
|
Fin İç Savaşı / Savaş / Seferberlik
|
Mart ayına gelindiğinde cephelerin durumu. Beyazlar Tampere'ye saldırıp Rautu'da Kızılları kuşatır.
| null | null |
image/svg+xml
| 914
| 611
| true
| true
| true
|
Fin İç Savaşı, sürmekte olan I. Dünya Savaşı sırasında bağlı bulunduğu Rus İmparatorluğunda Çarlık rejiminin devrilmesinin ardından yaşanan Ekim Devrimi sonrasında bağımsızlığını kazanan Finlandiya'da 27 Ocak-15 Mayıs 1918 tarihleri arasında yaşanan iç savaştır. Solcularla sağcılar arasında yaşanan iç savaş sırasında sosyalistler Kızıllar olarak, karşı taraftaki anti-sosyalistler ise Beyazlar olarak adlandırılmıştır. Kızıllar, Sovyetler Birliği, Beyazlar ise Almanya tarafından askeri ve ekonomik olarak desteklenmişlerdir.
Mart 1917'ye kadar Finlandiya, orduya veya polis teşkilatına sahip değilken sol ve sağ, kendi güvenlik gruplarını kurmaya başladılar. Sağ Beyaz Muhafızlar ve sol Kızıl Muhafızlar adları altında iki ayrı güvenlik grubu kurmuşlardır. Finlandiya'daki korku dolu atmosfer sonunda Beyaz Muhafızların Senato'da kendilerini ülkenin millî ordusu ilan etmeleriyle, iki kutup arasında savaş başlamasıyla doruğa çıkmıştır. Beyazlar zafer kazanmışlardır. 1917–18 iç savaş krizinden sonra Finler yönlerini Rusya'dan çok Almanya'ya çevirmişlerdir. Hatta senato, "Alman Krallığına Bağlı" mutlak monarşiyi dile getirmiştir. Fakat Almanya'nın I.
|
Savaşın başlarında, öncü kuvvetler güney Finlandiyayı batıdan doğuya katederek ülkeyi Beyaz Finlandiya ve Kırmızı Finlandiya olarak fiilen ikiye böldüler. Kızıl muhafızlar kuzeyi kontrol altına aldılar, Kuzey, neredeyse tüm endüstriyel ve tarımsal kaynakları kapsıyordu. Beyaz Muhafızlar ise kalan toprakları kontrol altına aldılar. Karşıt güçlerin yerleşim birimleri sınırın her iki tarafında da mevcuttu: Beyaz alanda endüstriyel kasabalar olan Varkaus, Kuopio, Oulu, Raahe, Kemi ve Tornio; kırmızı alanda ise Porvoo, Kirkkonummi ve Uusikaupunki bulunuyordu . 1918 şubatında bu kalelerin ele geçirilmesi her iki kuvvet içinde öncelikli hedefti.
Askerlerin sayısı her iki tarafta da 50 ila 90 bin arasında değişiyordu. Kızıl Muhafızlar, çoğunlukla gönüllülerden oluşurken, beyaz ordunun sadece 11000-15000 kadarı gönüllülerden oluşuyordu. Ordunun geri kalanları askere alınmış kişilerdi. Gönüllü olmanın temel sebepleri ekonomik faktörlere (maaş, yiyecek), idealizme ve mahalle baskısına dayanıyordu. Kızıl Muhafızlarda ayrıca Güney Finlandiya'daki endüstri merkezlerinden toplanmış ve çoğu genç kızlardan oluşan 2000 kadın asker de vardı. Her iki ordu da yaşları 15, 17 arasında değişen çocuk askerler kullanıyorlardı bunun en ünlü örneği daha sonra uzun bir dönem Finlandiya devlet başkanlığını yapacak olan Urho Kekkonen'dir. Kızıl Muhafızların çoğunluğunu şehirli ve tarımsal işçiler oluşturuyordu, oysaki Beyaz Ordunun belkemiği arazi sahibi çiftçiler ve iyi eğitim görmüş insanlardan oluşmuştu.
|
|
pt
|
https://pt.wikipedia.org/wiki/Eggendorf_(Baixa_%C3%81ustria)
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c3/Eggendorf_in_WB.PNG
|
Eggendorf (Baixa Áustria)
| null |
Eggendorf (Baixa Áustria)
| null |
Deutsch: Bezirk Wiener Neustadt Land
| null |
image/png
| 608
| 584
| true
| true
| true
|
Eggendorf é um município da Áustria localizado no distrito de Wiener Neustadt-Land, no estado de Baixa Áustria.
|
Eggendorf é um município da Áustria localizado no distrito de Wiener Neustadt-Land, no estado de Baixa Áustria.
|
pl
|
https://pl.wikipedia.org/wiki/Rezerwat_przyrody_G%C3%B3ra_Zbor%C3%B3w
|
Rezerwat przyrody Góra Zborów
| null |
Rezerwat przyrody Góra Zborów
| null |
Polski: Widok na rezerwat na Górze Zborów od południa (z drogi)
|
Ilustracja
|
image/jpeg
| 1,944
| 2,592
| true
| true
| true
|
Rezerwat przyrody Góra Zborów – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej położony nieopodal wsi Podlesice, utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 sierpnia 1957 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody. W granicach rezerwatu, o powierzchni 45,00 ha, leżą dwa wzgórza: Góra Zborów i Kołaczyk, oba gęsto pokryte wapiennymi ostańcami o wysokości do 30 metrów, na ścianach których znajdują się liczne drogi wspinaczkowe. Zjawiska krasowe ukształtowały jaskinie i leje krasowe.
Sama Góra Zborów – najwyższe wzniesienie byłego województwa częstochowskiego – jest punktem widokowym.
Na terenie rezerwatu występuje około 210 gatunków roślin naczyniowych. Szata roślinna ma tu charakter strefowo-pasmowy. Licząc od podnóża, Górę Zborów porasta kolejno: las sosnowy, miejscami płaty lasów grądowych, buczyna sudecka z żywcem dziewięciolistnym w runie, buczyna kwaśna i murawy kserotermiczne. Najwyżej znajdują się zbiorowiska naskalne.
Rezerwat leży na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 „Ostoja Kroczycka” oraz na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd.
|
Rezerwat przyrody Góra Zborów – rezerwat przyrody nieożywionej na terenie Jury Krakowsko-Częstochowskiej położony nieopodal wsi Podlesice, utworzony na podstawie Zarządzenia Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z dnia 30 sierpnia 1957 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (M.P. 1957 nr 75 poz. 461). W granicach rezerwatu, o powierzchni 45,00 ha, leżą dwa wzgórza: Góra Zborów i Kołaczyk, oba gęsto pokryte wapiennymi ostańcami o wysokości do 30 metrów, na ścianach których znajdują się liczne drogi wspinaczkowe. Zjawiska krasowe ukształtowały jaskinie (m.in. Jaskinia Głęboka – udostępniona dla ruchu turystycznego) i leje krasowe.
Sama Góra Zborów – najwyższe wzniesienie byłego województwa częstochowskiego (462 m) – jest punktem widokowym (wieńczy go wieżyczka triangulacyjna wmurowana przez Niemców podczas okupacji).
Na terenie rezerwatu występuje około 210 gatunków roślin naczyniowych. Szata roślinna ma tu charakter strefowo-pasmowy. Licząc od podnóża, Górę Zborów porasta kolejno: las sosnowy, miejscami płaty lasów grądowych, buczyna sudecka z żywcem dziewięciolistnym w runie, buczyna kwaśna i murawy kserotermiczne. Najwyżej znajdują się zbiorowiska naskalne.
Rezerwat leży na terenie specjalnego obszaru ochrony siedlisk Natura 2000 „Ostoja Kroczycka” oraz na terenie Parku Krajobrazowego Orlich Gniazd.
Obszar objęty projektem to liczne ostańce skał wapiennych, nierzadko kilkudziesięciometrowej wysokości z jaskiniami oraz wydmy śródlądowe.
Rosną tu: szakłak, dereń, głóg, tarnina i leszczyna oraz murawy kserotermiczne i roślinność naskalna. W wielu miejscach dużą powierzchnię porastają priorytetowe płaty jałowca pospolitego na podłożu wapiennym. Na skałach rozwinęły się kesrotermiczne murawy naskalne i zbiorowiska paproci szczelinowych, z rzadkimi gatunkami roślin, m.in.: goździk siny, skalnica gronkowa (relikt glacjalny). Znajdziemy tu też system źródliskowy Białki Zdowskiej i Grzybówki.
Jest to środowisko życia ptactwa – gniazduje tu m.in. puchacz, drozd skalny, krzyżodziób sosnowy oraz krzyżodziób świerkowy, kopciuszek i dzierzba rudogłowa.
Rezerwat znajduje się w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Koniecpol, ale tylko niewielki oddział leśny o powierzchni 0,15 ha leży na gruntach zarządzanych przez nadleśnictwo – pozostała część jest bowiem administrowana przez Towarzystwo Miłośników Ziemi Zawierciańskiej. Rezerwat nie posiada planu ochrony; na mocy ustanowionych w czerwcu 2019 roku na okres 5 lat zadań ochronnych jego obszar podlega ochronie czynnej i krajobrazowej.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Kloster_%C8%9Aipova
|
Kloster Țipova
| null |
Kloster Țipova
|
Felshöhlen des Klosters
| null | null |
image/jpeg
| 1,200
| 1,600
| true
| true
| true
|
Das Kloster Țipova, auch Uspenski-Kloster genannt, ist ein im 18. Jahrhundert neu gegründetes Kloster der Moldauisch-Orthodoxen Kirche im Rajon Rezina im Nordosten der Republik Moldau. Unterhalb der heutigen Kirche gehören in den Kalkfelsen am Ufer des Dnister eingemeißelte Wohnhöhlen zum Kloster. Die ältesten der unter Denkmalschutz stehenden Felshöhlen wurden im Mittelalter von Eremiten angelegt.
|
Das Kloster Țipova (rumänisch Mănăstirea Țipova), auch Uspenski-Kloster genannt, ist ein im 18. Jahrhundert neu gegründetes Kloster der Moldauisch-Orthodoxen Kirche im Rajon Rezina im Nordosten der Republik Moldau. Unterhalb der heutigen Kirche gehören in den Kalkfelsen am Ufer des Dnister eingemeißelte Wohnhöhlen zum Kloster. Die ältesten der unter Denkmalschutz stehenden Felshöhlen wurden im Mittelalter von Eremiten angelegt.
|
|
kn
|
https://kn.wikipedia.org/wiki/%E0%B2%AE%E0%B3%8D%E0%B2%AF%E0%B2%BE%E0%B2%97%E0%B3%8D%E0%B2%B2%E0%B3%86%E0%B2%B5%E0%B3%8D_%E0%B2%9F%E0%B3%8D%E0%B2%B0%E0%B3%88%E0%B2%A8%E0%B3%8D
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c2/Maglev_Propulsion.svg
|
ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ ಟ್ರೈನ್
|
ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋಡೈನಮಿಕ್ ತೇಲುವಿಕೆ
|
ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ ಟ್ರೈನ್ / ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ / ಸ್ಥೂಲ ಸಮೀಕ್ಷೆ / ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋಡೈನಮಿಕ್ ತೇಲುವಿಕೆ
|
ಮುಂತಳ್ಳುವ ಸಿಂಬಿಗಳ ಮೂಲಕ EDS ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ ನ ಮುಂಚಾಲನೆ
| null | null |
image/svg+xml
| 232
| 548
| true
| true
| true
|
ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್, ಅಥವಾ ಮ್ಯಾಗ್ನೆಟಿಕ್ ಲೀವಿಟೇಷನ್, ವಾಹನಗಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಟ್ರೈನ್ ಗಳನ್ನು, ತೂಗುಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಗತಿದೋರಿ, ಮುಂತಳ್ಳುವ ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ವಾಹನಗಳನ್ನು ಎತ್ತಲು ಮತ್ತು ಮುಂದಕ್ಕೆ ಚಲಾಯಿಸಲು ಬೃಹತ್ ಸಂಖ್ಯೆಯ ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳಿಂದ ಉಂಟಾದ ಆಯಸ್ಕಾಂತೀಯ ತೇಲುವಿಕೆ ಯನ್ನು ಬಳಸುತ್ತವೆ. ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಚಕ್ರಾಧಾರಿತ ಸಮೂಹ ಸಾರಿಗೆ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇಗ, ಕಡಿಮೆ ಸದ್ದು ಹಾಗೂ ಸುಗಮತೆಯನ್ನು ನೀಡಲು ಸಮರ್ಥವಾಗಿದೆ. ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲುವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಇದನ್ನು ಇರಿಸಲು ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿಯು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಇಡೀ ಸಾರಿಗೆಗೆ ಬೇಕಾದ ಶಕ್ತಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಅಲ್ಪವೇ; ಬಳಸಲ್ಪಡುವ ಶಕ್ತಿಯ ಹೆಚ್ಚಿನಂಶವು, ಯಾವುದೇ ತೀವ್ರವೇಗದ ರೈಲುಗಳ ಸಂಬಂಧಿತವಾದಂತೆಯೇ, ಗಾಳಿಯ ಕರ್ಷಣವನ್ನು ಹತ್ತಿಕ್ಕಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ ರೈಲಿನ ದಾಖಲಿತವಾದ ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ವೇಗವು 581 kilometres per hour ಆಗಿದ್ದು, ಇದು ಜಪಾನ್ ನಲ್ಲಿ 2003ರಲ್ಲಿ ದಾಖಲಾದುದಾಗಿದ್ದು, ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ TGV ವೇಗ ದಾಖಲೆಗಿಂತಲೂ 6 kilometres per hour ರಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇಗ ಹೊಂದಿತ್ತು.
ಮೊಟ್ಟಮೊದಲ ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ "ಜನ-ಸಾಗಣೆ" ವಾಣಿಜ್ಯ ರೈಲು 1984ರಲ್ಲಿ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ ನ ಬರ್ಮಿಂಗ್ ಹ್ಯಾಂನಲ್ಲಿ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಚಾಲನೆಗೊಂಡಿತು. ಅದು ಏರಿದ ಮಟ್ಟ600-metre ದಲ್ಲಿದ್ದ ಮಾನೋರೈಲ್ ಹಳಿಯ ವಿಭಾಗದ ಮೇಲೆ ಬರ್ಮಿಂಗ್ ಹ್ಯಾಂ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಮಾನನಿಲ್ದಾಣದಿಂದ ಬರ್ಮಿಂಗ್ ಹ್ಯಾಂ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರೈಲು ನಿಲ್ದಾಣದವರೆಗೆ ಚಲಿಸುತ್ತಾ 42 km/h ರಷ್ಟು ವೇಗದವರೆಗೂ ಚಲಿಸಿತು; ರಚನೆ ಹಾಗೂ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಗಳ ಕೊರತೆಗಳಿಂದ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು 1995ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಗಿತಗೊಂಡಿತು.
|
ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋಡೈನಮಿಕ್ ತೇಲುವಿಕೆ(EDS)ಯಲ್ಲಿ ಹಳಿಗಳು ಮತ್ತು ರೈಲು ಎರಡೂ ಆಯಸ್ಕಾಂತ ಪರಿಧಿಗಳನ್ನು ಹೊಮ್ಮಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಇವೆರಡರ ವಿಕರ್ಷಣ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ರೈಲು ಮೇಲಕ್ಕೆ ಎತ್ತಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ರೈಲಿನಲ್ಲಿನ ಆಯಸ್ಕಾಂತ ಪರಿಧಿಯು ವಿದ್ಯುದಾಯಸ್ಕಾಂತಗಳಿಂದ (JR- ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ) ಅಥವಾ ಇಂಡಕ್ಟ್ರಾಕ್ ನಲ್ಲಿರುವಂತೆ ಖಾಯಂ ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳ ಜೋಡಣೆಯಿಂದ ಉತ್ಪನ್ನವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಳಿಗಳಲ್ಲಿನ ವಿಕರ್ಷಣ ಶಕ್ತಿಯು ವೈರುಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ಹಳಿಯಲ್ಲಿನ ಇತರ ತುಣುಕುಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತ ಆಯಸ್ಕಾಂತ ಪರಿಧಿಯಿಂದ ಸೃಷ್ಟಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಈ ವಿಕರ್ಷಣ ಪದ್ಧತಿಯ ಮ್ಯಾಗ್ಲೆವ್ ನ ಪ್ರಮುಖ ಉಪಯೋಗವೆಂದರೆ ಇವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಹೆಚ್ಚು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರುತ್ತವೆ - ಹಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಕೊಂಚ ಕಿರಿದಾಗಿಸಿದರೆ' ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳನ್ನು ಯಥಾಸ್ಥಿತಿಗೆ ಮರಳಿಸುವ ಪ್ರಬಲ ಶಕ್ತಿಯು ಉಂಟಾಗುತ್ತದೆ; ಇವುಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದರೆ ಒತ್ತಡವು ತಗ್ಗಿ ವಾಹನವು ಮತ್ತೆ ಸೂಕ್ತ ಬೇರ್ಪಡೆಯ ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಫೀಡ್ ಬ್ಯಾಕ್ ನಿಯಂತ್ರಣದ ಅಗತ್ಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ವಿಕರ್ಷಣ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮುಖ್ಯ ತೊಂದರೆಯೂ ಇದೆ. ಕಡಿಮೆ ವೇಗಗಳಲ್ಲಿ, ಈ ಸಿಂಬಿಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇರಿತವಾದ ವಿದ್ಯುತ್ ಮತ್ತು ತತ್ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಉಂಟಾದ ಆಯಸ್ಕಾಂತದ ಹರಿಯುವಿಕೆಯು ರೈಲಿನ ಭಾರವನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಮಟ್ಟದ್ದಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ತತ್ಕಾರಣವಾಗಿ ರೈಲು ತೇಲುವಿಕೆಯ ವೇಗದ ಮಟ್ಟವನ್ನು ತಲುಪಿ ಆ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲೇ ಮುಂದುವರೆಯುವ ಹಂತ ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಚಕ್ರಗಳ ಅಥವಾ ಬೇರೆ ಯಾವುದಾದರೂ ವಿಧದ ಲ್ಯಾಂಡಿಂಗ್ ಪರಿಕರಗಳನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ರೈಲುಗಳು ಯಾವುದೇ ನಿಲ್ದಾಣದಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲಬಹುದಾದ್ದರಿಂದ, ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಸಲಕರಣೆಗಳ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ, ಇಡೀ ಹಳಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ವೇಗ ಹಾಗೂ ತೀವ್ರವೇಗದ ಎರಡೂ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವಂತಿರಬೇಕು. ಮತ್ತೊಂದು ಹಿನ್ನಡೆಯೆಂದರೆ ವಿಕರ್ಷಣ ವಿಧಾನವು ಸ್ವಾಭಾವಿಕವಾಗಿ ಏರಿಸುವ ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳ ಹಿಂದೆ ಹಾಗೂ ಮುಂದಿನ ಹಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತವೆ; ಇವು ಆಉಸ್ಕಾಂತಗಳ ವಿರುದ್ಧವಾಗುವುದರಿಂದ ಒಂದು ವಿಧದ ಕರ್ಷಣವು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ತಗ್ಗಿದ ವೇಗಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುವ ಆತಂಕ, ಹೆಚ್ಚಿನ ವೇಗಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಪರಿಣಾಮವು ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಬೆಳೆಯಲು ಸಮಯವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಇತರ ವಿಧದ ಕರ್ಷಣಗಳು ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿರುತ್ತವೆ.
ಆದರೆ,ಬಹುತೇಕ ಲೀನಿಯರ್ ಮೋಟಾರ್ ವಿಧಾನಗಳಲ್ಲಿನಂತೆ, ಪ್ರತ್ಯೇಕ ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಕ ತಾಟಿನ ಸಹಾಯವಿಲ್ಲದೆ, ಅದು ಹಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಉಂಟುಮಾಡುವ ವಿಧವಿಧವಾದ ಸ್ತರದ ಒತ್ತಡಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿಸ್ಪಂದಕ ವಿಧಾನದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು ರೈಲನ್ನು ಚಲಾಯಿಸಬಹುದಾದುದರಿಂದ, ಈ ಕರ್ಷಣ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಎಲೆಕ್ಟ್ರೋಡೈನಮಿಕ್ ವಿಧಾನದ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಲೈಥ್ ವೇಯ್ಟ್ ಇಂತಹ "ಅಡ್ಡ-ಹರಿವು" ವ್ಯವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಇಂಪೀರಿಯಲ್ ಕಾಲೇಜ್ ನ ಪ್ರಯೋಗಾಲಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿವೃದ್ಧಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಪರ್ಯಾಯವಾಗಿ, ಸೂಚಿಪಥದಲ್ಲಿನ ಮುಂತಳ್ಳುವ ಸಿಂಬಿಗಳನ್ನು ರೈಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಬೀರಲು ಮತ್ತು ರೈಲನ್ನು ಮುಂದಕ್ಕೆ ತಳ್ಳಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ರೈಲಿನ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಬೀರುವ ಮುಂತಳ್ಳುವ ಸಿಂಬಿಗಳು ಪರಿಣಾಮ ರೀತ್ಯಾ ಲೀನಿಯರ್ ಮೋಟಾರ್ ಗೆ ಸಮ;ಪರ್ಯಾಯ ಪ್ರವಾಹದ ವಿದ್ಯುತ್ ಈ ಸಿಂಬಿಗಳಲ್ಲಿ ರಿದು ನಿರಂತರವಾಗಿ ವ್ಯತ್ಯಯವಾಗುವ, ಹಳಿಗಳ ಸಮಕ್ಕೂ ಸಾಗುವ, ಆಯಸ್ಕಾಂತ ಪರಿಧಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತವೆ. ಪರ್ಯಾಯಪ್ರವಾಹ ವಿದ್ಯುತ್ ನ ಆವರ್ತವನ್ನು ರೈಲಿನ ವೇಗಕ್ಕೆ ಹೊಂದಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ರೈಲಿನ ಮೇಲಿರುವ ಆಯಸ್ಕಾಂತಗಳು ಹೊಮ್ಮಿಸಿದ ಪರಿಧಿ ಹಾಗೂ ಅನ್ವಯಿತ ಪರಿಧಿಗಳ ಅಂತರವು ಒಂದು ಒತ್ತಡವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಿ ರೈಲು ಮುಂದೆ ಸಾಗುವಂತಾಗಿಸುತ್ತದೆ.
|
it
|
https://it.wikipedia.org/wiki/Tartarello
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/76/Castel_Goffredo-Tartarello.jpg
|
Tartarello
| null |
Tartarello
| null |
Italiano: Castel Goffredo, antico corso del Tartarello.
| null |
image/jpeg
| 3,240
| 4,320
| true
| true
| true
|
Il Tartarello è un piccolo torrente della Lombardia che scorre nella provincia di Mantova, nella zona dell'Alto Mantovano, oggi quasi del tutto scomparso.
Nasce a nord di Castel Goffredo in località Silvello e confluisce, incanalato, dopo 3 km nella Fuga a sud della città, dopo averne attraversato il centro storico.
Nel XV secolo attraversava, parzialmente scoperto, la Piazza dell'Olmo, contrada Ponte dell'Olmo e contrada Povino. Assieme al torrente Fuga alimentava il fossato che cingeva la città-fortezza di Castel Goffredo nel Medioevo.
|
Il Tartarello è un piccolo torrente della Lombardia che scorre nella provincia di Mantova, nella zona dell'Alto Mantovano, oggi quasi del tutto scomparso.
Nasce a nord di Castel Goffredo in località Silvello e confluisce, incanalato, dopo 3 km nella Fuga a sud della città, dopo averne attraversato il centro storico.
Nel XV secolo attraversava, parzialmente scoperto, la Piazza dell'Olmo (ora Piazza Mazzini), contrada Ponte dell'Olmo e contrada Povino (ora via Andrea Botturi). Assieme al torrente Fuga alimentava il fossato che cingeva la città-fortezza di Castel Goffredo nel Medioevo.
|
it
|
https://it.wikipedia.org/wiki/Isole_Sparse_dell%27oceano_Indiano
|
Isole Sparse dell'oceano Indiano
|
Galleria d'immagini
|
Isole Sparse dell'oceano Indiano / Galleria d'immagini
| null |
Polski: Zdjęcie wyspy Juan de Nova i otaczających płycizn i raf
| null |
image/jpeg
| 2,008
| 3,024
| true
| true
| true
|
Le Isole Sparse dell'oceano Indiano sono un distretto delle Terre australi e antartiche francesi, esse comprendono 4 isole coralline ed 1 atollo dell'oceano Indiano e sono prive di popolazione autoctona.
In base alla legge francese n° 2007-224 del 21 febbraio 2007 queste isole ricadono sotto la giurisdizione delle Terre australi e antartiche francesi, di cui costituiscono il quinto distretto.
| null |
|
nl
|
https://nl.wikipedia.org/wiki/Ronde_van_Spanje_2013
|
Ronde van Spanje 2013
| null |
Ronde van Spanje 2013
| null |
Nederlands: Parcours van de 68ste editie van de Vuelta a Espana in 2013
|
Routekaart Ronde van Spanje 2013
|
image/jpeg
| 1,976
| 3,000
| true
| true
| true
|
De 68e editie van de Ronde van Spanje ging van start op zaterdag 24 augustus 2013 in Vilanova de Arousamet een ploegentijdrit en eindigde op zondag 15 september in de hoofdstad Madrid.
Er werd net als in 2012 begonnen met een ploegentijdrit in de regio Galicië en de enige andere tijdrit werd verreden in de elfde etappe. Naast de twee tijdritten stond de editie van 2013 vooral in het teken van de bergetappes. Zo waren er dertien bergetappes en elf van deze etappes hadden een finish bergop. Door de vele bergritten waren er slechts zes vlakke etappes. Tevens maakte de 68e editie ook een uitstap naar de buurlanden Frankrijk en Andorra.
|
De 68e editie van de Ronde van Spanje ging van start op zaterdag 24 augustus 2013 in Vilanova de Arousamet een ploegentijdrit en eindigde op zondag 15 september in de hoofdstad Madrid.
Er werd net als in 2012 begonnen met een ploegentijdrit in de regio Galicië en de enige andere tijdrit werd verreden in de elfde etappe. Naast de twee tijdritten stond de editie van 2013 vooral in het teken van de bergetappes. Zo waren er dertien bergetappes en elf van deze etappes hadden een finish bergop. Door de vele bergritten waren er slechts zes vlakke etappes. Tevens maakte de 68e editie ook een uitstap naar de buurlanden Frankrijk en Andorra.
|
|
gl
|
https://gl.wikipedia.org/wiki/Llama
|
Llama
| null |
Llama
|
Parella de llamas
|
Photo d'un lama pris dans les Andes juste à côté du mont uritorco. Prise en 2005 par User:Anakin.
| null |
image/jpeg
| 1,536
| 2,048
| true
| true
| true
|
A llama é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Camelidae. Foi domesticado xa antes do imperio Inca aínda que tal imperio levou a súa domesticación ao máximo xa que a parte de ser un animal para sacrificios, daba carne, la e era o único animal de tiro de toda América antes da chegada dos europeos a finais do século XV, os nativos pobos andinos lograron a actual llama por selección artificial, partindo de exemplares salvaxes de guanaco, do cal, polo tanto, a llama deriva. Segundo recentes estudos de ADN, isto ocorreu, en principio de xeito independente en tempo e espazo, en sectores do sur do Perú, norte de Chile, noroeste da Arxentina ao igual tamén no oeste de Bolivia. Hoxe en día, é un animal abundante na Puna ou Altiplano dos Andes da Arxentina, Bolivia, Chile e Perú.[
|
A llama (Lama glama) é unha especie de mamífero artiodáctilo da familia Camelidae. Foi domesticado xa antes do imperio Inca aínda que tal imperio levou a súa domesticación ao máximo xa que a parte de ser un animal para sacrificios, daba carne, la e era o único animal de tiro (se se exceptúan os cans das zorras innuit ou "esquimós") de toda América antes da chegada dos europeos a finais do século XV, os nativos pobos andinos lograron a actual llama por selección artificial, partindo de exemplares salvaxes de guanaco (Lama guanicoe), do cal, polo tanto, a llama deriva. Segundo recentes estudos de ADN, isto ocorreu, en principio de xeito independente en tempo e espazo, en sectores do sur do Perú, norte de Chile, noroeste da Arxentina ao igual tamén no oeste de Bolivia. Hoxe en día, é un animal abundante na Puna ou Altiplano dos Andes da Arxentina, Bolivia, Chile e Perú.[
|
|
ja
|
https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%A6%E3%83%81%E3%83%A3%E3%83%B3%E3%83%8D%E3%83%AB
|
アユチャンネル
| null |
アユチャンネル
|
アユチャンネル （2018年3月）
|
日本語: アユチャンネル (2018年3月4日)
| null |
image/jpeg
| 640
| 480
| true
| true
| true
|
アユチャンネルは、日本のお笑いタレント。愛知県名古屋市出身。ワタナベエンターテインメント所属。本名は吉田 あゆ美。
|
アユチャンネル（1996年4月2日 - ）は、日本のお笑いタレント。愛知県名古屋市出身。ワタナベエンターテインメント所属。本名は吉田 あゆ美（よしだ あゆみ）。
|
|
fr
|
https://fr.wikipedia.org/wiki/Rue_de_l%27Universit%C3%A9_(Paris)
|
Rue de l'Université (Paris)
|
Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
|
Rue de l'Université (Paris) / Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
| null |
Français : 51 rue de l'Université (Paris, 7e).
| null |
image/jpeg
| 4,362
| 3,648
| true
| true
| true
|
La rue de l’Université est située à Paris dans le 7ᵉ arrondissement.
|
Le quadrilatère compris entre les rues Surcouf, de l'Université, Jean-Nicot et le quai d'Orsay se trouve dans l'ancienne île des Cygnes.
Dans cette rue se trouvait l'hôtel de Montbazon, construit par Jean-Baptiste Leroux, désormais détruit.
Nᵒ 3 : boutique de la créatrice de bijoux Line Vautrin, entre le début des années 1950 et 1962.
Nᵒ 5 : hôtel du marquis de Gamaches, construit par Jean-Baptiste Leroux, très remanié.
Nᵒ 6 : façade, hôtel de Montmorency en 1787.
Nᵒ 8 : façade.
Nᵒ 11 : intéressant immeuble sur rue ayant appartenu à la famille d'Albert de Luynes, construit après le percement de la rue du Pré-aux-Clercs et la destruction en 1844 de l'hôtel Tambonneau conçu par Louis Le Vau. Siège depuis 1979 de la fondation Hugot du Collège de France.
Nᵒ 13 : hôtel de Feydeau de Brou, construit au début du XVIIIᵉ siècle pour Marie-Anne Voysin, veuve de messire Denys Feydeau, seigneur de Brou, président au Grand Conseil. L'hôtel est notamment la résidence parisienne de Paul Esprit Feydeau de Brou (1682-1767), garde des sceaux de France. L'ambassade de Venise s'y établit aux environs de 1772. Il abrite par la suite une manufacture de glaces et une académie hippique, puis le service hydrographique de la Marine en 1817 qui, en y effectuant d'importantes transformations, dénature complètement le bâtiment originel. De 1971 à 1978, l'hôtel est entièrement démoli, à l'exception de la cour, du portail et de la façade pour accueillir l'École nationale d'administration, puis à partir de 2007, l'Institut d'études politiques de Paris (Sciences Po).
Nᵒ 15 : hôtel d'Aligre, construit à la fin du XVIIᵉ siècle pour Jacques Laugeois d'Imbercourt, décor intérieur exécuté vers 1806 pour Claude de Beauharnais, peut-être par Charles Percier et Pierre-François-Léonard Fontaine.
Nᵒ 16 : boutique style Renaissance, début du XIXᵉ siècle.
Nᵒ 17 : hôtel Bochart de Saron, construit en 1639 pour François Lhuillier et surélevé d'un étage en 1650. En 1769, Jean Baptiste Gaspard Bochart de Saron (1730-1794), premier président du Parlement de Paris et cousin des Lhuillier, fait reconstruire l'hôtel à partir des anciens bâtiments par l'architecte Joseph-Abel Couture et l'entrepreneur Mathias Pasquier et y adjoint la partie entre cour et jardin ainsi que la folie. Charles-Maurice de Talleyrand-Périgord y habite à son retour des États généraux de Versailles en 1789 jusqu'en 1792, date de son départ pour l'Angleterre. Au XIXᵉ siècle, Jean François Aimé Dejean, général de la Révolution française, y meurt le 12 mai 1824, puis l'hôtel appartient à Marguerite Wilson, qui en a hérité de ses parents et y établit sa résidence parisienne. Il appartient aujourd'hui aux Éditions Gallimard.
Nᵒˢ 18-20 : immeubles de rapport construits vers 1666 pour l'hospice des Incurables. Claude François Chauveau-Lagarde, avocat de Marie-Antoinette et de Charlotte Corday habita cette adresse, avant que François-René de Chateaubriand ne s'y installe.
Nᵒ 21 : hôtel de Bragelonne, également appelé « hôtel de La Salle », est construit en 1639 pour Thomas de Bragelonne, premier président du Parlement de Metz, puis amputé par le percement de la rue Sébastien-Bottin. L'ambassadeur américain en France Albert Gallatin y résida en 1816. En 1818, à son retour d'exil, Cambacérès acheta cet hôtel à son ami le général Antoine François Andréossy et y résida jusqu'à sa mort en mars 1824. En 1921, l'hôtel appartient au duc de la Salle de Rocheinaure.
L'hôtel a abrité des services du ministère de l'Économie et des Finances (Direction générale des douanes et des droits indirects et Dette publique) avant d'être cédé en 2007 (ou 2005 ?) à un fonds d'investissement (Carlyle) qui le vendit en 2012 à la société de Gérard Lhéritier, Aristophil, spécialisée dans l’expertise et la commercialisation de manuscrits. À la suite de déboires financiers, la société est placée sous l’autorité d’un administrateur judiciaire, Gérard Philippot, et l’hôtel particulier remis en vente au début de 2015 avant d'être cédé, en juillet de la même année, à la foncière LFPI Reim détenue par des caisses de retraite pour un peu plus
|
|
hr
|
https://hr.wikipedia.org/wiki/NHI_NH90
|
NHI NH90
|
Operateri
|
NHI NH90 / Operateri
|
Francuske Kopnena vojske NH90
|
P1090327
| null |
image/jpeg
| 2,592
| 4,608
| true
| true
| true
|
NHI NH90 je višenamjenski helikopter kojeg proizvodi NHIndustries, kompanija koju su osnovali Eurocopter, AgustaWestland i nizozemski Stork Aerospace. NH90 se izrađuje u dvije osnovne forme - TTH taktički transportni helikopter i NFH mornarički helikopter.
Najbolje odlike NH90 su trup potpuno napravljen od kompozita i "fly-by-wire" sustav kontrole letenja. Prvi je let obavio 1995., a 2000. je dobivena prva narudžba. NH90 pokreću dva motora Rolls-Royce Turbomeca RTM332-01/9 ili dva T700-T6E1, koji su zajednički razvile tvrtke General Electric, FiatAvio i Alfa Romeo Avio. Mornarička inačica NFH razvijena je za djelovanje s NATO fregata u uvjetima stanja mora 5. U protupodmorničkim zadaćama može nositi dva ATK Mk46 vođena torpeda mase 235 kg, dva Eurotorp MU90 ili dva BAE Systems.
|
Knjiga narudžbi uključuje vojske sljedećih država:
Australija
46 MRH 90 (TTH)
Belgija
10: 4 NFH + 4 TTH (+ 2 moguće)
Finska
20 TTH (SAR)
Francuska
Kopnena vojska: 68 TTH
Ratna mornarica: 27 NFH
Njemačka
Ratno zrakoplovstvo: 42 TTH/CSAR + (12 moguće)
Kopnena vojska: 80 TTH
Ratna mornarica: (30 NFH očekuje se da će biti naručeno)
Grčka
16 TTH, 4 TTH + 14 TTH (moguće)
Italija
Ratno zrakoplovstvo: 1 TTH/CSAR (moguće)
Kopnena vojska: 60 TTH
Ratna mornarica: 46 NFH, 10 TTH
Nizozemska
20 NFH
Novi Zeland
8 TTH za ratno zrakoplovstvo plus.
Norveška
6 NFH, 8 NFH, (10 moguće)
Oman
20 TTH modela za ratno zrakoplovstvo. Očekuje se isporuka 2008.
Portugal
Kopnena vojska: 10 TTH
Saudijska Arabija
64
Španjolska
Ukupno naručeno 104 helikoptera. Prva isporuka od 45 helikoptera planirana je za 2010. godinu.
Švedska
13 TTH , 5 NFH
|
|
mr
|
https://mr.wikipedia.org/wiki/%E0%A4%9C%E0%A4%BE%E0%A4%B2%E0%A4%BF%E0%A4%AF%E0%A4%BE%E0%A4%A8%E0%A4%B5%E0%A4%BE%E0%A4%B2%E0%A4%BE_%E0%A4%AC%E0%A4%BE%E0%A4%97
|
जालियानवाला बाग
| null |
जालियानवाला बाग
|
जालियानवाला बाग
|
English: NOTE: This image is a panorama consisting of multiple frames that were merged or stitched in software. As a result, this image necessarily underwent some form of digital manipulation. These manipulations may include blending, blurring, cloning, and colour and perspective adjustments. As a result of these adjustments, the image content may be slightly different from reality at the points where multiple images were combined. This manipulation is often required due to lens, perspective, and parallax distortions. Boarisch | български | dansk | Deutsch | Zazaki | Ελληνικά | English | Canadian English | British English | Esperanto | español | eesti | suomi | français | hrvatski | magyar | italiano | 日本語 | 한국어 | македонски | മലയാളം | Nederlands | polski | português | русский | sicilianu | slovenščina | svenska | Türkçe | українська | العربية | 中文 | +/− Jallianwala Bagh (Hindi: जलियांवाला बाग) is a public garden in Amritsar in the Punjab state of India, and houses a memorial of national importance, established in 1951 by the Government of India, to commemorate the massacre of peaceful celebrators including unarmed women and children by British occupying forces, on the occasion of the Punjabi New Year on April 13, 1919 in the Jallianwala Bagh Massacre. Colonial British Raj sources identified 379 fatalities and estimated about 1100 wounded
| null |
image/jpeg
| 4,085
| 6,205
| true
| true
| true
|
जालियनवाला बाग भारताच्या पंजाब राज्यातील अमृतसर शहराचा एक भाग आहे. एप्रिल १३, इ.स. १९१९ रोजी ब्रिटिश पोलिसांनी तेथे भरलेल्या सभेतील निःशस्त्र नागरिकांवर गोळ्या चालवून शेकडोंना ठार मारले.या घटनेला बरोबर १०० वर्षे पूर्ण!
१३ एप्रिल १९१९ या दिवशी इंग्रजांच्या भारतावरील राजवटीत ब्रिगेडियर-जनरल रेजिनाल्ड डायर याने अमृतसर येथील जालियनवाला बाग या ठिकाणी हे हत्याकांड घडवून आणले. जनरल डायर याच्या हुकुमावरून लष्कराने निःशस्त्र लोकांच्या सभेवर रायफलींच्या १, ६०० फैरी झाडल्या. या सभेत स्त्रिया आणि पुरुषांसोबत लहान मुलांचाही समावेश होता. अधिकृत सूत्रांच्या हवाल्यातून या हत्याकांडामधे ३७९ लोकांचा मृत्यू झाला. अनाधिकृत सूत्रांनुसार मृतांचा आकडा १, ००० हून अधिक आहे. नि:शस्त्र नागरिकांना कोंडीत गाठून असहाय्य अवस्थेत टिपून मारण्यात आले. अनेक जण जीव वाचविण्यासाठी विहिरीकडे धावले तर अनेकांनी भिंती चढून जाण्याचा प्रयत्न केला. पण परिणाम एकच – मरण. या नरसंहाराबद्दल कुणाला ना खेद ना खंत. डायरने तर उद्दामपणे विधान केले की 'त्याला याबद्दल कसलाही खेद होत नाही, गोळ्या संपल्यामुळे त्याचा नाईलाज झाला अन्यथा आणखी माणसे मारण्याने त्याला फरक पडत नव्हता.' आपल्या विरुद्ध डोके वर काढणाऱ्याला काय शासन होते हे दाखवून देण्यासाठी हे भयानक कृत्य इंग्रज सरकारच्या अधिकाऱ्यांनी केले. रक्ताचे पाट वाहिले.
|
जालियनवाला बाग भारताच्या पंजाब राज्यातील अमृतसर शहराचा एक भाग आहे. एप्रिल १३, इ.स. १९१९ रोजी ब्रिटिश पोलिसांनी तेथे भरलेल्या सभेतील निःशस्त्र नागरिकांवर गोळ्या चालवून शेकडोंना ठार मारले.या घटनेला बरोबर १०० वर्षे पूर्ण !
१३ एप्रिल १९१९ या दिवशी इंग्रजांच्या भारतावरील राजवटीत ब्रिगेडियर-जनरल रेजिनाल्ड डायर याने अमृतसर येथील जालियनवाला बाग या ठिकाणी हे हत्याकांड घडवून आणले. जनरल डायर याच्या हुकुमावरून लष्कराने निःशस्त्र लोकांच्या सभेवर रायफलींच्या १,६०० फैरी झाडल्या. या सभेत स्त्रिया आणि पुरुषांसोबत लहान मुलांचाही समावेश होता. अधिकृत सूत्रांच्या हवाल्यातून या हत्याकांडामधे ३७९ लोकांचा मृत्यू झाला. अनाधिकृत सूत्रांनुसार मृतांचा आकडा १,००० हून अधिक आहे. नि:शस्त्र नागरिकांना कोंडीत गाठून असहाय्य अवस्थेत टिपून मारण्यात आले. अनेक जण जीव वाचविण्यासाठी विहिरीकडे धावले तर अनेकांनी भिंती चढून जाण्याचा प्रयत्न केला. पण परिणाम एकच – मरण. या नरसंहाराबद्दल कुणाला ना खेद ना खंत. डायरने तर उद्दामपणे विधान केले की 'त्याला याबद्दल कसलाही खेद होत नाही, गोळ्या संपल्यामुळे त्याचा नाईलाज झाला अन्यथा आणखी माणसे मारण्याने त्याला फरक पडत नव्हता.' आपल्या विरुद्ध डोके वर काढणाऱ्याला काय शासन होते हे दाखवून देण्यासाठी हे भयानक कृत्य इंग्रज सरकारच्या अधिकाऱ्यांनी केले. रक्ताचे पाट वाहिले. मात्र हा अमानुष नरसंहार ‘हिंसा’ या शब्दाच्या अधिकृत व्याख्येत बहुधा सामावला नसावा. कारण या भयानक घटनेविरुद्ध कुण्या मानवतावाद्याने व हिंसेच्या तिरस्कर्त्याने काही केल्याचे ऐकिवात नाही. मात्र अवघ्या तीन वर्षांनंतर नव्या आंदोलनात झालेल्या हिंसेने व्यथित होऊन भरात आलेले आंदोलन महात्मा गांधींनी तडकाफडकी मागे घेतले.
जालियनवाला बाग सभा :-
अमृतसर हे अखंड भारतातील पंजाब राज्यातील एक महत्त्वाचे शहर होते.ज्यांच्यावर तडीपारीचा आदेश जारी करण्यात आला होता, अशा सत्यपाल आणि सैफुद्दीन किचलू या दोन प्रसिद्ध स्वातंत्र्यवीरांच्या सुटकेच्या मागणीसाठी, ० एप्रिल सन १९१९ रोजी सकाळी एक घोळका अमृतसरच्या डेप्युटी कमिशनरच्या घराकडे निघाला होता. ह्या घोळक्यावर सैन्याच्या एका तुकडीने बेछूट गोळीबार केला. त्याचे पडसाद त्याच दिवशी उमटले. ब्रिटिश सरकारच्या अस्तित्वाची जाणीव करून देण्याऱ्या इमारतींना आगी लावण्यात आल्या. टाऊन हॉल, दोन बॅंकाच्या इमारती, तारघर, रेल्वेचे गोदाम वगैरे आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडले. गुरखा रेजिमेंटने रेल्वे स्थानकाचा बचाव केला. रेल्वे गोदामाच्या एका युरोपियन रक्षकाला जोरदार मारहाण करण्यात आली, तीन बॅंक कर्मचारी आगीत ठार झाले, तर एका युरोपियन नागरिकाचा रस्त्यात खून करण्यात आला. एका ब्रिटिश महिलेवर प्राणघातक हल्ला करण्यात आला, पण काही भारतीयांनी तिचे प्राण वाचविले. दिवसभर हे थैमान चालू होतेच. ब्रिटिश सैन्याने दिवसभरात केलेल्या गोळीबारात ८ ते२० स्वातंत्र्य सैनिक धारातीर्थी पडले. ह्या नंतररचे दोन दिवस अमृतसर शांत होते, पण पंजाबमधील इतर भागात मात्र हिंसा चालू होतीच. रेल्वेचे रूळ उखडण्यात आले, तारघर, डाकघर, सरकारी इमारतींना आगी लावण्यात आल्या, ३ युरोपियन नागरिक मारण्यात आले. ह्या प्रक्षोभक दंग्यांमुळे अखेर १३ एप्रिल रोजी पंजाबमध्ये मार्शल लॉ जारी करण्यात आला. योगायोग असा की १३ एप्रिलला पंजाबी जनतेचा प्रिय सण ’बैसाखी’ पण होता. रिवाजानुसार हिंदू आणि शीख जनता सण साजरा करण्यास एकत्र जमले. त्यासाठी मोठा जनसमुदाय जालियानवाला बागेत जमला होता. पण मार्शल लॉ मुळे जमावबंदी लागू होती. पाच किंवा जास्त जणांचा जमाव नियमबाह्य होता.
भगतसिंहाचे वय त्यावेळी अवघे १२ वर्षाचे होते. जालियानवाला बागेत झालेल्या हिंसक गोळीबाराच्या घटनेने त्याच्या मनाला फार मोठा धक्का बसला. दुसऱ्या दिवशी शाळा सुटली तरी तो घरी आला नाही. पुष्कळ वेळ वाट पाहिल्यावरही भगतसिंह घरी न आल्यामुळे घरचे लोक काळजीत पडले. त्या दिवशी शाळेत जायच्या ऐवजी भगतसिंह सरळ ती दुर्देवी घटना जिथं घडली तिथे जाऊन दाखल झाला. तिथे असलेल्या पोलिसांच्या पहाऱ्यातून निसटून त्यांना चुकवून तो कसातरी जालियानवाला बागेत शिरला. तिथे एका बाटलीत भारतीय लोकांच्या रक्ताने माखलेली, भिजलेली, पावन झालेली माती त्याने भरली आणि मगच तो घरी परत आला. खूप उशीर झाल्यामुळे त्याच्या बहिणीने त्याला विचारले, ‘‘तू इतका वेळ कुठं होतास? अन्न झाकून ठेवून आई तुझी किती वेळ वाट पाहात बसलीय.’’ आपल्या हातातली बाटली दाखवत भगतसिंह म्हणाला, ‘‘इंग्रजांनी निर्घृणपणे मारलेल्या आमच्या बांधवांचे हे रक्त आहे. ह्याला नमस्कार कर.’’ नंतर त्याने एक झोळी करून तीत ती बाटली ठेवली आणि फूल वाहून तिची पूजा केली.
जवळपास दोन दशकांच्या प्रतीक्षेनंतर हुतात्मा उधमसिंह यांनी इंग्लंडमध्ये जाऊन पंजाबचा माजी लेफ्टनंट गव्हर्नर ओडवायर याला कंठस्नान घातले व या अत्याचाराचा प्रतिशोध घेतला. अनेकदा संधी असतानाही शस्त्र न चाल
|
|
ja
|
https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%8F%E3%82%89%E3%81%B3%E3%82%82%E3%81%A1
|
わらびもち
|
ギャラリー
|
わらびもち / ギャラリー
| null |
日本語: 芳光のわらび餅 2011年6月購入
| null |
image/jpeg
| 1,920
| 2,560
| true
| true
| true
|
わらびもちは、わらび粉を原料とする柔らかく口どけの良い和菓子。
きな粉や抹茶の粉、黒蜜をかけて食べるのが一般的となっている。
| null |
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Edmund_Alexander_Parkes
|
Edmund Alexander Parkes
| null |
Edmund Alexander Parkes
|
Edmund Alexander Parkes
|
Edmund Alexander Parkes
| null |
image/jpeg
| 1,353
| 1,035
| true
| true
| true
|
Edmund Alexander Parkes was an English physician, known as a hygienist, particularly in the military context.
|
Edmund Alexander Parkes (29 December 1819 – 15 March 1876) was an English physician, known as a hygienist, particularly in the military context.
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Torrecilla_Baja
|
Torrecilla Baja
| null |
Torrecilla Baja
|
Location of Torrecilla Baja within the municipality of Loíza shown in red
|
English: Torrecilla Baja, Loíza, Puerto Rico locator map
|
Location of Torrecilla Baja within the municipality of Loíza shown in red
|
image/png
| 1,192
| 1,100
| true
| true
| true
|
Torrecilla Baja is a barrio in the municipality of Loíza, Puerto Rico. Its population was 2,404 in 2010.
|
Torrecilla Baja is a barrio in the municipality of Loíza, Puerto Rico. Its population was 2,404 in 2010.
|
|
is
|
https://is.wikipedia.org/wiki/Johannes_Scolvus
|
Johannes Scolvus
|
Heimildir og tilgátur um Scolvus
|
Johannes Scolvus / Heimildir og tilgátur um Scolvus
|
Pólverjar vilja eigna sér Scolvus og hafa reist honum styttu í Stettin.
|
Polski: Jan z Kolna - posąg na Wałach Chrobrego, Szczecin, Polska (zabytek nr rejestr 1326) English: John Scolvus - statue in Szczecin, Poland Deutsch: Johannes Scolvus - Statue in Stettin, Polen
| null |
image/jpeg
| 2,423
| 1,332
| true
| true
| true
|
Johannes Scolvus eða Jón Skolp var sæfari og landkönnuður á síðari hluta 15. aldar. Óvíst er hverrar þjóðar hann var; líklegast er talið að hann hafi verið danskur eða norskur en hann hefur einnig verið katalónskur, velskur eða pólskur og því hefur líka verið haldið fram að hann hafi verið Íslendingur og heitið Jón Skúlason. Annars er eftirnafnið ýmist skrifað Scolnus, Scoluus, Scolus, Szkolny, Kolno eða Skolvsson.
Hans er getið í ýmsum heimildum en þær eru allar ritaðar löngu eftir að hann á að hafa verið uppi og það hefur jafnvel verið dregið í efa að hann hafi verið til. Þeim heimildum sem nefna hann ber hins vegar saman um að hann hafi siglt til einhverra landa við norðvestanvert Atlantshaf, Grænlands eða jafnvel meginlands Norður-Ameríku og ef svo er hefur hann komið þangað fyrir daga Kólumbusar.
|
Norski fræðimaðurinn Sofus Larsen taldi að Scolvus hefði verið leiðsögumaður eða stýrimaður leiðangurs sem sagt er að Kristján 1. Danakonungur hafi sent um 1473 til að kanna Grænland og önnur lönd í norðri. Leiðangurinn var þýsk-danskur en kostaður af Portúgölum að einhverju leyti og portúgölsku landkönnuðirnir João Vaz Corte-Real og Álvaro Martins voru með í för. Foringjar leiðangursins voru hins vegar þeir Diðrik Píning, síðar hirðstjóri á Íslandi, og félagi hans Hans Pothorst. Larsen taldi að leiðangurinn hefði siglt af stað frá Björgvin, farið til Íslands og Grænlands og að lokum fundið Terra do Bacalhau, Þorskaland, sem líklega hefði verið Nýfundnaland eða Labrador.
Á hnattlíkani sem kortagerðamaðurinn Gemma Frisius gerði 1536 er letrað á svæðið milli Grænlands og Labrador að þangað hafi Daninn Joes Scoluss komið 1476 og hitt þar fyrir þjóð sem nefnd er Quij. Í spænskri bók sem út kom 1553 segir um Labrador að þangað hafi menn komið frá Noregi undir leiðsögn Joan Scoluo. Í enskri heimild frá 1575 er talað um að John Scolus, stýrimaður frá Danmörku, hafi siglt á þessar slóðir 1476. Á ensku korti frá 1582 er teiknað land norðvestan við Grænland og á það skrifað Jac. Scolvus Croetland. Í hollenskri heimild frá 1597 er sagt að Johannes Scoluus Polonus (Pólverji) hafi komið til Labrador og Estotilands. Meðal annars á þeim grundvelli vilja Pólverjar eigna sér Scolvus, sem þeir segja hafa heitið Jan z Kolna. Þess hefur þó verið getið til að Polonus sé mislestur á piloto (stýrimaður) í eldri heimild. Fleiri heimildir nefna Scolvus en engar samtímaheimildir hafa fundist sem geta hans.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Weinstein_(Brunsen)
|
Weinstein (Brunsen)
| null |
Weinstein (Brunsen)
|
Der Weinstein
|
Deutsch: Einbeck, Ortsteil Brunsen in Niedersachsen.Der Weinstein ist ein Gedenkstein, der an einem Unfall im 15. Jahrhundert erinnert.
| null |
image/jpeg
| 4,000
| 6,016
| true
| true
| true
|
Der Weinstein ist ein Gedenkstein im Brunser Forst in Einbeck in Niedersachsen. Der Weinstein steht unter Denkmalschutz.
|
Der Weinstein ist ein Gedenkstein im Brunser Forst in Einbeck in Niedersachsen. Der Weinstein steht unter Denkmalschutz.
|
|
nl
|
https://nl.wikipedia.org/wiki/Eciton_vagans
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f9/Eciton_vagans_casent0052771_profile_1.jpg
|
Eciton vagans
| null |
Eciton vagans
| null |
English: Profile view of ant Eciton vagans specimen casent0052771.
| null |
image/jpeg
| 808
| 1,073
| true
| true
| true
|
Eciton vagans is een mierensoort uit de onderfamilie van de Ecitoninae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1792 door Olivier.
|
Eciton vagans is een mierensoort uit de onderfamilie van de Ecitoninae. De wetenschappelijke naam van de soort is voor het eerst geldig gepubliceerd in 1792 door Olivier.
Bronnen, noten en/of referenties
Vermelding van de soort op Antwiki (Geraadpleegd april 2013)
Vermelding van de soort op Antweb (Geraadpleegd april 2013)
|
ar
|
https://ar.wikipedia.org/wiki/%D9%84%D8%A7%D9%86%D9%81%D9%8A%D9%87%D8%A7%D9%86%D8%BA%D9%84_%D9%8A%D9%86_(%D8%A3%D9%86%D8%BA%D9%84%D8%B2%D9%8A)
|
لانفيهانغل ين (أنغلزي)
| null |
لانفيهانغل ين (أنغلزي)
| null |
English: The Anglican church of St Michael's in the Dune The decommissioned Church in Wales parish church of Llanfihangel-yn-Nhywyn (=the church of St Michael's in the dune)has been adopted by the RAF as the Anglican church for both RAF Valley and the married quarters estates which form the bulk of the village. It stands at the centre of the village.
| null |
image/jpeg
| 480
| 640
| true
| true
| true
|
لانفيهانغل ين (أنغلزي) هي قرية تقع في المملكة المتحدة في ويلز.
|
لانفيهانغل ين (أنغلزي) (بالإنجليزية: Llanfihangel yn Nhowyn) هي قرية تقع في المملكة المتحدة في ويلز.
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Sergey_Yesenin-class_motorship
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/2b/%D0%94%D0%B5%D0%BC%D1%8C%D1%8F%D0%BD_%D0%B1%D0%B5%D0%B4%D0%BD%D1%8B%D0%B9065.JPG
|
Sergey Yesenin-class motorship
|
Overview
|
Sergey Yesenin-class motorship / Overview
| null |
English: River cruise ship Demyan Bednyy (project Q-065) Русский: Речное круизное судно Демьян Бедный (проект Q-065) Deutsch: Flusskreuzfahrtschiff Demyan Bednyy (Projekt Q-065) Eesti: Jõereisilaev Demjan Bednõi (projekt Q-065)
| null |
image/jpeg
| 1,920
| 2,560
| true
| true
| true
|
Sergey Yesenin class is a class of Russian river passenger ships. It is named after Sergei Yesenin.
Three-deck cruise ships built in Austria, 1984–1986.
| null |
azb
|
https://azb.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%AF%D8%B3%D9%84
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/08/Edsel_Pacer_2-Door_HT_1958.jpg
|
ادسل
|
گؤرونتولر
|
ادسل / گؤرونتولر
| null |
Edsel Pacer 2-Door HT 1958
| null |
image/jpeg
| 285
| 800
| true
| true
| true
|
ادسل بیر شیرکت دیر. بۇ شیرکت اوتوموبیل ساحهسینده فعالیّت گؤستریر.
| null |
fr
|
https://fr.wikipedia.org/wiki/Tanis
|
Tanis
|
Tanis métropole religieuse de Basse Époque
|
Tanis / Histoire / Tanis métropole religieuse de Basse Époque
|
Un des sphinx daté du règne d'Amenemhat III découvert à Tanis
| null | null |
image/png
| 1,108
| 1,433
| true
| true
| true
|
Tanis est le nom grec de l’antique Djanet, un important site archéologique au nord-est de l'Égypte sur la branche tanitique du Nil. La première étude du site de Tanis date de 1798 au cours de l'expédition de Bonaparte en Égypte. L'ingénieur Pierre Jacotin a dressé le plan du site se trouvant dans la Description de l'Égypte. Les lieux ont été fouillés en 1825 par Jean-Jacques Rifaud qui y a trouvé les deux sphinx en granite rose du musée du Louvre, puis par François Auguste Ferdinand Mariette, entre 1860 et 1864, et William Matthew Flinders Petrie de 1883 à 1886. Les travaux ont été repris par Pierre Montet de 1929 à 1956. La Mission française des fouilles de Tanis étudie le site depuis 1965, sous la direction de Jean Yoyotte, puis de Philippe Brissaud, et enfin de François Leclère depuis 2013.
Le visage de l’antique capitale apparaît peu à peu, sortant des brumes d’un site longtemps considéré comme ingrat par les égyptologues, ne présentant que peu de vestiges monumentaux au contraire des sites proches du Caire ou de ceux, en bien meilleur état, de la Haute-Égypte. La découverte des tombes royales par Pierre Montet en 1939, changea quelque peu la donne.
|
Avec les dernières dynasties et les Lagides, la cité eut à subir les troubles des invasions nubiennes, assyriennes puis perses avant de tomber sous la férule des rois macédoniens. C’est probablement pendant cette période chaotique, notamment pour les villes du delta, que le temple d’Amon d’Opé a été rasé. Cette destruction marque un nouveau développement de la cité qui se recentre autour de la grande enceinte nord qui est rebâtie sous les Nectanébo. Un autre temple dédié à l'Horus de Mesen est édifié à proximité de l'enceinte d'Amon. Lui aussi comporte une grande colonnade dont dix colonnes monolithes en granit ont été identifiées. Ce culte rendu à Horus, dieu de la royauté par excellence, démontre que la cité conserva un rôle religieux important aux yeux des souverains qui régnèrent sur l’Égypte pendant un demi-millénaire précédant la conquête romaine.
Les rois lagides embellissent donc cette grande cité qui devait être déjà un véritable musée en plein air tant elle comprenait de monuments déménagés, littéralement recomposés des anciens temples précédents sur le site ou importés des anciennes villes pharaoniques, y compris de sites des environs du Caire et du Fayoum. C'est de Tanis que proviennent un grand nombre des statues et colonnes qui ornent les collections des grands musées y compris du Musée égyptien du Caire, comme les fameux sphinx d'Amenemhat III de la XIIᵉ dynastie, dont l'aspect léonin est si singulier. Dans l’enceinte d’Amon tout un quartier artisanal s’installe au sud du grand temple, notamment sur les lieux mêmes de l’antique nécropole royale, l'enfouissant encore davantage sous les strates successives de la ville, et la préservant ainsi jusqu'à nos jours.
En dégageant le secteur, les archéologues ont mis au jour des ateliers construits en briques crues, qui ont livré un nombre important de modèles de sculpteurs appréciables par leur qualité, ainsi que quantité d’amulettes et petites figurines prophylactiques. Ces indices prouvent que le site était toujours le siège d’une intense activité religieuse qui donnait lieu à des pèlerinages au cours desquels la production de ces ateliers était vendue aux dévots venus rendre hommage aux dieux de Tanis.
Ptolémée Iᵉʳ Sôter fait édifier la grande porte Est qui perce la partie orientale de l’enceinte de Nectanébo. Son fils et successeur Philadelphe, fait bâtir ou achever le temple d’Horus. Un quartier contemporain d’habitation de prêtres se forme à l’intérieur de l’enceinte, près de la porte sud. Une statue remarquable par sa qualité, d'un grand prêtre tanite de cette période, nommé Panémérit, nous apporte un témoignage de la maîtrise des arts de la sculpture sous les Lagides. Ptolémée IV érige des stèles en l’honneur des dieux où il se fait figurer accompagné de son épouse Arsinoé III et fait reconstruire l’antique sanctuaire de Mout. Un des dépôts de fondation de ce remaniement est aujourd’hui exposé au Musée du Louvre.
La cité garde de l'importance jusqu'à l'époque romaine, puis est le siège d'un évêché à la période chrétienne pendant laquelle elle se nomme Djâni. Flavius Josèphe décrivant le monde dans lequel il vit au Iᵉʳ siècle de notre ère, décrit la cité comme une bourgade encore importante. Sur une mosaïque de Doura Europos, représentant une carte du monde connu, la ville est figurée ceinte de remparts. Probablement qu'à cette époque les habitants s'étaient repliés au cœur de la cité derrière la formidable enceinte du vieux sanctuaire pharaonique.
Elle prend finalement le nom de Sân avec la conquête arabe, et tombe peu à peu dans l'oubli général dont ont souffert les cités du delta oriental.
À Tanis, cette désaffection fut totale notamment à la suite de l'assèchement ou du déplacement du bras du fleuve qui jouxtait la ville, rendant son accès moins aisé et ses terres de moins en moins fertiles. Victime des mêmes calamités que subit en son temps la ville des Ramsès, elle disparaît sous les coups des carriers et de l'accumulation extraordinaire des différents niveaux continus d'occupation de la ville qui pendant plus de 1 500 ans la transformèrent en une h
|
|
no
|
https://no.wikipedia.org/wiki/Stormannsm%C3%B8tet_p%C3%A5_Eidsvoll
|
Stormannsmøtet på Eidsvoll
| null |
Stormannsmøtet på Eidsvoll
|
Eidsvollsbygningen, hvor både Notabelmøtet og Riksforsamlingen møttes våren 1814
|
English: Eidsvollsbygningen (the Eidsvoll House) Norsk bokmål: Eidsvollsbygningen Norsk nynorsk: Eidsvollsbygningen
| null |
image/jpeg
| 987
| 1,426
| true
| true
| true
|
Stormannsmøtet på Eidsvoll var en forsamling av 21 innflytelsesrike nordmenn som møttes 16. februar 1814 på innbydelse fra stattholder Christian Frederik dagen i forveien. Foranledningen var at stattholderen og den norske eliten i januar-februar ble kjent med innholdet i Kieltraktaten fra 14. januar, og at den danske kongen ga opp kampen for å beholde Norge under helstaten Danmark-Norge. Møtet blir regnet for å ha stor historisk betydning, ettersom det var i dette møtet at det ble bestemt at det skulle kalles inn en riksforsamling som skulle gi Norge en selvstendig konstitusjon og velge konge. Stormannsmøtet kom dermed til å sette i gang det norske selvstendighetsstrevet som munnet ut i Riksforsamlingen på Eidsvoll og 17. mai-grunnloven, som fortsatt er Norges Grunnlov.
Av like stor betydning var det at stattholder Christian Frederik denne dagen gikk med på å søke kongemakt utfra prinsippet om folkesuverenitet. Forut for møtet hadde han opprinnelig planlagt å kreve tronen som følge av prinsippet om kongsslektens arverett til den norske tronen slik vennen Carsten Anker hadde foreslått, men professor Georg Sverdrup lyktes i å forhindre dette.
|
Stormannsmøtet på Eidsvoll (ofte kalt Notabelmøtet) var en forsamling av 21 innflytelsesrike nordmenn som møttes 16. februar 1814 på innbydelse fra stattholder Christian Frederik dagen i forveien. Foranledningen var at stattholderen og den norske eliten i januar-februar ble kjent med innholdet i Kieltraktaten fra 14. januar, og at den danske kongen ga opp kampen for å beholde Norge under helstaten Danmark-Norge. Møtet blir regnet for å ha stor historisk betydning, ettersom det var i dette møtet at det ble bestemt at det skulle kalles inn en riksforsamling som skulle gi Norge en selvstendig konstitusjon og velge konge. Stormannsmøtet kom dermed til å sette i gang det norske selvstendighetsstrevet som munnet ut i Riksforsamlingen på Eidsvoll og 17. mai-grunnloven, som fortsatt er Norges Grunnlov.
Av like stor betydning var det at stattholder Christian Frederik denne dagen gikk med på å søke kongemakt utfra prinsippet om folkesuverenitet. Forut for møtet hadde han opprinnelig planlagt å kreve tronen som følge av prinsippet om kongsslektens arverett til den (dansk-)norske tronen slik vennen Carsten Anker hadde foreslått, men professor Georg Sverdrup lyktes i å forhindre dette. Bakgrunnen for møtet var at prinsen stilte seg tvilende til om han i eget navn kunne erklære Norge som selvstendig rike. Han måtte først kalle sammen et råd av landets ledende menn. De møttes etter invitasjon klokka fire om ettermiddagen den 16. februar. Den frammøtte Georg Sverdrup mente senere at det hele var en rådslagning «mellem Fædrenelandsvenner». Man kom fram til enighet om å appellere til folket, og i neste omgang sammenkalle til riksforsamling. Møtet ble, i likhet med den senere Riksforsamlingen, avholdt på Carsten Ankers eiendom på Eidsvoll verk.
Stormannsmøtet samlet ledende embetsmenn og rettslærde som befant seg på Østlandet, og av disse var 12 født i Norge, men et flertall på 13 var enten født i Danmark eller av relativt nær dansk avstamning. Embetsmennene var i det alt vesentlige danskættede, mens Anker-slekten, de to professorene og en del av de høyere offiserene var norske i flere generasjoner. De ledende handelsborgerne på Østlandet deltok, representert ved Anker-slekten og Carsten Tank, mens sentrale og pragmatiske politiske tenkere som Jacob Aall og grev Herman Wedel Jarlsberg ikke var med. Det var heller ikke ledende embetsmenn eller handelsborgere fra Vestlandet eller Trøndelag tilstede ved møtet.
|
|
es
|
https://es.wikipedia.org/wiki/Atlanta
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d6/Atlanta_Lightning_Strike_edit1.jpg
|
Atlanta
|
Clima
|
Atlanta / Geografía / Clima
|
Atlanta durante una tormenta.
|
English: Lightning bolts hitting Atlanta skyscrapers
| null |
image/jpeg
| 1,245
| 2,136
| true
| true
| true
|
Atlanta es la capital y ciudad más extensa y poblada del estado de Georgia y la trigésimo tercera en Estados Unidos en cantidad de habitantes en 2008. Tiene una población estimada de 537 958 habitantes. Su área metropolitana, cuyo nombre oficial es Atlanta-Sandy Springs-Marietta, GA MSA, es la novena área metropolitana con mayor población del país, con aproximadamente 5,5 millones de habitantes. Como en la mayor parte del Cinturón del Sol, la región de Atlanta experimentó un importante crecimiento en los años 2000, ya que añadió más de un millón de habitantes entre 2000 y 2008. Este fue el mayor crecimiento de cualquier área estadounidense por detrás del Dallas-Fort Worth metroplex. Con un ingreso bruto de US$ 270 000 millones, la economía de Atlanta está clasificada en el puesto número 15 entre las ciudades del mundo y en el sexto puesto en los Estados Unidos.
Considerada como una ciudad de negocios y centro de transporte, Atlanta es la sede mundial de The Coca-Cola Company, AT&T Mobility, Delta Air Lines y la CNN.
|
Atlanta tiene un clima húmedo subtropical (Cfa) según la clasificación de Köppen, con las estaciones más o menos definidas, aunque el invierno tiene una duración menor, con veranos calurosos y húmedos e inviernos suaves (en algunas ocasiones de brotes son fríos), pero susceptible a las tormentas de nieve incluso en pequeñas cantidades en varias ocasiones a diferencia del resto del sudeste de los EE. UU.. Las temperaturas medias máximas de julio son 32 °C y las mínimas 22 °C. A pesar de estar en la misma latitud que Bagdad, en las temperaturas el clima puede ser comparado al de Florencia, Italia aunque esté cerca del Mediterráneo, considerablemente más seco. No son frecuentes las temperaturas superiores a 38 °C. La máxima temperatura registrada en la ciudad fue de 41 °C, en julio de 1980. Enero es el mes más frío, con temperaturas de entre 11 °C y 1 °C. Por su parte, la temperatura más baja registrada en Atlanta fue de -9 °C en febrero de 1899. La ciudad registró una temperatura muy cercana a la mínima histórica en enero de 1985, cuando los termómetros se desplomaron hasta los -8 °C. Atlanta posee un clima más templado que otras ciudades del sur de la misma latitud debido a su relativa altitud, 320 metros sobre el nivel del mar.
Como en el resto del sureste de los Estados Unidos, Atlanta recibe abundantes niveles de precipitación, que son relativamente distribuidos durante todo el año. La media de precipitaciones es de 1.275 mm. Al año, suelen darse 36 días de heladas en Atlanta, mientras que la media de nevadas es de 5 cm. La tormenta más importante dejó 25 cm de precipitaciones el 23 de enero de 1940. Los temporales de nieve son muy poco frecuentes, pero pueden ocurrir y el último azotó la ciudad en marzo de 1993. Las tormentas de hielo suelen causar más problemas que la nieve y la última de ellas tuvo lugar el 7 de enero de 1973.
La Asociación Americana del Pulmón situó a Atlanta en el decimotercer puesto en cuanto a niveles de polución en los Estados Unidos. La combinación de polución y niveles de polen y los ciudadanos sin asegurar provocaron que la Fundación Americana de Asma y Alergia calificara a Atlanta como la peor ciudad estadounidense para los asmáticos.
Por otra parte, un tornado de escala EF2 golpeó el centro de Atlanta con vientos de 217 km/h. El tornado provocó serios daños en el State Farm Arena, el Hotel Westin Peachtree Plaza, el Georgia Dome, el parque Centennial Olympic, el CNN Center y el Georgia World Congress Center. También sufrieron daños los barrios de Vine City al oeste y Cabbagetown, Fulton Bag y Cotton Mills al este. Hubo docenas de heridos, pero solo un muerto. La catástrofe tomó a las autoridades meses para reparar los desperfectos originados por el tornado.
|
ja
|
https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%80%E3%83%A0%E3%83%BB%E3%83%95%E3%82%A3%E3%83%AA%E3%83%83%E3%83%97%E3%83%BB%E3%83%89%E3%83%BB%E3%82%AD%E3%83%A5%E3%82%B9%E3%83%86%E3%82%A3%E3%83%BC%E3%83%8C
|
アダム・フィリップ・ド・キュスティーヌ
| null |
アダム・フィリップ・ド・キュスティーヌ
|
アダム・フィリップ・ド・キュスティーヌ
|
Portrait of Adam Philippe, Comte de Custine (1740-1793)
| null |
image/jpeg
| 492
| 379
| true
| true
| true
|
キュスティーヌ伯爵アダム・フィリップは、フランスの軍人。メスの生まれ。
|
キュスティーヌ伯爵アダム・フィリップ（Adam Philippe, Comte de Custine, 1740年2月4日 - 1793年8月28日）は、フランスの軍人。メスの生まれ。
|
|
bn
|
https://bn.wikipedia.org/wiki/%E0%A6%AE%E0%A6%BE%E0%A6%B9%E0%A6%AE%E0%A7%81%E0%A6%A6_%E0%A6%AE%E0%A6%B8%E0%A6%9C%E0%A6%BF%E0%A6%A6,_%E0%A6%B9%E0%A6%BE%E0%A6%87%E0%A6%AB%E0%A6%BE
|
মাহমুদ মসজিদ, হাইফা
|
চিত্র
|
মাহমুদ মসজিদ, হাইফা / চিত্র
| null |
Kababir Mosque on the Carmel Mt., Haifa, Israel. It was damn frezeing that night- no more then 4 degrees, I guess. I also got dirty looks from people around, thinking I might be asking for trouble so close to the holy place. Was it worth it?
| null |
image/jpeg
| 1,024
| 768
| true
| true
| true
|
মাহমুদ মসজিদ ইসরায়েলের হাইফার কাবাবীর একটি মসজিদ। এটি ১৯৭০ এর দশকের শেষদিকে আহমদীয়া মুসলিম সম্প্রদায় দ্বারা নির্মিত হয়েছিল।
| null |
|
cs
|
https://cs.wikipedia.org/wiki/Admiral_Kuzn%C4%9Bcov
|
Admiral Kuzněcov
|
Palubní letadla
|
Admiral Kuzněcov / Palubní letadla
| null |
Russian Navy, Kamov, Ka-52K
| null |
image/jpeg
| 800
| 1,200
| true
| true
| true
|
Admiral Kuzněcov je jediná letadlová loď ruských námořních sil. Původně byla postavena jako jedna ze dvou lodí stejnojmenné třídy; podle ruské klasifikace jde o těžký letadlový křižník, z jehož paluby měly primárně působit letouny Suchoj Su-33 a vrtulníky Kamov Ka-27. Vlajková loď Severní floty VMF Admiral Kuzněcov strávila většinu své kariéry v docích, sporadické plavby i přístavní službu komplikovaly nespolehlivé pohonné jednotky a nevyhovující zázemí pro posádku.
První bojové nasazení nosiče se uskutečnilo na přelomu let 2016 a 2017 během ruské intervence v Sýrii, kdy z něj působily i nové letouny MiG-29K nebo vrtulníky Ka-52K, ale zároveň se projevil špatný technický stav a zanedbaná údržba, což vedlo média a odborníky k označením typu „nejochořelejší válečná loď na světě“. Od září 2018 byly na Kuzněcovu prováděny dlouho odkládané střední opravy a modernizace. V noci z 29. na 30. října došlo v opravárenském závodě v Murmansku k vážné nehodě, při níž jen díky značnému úsilí posádky loď unikla z potápějícího se plovoucího doku PD-50. Nedostatek servisních kapacit po ztrátě jediného dostupného doku ohrožuje dokončení oprav a návrat lodě do služby.
| null |
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Reedsburg
|
Reedsburg
| null |
Reedsburg
| null |
Looking at downtown Reedsburg, Wisconsin, USA while travelling on Wisconsin Highways 23 and 33. Taken March 11, 2007 by myself. Cropped from the original.
|
Stadtzentrum von Reedsburg, als Main Street Commercial Historic District seit 1984 im NRHP gelistet[1]
|
image/jpeg
| 1,221
| 2,293
| true
| true
| true
|
Reedsburg ist eine Stadt im Sauk County im US-amerikanischen Bundesstaat Wisconsin. Im Jahr 2010 hatte Reedsburg 9200 Einwohner.
|
Reedsburg ist eine Stadt (mit dem Status „City“) im Sauk County im US-amerikanischen Bundesstaat Wisconsin. Im Jahr 2010 hatte Reedsburg 9200 Einwohner.
|
|
nl
|
https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_personen_geboren_in_1809
|
Lijst van personen geboren in 1809
|
Juni
|
Lijst van personen geboren in 1809 / Juni
| null |
Español: Petrus Borel, literato francés del conjunto llamado los "Petits romantiques" y el primero de los "poetas malditos". Grabado de Célestin-François Nanteuil-Lebœuf dit Célestin Nanteuil, (1813-1873) pintor francés. English: Petrus Borel, (26 June 1809 - 14 July 1859) was a French writer of the Romantic movement. Engraving by Célestin-François Nanteuil (Célestin-François Nanteuil-Lebœuf) (1813-1873), French painter, illustrator and engraver after a portrait by Louis Boulanger (1806-1867)
| null |
image/jpeg
| 450
| 358
| true
| true
| true
|
Dit is een lijst van personen die geboren zijn in 1809.
De inhoud van deze pagina is gebaseerd op gegevens in Wikidata. Als er onvolkomenheden in deze lijst zitten, gelieve dan aldaar de gegevens aan te passen. Achter iedere persoon is hiervoor een link aanwezig met de aanduiding bewerken.
Wijzigingen in Wikidata worden met enige regelmatigheid geautomatiseerd overgenomen naar deze pagina.
|
3 - Charles Adrien His de Butenval, Frans lid van de Raad van State, ambassadeur en senator in het Tweede Keizerrijk, diplomaat (overleden in 1883) bewerken
4 - Columbus Delano, Amerikaans lid van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten, lid van het Huis van Afgevaardigden van Ohio en United States Secretary of the Interior en advocaat (overleden in 1896) bewerken
4 - José Gutiérrez de la Concha, Argentijns lid van het Congres van Afgevaardigden van Spanje, militair en minister (overleden in 1895) bewerken
4 - John Henry Pratt, Britse wiskundige, geodeet, astronoom, klerk en natuurkundige (overleden in 1871) bewerken
15 - Andon Bedros IX Hassunian, kardinaal en katholiek bisschop, rooms-katholiek priester (overleden in 1884) bewerken
20 - Louis van Sasse van Ysselt, Tweede Kamerlid en Eerste Kamerlid (overleden in 1888) bewerken
20 - Félix van den Branden de Reeth, Belgisch lid van de Kamer van volksvertegenwoordigers (overleden in 1867) bewerken
21 - Georges Cogels, Belgische politicus (overleden in 1888) bewerken
21 - Santiago Derqui, Argentijns lid van de Kamer van Afgevaardigden en president, advocaat, diplomaat (overleden in 1867) bewerken
26 - Pétrus Borel, Franse maire, journalist, dichter, schrijver, vertaler (overleden in 1859) bewerken
26 - Jacobus Hoefnagels, Belgische politicus (overleden in 1888) bewerken
26 - Pieter Jacob Harrebomée, Nederlandse taalkundige (overleden in 1888) bewerken
27 - François Certain de Canrobert, Franse senator in het Tweede Keizerrijk en senator van de Derde Republiek, officier en militair (overleden in 1895) bewerken
30 - Joannes-Baptista Malou, Belgische katholiek bisschop, academisch docent en rooms-katholiek priester (overleden in 1864) bewerken
|
|
bn
|
https://bn.wikipedia.org/wiki/%E0%A6%A1%E0%A7%87%E0%A6%9F%E0%A6%BF%E0%A6%82
|
ডেটিং
|
চীন
|
ডেটিং / বিশ্বব্যাপী ডেটিং / এশিয়া / চীন
|
অভিনেত্রী শু কি, ২০০৮ সালের সিনেমা ইফ ইউ আর দ্যা ওয়ান এর অভিনেত্রী
|
Français : Shu Qi au festival de Cannes.
| null |
image/jpeg
| 604
| 400
| true
| true
| true
|
ডেটিং হলো দুইজন মানুষের মধ্যে বিদ্যমান রোমান্টিক সম্পর্কের একটি অবস্থা, যখন তারা বিবাহবন্ধনে আবদ্ধ হওয়া বা ঘনিষ্ঠ সঙ্গী হওয়ার জন্য দেখা করে। এটি পূর্বরাগের একটি প্রকরণ, যা একটি প্রেমিক যুগল নিজেই অথবা অন্যদের সাথে সামাজিক ক্রিয়াকর্মের মাধ্যমে প্রতিষ্ঠিত করে। ডেটিং এর ধরন ও চর্চা এবং একে বর্ণনা করার ধরন স্থান ও কাল অনুযায়ী পরিবর্তিত হয়। যদিও এর বিভিন্ন অর্থ করা হয়ে থাকে, তবে সবচেয়ে জনপ্রিয় ও বহুল ব্যবহৃত অর্থ দ্বারা দুইজন মানুষের রোমান্টিক বা যৌন সামঞ্জস্যপূর্ণ আচরণকে বুঝানো হয়, যা তারা অন্যের সাথে করে থাকে। আধুনিক প্রযুক্তি ব্যবহার করে মানুষ টেলিফোন বা কম্পিউটারের মাধ্যমেও অন্য মানুষের সাথে সাক্ষাৎ করতে পারে।
ডেটিং কখনো কখনো দুই বা ততোধিক মানুষের মধ্যেও সংঘটিত হতে পারে, যদি তারা একে অন্যের সাথে রোমানটিক ও যৌন অনুভূতি বিনিময়ে একমত হয়। এই গোষ্ঠীভুক্ত মানুষদের মধ্যে নিয়মিত ভিত্তিতে ডেটিং হতে পারে এবং তাদের মধ্যে কোন যৌন সম্পর্ক থাকতে পারে আবার নাও পারে। পূর্বরাগের এই সময়কে সম্পর্কের অগ্রগতি হিসেবে বিবেচনা করা যায়। কোন কোন সংস্কৃতিতে একটি নির্দিষ্ট বয়সসীমা পর্যন্ত ডেটিং এর জন্য অপেক্ষা করতে হয়, যেখানে অনেক বিতর্কের উৎস রয়েছে।
| null |
|
uk
|
https://uk.wikipedia.org/wiki/2-%D0%B9_%D1%81%D0%BF%D0%B5%D1%86%D1%96%D0%B0%D0%BB%D1%8C%D0%BD%D0%B8%D0%B9_%D1%86%D0%B5%D0%BD%D1%82%D1%80_%D1%88%D0%B2%D0%B8%D0%B4%D0%BA%D0%BE%D0%B3%D0%BE_%D1%80%D0%B5%D0%B0%D0%B3%D1%83%D0%B2%D0%B0%D0%BD%D0%BD%D1%8F_%D0%94%D0%A1%D0%9D%D0%A1_(%D0%A3%D0%BA%D1%80%D0%B0%D1%97%D0%BD%D0%B0)
|
2-й спеціальний центр швидкого реагування ДСНС (Україна)
|
Історія підрозділу
|
2-й спеціальний центр швидкого реагування ДСНС (Україна) / Історія підрозділу
|
Емблема 155 окремої мобільної механізованої бригади військ Цивільної оборони України.
|
Українська: Емблема 155 окремої мобільної механізованої бригади військ Цивільної оборони України.
| null |
image/jpeg
| 300
| 211
| true
| true
| true
|
2-й Спеціальний центр швидкого реагування Державної служби України з надзвичайних ситуацій — спеціальний аварійно-рятувальний та пошуковий підрозділ центрального підпорядкування у складі Оперативно-рятувальної служби цивільного захисту Державної служби України з надзвичайних ситуацій у сфері запобігання та реагування на надзвичайні техногенного та природного характеру державного, регіонального та місцевого рівнів.
|
25 червня 1962 року в селі Околиця Мінського району, на базі першого інженерного батальйону 80-го окремого полку Цивільної оборони СРСР було сформовано 217-й окремий інженерний батальйон Цивільної оборони СРСР (в/ч 33481) під командуванням підполковника Михайла Крюкова. 30 червня 1962 року частину було передислоковано до міста Дрогобич.
У січні 1992 р. особовий склад бригади склав присягу на вірність українському народові. Тоді ж бригада увійшла до складу Збройних Сил України, а згідно Постанови Кабінету Міністрів України від 28 січня 1992 р. N 35 була передана у підпорядкування Штабу Цивільної оборони України.
З 28 жовтня 1996 року 155 окрема мобільна механізована бригада Цивільної оборони ввійшла до складу cил Міністерства України з питань надзвичайних ситуацій та у справах захисту населення від наслідків Чорнобильської катастрофи та отримала умовне найменування «Військова частина Д0090».
Протягом 1962-2014 років підрозділ було неодноразово переформовано, зазнавало змін також і його підпорядкування:
«217 окремий інженерний батальйон Цивільної оборони СРСР»;
«217 окремий механізований батальйон Цивільної оборони СРСР»;
«261 окремий механізований полк Цивільної оборони СРСР»;
«824 окремий механізований батальйон ЦО СРСР»;
«261 окремий механізований полк ЦО України»;
«155 окрема мобільна механізована бригада військ Цивільної оборони України»;
«12 окремий аварійно-рятувальний загін оперативного реагування МНС України»;
«3 Регіональний рятувальний загін МНС України»;
«1 Аварійно-рятувальний загін Оперативно-рятувальної служби цивільного захисту МНС України»;
«6 Спеціальний регіональний центр швидкого реагування Оперативно-рятувальної служби цивільного захисту МНС України»;
«3 Спеціальний регіональний центр швидкого реагування Оперативно-рятувальної служби цивільного захисту МНС України».
У 2013 році відповідно до Указу Президента України підрозділ був переведений до Державної служби України з надзвичайних ситуацій і отримав назву «2 Спеціальний центр швидкого реагування Державної служби України з надзвичайних ситуацій».
|
|
br
|
https://br.wikipedia.org/wiki/Livadurio%C3%B9_da_Afrodite
|
Livadurioù da Afrodite
|
XVIIvet kantved
|
Livadurioù da Afrodite / XVIIvet kantved
|
Gwener ha Kupidon, gant Jacques de Gheyn, war-dro 1605-1610.
| null | null |
image/jpeg
| 2,496
| 2,116
| true
| true
| true
|
Bodet ez eus amañ un toullad taolennoù savet da Afrodite pe Gwener, hag a zo bet un niver bras anezho abaoe an Azginivelezh.
Awenet eo bet an arzourien a-wechoù gant mojennoù Hellaz kozh
he ganedigezh, eus sper Ouranos kouezhet er mor: gwelout a reer Gwener o tiflukañ eus an dour, gwelout Ganedigezh Gwener.
he c'harantezioù
gant Ares
pe Adonis, livet gant Tizian ha Paolo Veronese
gant Eros, gant Raffaello, Paolo Veronese, ha re all a-leizh
o reiñ laezh dezhañ
o vouchañ e zaoulagad outañ
oc'h ober skol da Gupidon, gant Tizian ha Coreggio,
o kinnig Kupidon da Yaou.
gant Vulkan,
o c'houlenn armoù digantañ evit Aeneas.
gant Aeneas
o tegas an armoù goveliet gant Vulkan dezhañ.
barnadenn Paris
oc'h en em gempenn er gêr
o vont da gouronkañ
en he gourvez war he gwele, gant Tizian ha livourien all
o tiskuizhañ,
o selaou sonerezh
dirak he melezour.
Hag atav e vez en he noazh.
Diniver eo an oberennoù-se, met darn a zo brudet dreist ar re all:
|
Gwener ha Kupidon, gant Jacques de Gheyn, war-dro 1605-1610.
Gwener dirak he melezour, gant Peter Paul Rubens war-dro 1615
Barnadenn Paris, gant Rubens
Kibelladenn Gwener, gant Simon Vouet e 1625.
Gwener hag Adonis, gant Nicolas Poussin, e 1625
Gwener ha Kupidon, gant Diego Velázquez, war-dro 1644
Gwener hag an Teir Fulenn, gant Jacques Blanchard.
|
|
nds
|
https://nds.wikipedia.org/wiki/Ber%C3%B6hmt_Hann%E2%80%99n
|
Beröhmt Hann’n
| null |
Beröhmt Hann’n
|
Klaus Fichtel 2008
|
English: Hands of Fame - Klaus Fichtel Deutsch: Hands of Fame - Klaus Fichtel
| null |
image/jpeg
| 3,041
| 1,937
| true
| true
| true
|
Beröhmt Hann’n is nah de Vörbild van de Walk of Fame in Hollywood upboot.
Siet dat Fröhjohr 2005 gifft dat disse Projekt in Wittmund, Oostfreesland, blots dat hier kien Steerns sondern Handafdrucke van Prominenten mit deren Autogramm in Toon inbrennt un in dat Plaaster van de Footgängerzoon inlaaten wurrd.
Bit jetzt hebbt se folgend Handafdrucke:
Achim Reichel
Uwe Seeler
Max Lorenz
Christian Wulff
Joschka Fischer
Jörg Pilawa
Hie-Yon Choi
Otto Waalkes
Carlo von Tiedemann
Heidi Kabel
Heidi Mahler
Henning Scherf
Hans-Wilhelm Müller-Wohlfahrt
Hardy Krüger
Karlheinz Böhm
Klaus Fichtel
Klaus Fischer
Olaf Thon
Hans-Gert Pöttering
Thomas Reiter
Andrea Berg
Inga Rumpf, Rocksingerin
Axel Milberg, Schauspeler
Arved Fuchs, Avendürer
Hellmuth Karasek, Journalist, Schriever, Literaturkritiker
Gunther Emmerlich, Opernsinger un Entertainer
Amigos
up den „Präsidentenplatz“:
Walter Scheel
Richard von Weizsäcker
Roman Herzog
Johannes Rau
Horst Köhler
Christian Wulff
Karkstraat
Arthur Abraham
Ulli Wegner, Boxtrainer
Willi Holdorf
Robert von Zeppelin
Sebastian Schnülle, Musher
De Naam vun Hans-Gert Pöttering is up de Plakett aber falsch mit "Hans-Gerd" angeven.
|
Beröhmt Hann’n (offiziell Naam: Hands of fame) is nah de Vörbild van de Walk of Fame in Hollywood upboot.
Siet dat Fröhjohr 2005 gifft dat disse Projekt in Wittmund, Oostfreesland, blots dat hier kien Steerns sondern Handafdrucke van Prominenten mit deren Autogramm in Toon inbrennt un in dat Plaaster van de Footgängerzoon inlaaten wurrd.
Bit jetzt hebbt se folgend Handafdrucke (in disse Riegenfolg Drostenstraat ok vun Oosten ut her sehn):
Achim Reichel (Singer)
Uwe Seeler (ehmalger Footballspeler)
Max Lorenz (ehmalger Footballspeler)
Christian Wulff (Ministerpräsident vun Neddersassen)
Joschka Fischer (ehmalger Bundsminister)
Jörg Pilawa (Feernsehmoderator)
Hie-Yon Choi (koreaansch Pianistin)
Otto Waalkes (Spaasmaker ut Fernsehn)
Carlo von Tiedemann (Feernsehmoderator)
Heidi Kabel (Schauspelerin)
Heidi Mahler (Schauspelerin)
Henning Scherf (ehmalger Börgermeester vun Bremen)
Hans-Wilhelm Müller-Wohlfahrt (Sportmediziner)
Hardy Krüger (Schauspeler)
Karlheinz Böhm (Schauspeler un Grünner vun de Organisatschoon Minschen för Minschen)
Klaus Fichtel (ehmalger Footballspeler)
Klaus Fischer (ehmalger Footballspeler)
Olaf Thon (ehmalger Footballspeler)
Hans-Gert Pöttering (Präsident vun dat Europäisch Parlament)
Thomas Reiter (Astronaut)
Andrea Berg (Slagersingerin)
Inga Rumpf, Rocksingerin
Axel Milberg, Schauspeler
Arved Fuchs, Avendürer
Hellmuth Karasek, Journalist, Schriever, Literaturkritiker
Gunther Emmerlich, Opernsinger un Entertainer
Amigos (volkstümlich Musikgrupp)
up den „Präsidentenplatz“:
Walter Scheel
Richard von Weizsäcker
Roman Herzog
Johannes Rau
Horst Köhler
Christian Wulff
Karkstraat
Arthur Abraham (Boxweltmeester)
Ulli Wegner, Boxtrainer
Willi Holdorf (Teihnkamp-Olympiasieger)
Robert von Zeppelin (Grootneffe vun de Grafen von Zepplin)
Sebastian Schnülle, Musher
De Naam vun Hans-Gert Pöttering is up de Plakett aber falsch mit "Hans-Gerd" angeven.
De Handafdrucken vun Johannes Rau un Christian Wulff hett man intüschen ümsett, to Präsidentenplatz. Rau sien Stae wurr vun Hie-Yon Choiinnommen.
In Vörbeitung sünd noch de Handafdruck vun Franz-Josef Bode, Joachim Gauck un Johannes Heesters.
|
|
hu
|
https://hu.wikipedia.org/wiki/Biatorb%C3%A1gyi_vas%C3%BAti_viadukt
|
Biatorbágyi vasúti viadukt
|
Képgaléria
|
Biatorbágyi vasúti viadukt / Képgaléria
| null |
English: A biatorbágyi viadukt két völgyhídja együtt, a déli híd nyugati hídfőjétől nézve
| null |
image/jpeg
| 2,304
| 3,072
| true
| true
| true
|
A biatorbágyi vasúti viadukt egy kettős vasúti völgyhíd összefoglaló neve a Pest megyei Biatorbágy közigazgatási területén, a hegyeshalmi vasútvonal egy korábbi szakaszán; ma Magyarország egyetlen páros vasúti völgyhídja. A viadukt leginkább az itt elkövetett robbantásos merényletről ismert, amellett, hogy a település talán leglátványosabb építészeti emléke és turisztikai vonzereje. Műszaki érdekességét elsősorban az adja, hogy a látható harmadik övvel való
megerősítés – amit az 1940-es években alkalmaztak e hidak teherbírásának javítására – egy igen ritkán használt műszaki megoldás vasúti völgyhidak esetében. Mivel a vasútvonal ma már elkerüli ezt a szakaszt, jelenleg így a viadukt csak látványosságként, sétányként és kilátóként szolgál.
| null |
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_companies_of_North_Macedonia
|
List of companies of North Macedonia
|
Notable firms
|
List of companies of North Macedonia / Notable firms
| null |
Srpski (latinica): Zgrada Tutunskog kombinata u Prilepu.
| null |
image/jpeg
| 1,944
| 2,592
| true
| true
| true
|
The Republic of North Macedonia is a country in the Balkan peninsula in Southeast Europe. Ranked as the fourth "best reformatory state" out of 178 countries ranked by the World Bank in 2009, North Macedonia has undergone considerable economic reform since independence. The country has developed an open economy with trade accounting for more than 90% of GDP in recent years. Since 1996, North Macedonia has witnessed steady, though slow, economic growth with GDP growing by 3.1% in 2005. This figure was projected to rise to an average of 5.2% in the 2006–2010 period. The government has proven successful in its efforts to combat inflation, with an inflation rate of only 3% in 2006 and 2% in 2007, and has implemented policies focused on attracting foreign investment and promoting the development of small and medium-sized enterprises. The current government introduced a flat tax system with the intention of making the country more attractive to foreign investment. The flat tax rate was 12% in 2007 and was further lowered to 10% in 2008.
Tourism is an important part of the economy of North Macedonia.
|
This list includes notable companies with primary headquarters located in the country. The industry and sector follow the Industry Classification Benchmark taxonomy. Organizations which have ceased operations are included and noted as defunct.
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/USS_PC-598
|
USS PC-598
|
Invasion of Lingayen Gulf
|
USS PC-598 / Invasion of Lingayen Gulf
|
Lingayen Gulf Invasion Beaches.
|
English: Map shows Lingayen Gulf Invasion Beaches (White, Blue, Crimson, Yellow, Green and Orange) on 9 January 1945 and beachhead perimeter on 11 January 1945.
| null |
image/jpeg
| 2,194
| 2,500
| true
| true
| true
|
USS PC-598 was a 173' metal hulled PC-461-class submarine chaser that saw duty in the United States Navy in the Pacific Theater during World War II. It was converted to an amphibious landing control vessel during the war and reclassified a Patrol Craft - Control or PCC. It participated in six amphibious invasions as a control vessel.
| null |
|
id
|
https://id.wikipedia.org/wiki/Jalur_kereta_api_Ponorogo%E2%80%93Badegan
|
Jalur kereta api Ponorogo–Badegan
|
Galeri
|
Jalur kereta api Ponorogo–Badegan / Galeri
| null |
Bahasa Indonesia: Jalan lurus ke depan dahulunya merupakan jalur kereta api Ponorogo Badegan. Arah foto menuju Stasiun Badegan
| null |
image/jpeg
| 3,168
| 4,752
| true
| true
| true
|
Jalur kereta api Ponorogo–Badegan adalah salah satu jalur kereta nonaktif di Jawa Timur yang termasuk dalam Wilayah Aset VII Madiun. Jalur ini merupakan percabangan dari jalur kereta api Madiun–Ponorogo yang dibangun pada tahun 1907 oleh Staatsspoorwegen.
| null |
|
ru
|
https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A7%D0%B5%D1%80%D0%BD%D0%BE%D0%BD%D0%BE%D1%81%D0%B0%D1%8F_%D1%81%D0%B5%D1%80%D0%B0%D1%8F_%D0%B0%D0%BA%D1%83%D0%BB%D0%B0
|
Черноносая серая акула
| null |
Черноносая серая акула
| null |
English: Blacknose shark (Carcharhinus acronotus) from the Gulf of Mexico (cropped from original)
| null |
image/jpeg
| 542
| 1,279
| true
| true
| true
|
Черноносая серая акула — является одним из видов семейства серых акул. Эти акулы обитают в тропических и субтропических водах западной части Атлантического океана. Взрослые особи предпочитают держаться на бо́льшей глубине по сравнению с молодняком. Максимальная зарегистрированная длина 1,3 м. У этих акул типичное для представителей рода веретенообразное стройное тело, закруглённое рыло, крупные глаза и маленький второй спинной плавник. Кончик носа окрашен в чёрный цвет.
Рацион состоит из мелких костистых рыб и головоногих. Черноносые акулы в свою очередь могут стать добычей крупных акул. Размножаются живорождением, эмбрионы получают питание посредством плацентарного соединения. В помёте 3—6 новорожденных. Роды происходят поздней весной и ранним летом. Самки способны приносить потомство ежегодно, хотя наблюдается и двухгодичный цикл воспроизводства. Беременность длится 8—11 месяцев. Не опасны для человека. Представляют некоторый интерес для коммерческого промысла, ценятся как объект экотуризма.
|
Черноносая серая акула (лат. Carcharhinus acronotus) — является одним из видов семейства серых акул (Carcharhinidae). Эти акулы обитают в тропических и субтропических водах западной части Атлантического океана. Взрослые особи предпочитают держаться на бо́льшей глубине по сравнению с молодняком. Максимальная зарегистрированная длина 1,3 м. У этих акул типичное для представителей рода веретенообразное стройное тело, закруглённое рыло, крупные глаза и маленький второй спинной плавник. Кончик носа окрашен в чёрный цвет.
Рацион состоит из мелких костистых рыб и головоногих. Черноносые акулы в свою очередь могут стать добычей крупных акул. Размножаются живорождением, эмбрионы получают питание посредством плацентарного соединения. В помёте 3—6 новорожденных. Роды происходят поздней весной и ранним летом. Самки способны приносить потомство ежегодно, хотя наблюдается и двухгодичный цикл воспроизводства. Беременность длится 8—11 месяцев. Не опасны для человека. Представляют некоторый интерес для коммерческого промысла, ценятся как объект экотуризма.
|
|
nl
|
https://nl.wikipedia.org/wiki/Scheveningse_pier
|
Scheveningse pier
|
Indeling
|
Scheveningse pier / Indeling
|
Scheveningse pier (Foto 2011)
|
Deutsch: Scheveningse pier - Seebrücke Scheveningen Pier, zurückgehend auf 1901, Neubau 1961, renovation with fire protection 2015, Länge 300m Höhe 45m Sicht 17Km Nordsee Stadtteil von Den Haag Niederlande Foto Wolfgang Pehlemann IMG_1279.jpg
| null |
image/jpeg
| 1,440
| 2,560
| true
| true
| true
|
De Scheveningse Pier is een pier in de Noordzee bij Scheveningen. Het in 1961 geopende gebouw, dat in de plaats kwam voor de oude pier uit 1901, doet dienst als horeca-, winkel- en entertainmentcomplex. De pier werd in oktober 2013 gesloten omdat hij niet meer voldeed aan de brandveiligheidseisen, maar na een grote verbouwing volgde op 18 juli 2015 een gedeeltelijke openstelling.
|
De pier bestaat uit een geheel overdekte wandelpromenade met daarboven een open wandeldek en aan het uiteinde vier eilanden. Op het achterste eiland rechts (het toreneiland) staat een uitkijktoren met op 45 meter hoogte een uitkijkplatform dat - bij ideale weersomstandigheden - zicht tot 17 kilometer biedt. Aan de voet daarvan bevindt zich een pannenkoekenrestaurant en op de toren staat een bungeejumpinstallatie. In het gebouw op het voorste eiland links (zonne-eiland of Zuid eiland genoemd) is een restaurant (Pier Zuid) gevestigd. Het achteraf aan de pier toegevoegde stalen eiland ligt het verst in zee en is als enige niet direct verbonden met de wandelpromenade, maar met het zonne-eiland. Tot de sluiting in februari 1991 was hier een attractie ondergebracht. Ook werd hier een aantal jaren het vuurwerk voor het Vuurwerkfestival Scheveningen afgestoken. Dit vuurwerk wordt tegenwoordig vanaf een drijvend ponton op zee afgestoken. Op het voorste eiland rechts (pirateneiland of schateiland genoemd) bevond zich een op kinderen gerichte amusementshal. De opbouw op dit eiland is in 2015 verwijderd, in afwachting van de bouw van een reuzenrad.
|
|
sv
|
https://sv.wikipedia.org/wiki/Mycalesis_terminus
|
Mycalesis terminus
|
Bildgalleri
|
Mycalesis terminus / Bildgalleri
| null |
Mycalesis terminus (Fabricius, 1775), Mission Beach, QLD, 17 December 2011
| null |
image/jpeg
| 2,880
| 4,320
| true
| true
| true
|
Mycalesis terminus är en fjärilsart som beskrevs av Fabricius 1775. Mycalesis terminus ingår i släktet Mycalesis och familjen praktfjärilar. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.
| null |
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Balos
|
Balos
|
Beschreibung
|
Balos / Beschreibung
|
Blick auf Imeri Gramvousa
|
Deutsch: Bucht von Balos (Μπάλος) mit Blick auf Imeri Gramvousa ('Ημερη Γραμβούσα), Gemeinde Kissamos, Regionalbezirk Chania, Kreta, Griechenland
| null |
image/jpeg
| 2,722
| 3,629
| true
| true
| true
|
Balos ist eine Bucht mit einer hinter ihr befindlichen Lagune an der Westküste der griechischen Mittelmeerinsel Kreta. Sie befindet sich in der Gemeinde Kissamos des Regionalbezirks Chania.
|
Die Bucht von Balos mit der Lagune von Gramvousa gelten neben der Insel Elafonisi und der Samaria-Schlucht als eine der Hauptsehenswürdigkeiten der Natur Westkretas. Die Buchten entstanden durch die allmähliche tektonische Hebung der Insel im Westen und der damit entstehenden Landverbindung Kretas zur ehemals vorgelagerten Insel des heutigen Kap Tigani. Im Schutz dieser Landbrücke zum offenen Meer konnte sich östlich davon durch Anschwemmungen die Lagune bilden.
Der Lagunenstrand besteht aus feinem weißen Muschel- und Korallensand. Das auf weiten Teilen der Lagune nur seichte Wasser mit Tiefen unter 50 Zentimetern weist keinerlei Pflanzenwuchs auf. Auch die durch Dünen geprägten Küstenbereiche sind nur spärlich mit Vegetation bestanden. An den Ufern der Bucht finden sich im Sand viele kleine Teerklumpen, die durch Westwinde angespült werden und von Tankern stammen sollen, die auf offener See verbotenerweise ihre Tanks reinigen.
Die flache Landverbindung zum Kap Tigani besteht aus Naturzement (zementierten Sandschichten), in dem sich Wasserlöcher gebildet haben. Am Südrand der Lagune steht eine im Sommer geöffnete Taverne, die im Laufe des Oktobers schließt. Seit einigen Jahren steht in Richtung der Halbinsel Tigani eine Kantina der Stadt Kissamos, die kleine Speisen anbietet. Zudem werden von dort aus Liegen und Sonnenschirme vermietet. Die Kantina ist in der Regel bis Ende Oktober geöffnet. Ansonsten ist der Bereich unbebaut, es gibt keine weitere Infrastruktur. Lediglich auf der Halbinsel des Kap Tigani gibt es eine kleine Kapelle und auf der vorgelagerten Insel Imeri Gramvousa (Ήμερη Γραμβούσα) befinden sich die Ruinen eines venezianischen Kastells aus dem 16. Jahrhundert.
|
|
sv
|
https://sv.wikipedia.org/wiki/Viksj%C3%B6_g%C3%A5rd
|
Viksjö gård
| null |
Viksjö gård
|
Viksjö gårds huvudbyggnad, vy från söder, oktober 2013.
|
Svenska: Viksjö gård, Järfälla kommun, mangårdsbyggnaden.
| null |
image/jpeg
| 1,768
| 2,616
| true
| true
| true
|
Viksjö gård är en herrgård och tidigare säteri vid Gårdsvägen i kommundelen Viksjö i Järfälla socken i Järfälla kommun. Den är belägen söder om centralorten Jakobsberg. Viksjö gårds huvudbebyggelse ligger på en höjd omgiven av det moderna Viksjö som breder ut sig på den forna åkermarken. Viksjö frälsesäteri innehades på 1600-talet bland annat av släkten Skytte.
|
Viksjö gård är en herrgård och tidigare säteri vid Gårdsvägen i kommundelen Viksjö i Järfälla socken i Järfälla kommun. Den är belägen söder om centralorten Jakobsberg. Viksjö gårds huvudbebyggelse ligger på en höjd omgiven av det moderna Viksjö som breder ut sig på den forna åkermarken. Viksjö frälsesäteri innehades på 1600-talet bland annat av släkten Skytte.
|
|
fr
|
https://fr.wikipedia.org/wiki/%C3%89tais-la-Sauvin
|
Étais-la-Sauvin
|
Patrimoine naturel
|
Étais-la-Sauvin / Culture locale et patrimoine / Patrimoine naturel
| null |
Français : Orchis bouc près de Bois-Avril sur la commune d'Étais-la-Sauvin
| null |
image/jpeg
| 800
| 600
| true
| true
| true
|
Étais-la-Sauvin est une commune française située dans le département de l'Yonne en Bourgogne-Franche-Comté. Elle bénéficie d'un climat équilibré entre humidité et fraîcheur de la Puisaye proche du val de Loire et air chaud et humide venant du sud du Morvan d'altitude.
Durant une longue période, la commune fut connue pour abriter l'une des plus belles roseraies de Bourgogne, considérée comme la troisième roseraie de France.
|
La nature calcaire du terrain est propice au développement de colonies d'orchidées sauvages au printemps.
Ainsi, la Montagne-des-Alouettes (culminant à 367 m) abrite en son sommet plusieurs colonies d'Orchis pourpre et d'Épipactis de Müller, tandis que les quelques prairies présentes en lisière de forêt au nord-est de la commune, à proximité du lieu-dit Bois-Avril, abritent des colonies d'Orchis pyramidal et d'Orchis bouc.
Au lieu-dit Vellery un chêne âgé de 300 ans défie le temps :
|
|
ru
|
https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%9E%D1%80%D0%B4%D0%B5%D0%BD_%D0%97%D0%B0%D1%81%D0%BB%D1%83%D0%B3_(%D0%A7%D0%B8%D0%BB%D0%B8)
|
Орден Заслуг (Чили)
|
Галерея
|
Орден Заслуг (Чили) / Галерея
| null |
English: Star of the Order of Merit (Chile)
| null |
image/jpeg
| 1,016
| 1,051
| true
| true
| true
|
Орден Заслуг — орден Чили.
| null |
|
az
|
https://az.wikipedia.org/wiki/Busefal
|
Busefal
| null |
Busefal
|
İsgəndər mozaikasından bir səhnə. İssos döyüşündə Makedoniyalı İsgəndər və Bukefalos.
|
Alexander Mosaic (detail), House of the Faun, Pompeii
| null |
image/jpeg
| 2,766
| 3,905
| true
| true
| true
|
Busefal — Makedoniyalı İsgəndərin sahibi olduğu və antik dövrün ən tanınan əfsanəvi müharibə atı. Makedoniyadan Hindistana qədər uzanan səfərlərdə İsgəndərin yanında olmuş, Şimali Hindistanda baş verən Hydaspes döyüşündən sonra ölmüş və Bukefalyada basdırılmışdır. Bukefalya, Makedoniyalı İsgəndərin Busefalın xatirəsinə qurduğu bir şəhər olub hazırda Pakistan sərhədləri daxilində yerləşir və Jhelum olaraq adlandırılır.
|
Busefal (q.yun. Βουκέφαλος: d. E.ə. 355 - ö. E.ə. 326) — Makedoniyalı İsgəndərin sahibi olduğu və antik dövrün ən tanınan əfsanəvi müharibə atı. Makedoniyadan Hindistana qədər uzanan səfərlərdə İsgəndərin yanında olmuş, Şimali Hindistanda baş verən Hydaspes döyüşündən sonra ölmüş və Bukefalyada basdırılmışdır. Bukefalya, Makedoniyalı İsgəndərin Busefalın xatirəsinə qurduğu bir şəhər olub hazırda Pakistan sərhədləri daxilində yerləşir və Jhelum olaraq adlandırılır.
|
|
nl
|
https://nl.wikipedia.org/wiki/Olga_de_Meyer
|
Olga de Meyer
|
Foto's door Adolf de Meyer
|
Olga de Meyer / Foto's door Adolf de Meyer
| null |
English: Olga de Meyer seated with Tiara Français : Olga de Meyer, assise avec un diadème
| null |
image/jpeg
| 480
| 338
| true
| true
| true
|
Olga, Baronnes de Meyer, geboren Olga Caraciollo, was een adellijke dame uit de Britse bovenklasse van de belle époque, muze van veel kunstenaars, beschermvrouwe, model, modefiguur en schrijfster.
| null |
|
ko
|
https://ko.wikipedia.org/wiki/%EC%B6%9C%EC%82%AC%ED%91%9C
|
출사표
| null |
출사표
|
전출사표
|
English: Former Chu Shi Biao (前出師表)
| null |
image/jpeg
| 2,560
| 3,840
| true
| true
| true
|
《출사표》는 원래 신하가 적을 정벌하러 떠나기 전에 황제나 왕에게 올리던 표문이다. 그러나 이 중에서도 중국 삼국 시대의 촉한 승상 제갈량의 것이 가장 유명하다. 제갈량의 출사표로는 〈전출사표〉와 〈후출사표〉, 이 두 가지로 나뉘어 있는데 이 글을 읽고 울지 않았다는 이가 없다 할 정도로 빼어난 문장과 나라에 대한 애국심, 그리고 그 당시의 죽은 선제 소열제 유비에 대한 충성심이 담겨 있는 글로 오늘날까지 크게 칭송받고 있다.
|
《출사표》(出師表)는 원래 신하가 적을 정벌하러 떠나기 전에 황제나 왕에게 올리던 표문(表文)이다. 그러나 이 중에서도 중국 삼국 시대의 촉한 승상 제갈량(諸葛亮)의 것이 가장 유명하다. 제갈량의 출사표로는 〈전출사표〉와 〈후출사표〉, 이 두 가지로 나뉘어 있는데 이 글을 읽고 울지 않았다는 이가 없다 할 정도로 빼어난 문장과 나라에 대한 애국심, 그리고 그 당시의 죽은 선제 소열제 유비에 대한 충성심이 담겨 있는 글로 오늘날까지 크게 칭송받고 있다.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Geschichte_des_Vereinigten_K%C3%B6nigreichs_von_Gro%C3%9Fbritannien_und_Irland
|
Geschichte des Vereinigten Königreichs von Großbritannien und Irland
|
Gesellschaftliche Entwicklung
|
Geschichte des Vereinigten Königreichs von Großbritannien und Irland / Die Industrielle Revolution / Gesellschaftliche Entwicklung
|
Die Anforderungen und Abläufe der Industriearbeit führten zu grundlegenden gesellschaftlichen Umwälzungen.
|
Depicted place: Madeley Wood Furnaces, Coalbrookdale
| null |
image/jpeg
| 1,309
| 2,048
| true
| true
| true
|
Geschichte Großbritanniens ab 1921: Geschichte des Vereinigten Königreichs von Großbritannien und Nordirland
Die Geschichte des Vereinigten Königreiches von Großbritannien und Irland umfasst die Geschichte der seit dem Act of Union 1800 unter der Herrschaft der britischen Krone zusammengefassten Territorien England, Schottland und Irland bis zum Anglo-Irischen Vertrag von 1921, der die Unabhängigkeit Südirlands einleitete.
|
Die technischen Neuerungen veränderten auch den Arbeitsprozess. An die Stelle selbstständiger Handwerks- oder Heimarbeit im Verlagssystem trat die Fabrikarbeit mit ihren zentralen Arbeitsorten, festen Zeiten und zunehmender Kinderarbeit. Letztere wurde als Problem erkannt und ab 1819 per Gesetz zunehmend eingeschränkt. Die Arbeiter hatten sich im 18. Jahrhundert zunächst in Combinations, gewissermaßen Handwerkszünften, vereinigt. Diese wurden zunächst verboten. Als darauf Geheimbünde zunahmen, ließ die Regierung 1824 die Zusammenschlüsse wieder zu, die schnell die Form moderner Gewerkschaften annahmen. Der Kampf der Arbeiterschaft für ihre eigenen Interessen nahm vorerst eher selten die Form organisierter oder spontaner Streiks an, sondern äußerte sich vor allem im Phänomen der Maschinenstürmer (Ludditen).
Durch Thomas Malthus' Schrift Essay on the Principle of Population von 1798 entstand erstmals eine wissenschaftliche und politische Diskussion um die demografische Entwicklung. 1801 gab es die erste moderne Volkszählung in Großbritannien. In diese Zeit fällt auch ein massiver Bevölkerungsanstieg in ganz Großbritannien von etwas über 8 Millionen 1794 auf über 13 Millionen im Jahr 1831. Parallel zum Wachstum gab es auch eine regionale Konzentration der Einwohner in den Industrieregionen im Norden und Westen Englands, in Wales, in den Lowlands in Südschottland und in London, das um 1800 die Marke von einer Million Einwohnern überstieg. Das Wachsen der städtischen Ballungsräume hatte eine Explosion der Nachfrage nach Nahrungsmitteln zur Folge, was wiederum einen Aufschwung der Landwirtschaft auslöste. Dennoch begannen auch die sozialen Probleme anzuwachsen, vor allem unter den Lohnabhängigen, also den Fabrikarbeitern und den Lohnarbeitern in der Landwirtschaft.
|
|
es
|
https://es.wikipedia.org/wiki/Orbigny
|
Orbigny
| null |
Orbigny
|
Escudo
| null | null |
image/svg+xml
| 660
| 600
| true
| true
| true
|
Orbigny es una población y comuna francesa, situada en la región de Centro, departamento de Indre y Loira, en el distrito de Loches y cantón de Montrésor.
|
Orbigny es una población y comuna francesa, situada en la región de Centro, departamento de Indre y Loira, en el distrito de Loches y cantón de Montrésor.
|
|
it
|
https://it.wikipedia.org/wiki/Abrocoma_(zoologia)
|
Abrocoma (zoologia)
| null |
Abrocoma (zoologia)
| null |
English: Abrocoma bennettii
| null |
image/png
| 1,067
| 1,422
| true
| true
| true
|
Abrocoma è un genere di roditori della famiglia degli Abrocomidi, comunemente noti come ratti cincillà.
|
Abrocoma (Waterhouse, 1837) è un genere di roditori della famiglia degli Abrocomidi, comunemente noti come ratti cincillà.
|
|
sv
|
https://sv.wikipedia.org/wiki/Alyxia_orophila
|
Alyxia orophila
| null |
Alyxia orophila
| null |
These propeller shape flowers are only 5-7mm size. They are smaller than flowers of Alyxia ruscifolia. I tend to think it is A. orophila Leaves in whorls of 4, stiff, sharp pointed and very prickly. Small shrub ~1.5m high. Location: Mt. Coot-tha forest , Brisbane Australia
| null |
image/jpeg
| 900
| 1,200
| true
| true
| true
|
Alyxia orophila är en oleanderväxtart som beskrevs av Karel Domin. Alyxia orophila ingår i släktet Alyxia och familjen oleanderväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.
|
Alyxia orophila är en oleanderväxtart som beskrevs av Karel Domin. Alyxia orophila ingår i släktet Alyxia och familjen oleanderväxter. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.
|
|
kn
|
https://kn.wikipedia.org/wiki/%E0%B2%90%E0%B2%B8%E0%B3%8B%E0%B2%B2%E0%B3%8D%E0%B2%A1%E0%B3%8D_%E0%B2%95%E0%B2%B0%E0%B3%8D%E0%B2%9C%E0%B3%8D
|
ಐಸೋಲ್ಡ್ ಕರ್ಜ್
| null |
ಐಸೋಲ್ಡ್ ಕರ್ಜ್
|
ಐಸೋಲ್ಡ್ ಕರ್ಜ್.
|
Isolde Kurz
| null |
image/jpeg
| 1,279
| 919
| true
| true
| true
|
ಐಸೋಲ್ಡ್ ಕರ್ಜ್ 1853-1944. ಜರ್ಮನ್ ಲೇಖಕಿ. ಸಣ್ಣಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಭಾವಗೀತೆ ಗಳನ್ನೂ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೂ ಬರೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ವಾಬಿಯಾ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಹರ್ಮನ್ ಕರ್ಜ್ ಈಕೆಯ ತಂದೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ತಾಯಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದದ್ದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿರುಚಿಯುಂಟಾಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ, ಅರ್ವಾಚೀನ ಜರ್ಮನ್ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡಳು. ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ ದುಡಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಮ್ಯೂನಿಚ್ನಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾದಳು. ಆಗ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಸಣ್ಣಕಥೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಯೌವನ ಸಹಜವಾದ ಭಾವನಾಶೀಲತೆ, ಧೀರೋದಾತ್ತ ನಾಯಕ ಚಿತ್ರಣ-ಇವು ಈಕೆಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದರೂ ಹಗಲುಗನಸು ಕಾಣುವಂಥ ಮನೋಧರ್ಮ ಈಕೆಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. 1877ರಿಂದ ಆಚೆ ಫ್ಲಾರೆನ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸೋದರರೊಂದಿಗೆ ಇರತೊಡಗಿದಳು. ಕಡಲು ಈಕೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಈಕೆಯ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿಚಾರದ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು. ಸುಮಾರು 27 ವರ್ಷ ಇಟಲಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಕೃತಿರಚನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಒಂದನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಮ್ಯೂನಿಚ್ಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಈಕೆಯ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಇಟಲಿಯೇ ನಿರಂತರವಾದ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ನೆಲೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈಕೆ ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೂ ಇಟಲಿಯ ಜೀವನ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಗೆದಿಷ್ಟೆ, ನ್ಯೂ ಗೆದಿಷ್ಟೆ-ಇವು ಈಕೆಯ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಂತನವೇ ಪ್ರಧಾನ ಗುಣ. ಕೆಲವೆಡೆ ಅದು ಅತಿ ಎನಿಸಿದರೂ ಜರ್ಮನ್ ಭಾವಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಕೆಯ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಆಲೋಚನೆಗಳಾಗಲೀ ಭಾವನೆಗಳಾಗಲೀ ಭಾವಾತಿರೇಕದ ಲೇಪವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದೇ ಈ ಕವನಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷತೆ.
|
ಐಸೋಲ್ಡ್ ಕರ್ಜ್ 1853-1944. ಜರ್ಮನ್ ಲೇಖಕಿ. ಸಣ್ಣಕಥೆಗಳನ್ನೂ ಭಾವಗೀತೆ ಗಳನ್ನೂ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನೂ ಬರೆದಿದ್ದಾಳೆ. ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಸ್ವಾಬಿಯಾ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ ಹರ್ಮನ್ ಕರ್ಜ್ ಈಕೆಯ ತಂದೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ತಾಯಿಯ ಪ್ರಭಾವ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದದ್ದರಿಂದ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಅಭಿರುಚಿಯುಂಟಾಯಿತು. ಪ್ರಾಚೀನ, ಅರ್ವಾಚೀನ ಜರ್ಮನ್ ಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಓದಿಕೊಂಡಳು. ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲೇ ತಂದೆಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಾವಲಂಬಿಯಾಗಿ ದುಡಿಯಬೇಕಾಯಿತು. ಮ್ಯೂನಿಚ್ನಲ್ಲಿ ಭಾಷೆ ಕಲಿಸುವ ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾದಳು. ಆಗ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಸಣ್ಣಕಥೆ ಪ್ರಸಿದ್ಧವಾಯಿತು. ಯೌವನ ಸಹಜವಾದ ಭಾವನಾಶೀಲತೆ, ಧೀರೋದಾತ್ತ ನಾಯಕ ಚಿತ್ರಣ-ಇವು ಈಕೆಯ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಂಡುಬಂದರೂ ಹಗಲುಗನಸು ಕಾಣುವಂಥ ಮನೋಧರ್ಮ ಈಕೆಗೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. 1877ರಿಂದ ಆಚೆ ಫ್ಲಾರೆನ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ತನ್ನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸೋದರರೊಂದಿಗೆ ಇರತೊಡಗಿದಳು. ಕಡಲು ಈಕೆಯ ಮುಖ್ಯ ಆಕರ್ಷಣೆ. ಈಕೆಯ ಪಾಲಿಗೆ ಅದು ಸ್ವತಂತ್ರ ವಿಚಾರದ ಸಂಕೇತವಾಯಿತು. ಸುಮಾರು 27 ವರ್ಷ ಇಟಲಿಯಲ್ಲೇ ನೆಲೆಸಿ ಅವ್ಯಾಹತವಾಗಿ ಕೃತಿರಚನೆ ಮಾಡಿದಳು. ಒಂದನೆಯ ಮಹಾಯುದ್ಧ ಆರಂಭವಾದಾಗ ಮ್ಯೂನಿಚ್ಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದಳು. ಈಕೆಯ ಕಾವ್ಯಕ್ಕೆ ಇಟಲಿಯೇ ನಿರಂತರವಾದ ಸ್ಫೂರ್ತಿಯ ನೆಲೆ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಈಕೆ ಬರೆದ ಎಲ್ಲ ಕಥೆಗಳಲ್ಲೂ ಇಟಲಿಯ ಜೀವನ ಹಾಸುಹೊಕ್ಕಾಗಿದೆ. ಗೆದಿಷ್ಟೆ (1899), ನ್ಯೂ ಗೆದಿಷ್ಟೆ (1905)-ಇವು ಈಕೆಯ ಪ್ರಕಟಿತ ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳು. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಚಿಂತನವೇ ಪ್ರಧಾನ ಗುಣ. ಕೆಲವೆಡೆ ಅದು ಅತಿ ಎನಿಸಿದರೂ ಜರ್ಮನ್ ಭಾವಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಈಕೆಯ ಕವಿತೆಗಳಿಗೆ ಒಂದು ವಿಶಿಷ್ಟ ಸ್ಥಾನವಿದೆ. ಆಲೋಚನೆಗಳಾಗಲೀ ಭಾವನೆಗಳಾಗಲೀ ಭಾವಾತಿರೇಕದ ಲೇಪವಿಲ್ಲದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕವಾಗಿ ನೇರವಾಗಿ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತವಾಗಿರುವುದೇ ಈ ಕವನಗಳಿಗೆ ವಿಶೇಷತೆ. ಈ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಈಕೆಯ ಕವನಗಳನ್ನು ರಿಕಾರ್ಡ್ ಹ್ಯೂನ ಕವನಗಳಿಗೆ ಹೋಲಿಸುವುದುಂಟು. ಹ್ಯೂ ಈಕೆಗಿಂತಲೂ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಕವಿಯಾದರೂ ಆತನ ಕವನಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣದ ಸೊಗಸು, ಹೊಳಹು ಈಕೆಯ ಕವಿತೆಗಳಲ್ಲಿವೆ. ಐಸೋಲ್ಡ್ ಳ ಕಾದಂಬರಿ ವನಾಡಿಸ್ ಅನ್ನು ಜರ್ಮನಿಯ ಬಿಲ್ಡುಂಗ್ಸ್ ರೊಮಾನ್ ಪರಂಪರೆಗೆ ಸೇರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವು ಬಾರಿ ಭಾವದ ಕಾವಿಗೂ ಸತ್ತ್ವಕ್ಕೂ ಚ್ಯುತಿ ಬಂದರೂ ಕೃತಿಯ ರಚನೆಯ ಕಡೆ ಸುಭಗವಾದ ಶೈಲಿಯಕಡೆ ವಿಶೇಷಗಮನವಿತ್ತು. ಶ್ರಮವಹಿಸಿ ತಿದ್ದಿ ತೀಡಿ ಹೊಳಪು ಕೊಟ್ಟಿರುವುದರಿಂದ ಐಸೋಲ್ಡಳ ಕೃತಿಗಳು ಕಲಾತ್ಮಕ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ಹೆಸರಾಗಿವೆ.
|
|
cs
|
https://cs.wikipedia.org/wiki/St%C5%99emen%C3%AD%C4%8Dko
|
Střemeníčko
|
Fotogalerie
|
Střemeníčko / Fotogalerie
| null |
Čeština: Kříž vedle kaple, Střemeníčko, Luká, okres Olomouc This file was created as a part of the photographic program of Wikimedia Czech Republic. Project: Fotíme Česko The program supports Wikimedia Commons photographers in the Czech Republic.
| null |
image/jpeg
| 3,038
| 2,014
| true
| true
| true
|
Střemeníčko je malá vesnice, část obce Luká v okrese Olomouc. Nachází se asi 3,5 km na sever od Luké. V roce 2009 zde bylo evidováno 49 adres. V roce 2001 zde trvale žilo 79 obyvatel.
Střemeníčko je také název katastrálního území o rozloze 2,21 km².
| null |
|
pt
|
https://pt.wikipedia.org/wiki/Esta%C3%A7%C3%A3o_Trindade_(Metro_do_Porto)
|
Estação Trindade (Metro do Porto)
| null |
Estação Trindade (Metro do Porto)
|
Entrada da estação.
|
English: Trindade station, porto. Self taken (deiz), GFDL self. The white outline on the floor inside the door is part of a promotional campaign about heart disease, modelled on a police "chalk outline". These were laid all over Porto's sidewalks and public places.
| null |
image/jpeg
| 1,200
| 1,600
| true
| true
| true
|
A Estação da Trindade é uma estação do Metro do Porto, localizada no centro da cidade, junto à Câmara Municipal.
|
A Estação da Trindade é uma estação do Metro do Porto, localizada no centro da cidade, junto à Câmara Municipal.
|
|
nl
|
https://nl.wikipedia.org/wiki/901
|
901
| null |
901
|
Standbeelden van Tolteekse soldaten.
| null | null |
image/jpeg
| 1,944
| 2,592
| true
| true
| true
|
Het jaar 901 is het 1e jaar in de 10e eeuw volgens de christelijke jaartelling.
|
Het jaar 901 is het 1e jaar in de 10e eeuw volgens de christelijke jaartelling.
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Metacomet_Ridge
|
Metacomet Ridge
|
Conservation
|
Metacomet Ridge / Conservation
|
Obliteration of Round Mountain by quarrying. 1989 photo; significantly more rock has been removed since then.
|
English: Round Mountain traprock quarry. The Holyoke Range, Amherst and Granby, Massachusetts. 1989. Photo by Paul Gagnon. For articles Metacomet Ridge and Holyoke Range
| null |
image/jpeg
| 297
| 450
| true
| true
| true
|
The Metacomet Ridge, Metacomet Ridge Mountains, or Metacomet Range of southern New England is a narrow and steep fault-block mountain ridge known for its extensive cliff faces, scenic vistas, microclimate ecosystems, and rare or endangered plants. The ridge is an important recreation resource located within 10 miles of more than 1.5 million people, offering four long-distance hiking trails and over a dozen parks and recreation areas, including several historic sites. It has been the focus of ongoing conservation efforts because of its natural, historic, and recreational value, involving municipal, state, and national agencies and nearly two dozen non-profit organizations.
The Metacomet Ridge extends from Branford, Connecticut on Long Island Sound, through the Connecticut River Valley region of Massachusetts, to northern Franklin County, Massachusetts, 2 miles short of the Vermont and New Hampshire borders for a distance of 100 miles. It is geologically distinct from the nearby Appalachian Mountains and surrounding uplands, and is composed of volcanic basalt and sedimentary rock in faulted and tilted layers many hundreds of feet thick.
|
Because of its narrowness, proximity to urban areas, and fragile ecosystems, the Metacomet Ridge is most endangered by encroaching suburban sprawl. Quarry operations, also a threat, have obliterated several square miles of traprock ridgeline in both Massachusetts and Connecticut. Ridges and mountains affected include Trimountain, Bradley Mountain, Totoket Mountain, Chauncey Peak, Rattlesnake Mountain, East Mountain, Pocumtuck Ridge, and the former Round Mountain of the Holyoke Range. The gigantic man-like profile of the Sleeping Giant, a traprock massif visible for more than 30 miles (50 km) in south central Connecticut, bears quarrying scars on its "head". Mining there was halted by the efforts of local citizens and the Sleeping Giant Park Association.
Development and quarrying threats to the Metacomet Ridge have resulted in public open space acquisition efforts through collective purchasing and fundraising, active solicitation of land donations, securing of conservation easements, protective and restrictive legislation agreements limiting development, and, in a few cases, land taking by eminent domain. Recent conservation milestones include the acquisition of a defunct ski area on Mount Tom, the purchase of the ledges and summits of Ragged Mountain through the efforts of a local rock climbing club and the Nature Conservancy, and the inclusion of the ridgeline from North Branford, Connecticut, to Belchertown, Massachusetts, in a study by the National Park Service for a new National Scenic Trail now tentatively called the New England National Scenic Trail.
|
|
ko
|
https://ko.wikipedia.org/wiki/%ED%99%8D%EC%9D%B5%EB%8B%B9
|
홍익당
| null |
홍익당
| null |
한국어: 홍익당 로고
| null |
image/jpeg
| 426
| 960
| true
| true
| true
|
홍익당은 2017년 4월 10일 설립된 대한민국의 정당이다. "기성 정치권의 적폐 청산, 양심 정권 창출"을 목표로 제시하고 있으며 기존 정당처럼 특정 이념이나 진영 논리가 아니라 국민에게 이로운 지, 해로운 지의 여부를 판단하는 정책을 제시하는 것이 특징이다.
설립자인 윤홍식은 철학자로, 2004년부터 인문학 교육을 목표로 하는 홍익학당을 운영해오다 2016년 대한민국 박근혜 정부에서 있었던 국정농단 사건에 대한 문제의식이 계기가 되어 홍익학당 회원들을 통해 거리에서 시민들의 서명을 받는 방식으로 5개 시, 도에서 각각 천 명, 도합 5천 명의 창당발기인을 모아 홍익당을 창당했다. 이듬해 4월 10일 설립된 뒤 유공자와 의인들에 대한 지원을 강화하고 민원 콜센터 설치, 고등학교 이하 학교에 양심노트를 보급하는 등의 공약을 제시하며 같은 해 대통령 선거에 출마했으나 낙선했다.
제19대 대통령 선거에 대표인 윤홍식이 후보로 출마하였으며, 홍익당 대표의 친동생인 윤형식 홍익학당 교육실장이 서울특별시의회 은평구 제3선거구에 기호 6번으로 출마하였으나 4명의 후보 중 4위를 기록하며 낙선하였다. 제21대 국회의원 선거에는 온라인 댓글을 통한 여론조작을 강력히 처벌하는 것과 국회의원에 대한 국민소환제, 소년법 폐지를 공약으로 두 명의 비례대표 후보가 출마하였다.
|
홍익당은 2017년 4월 10일 설립된 대한민국의 정당이다. "기성 정치권의 적폐 청산, 양심 정권 창출"을 목표로 제시하고 있으며 기존 정당처럼 특정 이념이나 진영 논리가 아니라 국민에게 이로운 지, 해로운 지의 여부를 판단하는 정책을 제시하는 것이 특징이다.
설립자인 윤홍식은 철학자로, 2004년부터 인문학 교육을 목표로 하는 홍익학당을 운영해오다 2016년 대한민국 박근혜 정부에서 있었던 국정농단 사건에 대한 문제의식이 계기가 되어 홍익학당 회원들을 통해 거리에서 시민들의 서명을 받는 방식으로 5개 시, 도에서 각각 천 명, 도합 5천 명의 창당발기인을 모아 홍익당을 창당했다. 이듬해 4월 10일 설립된 뒤 유공자와 의인들에 대한 지원을 강화하고 민원 콜센터 설치, 고등학교 이하 학교에 양심노트를 보급하는 등의 공약을 제시하며 같은 해 대통령 선거에 출마했으나 낙선했다.
제19대 대통령 선거에 대표인 윤홍식이 후보로 출마하였으며, 홍익당 대표의 친동생인 윤형식 홍익학당 교육실장이 서울특별시의회 은평구 제3선거구에 기호 6번으로 출마하였으나 4명의 후보 중 4위를 기록하며 낙선하였다. 제21대 국회의원 선거에는 온라인 댓글을 통한 여론조작을 강력히 처벌하는 것과 국회의원에 대한 국민소환제, 소년법 폐지를 공약으로 두 명의 비례대표 후보가 출마하였다.
|
|
pa
|
https://pa.wikipedia.org/wiki/%E0%A8%9C%E0%A8%BE%E0%A8%A8_%E0%A8%AE%E0%A9%87%E0%A8%A8%E0%A8%BE%E0%A8%B0%E0%A8%A1_%E0%A8%95%E0%A9%87%E0%A8%A8%E0%A8%9C%E0%A8%BC
|
ਜਾਨ ਮੇਨਾਰਡ ਕੇਨਜ਼
| null |
ਜਾਨ ਮੇਨਾਰਡ ਕੇਨਜ਼
|
ਕੇਨਜ਼ 8 ਮਾਰਚ 1933 ਨੂੰ
|
John Maynard Keynes. Detail of a photograph with Jan Christian Smuts.
| null |
image/jpeg
| 300
| 289
| true
| true
| true
|
ਜਾਨ ਮੇਨਾਰਡ ਕੇਨਜ਼, ਪਹਿਲਾ ਬੈਰਨ ਕੇਨਜ਼, ਸੀਬੀ, ਐਫਬੀਏ ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮੈਕਰੋਇਕਨਾਮਿਕਸ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਮੈਕਰੋਇਕਨਾਮਿਕਸ ਦਾ ਬਾਨੀ ਅਤੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਐਲਫ੍ਰੈਡ ਮਾਰਸ਼ਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਇਸ ਨੇ ਅਰਥ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ‘ਇੰਡੀਆ ਆਫ਼ਿਸ’ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ-ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨਕਾਲ ਵਿਚ ਇਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆ ਤੇ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਨੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਸਾਲਿਆ ਦਾ ਐਡੀਟਰ ਵੀ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਰਥ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੀ ਮੌਤ 21 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1946 ਨੂੰ ਸਸੈੱਕਸ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਲ ਵਿਖੇ ਹੋਈ।
‘ਇੰਡੀਅਨ ਕਰੰਗੀ ਐਂਡ ਫ਼ਾਈਨਾਂਸ’ 1913; ‘ਟ੍ਰੀਟੀਜ਼ ਆਨ ਮਨੀ’ 1930; ‘ਦੀ ਜਨਰਲ ਥਿਊਰੀ ਆਫ਼ ਅਪਲਾਇਮੈਂਟ ਇੰਟਰੈਸਟ ਐਂਡ ਮਨੀ’ 1936 ਅਤੇ ‘ਹਾਉ ਟੂ ਪੇ ਫਾਰ ਦੀ ਵਾਰ’ 1940 ਇਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ।
|
ਜਾਨ ਮੇਨਾਰਡ ਕੇਨਜ਼, ਪਹਿਲਾ ਬੈਰਨ ਕੇਨਜ਼, ਸੀਬੀ, ਐਫਬੀਏ (/ˈkeɪnz/ KAYNZ; 5 ਜੂਨ 1883 – 21 ਅਪਰੈਲ 1946) ਇੱਕ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮੈਕਰੋਇਕਨਾਮਿਕਸ ਦੀ ਥਿਊਰੀ ਅਤੇ ਅਭਿਆਸ ਨੂੰ ਬੁਨਿਆਦੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਰਕਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਰਥਿਕ ਨੀਤੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਹ ਦੱਸਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਚੱਕਰ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ ਕੰਮ ਨੂੰ ਅਧਾਰ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਵੱਡਾ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਮੈਕਰੋਇਕਨਾਮਿਕਸ ਦਾ ਬਾਨੀ ਅਤੇ 20ਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਰਥਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਰੰਭ ਵਿਚ ਇਸ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਐਲਫ੍ਰੈਡ ਮਾਰਸ਼ਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿ ਕੇ ਹੀ ਇਸ ਨੇ ਅਰਥ ਵਿਗਿਆਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ‘ਇੰਡੀਆ ਆਫ਼ਿਸ’ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰੀ-ਨੌਕਰੀ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨਕਾਲ ਵਿਚ ਇਹ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀਆਂ ਵਿਚ ਕਈ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦਿਆ ਤੇ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਇਸ ਨੇ ਕਈ ਦੇਸ਼ਾ ਵਿਚ ਸਰਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰਸਾਲਿਆ ਦਾ ਐਡੀਟਰ ਵੀ ਰਿਹਾ।
ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਰਥ-ਵਿਗਿਆਨੀ ਦੀ ਮੌਤ 21 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1946 ਨੂੰ ਸਸੈੱਕਸ ਕਾਉਂਟੀ ਵਿਚ ਫ਼ਰਲ ਵਿਖੇ ਹੋਈ।
‘ਇੰਡੀਅਨ ਕਰੰਗੀ ਐਂਡ ਫ਼ਾਈਨਾਂਸ’ 1913; ‘ਟ੍ਰੀਟੀਜ਼ ਆਨ ਮਨੀ’ 1930; ‘ਦੀ ਜਨਰਲ ਥਿਊਰੀ ਆਫ਼ ਅਪਲਾਇਮੈਂਟ ਇੰਟਰੈਸਟ ਐਂਡ ਮਨੀ’ 1936 ਅਤੇ ‘ਹਾਉ ਟੂ ਪੇ ਫਾਰ ਦੀ ਵਾਰ’ 1940 ਇਸ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹਨ।
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Henrietta_Maria
|
Henrietta Maria
|
Arms
|
Henrietta Maria / Titles, styles, and arms / Arms
| null |
English: Princess Henrietta Maria of France, Queen consort of England. This is the first portrait of Henrietta Maria painted by Antoon van Dyck in 1632.Italiano: La principessa Enrichetta Maria di Francia, regina consorte di Inghilterra. Questo è il primo ritratto di Enrichetta Maria dipinto da Antoon van Dyck nel 1632.
| null |
image/jpeg
| 2,000
| 1,574
| true
| true
| true
|
Henrietta Maria was queen of England, Scotland, and Ireland as the wife of Charles I. She was mother of his two immediate successors, Charles II and James II and VII. Contemporaneously, by a decree of her husband, she was known in England as Queen Mary, but did not like this name and signed her letters "Henriette R".
Queen Henrietta Maria's Roman Catholicism made her unpopular in England, and also prohibited her from being crowned in a Church of England service; therefore she never had a coronation. She began to immerse herself in national affairs as civil war loomed on the horizon, and was compelled to seek refuge in France in 1644, following the birth of her youngest daughter, Henrietta, during the height of the First English Civil War. The execution of Charles I in 1649 left her impoverished. She settled in Paris, and then returned to England after the Restoration of Charles II to the throne. In 1665, she moved back to Paris, where she died four years later.
The North American Province of Maryland, a major haven for Roman Catholic settlers, was named in her honour. The name was carried over into the current U.S. state of Maryland.
|
The Royal Coat of Arms of England, Scotland and Ireland impaled with her father's arms as King of France and Navarre. The arms of Henry IV were: "Azure, three fleurs de lys Or (France); impaling Gules, a cross a saltire and an orle of chains linked at the fess point with an amulet Or (Navarre)". For her supporters she used the crowned lion of England on the dexter side, and on the sinister used one of the angels which had for some time accompanied the royal arms of France.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/John_Wesley_(Prediger)
|
John Wesley (Prediger)
|
Leben
|
John Wesley (Prediger) / Leben
|
Susanna Wesley, Mutter von John Wesley
|
English: Susanna Wesley
| null |
image/jpeg
| 403
| 318
| true
| true
| true
|
John Wesley war ein englischer Erweckungsprediger, der auch in Nordamerika tätig war, und einer der Begründer der methodistischen Bewegung.
|
John Wesley wurde am 17. Juni 1703 in Epworth in Lincolnshire geboren, als fünfzehntes von neunzehn Kindern. Sein oft pedantischer und streitlustiger, hochkirchlich und konservativ eingestellter Vater, Samuel Wesley, kam aus einer anglikanischen Pfarrerdynastie. Sein Vater und sein Großvater wurden wegen puritanischer Neigungen aus ihren Pfarreien vertrieben. Seine Mutter, Susanna Wesley geb. Annesley, war die Tochter des prominenten puritanischen Pfarrers Samuel Annesley und eine für ihre Zeit ungewöhnlich gebildete, fromme Frau. Mit dreizehn Jahren befasste sie sich intensiv mit den kirchlichen und dogmatischen Kontroversen ihrer Zeit, entschloss sich selbständig, der anglikanischen Kirche beizutreten, und setzte bei ihrem Vater durch, dass sie in dieser konfirmiert wurde.
Mit fünf Jahren wurde John im letzten Moment aus dem brennenden Elternhaus gerettet, ein Erlebnis, das ihm bis ins Alter in lebhafter Erinnerung blieb.
Mit 11 Jahren (1714) kam er nach Godalming in die Charterhouse School, und mit 17 nach Oxford in das Christ Church-College. Starken Eindruck auf ihn machten die Lektüre von Thomas von Kempens „Nachfolge Christi“ und Taylors „Heiliges Leben und Sterben“. 1725 erhielt er von Bischof Potter die Diakon-Weihe und wurde Vikar in Epworth.
In Oxford gründete sein Bruder Charles 1726 mit zwei Mitstudenten den „Holy Club“, in dem sie sich zum Bibelstudium und vertieftem geistlichen Leben zusammenfanden. Nachdem John sich ihnen angeschlossen hatte, wurde er sehr schnell der Leiter und Organisator der Gruppe. Sie studierten täglich drei Stunden das Neue Testament, fasteten zweimal wöchentlich, besuchten Gefangene, Kranke und Arme und spendeten alles Geld, das sie nicht unbedingt zum Lebensunterhalt brauchten. Die Gruppe, wegen ihres methodisch geführten Gemeinschaftslebens spöttisch „Methodisten“ genannt, vergrößerte sich, und 1735 trat ihr auch George Whitefield bei.
1728 erhielt John die Ordination zum anglikanischen Priester und wirkte als Dozent am Lincoln College der Universität Oxford.
1735 ging er mit seinem Bruder für zwei Jahre als Missionar nach Georgia. Auf der Überfahrt nach Amerika schloss er sich einer Gruppe der Herrnhuter Brüdergemeine um Nikolaus Ludwig Graf von Zinzendorf an und war beeindruckt, als diese, Männer, Frauen und Kinder, während eines fürchterlichen Seesturms ruhig ihre Psalmen sangen, während die Engländer auf dem Schiff in Panik gerieten. Ein Lied der Brüdergemeine, das von Wesley ins Englische übersetzt wurde, ist Ich habe nun den Grund gefunden, der meinen Anker ewig hält von Johann Andreas Rothe, einem engen Mitarbeiter Zinzendorfs.
Die Wesley-Brüder waren in ihrem pastoralen Dienst in Frederica und Savannah streng gegen sich und andere, was sie äußerst unbeliebt machte. Zurück in England, hatten erst Charles und wenige Wochen später auch John ein Bekehrungserlebnis, das sie von einem unbefriedigten kirchlich-dogmatischen Christentum zur vollen Heilsgewissheit kommen ließ. John konnte den Zeitpunkt bis auf die Viertelstunde genau angeben, als er am 24. Mai 1738 unter dem Eindruck der Vorrede Martin Luthers zum Römerbrief in der Londoner Herrnhuter Brüdergemeine eine persönliche Bekehrung erlebte, die seine spätere Theologie stark beeinflusste. Beide nahmen an, dass der heilige Geist von ihrer Seele Besitz ergriffen hätte.
Im selben Jahr, 1738, reiste er nach Frankfurt am Main, Marienborn und Herrnhut. Nach dem Besuch in Herrnhut entwickelte er eine intensive evangelistische Tätigkeit, beginnend als Freiluft-Prediger in Kingswood und Bristol, wo er den Bergarbeitern vor ihren Kohleminen predigte. Aus seinen peinlich genau geführten Tagebüchern ist ersichtlich, dass er unermüdlich von Stadt zu Stadt, von Dorf zu Dorf ritt und täglich vier bis fünf Predigten hielt. Dies blieb so bis zu seinem Tod – er soll insgesamt 40.000 Predigten gehalten haben, oft vor Tausenden von Zuhörern. Der Inhalt war: Buße, Sündenvergebung, Heilsgewissheit, Wiedergeburt unter Betonung von Christi Heilstat.
John Wesley war nicht nur Prediger und Theologe, sondern auch ein begabter Organisator: Er fasste d
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Gilgit
|
Gilgit
| null |
Gilgit
| null |
English: view of Rakaposhi south face from a local hotel in Jutial, Gilgit
| null |
image/jpeg
| 748
| 1,280
| true
| true
| true
|
Gilgit is the capital city of Gilgit-Baltistan, a territory in Pakistan-administered Kashmir. The city is located in a broad valley near the confluence of the Gilgit River and Hunza River. Gilgit is a major tourist destination in Pakistan, and serves as a hub for trekking and mountaineering expeditions in the Karakoram Range.
Gilgit was once a Buddhist centre; it was an important stop on the ancient Silk Road, and today serves as a major junction along the Karakoram Highway with road connections to China, Skardu, Chitral, Peshawar, and Islamabad. Currently, it serves as a frontier station for local tribal areas. Its economy is mainly agricultural, with wheat, maize, and barley as the main crops.
|
Gilgit (Shina: گلیت; Urdu: گلگت, IPA: [ˈgɪlgɪt]) is the capital city of Gilgit-Baltistan, a territory in Pakistan-administered Kashmir. The city is located in a broad valley near the confluence of the Gilgit River and Hunza River. Gilgit is a major tourist destination in Pakistan, and serves as a hub for trekking and mountaineering expeditions in the Karakoram Range.
Gilgit was once a Buddhist centre; it was an important stop on the ancient Silk Road, and today serves as a major junction along the Karakoram Highway with road connections to China, Skardu, Chitral, Peshawar, and Islamabad. Currently, it serves as a frontier station for local tribal areas. Its economy is mainly agricultural, with wheat, maize, and barley as the main crops.
|
|
da
|
https://da.wikipedia.org/wiki/H%C3%B8jerup_gl._Kirke
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3e/Hoejerup-old-Church.jpg
|
Højerup gl. Kirke
| null |
Højerup gl. Kirke
|
Højerup gl. Kirke med Stevns Klint i baggrunden. Kirken er nu afstivet ud mod klinten med en udsigtsbalkon, hvor koret engang befandt sig
|
English: Hoejerup old Church, Stevns Kommune, Denmark Dansk: Højerup gl. Kirke, Stevns Kommune, Danmark
| null |
image/jpeg
| 602
| 900
| true
| true
| true
|
Højerup gl. Kirke er opført af limsten 1250-1300.
Oprindelig lå kirken i god afstand til Stevns Klint, men den 16. marts 1928 styrtede kirkens kor og en del af kirkegården i havet. Kirken blev derfor erstattet af Højerup Kirke.
J.L. Heiberg omtaler i Elverhøj sagnet om denne kirke:
En Skipper har den bygget,
Som var i Havsnød, lige ved at strande
Paa Fælskovs Rif; da lovede han Himlen,
En Kirke han paa Klinten vilde bygge,
Ifald hans Liv blev frelst. Han reddet blev,
Og bygged Kirken yderlig paa Klinten.
Nu skylle Havets Bølger mod dens Fod,
Og rive store Stykker ud af Klippen;
Snart vilde Kirken styrte ned, om ikke
Hver Julenat den flyttede sig ind ad,
Saa meget som et Hanefjed.
|
Højerup gl. Kirke er opført af limsten 1250-1300.
Oprindelig lå kirken i god afstand til Stevns Klint, men den 16. marts 1928 styrtede kirkens kor og en del af kirkegården i havet. Kirken blev derfor erstattet af Højerup Kirke.
J.L. Heiberg omtaler i Elverhøj (1828) sagnet om denne kirke:
En Skipper har den bygget,
Som var i Havsnød, lige ved at strande
Paa Fælskovs Rif; da lovede han Himlen,
En Kirke han paa Klinten vilde bygge,
Ifald hans Liv blev frelst. Han reddet blev,
Og bygged Kirken yderlig paa Klinten.
Nu skylle Havets Bølger mod dens Fod,
Og rive store Stykker ud af Klippen;
Snart vilde Kirken styrte ned, om ikke
Hver Julenat den flyttede sig ind ad,
Saa meget som et Hanefjed.
|
it
|
https://it.wikipedia.org/wiki/Aulo_Terenzio_Varrone
|
Aulo Terenzio Varrone
| null |
Aulo Terenzio Varrone
| null |
English:  Roman Republic A. Terentius Varro. 206-200 BC. AR Denarius (19mm, 3.69 g, 9h). Uncertain mint. Helmeted head of Roma right; X (mark of value) behind Dioscuri on horseback riding right.Italiano :  Roman Republic Romana: Aulo Terenzio Varrone. AR Denarius (19mm, 3.69 g, 9h) 206-200 a.C. Zecca incerta. Testa elmata di Roma dx; X (segno di valore) dietro Dioscuri a cavallo verso destra. VAR; ROMA in esergo Crawford 126/1; Sydenham 275; Terentia 1.
| null |
image/jpeg
| 393
| 800
| true
| true
| true
|
Aulo Terenzio Varrone, in latino: Aulus Terentius Varro, è stato un politico e militare romano, appartenente alla famiglia plebea dei Terenzi e attivo nel 184–183 a.C. nella penisola Iberica.
|
Aulo Terenzio Varrone, in latino: Aulus Terentius Varro, (... – ...), è stato un politico e militare romano, appartenente alla famiglia plebea dei Terenzi e attivo nel 184–183 a.C. nella penisola Iberica.
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_Falconiformes_by_population
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/29/Common_Buzzard_RWD.jpg
|
List of Falconiformes by population
|
Species by global population
|
List of Falconiformes by population / Species by global population
| null |
English: Common Buzzard (Buteo Buteo) at the Center for Birds of Prey, Charleston, South Carolina
| null |
image/jpeg
| 2,755
| 3,673
| true
| true
| true
|
This is a list of Falconiformes and Accipitriformes species by global population. While numbers are estimates, they have been made by the experts in their fields.
This list is incomprehensive, as not all Falconiformes have had their numbers quantified.
| null |
sk
|
https://sk.wikipedia.org/wiki/Saint-L%C3%A9ger-sur-Sarthe
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/d/d3/Map_commune_FR_insee_code_61415.png
|
Saint-Léger-sur-Sarthe
| null |
Saint-Léger-sur-Sarthe
| null |
Map commune FR insee code 61415.png
|
Mapa obce Saint-Léger-sur-Sarthe
|
image/png
| 605
| 756
| true
| true
| true
|
Saint-Léger-sur-Sarthe je francúzska obec, ktorá sa nachádza v departemente Orne, v regióne Dolná Normandia.
|
Saint-Léger-sur-Sarthe je francúzska obec, ktorá sa nachádza v departemente Orne, v regióne Dolná Normandia.
|
sv
|
https://sv.wikipedia.org/wiki/Fosterella_vasquezii
|
Fosterella vasquezii
| null |
Fosterella vasquezii
| null |
Fosterella vasquezii specimen in the Botanischer Garten, Berlin-Dahlem (Berlin Botanical Garden), Berlin, Germany.
| null |
image/jpeg
| 2,579
| 2,435
| true
| true
| true
|
Fosterella vasquezii är en gräsväxtart som beskrevs av Elvira Angela Gross och Pierre Leonhard Ibisch. Fosterella vasquezii ingår i släktet Fosterella och familjen Bromeliaceae.
Artens utbredningsområde är Bolivia. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.
|
Fosterella vasquezii är en gräsväxtart som beskrevs av Elvira Angela Gross och Pierre Leonhard Ibisch. Fosterella vasquezii ingår i släktet Fosterella och familjen Bromeliaceae.
Artens utbredningsområde är Bolivia. Inga underarter finns listade i Catalogue of Life.
|
|
uk
|
https://uk.wikipedia.org/wiki/500-%D1%80%D1%96%D1%87%D1%87%D1%8F_%D0%A0%D0%BE%D1%81%D1%96%D0%B9%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%BE%D1%97_%D0%B4%D0%B5%D1%80%D0%B6%D0%B0%D0%B2%D0%B8_(%D1%81%D0%B5%D1%80%D1%96%D1%8F_%D0%BC%D0%BE%D0%BD%D0%B5%D1%82)
|
500-річчя Російської держави (серія монет)
|
3 карбованці
|
500-річчя Російської держави (серія монет) / 3 карбованці
| null |
Українська: ювілейний рубль, 1990
| null |
image/jpeg
| 270
| 271
| true
| true
| true
|
500-річчя Російської держави — серія ювілейних монет СРСР з дорогоцінних монет, випущеної у 1989 — 1991 роках.
| null |
|
ms
|
https://ms.wikipedia.org/wiki/Landor_Associates
|
Landor Associates
|
1960an-1980an
|
Landor Associates / Sejarah / 1960an-1980an
|
Walter Landor bekerja di atas dek Klamath yang berlabuh di Teluk San Francisco (1960-an)
|
English: Walter Landor, founder of Landor Associates, at work on deck the Klamath offices (probably in the 1960s).
| null |
image/jpeg
| 631
| 720
| true
| true
| true
|
Landor ialah sebuah firma perundingan jenama diasaskan pada tahun 1941 oleh Walter Landor, perintis beberapa kaedah penyelidikan, reka bentuk, dan perundingan industri penjenamaan yang masih menggunakan.
Beribu pejabat di San Francisco, syarikat itu mengekalkan 26 pejabat di 20 negara, termasuk China, Perancis, Jerman, India, United Kingdom, Mexico, Singapura, Australia, Jepun, Afrika Selatan, dan Amerika Syarikat. Landor ialah ahli rangkaian Young & Rubicam Group dalam WPP plc, syarikat pengiklanan terbesar di dunia dengan pendapatan.
Kerja Landor termasuk penyelidikan dan penilaian jenama, strategi jenama dan seni bina, tujuan jenama dan reka bentuk hijau, identiti korporat dan reka bentuk pembungkusan, inovasi, penamaan dan penulisan, pengalaman berjenama, pengurusan ekuiti jenama, penglibatan pekerja, dan penjenamaan digital.
|
Dari tahun 1960-an hingga 1980-an, Landor menubuhkan ibu pejabatnya di atas kapal feri kapal Klamath yang telah diubahsuai, diterbangkan di Teluk San Francisco. Susunan yang luar biasa ini bertujuan untuk memupuk kreativiti di kalangan pekerja firma itu. Mencampur perniagaan dengan keseronokan, Klamath juga menjadi tuan rumah simposium perniagaan, acara kebudayaan dan pesta yang termasuk orang kenamaan, artis, hartawan perniagaan dan selebriti. Walaupun perniagaan Landor akhirnya mengalahkan kapal feri dan bergerak ke pejabat yang lebih besar di darat, Klamath kekalkan lambang korporatnya.
|
|
es
|
https://es.wikipedia.org/wiki/Castillo_Aragon%C3%A9s_de_Isquia
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/bc/Castello_Aragonese.jpg
|
Castillo Aragonés de Isquia
|
Galería
|
Castillo Aragonés de Isquia / Galería
| null |
Castello Aragonese von Ischia, links Vesuvio, rechts Capri
| null |
image/jpeg
| 687
| 1,693
| true
| true
| true
|
El Castillo Aragonés es una fortificación medieval que se encuentra en un islote situado en la parte oriental de Isquia, en el extremo norte del Golfo de Nápoles, Italia.
El islote está conectado a Isquia por medio de un puente de 220 metros, conocido anteriormente como Borgo dice Celsa, ahora conocido como el Puente Aragonés. El islote sobre el que se construyó el castillo proviene de una erupción producida hace más de 300.000 años. Alcanza una altura de 113 metros sobre el nivel del mar y tiene una superficie de aproximadamente 56.000 m². Geológicamente es una burbuja de magma que se consolidó durante las erupciones.
Una forma de acceder al castillo es a través de un túnel excavado en la roca hecho durante el siglo XV por Afonso V de Aragón. Antes del túnel, el único acceso posible era por el mar a través de una escalera ubicada en el lado norte del islote. El túnel tiene 400 metros de largo y el camino está iluminado por tragaluces que usaron también para echar aceite caliente, piedras y otros materiales sobre los enemigos. La siguiente sección es una cuesta hacia arriba al aire libre que conduce hasta la cima de la isla.
| null |
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/Eurostar
|
Eurostar
|
Service connections
|
Eurostar / Services / Service connections
|
Two Eurostar trains, a Thalys train, and a TGV train side by side at Paris Gare du Nord.
| null | null |
image/jpeg
| 1,536
| 2,048
| true
| true
| true
|
Eurostar is an international high-speed railway service connecting London with Amsterdam, Brussels, Bourg-Saint-Maurice, Disneyland Paris, Lille, Fréthun, Marseille, Paris, and Rotterdam. All its trains travel through the Channel Tunnel between the United Kingdom and France, owned and operated separately by Getlink.
The London terminus is St Pancras International, the other British calling points are Ebbsfleet International and Ashford International in Kent. Intermediate calling points in France are Calais-Fréthun and Lille-Europe, with trains to Paris terminating at Gare du Nord. Trains to Belgium terminate at Midi/Zuid station in Brussels. The only intermediate calling station in the Netherlands is Rotterdam Centraal and trains terminate at Amsterdam Centraal. There are direct services from London to Disneyland Paris at Marne-la-Vallée – Chessy, direct services to southern France, and seasonal direct services to the French Alps in winter.
The service is operated by eighteen-coach Class 373/1 trains and sixteen-coach Class 374 trains which run at up to 320 kilometres per hour on a network of high-speed lines.
|
Without the operation of Regional Eurostar services using the North of London trainsets across the rest of Britain, Eurostar has developed its connections with other transport services instead, such as integrating effectively with traditional UK rail operators' schedules and routes, making it possible for passengers to use Eurostar as a quick connection to further destinations on the continent.
All three main terminals used by the Eurostar service – St Pancras International, Paris Gare du Nord, and Brussels Midi/Zuid – are served by domestic trains and by local urban transport networks such as the London Underground and the Paris Metro. Standard Eurostar tickets no longer include free onward connections to or from any other station in Belgium: this is now available for a flat-rate supplement, currently £5.50.
Eurostar has announced several partnerships with other rail services,
most notably Thalys connections at Lille and Brussels for passengers to go beyond current Eurostar routes towards the Netherlands and Germany.
In 2002, Eurostar initiated the Eurostar-Plus program, offering connecting tickets for onward journeys from Lille and Paris to dozens of destinations in France.
Through fares are also available from 68 British towns and cities to destinations in France and Belgium.
In May 2009 Eurostar announced that a formal connection to Switzerland had been established in a partnership between Eurostar and Lyria, which will operate TGV services from Lille to the Swiss Alps for Eurostar connection.
In May 2019, Eurostar ended its agreement with Deutsche Bahn that allowed passengers to travel by train from the UK to Germany, Austria and Switzerland. Under the agreement passengers could travel on a single booking which made rescheduling easier. However, the direct tickets will no longer be sold from 9 November 2019.
|
|
ce
|
https://ce.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D0%B0%D0%BD%D0%B3%D0%BB%D0%BE%D0%BD
|
Манглон
| null |
Манглон
| null |
Français : photo prise en aout 2006, dont je suis l'auteur
|
Сурт
|
image/jpeg
| 1,152
| 1,536
| true
| true
| true
|
Манглон — Францин гӀала-коммуна, лаьтта Овернь — Рона — Альпаш регионехь. Коммунан департамент — Дром. Кхузахь климат барамехь ю, аьхка йовха хуьлу, ткъа Ӏа барамехь-шийла хуьлу. ГӀалин бахархой французаш бу. Официалан Французийн мотт бу.
|
Манглон (фр. Menglon) — Францин гӀала-коммуна, лаьтта Овернь — Рона — Альпаш регионехь. Коммунан департамент — Дром. Кхузахь климат барамехь ю, аьхка йовха хуьлу, ткъа Ӏа барамехь-шийла хуьлу. ГӀалин бахархой французаш бу. Официалан Французийн мотт бу.
|
|
el
|
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B1%CF%84%CE%B6%CE%B9%CE%AC
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/3f/Leavesgoldenoak2.JPG
|
Λατζιά
|
Εικόνες
|
Λατζιά / Εικόνες
| null |
Leaves of golden oak (Quercus alnifolia)
| null |
image/jpeg
| 1,536
| 2,048
| true
| true
| true
|
Η λατζιά είναι ένα είδος αείφυλλης σκληρόφυλλης δρυός που φύεται στην Κύπρο. Η λατινική ονομασία οφείλεται στο σχήμα των φύλλων που μοιάζει με το αντίστοιχο της κλήθρας. Η Quercus alnifolia είναι ενδημικό φυτό της Κύπρου και η εξάπλωσή της περιορίζεται στα πυριγενή πετρώματα της οροσειράς του Τροόδους. Τον Φεβρουάριο του 2006, με απόφαση του Υπουργικού Συμβουλίου της Κύπρου, η λατζιά ανακηρύχθηκε σε εθνικό δέντρο της Κύπρου.
| null |
ja
|
https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A6%E3%82%A3%E3%83%AA%E3%82%A2%E3%83%A0%E3%83%BB%E3%82%AD%E3%83%BC%E3%83%AA%E3%83%B3%E3%82%B0
|
ウィリアム・キーリング
| null |
ウィリアム・キーリング
|
ココス(キーリング)諸島の位置 南緯12度07分 東経96度54分 / 南緯12.117度 東経96.900度 / -12.117; 96.900
|
This is a locator map for the Cocos (Keeling) Islands I made.
| null |
image/png
| 158
| 250
| true
| true
| true
|
ウィリアム・キーリングは、イギリス東インド会社で活動したイギリス人船長。1604年に、スザンナ の船長として東インド会社の第2回航海に参加し、1607年の第3回航海にはレッド・ドラゴン の船長を務めた。1609年には、ジャワ島からイングランドヘ戻る途中に、現在のココス諸島を発見したと考えられている。この島々には、後にキーリングの名が付けられ、「キーリング諸島」と称された。1618年ころにはワイト島にあるカウズ・キャッスル の司令官となり、そのままワイト島で没した。
キーリングの日記は断片が残されており、1607年、1608年の日記では、船上で、シェイクスピアの『ハムレット』や『リチャード二世』を乗組員たちが演じた様子が、詳細に記されている。この日記の断片は、発見後しばらく偽物ではないかと疑われたが、今日では本物であると広く受け入れられている。
|
ウィリアム・キーリング（William Keeling、1578年 – 1620年）は、イギリス東インド会社で活動したイギリス人船長。1604年に、スザンナ (Susanna) の船長として東インド会社の第2回航海に参加し、1607年の第3回航海にはレッド・ドラゴン (Red Dragon) の船長を務めた。1609年には、ジャワ島からイングランドヘ戻る途中に、現在のココス諸島を発見したと考えられている。この島々には、後にキーリングの名が付けられ、「キーリング諸島」と称された。1618年ころにはワイト島にあるカウズ・キャッスル (Cowes Castle) の司令官となり、そのままワイト島で没した。
キーリングの日記は断片が残されており、1607年、1608年の日記では、船上で、シェイクスピアの『ハムレット』や『リチャード二世』を乗組員たちが演じた様子が、詳細に記されている。この日記の断片は、発見後しばらく偽物ではないかと疑われたが、今日では本物であると広く受け入れられている。
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Stolpersteine_in_Bonn
|
Liste der Stolpersteine in Bonn
|
Liste der Stolpersteine
|
Liste der Stolpersteine in Bonn / Liste der Stolpersteine
| null |
English: Stolpersteins for Elli and Ernst Daniel, Rheinallee 35, Bonn
| null |
image/jpeg
| 3,000
| 4,000
| true
| true
| true
|
Die Liste der Stolpersteine in Bonn enthält Stolpersteine, die im Rahmen des gleichnamigen Kunst-Projekts von Gunter Demnig in Bonn verlegt wurden.
Die 10 cm × 10 cm × 10 cm großen Betonquader mit Messingtafel sind in den Bürgersteig vor jenen Häusern eingelassen, in denen die Opfer einmal zu Hause waren. Die Inschrift der Tafel gibt Auskunft über ihren Namen, ihr Alter und ihr Schicksal. Die Stolpersteine sollen dem Vergessen der Opfer der nationalsozialistischen Gewaltherrschaft entgegenwirken.
| null |
|
sr
|
https://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%A8%D0%B0%D1%81%D0%B5_(%D0%9C%D0%B5%D0%BD_%D0%B8_%D0%9B%D0%BE%D0%B0%D1%80%D0%B0)
|
Шасе (Мен и Лоара)
| null |
Шасе (Мен и Лоара)
| null |
Français : Le château abritant les locaux de la mairie.
| null |
image/jpeg
| 3,000
| 4,000
| true
| true
| true
|
Шасе насеље је и општина у западној Француској у региону Лоара, у департману Мен и Лоара која припада префектури Сомир.
По подацима из 2011. године у општини је живело 1322 становника, а густина насељености је износила 205,92 становника/km². Општина се простире на површини од 6,42 km². Налази се на средњој надморској висини од 39 метара.
|
Шасе (франц. Chacé) насеље је и општина у западној Француској у региону Лоара, у департману Мен и Лоара која припада префектури Сомир.
По подацима из 2011. године у општини је живело 1322 становника, а густина насељености је износила 205,92 становника/km². Општина се простире на површини од 6,42 km². Налази се на средњој надморској висини од 39 метара (максималној 73 m, а минималној 25 m).
|
|
it
|
https://it.wikipedia.org/wiki/Littorinimorpha
|
Littorinimorpha
|
Tassonomia
|
Littorinimorpha / Tassonomia
| null |
Tudorella sulcata (Draparnaud, 1805) English: Length 1.7 cm; Originating from Camping Le Mas, La Couronne, Martigues, France43°19′41.7″N 5°3′27.1″E / 43.32825°N 5.057528°E; Shell of own collection, therefore not geocoded. Dorsal, lateral (right side), ventral, back, and front view. Deutsch: Länge 1,7 cm; Herkunft: Camping Le Mas, La Couronne, Martigues, Frankreich 43°19′41.7″N 5°3′27.1″E / 43.32825°N 5.057528°E.
| null |
image/jpeg
| 5,486
| 8,000
| true
| true
| true
|
Littorinimorpha Golikov & Starobogatov, 1975 è un grande ordine di molluschi gasteropodi della sottoclasse Caenogastropoda. Comprende specie sia terrestri che marine che di acqua dolce.
|
L'ordine comprende le seguenti superfamiglie e famiglie:
Superfamiglia Calyptraeoidea Lamarck, 1809
Calyptraeidae Lamarck, 1809
Superfamiglia Capuloidea Fleming, 1822
Capulidae Fleming, 1822, (sinonimo: Trichotropidae)
Superfamiglia Cingulopsoidea Fretter & Patil, 1958
Cingulopsidae Fretter & Patil, 1958
Eatoniellidae Ponder, 1965
Rastodentidae Ponder, 1966
Superfamiglia Cypraeoidea Rafinesque, 1815
Cypraeidae Rafinesque, 1815
Eratoidae , 1871
Ovulidae Fleming, 1822
Triviidae , 1863
Velutinidae Gray, 1840
Superfamiglia Ficoidea Meek, 1864
Ficidae Meek, 1864
Superfamiglia Littorinoidea Children, 1834
Annulariidae & Bartsch, 1920
†Bohaispiridae Youluo, 1978
†Leviathaniidae & S. Schneider, 2014
Littorinidae, Children, 1834
Pomatiidae Newton, 1891 (1828)
†Purpurinidae Zittel, 1895
Skeneopsidae Iredale, 1915
†Tripartellidae Gründel, 2001
Zerotulidae Warén & Hain, 1996
Superfamiglia Naticoidea Guilding, 1834
Naticidae Guilding, 1834
Superfamiglia Pterotracheoidea Rafinesque, 1814
Atlantidae Rang, 1829
†Bellerophinidae Destombes, 1984
Carinariidae Blainville, 1818
Pterotracheidae Rafinesque, 1814
Superfamiglia Rissooidea Gray, 1847
Barleeidae Gray, 1857
Emblandidae Ponder, 1985
†Falsobuvignidae Gründel, Keupp & Lang, 2019
Lironobidae Ponder, 1967
†Mesocochliopidae Yu, 1987
†Palaeorissoinidae Gründel & Kowalke, 2002
Rissoidae Gray, 1847
Rissoinidae Stimpson, 1865
Zebinidae Coan, 1964
Superfamiglia Stromboidea Rafinesque, 1815
Aporrhaidae Gray, 1850
†Colombellinidae P. Fischer, 1884
†Dilatilabridae Bandel, 2007
†Hippochrenidae Bandel, 2007
†Pereiraeidae Bandel, 2007
Rostellariidae Gabb, 1868
Seraphsidae gray, 1853
Strombidae Rafinesque, 1815
Struthiolariidae Gabb, 1868
†Thersiteidae Savornin, 1915
Superfamiglia Tonnoidea Suter, 1913 (1825)
Bursidae Thiele, 1925
Cassidae Latreille, 1825
Charoniidae Powell, 1933
Cymatiidae Iredale, 1913
Laubierinidae Warén & Bouchet, 1990
Personidae Gray, 1854
Ranellidae Gray, 1854
Thalassocyonidae F. Riedel, 1995
Tonnidae Suter, 1913 (1825)
Superfamiglia Truncatelloidea Gray, 1840
Amnicolidae Tryon, 1863
Anabathridae Keen, 1971
Assimineidae H. Adams & A. Adams, 1856
Bithyniidae Gray, 1857
Bythinellidae Locard, 1893
Caecidae Gray, 1850
Calopiidae Ponder, 1999
Clenchiellidae D.W. Taylor, 1966
Cochliopidae Tryon, 1866
Elachisinidae Ponder, 1985
Emmericiidae Brusina, 1870
Epigridae Ponder, 1985
Falsicingulidae Slavoshevskaya, 1975
Helicostoidae Pruvot-Fol, 1937
Hydrobiidae Stimpson, 1865
Hydrococcidae Thiele, 1928
Iravadiidae Thiele, 1928
Lithoglyphidae Tryon, 1866
Moitessieriidae Bourguignat, 1863
Pomatiopsidae Stimpson, 1865
Spirostyliferinidae Layton, Middelfart, Tatarnic & N. G. Wilson, 2019
Stenothyridae Tryon, 1866
Tateidae Thiele, 1925
Tomichiidae Wenz, 1938
Tornidae Sacco, 1896 (1884)
Truncatellidae Gray, 1840
Vitrinellidae Bush, 1897
Superfamiglia Vanikoroidea Gray, 1840
Eulimidae Philippi, 1853
Haloceratidae Warén & Bouchet, 1991
Hipponicidae Troschel, 1861
Vanikoridae Gray, 1840
Superfamiglia Vermetoidea Rafinesque, 1815
†Sakarahellidae Bandel, 2006
Vermetidae Rafinesque, 1815
Superfamiglia Xenophoroidea Troschel, 1852 (1840)
†Lamelliphoridae Korobkov, 1960
Xenophoridae Troschel, 1852 (1840)
|
|
es
|
https://es.wikipedia.org/wiki/Bernardo_Prudencio_Berro
|
Bernardo Prudencio Berro
|
Los últimos días de Berro
|
Bernardo Prudencio Berro / Los últimos días de Berro
|
Berro pasó sus últimos días preso en el Cabildo de Montevideo, lugar dónde fue ultimado por Segundo Flores.
|
English: Montevideo. Español: Frente del Cabildo de Montevideo.
| null |
image/jpeg
| 5,184
| 3,888
| true
| true
| true
|
Bernardo Prudencio Berro Larrañaga fue un político y escritor uruguayo, miembro del Partido Nacional, y presidente de la República entre 1860 y 1864.
|
El 19 de febrero los blancos se levantaron contra el gobierno.
Bernardo Berro fue apresado y llevado al Cabildo. El tiro que mata a Bernardo Berro se atribuye a Segundo Flores, uno de los hijos de Venancio.
|
|
fi
|
https://fi.wikipedia.org/wiki/Antonio_Montero_Moreno
|
Antonio Montero Moreno
| null |
Antonio Montero Moreno
|
Antonio Montero Moreno.
|
Mons. Montero
| null |
image/jpeg
| 755
| 600
| true
| true
| true
|
Antonio Montero Moreno on espanjalainen roomalaiskatolinen arkkipiispa. Hänet vihittiin papiksi 19. toukokuuta 1951 ja nimitettiin Sevillan arkkihiippakunnan vihkipiispaksi sekä Regianan titulaaripiispaksi 4. huhtikuuta 1969. Piispaksi konsekroinnin suoritti 17. toukokuuta José María Bueno y Monreal, jota avustivat Vicente Enrique y Tarancón ja Rafael García y García de Castro.
Montero Moreno sai 3. toukokuuta 1980 nimityksen Badajozin piispaksi. 28. heinäkuuta 1994 hiippakunta korotettiin arkkihiippakunnaksi ja nimettiin Mérida-Badajoziksi. Montero Moreno jatkoi toimintaansa sen arkkipiispana, kunnes jäi eläkkeelle 9. heinäkuuta 2004. Hänen seuraajakseen nimitettiin samana päivänä Santiago García Aracil.
Montero Moreno on Salamancan paavillisen yliopiston kunniatohtori. Hän on omistanut suuren osan elämästään työlle viestinnän parissa.
|
Antonio Montero Moreno (s. 28. elokuuta 1928 Churriana de la Vega) on espanjalainen roomalaiskatolinen arkkipiispa. Hänet vihittiin papiksi 19. toukokuuta 1951 ja nimitettiin Sevillan arkkihiippakunnan vihkipiispaksi sekä Regianan titulaaripiispaksi 4. huhtikuuta 1969. Piispaksi konsekroinnin suoritti 17. toukokuuta José María Bueno y Monreal, jota avustivat Vicente Enrique y Tarancón ja Rafael García y García de Castro.
Montero Moreno sai 3. toukokuuta 1980 nimityksen Badajozin piispaksi. 28. heinäkuuta 1994 hiippakunta korotettiin arkkihiippakunnaksi ja nimettiin Mérida-Badajoziksi. Montero Moreno jatkoi toimintaansa sen arkkipiispana, kunnes jäi eläkkeelle 9. heinäkuuta 2004. Hänen seuraajakseen nimitettiin samana päivänä Santiago García Aracil.
Montero Moreno on Salamancan paavillisen yliopiston kunniatohtori. Hän on omistanut suuren osan elämästään työlle viestinnän parissa.
|
|
pt
|
https://pt.wikipedia.org/wiki/Andrea_Mantegna
|
Andrea Mantegna
| null |
Andrea Mantegna
| null |
detail: probably Self-portrait Andrea Mantegna
| null |
image/jpeg
| 846
| 717
| true
| true
| true
|
Andrea Mantegna foi um pintor e gravador do Renascimento na Itália. Foi o primeiro grande artista da Itália setentrional.
|
Andrea Mantegna (Vicenza c.1431 - Mântua, 13 de setembro de 1506) foi um pintor e gravador do Renascimento na Itália. Foi o primeiro grande artista da Itália setentrional.
|
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Baudenkm%C3%A4ler_in_Kolbermoor
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/36/Rainerstr._2_Kolbermoor-5.jpg
|
Liste der Baudenkmäler in Kolbermoor
|
Kolbermoor
|
Liste der Baudenkmäler in Kolbermoor / Kolbermoor
| null |
Rainerstraße 2. Knabenschulhaus, dreigeschossiger Putzbau mit flachem Walmdach, südlichem Mittelrisalit und Putzgliederungen, 1871, 1904 vergrößert This is a picture of the Bavarian Baudenkmal (cultural heritage monument) with the ID D-1-87-150-7
|
Knabenschulhaus
|
image/jpeg
| 1,944
| 2,592
| true
| true
| true
|
In der Liste der Baudenkmäler in Kolbermoor sind die Baudenkmäler der oberbayerischen Stadt Kolbermoor und deren Ortsteile aufgelistet. Grundlage ist die Veröffentlichung der Bayerischen Denkmalliste, die auf Basis des Denkmalschutzgesetzes vom 1. Oktober 1973 erstmals erstellt und seither laufend ergänzt wurde.
| null |
eo
|
https://eo.wikipedia.org/wiki/Brit-kolumbiaj_kontinent-marbordaj_arbaroj
|
Brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj
|
Faŭno
|
Brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj / Faŭno
|
Provincia Parko Garibaldi
|
English: Black Tusk, Garibaldi Provincial Park
| null |
image/jpeg
| 1,584
| 2,816
| true
| true
| true
|
La brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj estas tersupraĵa ekoregiono el la okcident-nordamerika ekoprovinco de la nearktisa ekozono laŭ la tipologio de la Monda Natur-Fonduso. Biome la ekoregiono apartenas al mezvarmaj koniferarbaroj de la pacifika marbordo de Nordameriko. Botanike tiuj arbaroj situas en la Rokmontara Flaŭra Regiono. Kune kun kelkaj aliaj ekoregionoj, la brit-kolumbiaj kontinent-marbordaj arbaroj konstituas la pacifikajn moderajn pluvarbarojn, tutmondaj 200-regionon.
|
La ekoregiono gastigas 221 birdospeciojn kaj 78 mamulspeciojn .
Mamuloj en la areo inkluzivas kermodan urson, maloftan blankan subspecion de amerika nigra urso ( Ursus americanus ) trovita en Princin-Reĝin-Insulo kaj aliloke, grizan urson ( Ursus arctos ), nigravostan cervon ( Odocoileus hemionus ), alkon ( Alces alces ), arbaran boacon ( Rangifer tarandus caribou ), grizan lupon ( Canis lupus ), vulpon ( Vulpes vulpes ), oreamnon ( Oreamnos americanus ), vizonon ( Mustela vision ), amerikan marteson ( Martes americana ), kanadan lutron ( Lontra canadensis ), kanadan kastoron ( Castor canadensis ) kaj neĝoŝuan leporon ( Lepus americanus ). Birdoj inkluzivas okcidentan strigon ( Strix occidentalis ), bluan dendragapon ( Dendragapus obscurus ) kaj multajn akvobirdojn.
|
|
pt
|
https://pt.wikipedia.org/wiki/Ilhas_Aru
|
Ilhas Aru
| null |
Ilhas Aru
|
Mapa das ilhas Aru
|
English: map of southern Aru Islands, Indonesia English: map of northern Aru Islands, Indonesia
| null |
image/jpeg
| 3,447
| 2,277
| true
| true
| true
|
As ilhas Aru são um arquipélago de cerca de 95 ilhas baixas na província das Ilhas Molucas, no leste da Indonésia, na parte norte do mar de Arafura. A área total é de cerca de 8563 km².
Os primeiros europeus a visitar as Aru terão sido os holandeses em 1623, que as colonizaram como parte das Índias Orientais Holandesas. A maior das ilhas é Tanahbesar, e o principal porto é Dobo, na ilha de Wamar. A população procede da mestiçagem entre elementos malaios e melanésios. A maioria é cristã, havendo uma pequena minoria muçulmana principalmente composta por pessoas vindas de outras ilhas indonésias.
Tal como as restantes ilhas pertencentes às Molucas, pertencem à área da Linha de Wallace, de grande interesse científico pela sua rica biodiversidade ao situar-se entre o sueste asiático e a Oceania.
|
As ilhas Aru (também chamadas Aroe ou Kepulauan Aru) são um arquipélago de cerca de 95 ilhas baixas na província das Ilhas Molucas, no leste da Indonésia, na parte norte do mar de Arafura. A área total é de cerca de 8563 km².
Os primeiros europeus a visitar as Aru terão sido os holandeses em 1623, que as colonizaram como parte das Índias Orientais Holandesas. A maior das ilhas é Tanahbesar (também chamada Wokam), e o principal porto é Dobo, na ilha de Wamar. A população procede da mestiçagem entre elementos malaios e melanésios. A maioria é cristã, havendo uma pequena minoria muçulmana principalmente composta por pessoas vindas de outras ilhas indonésias.
Tal como as restantes ilhas pertencentes às Molucas, pertencem à área da Linha de Wallace (Wallacea), de grande interesse científico pela sua rica biodiversidade ao situar-se entre o sueste asiático e a Oceania.
|
|
fa
|
https://fa.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%DB%8C%D8%AA%D8%B1_%D9%85%D8%AF%D8%A7%D9%88%D8%A7%D8%B1
|
پیتر مداوار
| null |
پیتر مداوار
| null |
Català: Peter Medawar. Русский: Медавар, Питер Брайан. Svenska: Peter Medawar. English: Peter Medawar
| null |
image/jpeg
| 396
| 280
| true
| true
| true
|
سر پیتر مداوار زیستشناس برزیلی/بریتانیایی بود که در سال ۱۹۶۰ میلادی، بهطور مشترک برنده جایزه نوبل در زمینه فیزیولوژی پزشکی گردید.
|
سر پیتر مداوار (به انگلیسی: Peter Madawar) (زاده ۲۸ فوریه ۱۹۱۵ – درگذشته ۲ اکتبر ۱۹۸۷) زیستشناس برزیلی/بریتانیایی بود که در سال ۱۹۶۰ میلادی، بهطور مشترک برنده جایزه نوبل در زمینه فیزیولوژی پزشکی گردید.
|
|
fr
|
https://fr.wikipedia.org/wiki/Judy_Garland
|
Judy Garland
|
Filmographie
|
Judy Garland / Filmographie
|
Photographie promotionnelle de Judy Garland pour le film Lily Mars vedette (1943).
|
English: A publicity photo of Judy Garland from 1943, used in connection with promotion of Presenting Lily Mars.
| null |
image/jpeg
| 1,777
| 1,367
| true
| true
| true
|
Frances Ethel Gumm, dite Judy Garland, née le 10 juin 1922 à Grand Rapids et morte le 22 juin 1969 à Londres, est une actrice, chanteuse et danseuse américaine.
Elle est considérée par l'American Film Institute comme la huitième meilleure actrice de légende du cinéma. Elle est aussi la mère de la chanteuse et actrice Liza Minnelli.
| null |
|
de
|
https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Mitglieder_der_Deutschen_Akademie_der_Naturforscher_Leopoldina/1971
|
Liste der Mitglieder der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina/1971
|
Neu gewählte Mitglieder 1971
|
Liste der Mitglieder der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina/1971 / Neu gewählte Mitglieder 1971
| null |
English: Nicolay G. Basov Русский: Николай Геннадиевич Басов
|
Nikolai Bassow (1964)
|
image/jpeg
| 396
| 280
| true
| true
| true
|
Die Liste der Mitglieder der Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina für 1971 listet alle Personen, die im Jahr 1971 zum Mitglied berufen wurden. Insgesamt gab es fünfundvierzig neu gewählte Mitglieder.
|
* Die Martrikelnummern sowie das genaue Wahldatum der aufgelisteten Akademiemitglieder sind nicht aus dem online gestellten Mitgliederverzeichnis der Akademie ersichtlich. Akademische Titel sind im Mitgliederverzeichnis einsehbar.
|
|
pl
|
https://pl.wikipedia.org/wiki/Wsp%C3%B3%C5%82ksi%C4%85%C5%BC%C4%99_episkopalny
|
Współksiążę episkopalny
|
Legenda
|
Współksiążę episkopalny / Legenda
| null |
Español: Entronización del Doctor Iglesias como Príncipe de Andorra.
| null |
image/jpeg
| 477
| 517
| true
| true
| true
|
Współksiążę episkopalny – jeden z dwóch współksiążąt Andory. Współksięciem episkopalnym jest każdorazowo biskup hiszpańskiego miasta Seo de Urgel.
Osobistym przedstawicielem biskupa w Andorze jest obecnie Josep Maria Mauri.
|
tymczasowo
|
|
en
|
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_ironclad_warships_of_Austria-Hungary
|
List of ironclad warships of Austria-Hungary
|
Lissa
|
List of ironclad warships of Austria-Hungary / Lissa
|
Lissa before 1875
|
English: The SMS Lissa. Photo taken before the 1875-1877 modernization. Funnel is lowered. Cropped by uploader.
| null |
image/jpeg
| 3,507
| 5,789
| true
| true
| true
|
Between the 1860s and the 1880s, the Austro-Hungarian Navy acquired a fleet of seventeen ironclad warships, including broadside ironclads, central battery ships and barbette ships. The first generation of ships, the seven broadside ironclads of the Drache, Kaiser Max and Erzherzog Ferdinand Max classes, formed the core of the Austrian fleet that was involved in an ironclad arms race with Italy in the 1860s and defeated the Italian Regia Marina at the Battle of Lissa in July 1866. The Austrian commander, Wilhelm von Tegetthoff, used ramming tactics to win the battle, which influenced the second generation of ironclads that he ordered in the late 1860s and early 1870s. These ships—Lissa, Custoza, Erzherzog Albrecht and the rebuilt ship of the line Kaiser—were central battery ships; this placed an emphasis on end-on fire capabilities, a necessity for ramming attacks since broadside guns could not be brought to bear when ramming.
Following Tegetthoff's death in 1871, Friedrich von Pöck succeeded him as the head of the Austro-Hungarian Navy; Pöck lacked Tegetthoff's prestige and had great difficulty in securing funds from the Austro-Hungarian parliament for new ironclads.
|
Lissa was the first of the second generation of Austro-Hungarian ironclads; these ships were built after the experience at the Battle of Lissa. At the battle, Tegetthoff had emphasized aggressive ramming tactics to make up for the numerical inferiority of his armored squadron compared to the Italian fleet. These tactics made the traditional broadside arrangement difficult to use, since they could not easily be brought to bear. The recently developed casemate ship solved the problem. This design concentrated the armored gun battery in the central portion of the ship, allowing a thicker but overall lighter scale of armor protection, and permitting angled casemates so the guns could fire ahead and astern. Tegetthoff pressed for a construction program to acquire fifteen ironclads, which would have placed the Austro-Hungarian Navy at parity with its Italian rival. Romako based the design for Lissa on the British HMS Hercules, though unlike Hercules, which mounted her battery in a single deck, Lissa incorporated a second casemate atop the main battery with two of the heavy guns placed there. These guns could be fired ahead, astern, and one to each side. Despite having lost the Seven Weeks' War to Prussia just a year before, the Austro-Hungarian government ordered the ship's breech-loading guns from the Prussian Krupp firm.
Budgetary shortfalls delayed completion of the ship, which was constructed by Stabilimento Tecnico Triestino, thus limiting her career once she entered service. She was laid up in reserve throughout the 1870s, though she was nominally assigned to the ironclad squadron. During this period, the only event of note was a major fire aboard the ship in 1872. In 1880, her hull was found to have rotted badly, so she was drydocked, stripped of most of her armor plate and re-timbered. After completing the reconstruction, she returned to the ironclad squadron, where she served until 1888. Lissa was finally stricken from the register in 1892 and broken up for scrap between 1893 and 1895.
|
|
th
|
https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B1%E0%B8%90%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%A9%E0%B8%8F%E0%B8%A3%E0%B8%B0
|
รัฐมหาราษฏระ
|
การแบ่งเขตการปกครอง
|
รัฐมหาราษฏระ / การแบ่งเขตการปกครอง
|
มณฑล (Divisions) ของมหาราษฏระ และอำเภอตัวแทน
| null | null |
image/svg+xml
| 2,453
| 3,106
| true
| true
| true
|
มหาราษฏระเป็นรัฐทางตะวันตกของประเทศอินเดีย มีพื้นที่อยู่บนบางส่วนของที่ราบสูงเดกกัน เป็นรัฐที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของประเทศ และพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับสามของประเทศ คิดเป็นพื้นที่ 307,713 กม² มีอาณาเขตทางทิศตะวันตกติดกับทะเลอาหรับ ทิศใต้ติดกับรัฐกัวและรัฐกรณาฏกะ ทิศตะวันออกเฉียงใต้ติดกับรัฐเตลังคานา ทิศตะวันออกติดกับรัฐฉัตตีสครห์ ทิศเหนือติดกับรัฐคุชราตและรัฐมัธยประเทศ และทิศตะวันตกเฉียงเหนือติดกับดินแดนสหภาพดาดราและนครหเวลี และดามันและดีอู นอกจากนี้ รัฐมหาราษฏระจัดเป็นหน่วยการปกครองระดับที่หนึ่งที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก
รัฐมหาราษฏระก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 1960 เกิดจากการรวมกันของพื้นที่บางส่วนของรัฐบอมเบย์, มณฑลเบราร, วิทรภา, บางส่วนของรัฐไฮเดอราบาด และบางส่วนที่แยกออกมาจากรัฐเสาราษฏระ ตามรัฐบัญญัติการจัดระเบียบรัฐ ค.ศ.
|
มหาราษฏระประกอบด้วยมณฑลการปกครอง (administrative divisions) 6 มณฑล:
อมราวตี
ออรังคาบาด
โกนกัน
นาคปุระ
นาศิก
ปูเน
ซึ่งส่วนการปกครอง (administrative divisions) ทั้ง 6 มณฑลจะแบ่งออกเป็น 36 อำเภอ, 109 แขวง (sub-divisions) และ 357 ตลุกะ (taluka)
|
|
sv
|
https://sv.wikipedia.org/wiki/Pasvikdalen
|
Pasvikdalen
|
Bildgalleri
|
Pasvikdalen / Bildgalleri
| null |
Svanhovd miljøsenter, Nasjonalparksenter,Bioforsk
| null |
image/jpeg
| 2,592
| 3,888
| true
| true
| true
|
Pasvikdalen är gränsfloden Pasviksälvens dalgång, i Norge i Sør-Varangers kommun i Finnmark, i Ryssland i Petjenga i Murmansk oblast.
Pasvikdalen går söderut in i Ryssland vid Rajakoski kraftverk i Jäniskoski-Niskakoskiområdet och slutar i Enare träsk i Finland.
I Pasvikdalen registrerades den 17 juli 1957 den högsta uppmätta nattemperaturen i Norge. Temperaturen sjönk den natten inte under 25,7 grader.
| null |
|
hu
|
https://hu.wikipedia.org/wiki/%C3%81lvaro_Bautista
|
http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e4/Alvaro_Bautista_2010_Qatar.jpg
|
Álvaro Bautista
| null |
Álvaro Bautista
| null |
English: Álvaro Bautista 2010 Qatar
|
Bautista a 2010-es katari nagydíjon
|
image/jpeg
| 710
| 531
| true
| true
| true
|
Álvaro Bautista spanyol motorversenyző, jelenleg a MotoGP királykategóriájában, a Gresini Racing színeiben versenyez.
Egyszeres világbajnok, 2006-ban megnyerte a 125 köbcentiméteresek küzdelmeit.
|
Álvaro Bautista (Talavera de la Reina, 1984. november 21. –) spanyol motorversenyző, jelenleg a MotoGP királykategóriájában, a Gresini Racing színeiben versenyez.
Egyszeres világbajnok, 2006-ban megnyerte a 125 köbcentiméteresek küzdelmeit.
|
pt
|
https://pt.wikipedia.org/wiki/Mariano_Rivera
|
Mariano Rivera
| null |
Mariano Rivera
| null |
Mariano Rivera
| null |
image/jpeg
| 2,392
| 2,517
| true
| true
| true
|
Mariano Rivera é um ex-jogador panamenho de beisebol, que jogou a carreira toda pelo New York Yankees da MLB. Era arremessador destro, atuando na sub-posição de fechador, entrando nas últimas entradas da partida, para garantir a vitória de sua equipe.
Rivera começou atuando na sub-posição de arremessador titular pelo New York Yankees na temporada de 1995, sendo posteriormente movido para o bullpen, onde foi bem-sucedido. Depois de atuar como homem de set-up na temporada de 1996, foi convertido para fechador em 1997. Ele continuou nos Yankees até 2013, quando se aposentou.
Rapidamente, Rivera se tornou um dos melhores fechadores da Major League Baseball, tendo vencido o prêmio 'Rolaids Relief of the Year' quatro vezes, além de bater vários recordes na MLB.
Para muitos especialistas, Rivera é o maior arremessador reserva da história dos Playoffs da Major League Baseball, e o melhor fechador da história do beisebol. Além de possuir o segundo maior número de salvamentos em uma temporada regular da história da MLB, Rivera é o líder de salvamentos e de ERA das Major Leagues na pós-temporada.
|
Mariano Rivera (Cidade do Panamá, 29 de novembro de 1969) é um ex-jogador panamenho de beisebol, que jogou a carreira toda pelo New York Yankees da MLB. Era arremessador destro, atuando na sub-posição de fechador, entrando nas últimas entradas da partida, para garantir a vitória de sua equipe.
Rivera começou atuando na sub-posição de arremessador titular pelo New York Yankees na temporada de 1995, sendo posteriormente movido para o bullpen, onde foi bem-sucedido. Depois de atuar como homem de set-up na temporada de 1996, foi convertido para fechador em 1997. Ele continuou nos Yankees até 2013, quando se aposentou.
Rapidamente, Rivera se tornou um dos melhores fechadores da Major League Baseball, tendo vencido o prêmio 'Rolaids Relief of the Year' (dado ao melhor arremessador reserva da Liga em uma temporada) quatro vezes, além de bater vários recordes na MLB.
Para muitos especialistas, Rivera é o maior arremessador reserva da história dos Playoffs da Major League Baseball, e o melhor fechador da história do beisebol. Além de possuir o segundo maior número de salvamentos em uma temporada regular da história da MLB, Rivera é o líder de salvamentos e de ERA das Major Leagues na pós-temporada. Em sua carreira jogando pelos Yankees, Rivera venceu cinco Séries Mundiais e foi eleito para o Jogo das Estrelas da MLB treze vezes.
Rivera era famoso por seu arremesso principal, uma bola rápida que após lançada "quebrava" sutilmente, enganando o rebatedor adversário. Ele foi o último jogador ativo da MLB a usar o uniforme de número 42, o qual foi aposentado em 1997 em homenagem a Jackie Robinson, o primeiro jogador negro da Liga.
Em janeiro de 2019, Rivera foi introduzido no Hall da Fama do Beisebol, se tornando o primeiro jogador a conseguir tal feito unanimemente, com 100% dos votos possíveis.
|
Subsets and Splits
Rainbow References in WIT
The query retrieves entries containing the word 'rainbow' in various fields, providing a basic search and limited context about where the term appears.