language stringlengths 2 9 | page_url stringlengths 25 757 | image_url stringlengths 54 738 | page_title stringlengths 1 239 | section_title stringlengths 1 674 ⌀ | hierarchical_section_title stringlengths 1 1.2k ⌀ | caption_reference_description stringlengths 1 15.6k ⌀ | caption_attribution_description stringlengths 1 47.4k ⌀ | caption_alt_text_description stringlengths 1 2.08k ⌀ | mime_type stringclasses 7
values | original_height int32 100 25.5k | original_width int32 100 46.6k | is_main_image bool 1
class | attribution_passes_lang_id bool 1
class | page_changed_recently bool 1
class | context_page_description stringlengths 1 2.87k ⌀ | context_section_description stringlengths 1 4.1k ⌀ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%8F%B0%E7%81%A3%E5%AF%84%E5%B1%85%E8%9F%B9%E5%88%97%E8%A1%A8 | 台灣寄居蟹列表 | 細螯寄居蟹屬 Clibanarius | 台灣寄居蟹列表 / 活額寄居蟹科 Diogenidae / 細螯寄居蟹屬 Clibanarius | null | Français : Un Bernard-l'ermite Clibanarius humilis à la Réunion. | null | image/jpeg | 936 | 1,200 | true | true | true | 台灣寄居蟹列表列出臺灣發現的寄居蟹種類。寄居蟹爲節肢動物甲殼綱十足目異尾下目下的寄居蟹總科生物的統稱，大部分生活在熱帶的海岸地區，常見的寄居蟹可分為活額寄居蟹科、寄居蟹科和陸寄居蟹科，其中只有陸寄居蟹科生活在陸地上，其他科物種接生活在海中。大部分的寄居蟹攜帶貝殼移動，而椰子蟹在成體後即裸露腹部生活。全世界約有86屬1100多種的寄居蟹，台灣目前發現的寄居蟹約有40屬135種，其中無台灣特有種，而椰子蟹為農委會公告的第二類珍貴稀有保育類動物。 | 疏毛細螯寄居蟹 - Clibanarius arethusa (De Man, 1888)
珊瑚細螯寄居蟹 - Clibanarius corallinus (H. Milne Edwards, 1848)
藍指細螯寄居蟹 - Clibanarius englaucus Ball & Haig, 1972)
寬胸細螯寄居蟹 - Clibanarius eurysternus (Hilgendorf, 1879)
矮小細螯寄居蟹 - Clibanarius humilis (Dana, 1851)
下棘細螯寄居蟹 - Clibanarius infraspinatus (Hilgendorf, 1869
長指細螯寄居蟹 - Clibanarius longitarsus (De Haan, 1849)
墨吉細螯寄居蟹 - Clibanarius merguiensis (De Man, 1888)
瑞氏細螯寄居蟹 - Clibanarius ransoni (Forest, 1953)
白刺細螯寄居蟹 - Clibanarius snelliusi Buitendijk, 1937)
條紋細螯寄居蟹 - Clibanarius striolatus Dana, 1852)
綠色細螯寄居蟹 - Clibanarius virescens (Krauss, 1843) | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Hornb%C3%A6k | Hornbæk | null | Hornbæk | Hornbæk Harbour | Hornbaek, Denmark | Hornbæk Harbour | image/jpeg | 960 | 1,280 | true | true | true | Hornbæk is a seaside resort town on the north coast of the Danish island of Sjælland, facing the Øresund which separates Denmark from Sweden. It is part of Helsingør Municipality and is located 12 km north-west of Helsingør, and is mainly known for its fashionable holiday homes and broad sandy beaches.
As of 2020, Hornbæk proper has a population of 3,641 but since 2010 it has grown together with neighbouring Dronningmølle in Gribskov Municipality, forming an urban area with a combined population of 5,334. | Hornbæk ([ˈhoɐ̯nˌpek]) is a seaside resort town on the north coast of the Danish island of Sjælland, facing the Øresund which separates Denmark from Sweden. It is part of Helsingør Municipality and is located 12 km north-west of Helsingør, and is mainly known for its fashionable holiday homes and broad sandy beaches.
As of 2020, Hornbæk proper has a population of 3,641 but since 2010 it has grown together with neighbouring Dronningmølle in Gribskov Municipality, forming an urban area with a combined population of 5,334. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_beelden_in_Eindhoven | Lijst van beelden in Eindhoven | null | Lijst van beelden in Eindhoven | null | Nederlands: In het Stadswandelpark in Eindhoven. Kunstwerk: Dubbel Kwadraat, Kunstenaar: Margot Zanstra, 1980 | null | image/jpeg | 558 | 744 | true | true | true | Openbare kunst in Eindhoven is in alle wijken en in alle soorten te vinden, binnen en buiten, bij elkaar in musea of verspreid door de stad. Zie ook de Beeldenroute Technische Universiteit Eindhoven. | Openbare kunst in Eindhoven is in alle wijken en in alle soorten te vinden, binnen en buiten, bij elkaar in musea of verspreid door de stad. Zie ook de Beeldenroute Technische Universiteit Eindhoven. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Celibacy | Celibacy | Catholic Church | Celibacy / Christianity / Catholic Church | Conventual Franciscan friar, 2012 | Português: Congresso Clariano (Canindé (Brasil), 9 a 11 ago. 2012) | null | image/jpeg | 4,288 | 3,216 | true | true | true | Celibacy is the state of voluntarily being unmarried, sexually abstinent, or both, usually for religious reasons. It is often in association with the role of a religious official or devotee. In its narrow sense, the term celibacy is applied only to those for whom the unmarried state is the result of a sacred vow, act of renunciation, or religious conviction. In a wider sense, it is commonly understood to only mean abstinence from sexual activity.
Celibacy has existed in one form or another throughout history, in virtually all the major religions of the world, and views on it have varied. Judaism strongly opposes celibacy. However, the priests of the Essenes, a Jewish sect during the Second Temple period, practised celibacy. The Romans viewed celibacy as an aberration and legislated fiscal penalties against it, with the sole exception granted to the Vestal Virgins. The Islamic attitudes toward celibacy have been complex as well. Several Hadiths indicate that Prophet Muhammad denounced celibacy, but some Sufi orders embrace it.
Classical Hindu culture encouraged asceticism and celibacy in the later stages of life, after one has met one's societal obligations. | During the first three or four centuries, no law was promulgated prohibiting clerical marriage. Celibacy was a matter of choice for bishops, priests, and deacons.
Statutes forbidding clergy from having wives were written beginning with the Council of Elvira (306) but these early statutes were not universal and were often defied by clerics and then retracted by hierarchy. The Synod of Gangra (345) condemned a false asceticism whereby worshipers boycotted celebrations presided over by married clergy." The Apostolic Constitutions (c. 400) excommunicated a priest or bishop who left his wife 'under the pretense of piety"’ (Mansi, 1:51).
"A famous letter of Synesius of Cyrene (c. 414) is evidence both for the respecting of personal decision in the matter and for contemporary appreciation of celibacy. For priests and deacons clerical marriage continued to be in vogue".
"The Second Lateran Council (1139) seems to have enacted the first written law making sacred orders a diriment impediment to marriage for the universal Church." Celibacy was first required of some clerics in 1123 at the First Lateran Council. Because clerics resisted it, the celibacy mandate was restated at the Second Lateran Council (1139) and the Council of Trent (1545–64). In places, coercion and enslavement of clerical wives and children was apparently involved in the enforcement of the law. "The earliest decree in which the children [of clerics] were declared to be slaves and never to be enfranchised [freed] seems to have been a canon of the Synod of Pavia in 1018. Similar penalties were promulgated against wives and concubines (see the Synod of Melfi, 1189 can. Xii), who by the very fact of their unlawful connexion with a subdeacon or clerk of higher rank became liable to be seized by the over-lord". Celibacy for priests continues to be a contested issue even today.
In the Roman Catholic Church, the Twelve Apostles are considered to have been the first priests and bishops of the Church. Some say the call to be eunuchs for the sake of Heaven in Matthew 19 was a call to be sexually continent and that this developed into celibacy for priests as the successors of the apostles. Others see the call to be sexually continent in Matthew 19 to be a caution for men who were too readily divorcing and remarrying.
The view of the Church is that celibacy is a reflection of life in Heaven, a source of detachment from the material world which aids in one's relationship with God. Celibacy is designed to "consecrate themselves with undivided heart to the Lord and to "the affairs of the Lord, they give themselves entirely to God and to men. It is a sign of this new life to the service of which the Church's minister is consecrated; accepted with a joyous heart celibacy radiantly proclaims the Reign of God." In contrast, Saint Peter, whom the Church considers its first Pope, was married given that he had a mother-in-law whom Christ healed (Matthew 8).
Usually, only celibate men are ordained as priests in the Latin Rite. Married clergy who have converted from other Christian denominations can be ordained Roman Catholic priests without becoming celibate. Priestly celibacy is not doctrine of the Church (such as the belief in the Assumption of Mary) but a matter of discipline, like the use of the vernacular (local) language in Mass or Lenten fasting and abstinence. As such, it can theoretically change at any time though it still must be obeyed by Catholics until the change were to take place. The Eastern Catholic Churches ordain both celibate and married men. However, in both the East and the West, bishops are chosen from among those who are celibate. In Ireland, several priests have fathered children, the two most prominent being Bishop Eamonn Casey and Father Michael Cleary.
The classical heritage flourished throughout the Middle Ages in both the Byzantine Greek East and the Latin West. Will Durant has made a case that certain prominent features of Plato's ideal community were discernible in the organization, dogma and effectiveness of "the" Medieval Church in Europe:
"The clergy, | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E5%85%8B%E9%AD%AF%E5%A7%86%E5%85%8B | 克魯姆克 | null | 克魯姆克 | null | English: Warm krumkake fresh from the hot iron being shaped with a conical wooden rolling pin in a cooking demonstration at Vesterheim Norwegian-American Museum in Decorah, Iowa Español: Krumkake recién sacado de la plancha, siendo enrollado en un cono de madera Français : Krumkake (sorte de gaufre norvégienne, typique de l'époque de Noël) juste sorti du four, enroulé sur son manche en bois, lors d'une démonstration culinaire au musée norvégien-américain Vesterheim de Decorah, Iowa, Etats-Unis Русский: Крумкаке, только что вынутый из горячей вафельницы и свёрнутый в конус | null | image/jpeg | 2,162 | 3,456 | true | true | true | 克魯姆克是由麵粉、奶油、雞蛋、食糖和鮮奶油製成的餅乾，並以類似義大利裝飾在鐵板的法蘭酥、西西里飲食或傳統用於烘烤圓形蛋糕的格子鬆餅烘烤模。 | 克魯姆克（英語：krumkake、挪威語：ˈkrʉmˌkɑːkə）是由麵粉、奶油、雞蛋、食糖和鮮奶油製成的餅乾，並以類似義大利裝飾在鐵板的法蘭酥、西西里飲食或傳統用於烘烤圓形蛋糕的格子鬆餅烘烤模。 | |
id | https://id.wikipedia.org/wiki/Sukhwinder_Singh | Sukhwinder Singh | null | Sukhwinder Singh | Sukhwinder Singh pada 2012 | English: Sukhwinder Singh at Asha Bhosle's 80 glorious years' celebrations | null | image/jpeg | 468 | 362 | true | true | true | Sukhwinder Singh adalah seorang penyanyi playback Bollywood India. Singh dikenal karena menyanyikan "Chaiyya Chaiyya" yang membuatnya memenangkan Penghargaan Playback Laki-Laki Terbaik di Penghargaan Filmfare 1999. Lagu tersebut, yang berasal dari film 1998 Mani Ratnam Dil Se.., dikomposisikan oleh A. R. Rahman, ditulis oleh Gulzar, dan dinyanyikan dalam duet bersama dengan Sapna Awasthi. Film tersebut juga tampil dalam musikal Bombay Dreams dan, dalam aransemen yang di-remix, dalam segmen-segmen film 2006 Spike Lee, Inside Man. Singh kemudian meraih ketenaran internasional karena menyanyikan "Jai Ho" dari film Slumdog Millionaire, yang memenangkan sebuah Academy Award untuk Lagu Asli Terbaik dan sebuah Grammy Award untuk Lagu Terbaik yang Ditulis untuk sebuah Film, Televisi atau Media Visual Lainnya. | Sukhwinder Singh (kelahiran 18 Juli 1971) adalah seorang penyanyi playback Bollywood India. Singh dikenal karena menyanyikan "Chaiyya Chaiyya" yang membuatnya memenangkan Penghargaan Playback Laki-Laki Terbaik di Penghargaan Filmfare 1999. Lagu tersebut, yang berasal dari film 1998 Mani Ratnam Dil Se.., dikomposisikan oleh A. R. Rahman, ditulis oleh Gulzar, dan dinyanyikan dalam duet bersama dengan Sapna Awasthi. Film tersebut juga tampil dalam musikal Bombay Dreams dan, dalam aransemen yang di-remix, dalam segmen-segmen film 2006 Spike Lee, Inside Man. Singh kemudian meraih ketenaran internasional karena menyanyikan "Jai Ho" dari film Slumdog Millionaire, yang memenangkan sebuah Academy Award untuk Lagu Asli Terbaik dan sebuah Grammy Award untuk Lagu Terbaik yang Ditulis untuk sebuah Film, Televisi atau Media Visual Lainnya. | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Fiume_Sham_Chun | Fiume Sham Chun | Descrizione | Fiume Sham Chun / Descrizione | Confine tra Shenzhen e Hong Kong, separati dal fiume Sham Chun | Shenzhen River and the Lok Ma Chau road border crossing from the Lok Ma Chau Station-Futian border crossing bridge (sorry about glare): Shenzhen on the left, Hong Kong's New Territories on the right | null | image/jpeg | 1,592 | 2,552 | true | true | true | Il fiume Sham Chun o fiume Shenzhen è un fiume che funge da confine naturale tra Hong Kong e la Cina continentale, insieme al fiume Sha Tau Kok e alla Deep Bay. | Faceva parte del limite territoriale della convenzione per l'estensione del territorio di Hong Kong, un contratto di locazione stipulato tra Impero britannico e Cina.
Separa il distretto di Yuen, il distretto nord di Hong Kong e la città di Shenzhen. La sua sorgente è localizzata sulle Wutong Mountain, a Shenzhen. I suoi affluenti sono il fiume Ping Yuen, il fiume Shek Sheung, il fiume Sheung Yue, il fiume Ng Tung, il fiume Buji e il fiume Tan Shan.
Il fiume sfocia nella Deep Bay (noto anche come Hau Hoi Wan e Shenzhen Bay). Le paludi di Mai Po sono il suo estuario. | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Faliesi | Faliesi | La grotta dei sette giri per un desiderio | Faliesi / I luoghi / La grotta dei sette giri per un desiderio | La grotta dei Longobardi a Faliesi Forino | Italiano: La grotta scavata dai Longobardi nel 663 a. C. Oggi è riparata da un muro ,mentre all'esterno troviamo una campana,la "campana di Preturo" | null | image/jpeg | 1,944 | 2,592 | true | true | true | Il Faliesi è una montagna dell'Appennino Campano, situata a sud-ovest di Avellino, tra i comuni di Contrada e Forino. | La grotta, rifugio delle truppe di Romualdo, è una caverna stillante acqua sorgiva che si raccoglie in due piccole cavità scavate ai due lati della roccia, a metà della parete.
Il primo altare dedicato all'Arcagelo, posto a poca distanza dall'ingresso, reca fiori e ceri votivi, mentre l'altro, incastonato verso il fondo della caverna, è dotato di uno spazio retrostante che permette ai pellegrini di girarci attorno. Infatti, tradizionalmente, chi visita la grotta compie sette giri intorno all'altare, esprimendo altrettanti desideri.
Tutto questo ha forse una connotazione pagana, perché il numero sette è sempre stato fortemente legato alla magia; inoltre, parlando del Faliesi, il sette ricorre diverse volte, considerato che esso è uno dei sette monti che circonda Forino e che la sede arcaica del culto micaelico era costituita da 7 piccole cappelle all'interno della roccia, ancora oggi note come “ ‘E sette cammarelle”, ovvero “Le sette camerette del diavolo”. | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/%C3%96rv%C3%B6s_s%C3%A1ndorpapag%C3%A1j | Örvös sándorpapagáj | null | Örvös sándorpapagáj | null | English: Rose-ringed Parakeet (Psittacula krameri), male, North India Deutsch: Halsbandsittich (Psittacula krameri), männlich, Nord-Indien | null | image/jpeg | 2,592 | 2,192 | true | true | true | Az örvös sándorpapagáj vagy kis sándorpapagáj a madarak osztályának papagájalakúak rendjébe, ezen belül a papagájfélék családjába tartozó faj.
Tudományos nevét Wilhelm Heinrich Kramer osztrák természettudósról kapta.
Magyar nevében a „sándor” Nagy Sándor makedón királyra utal, mivel ő volt az első, aki ilyen madarat hozott Európába. | Az örvös sándorpapagáj vagy kis sándorpapagáj (Psittacula krameri) a madarak (Aves) osztályának papagájalakúak (Psittaciformes) rendjébe, ezen belül a papagájfélék (Psittacidae) családjába tartozó faj.
Tudományos nevét Wilhelm Heinrich Kramer osztrák természettudósról kapta.
Magyar nevében a „sándor” Nagy Sándor makedón királyra utal, mivel ő volt az első, aki ilyen madarat hozott Európába. | |
ba | https://ba.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D3%99%D1%80%D3%99%D0%B1%D3%99 | Гәрәбә | null | Гәрәбә | Эсендә бөжәк ҡалып ҡатҡан гәрәбә (инклюз) | Deutsch: Ein Insekt in Bernstein eingeschlossen English: An insect trapped in amber | null | image/jpeg | 359 | 800 | true | true | true | Гәрәбә — таш булып ҡатҡан ҡаҙылдыҡ ыҫмала, үрге аҡбур һәм палеоген осорҙарындағы боронғо ылыҫлы ағастарҙың ҡатҡан сайыры. Башлыса ювелир һәм галантерея әйберҙәре, бижутерия эшләү өсөн ҡуланыла; бик әҙ генә күләмдә фармацевтикала, парфюмерияла, аҙыҡ-түлек, химия һәм электрон сәнәғәтендә файҙаланыла.
Шиғри атамалары — «диңгеҙҙең күҙ йәштәре», «ҡояш бүләге» һ.б. | Гәрәбә — таш булып ҡатҡан ҡаҙылдыҡ ыҫмала, үрге аҡбур һәм палеоген осорҙарындағы боронғо ылыҫлы ағастарҙың ҡатҡан сайыры. Башлыса ювелир һәм галантерея әйберҙәре, бижутерия эшләү өсөн ҡуланыла; бик әҙ генә күләмдә фармацевтикала, парфюмерияла, аҙыҡ-түлек, химия һәм электрон сәнәғәтендә файҙаланыла.
Шиғри атамалары — «диңгеҙҙең күҙ йәштәре», «ҡояш бүләге» һ.б. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Elfenbeinschnitzerei | Elfenbeinschnitzerei | Römische Welt | Elfenbeinschnitzerei / Römische Welt | Teil eines Elfenbeinfrieses, Trajans Feldzug gegen die Parther 114–117 v. Chr. | Deutsch: Teil eines Elfenbeinfrieses, Trajan im Kampf gegen die Parther, Ephesus-Museum Selçuk, Westtürkei | null | image/jpeg | 1,033 | 1,161 | true | true | true | Elfenbeinschnitzerei ist die Kunst, durch Schnitzen und andere Techniken wie Schaben, Bohren, Ritzen aus Elfenbein Skulpturen, Reliefs, Ornamente und kunsthandwerkliche Arbeiten herzustellen. | Mit der Übernahme etruskischer und griechischer Kulturelemente gelangten Erzeugnisse aus Elfenbein zu den Römern, wobei auch hier den Phöniziern die Vermittlerrolle zufiel. Elfenbein wurde in reichem Maße für Schmuck, Kleinkunst und Hausrat verwendet. Entsprechend den griechischen Vorbildern diente es als edles Furniermaterial der Aufwertung von Möbeln. Mit Elfenbein wurden vielfach Ruheliegen (Klinen) und die prächtigen Amtsstühle der Magistraten verkleidet. Musikinstrumente erhielten Elfenbeinschmuck und -intarsien. Flöten wurden vollständig aus Elfenbein hergestellt. Neben Götterfiguren schnitzte man Reliefs mit Darstellungen von Feldherren oder Kaisern in Elfenbein (Foto rechts).
Ab der Kaiserzeit finden Elfenbeinschnitzereien besondere Verwendung zum Schmuck der Diptychen, welche die Konsuln beim Antritt des Amtes als besondere Auszeichnung zu verschenken pflegten. Diese, aus zwei Platten bestehenden, durch ein Scharnier zum Aufklappen eingerichteten Schreibtafeln, tragen auf den Außenseiten gewöhnlich das Bildnis des betreffenden Konsuls. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Karl_Heinrich_Heydenreich | Karl Heinrich Heydenreich | null | Karl Heinrich Heydenreich | Karl Heinrich Heydenreich (Stich von Gottschick. Porträtkupfer aus Gedichte von Karl Heinrich Heydenreich, Aachen: Forstmann, 1815 (Etui-Bibliothek der deutschen Classiker; 15).) | Deutsch: Karl Heinrich Heydenreich (1764-1801). Porträtstich von Gottschick, vor 1816. | null | image/jpeg | 899 | 672 | true | true | true | Karl Heinrich Heydenreich, geboren als Carl Heinrich Heydenreich, war ein deutscher Schriftsteller und Philosoph. | Karl Heinrich Heydenreich, geboren als Carl Heinrich Heydenreich, (* 19. Februar 1764 in Stolpen; † 26. April 1801 in Burgwerben) war ein deutscher Schriftsteller und Philosoph. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%A2%E3%83%BC%E3%82%B5%E3%83%BC%E3%83%BB%E3%83%90%E3%83%AB%E3%83%95%E3%82%A9%E3%82%A2 | アーサー・バルフォア | バルフォア教育法 | アーサー・バルフォア / 生涯 / 第三次ソールズベリー内閣第一大蔵卿・庶民院院内総務 / バルフォア教育法 | 1902年のバルフォア | Deutsch: Arthur Balfour (1848-1930) im Jahr 1902. | null | image/jpeg | 800 | 539 | true | true | true | 初代バルフォア伯爵アーサー・ジェイムズ・バルフォアは、イギリスの政治家、哲学者、貴族。
ソールズベリー侯爵引退後の保守党を指導し、1902年から1905年まで首相を務めた。政権交代後も自由党の長期政権下で6年ほど野党保守党の党首を務めたが、1911年には党首の座をアンドルー・ボナー・ローに譲る。
第一次世界大戦中に成立した自由党・保守党大連立の挙国一致内閣では海軍大臣や外務大臣などを歴任し、バルフォア報告書やバルフォア宣言に名を残す。 | 1902年3月には第一大蔵卿として「バルフォア教育法」と呼ばれる教育法の法案を議会に提出した。これは1870年にグラッドストン自由党政権下で制定された初等教育普及のための初等教育法案を拡張させ、中等教育普及のための州議会がすべき支援を定めた法律であるが、同時に1870年の初等教育法で定められていた非国教徒（自由党支持基盤）が強い影響力を持つ学務委員会（School Attendance Committee）を廃止して、新たな小学校監督機関として地方教育庁を設置させるものでもあった。加えて国教会とカトリックの学校には地方教育庁の管理下に置く代わりに地方税の一部を導入するという条文もあり、非国教徒が強く反発する内容だった。
非国教徒の反対運動は激しく、とりわけウェールズでの闘争が激化した。庶民院ではウェールズ出身の自由党議員ロイド・ジョージが中心となって同法への反対運動が展開された。9カ月にも及ぶ激闘の末、バルフォアが首相に就任した後の1902年12月にバルフォア教育法は可決された。この法律は1944年のバットラー法成立までイギリス中等教育に関する基本法として君臨することになる。
しかしボーア戦争以来、小英国主義者と自由帝国主義者に分裂していた自由党がこの法律への反対を共通項に一つにまとまってしまうという保守党にとっては逆作用も生んだのだった。 | |
iw | https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%91%D7%96%D7%99%D7%9C%D7%99%D7%A7%D7%AA_%D7%A4%D7%98%D7%A8%D7%95%D7%A1_%D7%94%D7%A7%D7%93%D7%95%D7%A9 | בזיליקת פטרוס הקדוש | רשימת הקבורים בבזיליקה | בזיליקת פטרוס הקדוש / רשימת הקבורים בבזיליקה | null | English: The stately figure of the pope sits before a lavish drapery suggesting an aristocratic setting. He raises his right hand with its papal ring in a gesture of benediction. By seeing the pope blessing his audience, viewers are reminded that he is Christ's representative on earth. Fabio Chigi, who became Pope Alexander VII, ruled from 1655 until his death in 1667. Papal portraits were produced in many versions and were widely distributed. They were given as diplomatic gifts or acquired as expressions of political allegiance. This painting was probably executed by an assistant after an original by Baciccio. | null | image/jpeg | 1,800 | 1,466 | true | true | true | הבזיליקה האפיפריורית של פטרוס הקדוש, ידועה רשמית באיטלקית כ-Basilica Papale di San Pietro in Vaticano או בפשטות בזיליקת פטרוס הקדוש היא המבנה המרכזי של קריית הוותיקן. בזיליקת פטרוס הקדוש היא מבנה הדת הנוצרי הגדול בעולם, ויכול להכיל בתוכו עד כ-60,000 איש. היא ידועה כ"כנסיית האם" של הנצרות הקתולית ונחשבת לאחד האתרים הקדושים ביותר לנצרות. היא תוארה כ"בעלת מקום ייחודי בעולם הנוצרי" וגם כ"גדולה מכל כנסיות העולם הנוצרי". במסורת הקתולית, היא מקום קבורתו של פטרוס הקדוש, שהיה אחד משנים עשר השליחים של ישו ולפי המסורת גם הבישוף הראשון של רומא ולכן גם הראשון בשושלת האפיפיורית.
המסורת ומספר ראיות היסטוריות אומרות כי קברו של פטרוס הקדוש ממוקם ממש מתחת למזבח של הבזיליקה. מסיבה זו, רבים מהאפיפיורים נקברו בבזיליקת פטרוס הקדוש משחר התקופה הנוצרית.
בזיליקת פטרוס הקדוש היא אתר צליינות ידוע, בשל הפולחן הדתי המבוצע בה וכמו כן גם בשל ההקשרים שלה להיסטוריה הדתית הנוצרית. הקשרים לאפיפיוריות, לקונטרה-רפורמציה, וקשריה עם מספר אמנים ידועים, שהידוע שבהם הוא מיכלאנג'לו. כמבנה ארכיטקטוני, הבזיליקה ידועה כמבנה הגדול ביותר של תקופתה. בניגוד לאמונה הרווחת, הבזיליקה אינה קתדרלה, מאחר שאינה מקום מושבו של בישוף. מעמדה הכנסייתי המדויק הוא בזיליקה אפיפיורית. | להלן מספר אישים מרשימת הקבורים בבזיליקת פטרוס הקדוש ברומא: | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/People%27s_Public_Security_University_of_China | People's Public Security University of China | null | People's Public Security University of China | null | English: PPSUC Seal | null | image/jpeg | 436 | 464 | true | true | true | People's Public Security University of China is a university in Xicheng District, Beijing, China. It was founded in 1948 and is directly under the Ministry of Public Security of the People's Republic of China.
The university specialises in the training of elite police officers, and it is ranked as the best Chinese police academy since its merger with the People's Police Cadre University of China in 1998. It is a Chinese Ministry of Education Double First Class Discipline University, with Double First Class status in certain disciplines.
PPSUC has a law school, a department of foreign languages, literature, criminal investigation, criminology, management, information security, traffic control, forensic science, etc. Many Chinese overseas UN peacekeepers, after field service experience, are from the CPPSU, in particular the Foreign Languages Department. Its graduates have found employment in the Ministry of Public Security, Provincial Police Department, Municipal Police Department and other legal institutions at all levels in China.
The PPSUC now has two campuses, one at Muxidi and the other at Tuanhe. | People's Public Security University of China (Chinese: 中国人民公安大学) is a university in Xicheng District, Beijing, China. It was founded in 1948 and is directly under the Ministry of Public Security of the People's Republic of China.
The university specialises in the training of elite police officers, and it is ranked as the best Chinese police academy since its merger with the People's Police Cadre University of China in 1998. It is a Chinese Ministry of Education Double First Class Discipline University, with Double First Class status in certain disciplines.
PPSUC has a law school, a department of foreign languages, literature, criminal investigation, criminology, management, information security, traffic control, forensic science, etc. Many Chinese overseas UN peacekeepers, after field service experience, are from the CPPSU, in particular the Foreign Languages Department. Its graduates have found employment in the Ministry of Public Security, Provincial Police Department, Municipal Police Department and other legal institutions at all levels in China.
The PPSUC now has two campuses, one at Muxidi and the other at Tuanhe. | |
lb | https://lb.wikipedia.org/wiki/Kaalber | Kaalber | Fotoalbum | Kaalber / Fotoalbum | Kaalber vum Süden aus gesinn | English: Village of Kalborn, Oesling, Luxembourg, seen from the South. | null | image/jpeg | 1,788 | 4,291 | true | true | true | Kaalber ass eng Uertschaft an der Gemeng Klierf. | null | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Szkaplerz_M%C4%99ki_Pa%C5%84skiej | Szkaplerz Męki Pańskiej | Historia | Szkaplerz Męki Pańskiej / Historia | Kaplica św. Wincentego à Paulo i dom macierzysty lazarystów w Paryżu przy rue de Sèvres | English: Front of the Chapelle Saint-Vincent de Paul in Paris | null | image/jpeg | 2,048 | 1,536 | true | true | true | Czerwony Szkaplerz Męki Pańskiej – katolickie sakramentale wyrażone przez szkaplerz koloru czerwonego nakładany przez księży ze Zgromadzenia Misji. Jest to inny szkaplerz niż Czarny Szkaplerz Męki Pańskiej, także zwany w skrócie Szkaplerzem Męki Pańskiej. | Ksiądz Jean-Baptiste Étienne z powagą i wielkim przejęciem odniósł się do treści listów s. Apolonii Andriveau. Już pierwszy wywarł na nim duże wrażenie. Natychmiast polecił zebrać wszelkie opinie na temat siostry. Upewniwszy się co do jej charakteru i pobożności, postanowił osobiście poinformować Ojca Świętego o tych objawieniach. W 1847 roku udał się do Rzymu, by przy okazji rutynowego sprawozdania z działalności zgromadzenia, poruszyć też sprawę objawień w Troyes i Czerwonego Szkaplerza. Ku jego radości papież bł. Pius IX nie tylko nie podważał autentyczności objawień, ale nawet zdecydował się natychmiast wydać reskrypt o ustanowieniu nowego szkaplerza z dnia 25 czerwca 1847 roku.
Ksiądz Étienne niestrudzenie zachęcał swoje zgromadzenie do popularyzacji tego szkaplerza i głoszenia szczególnego nabożeństwa do męki Pana Jezusa. Opracował niewielką książeczkę, w której przedstawił genezę Szkaplerza Męki Pańskiej, przywiązane do niego łaski i udzielone przez Stolicę Apostolską odpusty oraz fragmenty listów s. Apolonii. Za jego sprawą, w kościółku św. Wincentego à Paulo domu macierzystego lazarystów w Paryżu, urządzono kaplicę boczną poświęconą agonii Pana Jezusa w Ogrodzie Oliwnym. Zachęcał też, aby tworzyć podobne kaplice we wszystkich świątyniach należących do Księży Misjonarzy. Wszystkie zalecenia przełożonego generalnego Zgromadzenia Misji dotyczące Szkaplerza Męki Pańskiej były wprowadzane w życie.
Dla efektywnego szerzenia tego szkaplerza założono Arcybractwo Agonii Naszego Pana Jezusa Chrystusa (fr. L'Archiconfrérie de la Sainte Agonie de Notre-Seigneur Jésus-Christ), co było szczególną zasługą ks. Antoine Hipólito Nicole (1817-1890). To prawdopodobnie on był spowiednikiem, któremu s. Apolonia powierzyła tajemnicę swoich objawień i który skłonił ją do opisania ich ks. Étienne. W 1856 roku ks. Nicole został proboszczem w Valfleury, gdzie w 1861 roku, za zgodą przełożonych, założył to bractwo, które po zatwierdzeniu przez Stolicę Apostolską i podniesieniu do godności arcybractwa w 1862 roku najpierw dla archidiecezji lyońskiej, w 1873 roku dla całej Francji, a w 1894 roku, przez Leona XIII dla całego świata, było upowszechniane przez Księży Misjonarzy. Po dzień dzisiejszy stoi ono na straży nabożeństwa Szkaplerza Męki Pańskiej i stara się go rozpowszechniać w krajach katolickich. Jego centralą od 1873 roku do dziś jest dom macierzysty Zgromadzenia Misji w Paryżu. Członkowie Arcybractwa gromadzą się tam w kaplicy Modlitwy w Ogrójcu na specjalnych nabożeństwach połączonych z adoracją Najświętszego Sakramentu. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Red_Dutton | Red Dutton | null | Red Dutton | Red Dutton, till vänster, presenterar Calder Trophy för Toronto Maple Leafs Gus Bodnar. | w:Red Dutton presents w:Gus Bodnar with the w:Calder Memorial Trophy | null | image/jpeg | 300 | 300 | true | true | true | Norman Alexander "Mervyn" "Red" Dutton, född 23 juli 1897 i Russell, Manitoba, död 15 mars 1987 i Calgary, var en kanadensisk professionell ishockeyspelare och ishockeytränare. | Norman Alexander "Mervyn" "Red" Dutton, född 23 juli 1897 i Russell, Manitoba, död 15 mars 1987 i Calgary, var en kanadensisk professionell ishockeyspelare och ishockeytränare. | |
jv | https://jv.wikipedia.org/wiki/Dwain_Chambers | Dwain Chambers | Galeri | Dwain Chambers / Galeri | null | 117 start dwain chambers | null | image/jpeg | 2,367 | 1,600 | true | true | true | Dwain Chambers yaiku salah sawijining atlét mlayu kang asalé saka Britania Agung. Jeneng jangkepé yaiku Dwain Anthony Chambers, lair surya kaping 5 wulan April taun 1978 ing Islington, London Lor, London, Inggris. Chambers yaiku atlét mlayu ing nomer sprint dadi salah sawijining atlét mlayu kang playuné paling cepet ing tlatah Éropah lan ing sujarah Atlètik. Chambers mèlu ing lomba nomer 100 mèter kang nyekel rékor dadi atlét mlayu Inggris kang paling cepet ing urutan nomer lima. Chambers wis naté menangi medhali ing kajuwaran Donya Mlayu Éropah lan dadi juwara manèh kanggo nyekel rèkor wektu mlayu ing Éropah nomer 60 mèter kanthi cathetan wektu 6.42 dhetik. | null | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E7%BA%A0%E6%94%AF%E5%9C%B0%E9%81%93 | 纠支地道 | null | 纠支地道 | 纠支地道内部，已经被扩阔及加高以方便游客入内参观 | English: Inside the Cu Chi Tunnels in Viet Nam. Infamous and effective during the war, the tunnels are now a popular tourist attraction. Photo taken by Wikimedia Commons user Kevyn Jacobs, released into the public domain. Русский: Интерьер тоннеля Кути, Вьетнам. Малоизвестные, но эффективные во время Вьетнамской войны, тоннели Кути превратились в наше время в популярную туристическую достопримечательность. | null | image/jpeg | 314 | 465 | true | true | true | 纠支地道是越南胡志明市西北方40公里的一个地道系统，位于纠支县。此地道原为越南抵抗法国统治时，由当时农兵徒手挖了20多年的一个地下战道。到了1960年代越战时期转为实施抗美地道战的重要地下基地，由越南南方民族解放阵线建造，全长200公里，由无数条宽不到80公分的地道分为三层结构交错而成。
地道中建筑有医院、会议场、睡眠房间、作战房间、粮库及军事陷阱等设备，规划极为完备。1968年春节攻势，越共就曾经使用此一地道系统突袭当时美国驻西贡大使馆、新山一空军基地、越南共和国总统府。
现今纠支地道俨然成为了胡志明市的著名参观景点。目前开放的地道是Bến Dược及Bến Đình。 | 纠支地道（越南语：Địa đạo Củ Chi／地道纠支）是越南胡志明市西北方40公里的一个地道系统，位于纠支县。此地道原为越南抵抗法国统治时，由当时农兵徒手挖了20多年的一个地下战道。到了1960年代越战时期转为实施抗美地道战的重要地下基地，由越南南方民族解放阵线（越共）建造，全长200公里，由无数条宽不到80公分的地道分为三层结构交错而成。
地道中建筑有医院、会议场、睡眠房间、作战房间、粮库及军事陷阱等设备，规划极为完备。1968年春节攻势，越共就曾经使用此一地道系统突袭当时美国驻西贡大使馆、新山一空军基地（美军、南越政府军指挥部）、越南共和国总统府。
现今纠支地道俨然成为了胡志明市的著名参观景点。目前开放的地道是Bến Dược及Bến Đình。 | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Gung_Ye | Gung Ye | null | Gung Ye | null | ko:궁예 | Illustration. | image/jpeg | 238 | 282 | true | true | true | Gung Ye a été l'unique roi de l'éphémère royaume du Koguryo postérieur de 901 à 918 en Corée. Il pensait être Maitreya, le prochain Bouddha.
Les origines de Gung Ye font encore l'objet de controverses. Cependant, il est connu qu'il est né vers 850-860 dans la famille des rois de Silla. Comme l'oracle avait annoncé que ce bébé serait à l'origine de gros problèmes pour le pays, le roi donna l'ordre de le tuer. Néanmoins, il fut caché et il devint un moine bouddhiste.
Lorsque des révoltes éclatent à la fin du IXᵉ siècle, Gung Ye rejoint la troupe de Gi Hweon puis de Yang Gil en 892. Faisant fortune, il peut diriger un grand nombre de soldats et il concentre ses attaques contre Silla dans le centre de la péninsule. Il évince Yang Gil en 898 puis fonde son royaume, le Koguryo postérieur en 901. Il établit alors sa capitale à Cheorwon et essaie d'abolir les discriminations.
Son règne tourne ensuite au despotisme : il réalise des purges politiques et tue sa femme et ses deux fils en 915. Gung Ye meurt assassiné en 918 après que ses généraux aient choisi un nouveau roi en la personne de Wang Kon, son premier ministre et futur fondateur de la dynastie de Koryo. | Gung Ye (궁예, 弓裔) a été l'unique roi de l'éphémère royaume du Koguryo postérieur de 901 à 918 en Corée. Il pensait être Maitreya, le prochain Bouddha.
Les origines de Gung Ye font encore l'objet de controverses. Cependant, il est connu qu'il est né vers 850-860 dans la famille des rois de Silla. Comme l'oracle avait annoncé que ce bébé serait à l'origine de gros problèmes pour le pays, le roi donna l'ordre de le tuer. Néanmoins, il fut caché et il devint un moine bouddhiste.
Lorsque des révoltes éclatent à la fin du IXᵉ siècle, Gung Ye rejoint la troupe de Gi Hweon puis de Yang Gil en 892. Faisant fortune, il peut diriger un grand nombre de soldats et il concentre ses attaques contre Silla dans le centre de la péninsule. Il évince Yang Gil en 898 puis fonde son royaume, le Koguryo postérieur en 901. Il établit alors sa capitale à Cheorwon et essaie d'abolir les discriminations.
Son règne tourne ensuite au despotisme : il réalise des purges politiques et tue sa femme et ses deux fils en 915. Gung Ye meurt assassiné en 918 après que ses généraux aient choisi un nouveau roi en la personne de Wang Kon, son premier ministre et futur fondateur de la dynastie de Koryo. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/K%C3%A9kk%C3%BAt,_Veszpr%C3%A9m | Kékkút, Veszprém | null | Kékkút, Veszprém | null | Kékkút, Hungary, aerialphotography | Kékkút | image/jpeg | 329 | 480 | true | true | true | Kékkút este un sat în districtul Tapolca, județul Veszprém, Ungaria, având o populație de 90 de locuitori. | Kékkút este un sat în districtul Tapolca, județul Veszprém, Ungaria, având o populație de 90 de locuitori (2011). | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Crafoord_Prize | Crafoord Prize | Laureates | Crafoord Prize / Laureates | null | English: Daniel H. Janzen | Daniel Janzen | image/jpeg | 368 | 308 | true | true | true | The Crafoord Prize is an annual science prize established in 1980 by Holger Crafoord, a Swedish industrialist, and his wife Anna-Greta Crafoord. The Prize is awarded in partnership between the Royal Swedish Academy of Sciences and the Crafoord Foundation in Lund. The Academy is responsible for selecting the Crafoord Laureates. The prize is awarded in four categories: astronomy and mathematics; geosciences; biosciences, with particular emphasis on ecology; and polyarthritis, the disease from which Holger severely suffered in his last years.
According to the Academy, "these disciplines are chosen so as to complement those for which the Nobel Prizes are awarded". Only one award is given each year, according to a rotating scheme – astronomy and mathematics; then geosciences; then biosciences. A Crafoord Prize in polyarthritis is only awarded when a special committee decides that substantial progress in the field has been made. The recipient of the Crafoord Prize is announced each year in mid-January; on Crafoord Days in April or May, the prize is presented by the King of Sweden, who also presents the Nobel Prizes at the ceremony in December. | The Crafoord prize has been awarded to the following scientists: | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Bombardeos_estrat%C3%A9gicos_durante_la_Segunda_Guerra_Mundial | Bombardeos estratégicos durante la Segunda Guerra Mundial | Situación previa al inicio de la Segunda Guerra Mundial | Bombardeos estratégicos durante la Segunda Guerra Mundial / Bombardeos en Europa / Situación previa al inicio de la Segunda Guerra Mundial | Hermann Goering, mariscal del aire y jefe supremo de la Luftwaffe | null | null | image/jpeg | 272 | 206 | true | true | true | Los bombardeos estratégicos durante la Segunda Guerra Mundial incluyeron el bombardeo aéreo de fuerzas militares, ferrocarriles, puertos, ciudades —y cualquier zona civil— y áreas industriales.
El 1 de septiembre de 1939 Alemania invadió Polonia y la Luftwaffe —las Fuerzas Aéreas Alemanas— comenzó a prestar apoyo táctico a la Wehrmacht, bombardeando los principales objetivos estratégicos, incluyendo la capital, Varsovia. Dos días después, Francia y el Reino Unido de Gran Bretaña e Irlanda del Norte declararon la guerra a Alemania; la Real Fuerza Aérea británica comenzó a atacar a los buques de guerra alemanes a lo largo de las costas alemanas del mar del Norte. Mientras, el bombardeo alemán de Polonia se convirtió en la primera de las indiscriminadas y sin restricciones campañas de bombardeos aéreos que se dieron durante la Segunda Guerra Mundial.
Mientras la guerra se expandía por el continente europeo y otras partes del mundo, los bombardeos por parte de las potencias del eje y los aliados se recrudecieron. Tanto ejércitos como instalaciones militares fueron atacados a lo que había que sumar las ciudades y la población civil. | Antes de la Segunda Guerra Mundial, durante el periodo de entreguerras, los avances en la aviación llegaron a un punto en que un único ataque por parte de un conjunto de aeronaves podía llegar a devastar una ciudad entera. En 1932 Stanley Baldwin, primer ministro británico advirtió:
La evolución del bombardeo aéreo siempre deberá estar presente en nuestras mentes.
El 1 de septiembre de 1939, Roosevelt, presidente del neutral Estados Unidos, hizo un llamamiento a los beligerantes para limitar sus ataques aéreos. Francia y el Reino Unido acordaron acatar una resolución que establecía la escrupulosa observación de todos los bombardeos aéreos realizados por estas potencias. Alemania también accedió a cumplir la petición de Franklin Roosevelt, explicando que el violento bombardeo sobre Varsovia se había debido a su condición de ciudad fortificada y que en ningún caso Alemania había orientado sus bombardeos contra la población civil. Reino Unido definió su estrategia aérea en una eventual guerra con Alemania el 31 de agosto de 1939 cuando dijo que sus principales objetivos serían la flota de superficie alemana del Mar del Norte y las industrias que contribuían decisivamente al esfuerzo de guerra alemana, centrándose en sus industrias de procesamiento y refinado de petróleo. Esta política fue comunicada a Francia, acentuando la necesidad de no provocar un elevado número de bajas civiles.
Si bien se reconoció que los ataques podrían causar víctimas civiles, el gobierno británico anunció que en ningún caso atacaría deliberadamente a la población civil fuera de las zonas de combate. Los británicos cambiaron su política el 15 de mayo de 1940, un día después del bombardeo alemán de Róterdam, cuando la RAF recibió la orden de atacar la cuenca del Ruhr, incluyendo las plantas de petróleo y altos hornos. La primera incursión en territorio alemán se produjo en la noche del 15 al 16 de mayo de 1940, mientras se desarrollaba la Batalla de Francia. | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Maruggio | Maruggio | Costruzioni rurali | Maruggio / Monumenti e luoghi d'interesse / Costruzioni rurali | Trulli maruggesi | Italiano: Trulli maruggesi | null | image/jpeg | 1,143 | 2,048 | true | true | true | Maruggio è un comune italiano di 5 208 abitanti della provincia di Taranto in Puglia.
Il centro abitato si trova in un avvallamento naturale ad un'altitudine media di 26 m s.l.m., circa 30 km a est di Taranto, ai piedi delle Murge tarantine, nel Salento nord-occidentale. Comprende la frazione di Campomarino, che si affaccia sul Mar Ionio per circa 9 km.
Il comune fa parte dei Borghi più belli d'Italia. | Nel territorio comunale esistono 15 masserie di cui alcune sono ancora in funzione, altre sono state abbandonate. All'interno del territorio comunale insistono anche ville e casini signorili. Nell'elenco seguente è riportato tra parentesi il nome in dialetto locale.
Andando da ovest ad est troviamo:
Masseria Samia (la Sàmia): la masseria Samia è una masseria del territorio maruggese situata al confine con il territorio comunale di Torricella, a pochi passi dalla costa, non lontana dalla medievale Torre dell'Ovo e dall'antico sito archeologico di Civita Vecchia di epoca magno-greca. Il nome della masseria (e della contrada omonima che la attornia) presenta in effetti molte affinità con il nome dell'isola greca di Samo e rivela dunque un etimo comune, etimo derivante secondo Strabone da uno stesso termine fenicio che significa "altura vicino alla costa", come in effetti tuttora si presenta la contrada Samia di Maruggio, posizionata in posizione sopraelevata in continuazione del promontorio marittimo di Capo dell'Ovo.
Masseria Pepe (lu Pepi),
Masseria Cravara, (la Kravàra),
Masseria Garroni, (li Karrùni),
Masseria Tremola Vecchia, (la Trèmula),
Masseria Le Fabbriche, (li Fràbbiki), XVII secolo,
Masseria Cazzizzi, (li Kazzìzzi),
Masseria dei Preti, (li Prjèviti),
Masseria Nuova, (la Massarìa Nova), XVIII secolo,
Masseria Piccinna, (la Massarìa Piccìna),
Masseria del Vento, (lu Vjèntu), XVIII secolo,
Masseria Mirante, (lu Mirànti),
Masseria Mavilia, (la Maìja),
Masseria Grazioli, (li Grażjòli), XVII secolo : la masseria Grazioli è un'antica masseria risalente al XVIII secolo ubicata lungo la strada che conduce ad Avetrana e Nardò e appartenuta originariamente alla nobile famiglia maruggese dei Covelli, antichi possidenti inoltre di un antico e grande palazzo signorile all'interno del centro storico del paese. Oggi è di proprietà della famiglia Filomena. La struttura dista 2 km da Maruggio e 2,5 km dal mare ed è attorniata da un uliveto antico oltre quattrocento anni e da zone di macchia mediterranea. Nei pressi della masseria si erge una modesta altura, il Monte Maggio, appartenente alla fascia collinare delle Murge Tarantine, dove è presente un sito archeologico attestante la frequentazione del luogo nelle età del Ferro, del Bronzo e in epoca magnogreca. La posizione sopraelevata della piccola masseria permette di scorgere tutta la parte orientale del comune di Maruggio, dalla masseria Mirante fino alla masseria Maviglia, per scorgere anche parte del comune di Manduria in cui insistono la masseria Surii e la torre Borraco.
Masseria Correggia, (la Kurèggia).
Villa Boschetto, XIX sec. : Villa Boschetto è un'antica villa rurale edificata nella prima metà dell'Ottocento per volere di una nobile famiglia manduriana a pochissima distanza dalla Masseria Mirante. Il nome Boschetto deriva dall'antico nome della zona, che designava un'area caratterizzata da una folta vegetazione mediterranea spontanea (tuttora parzialmente presente). La villa ha costituito da sempre un casino di caccia e luogo di villeggiatura.
Inoltre nel territorio di Maruggio vi è una forte presenza di trulli (li tròdduri in dialetto locale) e sono presenti strutture chiamate lu cannizzàru, dal tetto in canne. Anticamente il territorio di Maruggio era caratterizzato da altre costruzioni rurali, li pajari, strutture realizzate con muri a secco e dal tetto fatto di fasci di sparto, che davano agli edifici un aspetto simile ai cottage irlandesi. Oggi queste strutture sono pressoché scomparse ed è possibile ammirarne solo i resti, consistenti nelle strutture a secco. | |
iw | https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%9C%D7%99%D7%92%27%D7%99%D7%90%D7%A0%D7%92 | ליג'יאנג | null | ליג'יאנג | מרפסת בָּאישְׁווֵיטָאי | English: Baishuitai (白水台), north of Lijiang, Yunnan, China. | null | image/jpeg | 600 | 800 | true | true | true | ליג'יאנג היא נציבות עירונית במחוז יונאן שבדרום סין, סמוך לגבול עם מיאנמר. בנציבות גרים כיום כ-1,100,000 תושבים. העיר ליג'יאנג היא העיר המרכזית של הנפה האוטונומית ליג'יאנג של המיעוט האתני של הנָאשִׂי ביונאן. הנָאשִׂי הם אחת מ-55 הקבוצות האתניות המוכרות על ידי ממשלת סין. בני קבוצה אתנית זאת מונים, נכון לשנת 2009, מעל ל-300,000 איש, רובם בנציבות ליג'יאנג, בעיקר בעיר ליג'יאנג, והם שקבעו את האופי האדריכלי של העיר. המרכז ההיסטורי של העיר המכונה "דָאיֵן", מושך מאות אלפי תיירים מדי שנה, ובשנת 1997 הוכרז כאתר מורשת עולמית על ידי אונסק"ו. העיר נמצאת בתחום האזורים המוגנים בשלושת הנהרות המקבילים ביונאן אשר גם במעמד אתר מורשת עולמית. | ליג'יאנג (בסינית: 丽江, בפין-יין: Lìjiāng Shì, מילולית "הנהר היפה") היא נציבות עירונית במחוז יונאן שבדרום סין, סמוך לגבול עם מיאנמר. בנציבות גרים כיום כ-1,100,000 תושבים. העיר ליג'יאנג היא העיר המרכזית של הנפה האוטונומית ליג'יאנג של המיעוט האתני של הנָאשִׂי ביונאן. הנָאשִׂי (בסינית: 納西族, בפין-יין Nàxī) הם אחת מ-55 הקבוצות האתניות המוכרות על ידי ממשלת סין. בני קבוצה אתנית זאת מונים, נכון לשנת 2009, מעל ל-300,000 איש, רובם בנציבות ליג'יאנג, בעיקר בעיר ליג'יאנג, והם שקבעו את האופי האדריכלי של העיר. המרכז ההיסטורי של העיר המכונה "דָאיֵן", מושך מאות אלפי תיירים מדי שנה, ובשנת 1997 הוכרז כאתר מורשת עולמית על ידי אונסק"ו. העיר נמצאת בתחום האזורים המוגנים בשלושת הנהרות המקבילים ביונאן אשר גם במעמד אתר מורשת עולמית. | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Bytov%C3%BD_d%C5%AFm | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6d/Hotel_Kupa%2C_od_severov%C3%BDchodu.jpg | Bytový dům | Bytové domy podle začlenění do okolí | Bytový dům / Bytové domy podle začlenění do okolí | Samostatně stojící panelové věžáky v Praze - Hájích | Čeština: Praha, Háje, Jižní Město, sídliště Háje. Hotel Kupa. English: Háje, Prague, the Czech Republic. Háje Housing Estate, Hotel Kupa. Camera location50° 01′ 58″ N, 14° 31′ 39.4″ E  View this and other nearby images on: OpenStreetMap - Google Maps - Google Earth | dva věžové domy s hodinami na střeše, propojené v nejvyšším patře lávkou | image/jpeg | 3,264 | 2,448 | true | true | true | Bytový dům je budova určená k dlouhodobému bydlení osob. Tímto názvem se označují přednostně domy s více samostatně užívanými byty. Pro domy určené k obývání jedinou rodinou se užívá pojmenování rodinný dům. | Samostatně stojící – dům má kolem sebe nezastavěnou plochu, přestože může stát v intenzivně zastavěném území. Příkladem jsou panelové domy na sídlištích. Řadový dům – stojí v kontaktu s dalšími domy. Může jít o souvislé řady domů nebo blokovou zástavbu. Specifickou formou je rohový dům (slangově rohák), který zasahuje do dvou různých ulic, do nichž má i vchody. Například v Praze může mít i dvě adresy (dvě orientační čísla) podle polohy v obou ulicích. Viladům – specifická forma, kdy v domě se dvěma nebo třemi nadzemními podlažími jsou samostatné byty, přestože velikostí by takový dům odpovídal spíše rodinnému domu. |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%97%D0%B0%D0%BF%D0%B0%D0%B4%D0%BD%D0%BE-%D0%9F%D0%BE%D0%BC%D0%BE%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%B5_%D0%B2%D0%BE%D0%B5%D0%B2%D0%BE%D0%B4%D1%81%D1%82%D0%B2%D0%BE | Западно-Поморское воеводство | Города | Западно-Поморское воеводство / Административно-территориальное деление / Города | Старгард, старый город | English: Old Town in Stargard, Poland Polski: Stare Miasto w Stargardzie Deutsch: Alt Stadt in Stargard, Polen | null | image/jpeg | 500 | 1,500 | true | true | true | Западно-Поморское воеводство — воеводство, расположенное на северо-западе Польши. Центром и крупнейшим городом является город Щецин. Образовано на территории бывших Щецинского и Кошалинского воеводств.
Население — 1 705 533 чел. | Всего в воеводстве 66 городов с общей численностью населения 1 170 214 человек (на 31.12.2017), в том числе 3 города на правах повета (Щецин, Кошалин и Свиноуйсьце) с общей численностью населения 552 585 человек (на 31.12.2017). | |
iw | https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%9E%D7%A2%D7%A8%D7%9B%D7%AA_%D7%95%D7%99%D7%A7%D7%A1%D7%91%D7%95%D7%A8%D7%92 | מערכת ויקסבורג | מבצעי הנהרות של גרנט (ינואר–מרץ 1863) | מערכת ויקסבורג / מבצעי הנהרות של גרנט (ינואר–מרץ 1863) | משלחת מעבר יאזו ומשלחת סטיל'ס באיו, תיאור ומפה מ-1863, מאת עיתונות הדרום; כוחות האיחוד מכונים "האויב". | English: Gives towns, Fort Pemberton, railroads, drainage, and the location of "Gen. Grant's Army 75000" opposite Vicksburg. Brief notes describe the "land lying between the Mississippi and Yazoo rivers" and the first and second "inland expedition[s] of the enemy." | null | image/jpeg | 1,438 | 966 | true | true | true | מערכת ויקסבורג הייתה סדרה של תמרונים וקרבות, שנערכו במסגרת הזירה המערבית של מלחמת האזרחים האמריקנית, באזור ויקסבורג שבמיסיסיפי. ויקסבורג הייתה עיר מבוצרת בשליטת הקונפדרציה, אשר חלשה על המקטע האחרון של נהר המיסיסיפי שהוחזק על ידי הקונפדרציה. ארמיית טנסי של האיחוד, בפיקוד מייג'ור ג'נרל יוליסס גרנט, כבשה לבסוף את העיר ואילצה את כוחותיו של לוטננט ג'נרל ג'ון ק' פמברטון להיכנע, ובכך השלימה את השתלטות כוחות הצפון על הנהר מיסיסיפי לכל אורכו, והנחיתה מהלומה קשה על הקונפדרציה.
המערכה כללה מספר רב של מבצעים ימיים, תמרונים יבשתיים, יוזמות כושלות, ואחד עשר קרבות החל מ-26 בדצמבר 1862, ועד 4 ביולי 1863. היסטוריונים צבאיים מחלקים את המערכה לשני שלבים עיקריים:
מבצעים נגד ויקסבורג — מערכת ויקסבורג הראשונה,
מבצעי גרנט נגד ויקסבורג והמצור על העיר — מערכת ויקסבורג השנייה.
גרנט תכנן בתחילה מתקפה בת שתי זרועות שבה מחצית צבאו, בפיקוד מייג'ור ג'נרל ויליאם שרמן, תפליג במורד המיסיסיפי, תתקדם אל עבר הנהר יאזו ותנסה לתקוף את ויקסבורג מצפון מזרח, בעוד שהוא עצמו יוביל את המחצית השנייה במסע יבשתי במורד מסילת הברזל של מרכז מיסיסיפי. יוזמה זו נכשלה כיוון שכוחות הקונפדרציה השמידו את קווי האספקה של גרנט ואילצו אותו לסגת. ללא סיוע מכוחותיו של גרנט, ניגפו כוחותיו של שרמן אל מול ההגנה האיתנה של ויקסבורג. | בהמשך החורף ערך גרנט סדרה של ניסיונות להגיע לוויקסבורג ולתפוס אותה, ניסיונות הידועים בשם "מבצעי הנהרות של גרנט". המשותף למבצעים אלה היה הניסיון למצוא או לבנות נתיב מים שיוביל את כוחותיו למרחק תקיפה מוויקסבורג, תוך עקיפה או הימנעות ממעבר בקטע המיסיסיפי אשר נשלט על ידי סוללות התותחים של הקונפדרציה. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Jacques_II_de_Chabannes_de_La_Palice | Jacques II de Chabannes de La Palice | Sous Charles VIII : les premiers faits d'armes d'un chevalier | Jacques II de Chabannes de La Palice / Biographie / Sous Charles VIII : les premiers faits d'armes d'un chevalier | Bataille de Saint-Aubin du Cormier en 1488. Gravure de Lesueur (XIXe siècle). | Español: La batalla de Saint-Aubin du Cormier | null | image/gif | 772 | 841 | true | true | true | Jacques II de Chabannes dit Jacques de La Palice, né en 1470 à Lapalisse dans le Bourbonnais et mort le 24 février 1525 à Pavie en Italie, lors de la bataille du même nom, est un noble et militaire français, maréchal de France.
Il sert sous trois rois de France et participe à toutes les guerres d'Italie de la période. L'historiographe du roi Louis XII, Jehan d'Authon, le qualifie dans ses Annales de « Second Hector ». Dans plusieurs autres ouvrages de biographies nationales, dont celle au XIXᵉ de Louis-Gabriel Michaud, La Palice est considéré comme l'un des plus grands capitaines de son temps. Son nom est à l'origine du terme « lapalissade ». | D'une fratrie de huit enfants, il est le fils aîné de Geoffroy de Chabannes, seigneur de Charlus et de La Palisse et sénéchal du Rouergue, et de son épouse Charlotte de Prie, demoiselle d'honneur de la reine Marie d'Anjou, il est le petit-fils de Jacques Iᵉʳ de Chabannes dont le père a été tué lors de la bataille d'Azincourt ; compagnon de Jeanne d'Arc, il s'est notamment distingué à la bataille de Castillon. L'exemple de ce grand-père vertueux, qui délivra aussi en 1432 le château de Vincennes des Anglais pour rendre sa demeure au roi de France Charles VII, ne manqua pas d'influencer fortement le futur apprentissage du chevalier. Le jeune seigneur, très tôt engagé au service de la Maison de France, est élevé comme enfant d'honneur à la cour d'Amboise auprès du Dauphin où il se montre doué dans les tournois et les carrousels. Il entre à l'âge de quinze ans au service du roi de France Charles VIII, qui est du même âge que lui.
Son premier fait d'armes se déroule le 28 juillet 1488 lors de la bataille de Saint-Aubin-du-Cormier, où il accompagne son père Geoffroy seigneur de Charlus au sein de l'armée française commandée par La Trémoille. Ayant remarqué la valeur de La Palice, le roi l'adoube chevalier au soir du combat. Cette victoire française contre l'armée de François II de Bretagne marque la fin de la Guerre folle et la réunion du duché de Bretagne au royaume de France. À partir de l'année 1490, La Palice, en qualité d'écuyer, fait partie des 100 gentilshommes pensionnaires de la Maison du roi. Afin de satisfaire à l'entretien du jeune chevalier au service de sa Maison (Menus-Plaisirs du roi), Charles VIII lui fait don en 1490 d'une pension de 525 livres tournois. Cette année-là, tout juste âgé de 20 ans, il est l'objet de l'attention du souverain, qui envisage de le marier avec Françoise Dauphine de L'Espinasse, une demoiselle alliée à la maison de Polignac. Le maître d'hôtel du roi Rigaud d'Aureille est mandaté pour satisfaire à cette mission matrimoniale, mais pour des raisons demeurées inconnues, ce projet d'union n'a pas de suite puisque le jeune La Palice épouse en premières noces, au mois de janvier 1492, une damoiselle originaire de l'Angoumois, Jeanne de Montberon, demoiselle d'honneur de la reine Anne de Bretagne et fille du chambellan Eustache de Montberon. Malgré le fort endettement du seigneur de Montberon, la dot de la jeune épouse est de 10 000 livres tournois. Jeune capitaine dirigeant une petite compagnie d'infanterie composée de 40 lances fournies de la compagnie d'ordonnance du roi, La Palice, devenu chambellan du roi, se voit accorder par celui-ci, durant l'année 1494, une pension de 1 500 livres en récompense de ses services.
Lors de la première guerre d'Italie, à la fin de l'année 1494, le capitaine de La Palice, âgé de 25 ans, suit le roi afin de conquérir le royaume de Naples. En partance pour cette captivante expédition militaire, l'escorte royale de passage à Lyon et à Grenoble fut composée nous signale Nicole Gilles d'une multitude d'hommes de guerre, dont le seigneur de La Palice. Parmi ceux-ci figure plusieurs jeunes seigneurs encore peu expérimentés au métier des armes. Nombre de courtisans ou de favoris font partie de l'expédition royale. Ce fait se trouve confirmé dans les chroniques d'Enguerrand de Monstrelet ou de Pierre Desrey où nous lisons à ce propos : « […] Et pour les mignons de la compagnie du roi furent ordonnés les seigneurs Bourdillon, Chastillon, La Palice, George Edouville, avec quelques autres familiers, comme Paris, Gabriel, Dyjon, et plusieurs autres domestiques. »
Charles VIII confie à La Palice la direction d'une compagnie d'ordonnance, composée de 40 lances, soit un effectif de 300 hommes d'armes. Il combat d'abord dans le duché d'Asti à Valenza, Tortone et Alexandrie. À la tête d'une puissante armée, commandée par La Trémoille et le maréchal Pierre de Rohan-Gié, l'armée du roi de France fait une entrée triomphale à Florence, en novembre 1494. En octobre, La Palice est dans le Milanais dont le duc Ludovic Sforza est allié du roi de France. En février 1495, il partici | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/James_A._Michener | James A. Michener | null | James A. Michener | James Michener tijdens de 50-jarige herdenking van de aanval van de Japanners op Pearl Harbor | Author James Albert Michener attends an observance commemorating the 50th anniversary of the Japanese attack on Pearl Harbor. Location: Pearl Harbor, Hawaii | null | image/jpeg | 2,353 | 1,765 | true | true | true | James Albert Michener was een Amerikaans schrijver. Hij verwierf zich vooral faam door zijn historische romans, die zich steeds afspelen in een bepaald land of bepaalde streek en waarbij het leven van verschillende generaties wordt beschreven. Zijn werken zijn vaak omvangrijk maar vlot leesbaar.
Zijn bekendste boek is waarschijnlijk Centennial, dat zich afspeelt in een fictief dorpje in Colorado. Het boek begint in ver-prehistorische tijden en loopt tot 1973. Van dit boek - dat ruim 900 bladzijden telt - werd een bekroonde televisieserie gemaakt van 26 afleveringen. | James Albert Michener (New York, 3 februari 1907 - Austin, 16 oktober 1997) was een Amerikaans schrijver. Hij verwierf zich vooral faam door zijn historische romans, die zich steeds afspelen in een bepaald land of bepaalde streek en waarbij het leven van verschillende generaties wordt beschreven. Zijn werken zijn vaak omvangrijk maar vlot leesbaar.
Zijn bekendste boek is waarschijnlijk Centennial, dat zich afspeelt in een fictief dorpje in Colorado. Het boek begint in ver-prehistorische tijden (ten tijde van het ontstaan van de aarde en dinosaurussen) en loopt tot 1973. Van dit boek - dat ruim 900 bladzijden telt - werd een bekroonde televisieserie gemaakt van 26 afleveringen. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Gancourt-Saint-%C3%89tienne | Gancourt-Saint-Étienne | null | Gancourt-Saint-Étienne | null | Français : Saint-Étienne-des-Prés, église | null | image/jpeg | 2,848 | 4,272 | true | true | true | Gancourt-Saint-Étienne es una población y comuna francesa, en la región de Alta Normandía, departamento de Sena Marítimo, en el distrito de Dieppe y cantón de Gournay-en-Bray. | Gancourt-Saint-Étienne es una población y comuna francesa, en la región de Alta Normandía, departamento de Sena Marítimo, en el distrito de Dieppe y cantón de Gournay-en-Bray. | |
sr | https://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D0%B5%D1%92%D0%B5%D1%80%D0%B4%D0%B0 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/36/Medjerda_%28RN_5%29.jpg | Међерда | null | Међерда | Међерда | Oued Medjerda au niveau de la route nationale n°5 (RN 5) près de Slouguia | null | image/jpeg | 1,944 | 2,592 | true | true | true | Река Међерда је река у северној Африци, са дужином од 460 километара је најдужа река Туниса. Извире на Телу Атласу, који је део планине Атлас, у североисточном Алжиру, а затим тече према итоку где улази у Тунис, после 460 километара Међерда се улива у Туниски залив. Она је најважнија и једна од најдужих река у Тунису и главни је снабдевач воде пшеничним пољима у земљи. | Река Међерда је река у северној Африци, са дужином од 460 километара је најдужа река Туниса. Извире на Телу Атласу, који је део планине Атлас, у североисточном Алжиру, а затим тече према итоку где улази у Тунис, после 460 километара Међерда се улива у Туниски залив. Она је најважнија и једна од најдужих река у Тунису и главни је снабдевач воде пшеничним пољима у земљи. |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Helpt | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/c4/Helpt_Kirche_2011-05-06_192.JPG | Helpt | null | Helpt | null | Deutsch: Kirche in Helpt im Landkreis Mecklenburg-Strelitz, Mecklenburg-Vorpommern, Deutschland English: Church in Helpt, district Mecklenburg-Strelitz, Mecklenburg-Vorpommern, Germany | ilustracja | image/jpeg | 2,592 | 1,944 | true | true | true | Helpt – dzielnica miasta Woldegk w Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Mecklenburgische Seenplatte, w Związku Gmin Woldegk. Do 24 maja 2014 samodzielna gmina. | Helpt – dzielnica miasta Woldegk w Niemczech, w kraju związkowym Meklemburgia-Pomorze Przednie, w powiecie Mecklenburgische Seenplatte, w Związku Gmin Woldegk. Do 24 maja 2014 samodzielna gmina. |
af | https://af.wikipedia.org/wiki/Koera | Koera | null | Koera | null | English: Map of the Kura River, whose watershed drains much of the Caucasus region in Azerbaijan, Georgia, Armenia, Turkey and Iran into the Caspian Sea | null | image/jpeg | 866 | 1,484 | true | true | true | Die Koera is die grootste rivier in die Kaukasus. Die rivier, met 'n lengte van 1 515 km, vloei deur Turkye, Georgië en Azerbeidjan. Die rivier word matig besoedel deur groot industriële sentra soos Tbilisi en Roestawi in Georgië.
Die Koera ontspring wes van Ardahan in Oos-Anatolië, Turkye. Aansluitend vloei die rivier in 'n noordoostelike rigting en bereik Georgië, waar die rivier Mtkwari genoem word. Net suid van Suid-Ossetië naby Gori draai die Koera in suidoostelike rigting en vloei deur die Georgiese hoofstad Tbilisi. Daarna vloei die rivier verder in suidoostelike rigting deur Azerbeidjan, waar die Araks, die Koera se grootste sytak, naby Sabirabad in die rivier uitmond. Verder suidoos mond die Koera in die Kaspiese See uit. | Die Koera (Armeens: Կուր, Kur, Azerbeidjans: Kür, Georgies: მტკვარი Mt'k'vari, Koerdies: rûbara kur, Turks: Kura) is die grootste rivier in die Kaukasus. Die rivier, met 'n lengte van 1 515 km, vloei deur Turkye, Georgië en Azerbeidjan. Die rivier word matig besoedel deur groot industriële sentra soos Tbilisi en Roestawi in Georgië.
Die Koera ontspring wes van Ardahan in Oos-Anatolië, Turkye. Aansluitend vloei die rivier in 'n noordoostelike rigting en bereik Georgië, waar die rivier Mtkwari genoem word. Net suid van Suid-Ossetië naby Gori draai die Koera in suidoostelike rigting en vloei deur die Georgiese hoofstad Tbilisi. Daarna vloei die rivier verder in suidoostelike rigting deur Azerbeidjan, waar die Araks, die Koera se grootste sytak, naby Sabirabad in die rivier uitmond. Verder suidoos mond die Koera in die Kaspiese See uit. | |
nan | https://zh-min-nan.wikipedia.org/wiki/Javernant | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/69/Map_commune_FR_insee_code_10177.png | Javernant | null | Javernant | null | Français : Carte des communes françaises: Javernant English: Map commune FR insee code 10177.png | Javernant só͘-chāi tē-tô͘ ê uī-tì | image/png | 605 | 756 | true | true | true | Javernant sī ūi-tī Hoat-kok Champagne-Ardenne toā-khu Aube koān ê chi̍t ê commune. | Javernant sī ūi-tī Hoat-kok Champagne-Ardenne toā-khu Aube koān ê chi̍t ê commune. |
azb | https://azb.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B4%D8%AA%D8%A7%D9%88%D9%81%D9%86_%D8%A7%DB%8C%D9%85_%D8%A8%D8%B1%D8%A7%DB%8C%D8%B2%D9%82%D8%A7%D9%88 | اشتاوفن ایم برایزقاو | گؤرونتولر | اشتاوفن ایم برایزقاو / گؤرونتولر | null | Deutsch: Aussenansicht der Martin Luther Kirche in Staufen im Breisgau | null | image/jpeg | 4,117 | 2,942 | true | true | true | اشتاوفن ایم برایزقاو آلمانین بادن-وورتمبرق ایالتینده یئر آلان بیر شهردیر و ۲۸۴ متر دنیز سوییهسیندن اۇجالیقی وار. ۲۰۱۵-جی ایلين نۆفوس ساییمی اساسیندا ۷۵۹۶ نفر دیر. بۇ شهرین ۲۳٫۲۶ کیلومتر موربّع ساحهسی وار. | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Intensivstation | Intensivstation | null | Intensivstation | Zimmer in einer Intensivstation | Nederlands: Kamer op intensieve zorgen in het Algemeen ziekenhuis St-Maarten te Mechelen. English: Intensive care unit in Algemeen ziekenhuis St-Maarten (Saint Martin's General Hospital) at Mechelen, Flanders, Belgium. | null | image/jpeg | 3,888 | 5,184 | true | true | true | Eine Intensivstation ist eine Station im Krankenhaus, auf der Patienten mit schweren bis lebensbedrohlichen Krankheiten oder Verletzungen intensivmedizinisch behandelt werden. Gebräuchliche Abkürzungen sind IS von Intensivstation, IPS von Intensivpflegestation, ITS von Intensivtherapiestation, IB von Intensivbehandlungsstation, ICU von engl. intensive care unit und ITV von Intensiv.
Viele Krankenhäuser in Deutschland haben inzwischen eine Unterteilung der Patienten nach Schweregraden ihrer Erkrankung vorgenommen und Stationen eingerichtet, die in ihrer personellen wie technischen Ausstattung zwischen Intensiv- und Normalstation liegen. Solche Stationen werden oft als IMC oder IC von Intermediate Care bezeichnet.
In vielen, insbesondere kleineren, Krankenhäusern ist nur eine interdisziplinäre Intensivstation vorhanden, die allen medizinischen Bereichen zur Verfügung steht. Diese Intensivstationen werden meist von Anästhesisten geleitet, die für die intensivmedizinische Therapie verantwortlich sind, während Fachärzte des primär zuständigen Fachgebietes das Grundleiden behandeln. | Eine Intensivstation (seltener Intensivpflegestation, noch seltener Intensivtherapiestation und Intensivbehandlungsstation) ist eine Station im Krankenhaus, auf der Patienten mit schweren bis lebensbedrohlichen Krankheiten oder Verletzungen intensivmedizinisch behandelt werden. Gebräuchliche Abkürzungen sind IS von Intensivstation, IPS von Intensivpflegestation, ITS von Intensivtherapiestation, IB von Intensivbehandlungsstation, ICU von engl. intensive care unit und ITV von Intensiv.
Viele Krankenhäuser in Deutschland haben inzwischen eine Unterteilung der Patienten nach Schweregraden ihrer Erkrankung vorgenommen und Stationen eingerichtet, die in ihrer personellen wie technischen Ausstattung zwischen Intensiv- und Normalstation liegen. Solche Stationen werden oft als IMC oder IC von Intermediate Care bezeichnet.
In vielen, insbesondere kleineren, Krankenhäusern ist nur eine interdisziplinäre Intensivstation vorhanden, die allen medizinischen Bereichen zur Verfügung steht. Diese Intensivstationen werden meist von Anästhesisten geleitet, die für die intensivmedizinische Therapie verantwortlich sind, während Fachärzte des primär zuständigen Fachgebietes das Grundleiden behandeln.
In Krankenhäusern der Maximalversorgung gibt es oft zwei (operative und nicht-operative) oder mehrere Intensiveinheiten, die jeweils einem Fachgebiet zugeordnet sind (Anästhesiologie, Chirurgie, Herzchirurgie, Kardiologie, Neurochirurgie, Neurologie, Pädiatrie, Neonatologie, Innere Medizin mit Nephrologie, Gastroenterologie, Pneumologie usw.). | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/La_Chapelle-de-Mardore | La Chapelle-de-Mardore | null | La Chapelle-de-Mardore | null | Français : photo de La Chapelle-de-Mardore prise des airs en 2008 | Ilustracja | image/jpeg | 2,048 | 3,072 | true | true | true | La Chapelle-de-Mardore – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Rodan.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 187 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 32 os./km². | La Chapelle-de-Mardore – miejscowość i gmina we Francji, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w departamencie Rodan.
Według danych na rok 1990 gminę zamieszkiwało 187 osób, a gęstość zaludnienia wynosiła 32 os./km² (wśród 2880 gmin regionu Rodan-Alpy La Chapelle-de-Mardore plasuje się na 1440. miejscu pod względem liczby ludności, natomiast pod względem powierzchni na miejscu 1447.). | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Ur-_und_fr%C3%BChgeschichtlicher_Siedlungsplatz_Lemke | Ur- und frühgeschichtlicher Siedlungsplatz Lemke | Funde | Ur- und frühgeschichtlicher Siedlungsplatz Lemke / Archäologische Untersuchungen / Funde | null | Deutsch: Leichenbrand mit menschlichen Zähne vorne rechts der Ausgrabung Gewerbegebiet Lemke | null | image/jpeg | 990 | 1,746 | true | true | true | Der Ur- und frühgeschichtlicher Siedlungsplatz Lemke ist ein bedeutender archäologischer Fundplatz in Lemke, einem Ortsteil der Gemeinde Marklohe bei Nienburg/Weser. Der erhöht im Gelände liegende Siedlungsplatz mit einem Gräberfeld bestand in der Jungsteinzeit um 2800 v. Chr. und in der vorrömischen Eisenzeit und der römischen Kaiserzeit zwischen dem 5. Jahrhundert v. Chr. und dem 5. Jahrhundert n. Chr. Die Siedlungsreste in dem südlich an Lemke angrenzenden Gewerbegebiet wurden in den Jahren 2012 bis 2020 archäologisch untersucht. | Bei den archäologischen Untersuchungen im Jahre 2013 wurden zwei Grubenhäuser mit einer Fläche von etwa 4 × 5 Meter sowie eine Vielzahl von Bodenverfärbungen durch Pfostengruben festgestellt. Auch wurden Gruben freigelegt, bei denen es sich um Vorrats- sowie Abfallgruben gehandelt haben könnte.
Zu den Fundstücken gehören zwei große, aus Ton gebrannte Webgewichte sowie ein tönerner Spinnwirtel. Die Gegenstände dienten dem Weben von Stoffen sowie dem Spinnen von Wolle. Außerdem wurden die Reste eines Mahlsteins einer Handdrehmühle gefunden.
Ein besonderer Fund im Siedlungsbereich war ein Becher, der unter tausenden von gefundenen Keramikscherben als einziges Gefäß erhalten geblieben ist. In seinem direkten Umfeld fanden sich ein Stein mit einer Schleiffläche und ein Stück Feuerstein. Der Becher wird in das Spätneolithikum zwischen 2800 und 2300 v. Chr. datiert.
Etwas abseits vom Siedlungsplatz gefundene Scherben und größere Teile von Gefäßen aus Irdengut, die zum Teil mit Leichenbrand gefüllt waren, zeigen das Vorhandensein eines Gräberfeldes an. Außergewöhnlich war dort der Fund eines Gefäßrestes, in dem sich Pferdezähne befanden. An Grabbeigaben aus der Zeit des 4. bis 6. Jahrhunderts wurden verschiedene Bronzeobjekte gefunden, wie eine Riemenzunge, ein Gürtelbeschlag, ein Zierschlüssel, Zierknöpfe und Nieten. Aus Eisen waren zwei Fibeln. Zu den Münzfunden gehört eine römische Münze aus der Zeit des Kaisers Trajan aus dem 1. Jahrhundert. Eine Silbermünze aus der Zeit Ludwigs des Frommen aus dem 9. Jahrhundert war durchlocht, vermutlich zum Tragen als Halsschmuck. Schlacken und Reste von Rennöfen weisen auf einen Verhüttungsplatz zur Metallherstellung hin. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Pristimantis_elegans | Pristimantis elegans | null | Pristimantis elegans | null | Pristimantis elegans | null | image/jpeg | 512 | 682 | true | true | true | Pristimantis elegans est une espèce d'amphibiens de la famille des Craugastoridae. | Pristimantis elegans est une espèce d'amphibiens de la famille des Craugastoridae. | |
nan | https://zh-min-nan.wikipedia.org/wiki/Saint-Romain-de-Lerps | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6d/Chapelle_Saint_Romain_de_Lerps_2010-07-21-015.JPG | Saint-Romain-de-Lerps | null | Saint-Romain-de-Lerps | null | English: The chapel of the Pic at Saint-Romain-de-Lerps (Ardèche / France) Français : La chapelle du Pic à Saint-Romain-de-Lerps (Ardèche / France) | Saint-Romain-de-Lerps ê kéng-sek | image/jpeg | 2,760 | 3,680 | true | true | true | Saint-Romain-de-Lerps sī ūi-tī Hoat-kok Rhône-Alpes toā-khu Ardèche koān ê chi̍t ê commune. | Saint-Romain-de-Lerps sī ūi-tī Hoat-kok Rhône-Alpes toā-khu Ardèche koān ê chi̍t ê commune. |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Tallo | Tallo | Adaptaciones al aprovechamiento de la luz | Tallo / Adaptaciones al ambiente / Adaptaciones al aprovechamiento de la luz | Espinas caulinares en Gleditsia triacanthos. | Bark and thorns of the Honey Locust | null | image/jpeg | 1,797 | 1,789 | true | true | true | En botánica, el tallo es el eje de la parte generalmente aérea de las cormófitas y es el órgano que sostiene las hojas, flores y frutos. Sus funciones principales son las de sostén y de transporte de fotosintatos entre las raíces y las hojas.
Se diferencia de la raíz por la presencia de nudos en los que se insertan las yemas axilares y las hojas, y por su geotropismo negativo, es decir, que crecen en contra de la fuerza de gravedad. Entre los cormófitos existen especies con un solo tallo cuyo vástago no se ramifica y plantas con muchos tallos cuyo vástago se ramifica de diversos modos de acuerdo con la actividad de los meristemos.
Desde el punto de vista de la Anatomía, el tallo está constituido por tres sistemas de tejidos: el dérmico, el fundamental y el vascular o fascicular. Las variaciones en la estructura de los tallos de diferentes especies y de los taxones mayores se basan principalmente en las diferencias en la distribución relativa de los tejidos fundamental y vascular. El crecimiento en longitud del tallo se debe a la actividad de los meristemas apicales y al alargamiento subsecuente de los entrenudos, y se denomina crecimiento primario. | Las trepadoras elevan en poco tiempo sus hojas por encima de la sombra de los árboles trepando por encima de otros vegetales, o también sobre rocas o muros. Existen dos tipos básicos de plantas trepadoras de acuerdo a sus tallos:
Enredaderas: son plantas trepadoras herbáceas o subleñosas, con tallos delgados, primordialmente crecen en hábitats modificados o en bordes de bosques, como por ejemplo Cissampelos pareira, Muehlenbeckia sagittifolia y Oxypetalum macrolepis.
Lianas o bejucos: son trepadoras leñosas, de tallos gruesos, típicas de bosques y selvas maduros. Muchas lianas presentan crecimiento secundario anómalo. Una leguminosa, Bauhinia macrostachya, conocida como "escalera de mono", tiene el tallo acintado, más delgado en el centro que en los márgenes, resistente a la torsión y a la flexión. En las bignoniáceas la disposición particular de los tejidos vasculares del tallo le otorga flexibilidad. En las sapindáceas, es frecuente el tallo fasciculado, resultado una estructura retorcida parecida a sogas.
Zarcillos, órganos filiformes o ramificados que tienen la capacidad de rodear los soportes y fijarse a ellos por su intensa excitabilidad al contacto. Su origen es caulinar en Vitis vinifera, Passiflora, y foliar en las leguminosas y en las bignoniáceas. En Parthenocissus los zarcillos caulinares son ramificados y terminan en ventosas.
Movimientos de circumnutación de los tallos con largos entrenudos. Se presentan en plantas volubles como Phaseolus, Aristolochia y Convolvulus. En muchos tallos se presenta además una corteza gruesa y áspera que probablemente evita el deslizamiento, como por ejemplo en las familias Aristolochiaceae, Apocynaceae y Cucurbitaceae.
Aguijones y espinas. Los primeros se presentan en especies trepadoras de Rosa. Bougainvillea spectabilis, la "Santa Rita" y varias especies de Mimosa presentan espinas caulinares. Desmoncus, es otro ejemplo y representa la única palmera neotropical trepadora con tallos espinosos. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Royaume_tarasque | Royaume tarasque | null | Royaume tarasque | null | The location of the Tarascan state in relation to the Aztec Empire in Mexico. | Description de cette image, également commentée ci-après | image/png | 321 | 558 | true | true | true | Le Royaume tarasque était un État mésoaméricain, couvrant à peu près la zone géographique de l'actuel État mexicain de Michoacán. Au moment de la conquête espagnole, il était du point de vue de la superficie et de la puissance militaire le deuxième État de Mésoamérique après l'Empire aztèque. L'État a été fondé au début du XIVᵉ siècle et a perdu son indépendance au profit des Espagnols en 1530. En 1543, il est devenu officiellement l’État du Michoacán, en référence au nom de l'État tarasque en langue nahuatl. En p'urhépecha, la langue des Tarasques, le nom de l'État était « Iréchecua Tzintzuntzáni », qui signifie « les terres de Tzintzuntzan ».
Les populations du royaume tarasque appartenaient pour la plupart au groupe ethnique des Tarasques, mais elle cohabitaient avec d'autres groupes tels que les peuples Nahua, Otomi, Matlatzinca et chichimèque. Ces groupes ethniques ont été progressivement assimilés par le groupe majoritaire des P'urhépechas.
L'État tarasque était constitué d'un réseau de provinces tributaires avant de devenir progressivement de plus en plus centralisé, sous l’autorité du souverain, le Caconzi. | Le Royaume tarasque était un État mésoaméricain, couvrant à peu près la zone géographique de l'actuel État mexicain de Michoacán. Au moment de la conquête espagnole, il était du point de vue de la superficie et de la puissance militaire le deuxième État de Mésoamérique après l'Empire aztèque. L'État a été fondé au début du XIVᵉ siècle et a perdu son indépendance au profit des Espagnols en 1530. En 1543, il est devenu officiellement l’État du Michoacán, en référence au nom de l'État tarasque en langue nahuatl (Michoacán signifie « territoire de ceux qui possèdent des poissons »). En p'urhépecha, la langue des Tarasques, le nom de l'État était « Iréchecua Tzintzuntzáni », qui signifie « les terres de Tzintzuntzan ».
Les populations du royaume tarasque appartenaient pour la plupart au groupe ethnique des Tarasques, mais elle cohabitaient avec d'autres groupes tels que les peuples Nahua, Otomi, Matlatzinca et chichimèque. Ces groupes ethniques ont été progressivement assimilés par le groupe majoritaire des P'urhépechas.
L'État tarasque était constitué d'un réseau de provinces tributaires avant de devenir progressivement de plus en plus centralisé, sous l’autorité du souverain, le Caconzi . La capitale tarasque était située à Tzintzuntzan sur les rives du lac Pátzcuaro, au Michoacán qui, selon la tradition orale tarasque avait été fondé par le premier caconzi Taríacuri et dominé par sa lignée, les Uacúsechas (Aigles en P'urhépecha).
L'État tarasque était contemporain de l’Empire aztèque, avec lequel il entretenait des rapports souvent conflictuels. L'empire tarasque a empêché l'expansion aztèque au nord-ouest, et les Tarasques ont dû fortifier et surveiller leurs frontières avec leurs voisins, en développant ce qui fut peut-être le premier État véritablement territorial de Mésoamérique.
En raison de son relatif isolement au sein de la Mésoamérique, le Royaume tarasque présentait de nombreux traits culturels complètement distincts de ceux des autres groupes culturels mésoaméricains. Il fait partie des quelques civilisations mésoaméricaines à utiliser le métal pour les outils et les ornements. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Ruta_5_(Urugwaj) | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e0/Route_5-Uruguay.png | Ruta 5 (Urugwaj) | null | Ruta 5 (Urugwaj) | null | English: Map of Route 5, Uruguay | Mapa Ruta 5 | image/png | 552 | 560 | true | true | true | Ruta 5, Brigadier General Fructuoso Rivera – droga krajowa w Urugwaju. Jej patronem jest urugwajski bohater narodowy Fructuoso Rivera. Posiada długość około 501 km i łączy ze sobą Montevideo, stolicę kraju, z miastem Rivera przy granicy z Brazylią. | Ruta 5, Brigadier General Fructuoso Rivera – droga krajowa w Urugwaju. Jej patronem jest urugwajski bohater narodowy Fructuoso Rivera. Posiada długość około 501 km i łączy ze sobą Montevideo, stolicę kraju, z miastem Rivera przy granicy z Brazylią. |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Falisques | Falisques | Indépendants et alliés des Étrusques | Falisques / Les Falisques dans l'histoire romaine / Indépendants et alliés des Étrusques | Faléries au milieu du Ve siècle av. J.-C., au croisement des terres étrusques, ombriennes, sabines et capénates. | Français : Les Falisques au milieu du Ve siècle avant JC | null | image/png | 814 | 756 | true | true | true | Les Falisques, Falisci en latin et Φαλίσκοι en grec ancien, sont un peuple de l'Italie antique, dans le Sud-Est de l'Étrurie, dont la capitale fut Falerii, aujourd'hui Civita Castellana.
Ils parlent le falisque, langue étroitement liée au latin, appartenant au même groupe des langues latino-falisques, existant depuis l'âge du fer.
Peuple souverain, politiquement et socialement, son histoire est marquée par la proximité de Rome, dont il a dû se défendre au fil des siècles, essayant de contrer son expansionnisme en s'alliant avec les Étrusques, rejoignant la Dodécapole ou Ligue étrusque.
En dépit de la domination culturelle étrusque, les Falisques conservent de nombreuses traces de leur origine italique, tel que le culte des divinités Junon Quiritis et Féronie, le culte du dieu Soranus sur le mont Soracte.
Combattant aux côtés de la cité étrusque de Veis lors de ses guerres contre Rome au Vᵉ siècle av. J.-C., ils restent fidèles à la Ligue étrusque après la chute de cette ville en 396 av. J.-C..
Deux colonies romaines sont cependant installées en terres falisques, à Sutrium et Nepete, prenant presque Falerii en étau. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Le_Bugey_(soci%C3%A9t%C3%A9_savante) | Le Bugey (société savante) | 49e fascicule - 1962 | Le Bugey (société savante) / Publications / 49e fascicule - 1962 | Abbaye de Saint-Rambert-en-Bugey | Français : Façade de la crypte de l'Abbaye de Saint-Rambert-en-Bugey | null | image/png | 1,200 | 900 | true | true | true | Le Bugey, société scientifique, historique et littéraire est une société savante créée à Belley en 1908 par le comte Marc de Seyssel-Cressieu et le chanoine Joseph Tournier. | Moines et monastères du Bugey (Dom Jacques Dubois) · Note sur la présence à Pierre-Châtel d'une céramique de technique ionienne (Raymond Vanbrugghe) · Échos du siège de Pierre-Châtel en 1814 (J. Philippe) · Un Évêque de Belley Abbé en Poitou au XVIIIᵉ siècle (Joannès Chetail) · Claude Bornarel, vicaire de Fitignieu et chansonnier patoisant en 1789 (Paul Perceveaux) · L'effervescence sur la frontière sabaudo-bugiste (1790-1792) (Joannès Chetail) · La carrière de magistrat de Louis Chaley (Jean Lem) · «Belley et ses environs»: Poème d'Olivier (1844) (Etienne Pernollet) · Prémeyzel et ses environs: Notes et documents (Martin-Basse) · Saint-Maurice-de-Rotherens en Savoie (Henriette Guillon) | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Escultura_rom%C3%A0nica | Escultura romànica | Talla en ivori | Escultura romànica / Arts sumptuàries / Talla en ivori | null | English: Head of a crozier. Walrus tusk, England, ca. 1120–1130. Français : Crosseron. Ivoire de morse, Angleterre, vers 1120-1130. | null | image/jpeg | 2,700 | 1,770 | true | true | true | L’escultura romànica s'insereix, en general, dins de les metes artístiques de l'art romànic, inclosa la comunicació entre l'església catòlica i els fidels, el que és el regne de Déu a la terra, el temple. Així, l'escultura va tenir una estreta relació amb l'arquitectura, inserint-se en el seu lloc com un element complementari, i es va dedicar principalment a l'ensenyament de les escenes bíbliques amb relleus de pedra que fossin comprensibles per als creients laics. Aquesta activitat es va desenvolupar entre el segle xi i, en correspondència amb les diferents parts d'Europa, el segle xii o la primera meitat del xiii.
És al romànic, del segle xi, que es fan conèixer les primeres obres d'escultura monumental que es presenten des del segle V, període en què deixen d'existir peces de ple volum i s'observen un augment de la producció de petita escultura i treballs en metall, desenvolupats durant el període preromànic.
L'empenta del nou factor de producció de l'escultura va ser la ruta de pelegrinatge cap a la Catedral de Santiago de Compostel·la, al llarg del qual es van aixecar noves esglésies sota l'organització de l'Orde de Cluny. | L'art específic de tallar l'ivori va tenir un gran desenvolupament en l'època romànica, especialment a les zones d'influència carolíngia, mostraven per damunt de tot el poder dels qui encarregaven les obres, principalment en grans monestirs o per encàrrecs de poderosos personatges.
Al tractat De diversis artibus (c.1100) es troba la descripció d'eines de taller:«Les llimes es fan també d'acer pur: n'hi ha grans, mitjanes, de quatre cares, de tres cares i rodones», així com del procés de la talla d'os: «Per tallar l'os desbasti's primer un tros d'aquest material de la mida desitjada i cobreixi's de guix; dibuixin-se després les figures amb mini tal com es desitgi d'obtenir-les més tard, de manera que siguin clarament visibles, després, amb diferents cisells, rebaixi's el fons amb la profunditat que s'estimi...»
Quan un bisbe o un abat d'un monestir viatjaven normalment portaven amb ells un altar portàtil i dels objectes d'un altar, un dels més importants era el Crucifix que acostumava a ser de metall o ivori. Es conserven uns exemplars de gran qualitat com el que es trobava a l'abadia de Bury Saint Edmunds a Anglaterra i avui dia conservat al Museu Metropolità de Nova York.
A la península Ibèrica des del segle XI hi va haver un gran taller de talla en ivori i orfebreria al monestir de Sant Isidor de Lleó, estant una gran mostra d'això el Crucifix de don Fernando y doña Sancha datat prop de l'any 1063. Es creu que va ser el primer a l'Edat mitjana Hispànica amb la representació de la imatge de Crist, ja que era costum que les creu] ja fossin de materials nobles, com d'or o ivori o simplement de fusta, estiguessin realitzades sense imatges. La imatge del Crist està tallada en ivori i és de ple volum i representat viu, amb el cap lleugerament inclinat cap a la dreta de cara ovalada, on ressalten els grans ulls oberts amb les pupil·les incrustades amb pedra d'atzabeja. Presenta una barba i bigoti amb els cabells ondulats i amb els peus traspassats per un clau individual cadascun. A la part posterior del cos, com era comú, té un buit per usar-lo com a reliquiari. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/%C3%96vervakning | Övervakning | Datorkommunikation | Övervakning / Datorkommunikation | Andel av de svenska internetanvändarna (16+ år) som är oroad över att myndigheter inkräktar på den personliga integriteten på internet, år 2015–2019. Siffror från Internetstiftelsen. | Svenska: Andel av de svenska internetanvändarna (16+ år) som är oroad över att myndigheter inkräktar på den personliga integriteten på internet. 5-gradig instämmande skala, 5 = instämmer helt, 1 = instämmer inte alls. Åren 2015–2019. Siffror från undersökningen "Svenskarna och internet". | null | image/jpeg | 1,200 | 2,382 | true | true | true | Övervakning är den verksamhet som utövas när någon kontrollerar något som pågår. Begreppet används för annat för offentliga eller privata institutioners kontroll över vad enskilda eller grupper av individer sysslar med.
Traditionellt har övervakning använts av polisen för att följa upp göranden av kriminella och av säkerhetspolisen för att följa personer som klassas som säkerhetsrisker. Med ny teknik har dock massövervakning möjliggjorts som inte bara övervakar redan utpekade riskpersoner utan mer eller mindre all med syfta att hitta potentiella personer. | Datorkommunikation kan övervakas med avancerade datorsystem som exempelvis systemet Echelon.
Den stora majoriteten av datorövervakning involverar övervakningen av data och trafik på internet. I USA till exempel krävs det att alla telefonsamtal och all bredbands internettrafik är underkastade övervakning dygnet runt.
Det är alldeles för mycket data på Internet för att människor ska kunna söka igenom allt. Därför är det automatiserade övervakningsdatorer som sållar bland den stora mängd av data för att identifiera och rapportera till de humana utredarna om vilket material som anses vara misstänksamt. Det fungerar genom att datorerna känner av/blir triggade av vissa ord och fraser, eller att någon har besökt en speciell webbplats. Även kommunikationer via email och chattar med misstänksamma personer eller organisationer genomsöks. Det spenderas miljarder dollar per år av agenturer som NSA och FBI för att utveckla, köpa, genomföra och operativsystem som Carnivore och ECHELON för att fånga upp och analysera all data.
Datorer kan vara övervakningsmål för att personuppgifter ska vara sparade på dem. Om någon är kapabel att installera en programvara, till exempel som FBI:s Magic Lantern och CIPAV, på datorsystemet så kan de enkelt få obehörig tillgång till dess data. Sådan programvara kan bli installerad fysiskt eller på distans. Annan form av datorövervakning känd som Van Eck phreaking, involverar läsning av elektromagnetiska strålningar från datorer för att extrahera data från dem på avstånd från hundratals meter. NSA driver en databas som kallas ”pinwale”, som lagrar och kopierar ett stort antal e-postmeddelanden från både amerikanska medborgare och utlänningar.
I undersökningen Svenskarna och internet från 2019 uppgav 45 procent av de svenska internetanvändarna att de kände sig övervakade på internet och 30 procent kände sig inter övervakade. Främst oroar man (46 %) sig för övervakning från storföretag som Google och Facebook medan färre (21 %) oroar sig över att bli övervakad av myndigheter. Oro över att bli övervakad tycks bli allt mer vanlig, sedan 2015 har andelen som oroar sig för att storföretag inkräktar på integritet på nätet ökat med 17 procentenheter. | |
en | https://simple.wikipedia.org/wiki/Alzette | Alzette | Gallery | Alzette / Gallery | null | Lëtzebuergesch: Uelzecht bei Hesper. Kategorie:Uelzecht Kategorie:Gemeng Hesper | null | image/jpeg | 3,072 | 2,304 | true | true | true | The Alzette is a river in France and Luxembourg. It is a right tributary of the Sauer river, and so it is part of the drainage basin of the Rhine river.
The Alzette river is sung in Ons Heemecht, the national anthem of Luxembourg. | null | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Ramon_Beuk | Ramon Beuk | null | Ramon Beuk | null | Nederlands: Zwart-wit | Ramon Beuk | image/jpeg | 277 | 322 | true | true | true | Ramon Beuk is een Surinaams-Nederlands ondernemer, presentator die bekend werd als televisiekok en schrijver van kookboeken. | Ramon Beuk (Paramaribo, 2 februari 1971) is een Surinaams-Nederlands ondernemer, presentator die bekend werd als televisiekok en schrijver van kookboeken. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Maison_Forstner | Maison Forstner | null | Maison Forstner | null | Français : Maison Morlot ou Maison Forstner This building is indexed in the Base Mérimée, a database of architectural heritage maintained by the French Ministry of Culture, under the reference PA00101680 . беларуская (тарашкевіца) | বাংলা | brezhoneg | català | Deutsch | Ελληνικά | English | Esperanto | español | euskara | suomi | français | magyar | italiano | 日本語 | македонски | Nederlands | português | português do Brasil | română | русский | sicilianu | svenska | українська | +/− | null | image/jpeg | 4,608 | 3,456 | true | true | true | La Maison Forstner est un bâtiment historique situé à Montbéliard dans le Doubs en France. Elle est située près de la place Saint-Martin et sa façade principale fait face au temple Saint-Martin. | La Maison Forstner (ou Maison Morlot ou Maison des Princes) est un bâtiment historique situé à Montbéliard dans le Doubs en France. Elle est située près de la place Saint-Martin et sa façade principale fait face au temple Saint-Martin. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Kulturdenkm%C3%A4ler_in_Weidenhahn | Liste der Kulturdenkmäler in Weidenhahn | Einzeldenkmäler | Liste der Kulturdenkmäler in Weidenhahn / Einzeldenkmäler | null | Deutsch: Kulturdenkmal: ehemalige Schule oder Pfarrhaus; Bruchsteinbau, spätes 19. Jahrhundert. Hauptstraße 12, Weidenhahn, Westerwald, Rheinland-Pfalz English: Cultural heritage monument: Former school or rectory. Errected in the late 19th century. Location: Hauptstraße 12, Weidenhahn, Westerwald, Germany | Schul- oder Pfarrhaus | image/jpeg | 2,594 | 3,898 | true | true | true | In der Liste der Kulturdenkmäler in Weidenhahn sind alle Kulturdenkmäler der rheinland-pfälzischen Ortsgemeinde Weidenhahn aufgeführt. Grundlage ist die Denkmalliste des Landes Rheinland-Pfalz. | null | |
fi | https://fi.wikipedia.org/wiki/FN_FNC | FN FNC | null | FN FNC | FN FNC:n ruotsalaisversio Ak 5 | Ak 5 (standard) seen here. | null | image/jpeg | 762 | 416 | true | true | true | FN FNC on belgialaisen Fabrique Nationale de Herstal -asetehtaan vuonna 1976 suunnittelema, 5,56 x 45 mm NATO -kaliiperinen, kaasumäntätoiminen rynnäkkökivääri.
FNC on Belgian puolustusvoimien lisäksi käytössä lisenssivalmisteisena Ruotsissa Bofors Ak 5 - ja Indonesiassa Pindad SS-1 -nimikkeellä. | FN FNC (Fabrique Nationale Carabine) on belgialaisen Fabrique Nationale de Herstal -asetehtaan vuonna 1976 suunnittelema, 5,56 x 45 mm NATO -kaliiperinen, kaasumäntätoiminen rynnäkkökivääri.
FNC on Belgian puolustusvoimien lisäksi käytössä lisenssivalmisteisena Ruotsissa Bofors Ak 5 - ja Indonesiassa Pindad SS-1 -nimikkeellä. | |
la | https://la.wikipedia.org/wiki/Planeta_iovialis | Planeta iovialis | null | Planeta iovialis | Quattuor gigantes gasosi Systematis Solaris, in fictione photographica quae servat dimensiones sed non distantia; ab inferiore parte ad superiorem, Iuppiter, Saturnus, Uranus, Neptunus. | English: The four gas giants in the solar system, from top: Neptune, Uranus, Saturn and Jupiter | null | image/jpeg | 2,674 | 2,075 | true | true | true | Planeta iovialis, seu gigas gaseosus, est ingens planeta qui in maiore parte non petris compositus sit.
Planetae ioviales in re nucleum petrae habere possunt, et suspectum est talem nucleum necessarium esse ad formandos gigantes gasosos. Maior pars massae tamen est in forma gasi. Gigantes gasosi differunt a planetis terrestribus quia superficiem definitam non habent.
Gigantes gaseosi Systematis Solaris nostri sunt Iuppiter, Saturnus, Uranus, Neptunus.
Locutio gas giant ab auctore phantasmatis et scientiae ficiciae Iacobo Blish creata est. | Planeta iovialis, seu gigas gaseosus, est ingens planeta qui in maiore parte non petris compositus sit.
Planetae ioviales in re nucleum petrae habere possunt, et suspectum est talem nucleum necessarium esse ad formandos gigantes gasosos. Maior pars massae tamen est in forma gasi (vel gasum compressum in statu liquido). Gigantes gasosi differunt a planetis terrestribus quia superficiem definitam non habent.
Gigantes gaseosi Systematis Solaris nostri sunt Iuppiter, Saturnus, Uranus, Neptunus.
Locutio gas giant (gigas gaseosus) ab auctore phantasmatis et scientiae ficiciae Iacobo Blish creata est. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Fernand_Cuville | Fernand Cuville | Annexes | Fernand Cuville / Annexes | null | Title: Factionnaire algérien sur un pontEnglish: Algerian fighter in WW one | null | image/jpeg | 562 | 508 | true | true | true | Louis Fernand Cuville, né le 12 novembre 1887 à Bordeaux ville où il est mort le 25 juin 1927, est un photographe français connu pour ses autochromes. | null | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Port_de_Pals | Port de Pals | null | Port de Pals | Mapa de Catalunya any 1696 publicat en Amsterdam per Cornelis Danckerts a on es pot veure l'entrada de Pals | Català: Mapa del Principat de Catalunya de l'any 1696 publicat a Ámsterdam per Cornelis Danckerts | null | image/jpeg | 182 | 290 | true | true | true | El port de Pals fou un antic port marítim que alguns historiadors creuen hi hagué a Pals de l'Empordà. El nom de Pals prové del llatí Palus que significa terreny pantanós, nom molt apropiat per definir una zona que antigament era plena d'aiguamolls i pantans.
La platja de Pals ara és rectilínia perquè els arrossegaments que el riu Ter porta dipositant des del segle xiii superen més d'un milió de metres cúbics i a causa dels diversos desviaments del Ter i el Daró hi ha hagut un canvi geomòrfic. | El port de Pals fou un antic port marítim que alguns historiadors creuen hi hagué a Pals de l'Empordà. El nom de Pals prové del llatí Palus que significa terreny pantanós, nom molt apropiat per definir una zona que antigament era plena d'aiguamolls i pantans.
La platja de Pals ara és rectilínia perquè els arrossegaments que el riu Ter porta dipositant des del segle xiii superen més d'un milió de metres cúbics i a causa dels diversos desviaments del Ter i el Daró hi ha hagut un canvi geomòrfic. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A0%D0%BE%D0%BA%D0%B0%D1%81 | Рокас | История | Рокас / История | Остатки старого маяка (на переднем плане) и новый маяк (на заднем плане) | Português: Ruínas do antigo farol do Atol das Rocas, e o novo farol ao fundo. English: Ruins of the old lighthouse of the Rocas Atoll, with the new lighthouse in the background. | null | image/jpeg | 375 | 500 | true | true | true | Атолл Рокас — атолл в Атлантическом океане, принадлежащий бразильскому штату Риу-Гранди-ду-Норти. Находится примерно в 260 км к северо-востоку от города Наталь и в 145 км к северо-западу от архипелага Фернанду-ди-Норонья. | Был открыт в 1503 году, после кораблекрушения Gonçalo Coelho. На острове действует маяк бразильского военно-морского флота, построенный в 1960-х годах на северном конце залива Farol. Рядом с ним расположен заброшенный маяк, построенный в 1933 году. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Carlos_Kameni | Carlos Kameni | null | Carlos Kameni | null | English: Cameroonian football player Idriss Carlos Kameni during match against Morocco Polski: Kameruński piłkarz Idriss Carlos Kameni podczas meczu z Marokiem | null | image/jpeg | 880 | 587 | true | true | true | Idriss Carlos Kameni este un fotbalist camerunez care evoluează ca portar la Fenerbahçe SK. | Idriss Carlos Kameni (n. 18 februarie 1984, Douala) este un fotbalist camerunez care evoluează ca portar la Fenerbahçe SK. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Perisher_Ski_Resort | Perisher Ski Resort | Gallery | Perisher Ski Resort / Gallery | null | English: A panorama picture taken from the top of the Perisher Quad looking over to Blue Cow. | null | image/jpeg | 1,312 | 4,752 | true | true | true | Perisher Ski Resort is the largest ski resort in the Southern Hemisphere. Located in the Australian Snowy Mountains, the resort is an amalgamation of four villages and their associated ski fields, covering approximately 12 square kilometres, with the base elevation at 1,720 metres AHD, and the summit elevation of 2,054 metres at the top of Mount Perisher. 4.4 square kilometres of this area is covered by 240 snow guns, which are used to artificially supplement the natural snowfall. Perisher was acquired by Vail Resorts, United States on March 30, 2015 for a sum of approximately AU$177 million.
The resort is accessible by road and by the Skitube from Jindabyne, Australia's only underground rack railway. The main skiing period is in July and August, with the official season running from the second weekend in June to the first weekend of October. Perisher consists of 47 lifts: The Village Eight Express, an eight-seater chairlift, two high-speed quad detachable chairlifts, five fixed-grip quad chairlifts, four double chairlifts, two triple chairlifts, 21 T-Bars, three J-bars, seven ski carpets, and 2 rope tows. | null | |
en | https://simple.wikipedia.org/wiki/2010_Atlantic_hurricane_season | 2010 Atlantic hurricane season | Hurricane Igor | 2010 Atlantic hurricane season / Storms / Hurricane Igor | null | English: Track map of Hurricane Igor of the 2010 Atlantic hurricane season. The points show the location of the storm at 6-hour intervals. The colour represents the storm's maximum sustained wind speeds as classified in the Saffir–Simpson scale (see below), and the shape of the data points represent the nature of the storm, according to the legend below. Saffir–Simpson scale Tropical depression≤38 mph≤62 km/h Category 3111–129 mph178–208 km/h Tropical storm39–73 mph63–118 km/h Category 4130–156 mph209–251 km/h Category 174–95 mph119–153 km/h Category 5≥157 mph≥252 km/h Category 296–110 mph154–177 km/h Unknown Storm type Tropical cyclone Subtropical cyclone Extratropical cyclone / Remnant low / Tropical disturbance / Monsoon depression | null | image/png | 2,700 | 2,700 | true | true | true | The 2010 Atlantic hurricane season started on June 1, 2010 and ended on November 30, 2010. This is the time when hurricanes are likely to form. Unlike the last three years, a storm did not form in the month of May or earlier. | A tropical wave from Africa strengthened quickly on September 8 to become a tropical depression. Later it strengthened further to become Tropical Storm Igor to the south of the Cape Verde islands. Igor weakened to a tropical depression due to mixing with another area of bad weather, but then strengthened to a tropical storm, and then a hurricane on September 11. Shortly after becoming a hurricane, Igor strengthened faster, reaching strong category 4 hurricane status the following day. By September 17, it looked like Igor would hit Bermuda in some way, which it did the following day. Bermuda only got minor effects from Igor, unlike Hurricane Fabian in 2003 which almost destroyed parts of the island. From there, Igor started moving north and then northeast toward Canada, weakening to a tropical storm early on September 21, and dying later that day. | |
lb | https://lb.wikipedia.org/wiki/Mercy-le-Bas | Mercy-le-Bas | null | Mercy-le-Bas | null | eglise Mercy Bas | null | image/jpeg | 3,000 | 4,000 | true | true | true | Mercy-le-Bas ass eng franséisch Uertschaft a Gemeng am Departement Meurthe-et-Moselle an der Regioun Grand Est. | Mercy-le-Bas ass eng franséisch Uertschaft a Gemeng am Departement Meurthe-et-Moselle an der Regioun Grand Est. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A2%D0%BE%D0%BA%D0%BE | Токо | null | Токо | null | ♂ Tockus (erythrorhynchus) kempi (Tréca & Erard, 2000) Richard-Toll Afrikaans: 'n Senegalese rooibekneushoring in Bidjilo-bosreservaat, Gambië English: A Western Red-billed Hornbill in Bijilo Forest Park, Gambia Deutsch: Rotschnabeltoko | null | image/jpeg | 1,536 | 2,048 | true | true | true | Токо, или токи — род птиц из семейства птиц-носорогов. | Токо, или токи (лат. Tockus) — род птиц из семейства птиц-носорогов. | |
ceb | https://ceb.wikipedia.org/wiki/Oldenlandia_uniflora | Oldenlandia uniflora | null | Oldenlandia uniflora | null | English: Oldenlandia uniflora L. - clustered mille graines | null | image/png | 2,710 | 2,255 | true | true | true | Espesye sa tanom nga bulak ang Oldenlandia uniflora. Una ning gihulagway ni Carl von Linné. Ang Oldenlandia uniflora sakop sa kahenera nga Oldenlandia sa kabanay nga Rubiaceae. Pagka karon wala pay siak nga nalista ubos niini niya. | Espesye sa tanom nga bulak ang Oldenlandia uniflora. Una ning gihulagway ni Carl von Linné. Ang Oldenlandia uniflora sakop sa kahenera nga Oldenlandia sa kabanay nga Rubiaceae. Pagka karon wala pay siak nga nalista ubos niini niya. | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%BE%B7%E5%A3%BD%E5%AE%AE | 德壽宮 | 历史 | 德壽宮 / 历史 | 德寿宫大汉门 | English: Daehanmun, Deoksu palace 한국어: 덕수궁 대한문 | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | 德寿宫是朝鲜王朝最后的宫殿，位于大韩民国首尔市，宫内有许多朝鲜早期的欧式建筑。 | 德寿宫最早作为成宗之兄月山大君的宅邸而建。壬辰倭乱时，居住在这里的是月山大君的后代李琉、李诚。1592年宣祖返回汉城后，这里成为朝鲜的临时王宫，因为其他宫殿都在日本入侵时焚毁了，当时称为“贞陵洞行宫”。李琉的住宅被改为宣祖办公的昔御堂。宣祖在此迎娶了继妃仁穆王后，并在这里去世。
光海君于1608年在贞陵洞行宫即位，并将李诚的住所改为即祚堂。1611年，光海君将贞陵洞行宫改名为“庆运宫”(경운궁)。1618年昌德宫重建，正宫移转。仁穆大妃被光海君废位后，曾幽闭于此。此后庆运宫成为别宫约270年。
1896年闵妃遭到日本特务暗杀后，高宗逃难俄罗斯公使馆（俄馆播迁）。1897年高宗结束避难后，选择离俄、美、法、德等国公使馆最近的庆运宫作为居所。高宗以即祚堂作为办公之所，此外宫中还有恭默轩、咸宁殿（寝殿），景孝殿（明成皇后祠堂）等建筑，世子住在即祚堂东侧的昔御堂。
1897年10月7日，庆运宫的即祚堂被更名为太极殿。12日凌晨，高宗在新建的圜丘行祭天礼之后，返回庆运宫，身穿十二章衮服，在太极殿接受百官朝拜。10月13日，高宗在太极殿宣布新国号“大韩帝国”。
由于庆运宫是离宫，因此建筑比较简陋，没有类似景福宫勤政殿、昌德宫仁政殿、昌庆宫明政殿和庆熙宫崇政殿那样的正殿。从1901年起，开始在庆运宫的中心地带建造规模类似于仁政殿的中和殿，其规模为五开间、四进，重檐顶，殿内有御座、五峰屏，殿外有品阶石。在中和殿前修建了中和门、朝元门。整个中和殿工程耗费约325万两，木材购自江原道的淮阳、金城等地，石材包括江华岛的砖石、全罗道砺山的品阶石和汉城近郊的石材。
1904年4月14日，皇帝寝殿咸宁殿的温突（地炕）在点火时发生火灾，不仅烧毁了咸宁殿，而且延烧到中和殿。此外太极殿（即祚堂）、昔御堂、供奉明成皇后神主的景孝殿、接待外交使节的浚明堂和咸有斋、供奉高宗御影的钦文阁、永福堂、咸喜堂、养怡斋等建筑均被焚毁。在火灾中幸免的只有偏处西北隅的嘉靖堂、惇德殿、九成轩和漱玉轩（重明堂）。
火灾之后，大韩帝国迅速重修庆运宫，建造了30多座建筑。除了重建被烧毁的各处殿堂外，还新建了德庆堂、三祝斋、悠好室、宫内府、侍讲院、太医院、秘书院、公事厅、内班院、乘舆库等建筑。此外，1900年建造的西洋式宫殿石造殿也在火灾后的1909年竣工。由于经费有限，中和殿改为单檐屋顶。整个重建工程耗银795万两，其中93万两为“内下钱”（皇室内帑）。庆运宫的正门原本是位于南边的仁化门，但其门外有山坡阻挡，无法与大路相连，显得寒酸。为此将通往圜丘坛和城内大道的东门大安门改为庆运宫正门，并改名为大汉门，取“云汉”或“霄汉”之意。
1907年纯宗即位后，改以更加宽敞的昌德宫为正宫，而退位的高宗仍居于此宫。纯宗为祈愿父亲长寿，改庆运宫为“德寿宫”，这个名字一直使用至今。1919年1月21日，高宗在咸宁殿中去世。之后日本朝鲜总督府在宫外修建新道路，以及将京畿高等女校迁移到附近，使得德寿宫的范围大大缩小。韩国光复后，由于扩建太平路，又将市政厅方向的大汉门和宫墙向西平移，因此使德寿宫变为今日占地缩小的样子。 | |
my | https://my.wikipedia.org/wiki/%E1%80%A5%E1%80%95%E1%80%B9%E1%80%95%E1%80%AB%E1%80%90%E1%80%9E%E1%80%94%E1%80%B9%E1%80%90%E1%80%AD_%E1%80%85%E1%80%B1%E1%80%90%E1%80%AE%E1%80%90%E1%80%B1%E1%80%AC%E1%80%BA | ဥပ္ပါတသန္တိ စေတီတော် | null | ဥပ္ပါတသန္တိ စေတီတော် | ဥပ္ပါတသန္တိ စေတီတော် | English: Naypyidaw, Naypyidaw Capital Region, Myanmar: Uppatasanti Pagoda. | null | image/jpeg | 1,536 | 2,048 | true | true | true | ဥပ္ပါတသန္တိ စေတီတော် သည် နေပြည်တော်တွင် တည်ရှိသော ထင်ရှားသည့်တန်ခိုးကြီး စေတီတစ်ဆူဖြစ်သည်။ တရုတ်ပြည်မှ ဗုဒ္ဂစွယ်တော်ရုပ်ပွားတော်ကို ဌာပနာထားရှိသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရှိ ရွှေတိဂုံစေတီတော်၏ ပုံစံကို နမူနာယူကာ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဉာဏ်တော်အမြင့်မှာ ၉၉ မီတာ ရှိသည်။
ထီးတော်တင်လှူပူဇော်ပွဲကို ၂၀၀၉ ခုနှစ် မတ်လ ၁၀ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ | ဥပ္ပါတသန္တိ စေတီတော် (အင်္ဂလိပ်: Uppatasanti Pagoda, pronounced [ʔoʊʔpàta̰ θàɴdḭ zèdìdɔ̀])သည် နေပြည်တော်တွင် တည်ရှိသော ထင်ရှားသည့်တန်ခိုးကြီး စေတီတစ်ဆူဖြစ်သည်။ တရုတ်ပြည်မှ ဗုဒ္ဂစွယ်တော်ရုပ်ပွားတော်ကို ဌာပနာထားရှိသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရှိ ရွှေတိဂုံစေတီတော်၏ ပုံစံကို နမူနာယူကာ တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဉာဏ်တော်အမြင့်မှာ ၉၉ မီတာ (၃၂၅ ပေ) ရှိသည်။
ထီးတော်တင်လှူပူဇော်ပွဲကို ၂၀၀၉ ခုနှစ် မတ်လ ၁၀ ရက်နေ့တွင် ကျင်းပခဲ့သည်။ | |
en | https://simple.wikipedia.org/wiki/Altoona,_Pennsylvania | Altoona, Pennsylvania | null | Altoona, Pennsylvania | The Fairview District of Altoona, Pa | English: A view of Fairview from Altoona Regional | null | image/jpeg | 3,456 | 4,608 | true | true | true | Altoona is a city in south central Pennsylvania. About 46,320 people lived there in 2010. The city was founded in 1849. It was incorporated in 1868. | Altoona is a city in south central Pennsylvania. About 46,320 people lived there in 2010. The city was founded in 1849. It was incorporated in 1868. | |
pa | https://pa.wikipedia.org/wiki/%E0%A8%9F%E0%A8%BE%E0%A8%82%E0%A8%95%E0%A8%BE_%E0%A8%B2%E0%A9%8B%E0%A8%95 | ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ | null | ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ | ਟਾਂਕਾ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕਿਸਤੀ | English: boats in Victoria Harbour | null | image/png | 661 | 539 | true | true | true | ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ ਚੀਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਛੇਰਿਆ ਦੀ ਬਸਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਇੰਨੇ ਤੰਗ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਾ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ। ਚੀਨ ਵਿੱਚ 700 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਟਾਂਕਾ ਜਨਜਾਤੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਲੋਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਕਰੀਬ 700 ਈਸਵੀ ਤੋਂਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤਕ ਇਹ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਜੀਵਨ ਅਪਨਾਉਣ ਨੂੰ। ਚੀਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪੂਰਵ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਣੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੈਰ ਰਹੀ ਪੂਰੀ ਬਸਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਫੁਜਿਆਨ ਰਾਜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪੂਰਵ ਦੀ ਨਿੰਗਡੇ ਸਿਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਮੱਛਲੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਨਾ ਕੇਵਲ ਤੈਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਸਗੋਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਲੇਟਫ਼ਾਰਮ ਵੀ ਲੱਕੜੀ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ ਹਨ। ਇਹ ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। | ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ ਚੀਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਛੇਰਿਆ ਦੀ ਬਸਤੀ ਹੈ। ਜੋ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਇੰਨੇ ਤੰਗ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣਾ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ। ਚੀਨ ਵਿੱਚ 700 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਤਾਂਗ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਟਾਂਕਾ ਜਨਜਾਤੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਲੋਕ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗੇ ਸਨ। ਕਰੀਬ 700 ਈਸਵੀ ਤੋਂਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤਕ ਇਹ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾ ਕੇ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਹਿਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਜੀਵਨ ਅਪਨਾਉਣ ਨੂੰ। ਚੀਨ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪੂਰਵ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਆਪਣੇ ਰੀਤੀ ਰਿਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਤੈਰ ਰਹੀ ਪੂਰੀ ਬਸਤੀ ਹੈ। ਇਹ ਫੁਜਿਆਨ ਰਾਜ ਦੇ ਦੱਖਣ ਪੂਰਵ ਦੀ ਨਿੰਗਡੇ ਸਿਟੀ ਦੇ ਕੋਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਜੀਵਨ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਮੱਛਲੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਗੁਜ਼ਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਨਾ ਕੇਵਲ ਤੈਰਨ ਵਾਲੇ ਘਰ ਸਗੋਂ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਪਲੇਟਫ਼ਾਰਮ ਵੀ ਲੱਕੜੀ ਤੋਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਏ ਹਨ। ਇਹ ਟਾਂਕਾ ਲੋਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢੇ ਵੱਸੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਵਾਉਂਦੇ। ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਦੇ ਹਨ। | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Stichopus | Stichopus | List of species | Stichopus / List of species | null | Français : Une holothurie verruqueuse (Stichopus horrens), sensu stricto. Spécimen de la Réunion English: A warty sea cucumber (Stichopus horrens), sensu stricto, from Réunion island Español: Un pepino de mar verrugoso (Stichopus horrens), sensu stricto, de la isola de Reunion | null | image/jpeg | 541 | 814 | true | true | true | Stichopus is a genus of sea cucumbers. | Species include:
Stichopus anapinusus (Lampert, 1885)
Stichopus chloronotus Brandt, 1835 - greenfish
Stichopus ecnomius Clark, 1922
Stichopus ellipes Clark, 1938
Stichopus herrmanni Semper, 1868 - curryfish
Stichopus horrens Selenka, 1867 - warty sea cucumber, peanutfish, flemfish, Selenka's sea cucumber
Stichopus ludwigi Erwe, 1913
Stichopus lutea Saville-Kent, 1893
Stichopus monotuberculatus (Quoy & Gaimard, 1834)
Stichopus naso Semper, 1868
Stichopus noctivagus Cherbonnier, 1980 - night-wandering sea cucumber
Stichopus ocellatus Massin, Zulfigar, Hwai, Boss, 2002' - ocellated sea cucumber
Stichopus paradoxus Lampert, 1885
Stichopus pseudohorrens Cherbonnier, 1967
Stichopus quadrifasciatus Massin, 1999
Stichopus rubermaculosus Massin, Zulfigar, Hwai, Boss, 2002
Stichopus torvus Théel, 1886
Stichopus vastus Sluiter, 1887 | |
tr | https://tr.wikipedia.org/wiki/Colobura | Colobura | Türler | Colobura / Türler | null | Deutsch:  ♂ - Zwei Ansichten des gleichen Exemplars Fundort : Lac Rorota, Montjoly, Französisch-Guayana.English:  ♂ - Two views of same specimen Locality : Lac Rorota, Montjoly, French Guiana.Français :  ♂ - Deux vues du même spécimen Localité : Lac Rorota, Rémire-Montjoly, Guyane, France. Muséum de Toulouse   Native nameMuséum de ToulouseLocationToulouse , FranceCoordinates43° 35′ 38″ N, 1° 26′ 57″ E  Established1796:  established ; 1865:  opened to publicWeb pagewww.museum.toulouse.frAuthority control : Q422 VIAF: 131004808 ISNI: 0000 0001 2158 3469 SUDOC: 028667107 BNF: 120455376 Museofile: M7013 institution QS:P195,Q422 MNHT.CUT.2011.0.174 | null | image/jpeg | 3,597 | 7,527 | true | true | true | Colobura Nymphalidae familyasında sınıflandırılan ve Meksika ile Güney Amerika'da bulunan bir kelebek cinsidir. | Tanınmış iki türü vardır:
Colobura dirce (Linnaeus, 1758)
Colobura annulata Willmot, Constantino & Hall, 2001 | |
lt | https://lt.wikipedia.org/wiki/Paprastoji_karagana | Paprastoji karagana | null | Paprastoji karagana | null | Identified as Caragana arborescens (source: [1]). Flowers. Folimanka park, Prague, Czech Republic. | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | Paprastoji karagana, dar vadinama geltonąja akacija, žirnmedžiu – pupinių šeimos, karaganos genties krūmų rūšis. Kilusi iš pietų Sibiro, šiaurės Kazachstano, Kaukazo.
Krūmo aukštis iki 6 m. Laja reta. Lapai plunksniški, sudaryti iš 5-8 lapelių porų. Žiedai geltoni, nemaži, susitelkę po 2-5 lapų pažastyse. Žydi birželį-liepą.
Augalas šviesomėgis, nereiklus dirvai, atsparus šalčiui, sausroms, karpymui, todėl dažnai auginamas kaip dekoratyvinis augalas. Išvesta keletas dekoratyvių veislių. Medingas. | Paprastoji karagana (lot. Caragana arborescens), dar vadinama geltonąja akacija, žirnmedžiu – pupinių (Fabaceae) šeimos, karaganos (Caragana) genties krūmų rūšis. Kilusi iš pietų Sibiro (Altajaus, Sajanų), šiaurės Kazachstano, Kaukazo.
Krūmo aukštis iki 6 m. Laja reta. Lapai plunksniški, sudaryti iš 5-8 lapelių porų. Žiedai geltoni, nemaži, susitelkę po 2-5 lapų pažastyse. Žydi birželį-liepą.
Augalas šviesomėgis, nereiklus dirvai, atsparus šalčiui, sausroms, karpymui, todėl dažnai auginamas kaip dekoratyvinis augalas. Išvesta keletas dekoratyvių veislių. Medingas. | |
nn | https://nn.wikipedia.org/wiki/Carl_Viggo_Lange | Carl Viggo Lange | null | Carl Viggo Lange | null | Format: Fotopositiv Dato / Date: 1940 - 1941 Fotograf / Photographer: Schrøder Sted / Place: Trondheim Oppdatert / Update: 29.06.2015 [Utfyllende informasjon om O. C. Gundersen, I. B. Jacobsen og C. V. Lange.] Wikipedia: O. C. Gundersen (1908 - 1991) Wikipedia: Carl Viggo LangeCarl Viggo Lange (1904 - 1999) Eier / Owner Institution: Trondheim byarkiv, The Municipal Archives of Trondheim Arkivreferanse / Archive reference: Tor.H45 - F9452 Bakerste rekke: Bankbokholder N. Aspaas, Løytnant J. Høstad. Midterste rekke: Verkstedformann O. Hansen, Fru T. Dahl, Smed Sigm. Tiller, Fru V. Faye-Hansen, Læge C. V. Lange. Første rekke: Res. kap. Th. Hesselberg, Journalist I. B. Jacobsen, Rådmann O. C. Gundersen, Forvalter O. Arntsen. GUNDERSEN Oscar Christian, h.r.dommer, Oslo, f. 17. mårs 1908 i Oslo, sønn av faktor Hans Christian G. og Hilda Gjeruldsen. Gift 1937 Ragna Lange, f. Lorentzen, f. 26. mars 1904, dtr. av gen.konsul Christian Blom L. (1863-1936) og Ragna Storm (1875-1957). St. 1927, cand. jur. 1931, o.r.sakf. 1932, h.r.adv. 1939. Kontorsjef T.heim lignings-vesen 1937, rådmann i T.heim 1939. Dir. Statens trygdekontor i London og form. i trygdestyret 1942-45. Statsråd (Justisdept.) i Gerhardsens 2. regj. 5. nov. 1945-20. des. 1952, i Gerhardsens 3. regj. (Handelsdept.) 12. jan. 1962-28. aug. 1963, i Gerhardsens 4. regj. (Justisdept.) 25. sept. 1963-12. okt. 1965, h.r.dommer 1953-58 og siden 1967, ambassadør Moskva 1958-61. Styremedl. Studentersamfundet, Oslo 1930-31, form. Stud.samf., T.heim 1934 og 1936. Medl. T.heim bystyre og form.sk. 1936-38. Form. A/S Vinmonopolets styre 1953-58. Medl. av og form. for Norges deleg. FN’s gen.fors. New York 1949, Paris 1951-52 og New York 1952-53. Medl. Straffelovrådet 1953-57. Form. FN’s Special Advisory Board siden 1957, form. norske deleg. Folkeretts-konf. i Genève 1958 og 1960. Form. EFTAs tvistnemnd 1966. Kilde: Hvem er hvem? (1973) s. 196 runeberg.org/hvemerhvem/1973/0196.html JACOBSEN, INGVALD BERNHOFT, journalist, Trondheim. Født 15. april 1891 i Alstahaug, s. av Jacob Andreas Danielsen og Bina Johanna, f. Lorentzdatter. Gift 1912 i Rjukan med Gudrun Theresie Knutsen, f. 1894 i Kristiansand. 2 barn. Utdannet typograf og maskinsetter. Ble arrestert i 1941 og satt på Falstad til han i desember 1943 ble sendt til Tyskland. Døde 23. februar 1945 i konsentrasjonsleiren Dora i Schlesien. Omtalt i Arbeidernes Leksikon og Tiden 15. april 1941. Kilde: Våre falne 1939 - 1945 (Oslo 1950) bd. 2, s. 436 urn.nb.no/URN:NBN:no-nb_digibok_2007020801076 JACOBSEN, Ingvald Bernhof, journalist, Trondheim, S-Trl., f. 15-04-91, Arr. 09-03-42, ovf. 09-03-42 Falstad, ovf. 04-12-43 Sachsenhausen (f.nr. 73694), ovf. 26-12-44 Dora, død 01-02-45. Kilde: Nordmenn i fangenskap 1940 - 1945 (Oslo 1995) s. 321 urn.nb.no/URN:NBN:no-nb_digibok_2008032600011 LANGE, Carl Viggo, lege, Trondheim, S-Trl., f. 09-04-04. Arr. 09-03-42, ovf. Falstad (f.nr. 51), til freden. Kilde: Nordmenn i fangenskap 1940 - 1945 (Oslo 1995) s. 395 urn.nb.no/URN:NBN:no-nb_digibok_2008032600011 | null | image/jpeg | 509 | 410 | true | true | true | Carl Viggo Manthey Lange var ein norsk lege og politikar som var stortingsrepresentant frå trønderbyane for Arbeidarpartiet i perioden 1950-53. Fredprisvinnar Christian Lous Lange var far hans, medan politikaren Halvard Lange og skulemannen August Lange var brørne hans.
Carl Lange tok examen artium i 1922 og vart cand.med. i 1929. Han var privatpraktiserande lege i Oslo 1930-34 og i Trondheim frå 1934, til han frå 1946 var helseinspektør i byen. I 1955 flytta han til Kristiansand og arbeidde som distriktslege i Oddernes til han perioden 1964-74 var fylkeslege i Vest-Agder.
Den 9. mars 1942 vart Lange arrestert i Trondheim og sat sidan i fangenskap i Falstad leir til dess Tyskland kapitulerte i mai 1945. I Falstad leir gjorde han ein stor innsats som lege for medfangane.
Lange var medlem av bystyret i Trondheim frå 1945 til han flytta i 1955. Han var stortingsrepresentant 1950-53 for kjøpstadene i Sør-Trøndelag og Nord-Trøndelag fylke; Trondheim og Levanger. På Stortinget var medlem i Sosialkomiteen. Med omskipinga til fylkesvise krinsar ved stortingsvalet 1953 nådde ikkje Lange høgt nok opp på Sør-Trøndelag Arbeidarparti si valliste til å verte attvald. | Carl Viggo Manthey Lange (9. april 1904–31. mai 1999) var ein norsk lege og politikar som var stortingsrepresentant frå trønderbyane for Arbeidarpartiet i perioden 1950-53. Fredprisvinnar Christian Lous Lange var far hans, medan politikaren Halvard Lange og skulemannen August Lange var brørne hans.
Carl Lange tok examen artium i 1922 og vart cand.med. i 1929. Han var privatpraktiserande lege i Oslo 1930-34 og i Trondheim frå 1934, til han frå 1946 var helseinspektør i byen. I 1955 flytta han til Kristiansand og arbeidde som distriktslege i Oddernes til han perioden 1964-74 var fylkeslege i Vest-Agder.
Den 9. mars 1942 vart Lange arrestert i Trondheim og sat sidan i fangenskap i Falstad leir til dess Tyskland kapitulerte i mai 1945. I Falstad leir gjorde han ein stor innsats som lege for medfangane.
Lange var medlem av bystyret i Trondheim frå 1945 til han flytta i 1955. Han var stortingsrepresentant 1950-53 for kjøpstadene i Sør-Trøndelag og Nord-Trøndelag fylke; Trondheim og Levanger. På Stortinget var medlem i Sosialkomiteen. Med omskipinga til fylkesvise krinsar ved stortingsvalet 1953 nådde ikkje Lange høgt nok opp på Sør-Trøndelag Arbeidarparti si valliste til å verte attvald. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Agencja_Wywiadu | Agencja Wywiadu | null | Agencja Wywiadu | null | Polski: Agencja Wywiadu przy ulicy Miłobędzkiej 55 w Warszawie | null | image/jpeg | 1,829 | 2,440 | true | true | true | Agencja Wywiadu or AW is a Polish intelligence agency, tasked with the gathering of public and secret information abroad for the Republic of Poland.
It was created in 2002 from the reform and split of Urząd Ochrony Państwa, which was split into Agencja Wywiadu and Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
The current Head of the Foreign Intelligence Agency is Lieutenant colonel Piotr Krawczyk. | Agencja Wywiadu ([aˈɡɛnt͡sja vɨˈvʲadu]; Foreign Intelligence Agency) or AW is a Polish intelligence agency, tasked with the gathering of public and secret information abroad for the Republic of Poland.
It was created in 2002 from the reform and split of Urząd Ochrony Państwa, which was split into Agencja Wywiadu (AW) and Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego (ABW).
The current Head of the Foreign Intelligence Agency is Lieutenant colonel Piotr Krawczyk. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/Royal_Jordanian | Royal Jordanian | История | Royal Jordanian / История | Lockheed L-1011 TriStar авиакомпании «Алия» в ливрее 1980 года | English: A Lockheed L-1011 of Royal Jordanian Airlines at Geneva Airport | null | image/jpeg | 683 | 1,023 | true | true | true | Royal Jordanian Airlines — национальная авиакомпания Иордании с главным офисом в Аммане, Иордания. Выполняет регулярные международные рейсы на четырёх континентах, базируясь в международном аэропорту имени Королевы Алии в Аммане. Royal Jordanian является членом Арабской организации авиаперевозчиков и глобального авиационного альянса Oneworld. Авиакомпания выполняет более 500 рейсов в неделю и по меньшей мере 110 рейсов в день. Royal Jordanian была признана «Авиакомпанией года 2007» по версии Airfinance Journal. | Авиакомпания была создана 9 декабря 1963 года и начала свою деятельность 15 декабря того же года по королевскому указу короля Иордании Хусейна. Она была названа «Алия» (Alia или Aalya), в честь старшей дочери короля принцессы Алии. В авиакомпании с 1971 года работала Алия Баха ад-Дин Тукан, будущая королева Алия аль-Хусейн, в честь которой назван новый аэропорт Аммана, построенный в 1983 году. Авиакомпания была основана частными инвесторами, позднее правительство взялo перевозчика под собственный контроль.
Авиакомпания Алия (Royal Jordanian) начала свою деятельность с двумя самолётами Handley Page Dart Herald и одним Douglas DC-7, осуществляя рейсы из Аммана по городам Кувейт, Бейрут, Каир. В 1964 году был приобретён ещё один DC-7, который обслуживал рейс в город Джидда. В 1965 году Алия открыла регулярный рейс в Рим, который стал первым европейским маршрутом перевозчика. Прогресс, достигнутый авиакомпанией, был под угрозой из-за налёта израильской авиации во время Шестидневной войны, в ходе которого были уничтожены самолёты DC-7. Позднее утерянные лайнеры были заменены двумя авиалайнерами Fokker F-27.
В 1968 году авиакомпания расширила свою маршрутную сеть благодаря рейсам в Никосию, Бенгази, Дахран и Доху. В 1969 году появились рейсы в Мюнхен, Стамбул и Тегеран.
В 1970 году Алия прекратила использование самолётов F-27 и заказала реактивные лайнеры Boeing 707. Франкфурт и Абу-Даби были добавлены в маршрутную сеть. Самолёты Boeing 707 были поставлены в 1971 году. В том же году были открыты рейсы в Мадрид, Копенгаген и Карачи. В 1970-х годах к флоту были добавлены Boeing 720/727 и Boeing 747. В аэропорту Аммана был создан пищеблок и открыт магазин беспошлинной торговли. Позднее открылись новые регулярные маршруты в Бахрейн, Дубай, Маскат, Рабат, Женеву, Амстердам, Багдад, Бангкок, Вену, Ларнака (заменил рейс в Никосию), Дамаск, Нью-Йорк, Хьюстон и Рас-эль-Хайма. В 1979 году Алия стала членом-основателем технического консорциума Арабских авиалиний (Arab Airlines Technical Consortium — AATC).
В 1980-х годах Тунис и Триполи добавлены в карту маршрутов и был открыт компьютерный центр Алии. Самолёты Lockheed L-1011 TriStar, Airbus A310 и Airbus А320 присоединились к флоту. В 1986 году Алия сменила своё официальное название на Royal Jordanian. Появились рейсы в города Белград, Чикаго, Лос-Анджелес, Майами, Бухарест, Сингапур, Эр-Рияд, Куала-Лумпур — в сотрудничестве с Malaysia Airlines, Сана, Москва, Монреаль, Дели, Калькутта и Анкара. В это десятилетие была введена система автоматизированных билетов Габриэль (Gabriel Automated Ticket System — GATS).
В 1990-е годы авиакомпания продолжала развиваться. Royal Jordanian и девять других арабских авиаперевозчиков вошли международную компьютерную систему бронирования Galileo CRS. Был открыт новый терминал Аммана на 7-м круге столицы и рейс в Рафах, с тех пор остановлены. Города Торонто, Коломбо, Джакарта, Берлин, Мумбаи, Милан и Тель-Авив были добавлены в маршрутную сеть. В ноябре 1997 года Royal Jordanian подписала соглашение о «едином коде» с американской авиакомпанией Trans World Airlines и в конце концов перевела свои рейсы в 5-й терминал (TWA Flight Center) Международного аэропорта имени Джона Кеннеди в Нью-Йорке.
10 февраля 1996 года дочерняя компания Royal Wings авиакомпании Royal Jordanian начала свой первый рейс в Акабу, морской порт на берегу залива Акаба, используя Fokker F-27. Royal Wings в настоящее время использует самолёт Airbus A320-212 как на плановые, так и на чартерные рейсы в пункты назначения в Египет, Кипр и Израиль.
В 2000 году Федеральное управление гражданской авиации США (FAA) возобновило обслуживание авиакомпаний и лицензий инженерных подразделений. Магазин беспошлинной торговли был в числе услуг, которые будут приватизированы. Холдинговая компания RJI, полностью принадлежащая правительству, была зарегистрирована как открытое акционерное общество в феврале 2001 года, чтобы вместить все авиакомпании и связанные с ними инвестиции. 5 февраля 2001 года название авиакомпании было изменено на Alia — Royal Jordanian Airlines Company, хотя путешественники все ещё ис | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Schiffe_der_Antike | Schiffe der Antike | Grundlagen des Schiffbaus | Schiffe der Antike / Grundlagen des Schiffbaus | Loch und Zapfen | null | null | image/svg+xml | 950 | 1,110 | true | true | true | Schiffe der Antike dienten wie zu allen Zeiten dem Transport von Wirtschaftsgütern, der Beförderung von Personen und dem Austausch von Ideen und Wissen. Schon frühzeitig war die Seefahrt auch ein Mittel der machtpolitischen Expansion, Kolonisation leitete die Entdeckung fremder Gestade ein und ermöglichte die Gründung von Kolonien. Gerade das Mittelmeer wurde wegen seiner geographisch, zentralen Lage und zahlreicher für eine Ansiedlung geeigneter Küstenplätze mit fruchtbarem Hinterland seit alters her auch für den Handel und Verkehr über See genutzt. Die allmähliche Ausweitung der Migration vom östlichen zum westlichen Mittelmeer war denn auch ein weiterer Anstoß für die Entwicklung der Schifffahrt und hatte dann auch ausschlaggebenden Einfluss auf die vorderasiatisch-europäische Entwicklung bis zur Neuzeit. Die Schiffe sind daher ein wichtiger Teil der Technik in der Antike.
Handel und Expansion führten zwangsläufig zu rivalisierenden Handels- und machtpolitischen Interessen. Die Geschichte der Antike ist Zeuge zahlreicher Versuche, das Mittelmeer wirtschaftlich und politisch und somit militärisch zu beherrschen. Es kam bereits im 14. Jh. v. | Schiffe, deren Rumpf aus Holz bestehen soll, können grundsätzlich auf zwei Arten gebaut werden: einerseits mit einem Skelett aus Spanten, an denen die Schiffsplanken überlappend angesetzt werden (Klinkerbauweise), und andererseits mit einer Rumpfverschalung aus Kante an Kante gesetzten Planken, der so genannten Kraweelbeplankung (Kraweelbauweise).
Die Kraweelbauweise wurde im mediterranen Raum in der gesamten Antike bevorzugt. Schifffahrt und Bootsbau im Alten Ägypten nutzten die Kraweelbauweise seit dem 3. Jahrtausend v. Chr. Die griechisch-römischen Schiffbauer entwickelten diese Bauweise weiter. Statt des früher üblichen Miteinanderverlaschens der Planken beim Bau der Schiffshülle entwickelten sie eine Nut-und-Feder-Bauweise, bei der die Planken zusätzlich miteinander verzapft wurden. Durch fest und gesichert aufeinander sitzende Planken konnte ein elastischer und hochfester Schiffskörper entstehen. Schiffsrümpfe dieser Art mussten weniger durch Kalfatern behandelt werden, um sie wasserdicht zu machen. Typisch ist ein Spantengerüst zur Verstärkung des Rumpfes.
Die ersten Schiffe im Mittelmeer sind wahrscheinlich nur gerudert worden. Steigende Ansprüche nach mehr Transportraum führten zu größeren, mehr Volumen fassenden Schiffskörpern mit Segeln. Für den Antrieb der Handelsschiffe war eine Besegelung ökonomischer. Die Segel ließen sich reffen, aber auch trimmen. Geruderte Handelsschiffe kamen jedoch weiterhin zum Einsatz, da nur sie bei Windstille eine einigermaßen sichere Verlässlichkeit der geplanten Reisezeiten bieten konnten. Der Riemenantrieb war auch für Manöver in engen Gewässern und Häfen notwendig. Für Kriegsschiffe waren Segel für längere Distanzen vorgesehen.
Das Kriegsschiff wurde aus normalen Handels- und Fischereifahrzeugen entwickelt. Zeichnungen auf ägyptischen Vasen um 3400 v. Chr. sind wahrscheinlich die ältesten bekannten Abbildungen von Kriegsschiffen oder besser Booten, die zu Kriegszwecken eingesetzt wurden. Der Rammsporn ist dabei schon früh auf assyrischen Darstellungen zu finden.
Auch in der Antike hatte sich eine Vielzahl von Schiffstypen entwickelt. Das Deplacement damaliger Schiffe konnte nicht beliebig vergrößert werden, ohne die Festigkeit der Längs- und Querverbände und damit die Seetüchtigkeit in Frage zu stellen. Bis zur Einführung von Bronzebeschlägen war die schiffbaulich mögliche Schiffslänge daher auf etwa 40 m begrenzt. Mit Einführung von metallenen Beschlägen wurden erstaunliche Schiffsgrößen und Längen erreicht. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/NVI_F.K.32 | NVI F.K.32 | Specifications | NVI F.K.32 / Specifications | Koolhoven FK-32 3-view drawing from Les Ailes February 4,1926 | English: Koolhoven FK-32 3-view drawing from Les Ailes February 4,1926 | null | image/png | 3,671 | 2,441 | true | true | true | The NVI F.K.32 was a tandem two seat biplane training aircraft designed and built in the Netherlands in the mid-1920s. It did not go into service. | Data from Wesselink
General characteristics
Crew: Two
Length: 7.10 m (23 ft 4 in)
Wingspan: 8.00 m (26 ft 3 in)
Gross weight: 870 kg (1,918 lb)
Powerplant: 1 × Clerget 9B 9-cylinder rotary engine, 97 kW (130 hp)
Propellers: 2-bladed
Performance
Maximum speed: 150 km/h (93 mph; 81 kn) | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Kulturdenkmale_in_Kipsdorf | Liste der Kulturdenkmale in Kipsdorf | Kipsdorf, Kurort | Liste der Kulturdenkmale in Kipsdorf / Kipsdorf, Kurort | null | Deutsch: Bergkirche Kurort Kipsdorf, nach einen Entwurf von William Lossow und Max Hans Kühne 1908 erbaut. In den Jahren 1956 und 1988 wurde die Kirche restauriert . | Dorfkirche Kipsdorf | image/jpeg | 4,000 | 6,000 | true | true | true | Die Liste der Kulturdenkmale in Kipsdorf enthält die Kulturdenkmale im Altenberger Ortsteil Kipsdorf. Die Anmerkungen sind zu beachten.
Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Kulturdenkmale in Altenberg.
Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Kulturdenkmale in Sachsen. | null | |
kk | https://kk.wikipedia.org/wiki/NGC_380 | NGC 380 | null | NGC 380 | null | Français : Image créée à l'aide du logiciel Aladin Sky Atlas du Centre de Données astronomiques de Strasbourg et des données de SDSS (Sloan Digital Sky Survey). | NGC 380 | image/jpeg | 811 | 982 | true | true | true | NGC 380 — Балықтар шоқжұлдызында орналасқан E2 типті галактика.
Жаңа жалпы каталогтың түпнұсқа басылымының тізіміне енеді. | NGC 380 — Балықтар шоқжұлдызында орналасқан E2 типті галактика.
Жаңа жалпы каталогтың түпнұсқа басылымының тізіміне енеді. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Hutan_Kampung_Highway | Hutan Kampung Highway | null | Hutan Kampung Highway | null | English: Highway shield for Malaysian Federal Route 175 | null | image/png | 300 | 400 | true | true | true | Hutan Kampung Highway, Federal Route 175, is a major highway in Alor Star, Kedah, Malaysia. | Hutan Kampung Highway, Federal Route 175, is a major highway in Alor Star, Kedah, Malaysia. | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Notaci%C3%B3_de_Coxeter | Notació de Coxeter | Exemples de subgrups de rang 3 euclidians | Notació de Coxeter / Subgrups / Exemples de subgrups / Exemples de subgrups de rang 3 euclidians | null | English: [4,4+] square symmetry domains | null | image/png | 123 | 120 | true | true | true | En geometria, la notació de Coxeter és un sistema de classificació de grups de simetria, que descriu els angles entre les reflexions fonamentals d’un grup de Coxeter en una notació entre claudàtors que expressa l’estructura d’un diagrama de Coxeter-Dynkin, amb modificadors per indicar determinats subgrups. La notació rep el nom de H. S. M. Coxeter, i ha estat definida de forma més comprensible per Norman Johnson. | El grup [4,4] compta amb 15 petits índex de subgrups. Aquesta taula els mostra tots, amb un domini fonamental groc per a grups reflectants purs i alternant dominis blancs i blaus que es combinen per fer dominis rotatius. Les línies de mirall cian, vermell i verd corresponen als nodes de colors del diagrama de Coxeter. Els generadors de subgrups es poden expressar com a productes dels tres miralls originals del domini fonamental, {0,1,2}, que corresponen als 3 nodes del diagrama de Coxeter, . Un producte de dues línies de reflexió que s’entrecreuen fa una rotació, com {012}, {12} o {02}. Eliminar un mirall provoca dues còpies de miralls veïns, a través del mirall eliminat, com {010} i {212}. Dues rotacions en sèrie tallen l'ordre de rotació a la meitat, com {0101} o {(01)²}, {1212} o {(02)²}. Un producte dels tres miralls crea una transreflexió, com {012} o {120}. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Alcatel_One_Touch_300 | Alcatel One Touch 300 | null | Alcatel One Touch 300 | Alcatel OT 300 series | English: Alcatel OT 300 series | null | image/jpeg | 2,816 | 2,112 | true | true | true | The Alcatel OT 300 is a discontinued, low range mobile phone created by Alcatel and was introduced in Q1 2000. It weighs 103 g and its dimensions are 109 mm × 45 mm × 22 mm, 99 cc. Its monochrome screen has a maximum resolution of 49x96 pixels and the phone includes a NiMH 650 mAh rechargeable battery giving it a standby time of 165 hours.
Related models are OT 301, OT 302 and OT 303. It's being referred as the Alcatel BE-4 on the label. | The Alcatel OT 300 is a discontinued, low range mobile phone created by Alcatel and was introduced in Q1 2000. It weighs 103 g (3.6 oz) and its dimensions are 109 mm × 45 mm × 22 mm (4.29 in × 1.77 in × 0.87 in), 99 cc (6.0 cu in). Its monochrome screen has a maximum resolution of 49x96 pixels and the phone includes a NiMH 650 mAh rechargeable battery giving it a standby time of 165 hours.
Related models are OT 301, OT 302 and OT 303. It's being referred as the Alcatel BE-4 on the label. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Banknotes_of_the_rupiah | Banknotes of the rupiah | 1965–1968: First series of banknotes ('Sukarno') of the 'new rupiah' | Banknotes of the rupiah / Formation of Bank Indonesia from De Javasche Bank: second Republik Indonesia banknotes / 1965–1968: First series of banknotes ('Sukarno') of the 'new rupiah' | null | English: 1000 rupiah banknote | null | image/jpeg | 352 | 718 | true | true | true | The first paper money used in the Indonesian archipelago was that of the United East Indies Company, credit letters of the rijksdaalder dating between 1783 and 1811. Netherlands Indian gulden government credit paper followed in 1815, and from 1827 to 1842 and again from 1866 to 1948 gulden notes of De Javasche Bank. Lower denominations were issued by the government in 1919–1920 and 1939–1940, due to wartime metal shortages, but otherwise day-to-day transactions were conducted using coinage.
Gulden notes were issued by 'The Japanese Government' during the occupation from 1942, becoming 'roepiah' in 1943.
The first truly Indonesian rupiah notes, however were issued in 1946, during the war of independence with the Dutch, following the unilateral declaration of independence by the Indonesians at the end of World War Two on 17 August 1945. This money is known as 'Oeang Republik Indonesia'.
Following the negotiated peace treaty in The Hague of 1949, the 'ORI' was withdrawn, to be replaced by an internationally recognised 'Indonesian rupiah'. | The hyperinflation of the early 1960s resulted in the pronouncement of the 'new rupiah' supposedly worth 1,000 of the old rupiah.
The withdrawal of the old money meant the issue of an entirely new set of banknotes, by Presidential decree of 13 December 1965. The decree authorised Bank Indonesia to issue fractional notes for the first time (although the 1 and 2½ rupiah notes were still issued by the government itself), in denominations of 1, 5, 10, 25, and 50 sen showing 'Volunteers', dated 1964. Due to the fact that the rupiah was only devalued about 10, rather than 1000 times, they were worthless on issue, and many millions of notes never entered circulation.
The remaining notes all featured President Sukarno on the obverse, and various dancers on the reverse; this series was issued by 'Republik Indonesia' in 1 and 2½ rupiah, dated 1964, and Bank Indonesia dated 1960, in 5, 10, 25, 50, and 100 rupiah were issued ('1960'-dated Bank Indonesia notes of 5, 10, and 100 rupiah were already circulating in Irian Barat and Riau, along with '1961'-dated 'Republik Indonesia notes of 1 and 2½ rupiah in those same places); the notes from 500 to 10,000 rupiah were deemed unnecessary due to the devaluation.
To complete the devaluation, older notes (largely worthless by this point) were withdrawn over 1965–1966.
By 1967, due to the limited nature of the devaluation, it had proved necessary to add 500 and 1,000 rupiah notes, in the same design. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Kulturdenkmale_der_Revierwasserlaufanstalt_Freiberg | Liste der Kulturdenkmale der Revierwasserlaufanstalt Freiberg | Kulturdenkmale der Revierwasserlaufanstalt | Liste der Kulturdenkmale der Revierwasserlaufanstalt Freiberg / Kulturdenkmale der Revierwasserlaufanstalt | null | Deutsch: 13.12.2017 09618 Großhartmannsdorf: Kohlbach Kunstgraben, im Foto 40 m südlich des Kirchturms (50.796346,13.317229). 1550-1570 angelegt. 12.197 m Länge. [SAM3374.JPG]20171213325DR.JPG(c)Blobelt | Kohlbach Kunstgraben mit allen zugehörigen Gewölbebrücken und Röschen (Einzeldenkmale zu ID-Nr. 08991218) | image/jpeg | 2,499 | 3,203 | true | true | true | Die Liste der Kulturdenkmale der Revierwasserlaufanstalt Freiberg enthält die Kulturdenkmale der Sachgesamtheit Revierwasserlaufanstalt Freiberg. In der Denkmalliste des Freistaates Sachsen ist die Revierwasserlaufanstalt Freiberg unter der ID-Nr. 08991218 als Sachgesamtheit ausgewiesen. Diese Sachgesamtheit besteht aus Sachgesamtheitsbestandteilen und Einzeldenkmalen, die in den einzelnen Ortsteilen der Gemeinden Neuhausen/Erzgeb., Sayda, Olbernhau, Großhartmannsdorf, Mulda/Sa., Lichtenberg/Erzgeb., Brand-Erbisdorf, Weißenborn/Erzgeb. und Freiberg-Zug zu finden sind, siehe Denkmallisten.
Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der technischen Denkmale im Landkreis Mittelsachsen.
Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der technischen Denkmale in Sachsen.
Der Bau der von Martin Planer konzipierten Anlage von Kunstgräben und Kunstteichen zur Heranholung von Aufschlagwasser aus dem oberen Gebirge ins Freiberger Revier begann im Jahr 1558. Damit legte er die Grundlage für das System der Revierwasserlaufanstalt, deren Erweiterungen vom 17. bis zum 19. Jahrhundert erfolgten. Mit der Errichtung des Neuwernsdorfer Wasserteilers an der oberen Flöha wurde im 19. | Diese Liste enthält alle Sachgesamtheitsbestandteile und Einzeldenkmale, die denkmalpflegerisch zur Sachgesamtheit Revierwasserlaufanstalt gehören. Die historische Bedeutung der Einzeldenkmale dieser Strecke ergibt sich aus dem Denkmaltext des Landesamts für Denkmalpflege Sachsen: „Als Bestandteil der historischen wie auch der weiterhin aktiv bewirtschafteten Revierwasserlaufanstalt sind die genannten Anlagen damit nicht nur von regionalgeschichtlicher, sondern auch von großer bergbauhistorischer Bedeutung. Zeugen sie doch im Zusammenspiel mit weiteren – teils fragmentarisch – erhaltenen bergbauwasserwirtschaftlichen Anlagen von den Anstrengungen, die zur Aufrechterhaltung des hiesigen Erzbergbaus mittels wasserbetriebener Antriebs- und Aufbereitungstechnik unternommen wurden. Gleichzeitig sind sie beispielhaft für die Nutzungswandlung von derartigen Infrastrukturen nach der Einstellung des Bergbaus hin zur regionalen Trink- und Brauchwasserbereitstellung und weisen als weiterhin in Funktion befindliche Anlage einen besonderen Erlebnis- und Erinnerungswert auf.“ | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Kaihimmakuhari_Station | Kaihimmakuhari Station | null | Kaihimmakuhari Station | The south entrance in December 2013 | English: Kaihimmakuhari (Kaihin-Makuhari) Station on the Keiyo Line, Chiba, Japan日本語: 京葉線海浜幕張駅南口。2013年秋に内外装のリニューアルが行われた。 | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | Kaihimmakuhari Station is a railway station in Mihama-ku, Chiba city, Chiba Prefecture, Japan, operated by the East Japan Railway Company. | Kaihimmakuhari Station (海浜幕張駅, Kaihin-makuhari-eki) is a railway station in Mihama-ku, Chiba city, Chiba Prefecture, Japan, operated by the East Japan Railway Company (JR East). | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Brekinja | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/be/Brekinja.JPG | Brekinja | null | Brekinja | null | English: Serbian Orthodox church in village of Brekinja, near Kozarska Dubica, Republika Srpska. Српски / srpski: Crkva, selo Brekinja kod Kozarske Dubice,Bosna. | Brekinja | image/jpeg | 2,736 | 3,648 | true | true | true | Brekinja est un village de Bosnie-Herzégovine. Il est situé dans la municipalité de Kozarska Dubica et dans la République serbe de Bosnie. Selon les premiers résultats du recensement bosnien de 2013, il compte 238 habitants. | Brekinja (en serbe cyrillique : Брекиња) est un village de Bosnie-Herzégovine. Il est situé dans la municipalité de Kozarska Dubica et dans la République serbe de Bosnie. Selon les premiers résultats du recensement bosnien de 2013, il compte 238 habitants. |
nan | https://zh-min-nan.wikipedia.org/wiki/Date_Masamune | Date Masamune | null | Date Masamune | Date Masamune | 日本語: 伊達政宗 (1567 - 1636) 肖像画。土佐光貞 (1738 - 1806) 筆。東福寺・霊源院所蔵 English: Portrait of Date Masamune (1567-1636). Made by Tosa Mitsusada (1738 - 1806). | null | image/jpeg | 2,000 | 1,170 | true | true | true | Date Masamune sī Ji̍t-pún tī Sengoku sî-tāi ê chi̍t ê chhut-miâ ê daimyô. | Date Masamune (伊達 政宗 1567 nî 9 goe̍h 5 ji̍t – 1636 nî 6 goe̍h 27 ji̍t) sī Ji̍t-pún tī Sengoku sî-tāi ê chi̍t ê chhut-miâ ê daimyô. | |
pt | https://pt.wikipedia.org/wiki/Lista_de_prefeitos_de_Cuiab%C3%A1 | Lista de prefeitos de Cuiabá | null | Lista de prefeitos de Cuiabá | null | Português: Emanuel Pinheiro, prefeito eleito de Cuiabá em 2016 em reunião com o então presidente Michel Temer. | null | image/png | 577 | 403 | true | true | true | Esta é uma lista de intendentes, interventores e prefeitos de Cuiabá. De 1909 a 1927, o chefe do poder executivo municipal chamava-se intendente e a prefeitura, intendência. Somente a partir de 1930 é que surgiram as prefeituras como hoje a conhecemos.O cargo foi extinguido em 1927. | Esta é uma lista de intendentes, interventores e prefeitos de Cuiabá. De 1909 a 1927, o chefe do poder executivo municipal chamava-se intendente e a prefeitura, intendência. Somente a partir de 1930 é que surgiram as prefeituras como hoje a conhecemos.O cargo foi extinguido em 1927. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Cape_Girardeau,_Missouri | Cape Girardeau, Missouri | Notable people | Cape Girardeau, Missouri / Notable people | null | English: Professional portrait of Rod Jetton | null | image/jpeg | 643 | 427 | true | true | true | Cape Girardeau is a city in Cape Girardeau County in the U.S. state of Missouri. It is located approximately 100 miles southeast of St. Louis and 150 miles north of Memphis. As of the 2019 United States Census Bureau estimates, the city's population was 40,559, making it the 17th-largest city in Missouri, and the largest city in Southeast Missouri. An emerging college town, it’s the home of Southeast Missouri State University. | Jacob M. Appel, novelist, lived in Cape Girardeau (1982–1984), set several books in Cape Girardeau
Leon Brinkopf (1926–1998), born and died in Cape Girardeau
Karilyn Brown (born c. 1947), born in Cape Girardeau; Republican member of the Arkansas House of Representatives for Pulaski County since 2015
Joseph Cable, a Medal of Honor recipient during the American Indian Wars
Shirley Crites (1934–1990), All-American Girls Professional Baseball League player
A.J. Ellis, former Major League Baseball catcher, born in Cape Girardeau
John Thomson Faris (1871–1949), clergyman, born in Cape Girardeau
Andrew Conway Ivy, (1893–1978), president of the American Physiological Society (1939–1941)
Terry Jones (born 1951), fundamentalist pastor of Dove World Outreach Center
Peter Kinder, 46th Lieutenant Governor of Missouri (2005–2017)
Richard Kinder, businessman and co-founder and executive chairman of Kinder Morgan, Inc.
The Limbaugh family, including political commentators, brothers David and Rush Limbaugh
Stephanie O'Sullivan, Principal Deputy Director of National Intelligence, born in Cape Girardeau
Johnny Pott (born 1935), golfer
John Locke Scripps (1818–1866), journalist and biographer
Tony Spinner, guitarist and singer
Billy Swan, singer who had a #1 hit song named "I Can Help" in 1974.
Terry Teachout, writer
Robert Henry Whitelaw (1854–1937), U.S. Congressman
Susan Beth Scott (born 1992), 2008 and 2012 U.S. Paralympic Medalist Swimmer | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Azkoitia | Azkoitia | null | Azkoitia | null | Euskara: Insausti jauregia, Euskalerriaren Adiskeen Elkarteak duen egoitza nagusia, Azkoitia, GipuzkoaEnglish: Insausti palace, headquarters of the Society of Friends of the Basque Country, Azkotia, Guipuscoa, Basque Country | ilustracja | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | Azkoitia – gmina w Hiszpanii, w prowincji Guipúzcoa, w Kraju Basków, o powierzchni 54,71 km². W 2011 roku gmina liczyła 11 492 mieszkańców. | Azkoitia – gmina w Hiszpanii, w prowincji Guipúzcoa, w Kraju Basków, o powierzchni 54,71 km². W 2011 roku gmina liczyła 11 492 mieszkańców. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Seosan | Seosan | Yeonghyeon-ri Rock-carved Buddha Triad (용현리 마애여래삼존상) | Seosan / Culture and tourism / Yeonghyeon-ri Rock-carved Buddha Triad (용현리 마애여래삼존상) | Yonghyeon-ri Rock-carved Buddha Triad | English: Rock-carved triad buddha in Seosan | null | image/jpeg | 1,280 | 1,920 | true | true | true | Seosan is a city in South Chungcheong Province, South Korea, with a population of roughly 175,000 according to the 2017 census. Located at the northwestern end of South Chungcheong Province, it is bounded by Dangjin City, Naepo New Town, Yesan-gun and Hongseong-gun on the east and by Taean-gun and the Yellow Sea on the west, and 125 km south of Seoul, 159 km northwest of Daejeon and 34 km northwest of Naepo New Town. Seosan is the hub of transportation of west coast where Seohaean Expressway, Daejeon-Dangjin Expressway, National Highways No. 29, 32, 38 and 45 intersect meet, this city has great traffic conditions towards the metropolitan area and major cities. | During the Three Kingdoms Period (~ 57 BCE - 668 CE), the Seosan-Haemi area was under the control of the Kingdom of Baekje (백제), and although there are very few ruins from this period in the Seosan-Haemi area, the Yeonghyeon-ri Rock-carved Buddha triad is a phenomenal exception. Carved in either the late 6th or early 7th century CE, the carving consists of a Buddha standing on a lotus leaf, flanked by two Bodhisattva. Although this carving has been designated a National Treasure of Korea, it receives relatively few visitors due to its isolation. The carving is best viewed in the morning, when the entirety of the triad is illuminated by the rising sun, and is accessible by local buses from Seosan and Unsan-ri, or by a half-hour drive or ninety-minute bike ride directly from Seosan. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Graham_Rahal | Graham Rahal | null | Graham Rahal | null | English: Graham Rahal at Sonoma Raceway, 2014 | Ilustracja | image/jpeg | 2,020 | 1,832 | true | true | true | Graham Rahal – amerykański kierowca wyścigowy. Syn Bobby Rahala, również kierowcy wyścigowego, trzykrotnego mistrza IndyCar. | Graham Rahal (ur. 4 stycznia 1989 roku w Columbus) – amerykański kierowca wyścigowy. Syn Bobby Rahala, również kierowcy wyścigowego, trzykrotnego mistrza IndyCar. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Lijst_van_personen_overleden_in_2000/Voorstel | Lijst van personen overleden in 2000/Voorstel | Oktober | Lijst van personen overleden in 2000/Voorstel / Oktober | null | Italiano: Screenshot del film I vitelloni (1953) Magyar: Képkocka „A bikaborjak” című filmből | null | image/jpeg | 364 | 480 | true | true | true | Dit is een lijst van personen die overleden zijn in 2000.
De inhoud van deze pagina is gebaseerd op gegevens in Wikidata. Als er onvolkomenheden in deze lijst zitten, gelieve dan aldaar de gegevens aan te passen. Achter iedere persoon is hiervoor een link aanwezig met de aanduiding bewerken.
Wijzigingen in Wikidata worden met enige regelmatigheid geautomatiseerd overgenomen naar deze pagina. | 1 - Gastone Lottieri, Italiaanse componist en dirigent (geboren in 1926) bewerken
2 - Elek Schwartz, Roemeense voetballer en voetbaltrainer (geboren in 1908) bewerken
3 - Jan Willem Bezemer, Nederlandse historicus en academisch docent (geboren in 1921) bewerken
3 - Wojciech Jerzy Has, Poolse filmregisseur, scenarioschrijver, filmproducent en onderwijzer (geboren in 1925) bewerken
4 - Rhadi Ben Abdesselam, Marokkaanse lange-afstandsrenner en atleet (geboren in 1929) bewerken
4 - Egano Righi-Lambertini, Italiaanse kardinaal en katholiek bisschop, theoloog en rooms-katholiek priester (geboren in 1906) bewerken
4 - Michael Smith, Canadese scheikundige, biochemicus, academisch docent en geneticus (geboren in 1932) bewerken
5 - Cătălin Hîldan, Roemeense voetballer (geboren in 1976) bewerken
5 - Frans Ludo Verbeeck, Belgische dirigent, trompettist en componist (geboren in 1926) bewerken
5 - Sidney Yates, Amerikaans lid van het Huis van Afgevaardigden van de Verenigde Staten en ambassadeur en advocaat (geboren in 1909) bewerken
6 - Pier Alma, Nederlandse voetballer (geboren in 1939) bewerken
6 - Richard Farnsworth, Amerikaanse televisieacteur, filmacteur en stuntman (geboren in 1920) bewerken
6 - Antonie Johannes Pannekoek, Nederlandse geoloog en academisch docent (geboren in 1905) bewerken
7 - Rob Romein, Nederlandse ondernemer (geboren in 1949) bewerken
9 - Klaas Beuker, Nederlands Tweede Kamerlid (geboren in 1924) bewerken
9 - David Dukes, Amerikaanse televisieacteur, filmacteur, toneelacteur en choreograaf (geboren in 1945) bewerken
9 - Charles Hartshorne, Amerikaanse filosoof, academisch docent en theoloog (geboren in 1897) bewerken
9 - Fon Klement, Nederlandse tekenaar en kunstschilder (geboren in 1930) bewerken
10 - Sirimavo Bandaranaike, Sri Lankaans lid van het Parlement en diplomaat (geboren in 1916) bewerken
10 - Sam Klepper, Nederlandse misdadiger (geboren in 1960) bewerken
10 - Ambrogio Morelli, Italiaanse wielrenner (geboren in 1905) bewerken
11 - Donald Dewar, Britse Secretary of State for Scotland en First Minister of Scotland en advocaat (geboren in 1937) bewerken
11 - Pietro Palazzini, Italiaanse kardinaal en katholiek bisschop, rooms-katholiek priester (geboren in 1912) bewerken
12 - Wil den Hollander, Nederlandse schrijver (geboren in 1915) bewerken
13 - Jean Peters, Amerikaanse televisieactrice en filmactrice (geboren in 1926) bewerken
13 - Britt Woodman, Amerikaanse jazzmuzikant (geboren in 1920) bewerken
14 - Marius de Leeuw, Nederlandse glazenier, kunstschilder en tekenaar (geboren in 1915) bewerken
15 - Konrad Emil Bloch, Duitse biochemicus, arts en scheikundige (geboren in 1912) bewerken
16 - Eugen Brixel, Oostenrijkse componist, dirigent en musicoloog (geboren in 1939) bewerken
17 - G. Arthur Cooper, Amerikaanse paleontoloog (geboren in 1902) bewerken
17 - Harry Cooper, Amerikaanse golfer (geboren in 1904) bewerken
18 - Julie London, Amerikaanse actrice, zangeres, singer-songwriter, jazzmuzikant, karakteractrice, toneelactrice, televisieactrice en filmactrice (geboren in 1926) bewerken
19 - Gustav Kilian, Duitse baanwielrenner (geboren in 1907) bewerken
19 - Ida Laura Veldhuyzen van Zanten, Nederlandse verzetsstrijder (geboren in 1911) bewerken
19 - Antonio Maspes, Italiaanse wielrenner (geboren in 1932) bewerken
19 - Karl Stein, Duitse wiskundige en academisch docent (geboren in 1913) bewerken
19 - Jan van Epenhuysen, Nederlandse dirigent (geboren in 1906) bewerken
20 - Jenny Kastein, Nederlandse zwemmer (geboren in 1913) bewerken
21 - Dirk Jan Struik, Nederlandse wiskundige, professor, wiskundig historicus, historicus en academisch docent (geboren in 1894) bewerken
22 - Han Balvert, Nederlandse misdadiger (geboren in 1916) bewerken
22 - Lucien van Hoesel, Nederlandse (geboren in 1950) bewerken
23 - Rodney Anoa'i, Amerikaanse professioneel worstelaar, acteur en amateurworstelaar (geboren in 1966) bewerken
23 - José de Meijer, Nederlands Tweede Kamerlid (geboren in 1915) bewerken
23 - Nils Täpp, Zweedse langlaufer (geboren in 1917) bewerken
25 - Frederik Willem de Vlaming, Nederlandse architect (gebore | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Ober-Ingelheimer_Ortsbefestigung | Ober-Ingelheimer Ortsbefestigung | Geschichte | Ober-Ingelheimer Ortsbefestigung / Geschichte | Ortsplan von 1800 mit Ortsmauer | Deutsch: Stadtplan Ober-Ingelheims 1800: Foto: Historischer Verein Ingelheim e.V. Mit Bestätigung des Historischen Vereins Ingelheims. Danke nochmal an dieser Stelle. | null | image/jpeg | 1,537 | 2,062 | true | true | true | Die Ober-Ingelheimer Ortsbefestigung umschloss Ober-Ingelheim seit Anfang des 15. Jahrhunderts, bis sie schließlich im Laufe des 19. Jahrhunderts an Bedeutung verlor. Heute ist die Anlage eine Denkmalzone. | Die Anlage stammt aus dem 14. bis 15. Jahrhundert, die Wehranlage an der Burgkirche stammt aus dem 12. Jahrhundert. Die Ortsbefestigung wurde nötig zum Schutz des Besitzes der Adelsfamilien in Ober-Ingelheim. Unterschiedliche Mauertechnik und unterschiedliches Steinmaterial geben Hinweise auf mehrere Bauabschnitte. Nach den Ortsplänen war die Anlage noch um 1800 weitgehend erhalten. Das änderte sich mit den Durchbrüchen des Neuwegs 1830 südlich, sowie mit dem nördlichen Durchbruch 1876 der Bahnhofstraße. Damit verlor die Ortsbefestigung mehr und mehr an Bedeutung, verfiel oder wurde als Steinbruch benutzt. Seit den 1990er bemüht sich die Stadt Ingelheim um die Erhaltung der noch vorhandenen Bausubstanz. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Naturdenkm%C3%A4ler_im_Bezirk_Bregenz | Liste der Naturdenkmäler im Bezirk Bregenz | Naturdenkmäler | Liste der Naturdenkmäler im Bezirk Bregenz / Naturdenkmäler | null | Deutsch: Die Wellensteinhöhle ist ein Teil des sogenannten "Langen Stein", in dem sich mehrer Löcher und Halbhöhlen (Balme / Abri) befinden, die durch die Auswaschung von Mergel aus dem Nagelfluhgestein entstanden sind. Es wird hier eine vorgeschichtliche Siedlung vermutet. English: The "Wellensteinhoehle" is part of the so-called "Langer Stein" (meaning: "Long Stone"), in which there are several holes and Rock shelter (Abri), which were created by washing out marl from the Nagelfluh rock. A prehistoric settlement is suspected here. Français : Le "Wellensteinhöhle" fait partie du soi-disant "Langer Stein" (qui signifie: "Longue Pierre"), dans lequel il y a plusieurs trous et abris sous roche, qui ont été créés en lavant la marne du rocher de Nagelfluh. Une implantation préhistorique est suspectée ici. | Wellensteinhöhle | image/jpeg | 3,056 | 4,592 | true | true | true | Die Liste der Naturdenkmäler im Bezirk Bregenz listet die als Naturdenkmal ausgewiesenen Objekte im Bezirk Bregenz im Bundesland Vorarlberg auf. | null | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/%C3%81gua_Doce | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/94/Brasao_aguadoce.jpg | Água Doce | null | Água Doce | null | Blason de la municipalité d'Água Doce - Brésil | Ấn chương chính thức của Água Doce | image/jpeg | 183 | 180 | true | true | true | Água Doce là một đô thị thuộc bang Santa Catarina, Brasil. Đô thị này có diện tích 1311 km², dân số năm 2007 là 6882 người, mật độ 5,2 người/km². | Água Doce là một đô thị thuộc bang Santa Catarina, Brasil. Đô thị này có diện tích 1311 km², dân số năm 2007 là 6882 người, mật độ 5,2 người/km². |
hy | https://hy.wikipedia.org/wiki/%D4%BD%D5%A1%D5%B2%D5%A1%D5%B2%D6%85%D5%BE%D5%AF%D5%AB%D5%A1%D5%B6%D5%B8%D5%BD%D5%B5%D5%A1%D5%B6_%D5%BA%D5%A1%D5%BF%D5%A5%D6%80%D5%A1%D5%A6%D5%B4 | Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմ | Սաիփան և ֆիլիպիններ | Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմ / Պատերազմի ավարտական փուլի սկիզբը / Սաիփան և ֆիլիպիններ | Սաիփանի գործողությունները 1944 թվականի հունիսի 21-ին | null | null | image/jpeg | 2,394 | 3,000 | true | true | true | Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմ, անվանվում է նաև Ասիախաղաղօվկիանոսյան պատերազմ, Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի ռազմական թատերաբեմ Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանում և Արևելյան Ասիայում։ Այն լայն աշխարհագրական ընդգրկմամբ պատերազմ էր, որում ընդգրկված էին Խաղաղօվկիանոսյան կղզիները, Հարավարևելյան Ասիան, Չինաստանը։ Երկրորդ Չին-ճապոնական պատերազմը սկսվել է 1937 թվականի հուլիսի 7-ին, իսկ արդեն 1931 թվականի սեպտեմբերի 19-ին Ճապոնիայի Մանջուրիա ներխուժումով սկսվել էին տեղային բնույթի ռազմական գործողություններ։ Այնուամենայնիվ ընդունված է, որ Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմը սկսվել է 1941 թվականի դեկտմեբերի 7/8-ին, երբ կայսերական Ճապոնիայի զորքերը ներխուժեցին Թաիլանդ, Բրիտանիայի ենթակայության տակ գտնվող Մալայա, Սինգապուր, Հոնգ Կոնգ, Գուամ, Ֆիլիպիններ, ինչպես նաև հարձակվեցին ԱՄՆ-ի՝ Հավայան կղզիներում տեղակայված Փերլ Հարբոր ռազմաբազայի վրա։ Խաղաղօվկիանոսյան պատերազմը մղում էին Երկրորդ համաշխարհային պատերազմի Դաշնակից տերություններն ընդդեմ Ճապոնիայի, որը որոշ աջակցություն էր ստանում Առանցքի երկրների դաշինքից՝ նացիստական Գերմանիայից և Իտալիայից։ | 1944 թվականի հունիսի 15-ին 535 նավեր շուրջ 128․000 ամերիկայան զորքերին և ծովայիններին ափ հանեցին Սաիփան կղզում։ Նպատակն էր հենակետ ստեղծել Տոկիոյի վրա հարձակման համար։ 90 օր տևողությամբ ռազմական գործողությունը հնարավոր դարձավ Դաշնակցային բանակի տեղափոխման միջոցների առկայության շնորհիվ։ Ճապոնական բանակի համար գերխնդիր էր Սաիփանի պաշտպանությունը։ Դրա համար անհրաժեշտ էր ոչնչացնել ամերիկյան Հինգերորդ նավատորմը, որ բաղկացած էր 15 նավերից, 956 ինքնաթիռներից, 7 ռազմանավերից, 28 սուզանավերից, 69 կործանիչներից, ինչպես նաև մի քանի տասնյակ թեթեև և ծանր կրեյսերներից։ Ճապոնական ուժերը կազմված էին ինը ավիակիրներից, 473 ինքնաթիռներից, 5 ռազմանավերից, կրեյսերներից և 28 կործանիչներից։ Դաշնակցային բանակի առավելությունը և թվային գերակշռությունը բավակն մեծ էր։ Ճապոնացիներն ունեին համապատասխան հակաօդային պաշտպանության միջոցներ, բայց ունեին ճշգրիտ ռադարների կարիք։ Դրան համապատասխան որոշվեց մարտավարություն։ Քանի որ ճապոնական ինքնաթիռները ունակ էին թռչել ավելի երկար և հետախուզել ավելի մեծ տարածություն, որոշվեց ճապոնական նավատորմը տեղակայել Դաշնակցայինից բավականին հեռու։ Մարտավարությունը հետևյալն էր․ ինքնաթիռներով հարված հասցնել ամերիկյան ուժերին, լիցքավորվել Գուամում և կրկին հարձակվել։ Շուրջ 500 ինքնաթիռներ էլ տեղակայվեցին Գուամում և այլ կղզիներում։ Ամերկյան հրամանատարությունը հասկանում էր, որ ճապոնական ինքնաթիռների առավելությունը կարելի կլիներ չեղոքացնել, եթե արագ հարձակում ձեռնարկվեր նրանց նավատորմի վրա։ Բայց մյուս կողմից դա կվտանգեր Սաիփանում ափհանման գործողությունը, որը առավել կարևոր էր։
Դեռևս նախորդ ամիսներին ամերիկյան կործանիչները շարքից հանել էին ճակատում տեղակայված 25 սուզանավերից 17-ին։ Կրկնվող ամերիկյան հարձակումները ոչնչացրին նաև ճապոնական ինքնաթիռների մի մասին։ Ամերիկյան ինքնաթիռների հարձակումները, ի տարբերություն ճապոնականի, շատ արդյունավետ էին, քանի որ տեղեկատվական կենտրոնները փոխանցում էին ճշգրիտ տեղեկություններ։ Ճապոնական օդային հարձակումները միայն մեկ ամերիկյան ռազմանավ կարողացան շարքից հանել։ Երկրորդ օրը ամերիկայն ուժերը խորտակեցին ճապոնական երկու ավիակիր նավեր։ Ամերկյան կողմը կորցրեց 130 ինքնաթիռներ, 76 ծովայինների, իսկ ճապոնականը 450 ինքնաթիռներ, երեք ավիակիրներ և 445 ծովայիններ։ Ճապոնական կայսերական նավատորմը զգալիորեն ջախջախված էր։ | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Mi_Pueblo_Food_Center | Mi Pueblo Food Center | null | Mi Pueblo Food Center | Mi Pueblo supermarket in San Jose, California | English: Mi Pueblo supermarket on Julian St between 5th and 6th, San Jose, California | null | image/jpeg | 3,000 | 4,000 | true | true | true | Mi Pueblo was a Northern California neighborhood grocery chain based in San Jose, California. Mi Pueblo had a total of 22 store locations throughout the San Francisco Bay Area, Central Valley and Monterey Bay Peninsula. It attempted to emulate the fresh-food markets of Mexico and
Latin America while also carrying all the grocery items generally available in mainstream supermarkets.
Mi Pueblo was established in 1991. In 2016, Kohlberg Kravis Roberts purchased Mi Pueblo along with Ontario, California–based Cardenas. The two chains merged in July 2017, and the Mi Pueblo brand was phased out the following year. | Mi Pueblo was a Northern California neighborhood grocery chain based in San Jose, California. Mi Pueblo had a total of 22 store locations throughout the San Francisco Bay Area, Central Valley and Monterey Bay Peninsula. It attempted to emulate the fresh-food markets of Mexico and
Latin America while also carrying all the grocery items generally available in mainstream supermarkets.
Mi Pueblo was established in 1991. In 2016, Kohlberg Kravis Roberts purchased Mi Pueblo along with Ontario, California–based Cardenas. The two chains merged in July 2017, and the Mi Pueblo brand was phased out the following year. | |
oc | https://oc.wikipedia.org/wiki/Galhac_(vin) | Galhac (vin) | Vins petejaires | Galhac (vin) / Los tipes de vins e la gastronomia / Vins petejaires | Tarta de peras | Tarte aux poires | Photographie montrant une tarte aux poires. | image/jpeg | 1,224 | 1,632 | true | true | true | Pels articles omonims, vejatz Galhac.
Lo galhac es un vin d'apellacion d'origina contrarotlada.
Sa zòna de produccion se situa sus las doas ribas de Tarn, dins la partida nòrd oèst del departament francés de Tarn, al nòrd-èst de Tolosa.
Vinhal d'aspècte multiples, prepausa de vins roge, de primor, rosat, blanc sec, perlat, doç, petejaire. Son istòria es vièlha de mai de mila ans; sa creacion vendriá dels Galleses, abans l'arribada dels Romans e son desvolopament als monges de l'abadiá de Sant Miquèl de Galhac. Los istorians del vin Roger Dion e Marcel Lachiver se pensan totes dos qu'amb aquel de Côte-rôtie « Galhac es lo mai ancian vinhal de França ». La reputacion de sos vins blancs li val un classament en AOC en 1938. Los rosats e roges son classats en 1970.
L'eslogan de la Comission Interprofessionala dels Vins de Galhac es: « Galhac, perque los vins d'avenidor an totjorn un passat. » | En « metòde tradicional », son de vins eissits de rasims recoltats un pauc abans maduretat, e vinificats coma lo vin blanc sec. Una segonda fermentacion se fa dins la botelha, assegurada per de levadura transformant lo sucre apondut.
aquel un vin d'aperitiu, de dessèrt, de fèsta o tot lo long d'un repas de peisson.
En « méthode ancestrale », o metòde galhagués o metòde rural, lo vin es embotelhat abans la fin de fermentacion, la presa de mossa se fa amb una fermentacion del sucre del rasim. Mens aisit de mestrejar, aquel metòde fa de vins estonants, amb un taus de sucre residual variable segon la botelha. Aqueriguèt tanben una capacitat de vielhir quatre o cinc ans. Es un vin d'aperitiu, de dessèrt o de fèsta. Sol los mausacs podon èsser utilizats per aquel vin. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%BE%D0%B1%D0%B5%D1%81%D0%BB%D0%B0%D0%B2_I | Собеслав I | null | Собеслав I | null | Sobiesław I | Собеслав I | image/jpeg | 150 | 100 | true | true | true | Собеслав I — князь Чехии с 1125 года, князь Зноемский в 1113—1123 годах, князь Брненский в 1115—1123 годах, князь Оломоуцкий в 1130—1135 годах из рода Пржемысловичей, младший сын чешского короля Вратислава II от третьего брака со Светославой Польской. | Собеслав I (чеш. Soběslav I.; ок. 1075 — 14 февраля 1140) — князь Чехии с 1125 года, князь Зноемский в 1113—1123 годах, князь Брненский в 1115—1123 годах, князь Оломоуцкий в 1130—1135 годах из рода Пржемысловичей, младший сын чешского короля Вратислава II от третьего брака со Светославой (Сватавой) Польской. | |
war | https://war.wikipedia.org/wiki/Leptospermum_brachyandrum | Leptospermum brachyandrum | null | Leptospermum brachyandrum | null | English: Leptospermum brachyandrum near Robinson Gorge Rd., Glenhaughton, Queensland | null | image/jpeg | 825 | 1,109 | true | true | true | An Leptospermum brachyandrum in uska species han Magnoliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Claridge Druce. An Leptospermum brachyandrum in nahilalakip ha genus nga Leptospermum, ngan familia nga Myrtaceae. Waray hini subspecies nga nakalista. | An Leptospermum brachyandrum in uska species han Magnoliopsida nga syahan ginhulagway ni Ferdinand von Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Claridge Druce. An Leptospermum brachyandrum in nahilalakip ha genus nga Leptospermum, ngan familia nga Myrtaceae. Waray hini subspecies nga nakalista. |
Subsets and Splits
Rainbow References in WIT
The query retrieves entries containing the word 'rainbow' in various fields, providing a basic search and limited context about where the term appears.