language stringlengths 2 9 | page_url stringlengths 25 757 | image_url stringlengths 54 738 | page_title stringlengths 1 239 | section_title stringlengths 1 674 ⌀ | hierarchical_section_title stringlengths 1 1.2k ⌀ | caption_reference_description stringlengths 1 15.6k ⌀ | caption_attribution_description stringlengths 1 47.4k ⌀ | caption_alt_text_description stringlengths 1 2.08k ⌀ | mime_type stringclasses 7
values | original_height int32 100 25.5k | original_width int32 100 46.6k | is_main_image bool 1
class | attribution_passes_lang_id bool 1
class | page_changed_recently bool 1
class | context_page_description stringlengths 1 2.87k ⌀ | context_section_description stringlengths 1 4.1k ⌀ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Eurostar_Italia | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/91/GC_ESC.gif | Eurostar Italia | Eurostar City Italia (Frecciabianca) | Eurostar Italia / Categorie precedenti al giugno 2012 / Eurostar City Italia (Frecciabianca) | Carrozza Gran Comfort nella livrea Eurostar City Italia | Italiano: CG EuroStarCity (autore marco lambruschi) questo e un vagone di EuroStarCity cioè l'InterCity | null | image/gif | 133 | 831 | true | true | true | Eurostar Italia era la categoria di servizio assegnata, fino a dicembre 2012, ad alcuni treni colleganti Roma con Ravenna e con Reggio Calabria gestiti e operati da Trenitalia, società del gruppo FS S.p.A. Fino a giugno 2012 la categoria Eurostar era declinata in varie sottocategorie indicanti anche i servizi alta velocità.
La categoria Eurostar è stata introdotta nel 1997 ed ha sostituito quella di Pendolino nell'indicare i treni di punta colleganti Milano a Roma e relative estensioni. Dal 2006, con l'apertura dell'alta velocità, a categoria è stata via via declinata in diverse sottocategorie.
Con l'orario estivo 2012 e la soppressione della categoria "Eurostar AV", sdoppiata in Frecciargento e Frecciarossa, il marchio Eurostar è definitivamente scomparso. Oggi i servizi di punta di Trenitalia non sono quindi più indicati come Eurostar ma con la denominazione Le Frecce. | Eurostar City Italia (sigla ES*city) è una categoria di servizio introdotta da Trenitalia a partire dal 10 dicembre 2006 e soppressa dal cambio orario di dicembre 2011. Dal 2010, a tale categoria di servizio era stato assegnato il nome complementare Frecciabianca, che dal dicembre 2011 non è più complementare ma proprio della categoria di servizio e ha sostituito la denominazione Eurostar City Italia.
I treni Eurostar City erano effettuati con carrozze Gran Comfort e UIC-Z1 ristrutturate e trainate dalle locomotive E.414 (appositamente modificate dalla serie E.404.100 monotensione) o E.402B. Inizialmente erano in parte trainati anche dai locomotori E.444R ed E.402A, tanto che 4 unità E.444R hanno ricevuto la livrea Eurostar City (le unità 029, 081, 089 e 100).
La categoria Eurostar City era stata introdotta per andare a sostituire i treni classificati Eurostar sulla direttrice adriatica. Prima di essere ridenominati Frecciabianca, i servizi ES*city avevano sostituito la quasi totalità dei treni prima classificati InterCity sulle linee Adriatica e Transpadana, e hanno mantenuto tali rotte anche con il nuovo nome. |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/John_J._Hollister_Jr. | John J. Hollister Jr. | null | John J. Hollister Jr. | Aerial photo: Santa Barbara, California where John J. Hollister resided | Aerial photo: Santa Barbara, California | text | image/jpeg | 387 | 550 | true | true | true | John James Hollister Jr. was an agriculturalist, banker, and California state senator. | John James Hollister Jr. (1901-1961) was an agriculturalist, banker, and California state senator. | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/Banyeres_del_Pened%C3%A8s | Banyeres del Penedès | null | Banyeres del Penedès | null | Vista panoramica de Banyeres del Penedès Penedesenc | Hình nền trời của | image/jpeg | 560 | 1,190 | true | true | true | Banyeres del Penedès là một đô thị thuộc tỉnh Tarragona trong cộng đồng tự trị Catalonia, phía bắc Tây Ban Nha. Đô thị này có diện tích là 12,21 ki-lô-mét vuông, dân số năm 2009 là 2945 người với mật độ 241,2 người/km². Đô thị này có cự ly km so với Tarragona. | Banyeres del Penedès là một đô thị thuộc tỉnh Tarragona trong cộng đồng tự trị Catalonia, phía bắc Tây Ban Nha. Đô thị này có diện tích là 12,21 ki-lô-mét vuông, dân số năm 2009 là 2945 người với mật độ 241,2 người/km². Đô thị này có cự ly km so với Tarragona. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Liste_der_Monuments_historiques_in_Saint-Sulpice-de-Favi%C3%A8res | Liste der Monuments historiques in Saint-Sulpice-de-Favières | Liste der Bauwerke | Liste der Monuments historiques in Saint-Sulpice-de-Favières / Liste der Bauwerke | null | English: Gothic church of Saint-Sulpice-de-Favières (Essonne, France) | null | image/jpeg | 1,944 | 2,592 | true | true | true | Die Liste der Monuments historiques in Saint-Sulpice-de-Favières führt die Monuments historiques in der französischen Gemeinde Saint-Sulpice-de-Favières auf. | null | |
yue | https://zh-yue.wikipedia.org/wiki/%E5%BE%9E%E5%8C%96%E5%8D%80%E7%AC%AC%E4%B8%89%E4%B8%AD%E5%AD%B8 | 從化區第三中學 | 校服色 | 從化區第三中學 / 校服色 | null | 粵語: 从化区第三中学嘅校服（短衫+短裤，蓝白款） | null | image/jpeg | 3,264 | 1,836 | true | true | true | 從化區第三中學（粵拼：cung⁴ faa³ keoi¹ dai⁶ saam¹ zung¹ hok⁶）
係中國廣東廣州嘅一間中學，1960年開辦，位置喺從化街口大江路19號。 | 長袖
衫：相間。袖口同領都係，正反面兩色之間有鈍角V字分界，左右對稱。
褲：，兩邊各有一條好幼嘅線。
短袖
衫：。領同袖口都係帶些少邊；左右對稱，有領有紐扣。
褲：
（黑橙青款）。兩隻褲腳各有兩個疊加嘅相似三角形，入面出面。
（黑款），兩邊各有一條好幼嘅線。
（藍白），兩邊各有兩個平行兼唔相連嘅菱形。 | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/AMD_Duron | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e8/AMD_Duron_D600AUT1B.jpg | AMD Duron | null | AMD Duron | AMD Duron Spitfire 处理器 | null | null | image/jpeg | 738 | 738 | true | true | true | Duron是美国AMD公司的一种为x86计算机平台而设的微处理器，属于AMD的第七代处理器，其中文官方名称为“钻龙”，根据其英文发音被俗称为“毒龙”。 | Duron是美国AMD公司的一种为x86计算机平台而设的微处理器，属于AMD的第七代（K7）处理器，其中文官方名称为“钻龙”，根据其英文发音被俗称为“毒龙”。 |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Folkestone_Harbour_railway_station | Folkestone Harbour railway station | 19th century | Folkestone Harbour railway station / History / 19th century | Folkestone Harbour viaduct | SR BoB Class 4-6-2 no 34067 Tangmere Taunton to Canterbury via Folkestone Harbour. Possibly the last Steam Train on this line before it is removed. This is a train with a real ‘wow’ factor that any steam enthusiast would not want to miss on a circular tour of over 200 miles hauled by Southern Railway Battle of Britain Pacific No 34067 Tangmere complete with the Golden Arrow regalia. The highlight of the day being the 1 in 30 climb up the soon to be closed branch from Folkestone Harbour. The Golden Arrow was a luxury train of the Southern Railway and later British Railways that linked London with Dover, where passengers took the ferry to Calais to join the Flèche d’Or of the Chemin de Fer du Nord and later SNCF that took them onto Paris. | null | image/jpeg | 1,365 | 2,048 | true | true | true | Folkestone Harbour station was built to serve the port of Folkestone in Kent, one of four railway stations in the town. It was at the end of the short 1-in-30 Folkestone Harbour Branch Line which joined the South Eastern Main Line at Folkestone Junction. The branch and harbour station were provided for boat trains from London which connected with the ferry services to Calais and Boulogne.
The branch and station closed to regular passenger train services in 2001 although they were used by the Venice-Simplon Orient Express and railtours until 2009. An occasional inspection train used the line until the it was officially closed on 31 May 2014. | Folkestone Harbour was in decline in the 1830s, as nearby Dover became an increasingly important cross-channel port. Ships had difficulty approaching because of drifting shingle blocking the entryway. The harbour was acquired by the South Eastern Railway (SER) in August 1843 for redevelopment, but the steep chalk downs around the town made it impractical to route a main railway line through it. Consequently, a branch line was proposed.
Construction began in 1843, with the line intended mainly for freight. The route left the main line at Folkestone Junction and was double tracked, running at a gradient of 1 in 32. It reached the harbour on a 138-foot (42 m) viaduct designed by SER chief engineer William Cubitt. A swing bridge was added to the viaduct in 1847, which allowed trains to cross the harbour and reach the southern pier.
For most of its life, the station's main traffic was passengers travelling on boat trains direct to London, albeit with a change of direction (reversal) at Folkestone East. The SER planned to extend the branch line from Sandling to Sandgate to reach the harbour directly, but were blocked by the Earl of Radnor who owned the land.
The line was passed by the Board of Trade for passenger use in 1848. The station was opened on 1 January 1849, but was replaced by another on a different site in 1856. This second station went through periods of temporary closure: from 29 November 1915 until 1 March 1919; from 4 September 1939 until 1945; from 13 to 20 March 1960; and between 1 January and 11 April 1992.
The station was frequently used during World War I, where soldiers would disembark for a ship to Flanders.
A three-track wide goods shed was added to the station in 1881. It moved in 1899 and 1910, before closing in 1919. It continued to be used for rail purposes until it was demolished in the early 1960s.
The swing bridge over the harbour was replaced in 1893. The current bridge was constructed by the Southern Railway in 1930, designed by the company's chief engineer George Ellson. | |
ar | https://ar.wikipedia.org/wiki/%D9%82%D9%86%D8%A7%D8%A9_%D8%A5%D9%8A%D9%81%D9%84 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/0/02/Karte_eifelwasserleitung_en.jpg | قناة إيفل | null | قناة إيفل | The route of the Eifel aqueduct, with its average slope. | English: Little corrections; drawing created in 2004 by de:Benutzer:Sanculotte, licensed under the conditions of the CC-BY-SA 2.0 | null | image/jpeg | 1,718 | 1,100 | true | true | true | قناة إيفل كانت واحدة من أطول القنوات في الأمبراطورية الرومانية، شيدت القناة في 80 م، قامت بنقل بعض الماء مسافة 95 كيلومتر من تلال منطقة إيفل من ما هو الآن ألمانيا إلى المدينة القديمة من كولونيا كلاوديا عارة Agrippinensium. إذ كان التدفق الإضافي من الينابيع وكان طول 130 كيلومتر محسوبا، وكان البناء بالكامل تحت سطح الأرض تقريبا، وكان تدفق المياه ينتج تقريبا من قبل الجاذبية.وهناك عدد قليل الجسور، بما في ذلك واحدة تصل إلى 1,400 متر في الطول والحاجة، لتمر عبر الوديان. وخلافا لبعض من غيرها من القنوات الرومانية الشهيرة، وقد صممت قناة إيفل خصيصا لتقليل الجزء فوق سطح الأرض لحمايته من التلف والتجمد. | قناة إيفل كانت واحدة من أطول القنوات في الأمبراطورية الرومانية، شيدت القناة في 80 م، قامت بنقل بعض الماء مسافة 95 كيلومتر (59 ميل) من تلال منطقة إيفل من ما هو الآن ألمانيا إلى المدينة القديمة من كولونيا كلاوديا عارة Agrippinensium (في الوقت الحاضر كولونيا). إذ كان التدفق الإضافي من الينابيع وكان طول 130 كيلومتر (81 ميل) محسوبا، وكان البناء بالكامل تحت سطح الأرض تقريبا، وكان تدفق المياه ينتج تقريبا من قبل الجاذبية.وهناك عدد قليل الجسور، بما في ذلك واحدة تصل إلى 1,400 متر (0.87 ميل) في الطول والحاجة، لتمر عبر الوديان. وخلافا لبعض من غيرها من القنوات الرومانية الشهيرة، وقد صممت قناة إيفل خصيصا لتقليل الجزء فوق سطح الأرض لحمايته من التلف والتجمد. |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%BBytomierz | Żytomierz | Zabytki i obiekty turystyczne | Żytomierz / Zabytki i obiekty turystyczne | Dom narodzin Jarosława Dąbrowskiego | Українська: Будинок, в якому народився Ярослав Домбровський, генерал Паризької комуни. , Житомир , Вул. М. Бердичівська, 16 This is a photo of a monument in Ukraine, number: 18-101-0325 | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | Żytomierz – miasto obwodowe na Ukrainie, nad rzeką Teterew, siedziba administracyjna obwodu i rejonu żytomierskiego. Ośrodek przemysłu maszynowego, metalowego, lekkiego, spożywczego i chemicznego, a także ośrodek kulturalny z teatrami i muzeami oraz centrum szkolnictwa wyższego. Ponadto ważny węzeł komunikacyjny z portem lotniczym. | katedra św. Zofii z 1737 roku,
cmentarz rzymskokatolicki (Cmentarz Polski), założony z XVIII wieku – jedna z najstarszych i największych polskich nekropolii na dawnych wschodnich ziemiach Rzeczypospolitej,
kościół św. Jana z Dukli z 1841 roku z przylegającym do niego dawnym klasztorem bernardynów (później seminarium), obecnie franciszkanów
Teatr Żytomierski z 1858 roku,
sobór Przemienienia Pańskiego z 1864 roku,
dawny kościół ewangelicki z 1896 roku, współcześnie kościół baptystyczny,
ruiny kolegium Jezuitów, które są jedyną pozostałością po zespole jezuickiego kolegium z 1766 roku, kościoła z lat 1751-1761 i szkoły z 1780 roku. Dwuwieżowy kościół projektu O.Pawła Giżyckiego, którego budowę sfinansował starosta Kazimierz Stecki i który konsekrowano w 1762 roku, został rozebrany w 1841 roku. W XIX wieku kolegium przebudowano na więzienie dla kobiet, ul. Czerniachowskiego 12
klasztor franciszkanów (bernardynów) z XVIII wieku,
klasztor sióstr szarytek z lat 1816–1840, obecnie szpital wojskowy
cerkiew św. Michała z 1856 roku,
pałac biskupi z pierwszej połowy XIX wieku,
synagoga z XIX wieku,
Teatr Polski z 1808 roku, obecnie filharmonia
dom Józefa Ignacego Kraszewskiego, ul. Liubarska 3
dom narodzin Jarosława Dąbrowskiego, ul. Mala Berdychivska 10
pomnik Jarosława Dąbrowskiego z 1971 roku,
wieża ciśnień z 1898 roku,
remiza strażacka nr 2 z końca XIX wieku
Wołyński Sąd Okręgowy z lat 1893–1896,
gmach Biblioteki Publicznej z drugiej połowy XIX w.,
cerkiew św. Mikołaja z końca XIX w.,
gmach Rady Miasta z 1900 roku,
wikariat z początku XX wieku,
gmach Banku Ziemiańskiego z pocz. XX wieku,
dom burmistrza Domaniewskiego z 1913 r.,
Głowa Czackiego (granitowa podobizna założyciela liceum w Krzemieńcu),
ulica Michajłowska (przy cerkwi św. Michała),
panorama z Zamkowej Góry,
młyn z XX w. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Sumatheendra_R._Nadig | Sumatheendra R. Nadig | null | Sumatheendra R. Nadig | null | English: Sumatheendra R Nadig | null | image/jpeg | 416 | 298 | true | true | true | Sumathendra Raghavendra Nadig was an Indian professor and writer. Nadig came upon the literary scene as a prominent modern poet in the 1960s. He was a close associate of Gopalakrishna Adiga, the leader of the modernist movement.
Nadig's "Dampatya Gita" has been translated into English, Hindi, Bengali and other Indian languages. His other major poem, "Panchabhut", is considered to be an important and original contribution to modern Indian literature. His poetic achievement has been acknowledged by great poets including Gopalakrishna Adiga, Pu. Ti. Narasimhachar, Ayyappa Panikar, Sitanshu Yashaschandra, Manohar Rai Sardesai, and G. S. Shivrudrappa; writers including S. L. Bhyrappa and U. R. Anantha
Murthy; and scholars including Kapila Vatsyayan and Sibnarayan Ray.
Nadig had two master's degrees in English, one from Mysore University and the other from Temple University. He also received a PhD in Kannada from Bangalore University and an honorary doctorate, "Shabda Marthand", from Gurukul Kangri University, Hardwar.
He had received many awards, including the Karnataka Rajyothsava Prashsti, Dinakara Pratisthana Prashasti, V. M. Inamdar
Prashsti, and M.V.Si. Puraskara. | Sumathendra Raghavendra Nadig (4 May 1935 - 7 August 2018) was an Indian professor and writer. Nadig came upon the literary scene as a prominent modern poet in the 1960s. He was a close associate of Gopalakrishna Adiga, the leader of the modernist movement.
Nadig's "Dampatya Gita" has been translated into English, Hindi, Bengali and other Indian languages. His other major poem, "Panchabhut", is considered to be an important and original contribution to modern Indian literature. His poetic achievement has been acknowledged by great poets including Gopalakrishna Adiga, Pu. Ti. Narasimhachar, Ayyappa Panikar, Sitanshu Yashaschandra, Manohar Rai Sardesai, and G. S. Shivrudrappa; writers including S. L. Bhyrappa and U. R. Anantha
Murthy; and scholars including Kapila Vatsyayan and Sibnarayan Ray.
Nadig had two master's degrees in English, one from Mysore University and the other from Temple University (US). He also received a PhD in Kannada from Bangalore University and an honorary doctorate, "Shabda Marthand", from Gurukul Kangri University, Hardwar.
He had received many awards, including the Karnataka Rajyothsava Prashsti, Dinakara Pratisthana Prashasti, V. M. Inamdar
Prashsti, and M.V.Si. Puraskara.
He was the Chairman of National Book Trust from 1996 to 1999.
He was well known for his critical studies of Bendre, K.S. Narasimha Swamy and Adiga, and short stories and nursery rhymes, and translations from Bengali to Kannada, and from Kannada to English. He knew Kannada, English, Hindi, Marathi, Konkani, and Bengali.
"Poetry makes strange things happen. I reach the society in me, and the society meets me in my poetry."
— Sumatheendra Nadig | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Guerra_del_Kippur | Guerra del Kippur | L'attraversamento | Guerra del Kippur / La guerra / Il Sinai / L'attraversamento | null | עברית: אלוף אמנון רשף, מפקד גייסות השריון. | null | image/jpeg | 320 | 235 | true | true | true | La guerra del Kippur o guerra dello Yom Kippur, fu un conflitto armato combattuto dal 6 al 25 ottobre 1973 tra una coalizione araba composta principalmente da Egitto e Siria, e Israele.
Quarta guerra arabo-israeliana, il conflitto ebbe inizio con l'attacco improvviso degli eserciti dell'Egitto e della Siria che colse di sorpresa la dirigenza politico-militare israeliana e mise in forte difficoltà le forze armate di Israele. Le truppe egiziane, ben equipaggiate con missili sovietici anticarro e anti-aerei, attraversarono con successo il canale di Suez e respinsero con forti perdite i primi, affrettati contrattacchi israeliani, mentre contemporaneamente le forze siriane penetravano con forze corazzate nel Golan.
Gli israeliani si trovarono in grande difficoltà e si temette un crollo soprattutto nel Golan; nella seconda parte della guerra tuttavia le unità corazzate israeliane riuscirono a passare alla controffensiva, respinsero i siriani e penetrarono in Egitto, riattraversando a sorpresa il canale. | Il piano egiziano era quello di un'avanzata non fulminea e non in profondità, per evitare di perdere la protezione delle batterie SAM. Nella guerra dei sei giorni, l'aviazione israeliana aveva tempestato gli eserciti arabi, privi di una qualunque protezione antiaerea. L'Egitto (assieme alla Siria) aveva avuto sei anni per riprendersi dagli errori e fortificare pesantemente il proprio schieramento, pur all'interno delle linee del cessate-il-fuoco, con batterie terra-aria di costruzione sovietica, contro le quali l'IAF non aveva realizzato alcuna contromisura. In tal modo Israele, che tanto aveva investito per costruire e rendere operativa la più imponente aviazione del Vicino Oriente, vedeva vanificati quasi per intero i propri sforzi.
Per l'esercito egiziano fu sorprendentemente facile penetrare nelle posizioni israeliane della linea Bar-Lev e attraversare rapidamente il canale di Suez in quello che poi divenne famoso come «l'Attraversamento». La linea era costituita da 16 fortini di prima linea difesi dalla fanteria della "brigata Gerusalemme", e da altri 11 fortini costruiti in posizione piu arretrata lungo la cosiddetta "strada dell'artigleria", difesi da due battaglioni di carri armati. Dopo lunghe discussioni tra i generali israeliani, fra fautori della linea statica e seguaci di tattiche piu aggressive di difesa mobile, si era deciso di mantenere in efficienza solo 16 delle iniziali 31 fortificazioni previste e di ridurre il numero dei soldati impiegati in compiti difensivi di presidio che di conseguenza erano in netta inferiorità numerica al momento dell'attacco egiziano. Il comando israeliano continuava a sottovalutare le capacità degli eserciti arabi e prevedeva una rapida controffensiva a ovest del canale.
L'esercito egiziano invece era schierato in forze e aveva un piano razionale studiato accuratamente; circa nove divisioni effettuarono l'attacco suddivise tra la II Armata a nord e la III Armata a sud, equipaggiate con 1.200 cannoni e circa 1.500 mezzi corazzati; il piano prevedeva una prima fase con l'attraversamento del canale di cinque divisioni di fanteria seguita da una "pausa operativa" per affrontare e respingere la prevedibile controffensiva israeliana; quindi sarebbe stato effettuato il passaggio a est del canale del grosso delle riserve corazzate e la spinta offensiva verso oriente in direzioni dei passi del Sinai.
Gli egiziani avevano previsto un rapido contrattacco israeliano, e avevano disposto l'equipaggiamento della prima ondata d'invasione con una fortissima concentrazione di armi controcarro – soprattutto RPG e i più devastanti AT-3 Sagger. Un soldato su tre nelle file egiziane era dotato di un'arma anticarro. «Mai in precedenza è stata schierata sul campo di battaglia una così potente forza anticarro».
Gli israeliani avevano costituito le posizioni difensive tra enormi terrazze di sabbia compressa, dove l'esperienza insegnava che sarebbe stato impossibile bersagliarli con l'artiglieria o coi bombardieri. Il genio militare egiziano decise di attaccare le terrazze con gli idranti, alimentati direttamente con l'acqua del Canale. La compattezza della sabbia si dissolse, lasciando le posizioni difensive israeliane scoperte.
Le unità a guardia della fortificazione Bar-Lev, trovandosi di fronte una forza più numerosa di almeno un ordine di grandezza, furono sopraffatte. Solo una, Budapest (quella più settentrionale), restò sotto il controllo israeliano per l'intera durata della guerra. Le forze egiziane si consolidarono sulla linea fin lì raggiunta.
Le posizioni strategicamente piu importanti del Sinai erano i tre passi, Mitla, Giddi e Khatmia, che permettevano di valicare i rilievi centrali della penisola; gl israeliani, dopo il crollo della Linea Bar-Lev, difendevano questi passi con la 14ª Brigata corazzata del colonnello Amnon Reshef, e la 401ª Brigata corazzata del colonnello Dan Shomron. Queste formazioni, equipaggiate in totale di circa 280 mezzi blindati principalmente di tipo M48 e M60, dipendevano dal comando della Divisione del Sinai del generale Avraham Mendler "Albert" che alle ore | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Historia_precolombina_de_Argentina | Historia precolombina de Argentina | Período temprano | Historia precolombina de Argentina / Culturas andinas / Culturas agroalfareras del Noroeste / Período temprano | El maíz, domesticado en Mesoamérica, traído por las culturas andinas. | English: To increase the genetic diversity of U.S. corn, the Germplasm Enhancement for Maize (GEM) project seeks to combine exotic germplasm, such as this unusually colored and shaped maize from Latin America, with domestic corn lines. Deutsch: Maiskolben | null | image/jpeg | 1,864 | 2,790 | true | true | true | La historia precolombina de Argentina hace referencia a los desarrollos culturales locales del actual territorio de la República Argentina previos a la conquista y colonización por parte de España.
El primer registro poblacional del territorio actualmente controlado por la Argentina se remonta al 12.º o al 13.er milenio AP, de acuerdo a los hallazgos de Los Toldos y Piedra Museo. Entre los pueblos originarios, los cazadores y recolectores habitaron la Patagonia, la Pampa y el Chaco. Los agricultores se instalaron en el noroeste, Cuyo, las Sierras de Córdoba y después en la mesopotamia. Tastil, en el noroeste, fue la ciudad precolombina más grande ubicada en el actual territorio argentino, con una población de 2000 habitantes.
Los pueblos indígenas argentinos se dividieron en dos grandes grupos: los cazadores y recolectores, que habitaban la Patagonia, la Pampa y el Chaco; y los agricultores, instalados en el norte, Cuyo, las Sierras de Córdoba y, más tardíamente, en la Mesopotamia.
Tastil, en el norte, fue la ciudad precolombina más grande ubicada en el actual territorio argentino, con una población de 3000 habitantes. | Comprende las culturas que abarcan desde los primeros poblamientos hasta el año 650 de nuestra era, son las siguientes:
Cultura condorhuasi. Hacia el 200 a. C. aparece la cultura condorhuasi, en la actual Catamarca. Fue una sociedad de pastores de llamas en la que la agricultura era solo complementaria. Tuvieron un culto violento, en el que utilizaban de modo chamanista alucinógenos como el cebil y realizaban sacrificios humanos. Estuvieron entre los primeros en realizar aleaciones metálicas. En la actualidad llaman poderosamente la atención sus esculturas antropomorfas de piedras, denominadas hoy Suplicantes, bellas y abstractas esculturas en las que se representan figuras humanas en una conmovedora posición de súplica (invocando la lluvia y la fertilidad). Desaparecieron entre el 200 d. C. y el 500.
Cultura de Tafí (siglo III - siglo IX). Contemporáneamente con la Cultura de La Ciénaga aparece la zona del Tafí del Valle, en el hoy territorio de Tucumán. Eran agricultores que cultivaban, entre otras cosas, maíz. Lo hacían en sencillas terrazas y andenes y domesticaban llamas.
Cultura de la Ciénaga (1-600 d. C.). En el siglo I aparece esta primera sociedad plenamente agrícola que se desarrolló en actual territorio argentino, también donde hoy está Catamarca. Tenían plantaciones de maíz y sistemas de irrigación por canales. Tenían ganados de llamas y las utilizaban en caravanas para realizar intercambios entre aldeas. Construyeron pequeñas aldeas de no más de 30 viviendas. Fueron un antecedente directo para la Cultura de la Aguada.
Cultura de La Candelaria: se desarrolló entre el año 200 y el 1000 de nuestra era en el área centro-sur andina de la provincia de Salta y centro y norte de la de Tucumán en las llamadas selvas occidentales. Toma el nombre del departamento salteño de La Candelaria, donde fue descubierta. La cerámica que produjeron es generalmente de color gris con trazos simples y figuras geométricas como rectángulos y triángulos que representan figuras humanas y de animales. Fabricaban también instrumentos musicales de viento con formas de animales.
Cultura de Alamito: se desarrolló entre el 400 a. C. y el 650 d. C. en la zona del Campo de Pucará (en la provincia de Catamarca). Muy influenciada por la cultura Condorhuasi. Trabajaron admirablemente la piedra, creando las obras llamadas Suplicantes tomando como modelo la figura humana, de absoluta originalidad.
Cultura Las Mercedes: se desarrolló entre el 400 a. C. y el 700 d. C. en las sierras de Sumampa y Guasayán, en la provincia de Santiago del Estero.
Cultura de San Francisco: es la más antigua manifestación de asentamientos de grupos agroalfareros del Noroeste argentino. Se desarrolló desde el año 600 a. C. hasta el comienzo de nuestra era en los valles orientales jujeños. | |
ba | https://ba.wikipedia.org/wiki/%D0%94%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%BE%D0%B5%D0%B2%D1%81%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D0%A4%D1%91%D0%B4%D0%BE%D1%80_%D0%9C%D0%B8%D1%85%D0%B0%D0%B9%D0%BB%D0%BE%D0%B2%D0%B8%D1%87 | Достоевский Фёдор Михайлович | Уҡый башлауы. Даровое утары. | Достоевский Фёдор Михайлович / Килеп сығышы. Тәүге йылдары (1821-1837) / Уҡый башлауы. Даровое утары. | Николай Иванович Билевич | Русский: Билевич, Николай Иванович (1812-1860) | null | image/jpeg | 193 | 156 | true | true | true | Достоевский Федор Михайлович — урыҫ яҙыусыһы, аҡыл эйәһе, философ һәм публицист.
1877 йылдан алып Фән академияһының ағза-корреспонденты.
Петрашевский түңәрәгендә ҡатнашҡаны өсөн дүрт йыл каторгала һәм аҙаҡтан һөргөндә булған сағында һәм артабан да әҙәби ижады ваҡытында Достоевский рус реализмы традицияларын новатор булараҡ дауам итә, тик үҙе тере саҡта замандаштары уны лайыҡлы дәрәжәлә баһаламайҙар.
Достоевский вафат булғандан һуң ғына иң шәп рус әҙәбиәте классиктарының береһе һәм донъя роман яҙыусылары араһында танылған яҙыусы булып һанала, Достоевскийҙы Рәсәй персонализмының тәүге вәкиле тип таныйҙар. Рус яҙыусыһының ижады донъя әҙәбиәтенә, атап әйткәндә, әҙәбиәт буйынса бер нисә Нобель премияһы лауреаттарының, ижадына ҙур йоғонто яһай, унда экзистенциализм һәм фрейдизмдың аяҡҡа баҫыуына ярҙам итә.
Яҙыусының иң әһәмиәтле әҫәрҙәре булып «бөйөк биш» романдары тора. 2002 йылда «Преступление и наказание», «Идиот», «Бесы» һәм «Братья Карамазовы» романдары Норвегия китап клубының иң яҡшы 100 китап исемлеге эсенә индерелә. Достоевскийҙың билдәле әҫәрҙәре күп тапҡырҙар экранлаштырыла һәм театрҙа, балетта һәм операларҙа ҡуйыла. | Достоевский йорт ҡоролошо балаларҙа күп нимәләр менән ҡыҙыҡ һы ныу уята һәм үҫештәренә булышлыҡ итә.Яҙыусы үҙенең хәтирәләрендә ата-әсәһен үҙ заманының «иң яҡшы, алдынғы кешеләре» тип атай. Ғаиләнең ҡунаҡ бүлмәһендә кистәрен Карамзин, Державин, Жуковский, Пушкин, ПАолевой, Радклиф әҫәрҙәрен ҡысҡырып уҡығандар. Бигерәк тә атаһы федор Михайлович Карамзиндың «Рәсәй дәүләте тарихы» китабын уҡырға яратҡанын иҫкә төшөрә: «Мин урыҫ тарихының барлыҡ төп эпизодтарын белгәндә миңә бары ун йәштәр тирәһе ине». Мария Федоровна балаларын уҡырға үҙе өйрәтә. Хәтирәләр буйынса, балаларҙы бик иртә уҡырға өйрәткәндәр һәм: «уҡы!» тип әйткәндәр.Башта бәләкәй китаптарҙы уҡырға тәҡдим иткәндәр . Балаларҙың етди беренсе китаптары — «Сто четыре Священные Истории Ветхого и Нового Завета» була.
1827 йылдың яҙында Михаил Андреевич Достоевскийға коллежский асессор чинын бирәләр һәм ул тыумыштан дворян титулына эйә була. 1828 йылдың 28 июнендә Достоевскийҙар дворян нәҫеле тип иҫәпләнә башлай, улар мәскәү дворянлыҡ шәжәрәһе китабының өсөнсө өлдөшөндә тыумыштан дворяндар тип яҙыла, был уларға утар (имение) һатып алырға һәм йәй айҙарын унда үткәрергә мөмкинлек бирә. 1831 йылдың йәйендә Михаил Андреевич 30 мең һум тирәһе аҡсаға Мәскәүҙән 150 км алыҫлыҡтағы Тула губернаһының Даровое ауыл һатып ала. был ауыл ерҙәре уңдырышһыҙ була, 11 крәҫтиән ихатаһының барыһы ла — ярлы, ә ауыл хужаһы байҙың йорто ситәндән үрелеп, балсыҡ менән эстән-тыштан һыланған өс бүлмәле флигелдән ғибәрәт була. Күршеһенә ҡараған һәм ауылда тороп ҡалған 6 ихата өсөн, күршеләре менән ыҙғыш-талаш сыға , был судҡа күсә. Бынан тыш, 1832 йылдың яҙында бер крәҫтиәндең ғәйебе арҡаһында Даровое ауылында янғын сыға, дөйөм зыян яҡынса 9 мең һум тәшкил итә. Һуңыраҡ яҙыусы: «баҡһаң, барыһы ла янып бөткән була<...> башта ҡурҡыуҙан тулыһынса бөлгәнбеҙ икән тип уйланыҡ» тип яҙа. Шул зыян күргән крәҫтиәндәргә аҡса тараталар һәм йәй аҙағында уҡ «ауыл <...> өр-яңынан төҙөлә», 1833 йылда ғына, Даровое утарына нигеҙ һалғас, бәхәсле Черемошняны һатып алып була. 1832 йылдың йәйендә генә Достоевскийҙарҙың балалары тәүге тапҡыр Рәсәй ауылы менән таныша. Достоевскийҙарҙың йорто Брыково ҡайынлығына терәлеп тора, өй янында йүкә ағаслығы үҫә. Брыково Федяға бик ныҡ оҡшай, ә «крәҫтиәндәр, бигерәк тә ҡатын-ҡыҙ, бай балаларын бик ныҡ ярата». Һуңынан был сәйәхәттән алған тәьҫораттарын яҙыусы «Ярлы кешеләр», «Бесы» романдарында һүрәтләй.
Мәскәүгә ҡайтҡандан һуң, Михаил менән Федор өсөн уҡыуҙар башлана. Аталары баштан уҡ улдарын «Мәскәү университетының лайыҡлы пансионына» уҡырға бирергә итә, әммә пансионды балаларға тән язаһы ҡулланыуҙы рөхсәт иткән гимназияға үҙгәрткәс, тыйылып ҡала. Михаил Андреевичтың ҡыҙыу холҡло һәм талапсан характерлы булыуына ҡарамаҫтан, Достоевский ғаиләһе балаларға «бик миһырбанлы була <...> уларға бер ваҡытта ла тән язаһы ҡулланмағандар». Өлкән балаларҙы өйгә килеп Закон Божий, рус теле, арифметика һәм географияға Екатерина институтынан дьякон Хинковский уҡыта. Көн һайын малайҙарҙыАлександровский һәм Екатеринина институты уҡытыусыһы Н. И. Драшусовҡа француз теленә уҡырға йөрөтәләр. Драшусовтың үҙ балалары ла шунда уҡ математика һәм тел фәненә уҡый. Драшусов латин теле уҡытыусыһы булмағанлыҡтан, Михаил Андреевич «Бантышев латин грамматикаһын» һатып ала, һәм көҙ-ҡыш « һәр кис Федор һәм Михаил менән латин теле менән шөғөлләнә башлай». Һуңыраҡ Михаил «атай изгелек кеше булыуына ҡарамаҫтан бик талапсан булды» тип иҫенә төшөрә. Пансионер булғас, Федор менән Михаил Даровоеға йәйҙәрен бары тик ике айға ғына килә. Был ваҡытта үткәрелгән ревизия буйынса, Достоевскийҙарҙың «биш йөҙ дисәтинәгә яҡын ере һәм йөҙҙән ашыу крәҫтиәне» була. 1833-1834 йылдарҙа Достоевский Вальтер Скотт ижады менән таныша . Һуңыраҡ яҙыусы был танышыу уның «тәьҫирләнеү һәм фантазияһын» үҫтереүгә булышлыҡ итеүе тураһында яҙа. Андрей Михайлович хәтирәләре буйынса, уға бик часто Федорҙың «Квентин Дорвард» һәм «Уэверли, йәки Алтмыш йыл элек». китаптарын уҡып ултырғанын күрергә тура килә.
1834 йылдың сентябрендә Федор һәм Михаил Достоевскийҙарҙы Яңы Басманный урамындағы Леонтий Иванович Чермак пансионына уҡырға индерәләр | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%81%E3%83%A5%E3%82%A6%E3%83%92%E3%83%AF%E3%82%B7 | チュウヒワシ | null | チュウヒワシ | Circaetus gallicus | English:  Eggs of short-toed snake eagle collection of Jacques Perrin de Brichambaut.Français :  Œufs de Circaète Jean-le Blanc collection Jacques Perrin de Brichambaut. | null | image/jpeg | 3,307 | 3,307 | true | true | true | チュウヒワシは、鳥綱タカ目タカ科チュウヒワシ属に分類される鳥。 | チュウヒワシ（沢鵟鷲、Circaetus gallicus）は、鳥綱タカ目タカ科チュウヒワシ属に分類される鳥。 | |
pt | https://pt.wikipedia.org/wiki/Vernon_(Utah) | Vernon (Utah) | null | Vernon (Utah) | null | English: Located in Vernon, Utah, USA | null | image/jpeg | 1,872 | 2,816 | true | true | true | Vernon é uma cidade localizada no estado norte-americano de Utah, no Condado de Tooele. | Vernon é uma cidade localizada no estado norte-americano de Utah, no Condado de Tooele. | |
th | https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A7%E0%B8%B5%E0%B9%84%E0%B8%A2%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%8D%E0%B8%B2 | วีไยรีญา | null | วีไยรีญา | วีไยรีญาขณะเล่นให้กับปาโอกใน ค.ศ. 2018 | English: Spartak Moscow VS. PAOK 14 august 2018 | null | image/jpeg | 486 | 529 | true | true | true | อาดึลีนู อังแดร วีไยรา ดึ ไฟรตัช หรือที่รู้จักกันในชื่อ วีไยรีญา เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรปาโอกในตำแหน่งแบ็กซ้ายเป็นหลัก
วีไยรีญาถนัดทั้งซ้ายและขวา เขาเริ่มเล่นฟุตบอลที่สโมสรโปร์ตู แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพฟุตบอลกับปาโอกและเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
วีไยรีญาเปิดตัวกับทีมชาติโปรตุเกสใน ค.ศ. 2013 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติที่ลงแข่งขันในฟุตบอลโลก 2014 และผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันรายการหลัง | อาดึลีนู อังแดร วีไยรา ดึ ไฟรตัช (โปรตุเกส: Adelino André Vieira de Freitas) หรือที่รู้จักกันในชื่อ วีไยรีญา (Vieirinha; เกิดวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1986) เป็นนักฟุตบอลอาชีพชาวโปรตุเกส ปัจจุบันเล่นให้กับสโมสรปาโอกในตำแหน่งแบ็กซ้ายเป็นหลัก
วีไยรีญาถนัดทั้งซ้ายและขวา เขาเริ่มเล่นฟุตบอลที่สโมสรโปร์ตู แต่ใช้เวลาส่วนใหญ่ในอาชีพฟุตบอลกับปาโอกและเฟาเอ็ฟเอ็ล ว็อลฟส์บวร์ค
วีไยรีญาเปิดตัวกับทีมชาติโปรตุเกสใน ค.ศ. 2013 และเป็นส่วนหนึ่งของทีมชาติที่ลงแข่งขันในฟุตบอลโลก 2014 และผู้เล่นในฟุตบอลชิงแชมป์แห่งชาติยุโรป 2016 โดยเป็นผู้ชนะเลิศในการแข่งขันรายการหลัง | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Augusta_Innes_Withers | Augusta Innes Withers | null | Augusta Innes Withers | null | flower painter to Queen Adelaide and Mrs Withers St. John's Wood on a trompe l'oeil letter | null | image/jpeg | 2,500 | 1,990 | true | true | true | Augusta Hanna Elizabeth Innes Withers fue una ilustradora británica de historia natural, conocida por sus ilustraciones de John Lindley Pomological Magazine y su colaboración con Sarah Drake en la monumental Orchidaceae de México y Guatemala por James Bateman. Fue designada Pintora Ordinaria de Flores de la Reina Adelaida y más tarde por la Reina Victoria. También produjo ilustraciones para Benjamin Maund en "Botanist", las “Transacciones de la Sociedad” Hortícola, el “lIlustrated Bouquet” y Curtis Botanical Magazine.
Augusta era hija del vicario de Gloucestershire, capellán del príncipe regente. Vivió en Londres toda su vida y se casó con Theodore Withers, un contable, y 20 años mayor. Además de dar clases de pintura, fue muy activa como pintora desde antes de 1827 a 1865, exhibiendo de 1829 a 1846 en la Real Academia, la Sociedad de Artistas británicos y la Sociedad Real de Acuarelistas. | Augusta Hanna Elizabeth Innes Withers (apellido de soltera Baker) (1792, Gloucestershire-1877, Londres) fue una ilustradora británica de historia natural, conocida por sus ilustraciones de John Lindley Pomological Magazine y su colaboración con Sarah Drake en la monumental Orchidaceae de México y Guatemala por James Bateman. Fue designada Pintora Ordinaria de Flores de la Reina Adelaida y más tarde por la Reina Victoria. También produjo ilustraciones para Benjamin Maund en "Botanist", las “Transacciones de la Sociedad” Hortícola, el “lIlustrated Bouquet” (1857-1863) y Curtis Botanical Magazine.
Augusta era hija del vicario de Gloucestershire, capellán del príncipe regente. Vivió en Londres toda su vida y se casó con Theodore Withers, un contable, y 20 años mayor. Además de dar clases de pintura, fue muy activa como pintora desde antes de 1827 a 1865, exhibiendo de 1829 a 1846 en la Real Academia, la Sociedad de Artistas británicos y la Sociedad Real de Acuarelistas.
John Claudius Loudon comentó en 1831, en “Gardener's Magazine”, que sus talentos eran de un orden altísimo, y que "para ser capaz de dibujar flores y frutas botánicamente, y horticulturalmente, debía saber de las características, de variedades, de subvariedades, es uno de los más distinguidos y útiles lisonjas de vuestras señoras de ocio, viviendo en el país."
En 1815, en un intento de aclarar la nomenclatura de variedades de frutales cultivados, y reducir el número de sinonimia en común uso, William Jackson Hooker inició un proyecto de dibujos de frutales a la acuarela que extendió por más de 10 volúmenes. Debido a secuelas neurológicas, por un golpe en 1820, Hooker era incapaz de acabar el trabajo. Cuatro otros artistas, incluyendo a la prodigiosa Augusta Innes Withers y a Barbara Cotton, estuvieron encargados de completar el trabajo; irónico porque Augusta había sido rechazada su postulación a una posición como artista botánica por Hooker hijo, Joseph Dalton Hooker.
Withers pintó las 12 planchas de color para Robert Thompson en The Gardener's Assistant (Blackie & Son, 1859) "Una guía de la Formación y Administración de la Cocina, de Jardines Frutales, y Florales, y El cultivo en invernáculos, y de plantas con estufa. Con un copioso calendario de operaciones de jardinería." | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/Hoa_K%E1%BB%B3 | Hoa Kỳ | Giành độc lập | Hoa Kỳ / Lịch sử / Giành độc lập | Tranh Tuyên ngôn Độc lập của John Trumbull, 1817–18. | English: John Trumbull's painting, Declaration of Independence, depicting the five-man drafting committee of the Declaration of Independence presenting their work to the Congress. The painting can be found on the back of the U.S. $2 bill. The original hangs in the US Capitol rotunda. Español: Cuadro del pintor estadounidense John Trumbull. Se encuentra en la rotonda del capitolio de los Estados Unidos (Washington D.C.) y representa la presentación al Congreso del documento que establecía la Declaración de Independencia de los Estados Unidos. Français : John Trumbull (US-americain, 1756-1843): Déclaration d'indépendance figurant la Commission des Cinq déposant le texte de la déclaration d'indépendance. De gauche à droite, John Adams, Roger Sherman, Robert Livingston, Thomas Jefferson et Benjamin Franklin. فارسی: جان ترامبول در مشهورترین اثر خود با نام اعلان استقلال، پنج مرد را به تصویر کشیدهاست که در حال تحویل پیشنویس اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده به دومین کنگرهٔ مهاجرنشینان هستند. این تصویر بر پشت اسکناسهای دو دلاری ایالات متحده به چشم میخورد. تابلو اصلی در ساختمان کاپیتول نصب شدهاست. | null | image/jpeg | 1,969 | 2,976 | true | true | true | Hoa Kỳ hay Mỹ, tên đầy đủ là Hợp chúng quốc Hoa Kỳ hoặc Hợp chúng quốc Mỹ là một quốc gia cộng hòa lập hiến liên bang gồm 50 tiểu bang và 1 đặc khu liên bang. Quốc gia này nằm gần hoàn toàn trong Tây Bán cầu: 48 tiểu bang lục địa và thủ đô Washington, D.C., nằm giữa Bắc Mỹ, giáp Thái Bình Dương ở phía tây, Đại Tây Dương ở phía đông, Canada ở phía bắc, và México ở phía nam. Tiểu bang Alaska nằm trong vùng tây bắc của lục địa Bắc Mỹ, giáp với Canada ở phía đông. Tiểu bang Hawaii nằm giữa Thái Bình Dương. Hoa Kỳ cũng có 14 lãnh thổ hay còn được gọi là vùng quốc hải rải rác trong vùng biển Caribe và Thái Bình Dương.
Với 3,79 triệu dặm vuông và 324,1 triệu dân, Hoa Kỳ là quốc gia lớn thứ 3 hoặc thứ 4 về tổng diện tích và thứ 3 về dân số trên thế giới. Hoa Kỳ là một trong những quốc gia đa dạng chủng tộc nhất trên thế giới, do kết quả của những cuộc di dân đến từ nhiều quốc gia khác trên thế giới. Nền kinh tế quốc dân của Hoa Kỳ lớn nhất trên thế giới và đứng thứ 2 thế giới. Tổng sản phẩm nội địa của Mỹ được ước tính cho năm 2015 là trên 18,1 ngàn tỷ đô la. GDP bình quân đầu người của Hoa Kỳ là 56.421 đô la, đứng hạng 5 thế giới theo giá trị thực và hạng 10 theo sức mua tương đương. | Căng thẳng giữa mười ba thuộc địa Mỹ và người Anh trong giai đoạn cách mạng trong thập niên 1760 và đầu thập niên 1770 đưa đến cuộc Chiến tranh Cách mạng Mỹ nổ ra ngày 14 tháng 6 năm 1775, Đệ Nhị Quốc hội Lục địa nhóm họp tại Philadelphia đã thành lập một Quân đội Lục địa dưới quyền tư lệnh của George Washington và đã tuyên bố rằng "tất cả con người được sinh ra đều có quyền bình đẳng" và được ban cho "một số quyền bất khả nhượng". Quốc hội chấp thuận bản Tuyên ngôn Độc lập mà phần nhiều là do Thomas Jefferson soạn thảo, vào ngày 4 tháng 7 năm 1776. Năm 1777, Những Điều khoản Liên hiệp được chấp thuận, thống nhất các tiểu bang dưới một chính phủ liên bang lỏng lẻo mà hoạt động cho đến năm 1788. Khoảng 70.000–80.000 người trung thành với Vương miện Anh đào thoát khỏi các tiểu bang nổi loạn, nhiều người đến Nova Scotia và những vùng Vương quốc Anh mới chiếm được tại Canada. Người bản thổ Mỹ bị chia rẽ vì liên minh với hai phía đối nghịch đã sát cánh bên phía của mình trên mặt trận phía tây của cuộc chiến.
Sau khi các lực lượng Mỹ với sự giúp đỡ của Pháp đánh bại quân đội Anh, Vương quốc Anh công nhận chủ quyền của mười ba tiểu bang vào năm 1783. Một hội nghị hiến pháp được tổ chức năm 1787 bởi những người muốn thành lập một chính phủ quốc gia mạnh hơn với quyền lực trên các tiểu bang. Vào tháng 6 năm 1788, 9 tiểu bang đã thông qua bản Hiến pháp Hoa Kỳ, tuyên bố thành lập một chính phủ mới. Mỗi bang tự nguyện chấp nhận sự liên kết nhưng đồng thời vẫn giữ tự do trong nhiều lĩnh vực. Họ hòa nhập vào cộng đồng nhưng không từ bỏ bản sắc của mình. Những người sáng lập Hoa Kỳ đã soạn thảo Hiến pháp dựa trên những tư tưởng cấp tiến nảy sinh trong phong trào Khai sáng tại châu Âu bao gồm những lý tưởng của chủ nghĩa tự do cùng với ý tưởng về một chính thể đại diện tồn tại dưới hình thức nền cộng hòa dân cử. Nước Mỹ là quốc gia độc đáo vì nó không được sinh ra từ một quá trình lịch sử lâu dài như các nước khác mà từ những ý tưởng chính trị và triết học. Thượng và Hạ viện đầu tiên của cộng hòa, và Tổng thống George Washington nhậm chức năm 1789. Thành phố New York là thủ đô liên bang khoảng 1 năm trước khi chính phủ di chuyển đến Philadelphia. Năm 1791, các tiểu bang thông qua Đạo luật Nhân quyền, đó là mười tu chính án Hiến pháp nghiêm cấm việc hạn chế của liên bang đối với tự do cá nhân và bảo đảm một số bảo vệ về pháp lý. Thái độ đối với chế độ nô lệ dần dần có thay đổi; một điều khoản trong Hiến pháp nói đến sự bảo đảm buôn bán nô lệ châu Phi chỉ tồn tại đến năm 1808. Các tiểu bang miền Bắc bãi bỏ chế độ nô lệ giữa năm 1780 và năm 1804, để lại các tiểu bang với chế độ nô lệ ở miền Nam. Năm 1800, chính phủ liên bang di chuyển đến Washington, D.C. mới thành lập. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Johanna_II_av_Navarra | Johanna II av Navarra | null | Johanna II av Navarra | Johanna II av Navarra | English: Joan II of Navarre Čeština: Jana II. Navarrská | null | image/jpeg | 176 | 150 | true | true | true | Johanna II av Navarra född 28 januari 1312 och död 6 oktober 1349, var regerande drottning av Navarra mellan 1328 och 1349 tillsammans med sin make, Filip III. | Johanna II av Navarra (Franska: Jeanne II) född 28 januari 1312 och död 6 oktober 1349, var regerande drottning av Navarra mellan 1328 och 1349 tillsammans med sin make, Filip III. | |
iw | https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%90%D7%99%D7%99%D7%9C_%D7%A8%D7%95%D7%96%D7%9C%D7%A1 | אייל רוזלס | null | אייל רוזלס | null | עברית: אייל רוזלס במופע האמת לאמיתה | אייל רוזלס ב-2006 | image/jpeg | 363 | 311 | true | true | true | אייל רוזלס הוא שחקן ישראלי. | אייל רוזלס (נולד ב-10 באוקטובר 1964) הוא שחקן ישראלי. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%AB%E3%83%BC%E3%83%8D%E3%83%AB%E3%83%BB%E3%82%B5%E3%83%B3%E3%83%80%E3%83%BC%E3%82%B9 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1e/Colonel_Sanders_Grave_3.jpg | カーネル・サンダース | 人柄など | カーネル・サンダース / 人柄など | null | English: Gravestone of Colonel Sanders at Cave Hill Cemetery in Louisville, Kentucky. | null | image/jpeg | 1,600 | 1,200 | true | true | true | ハーランド・デーヴィッド・サンダースは、アメリカ合衆国の実業家で、ケンタッキーフライドチキンの創業者。カーネル・サンダースとして知られている。
「カーネル」は名前でも、軍の階級でもなく、ケンタッキー州に貢献した人に与えられる「ケンタッキー・カーネル」という名誉称号である。日本では「カーネルおじさん」「ケンタッキーおじさん」の愛称が定着している。 | サンダースはロータリークラブとフリーメイソンのメンバーでもあり、多くの慈善活動もおこなった。孤児院の子供のために毎日アイスクリームを提供したり、肢体不自由児のための基金をつくったりしているほか、病院や医学研究、教育、ボーイスカウトなどの活動に資金を提供している。来日した際には交通遺児との交流を行っている。
エジプトのスフィンクス前にはケンタッキースフィンクス前店というフランチャイズ店が建っている。これはサンダースが所属していたフリーメイソンが古代エジプトでピラミッド建立に従事していた(フリーメイソン#起源も参照)とする説がありその関係でスフィンクスとピラミッドの前に建っているというが、都市伝説の域を出ていない。
ケンタッキー州議会には、カーネル・サンダースの胸像が飾られている。これをめぐって、動物愛護活動家・モデル・女優のパメラ・アンダーソンが、「ニワトリへの残酷行為の象徴」だとして撤去を求めているが、知事は「サンダースはケンタッキーの象徴」と拒否している。 |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Ducasse_d%E2%80%99Ath | Ducasse d’Ath | Die Figuren der Riesen und Pferde | Ducasse d’Ath / Die Ducasse d’Ath heute / Die Figuren der Riesen und Pferde | Ambiorix | I made the photo myself, I release it into the public domain with no copyrights. - Daniel71953 | null | image/jpeg | 1,400 | 936 | true | true | true | Die Ducasse d’Ath ist ein traditionelles Stadtfest in der Stadt Ath in der Provinz Hennegau im französischsprachigen Teil Belgiens. Erstmals gefeiert im Mittelalter, hat es sich mit der Zeit zu einem beliebten mehrtägigen Fest entwickelt, das traditionell am vierten Augustwochenende stattfindet. Die Bedeutung des Festes beruht vor allem auf seinen traditionsreichen Riesenfiguren. Wie viele andere vergleichbare Feste hat der Brauch in Ath seine Ursprünge in kirchlichen Prozessionen.
Seit 2005 wird die Ducasse d'Ath als Meisterwerk des mündlichen und immateriellen Erbes der Menschheit von der UNESCO unter dem Titel Prozessionen der Riesen und Drachen aus Belgien und Frankreich geführt. | Der doppelköpfige Adler von Ath ist 3,30 m hoch und wiegt 116 kg. Der Adler mit zwei Köpfen ist ein Symbol der Heraldik und in ganz Europa und insbesondere in den slawischen Ländern und als Wappen von Österreich verbreitet. Die Darstellung war am Anfang des 18. Jahrhunderts als Adler des Johannes das Symbol der Bruderschaft der Schneider. Es war einköpfig, wie die meisten Adler in Katalonien, wo viele Umzugsriesen existieren. Nach der Verbrennung der Riesenfiguren 1794 erscheint der Adler erstmals 1806 wieder bei der Ducasse d'Ath. Sein Kopf wurde von Emmanuel Florent geschnitzt. Im September 1854, anlässlich eines Besuchs des Prinzen von Brabant, des künftigen Königs Leopold II., bekam er von Clément Gilisquet einen zweiten Kopf, um dem Adler auf dem Wappen der Stadt Ath zu gleichen. Derzeit führt der Adler mit den zwei Köpfen den Umzug der Ducasse an. Unter dem alten Regime kam diese Ehre der Figur Schwan der Bäcker zuteil. Auf dem Adler sitzt ein kleines Kind. Die Riesenfigur des Adlers wird seit 1983 von der Blaskapelle vom Ortsteil Meslin-l'Eveque begleitet.
Herr und Frau Goliath sind die zentralen Figuren der Ducasse. Herr Goliath ist 4 m groß und wiegt 135 kg. Frau Goliath misst 3,75 m und wiegt 112 kg. Goliath ist seit 1481 nachgewiesen, seine Frau seit 1715. Sie tanzen zu einer barocken Air an zwei verschiedenen Stellen, der Pont du Moulin (Mühlenbrücke) und der Pont du Gâdre. Sie werden von der Kapelle Saint-Martin d'Ath begleitet. Die Garde von Goliath, dem Philister, besteht aus dem Hirten David, dem Teufel „Magnon“, der „hommes de feuille“ und „chevaux-jupons“, und den Diricq-Pferden.
Die Figur des Samson ist 4,30 m hoch, wiegt 127 kg und wurde 1679 in das Gefolge der Ducasse d’Ath als Riese der Bruderschaft der Kanoniere eingeführt. Möglicherweise hat schon früher, vielleicht seit dem 15. Jahrhundert, ein Riese Samson an der Prozession teilgenommen, es gibt darüber jedoch keinen schriftlichen Nachweis.
Seit dem 19. Jahrhundert ist er wie seine Begleiter – die Gruppe der Blauen – als französischer Soldat gekleidet. Der biblischen Schilderung entsprechend trägt Samson die Säule des Tempels von Dagān und den Eselskinnbackenknochen. Ihm folgt seit der Zwischenkriegszeit die Blaskapelle (Fanfare) von Moulbaix. Während bei den anderen Riesen Kopf und Oberkörper aus Lindenholz geschnitzt sind, besteht bei der Samsonfigur nur der Bereich des Gesichts aus Holz. Die Figur besteht aus einem Lattengerüst und ist mit bemalter Leinwand bespannt. In Händen hält sie eine Säule aus Marmorimitation und einen braunen Eselskinnbackenknochen. Samsonfiguren als Prozessionsriesen sind auch im Österreichischen Lungau bekannt.
Mlle Victoire (übersetzt: Fräulein Sieg) ist 4,07 m hoch und wiegt 135 kg, Sie ist erstmals 1793 auf Initiative des Bürgermeisters entstanden, um einen Sieg der Österreicher über die Franzosen zu feiern. Die ursprüngliche Figur nahm an keiner Ducasse teil und wurde 1794 mit den anderen Riesenfiguren zerstört. Im Jahre 1860 wurde sie zuerst unter dem Namen „La Ville d'Ath“ wieder hergestellt und wurde später wieder in „Mlle Victoire“ umbenannt. Der Kopf ist ein Werk von Ernest Ouverleaux nach einer Zeichnung von Henri Hanneton, Direktor der Kunstakademie von Ath. Besonders heftig regte sich damals die katholische Presse über den sichtbar getragenen Büstenhalter von Mlle Victoire auf. Mlle Victoire symbolisiert die Stadt Ath, deren Farben sie trägt: violett, weiß und gelb. Die 1851 gegründete Blaskapelle von Lorette spielt die Musik zu ihren berühmten und spektakulären Walzertänzen.
Der Riese Ambiorix: Bei den Figuren Ducasse d' Ath wird seit dem XVIII. Jahrhundert ein Riese der Bogenschützen unter dem Namen Tirant erwähnt. Im Jahr 1850 verwandelt er sich in Ambiorix, um besser in die lokale und nationale Geschichte zu passen. Er behält seinen Bogen und seine Pfeile. Das Blaskapelle von Irchonwelz spielt die Musik zu seinem Tanz. Die aktuelle Figur hat eine Höhe von 3,75 Meter, einen Korb-Durchmesser von 2 Metern und ein Gewicht von 128 kg.
Der Historiker und Bildhauer René Sansen hat die Figuren des Tirant re | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Paul_Laurence_Dunbar | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/af/Paul_Laurence_Dunbar_circa_1890.jpg | Paul Laurence Dunbar | null | Paul Laurence Dunbar | Dunbar, circa 1890 | English: Paul Laurence Dunbar (June 27, 1872 – February 9, 1906), seminal African American poet, circa 1890. | null | image/jpeg | 289 | 250 | true | true | true | Paul Laurence Dunbar was an American poet, novelist, and playwright of the late 19th and early 20th centuries. Born in Dayton, Ohio to parents who were enslaved in Kentucky before the American Civil War, Dunbar began writing stories and verse when he was a child. He published his first poems at the age of 16 in a Dayton newspaper, and served as president of his high school's literary society.
Much of Dunbar's more popular work in his lifetime was written in the "Negro dialect" associated with the antebellum South, though he also used the Midwestern regional dialect of James Whitcomb Riley. Dunbar's work was praised by William Dean Howells, a leading editor associated with the Harper's Weekly, and Dunbar was one of the first African-American writers to establish an international reputation. He wrote the lyrics for the musical comedy In Dahomey, the first all-African-American musical produced on Broadway in New York. The musical later toured in the United States and the United Kingdom.
Dunbar also wrote in conventional English in other poetry and novels. Since the late 20th century, scholars have become more interested in these other works. | Paul Laurence Dunbar (June 27, 1872 – February 9, 1906) was an American poet, novelist, and playwright of the late 19th and early 20th centuries. Born in Dayton, Ohio to parents who were enslaved in Kentucky before the American Civil War, Dunbar began writing stories and verse when he was a child. He published his first poems at the age of 16 in a Dayton newspaper, and served as president of his high school's literary society.
Much of Dunbar's more popular work in his lifetime was written in the "Negro dialect" associated with the antebellum South, though he also used the Midwestern regional dialect of James Whitcomb Riley. Dunbar's work was praised by William Dean Howells, a leading editor associated with the Harper's Weekly, and Dunbar was one of the first African-American writers to establish an international reputation. He wrote the lyrics for the musical comedy In Dahomey (1903), the first all-African-American musical produced on Broadway in New York. The musical later toured in the United States and the United Kingdom.
Dunbar also wrote in conventional English in other poetry and novels. Since the late 20th century, scholars have become more interested in these other works. Suffering from tuberculosis, which then had no cure, Dunbar died in Dayton, Ohio at the age of 33. |
nan | https://zh-min-nan.wikipedia.org/wiki/Saint-Bonnet-Briance | Saint-Bonnet-Briance | null | Saint-Bonnet-Briance | null | Français : Le clocher de l'église romane du XIIIème siècle de Saint-Bonnet-Briance, rénovée en 2006. | Saint-Bonnet-Briance ê kéng-sek | image/jpeg | 3,264 | 2,448 | true | true | true | Saint-Bonnet-Briance sī ūi-tī Hoat-kok Limousin toā-khu Haute-Vienne koān ê chi̍t ê commune. | Saint-Bonnet-Briance sī ūi-tī Hoat-kok Limousin toā-khu Haute-Vienne koān ê chi̍t ê commune. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/WTA-toernooi_van_Tokio_2014 | WTA-toernooi van Tokio 2014 | null | WTA-toernooi van Tokio 2014 | null | 2014 BNP Paribas Open | Winnares in het enkelspel, Ana Ivanović | image/jpeg | 2,232 | 2,262 | true | true | true | Het WTA-tennistoernooi van Tokio van 2014 vond plaats van 15 tot en met 21 september 2014 in de Japanse hoofdstad Tokio. Het was de 31e editie van de Pan Pacific Open, het vrouwentoernooi als onderdeel van het Tennistoernooi van Tokio 2014. Er werd gespeeld op een hardcourt-ondergrond. | Het WTA-tennistoernooi van Tokio (officieel Toray Pan Pacific Open) van 2014 vond plaats van 15 tot en met 21 september 2014 in de Japanse hoofdstad Tokio. Het was de 31e editie van de Pan Pacific Open, het vrouwentoernooi als onderdeel van het Tennistoernooi van Tokio 2014. Er werd gespeeld op een hardcourt-ondergrond. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Austrocylindropuntia_subulata | Austrocylindropuntia subulata | null | Austrocylindropuntia subulata | Vista de la flor | Latina: Cactaceae 01 | null | image/jpeg | 1,600 | 1,200 | true | true | true | Austrocylindropuntia subulata Backeb. 1939 es una planta fanerógama perteneciente a la familia Cactaceae. | Austrocylindropuntia subulata (Muehlenpf.) Backeb. 1939 es una planta fanerógama perteneciente a la familia Cactaceae. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Pr%C3%A9vision_des_orages_violents | Prévision des orages violents | Caractéristiques par types | Prévision des orages violents / Analyse et repérage du potentiel d’orages violents / Analyse du potentiel violent / Caractéristiques par types | Diagramme montrant les différents types d'orages violents selon leur EPCD et leur cisaillement des vents | Français : Diagramme montrant les zones où l'on retrouve les différents type d'orages violents selon l'énergie potentielle de la masse d'air (EPCD) et le cisaillement des vents sous 6 km d'altitude. On y voit également les courbes du nombre global de Richardson et celles d'un indice de temps violent (SSI) développé par Rasmussen au Storm Prediction Center du NWS. | null | image/png | 515 | 719 | true | true | true | La prévision des orages violents est la partie de la météorologie d'exploitation qui tente de prévoir le développement, l'intensité, le type de danger et les zones affectées par les orages pouvant donner de la grosse grêle, des vents destructeurs, des tornades et des pluies torrentielles.
La tâche du météorologue est d'appréhender tout d'abord comment se développe un orage violent, puis d'analyser le potentiel actuel et futur de l'orage au-dessus des régions sous sa responsabilité et enfin d’appliquer des techniques diagnostiques et des simulations informatiques pour prévoir leur développement. Suivre l'évolution des orages implique divers moyens, allant du signalement par un observateur local jusqu'à des systèmes de télédétection comme le radar météorologique. Les populations doivent aussi être alertées, au moyen de bulletins diffusés par les médias et les autorités locales lorsque les orages s'approchent des seuils de développement violent. | Une fois la zone de développement d'orages repérée, le météorologiste doit évaluer le potentiel de ces orages. Ce dernier dépend de trois choses :
l'humidité disponible ;
l'instabilité donnant de l'énergie potentielle de convection disponible (EPCD) ;
le cisaillement des vents dans et sous le nuage.
En effet, c'est la combinaison de ces trois caractéristiques qui déterminera le type d'orage ainsi que son potentiel de produire du temps violent. Le tableau de droite montre comment les différents types d'orages se situent en rapport avec l'énergie disponible et le cisaillement linéaire. Il faut aussi tenir compte pour certains phénomènes du changement de direction du vent avec l'altitude et l'humidité (non indiqué dans le diagramme).
En plus de ces éléments, il faut naturellement ajouter un élément déclencheur comme le réchauffement diurne mais qui sera dans la plupart des cas une conjonction de facteurs dynamiques mentionnés dans la section précédente. | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Novara | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/17/Novara-Stazione_FS-DSCF0912.JPG | Novara | Ferrovie e tranvie | Novara / Infrastrutture e trasporti / Ferrovie e tranvie | La Stazione di Novara, situata nel centro della città | La stazione ferroviaria di Novara, Piemonte, Italia. | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | Novara è un comune italiano di 104181 abitanti, capoluogo dell'omonima provincia in Piemonte, seconda città della Regione per numero di abitanti dopo Torino.
È crocevia di importanti traffici commerciali tra gli assi viari che congiungono il triangolo industriale Torino-Milano-Genova alla Svizzera.
È un importante polo industriale e commerciale favorita dalla sua posizione strategica.
Simbolo cittadino è la cupola della Basilica di San Gaudenzio di Alessandro Antonelli.
A Novara ha sede l'Università degli Studi del Piemonte Orientale, struttura tripolare condivisa con Alessandria e Vercelli. | La città è servita da tre stazioni ferroviarie:
Novara: gestita da RFI, la principale della città, in cui operano Trenitalia e Trenord (traffico regionale e internazionale);
Vignale: gestita da RFI, situata nell'omonimo quartiere (traffico regionale);
Novara Nord: gestita da FerrovieNord, la seconda della città, è la stazione di testa della Saronno-Novara, vi opera Trenord.
Fra il 1884 e il 1934 presso la stazione ferroviaria era presente il capolinea delle tranvie per Biandrate e Ottobiano, gestite dalla Società anonima per le Ferrovie del Ticino. |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Saint-Huruge | Saint-Huruge | null | Saint-Huruge | Detaljkarta över kommunen. | English: Map of French municipality Français : Carte des communes françaises Nederlands: Kaart van Franse gemeente | null | image/png | 605 | 756 | true | true | true | Saint-Huruge är en kommun i departementet Saône-et-Loire i regionen Bourgogne-Franche-Comté i östra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Saint-Gengoux-le-National som tillhör arrondissementet Mâcon. År 2009 hade Saint-Huruge 67 invånare. | Saint-Huruge är en kommun i departementet Saône-et-Loire i regionen Bourgogne-Franche-Comté i östra Frankrike. Kommunen ligger i kantonen Saint-Gengoux-le-National som tillhör arrondissementet Mâcon. År 2009 hade Saint-Huruge 67 invånare. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Casuarius | Casuarius | null | Casuarius | null | English: The Density of Cassowary Species | Distribución de las tres especies actuales | image/jpeg | 4,960 | 7,015 | true | true | true | Casuarius es un género de aves Casuariiformes de la familia Casuariidae conocidas como casuarios. Está compuesto por tres especies que se distribuyen en Australia y Nueva Guinea. Son aves solitarias no voladoras y muy agresivas que viven en la selva lluviosa tropical, donde se alimentan de las frutas caídas, de algunos hongos y pequeños animales. Su plumaje negro está formado por calamos ásperos, algunos de ellos terminan en filamentos como pelos. El cuello es de color azul y rojo y tienen una gran protuberancia ósea sobre la cabeza, llamada casco, que puede dar protección al ave en los momentos en que el animal se desplaza entre la densa vegetación de su hábitat, también puede usarlo como defensa en algún momento que se sienta amenazado.
La hembra se puede aparear con varios machos, armando una nidada con cada uno de ellos. Ponen sus huevos en un lecho de hojas en el suelo boscoso. Los pichones son cuidados por los padres durante nueve meses. El macho se hace cargo de la incubación unos cincuenta y dos días, pero ambos progenitores cuidan a las crías. | Casuarius es un género de aves Casuariiformes de la familia Casuariidae conocidas como casuarios. Está compuesto por tres especies que se distribuyen en Australia y Nueva Guinea. Son aves solitarias no voladoras y muy agresivas que viven en la selva lluviosa tropical, donde se alimentan de las frutas caídas, de algunos hongos y pequeños animales. Su plumaje negro está formado por calamos ásperos, algunos de ellos terminan en filamentos como pelos. El cuello es de color azul y rojo (carúncula) y tienen una gran protuberancia ósea sobre la cabeza, llamada casco, que puede dar protección al ave en los momentos en que el animal se desplaza entre la densa vegetación de su hábitat, también puede usarlo como defensa en algún momento que se sienta amenazado.
La hembra se puede aparear con varios machos, armando una nidada con cada uno de ellos. Ponen sus huevos en un lecho de hojas en el suelo boscoso. Los pichones son cuidados por los padres durante nueve meses. El macho se hace cargo de la incubación unos cincuenta y dos días, pero ambos progenitores cuidan a las crías. | |
id | https://id.wikipedia.org/wiki/Daftar_penerima_Medal_of_Honor_untuk_Perang_Dunia_II | Daftar penerima Medal of Honor untuk Perang Dunia II | Daftar penerima | Daftar penerima Medal of Honor untuk Perang Dunia II / Daftar penerima | null | English: United States Army Technical Sergeant Yukio Okutsu was awarded the Medal of Honor for his actions during World War II | null | image/jpeg | 736 | 600 | true | true | true | Daftar ini menuliskan 472 personel militer Amerika Serikat yang menerima Medal of Honor untuk keberanian dalam pertempuran selama Perang Dunia II. Mayoritas medali diberikan setelah penerima meninggal dunia. | null | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E5%BE%A1%E5%8F%B0%E5%A0%B4 | 御台場 | 交通 | 御台場 / 交通 | 東京都觀光汽船 | English: Cruise ship Himiko on Tokyo Bay, Japan. | null | image/jpeg | 525 | 700 | true | true | true | 御台場，或直接簡稱為台場，是日本東京灣內一座大型人工島，毗鄰東京港，屬於東京都內的新興發展區域。1980年代起，此地身為東京臨海副都心的核心地帶而快速開發；做為東京未來都市規劃的要角，由於區域內陸續遷入許多大型企業的總部，並且進駐許多採用現代規劃造景的商場與娛樂設施，近年來已成為東京都內受國內外遊客歡迎的重要景點之一。 | 要進出位於海灣中人工島上的台場，共有道路交通、軌道交通、水上交通等幾種基本型式，分列如下：
軌道交通
東京臨海高速鐵道臨海線：服務於新木場至大崎間，路線中段橫貫台場地區；自大崎站起與JR埼京線相互直通運行，可直通澀谷、新宿、池袋等三大交通樞紐。
東京臨海新交通臨海線：「新交通」在日文中指的是類似輕軌系統的高架膠輪捷運系統。相較於路線的正式名稱，暱稱「百合鷗號」（ゆりかもめ）比較為大多數人所熟悉。營運路線是從新橋經由彩虹大橋到島上的有明，之後持續延伸至豐洲。
臨海高速鐵道國際展示場站與百合鷗號有明站間，可以進行近距離站外轉乘。
巴士
東京都交通局都營巴士
海01：門前仲町 - 東京電訊港站
都05：東京站丸之內南口 - 東京Big Sight
門19：門前仲町 - 東京Big Sight
東16：東京站八重洲北口 - 東京Big Sight
海01：門前仲町 - 東京電訊港站
急行05：錦糸町站 - 日本科學未來館
急行06：森下站 - 日本科學未來館
波01：中央防波堤 - 東京電訊港站
無編號：品川站港南口 - 東京電訊港站
京濱急行巴士
井30：大井町站 - 東京國際郵輪碼頭站
井32：大井町站 - 台場站
森30：大森站 - 東京國際郵輪碼頭站
森40：大森站 - 東京國際郵輪碼頭站
KM觀光巴士
台場彩虹巴士：品川站港南口 - （台場地區內循環）
日之丸自動車興業
東京灣穿梭巴士：日本科學未來館 - 東京電訊港站 - 日航東京酒店 - 日本科學未來館（循環）
水上交通
東京都觀光汽船（淺草 - 台場海濱公園、日之出棧橋 - 台場海濱公園、其他）
觀光汽船興業
URBAN LAUNCH（都市船塢Lalaport豐洲 - 台場海濱公園 - 芝浦島）
東京都公園協會
東京水邊線（兩國 - 台場海濱公園、其他）
快速道路
首都高速灣岸線
首都高速台場線
此外，台場雖然不是必經道路，但羽田機場的航線在近鄰的江東區青海上空，加上區內東西向首都高速灣岸線以及東京港旅客、貨物船舶等形成龐大的交通量，在戶外時能感受到交通噪音。 | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Siluriformes | Siluriformes | Liste des familles | Siluriformes / Taxinomie / Liste des familles | null | Aquarium du Val-de-Loire, Lussault-sur-Loire, Indre-et-Loire, FRANCE | null | image/jpeg | 3,000 | 4,000 | true | true | true | Les siluriformes forment un ordre regroupant les poissons-chats et les silures, il compte environ le quart des espèces de poissons d'eau douce. Ils sont nommés poissons-chats en référence à leurs barbillons, qui ressemblent aux moustaches d'un chat. Malgré leur nom commun, tous les poissons-chats ne sont pas pourvus de barbillons, les caractéristiques qui classent un poisson dans l'ordre des siluriformes sont, en fait, certaines caractéristiques du crâne et de la vessie natatoire.
Les poissons-chats représentent une importance commerciale considérable, de nombreuses grandes espèces d'élevage ou de pêche conviennent au régime alimentaire des humains. Beaucoup de petites espèces, en particulier appartenant à la grande famille des loricariidés, sont très prisées en aquariophilie. | Actuellement, la classification des Siluriformes fait ressortir 36 familles, 447 genres et plus de 3000 espèces :
D'après World Register of Marine Species (3 mai 2016) et FishBase (3 mai 2016) :
famille Ageneiosidae (inconnu de ITIS et FishBase)
famille Akysidae Gill, 1861
famille Amblycipitidae Day, 1873
famille Amphiliidae Regan, 1911
famille Anchariidae Glaw & Vences, 1994 (inconnu de ITIS)
famille Ariidae Bleeker, 1858
famille Aspredinidae Adams, 1854
famille Astroblepidae Bleeker, 1862
famille Auchenipteridae Bleeker, 1862
famille Austroglanididae Mo, 1991 (inconnu de ITIS)
famille Bagridae Bleeker, 1858
famille Callichthyidae Bonaparte, 1835
famille Cetopsidae Bleeker, 1858
famille Chacidae Bleeker, 1858
famille Clariidae Bonaparte, 1845
famille Claroteidae Bleeker, 1862 (inconnu de ITIS)
famille Cranoglanididae Myers, 1931
famille Diplomystidae Eigenmann, 1890
famille Doradidae Bleeker, 1858
famille Erethistidae Bleeker, 1862
famille Heptapteridae Gill, 1861
famille Heteropneustidae Hora, 1936
famille Horabagridae Jayaram, 2006
famille Ictaluridae Gill, 1861
famille Kryptoglanidae Britz, Kakkassery & Raghavan, 2014 (inconnu de ITIS)
famille Lacantuniidae Rodiles-Hernández, Hendrickson & Lundberg, 2005
famille Loricariidae Rafinesque, 1815
famille Malapteruridae Bleeker, 1858
famille Mochokidae Regan, 1912
famille Nematogenyidae Bleeker, 1862
famille Olyridae Gill, 1893
famille Pangasiidae Bleeker, 1858
famille Parakysidae Roberts, 1989 (inconnu de WoRMS)
famille Pimelodidae Bonaparte, 1835
famille Plotosidae Bleeker, 1858
famille Pseudopimelodidae Fernández-Yépez & Antón, 1966
famille Schilbeidae Bleeker, 1858
famille Scoloplacidae Bailey & Baskin, 1976
famille Siluridae Rafinesque, 1815
famille Sisoridae Bleeker, 1858
famille Trichomycteridae Bleeker, 1858 | |
be | https://be.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%B0%D0%B1%D0%BE%D1%80_%D0%A1%D0%B2%D1%8F%D1%82%D1%8B%D1%85_%D0%B0%D0%BF%D0%BE%D1%81%D1%82%D0%B0%D0%BB%D0%B0%D1%9E_%D0%9F%D1%8F%D1%82%D1%80%D0%B0_%D1%96_%D0%9F%D0%B0%D1%9E%D0%BB%D0%B0_(%D0%9C%D1%96%D0%BD%D1%81%D0%BA) | Сабор Святых апосталаў Пятра і Паўла (Мінск) | Фрэскі | Сабор Святых апосталаў Пятра і Паўла (Мінск) / Фрэскі | Роспіс | Беларуская: Мінск. Петрапаўлаўская ў жніўні 2018 | null | image/jpeg | 3,456 | 4,608 | true | true | true | Царква Святых Апосталаў Пятра і Паўла — праваслаўны сабор у горадзе Мінску. | У 1871 г. інтэр’ер пакрыты фрэскавым жывапісам: у апсідзе — «Захоп Ісуса Хрыста воінамі ў садзе», «Нясенне крыжа», «Святы Грыгорый Багаслоў», «Іаан Залатавуст», «Святыя апосталы Пётр і Павел»; на сценах, слупах і арках меліся выявы: «Нагорная пропаведзь», «Благаславенне дзяцей», «Святы апостал Андрэй Першазваны», «Святы Васіль Вялікі», «Кармленне народа пяццю хлябамі і дзвюма рыбамі», «Цуд Ісуса Хрыста ў Кане Галійскай», евангелістаў Іаана, Лукі, Мацвея і Марка, святых апосталаў Іаана Завядзеева, Фамы, Філіпа, Алены, свяціцеля Міколы Цудатворца. Апсіду вылучаў драўляны 5-ярусны з пазалочаным дэкорам іканастас (створаны новы). У дні святкавання 200-годдзя Мінскай епархіі ў 1993 г. ў храм урачыста ўнесены абраз Трох Віленскіх мучанікаў Антонія, Іаана і Еўстафія з часткай іх мошчаў з крыпты Віленскага Свята-Духаўскага сабора. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Jaros%C5%82aw_Iwaszkiewicz | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/13/Podkowa_Lesna_1.jpg | Jarosław Iwaszkiewicz | Biography | Jarosław Iwaszkiewicz / Biography | Villa Stawisko in Podkowa Leśna houses the Anna and Jarosław Iwaszkiewicz Museum | Български: Подкова Лешна. Polski: Willa Iwaszkiewiczów w Stawisku (zabytek nr rejestr. 1108/764) Русский: Подкова-Лесьна. | null | image/jpeg | 533 | 800 | true | true | true | Jarosław Leon Iwaszkiewicz, also known under his literary pseudonym Eleuter, was a Polish writer, poet, essayist, dramatist and translator. He is recognized for his literary achievements, beginning with poetry and prose written after World War I. After 1989, he was often presented as a political opportunist during his mature years lived in communist Poland, where he held high offices. He was nominated for the Nobel Prize in Literature four times. In 1988, he was recognized as a Righteous Among the Nations for his role in sheltering Jews during World War II. | Iwaszkiewicz was born in Kalnyk in Kiev Governorate of the Russian Empire (now Vinnytsia Oblast, Ukraine). After the death of his father (an accountant), he and his mother lived in Warsaw in 1902–1904, and then moved back to Kiev Governorate. He graduated from a secondary school in Kiev in 1912 and enrolled at the Law Faculty of Kiev University.
In 1914, he travelled in Sicily and North Africa with his friend and distant cousin Karol Szymanowski, a composer for whose opera King Roger he later provided the libretto. After World War I, in October 1918 Iwaszkiewicz came to Warsaw, where he joined a group of young artists associated with the Pro Arte et Studio magazine. He had his public debut as a poet at the Pod Picadorem café on 29 November. With Julian Tuwim and Antoni Słonimski, he founded the Skamander group of experimental poets in 1919.
He was appointed to be secretary of Maciej Rataj, marshal of the Sejm of the Second Polish Republic and served in that capacity in 1923–1925. Iwaszkiewicz worked for a magazine called Wiadomości Literackie ('The Literary News') in 1924–1939; he also published his works in numerous periodicals, including Gazeta Polska (1934–1938) and Ateneum (1938–1939). He was secretary to the Society for the Encouragement of Fine Arts (Towarzystwo Zachęty Sztuk Pięknych) and from 1925 a member of the Polish PEN Club. From 1927 with the Foreign Ministry, first appointed the head of the art promotion section of the Press Department and later sent as secretary of the Polish mission to Copenhagen (1932–1935) and Brussels (1935–1936). He was a member of The Trade Union of Polish Writers (Związek Zawodowy Literatów Polskich, ZZLP) and in 1939 voted its vice-president.
During World War II, Iwaszkiewicz participated in the Polish Underground State's activities, working in the Department of Education, Science and Culture of the Government Delegation for Poland. He collaborated with Prof. Stanisław Lorentz in his efforts to protect and rescue Poland's works of art. Iwaszkiewicz and his wife Anna had extensive contacts within the Jewish-Polish intelligentsia circles and assisted their former neighbors, friends and acquaintances in a variety of ways during the German occupation of Poland. Iwaszkiewicz family's Villa Stawisko residence served as a hiding place for many Jews and Poles who faced the threat of being arrested by Nazi Germans, especially after the fall of the Warsaw Uprising in 1944. At one time, more than 40 people were sheltered in the mansion. During the war, Stawisko also functioned as a center of Polish underground literature and art.
In 1945–1946, 1947–1949 and 1959–1980, Iwaszkiewicz served as head of the Polish Writers' Union. In 1945–1949 and 1955–1957 he was literary manager of the Polish Theatre in Warsaw. From March 1947 to December 1949, he published the Nowiny literackie ('Literary News') magazine. Beginning in 1956, for many years he was chief editor of the monthly Twórczość ('Creativity'). Vice-president of the Polish PEN Club in 1950–1965.
Iwaszkiewicz was an organizer of the World Congress of Intellectuals in Defense of Peace held in Wrocław in 1948 and a delegate to the World Peace Congress in 1950.
He served as a nonpartisan member of parliament from 1952 until his death in 1980. In his last three terms, he was the Senior Marshal of the Sejm. Iwaszkiewicz wrote of his deeply socialist convictions, but was ambivalent and privately bitter about the political reality of the Polish People's Republic, within which he officially functioned. Nevertheless, he was greatly impressed by the appreciation note that he received from Bolesław Bierut on the 40th anniversary of Iwaszkiewicz's literary career. In 1956, he was thrilled by the Polish October events. After a conversation with Edward Ochab in 1961, Iwaszkiewicz wrote: "They blame me for not having done anything as a member of the Sejm, but then they want me to be a deputy again". He continued his lifelong habit of making many foreign trips.
Iwaszkiewicz wrote novels and short stories, poems, dramatic works, essays and columns, and tran |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Zheng_Zhengqiu | Zheng Zhengqiu | null | Zheng Zhengqiu | Zheng Zhengqiu | null | null | image/jpeg | 400 | 300 | true | true | true | Zheng Zhengqiu è stato un regista cinese, considerato uno dei padri del cinema cinese. | Zheng Zhengqiu (鄭正秋, Zhèng Zhèngqiū) (Shanghai, 25 gennaio 1889 – Shanghai, 16 luglio 1935) è stato un regista cinese, considerato uno dei padri del cinema cinese. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Ghostemane | Ghostemane | null | Ghostemane | null | English: Ghostemane live at Adelaide Hall November 18th, 2017 | null | image/png | 484 | 329 | true | true | true | Eric Whitney, cunoscut mai bine ca Ghostemane este un rapper și cântăreț american. | Eric Whitney, cunoscut mai bine ca Ghostemane (sau ca Sage-Meinhof, Baader-Meinhof, Swearr, Limsa Lominsa, GASM, în trecut ca iLL BiZ, n. 15 aprilie 1991, Lake Worth Beach[*], SUA) este un rapper și cântăreț american. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%95%D0%BB%D1%8C_%D0%BA%D0%BE%D1%80%D0%B5%D0%B9%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F | Ель корейская | null | Ель корейская | null | Young Picea koraiensis -tree. Taken by me 17. June 2005. | Picea koraiensis | image/jpeg | 1,232 | 1,632 | true | true | true | Ель коре́йская — вечнозелёное высокое однодомное дерево пирамидальной формы, вид рода Ель семейства Сосновые. Географическое место естественного произрастания — Дальний Восток. Одна из лесообразующих пород российского Приморья и Приамурья. Растёт преимущественно на склонах гор и в долинах рек, районах с влажным и относительно мягким климатом. Морфологически очень близка к виду Ель сибирская.
Используется в лесозаготовках наряду с другими видами елей. Древесина применяется в традиционных для хвойных деревьев отраслях: строительстве, мебельной и целлюлозно-бумажной промышленности. Обладая декоративными свойствами, дерево используется в озеленении городов и ландшафтном дизайне. | Ель коре́йская (лат. Picea koraiēnsis) — вечнозелёное высокое однодомное дерево пирамидальной формы, вид рода Ель семейства Сосновые (Pinaceae). Географическое место естественного произрастания — Дальний Восток (пограничные районы России, Китая и Северной Кореи). Одна из лесообразующих пород российского Приморья и Приамурья. Растёт преимущественно на склонах гор и в долинах рек, районах с влажным и относительно мягким климатом. Морфологически очень близка к виду Ель сибирская (Picea obovata).
Используется в лесозаготовках наряду с другими видами елей. Древесина применяется в традиционных для хвойных деревьев отраслях: строительстве, мебельной и целлюлозно-бумажной промышленности. Обладая декоративными свойствами, дерево используется в озеленении городов и ландшафтном дизайне. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Mikhail_Shifman | Mikhail Shifman | null | Mikhail Shifman | null | English: Mikhail Shifman at FTPI in 2012 | null | image/jpeg | 600 | 498 | true | true | true | Mikhail "Misha" Arkadyevich Shifman is a theoretical physicist, formerly at Institute for Theoretical and Experimental Physics, Moscow, currently Ida Cohen Fine Professor of Theoretical Physics, William I. Fine Theoretical Physics Institute, University of Minnesota. | Mikhail "Misha" Arkadyevich Shifman (Russian: Михаи́л Арка́дьевич Ши́фман; born 4 April 1949) is a theoretical physicist (high energy physics), formerly at Institute for Theoretical and Experimental Physics, Moscow, currently Ida Cohen Fine Professor of Theoretical Physics, William I. Fine Theoretical Physics Institute, University of Minnesota. | |
sk | https://sk.wikipedia.org/wiki/Jezuitsk%C3%A1_kolej_(Olomouc) | Jezuitská kolej (Olomouc) | Fotogaléria | Jezuitská kolej (Olomouc) / Fotogaléria | null | Čeština: Bývalý jezuitský konvikt, Olomouc This is a photo of a cultural monument of the Czech Republic,number: 13749/8-3746.Památkový katalogMIS hledat obrázky hledat seznamyWikidata | null | image/jpeg | 2,014 | 3,038 | true | true | true | Jezuitská kolej v Olomouci bola škola, ktorá bola predchodkyňa dnešnej Univerzity Palackého.
Budova kolégia na Náměstí Republiky je od roku 1958 chránená ako kultúrna pamiatka. | null | |
el | https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CE%B9%CE%AD%CF%81 | Τιέρ | Αξιοθέατα | Τιέρ / Αξιοθέατα | null | English: 10 rue du Bourg, Thiers Français : 10 rue du Bourg, Thiers. Porte classée monuments historiques | null | image/jpeg | 3,072 | 2,304 | true | true | true | Το Τιέρ είναι κοινότητα στο νομό Πουί-ντε-Ντομ, στην περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στην κεντρική Γαλλία.
Είναι υπονομαρχία του νομού και ο πληθυσμός ανέρχεται σε 11.847 κατοίκους.
Η κοινότητα Τιέρ είναι η γαλλική πρωτεύουσα της μαχαιροποιίας με περίπου εκατό επιχειρήσεις του κλάδου και ένα μουσείο μαχαιροπίρουνων. Περισσότερο από το 80% των μαχαιριών που παράγονται στη Γαλλία παράγονται από τις εταιρείες του Τιέρ. Το 1994, δημιουργήθηκε το επώνυμο μαχαίρι με το όνομα της πόλης, για να τιμηθεί το βιομηχανικό παρελθόν της πόλης.
Οι κάτοικοι ονομάζονται Τιερνουά. | Η κοινότητα Τιέρ ήταν επί αιώνες η γαλλική πρωτεύουσα της μαχαιροποιίας και έχει διατηρήσει μεγάλη αρχιτεκτονική και πολιτιστική κληρονομιά που συνδέονται με αυτή την παραδοσιακή βιομηχανία. Η Κοιλάδα των Εργοστασίων (Vallée des Usines), που βρίσκεται κάτω από τη μεσαιωνική συνοικία, ήταν κέντρο παραγωγής μαχαιροποιίας από τον 14ο έως τον 20ό αιώνα και είναι πλέον μια τοποθεσία με μια σειρά από βιομηχανικά κατάλοιπα κτηρίων που βρίσκονται κατά μήκος του ορμητικού ποταμού Ντυρόλ. Μερικά από αυτά έχουν ανακαινιστεί πλέον, όπως το Κρε ντε λ'Ανφέρ, ένα παλιό εργοστάσιο μαχαιροπίρουνων που σήμερα αποτελεί σύγχρονο κέντρο τέχνης και το Εργοστάσιο Μαι, που σήμερα στεγάζει το Μουσείο βιομηχανικής ιστορίας.
Οι στενοί δρόμοι της παλιάς πόλης στο άνω τμήμα της πόλης είναι πολύ γραφικοί και πλαισιώνονται από κτίσματα με ξυλοδεσιές στις προσόψεις που κοσμούν τα τυπικά παλιά σπίτια. Χαρακτηριστικά είναι το Μέγαρο Πιρού, με τα πολυάριθμα παράθυρα και ξυλοδεσιές, καθώς και το Maison de l'Homme des Bois, το οποίο διαθέτει ένα γραφικό σκαλιστό άγαλμα.
Το Μουσείο μαχαιροπίρουνων είναι πολύ ενδιαφέρον και εστιάζει στην ιστορία της παραγωγής μαχαιροποιίας στην πόλη και παρουσιάζει επιδείξεις και εργαστήρια αυτής της παραδοσιακής τέχνης.
Κάθε χρόνο τον Μάιο, διοργανώνεται το Φεστιβάλ της τέχνης κατασκευής μαχαιριών. | |
fy | https://fy.wikipedia.org/wiki/Seer%C3%B4verij | Seerôverij | Karibyske See | Seerôverij / Skiednis / Lettere iuwen / Karibyske See | Bartholomew Roberts wie nei't it skynt de boekanier dy't de measte skippen bútmakke. Hy is ek kwea ferneamd om't er de gûverneur fan Martinyk oan 'e ra fan syn skip ophong. | Bartholomew Roberts with his ship and captured merchant ships in the background. A copper engraving[1] from A History of the Pyrates by Captain Charles Johnson c. 1724 | null | image/jpeg | 397 | 521 | true | true | true | Seerôverij of piraterij is in die fan dieverij, geweld of oar krimineel hâlden en dragen op see, wêrby't in skip troch misdiedigers op ien of mear oare skippen of boatsjes oanfallen wurdt. Yn 'e regel is it de bedoeling om 'e lading en/of oare foarwerpen fan wearde te stellen. De dieders fan sokke misdriuwen wurde seerôvers of piraten neamd. Seerôverij is fan alle tiden. De ierst dokumintearre gefallen datearje út 'e fjirtjinde iuw f.Kr., doe't de saneamde Seefolken de skipfeart yn it Eastlik Bekken fan 'e Middellânske See oanfoelen. Tsjintwurdich steane de kusten fan Somaalje en West-Afrika en de Strjitte fan Malakka bekend om seerôverij. Histoarysk foarmen de santjinde en de achttjinde iuw de heechtijdagen fan 'e 'klassike' seerôverij yn 'e Karibyske See. Seerôverij moat net betize wurde mei kaperij of kaapfeart, wêrby't de kapers dy't in skip oerfalle dêrta in fergunning hawwe fan it regear fan in lân. Kaperij wie foarhinne sadwaande in legitime foarm fan oarlochfiering, wylst seerôverij altyd in foarm fan organisearre misdie west hat. | Ien fan 'e bekendste kriten dy't pleage waarden troch seerôverij wie it Karibysk Gebiet, dêr't de heechtijdagen fan 'e seerôvers goed trijefearnsiuw duorren, likernôch fan 1650 oant 1730. De boekaniers, sa't de seerôvers fan 'e Karibyske See neamd waarden, wiene fral aventoerslju fan 'e Britske Eilannen en út Frankryk en de Republyk fan 'e Feriene Nederlannen, oanfolle mei ballingen út oare gebieten en ûntsnapte negerslaven út Afrika. Hja hiene it foarsjoen op keapfardijskippen fan alle nasjonaliteiten en plonderen ek kuststêden, benammen yn 'e Spaanske koloanjes yn Midden- en Súd-Amearika. Sa waard tusken 1667 en 1678 Maracaibo, yn Fenezuëla, trije kear plondere, Río de la Hacha, yn Kolombia, fiif kear en Tolú, ek yn Kolombia, sels acht kear.
De boekaniers hiene har bases yn ferskate dielen fan it Karibysk Gebiet, bygelyks te Port Royal op Jamaika en op Tortuga (no Île de la Tortue), foar de noardkust fan Haïty. De boekaniers bouden in eigen libbensmienskip op, dy't oardere wie neffens eigen, demokratysk ynspirearre wetten. Soms waarden boekaniers as kapers ynset troch it Ingelske of it Frânske regear, mar tsjin 'e ein fan 'e santjinde iuw hie foar harren de delgong al ynset. Dêrby spile ek de swiere ierdbeving in rol dy't Jamaika yn 1692 trof, en wêrby't Port Royal, de wichtichste ôfsetmerk foar stellen guod, folslein ferwoastge waard.
In koartduorjende oplibbing folge doe't yn 1713-1714, oan 'e ein fan 'e Spaanske Súksesjeoarloch, tûzenen seelju ôftanke waarden troch de marines fan Jeropeeske lannen, krekt op in stuit dat de Transatlantyske hannel wer begûn op te bloeien. Nassau, yn 'e Bahama's, ûntjoech him ta it nije Port Royal, oant de nije Ingelske gûverneur fan dy koloanje, Woodes Rogers, dêr yn 1718 it near op lei. Uteinlik waarden de boekaniers yn tiden fan frede te lestich en waard benammen troch it Britske regear úteinset mei in organisearre kampanje om fan harren ôf te kommen.
Ferneamde seerôvers út it tiidrek fan 'e boekaniers wiene: Thomas Thew, Robert Culliford, Bartholomew Roberts, Henry Every, William Kidd, Henry Morgan ("Captain Morgan"), Henry Jennings, Charles Vane, Samuel Bellamy, Edward England, Edward Teach ("Swartburd") en Jack Rackham ("Calico Jack"). De measten fan harren waarden úteinlik yn 'e fal dreaun en finzen nommen troch de autoriteiten, wêrnei't ornaris de deastraf folge. Nei 1730 doarmen der almar minder boekaniers oer de Karibyske See, hoewol't de wrâldwide gaos fan 'e Napoleontyske Oarloggen om 1810 hinne foar in lêste lytse oplibbing soarge. De bekendste seerôvers út dy snuorje wiene Jean Lafitte en Roberto Cofresí. Lafitte, dy't wol "de lêste boekanier" neamd waard, naam ek oan Amerikaanske kant diel oan 'e Slach om New Orleans ûnder de Oarloch fan 1812. Cofresí, dy't de skipfeart fersteurde fanôf in basis op it eilân Mona, by Porto Riko, wie yn it Karibysk Gebiet it lêste doelwyt fan in grutte ynternasjonale anty-seerôverij-operaasje. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%82%B9%E3%83%94%E3%83%8E%E3%82%B5%E3%82%A6%E3%83%AB%E3%82%B9 | スピノサウルス | null | スピノサウルス | 現時点のスピノサウルス復元図(2020年） | English: Spinosaurus 2020 reconstruction Русский: Реконструкция спинозавра 2020 года | null | image/jpeg | 954 | 2,220 | true | true | true | スピノサウルスは、中生代白亜紀前期から後期の現アフリカ大陸北部に生息していた獣脚類。 | スピノサウルス（Spinosaurus）は、中生代白亜紀前期から後期（約1億1,200万 - 9,350万年前）の現アフリカ大陸北部に生息していた獣脚類（魚食・肉食恐竜）。 | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%93%D0%BE%D1%80%D0%BE%D0%B4%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D0%BF%D1%81%D0%B8%D1%85%D0%B8%D0%B0%D1%82%D1%80%D0%B8%D1%87%D0%B5%D1%81%D0%BA%D0%B0%D1%8F_%D0%B1%D0%BE%D0%BB%D1%8C%D0%BD%D0%B8%D1%86%D0%B0_%E2%84%96_3_%D0%B8%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8_%D0%98._%D0%98._%D0%A1%D0%BA%D0%B2%D0%BE%D1%80%D1%86%D0%BE%D0%B2%D0%B0-%D0%A1%D1%82%D0%B5%D0%BF%D0%B0%D0%BD%D0%BE%D0%B2%D0%B0 | Городская психиатрическая больница № 3 имени И. И. Скворцова-Степанова | null | Городская психиатрическая больница № 3 имени И. И. Скворцова-Степанова | Современный корпус ГПБ № 3 | Типовое здание ГПБ № 3 | null | image/jpeg | 2,736 | 3,648 | true | true | true | Городска́я психиатри́ческая больни́ца № 3 имени И. И. Скворцо́ва-Степа́нова — психиатрический стационар Санкт-Петербурга, оказывающий медицинскую помощь населению. Основная часть находится в Приморском районе на Фермском шоссе, 36. | Городска́я психиатри́ческая больни́ца № 3 имени И. И. Скворцо́ва-Степа́нова — психиатрический стационар Санкт-Петербурга, оказывающий медицинскую помощь населению. Основная часть находится в Приморском районе на Фермском шоссе, 36. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Michael_Adams | Michael Adams | null | Michael Adams | Michael Adams
(foto Gennadiy Titkov) | Nederlands: Michael Adams. | null | image/jpeg | 226 | 150 | true | true | true | Michael Adams is een Brits schaker.
In 1988 werd hij grootmeester. In 1989, 1997, 2010, 2011 en 2016 won hij het kampioenschap van Groot-Brittannië. | Michael Adams (Truro, 17 november 1971) is een Brits schaker.
In 1988 werd hij grootmeester. In 1989, 1997, 2010, 2011 en 2016 won hij het kampioenschap van Groot-Brittannië. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%9D%E3%83%89%E3%82%B4%E3%83%AA%E3%83%84%E3%82%A1 | ポドゴリツァ | 文化施設・演劇 | ポドゴリツァ / 文化 / 文化施設・演劇 | モンテネグロ国立劇場 | English: Montenegrin national theather | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | ポドゴリツァはモンテネグロの首都で、同国最大の都市である。リブニツァ川とモラチャ川が合流する適した場所に位置し、ゼタ平原とビェロパヴリッチ谷が接し居住地としても発展している。冬のスキーの中心地やアドリア海のリゾート地にも近い場所に位置する。1946年から1992年までの旧称はティトーグラード。 | ポドゴリツァは多くのモンテネグロの文化機関の本拠地でイベントも多く、モンテネグロ国立劇場や多くの博物館や美術館も立地する。モンテネグロ国立劇場はポドゴリツァだけでなく、モンテネグロでも重要な劇場である。ポドゴリツァはまた都市劇場 (Gradsko pozorište)を主催し、子供劇場や人形劇場も含まれている。歴史的な王室の首都であったツェティニェに比べると博物館や美術館は豊富ではないが以下のようにいくつか注目すべき博物館がある。
ポドゴリツァス市博物館 (Muzej grada Podgorice) ポドゴリツァの豊富な文化財を保存している。1950年に設立され考古学、民族誌、歴史学、文化歴史の4分野に分けられている。ローマ時代やイリュリア時代に遡る遺品も収蔵している。
考古学研究センター(Centar za arheološka istraživanja) 1961年に設立され考古学的な物の収集、分類、展示が任務。
マルコ・ミリャノヴ博物館(Muzej Marka Miljanova) 19世紀のメドゥンの集落の生活を展示。モンテネグロのこの種の記念館としてはもっとも重要となっている。
自然博物館(Prirodnjački muzej) モンテネグロの植生や動物相の実例を展示。多くの提案や発案があったが自前の展示スペースが無い。 | |
ml | https://ml.wikipedia.org/wiki/%E0%B4%85%E0%B4%B1%E0%B5%8D%E0%B4%B1%E0%B5%8D%E2%80%8C%E0%B4%B2%E0%B4%BE%E0%B4%A8%E0%B5%8D%E0%B4%B1%E0%B4%BF%E0%B4%95%E0%B5%8D_%E0%B4%AE%E0%B4%B9%E0%B4%BE%E0%B4%B8%E0%B4%AE%E0%B5%81%E0%B4%A6%E0%B5%8D%E0%B4%B0%E0%B4%82 | അറ്റ്ലാന്റിക് മഹാസമുദ്രം | സമ്പദ്ഘടകങ്ങൾ | അറ്റ്ലാന്റിക് മഹാസമുദ്രം / സമ്പദ്ഘടകങ്ങൾ | മെനാഡെൻ | null | null | image/jpeg | 284 | 688 | true | true | true | മഹാസമുദ്രങ്ങളിൽ വിസ്തൃതിയിൽ രണ്ടാംസ്ഥാനത്തുള്ള സമുദ്രമാണ് അറ്റ്ലാന്റിക് മഹാസമുദ്രം. 10,64,00,000 ച.കി.മീ. വിസ്തീർണ്ണമുള്ള ഈ സമുദ്രം ഭൂമിയുടെ മൊത്തം ഉപരിതലത്തിന്റെ ഇരുപത് ശതമാനവും, മൊത്തം ജലവ്യാപ്ത ഉപരിതലത്തിന്റെ ഇരുപത്തി ആറു ശതമാനവും ആണ്. വടക്കേയറ്റം ആർട്ടിക് സമുദ്രവും, കിഴക്കുഭാഗത്ത് യൂറോപ്പ്, ആഫ്രിക്ക വൻ കരകളും, പടിഞ്ഞാറുഭാഗത്ത് വടക്കേ അമേരിക്ക, തെക്കേ അമേരിക്ക വൻ കരകളും, തെക്കു ഭാഗത്ത് അന്റാർട്ടിക്കയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. 330 മീറ്റർ ശരാശരി ആഴമുള്ള അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്റെ പരമാവധി ആഴം 8,380 മീറ്ററാണ്. ഗ്രീക്ക് പുരാണത്തിലെ അറ്റ്ലസ് എന്ന ദേവനിൽ നിന്നാണ് സമുദ്രത്തിന് ആ നാമം ലഭിച്ചത്. അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിന്റെ ഭൂമധ്യരേഖക്ക് വടക്കുള്ള ഭാഗത്തെ വടക്കേ അറ്റ്ലാന്റിക് മഹാസമുദ്രമെന്നും തെക്കുഭാഗത്തെ തെക്കെ അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രമെന്നും പരാമർശിക്കാറുണ്ട്. | വ്യാപ്തി, വിസ്തൃതങ്ങളായ വൻകരാവേദികകൾ, താരതമ്യേന കനത്ത പ്രവാഹ ജലപോഷണം, ജലചംക്രമണ വ്യവസ്ഥ എന്നിവയെല്ലാം അറ്റ്ലാന്റിക്കിൽ ജീവജാലങ്ങളുടെ പ്രജനന വൃദ്ധിക്കും ബാഹുല്യത്തിനും കളമൊരുക്കുന്ന ഘടകങ്ങളാണ്. ജൈവവൈവിധ്യത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പസഫിക്കിനു തൊട്ടുപിന്നിലാണ് അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രം. വൻകരയുടെ അരികുകളിൽ, പ്രത്യേകിച്ച് തീരതടങ്ങളിൽ, വൈവിധ്യമാർന്ന കളച്ചെടികൾ (weeds) ധാരാളമായി വളരുന്നുണ്ട്. ഇവയിൽ അപൂർവമായി, ഉത്തര അറ്റ്ലാന്റിക്കിലെ കെൽപ് (kelp) ഇനങ്ങളെപ്പോലെ സാമ്പത്തിക പ്രാധാന്യമുള്ളവയുമുണ്ട്.
അധജലത്തിന്റെ ഉത്പതനത്തിലൂടെ പോഷകസമ്പന്നമാക്കപ്പെടുന്ന ധാരാളം കരയോരമേഖലകൾ അറ്റ്ലാന്റിക്കിലുണ്ട്. ന്യൂഫൌണ്ട്ലൻഡിനടുത്തുള്ള ഗ്രാന്റ്ബാങ്ക്സ്, ഐസ്ലൻഡിന്റെ കരയോരമേഖല, ദക്ഷിണ അമേരിക്കയുടെ തെക്കുകിഴക്കേ തീരക്കടൽ, പശ്ചിമാഫ്രിക്ക, ദക്ഷിണ ആഫ്രിക്ക എന്നിവയുടെ തീരങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പ്ലവക-കലവറ (plankton boom)കൾ ഇക്കൂട്ടത്തിൽപെടുന്നു; ഇവയൊക്കെ വിവിധയിനം മത്സ്യങ്ങളുടെ സമൃദ്ധിമൂലം സമ്പന്നങ്ങളുമാണ്. സസ്യപ്ലവകങ്ങളുടെ ഏറ്റവും കൂടിയ സാന്നിധ്യമുളളത് ഉത്തര അറ്റ്ലാന്റിക്കിലാണ്. ഉഷ്ണമേഖലയിലെ പ്ലവക ലഭ്യത സ്ഥായിത്വം പുലർത്തുന്നു. എന്നാൽ ഉയർന്ന അക്ഷാംശങ്ങളിലേക്കു നീങ്ങുന്തോറും സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റേയും സൂര്യാതാപത്തിന്റേയും കുറവേർപ്പെടുന്നതുമൂലം പ്ലവക-കേന്ദ്രങ്ങൾ ചിതറിയമട്ടിൽ കാണപ്പെടുന്നു; ഹ്രസ്വകാലത്തേക്കുമാത്രം പൊടുന്നനെ ബഹുലമാവുന്നയിടങ്ങളും വിരളമല്ല.
വൈവിധ്യമാർന്ന മത്സ്യസമ്പത്തിനു പുറമേ, സ്പോഞ്ചുകൾ ഞണ്ടുവർഗങ്ങൾ, മൊളസ്ക (mollusks), കടലാമകൾ തുടങ്ങിയവയും അറ്റ്ലാന്റിക്കിൽ സമൃദ്ധമായുണ്ട്; കരീബിയൻ കടലിൽ മാത്രമാണ് പവിഴപ്പുറ്റുകൾ കാണപ്പെടുന്നത്. ഇവയ്ക്ക് പസിഫിക്കിലേതിനോട് സാമ്യമില്ല. അറ്റ്ലാന്റിക്കിൽ സീ അനിമോൺ (sea anemone) വ്യാപകമായി കാണപ്പെടുന്നുണ്ട്. സമുദ്ര സസ്തനികളിൽ ഡോൾഫിനുകൾ, മനാത്തീ (Triche-chno manati), നീർനായ (harp seal) തുടങ്ങിയവ ഉൾപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. മനാത്തീകൾ ഉഷ്ണമേഖലാഭാഗങ്ങളിലും, നീർനായകൾ വടക്കുപടിഞ്ഞാറൻ തടങ്ങളിലും കാണപ്പെടുന്നു. ദക്ഷിണ അറ്റ്ലാന്റിക്കിലെ സമശീതോഷ്ണ-അന്റാർട്ടിക് മേഖലകളാണ് തിമിംഗിലങ്ങളുടെ കേന്ദ്രം; ഇവ ഇടയ്ക്കിടെ ആഹാരസമ്പാദനത്തിന് ഉഷ്ണമേഖലാ ഭാഗങ്ങളിലേക്കു നീങ്ങാറുമുണ്ട്. കടൽ ജീവികളൊക്കെത്തന്നെ വ്യാപകമായവേട്ടയാടലിനിരയായി വംശനാശത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് അറ്റ്ലാന്റിക്കിലുള്ളത്.
1950-നുമുമ്പ് ആഗോളതലത്തിൽ പിടിക്കപ്പെടുന്ന മത്സ്യത്തിന്റെ പകുതിയിലേറെയും ലഭ്യമാക്കിയിരുന്നത് അറ്റ്ലാന്റിക്കിലെ മത്സ്യക്കലവറകളായ ഗ്രാന്റ് ബാങ്ക്സിലും ഐസ്ലൻഡിലും മറ്റും നിന്നായിരുന്നു. അറ്റ്ലാന്റിക്കിലെ പ്രധാന മത്സ്യങ്ങളൊക്കെ ഇപ്പോൾ വംശനാശം നേരിടുന്നു. ലോകത്തിലെ മറ്റു കേന്ദ്രങ്ങളിൽ ആഴക്കടൽ മീൻപിടുത്തം വികസിച്ചതായിരുന്നു മറ്റൊരു കാരണം. പ്രതിവർഷം ദശലക്ഷക്കണക്കിനു ടൺ മത്സ്യം അറ്റ്ലാന്റിക്കിൽനിന്നു ലഭിക്കുന്നു. വാണിജ്യാടിസ്ഥാനത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പ്രിയമുള്ളത് ഹാഡോക് (had dock), കോഡ് (cod) എന്നിവയ്ക്കാണ്. റാൾ (lobster), അയില (mackerel), മെനാഡെൻ (Brevoortia tyrannus) എന്നിവയും വലിയ സാമ്പത്തിക പ്രാധാന്യം നേടിയിരിക്കുന്നു. മെക്സിക്കോ ഉൾക്കടലിൽ നിന്നുള്ള മത്സ്യക്കൊയ്ത്തിൽ കൂടുതൽ ലഭ്യമാവുന്നത് വാള (eel), ചിപ്പിമത്സ്യം (shellfish), ചെമ്മീൻ (shrimp) തുടങ്ങിയവയാണ്. ദക്ഷിണ അറ്റ്ലാന്റിക്കിൽ വാണിജ്യാടിസ്ഥാനത്തിലുളള ആഴക്കടൽ മീൻപിടുത്തം വ്യാപകമായി നടക്കുന്നു. ചൂര, ഹാക്, പിൽച്ചർഡ് (Sardinia pilchardus) എന്നിവയാണ് ഇതിൽ മുഖ്യം. അറ്റ്ലാന്റിക് തീരത്തെ മിക്ക രാജ്യങ്ങളും തങ്ങളുടെ സമുദ്രാതിർത്തി (തടരേഖയിൽനിന്ന് 370 കി.മീ. വരെ)യിലുള്ള മേഖലയിൽ മത്സ്യബന്ധനത്തിനും ഇതര മാനവികവ്യാപാരങ്ങൾക്കും യുക്തമായ നിയന്ത്രണം ഏർപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
അറ്റ്ലാന്റിക് സമുദ്രത്തിലെ വൻകരാ വേദികകൾ, വൻകരച്ചെരിവുകൾ എന്നിവയ്ക്കടിയിലും, സമുദ്രമധ്യത്തിലെ വരമ്പുകൾ, പീഠഭൂമികൾ എന്നിവയോടനുബന്ധിച്ചും അനുബന്ധ കടലുകളിലെ തടങ്ങളിലും പെട്രോളിയം, പ്രകൃതി വാതകം എന്നീ ധാതുക്കളുടെ വൻനിക്ഷേപങ്ങൾ അവസ്ഥിതമാണെന്നു കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഖനനസാധ്യമായ പെട്രോളിയം ധാതുക്കളുടെ വ്യാപ്തം ഭൂമുഖത്തെ മൊത്തം നിക്ഷേപങ്ങളുടെ സു. ആണെന്നു കണക്കാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. യു.എസ്., യു.കെ., നോർവെ എന്നീ രാജ്യങ്ങൾ 1970 മുതല്ക്കുതന്നെ സമുദ്രതട ഖനനത്തിലൂടെ പെട്രോളിയവും പ്രകൃതി വാതകവും ലാഭകരമായി ഉത്പാദിപ്പിച്ചുവരുന്നു.
അറ്റ്ലാന്റിക് തടത്തിൽ ഹൈഡ്രോകാർബൺ ഉത്പന്നങ്ങൾ ആദ്യം ഖനനം ചെയ്തു തുടങ്ങിയത് വെനെസ്വേല ആണ്. ഒന്നാംലോകയുദ്ധകാലത്ത് കരീബിയൻ കടലിന്റെ പിരിവെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കാവുന്ന മാരക്കൈബോതടാകത്തിൽ പെട്രോളിയം ഖനനം ആരംഭിച്ചു. മെക്സിക്കോ ഉൾക്കടലിൽ 1940-കളോടെ തീരക്കടൽ ഖനനം വികസിപ്പിച്ചു. 1960-കളിൽ അമേരിക്കാതീരത്തൊട്ടാകെ പെട്രോളിയം നിക്ഷേപങ്ങൾ കണ്ടെത്തുവാനുള്ള ഭൂഭൌതികപര്യവേക്ഷണങ്ങൾ നടന്നു. ലുയീസിയാന, ടെക്സാസ് എന്നീ സ്റ്റേറ്റുകളിലെ സമുദ്രതടങ്ങൾ, കമ്പീച്ചീ ഉൾക്കടൽ, ന്യൂഫൌണ്ട്ല | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Tsumago-juku | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/b/b3/Tsumago_2009_17.JPG | Tsumago-juku | Centres d'intérêt | Tsumago-juku / Centres d'intérêt | Station de repos pour hôtes de qualité tels que les daimyo. | English: Tsumago-juku (妻籠宿) in Nagano Prefecture, central Japan, in Spring of 2009 with cherry blosoms. | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | Tsumago-juku était la quarante-deuxième des soixante-neuf stations du Nakasendō. Ce relais est situé à Nagiso, dans la préfecture de Nagano, au Japon. On lui a rendu l'aspect qui était le sien en tant que shukuba, pendant l'ère Edo, et l'endroit connaît maintenant un certain succès en tant que destination touristique. | Tsumago propose un certain nombre de curiosités dont :
l'ancienne honjin de Tsumago-juku et Okuya, la waki-honjin, sont aujourd’hui ouverts au visiteurs. La honjin, qui était l'auberge principale de la station étape, était détruite avant d'être rebâtie en 1995. Le bâtiment original de la waki-honjin, qui était l'auberge secondaire subsiste cependant et a été nommée bien culturel important en 2001.
le musée d'histoire Nagiso (歴史資料館) expose des informations sur l'histoire de la région, la préservation des rangées de maisons et des données sur ce type d'organisation urbaine dans tout le pays.
le Kabuto Kannon (かぶと観音) est un petit sanctuaire dédié à Minamoto no Yoshinaka, le « Général du Soleil Levant » qui construisit une citadelle à Tsumago. Ce sanctuaire a été érigé vers 1180.
du château de Tsumago (妻籠城) il ne reste de nos jours que quelques ruines. Durant la période Edo cependant, son emplacement en montagne lui donnait une merveilleuse vue tant sur Tsumago-juku que sur Midono-juku. Ce fut le site d'une grande bataille en 1584. Le château fut détruit au début du XVIIᵉ siècle pendant l'ère Genna, en conséquence de la règle « une région, un château ».
le temple Rurisan Kōtoku-ji (光徳寺), avec ses murs blancs et ses fondations de pierres, s'élève un étage au-dessus des autres bâtiments de la zone. Fondé en 1500, sa divinité principale a été ajoutée en 1599 et il est remarquable pour son plancher rossignol et son cerisier pleureur vieux de 500 ans situé devant son entrée.
La curiosité la plus intéressante cependant est peut-être la rangée de maisons restaurées le long de l'ancienne route principale. La plupart de ces maisons étaient construites pour les gens du commun au milieu du XVIIIᵉ siècle, avec des boutiques et des auberges pour les voyageurs du Nakasendō.
Une partie tranquille de la route originale a été préservée entre Tsumago et Magome, la shukuba suivante (également restaurée). Elle propose une agréable promenade dans la forêt et le long des cascades d'eau. Pour éviter aux voyageurs de parcourir deux fois le trajet pour retourner à leur point de départ, un service du bus a été installé aux deux extrémités de la route. |
tr | https://tr.wikipedia.org/wiki/Charles_de_Gaulle_Havaliman%C4%B1 | Charles de Gaulle Havalimanı | null | Charles de Gaulle Havalimanı | null | English: Charles de Gaulle International Airport. from above (boosted colors) | null | image/jpeg | 3,000 | 4,000 | true | true | true | Paris-Charles de Gaulle Havalimanı Ile-de-France bölgesi'nde yer alıp Fransa'nın en büyük havalimanı. Fransa'nın 18. Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle'nin ismi verilmiştir.
2008 yılında havalimanını 60,851,998 yolcu ve 559,812 uçak kullanmıştır. Bu rakamlar havalimanını yolcu sayısına göre dünyanın en kalabalık 50 havalimanından biri, Avrupa'nın ise uçak bakımından en işlek havalimanlarından biri yapmaktadır. Kargo trafiğine göre Avrupa'da en işlek, dünyada ise 6. en işlek havalimanıdır. | Paris-Charles de Gaulle Havalimanı (IATA: CDG , ICAO: LFPG) (Fransızca: Aéroport Paris-Charles de Gaulle) Ile-de-France bölgesi'nde yer alıp Fransa'nın en büyük havalimanı. Fransa'nın 18. Cumhurbaşkanı Charles de Gaulle'nin ismi verilmiştir.
2008 yılında havalimanını 60,851,998 yolcu ve 559,812 uçak kullanmıştır. Bu rakamlar havalimanını yolcu sayısına göre dünyanın en kalabalık 50 havalimanından biri, Avrupa'nın ise uçak bakımından en işlek havalimanlarından biri yapmaktadır. Kargo trafiğine göre Avrupa'da en işlek, dünyada ise 6. en işlek havalimanıdır. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D1%83%D1%85%D0%BE%D0%BF%D1%83%D1%82%D0%BD%D1%8B%D0%B5_%D0%B2%D0%BE%D0%B9%D1%81%D0%BA%D0%B0_%D0%90%D1%80%D0%BC%D0%B5%D0%BD%D0%B8%D0%B8 | Сухопутные войска Армении | Техника и вооружение сухопутных войск | Сухопутные войска Армении / Техника и вооружение сухопутных войск | null | English: D-20 howtizer in Yerevan | null | image/jpeg | 660 | 880 | true | true | true | Сухопутные войска Армении — один из видов вооружённых сил Армении, предназначенный для ведения боевых действий преимущественно на суше. | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Siniscola | Siniscola | Sehenswürdigkeiten | Siniscola / Sehenswürdigkeiten | null | English: Saint Lucia Siniscola Nuoro Sardegna Italiano: Santa Lucia Siniscola Nuoro Sardegna | null | image/jpeg | 1,536 | 2,048 | true | true | true | Siniscola ist eine Stadt mit 11.531 Einwohnern in der Provinz Nuoro an der Ostküste der italienischen Region Sardinien und ist Teil der historischen Region Baronia. | Unter den Kirchen ist die Barockkirche San Giovanni; zu Ehren Johannes des Täufers aus dem 18. Jahrhundert hervorzuheben.
In der Nähe steht die Nuraghe Sa Punta ’e su Nurake, wie ein Adlerhorst auf dem Monte Albo
Am Fuße des Monte Albo in der Nähe des Industriegebietes führt ein Fußweg zur Höhle Conca di Locoli. Sie ist zwar ausgeschildert, aber nicht leicht zu finden. Wer entsprechend ausgerüstet ist (Lampen, Seil) findet eine interessante, kaum erforschte Höhle, mit drei unterirdischen Seen, Stalagmiten, Fledermäusen und Fröschen.
Das Gigantengrab Tomba dei giganti di Su Picante liegt in der Nähe. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Eunereis | Eunereis | Bildgalleri | Eunereis / Bildgalleri | null | Eunereis longissima Johnston, 1840 English: from the Belgian continental shelf. | null | image/jpeg | 900 | 1,200 | true | true | true | Eunereis är ett släkte av ringmaskar som beskrevs av Anders Johan Malmgren 1867. Eunereis ingår i familjen Nereididae.
Kladogram enligt Catalogue of Life och Dyntaxa: | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Jerusalem | Jerusalem | Galerie | Jerusalem / Galerie | null | English: Jerusalem Film Festival 2009, Jerusalem Cinematheque, Israel Français : Jérusalem - La cinemathèque, 11, rue Derech Hebron - Festival du film 2009 עברית: סינמטק ירושלים | null | image/jpeg | 1,453 | 2,213 | true | true | true | Jerusalem ist eine Stadt in den judäischen Bergen zwischen Mittelmeer und Totem Meer mit rund 920.000 Einwohnern.
In Jerusalem begegnen sich viele Kulturen der Antike und Moderne. Die Altstadt ist in das jüdische, christliche, armenische und muslimische Viertel gegliedert und von einer aus osmanischer Zeit stammenden Befestigungsmauer umgeben.
Der politische Status der Stadt ist international umstritten und Teil des Nahostkonflikts. Jerusalem wurde 1980 von Israel, das das gesamte Stadtgebiet kontrolliert, durch das Jerusalemgesetz zu seiner vereinigten und unteilbaren Hauptstadt erklärt, aber als solche nur von den USA, Guatemala, Honduras und Nauru anerkannt. In Jerusalem befinden sich der Sitz des Staatspräsidenten, die Knesset und das Oberste Gericht als Teil des politischen Systems Israels, die 1918 gegründete Hebräische Universität sowie die Holocaustgedenkstätte Yad Vashem und der Israel National Cemetery am Herzlberg. | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Dunstanburgh_Castle | Dunstanburgh Castle | 20th and 21st centuries | Dunstanburgh Castle / History / 20th and 21st centuries | A Six-spot burnet moth, part of the Site of Special Scientific Interest around the castle | English: Six Spot Burnet Moth, Dunstanburgh Castle. This photo was taken by my 8 year old daughter Megan. This distinctive day-flying moth can be found in abundance in the grounds of Dunstanburgh during the months of July and August. | null | image/jpeg | 480 | 640 | true | true | true | Dunstanburgh Castle is a 14th-century fortification on the coast of Northumberland in northern England, between the villages of Craster and Embleton. The castle was built by Earl Thomas of Lancaster between 1313 and 1322, taking advantage of the site's natural defences and the existing earthworks of an Iron Age fort. Thomas was a leader of a baronial faction opposed to King Edward II, and probably intended Dunstanburgh to act as a secure refuge, should the political situation in southern England deteriorate. The castle also served as a statement of the earl's wealth and influence, and would have invited comparisons with the neighbouring royal castle of Bamburgh. Thomas probably only visited his new castle once, before being captured at the Battle of Boroughbridge as he attempted to flee royal forces for the safety of Dunstanburgh. Thomas was executed, and the castle became the property of the Crown before passing into the Duchy of Lancaster.
Dunstanburgh's defences were expanded in the 1380s by John of Gaunt, the Duke of Lancaster, in the light of the threat from Scotland and the peasant uprisings of 1381. | A golf course was constructed alongside the castle in 1900, and the estate was later sold to Sir Arthur Sutherland, a wealthy shipowner, in 1919. Sutherland opened an additional course at the castle in 1922, designed by the Scottish golfer, James Braid. The costs of maintaining the property became too much for him and, after undertaking eight years of clearance work in the 1920s, he placed the castle into the guardianship of the state in 1930, with the Commissioners of Works taking control of the property. Archaeological investigations were carried out as part of the clearance work by H. Honeyman in 1929, exposing more of the main gatehouse, and further work was carried out under Robert Bosanquet in the 1930s. Aerial photography was carried out by Walter de Aitchison for the Ordnance Survey.
Shortly after the outbreak of the Second World War, concerns grew in the British government about the threat of German invasion along the east coast of England. The bays just to the north of Dunstanburgh Castle were vulnerable targets for an enemy amphibious landing, and efforts were made to fortify the castle and the surrounding area in 1940, as part of a wider line of defences erected by Sir Edmund Ironside.
The castle itself was occupied by a unit of the Royal Armoured Corps, who served as observers; the soldiers appear to have relied on the stone walls for protection rather than trenches, and, unusually, no additional firing points were cut out of the stonework, as typically happened elsewhere. The surrounding beaches were defended with lines of barbed wire, slit trenches and square weapons pits, reinforced by concrete pillboxes to the north and south of the castle, at least partially laid down by the 1st Battalion Essex Regiment.
A 20-foot (6 m) wide ditch was dug at the north end of the moat to prevent tanks from breaking through and following the track south past the castle, and a 545-foot by 151-foot (166 m by 46 m) wide anti-personnel minefield was laid to the south-west to prevent infantry soldiers from circumventing the castle's defences and advancing down into Craster. After the end of the war, the barbed wire was cleared away from the beaches by local Italian prisoners of war, although the two pillboxes, the remnants of the anti-tank ditch and some of the trenches and weapons pits still remain.
In 1961, Arthur's son, Sir Ivan Sutherland, passed the estate to the National Trust. Archaeological surveys were carried out in 1985, 1986 and 1989 by Durham University, and between 2003 and 2006 researchers from English Heritage carried a major archaeological investigation of 35 hectares (86 acres) of land around the castle.
In the 21st century, the castle remains owned by the National Trust and is managed by English Heritage. The site is a Scheduled Ancient Monument and the ruins are protected under UK law as a Grade I listed building. It lies within the Northumberland Coast Area of Outstanding Natural Beauty, and is part of a Site of Special Scientific Interest, with parts of the site comprising a Special Protection Area for the conservation of wild birds. The National Trust has encouraged the land around the outside of the castle to remain waterlogged to enable the conservation of amphibians and bird species, and the inside of the castle is protected from grazing animals to encourage nesting birds. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/National_Register_of_Historic_Places_listings_in_Allen_County,_Indiana | National Register of Historic Places listings in Allen County, Indiana | Current listings | National Register of Historic Places listings in Allen County, Indiana / Current listings | null | English: Houses on the western side of the 2400 and 2500 blocks of N. Anthony Boulevard in Fort Wayne, Indiana, United States. This neighborhood is part of the Foster Park Neighborhood Historic District, a historic district that is listed on the National Register of Historic Places. | North Anthony Boulevard Historic District | image/jpeg | 4,000 | 6,016 | true | true | true | This is a list of the National Register of Historic Places listings in Allen County, Indiana.
This is intended to be a complete list of the properties and districts on the National Register of Historic Places in Allen County, Indiana, United States. Latitude and longitude coordinates are provided for many National Register properties and districts; these locations may be seen together in an online map.
There are 67 properties and districts listed on the National Register in the county, including 2 National Historic Landmarks. Another 3 properties were once listed but have been removed.
Properties and districts located in incorporated areas display the name of the municipality, while properties and districts in unincorporated areas display the name of their civil township. Properties and districts split between multiple jurisdictions display the names of all jurisdictions.
This National Park Service list is complete through NPS recent listings posted August 23, 2019. | null | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%B9%D9%85%D8%A7%D9%85%D9%87 | عمامه | در فرهنگها و آیینها | عمامه / در فرهنگها و آیینها | عمامهٔ سفید رنگ مرسوم روحانیان شیعه (معمولاً نشانهٔ عدم انتساب به سادات است) تصویر نعیم قاسم. | Deputy Secretary-General of Hezbollah, Naim Qassem, Beirut | null | image/jpeg | 375 | 307 | true | true | true | عَمّامَه یا دستار یا دولبند گونهای سربند با سبکهای گوناگون میان مردم خاورمیانه و شمال آفریقا و جنوب آسیاست. به شخصی که عمامه بر سر دارد مُعَّمَم میگویند. در هندوستان نیز عمامه بسته میشود، و نیز در میانِ همهٔ روحانیان مسلمان در جهان گونهای از آن بسته میشود. در سدههای میانه، در جهان اسلام همهٔ مردان سعی میکردند عمامه یا دستار بر سر بگذارند؛ بهطوریکه نداشتنِ آن را نشانهٔ «مست بودن» «مرد نبودن» «خارجی بودن» و نابالغ و… میدانستند. پیش از اسلام، عمامه سربندِ زنان مکّه نیز بودهاست. انواع عمامه به سه نوع، سفید، سیاه، و سبز تقسیمبندی میشوند. | null | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E6%85%88%E5%BA%B7%E9%82%A8 | 慈康邨 | null | 慈康邨 | null | English: Tsz Hong Estate in Tsz Wan Shan, Hong Kong. | null | image/jpeg | 5,941 | 3,923 | true | true | true | 慈康邨是香港公共屋邨之一，位於九龍黃大仙區慈雲山，由房屋署總建築師設計，並由金門建築承建。現由領先管理有限公司管理。 | 慈康邨（英語：Tsz Hong Estate）是香港公共屋邨之一，位於九龍黃大仙區慈雲山，由房屋署總建築師設計，並由金門建築承建。現由領先管理有限公司管理。 | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E8%87%BA%E4%B8%AD%E5%B8%82_(%E7%9C%81%E8%BD%84%E5%B8%82) | 臺中市 (省轄市) | 教育 | 臺中市 (省轄市) / 教育 | null | 中文（繁體）: 國立台中女子高級中學進德樓。 | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | 臺中市為中華民國臺灣省1945年至2010年間下轄的省轄市。臺中於日治時期1920年實施市制，為臺中州之州轄市。1945年中華民國接管臺灣後，改設置隸屬臺灣省之省轄市，2010年12月25日五都升格案生效，與臺中縣合併改制成為直轄市。 | 學校
臺中市大專院校列表
臺中市高級中等學校列表
臺中市國中列表
臺中市國小列表
體育場地
台中體育場
國立台中棒球場
台中洲際棒球場
中興網球場
朝馬足球場
萬壽棒球場
櫻花棒球場
中科棒球場
寶山棒球場 | |
sr | https://sr.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D1%83%D1%80%D0%B0%D0%BD%D1%82 | Курант | null | Курант | Пример куранта | Català: fotografia del manoscrit d'una courante del segle XVI de Charles de Lespine | null | image/jpeg | 621 | 439 | true | true | true | Курант је француски друштвени плес раширен од друге половине XVI до краја XVII века у аристократским салонима и на двору. Око 1600. ушао је у стилизованом облику у уметничку музику где се неговао до средине XVIII века као један од ставова камерне свите, партите и сонате да камера. У почетку је курант живахан плес, поскок, троделне мере и симетричног дводелног облика. Међутим, у процесу стилизације у току XVII века искристалисала су се два типа који су се средином века почели разликовати као француски и италијански курант. Француски курант има умеренији темпо и карактеристичну ритмичку нестабилност са честим мењањем 3/2 и 6/4 такта и одговарајућим премештањем акцената. Грађа је проткана полифоним елементима. За италијански курант карактеристичан је живахнији, бржи темпо и ритмички ток у 3/4 или 3/8 такту. Заједничко за оба типа је: непарни такт, почетак с узмахом, честа употреба пунктираних ритмова и претежно дводелни облик. Око 1600. јавља се курант и у Енглеској и Немачкој, где се прихватају оба типа, француски и италијански. | Курант је француски друштвени плес раширен од друге половине XVI до краја XVII века у аристократским салонима и на двору. Око 1600. ушао је у стилизованом облику у уметничку музику где се неговао до средине XVIII века као један од ставова камерне свите, партите и сонате да камера. У почетку је курант живахан плес, поскок, троделне мере и симетричног дводелног облика. Међутим, у процесу стилизације у току XVII века искристалисала су се два типа који су се средином века почели разликовати као француски и италијански курант. Француски курант има умеренији темпо и карактеристичну ритмичку нестабилност са честим мењањем 3/2 и 6/4 такта и одговарајућим премештањем акцената. Грађа је проткана полифоним елементима. За италијански курант карактеристичан је живахнији, бржи темпо и ритмички ток у 3/4 или 3/8 такту. Заједничко за оба типа је: непарни такт, почетак с узмахом, честа употреба пунктираних ритмова и претежно дводелни облик. Око 1600. јавља се курант и у Енглеској и Немачкој, где се прихватају оба типа, француски и италијански. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_d%27abbayes_cisterciennes_de_France | Liste d'abbayes cisterciennes de France | Liste | Liste d'abbayes cisterciennes de France / Liste | null | English: The cistercian abbey Our Lady of Bonneval, in Le Cayrol (France). Website http://www.abbaye-bonneval.com Français : L'abbaye cistercienne Notre-Dame de Bonneval et le ravin de la Boralde Flaujaguèse, Le Cayrol, Aveyron, France. Site web: http://www.abbaye-bonneval.com | null | image/jpeg | 818 | 1,022 | true | true | true | Cet article liste les abbayes cisterciennes actives ou ayant existé sur le territoire français actuel. Ces abbayes ont appartenu, à différentes époques, à des ordres ou des congrégations ou des groupements dits « cisterciens ».
Il s'agit tout d'abord de l'ordre cistercien, c'est-à-dire des cisterciens de la primitive observance, à partir de 1098 et de la fondation de Cîteaux par Robert de Molesme, puis de la commune observance après les réformes du XVIIᵉ siècle.
On qualifie aussi des cisterciens la congrégation de Notre-Dame des Feuillants, à partir de 1562 et de la réforme de l'abbaye des Feuillants par Jean de La Barrière. Les bernardines réformées de Savoie et Dauphiné, fondées en 1602 par François de Sales, sont elles aussi des cisterciennes, ainsi que les bernardines d'Esquermes.
Enfin, l'ordre cistercien de la Stricte Observance, ou à ses débuts de « l'Étroite Observance », correspond aux moines et aux moniales dits trappistes et trapppistines, dont la création remonte à la Réforme de la Trappe en 1660 par Armand Jean Le Bouthillier de Rancé. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Lieksa | Lieksa | Galerie | Lieksa / Galerie | null | English: Sand beach at lake Suomunjärvi in the Patvinsuo National Park, Finland. Suomi: Hiekkaranta Suomunjärvellä Patvinsuon kansallispuistossa | null | image/jpeg | 1,536 | 2,048 | true | true | true | Lieksa est le nom d'une municipalité rurale ainsi que d'une ville de l'est de la Finlande qui appartiennent à la province de Finlande-Orientale et à la région de Carélie du Nord.
La commune de Lieksa est très étendue et peu peuplée. Elle se situe à cheval sur le lac Pielinen. En plus de la ville du même nom, la commune de Lieksa regroupe de nombreux villages et localités. Sa superficie est de 406 760 ha et sa population était de 12 463 habitants en aout 2012.
La ville de Lieksa se situe sur la rive est du lac Pielinen. Elle a reçu le statut de ville en 1973. | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Langatabiki | Langatabiki | null | Langatabiki | Langatabiki (1947) | Nederlands: Collectie / Archief : Fotocollectie Van de Poll Reportage / Serie : Reis naar Suriname en de Nederlandse Antillen Beschrijving : Herman Leerdam, Van de Polls gastheer in Langetabbetje Datum : 1947 Locatie : Langatabbetje, Marowijne, Suriname Trefwoorden : lampen Persoonsnaam : Leerdam, Herman Fotograaf : Poll, Willem van de, [onbekend] Auteursrechthebbende : Nationaal Archief Materiaalsoort : Negatief (zwart/wit) Nummer archiefinventaris : bekijk toegang 2.24.14.02 Bestanddeelnummer : 252-6732 | Langatabiki (1947) | image/jpeg | 2,575 | 2,619 | true | true | true | Langatabiki is a Paramacca village in the Sipaliwini District of Suriname. Langatabiki is the residence of the granman of the Paramaccan people. Langatabiki is located in the Pamacca resort which was created on 11 September 2019 out of Tapanahony.
In 1879, a group of about 90 runaway slaves created a settlement on an island in the Marowijne River near the mouth of the Paramacca Creek. The town was named Langatabiki. The granman at the time of the founding was called Apensa. | Langatabiki (Dutch: Langatabbetje) is a Paramacca village in the Sipaliwini District of Suriname. Langatabiki is the residence of the granman of the Paramaccan people. Langatabiki is located in the Pamacca resort which was created on 11 September 2019 out of Tapanahony.
In 1879, a group of about 90 runaway slaves created a settlement on an island in the Marowijne River near the mouth of the Paramacca Creek. The town was named Langatabiki (Long Island). The granman at the time of the founding was called Apensa. | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Llista_d%27esgl%C3%A9sies_cat%C3%B2liques_d%27Andorra | Llista d'esglésies catòliques d'Andorra | null | Llista d'esglésies catòliques d'Andorra | null | Català: Campanar de l'església de Sant Miquel de Fontaneda This is a photo of a heritage property registered in the General Inventory of Cultural Heritage of Andorra | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | Llista d'esglésies de Sabadell | null | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Historia_de_la_Fuerza_A%C3%A9rea_del_Per%C3%BA | Historia de la Fuerza Aérea del Perú | T-33 | Historia de la Fuerza Aérea del Perú / Aeronaves históricas / T-33 | Su-25 FAP - misiones de apoyo aéreo cercano | English: Peruvian Su-25 Español: Su-25 peruano | null | image/jpeg | 478 | 640 | true | true | true | La Fuerza Aérea del Perú, a lo largo de su historia, ha sido referente en el subcontinente americano, acciones que fundamentan la afirmación serían el que, en 1941 realiza la primera misión aerotransportada en Latinoamérica durante la Guerra peruano-ecuatoriana, también ha sido la primera en Sudamérica en volar los primeros supersónicos de combate que llegaron a la región.
En 1956, se reciben 16 Hawker Hunter ingleses por parte del Comando de la Fuerza Aérea del Perú con el que se organiza el 14 Escuadrón de Caza Interceptor y dos años después en 1958 fueron adquiridos 50 F-86 Sabre norteamericanos.
Para 1968 fue la primera en operar cazas supersónicos franceses en Sudamérica con los Mirage 5, 16 en total. En 1985 fue la tercera en el mundo en operar el Mirage 2000, 12 en total.
En 1996 fue la primera en Sudamérica en operar misiles BVR con los R-27 sobre los MiG-29, aunque dos años más tarde tendría también capacidad del misil R-77 para 3 aeronaves MiG-29SE. Y cuenta en la actualidad con el Sukhoi 25, la aeronave más especializada en CAS de América Latina. | Recibidos en la década de los 50's el primer lote y un segundo lote de once T-33A en 1962 | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_butterflies_of_Israel | List of butterflies of Israel | Nymphalidae | List of butterflies of Israel / Nymphalidae | null | English: Female of Hipparchia fatua sichaea (Lederer, 1857) resting on a Pinus halepensis trunk, Mount Carmel, Israel, October 3, 2009. עברית: נקבה של סטירית עמומה נחה על גזע של אורן ירושלים, הר הכרמל, 3 באוקטובר 2009. | null | image/jpeg | 2,181 | 1,745 | true | true | true | This is a complete list of butterfly taxa that occur or have occurred in the wild, within the current boundaries of the State of Israel, the Palestinian territories and the Golan Heights. | null | |
nn | https://nn.wikipedia.org/wiki/Kadifekale | Kadifekale | Gallery | Kadifekale / Gallery | null | Watch tower of the castle built by Lysimachos about 300 BC; Kadifekale (Izmir, Turkey); built in the period of Alexander the Great | null | image/jpeg | 2,048 | 1,536 | true | true | true | Kadifekale er ein ås i byen İzmir i Tyrkia med ei borg frå antikken på toppen. Både åsen og borga vart kalla Pagos i tida før tyrkarane kom her.
Borga på toppen ligg om lag 2 km frå kysten og gjev eit flott utsyn over store delar av İzmir og İzmirbukta. | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Chestnut_Ridge_Historical_Area | Chestnut Ridge Historical Area | null | Chestnut Ridge Historical Area | Chestnut Ridge in winter, circa 1911. The elms of Olmsted Road, with the Chapel and South College visible in the background. | English: View of the Chestnut Ridge Historical Area, looking down the elm-laden east portion of Olmsted Road. South College and the Chapel can be seen in the background. | null | image/png | 593 | 1,200 | true | true | true | The Chestnut Ridge Historical Area contains a number of the oldest buildings on the University of Massachusetts Amherst campus in the US, including its iconic chapel, the campus war memorial, the W. E. B. Du Bois Library and the last remaining barn from the founding years of the Massachusetts Agricultural College. | The Chestnut Ridge Historical Area contains a number of the oldest buildings on the University of Massachusetts Amherst campus in the US, including its iconic chapel, the campus war memorial, the W. E. B. Du Bois Library and the last remaining barn from the founding years of the Massachusetts Agricultural College. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Su%C5%82kowski_Hrabia | Sułkowski Hrabia | null | Sułkowski Hrabia | Herb hrabiowski Sułkowskich według dyplomu nadania | null | null | image/svg+xml | 1,110 | 1,135 | true | true | true | Sułkowski Hrabia – polski herb hrabiowski, odmiana herbu Sulima używana przez ród Sułkowskich. | Sułkowski Hrabia – polski herb hrabiowski, odmiana herbu Sulima używana przez ród Sułkowskich. | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/PlayStation_(%E9%81%8A%E6%88%B2%E6%A9%9F) | PlayStation (遊戲機) | 硬件问题 | PlayStation (遊戲機) / 硬件 / 硬件问题 | 新旧光驱激光读取器对比（英语） | English: Comparison photograph of original and improved versions of the optical pickup assembly for the original Sony PlayStation. | null | image/jpeg | 2,245 | 3,125 | true | true | true | PlayStation是由索尼电脑娱乐开发和发售的家用游戏机。主机于1994年12月3日在日本发布，1995年9月9日在北美发售，1995年9月29日在欧洲发售，1995年11月15日在澳大利亚发售。这款游戏机是PlayStation系列家用视频游戏机的第一款。作为第五世代游戏机的一部分，与其他第五时代游戏机如任天堂64和世嘉土星竞争。
PlayStation是第一个“电脑娱乐系统”。一台机器有三种功能，既能玩游戏，也能播放音乐CD，部分机型还能播放影音光盘。机器出货量为1亿部，共发售了9年6个月。2000年7月，一款名为PS one的“超薄”版本发布，取代了最初的灰色版本主机，并重新以适当的名字命名，以避免与它的继任者PlayStation 2混淆。
其后代游戏机PlayStation 2于2000年发布，PlayStation 2向后兼容PlayStation的DualShock控制器和游戏。小型机型PS One的最后一批产品在2004年冬季售出，2006年正式停产。初代PlayStation的全版本总计出货达1亿249万部。直到2006年3月23日索尼停止了PlayStation和PlayStation游戏的生产之前，PlayStation的游戏都还在继续销售，这时距离PlayStation 3上市还不到一年。 | 早期的PlayStation机型，特别是最早发售的1000机型，有很多玩家在游玩游戏的时候都会遇到视频动画中途卡顿或PlayStation游戏机发出“滴答”声音的情况。这个问题来自于机器的散热口设计不当，在某些环境下会导致机器过热，从而导致机器内部的塑料外壳变形，导致光盘的激光读取器偏移。解决的方案是确保主机位于一个在通风良好的区域并放置在有效的散热表面上。索尼公司的代表们也建议在不使用PlayStation的时候将其电源线拔掉，因为系统在关闭的时候会使用少量的电量，从而产生热量。
第一批PlayStation使用了KSM-440AAM激光光盘读取器，其外壳和所有可移动部件都完全由塑料制成。随着时间的推移，摩擦会导致激光塑料透镜轨道磨损，通常磨损是不均匀的。由于游玩时附加的热量，激光读取器靠近电源的位置会加速磨损，使得塑料更容易受到摩擦。最终，激光透镜的一面的磨损会十分严重，导致激光发射器倾斜，不能正确指向CD光盘，导致数据读取错误，游戏将无法加载。一个常见的解决办法是将PlayStation主机整个颠倒过来，重力会使激光读取器倒在滑轨上，而不是受磨损的轨道上。索尼在后面型号中解决了这个问题，用压铸金属重新制造了轨道，并将激光读取设备放置在距离电源适配器稍远的地方。
由于工程设计上的疏忽，PlayStation不能在几款老型号的电视机上显示画面，而会导致屏幕闪烁。由于只有一小部分PlayStation的用户使用这种电视机，索尼决定不改变游戏机的设计，而是让消费者可以自行将PlayStation主机送到索尼的一个服务中心，安装一个官方的改装芯片，这样就可以在旧电视上正常显示了。 | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Lenindenkmale_in_der_Ukraine | Lenindenkmale in der Ukraine | Lenindenkmale (Auswahl) | Lenindenkmale in der Ukraine / Lenindenkmale (Auswahl) | null | Русский: Орлиное | null | image/jpeg | 2,048 | 1,536 | true | true | true | Die Übersicht der Lenindenkmale in der Ukraine umfasst auf öffentlichen Plätzen aufgestellte Denkmale und Büsten zu Ehren von Wladimir Iljitsch Lenin in der Republik Ukraine. Einfache Gedenktafeln sind nicht aufgenommen. Die Zusammenstellung der ukrainischen Lenindenkmale erfolgt alphabetisch nach Orten.
Vor der Euromaidan-Bewegung gab es landesweit fast 2500 Lenin-Monumente im Land. Im Mai 2015 verabschiedete die ukrainische Regierung ein Gesetz, nach dem sämtliche Referenzen an die Sowjetunion aus der Öffentlichkeit entfernt werden sollen. Dies schließt Orts-, Straßen- und Fabriknamen, aber auch Denkmäler mit ein.
Die Lenindenkmale in den früheren Sowjetrepubliken, die sich nach 1989 selbstständig gemacht haben, sind in den Artikeln Lenindenkmale in Russland und Lenindenkmale in den ehemaligen sozialistischen Ländern dargestellt. | null | |
en | https://simple.wikipedia.org/wiki/Golden_pheasant | Golden pheasant | null | Golden pheasant | null | English: A Golden Pheasant (Chrysolophus pictus) photographed in the Kuala Lumpur Bird Park. | null | image/jpeg | 2,744 | 3,378 | true | true | true | The golden pheasant or "Chinese pheasant", is a gamebird of the order Galliformes and the family Phasianidae. It is native to forests in mountainous areas of western China, but feral populations have been established in the United Kingdom and elsewhere. | The golden pheasant or "Chinese pheasant", (Chrysolophus pictus) is a gamebird of the order Galliformes (gallinaceous birds) and the family Phasianidae. It is native to forests in mountainous areas of western China, but feral populations have been established in the United Kingdom and elsewhere. | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E9%98%BF%E6%A0%B9%E5%BB%B7%E6%80%BB%E7%BB%9F%E5%88%97%E8%A1%A8 | 阿根廷总统列表 | 最高执政官 | 阿根廷总统列表 / 独立战争时期的领导人 / 最高执政官 | null | Antonio Gonzalez Balcarce | null | image/jpeg | 230 | 196 | true | true | true | 阿根廷共和国总统是阿根廷的国家元首和政府首脑，1776年以前，阿根廷是西班牙秘鲁总督辖区的一部分；1776年后成为新建立的拉普拉塔总督辖区的一部分，设布宜诺斯艾利斯为首府。
1994年宪法修正案通过后，改为允许总统连任，总统任期由原来的六年一任，改为总统任期缩短至四年，可以连选连任一次。但不限制再参选次数。 | 1816年拉普拉塔联合省宣布脱离西班牙独立独立后，在1820年和1826年之间，联合省只是一个松散的自治省联盟，没有有效的中央政府，最高执政官(Supreme directors)为国家元首。 | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Maison_Radio-Canada | Maison Radio-Canada | Redevelopment | Maison Radio-Canada / Redevelopment | New Maison de Radio-Canada | Français : La nouvelle Maison de Radio-Canada, à l'angle du boulevard René-Lévesque et de l'avenue Papineau | null | image/jpeg | 3,456 | 4,608 | true | true | true | Maison Radio-Canada is a skyscraper in Montreal, Quebec, Canada, constructed in 1973 as broadcast headquarters, studios and master control for all French-language radio and television services of the Canadian Broadcasting Corporation. It is also the main studio for Montreal's local English-language CBC services and the headquarters of Radio Canada International, the CBC's digital international broadcasting service.
The street address of Maison Radio-Canada is 1400 René Lévesque Boulevard East, named for former premier René Lévesque who was once a reporter and commentator for the CBC. The building is situated near the studios of CTV Montreal, RDS, RDS Info, MétéoMédia, LCN, and CFTM-DT which are at the intersection of Papineau Avenue.
The analogous facility for CBC's English-language networks is the Canadian Broadcasting Centre in Toronto. CBC's corporate headquarters for both languages are in Ottawa at the CBC Ottawa Broadcast Centre. | As of November 2008, consultations are underway to redevelop the area around Maison Radio-Canada.
The new plans for the eastern part of the present site includes 2000 housing units, offices, commercial space, and public spaces at 1450 René Lévesque Boulevard East, which will cover about three city blocks. Furthermore, the new development would relink the street grid through the site, following the 1960s razing of a working-class neighbourhood popularly known as Faubourg à m'lasse to make way for the Radio-Canada complex.
As of May 2015, the project was halted. The project was relaunched in November 2016, with Broccolini Group selected to construct the new building and Groupe Mach chosen to take over the existing building and reconvert it to new uses. The project is currently planned for completion in 2020. | |
iw | https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%91%D7%99%D7%99%D7%91_%D7%A8%D7%95%D7%AA%27 | בייב רות' | null | בייב רות' | רות' מגיש במדי הבוסטון רד סוקס ב-1914 | null | null | image/jpeg | 351 | 279 | true | true | true | ג'ורג' הרמן רות' ג'וניור, הידוע בכינויו: "Babe", "The Bambino" ו-"The Sultan of Swat", היה שחקן בייסבול אמריקאי ששיחק בליגת ה-MLB בין השנים 1914–1935. על פי דירוגים רבים נחשב רות' כשחקן הבייסבול הטוב בהיסטוריה. מספר חבטות ההום ראן יחד עם אישיותו הכריזמטית האדירו את תדמיתו על רקע שנות העשרים הסוערות. רות' היה השחקן הראשון ב-MLB שהשיג 60 חבטות הום ראן בעונת משחקים אחת, שיא אשר החזיק מעמד לאורך 34 שנים, עד שנשבר בשנת 1961 על ידי רוג'ר מאריס. במשך כל שנותיו כשחקן מקצועי הכה רות' 714 הום ראן, שיא שעמד משך 39 שנה, עד שנשבר על ידי האנק ארון בשנת 1974. שלא כמו רבים מן החובטים רבי העוצמה, לרות' היה גם ממוצע מרשים בחבטות מוצלחות: 34.2% בסה"כ. הממוצע העשירי בטיבו בהיסטוריה של הבייסבול.
רות' החל את הקריירה המקצוענית שלו בקבוצת בוסטון רד סוקס בה שיחק כפיצ'ר בין 1914 ל-1919, רות' היה המגיש המצטיין של הקבוצה והוביל אותה לזכייה בוורלד סיריס ב-1916, במקביל להצלחה שלו כמגיש, החל להתבלט גם כישרונו כחובט, תקופה זו הייתה תקופה של שיפור בחומרים מהם היו עשויים כדור המשחק והמחבט, ורות' ניצל זאת היטב, ב-1919 הוא שבר לראשונה את שיא חבטות ההום ראנס בעונה והעמיד אותו על 29.
בסוף 1919 עבר רות' לניו יורק יאנקיז בעסקה שנויה במחלוקת, לפי הנרטיב הפופואלרי כספי העסקה שימשו את בעלי הרד סוקס למימון הצגה בברודוויי. | ג'ורג' הרמן רות' ג'וניור (אנגלית: .George Herman Ruth Jr; 6 בפברואר 1895 – 16 באוגוסט 1948), הידוע בכינויו: "Babe", "The Bambino" ו-"The Sultan of Swat", היה שחקן בייסבול אמריקאי ששיחק בליגת ה-MLB בין השנים 1914–1935. על פי דירוגים רבים נחשב רות' כשחקן הבייסבול הטוב בהיסטוריה. מספר חבטות ההום ראן יחד עם אישיותו הכריזמטית האדירו את תדמיתו על רקע שנות העשרים הסוערות. רות' היה השחקן הראשון ב-MLB שהשיג 60 חבטות הום ראן בעונת משחקים אחת (1927), שיא אשר החזיק מעמד לאורך 34 שנים, עד שנשבר בשנת 1961 על ידי רוג'ר מאריס. במשך כל שנותיו כשחקן מקצועי הכה רות' 714 הום ראן, שיא שעמד משך 39 שנה, עד שנשבר על ידי האנק ארון בשנת 1974. שלא כמו רבים מן החובטים רבי העוצמה, לרות' היה גם ממוצע מרשים בחבטות מוצלחות: 34.2% בסה"כ. הממוצע העשירי בטיבו בהיסטוריה של הבייסבול.
רות' החל את הקריירה המקצוענית שלו בקבוצת בוסטון רד סוקס בה שיחק כפיצ'ר (מגיש) בין 1914 ל-1919, רות' היה המגיש המצטיין של הקבוצה והוביל אותה לזכייה בוורלד סיריס ב-1916, במקביל להצלחה שלו כמגיש, החל להתבלט גם כישרונו כחובט, תקופה זו הייתה תקופה של שיפור בחומרים מהם היו עשויים כדור המשחק והמחבט, ורות' ניצל זאת היטב, ב-1919 הוא שבר לראשונה את שיא חבטות ההום ראנס בעונה והעמיד אותו על 29.
בסוף 1919 עבר רות' לניו יורק יאנקיז בעסקה שנויה במחלוקת, לפי הנרטיב הפופואלרי כספי העסקה שימשו את בעלי הרד סוקס למימון הצגה בברודוויי. המעבר של רות' ליאנקיז הביא להתפתחות אחת היריבויות הגדולות ביותר בספורט האמריקאי, בין הרד סוקס ליאנקיז. כמו כן, החלה בבוסטון תקופת בצורת ממושכת של 86 שנה ללא זכייה בתארים, אשר כונתה בשם "קללת הבמבינו".
ביאנקיז הפך רות' ממגיש לחובט פותח וכבר בעונתו הראשונה בניו יורק חבט ל-54 הום ראנס, ושנה לאחר מכן, ב-1921 כבר השיג 59, ועלה למקום הראשון בטבלת החובטים, בעונתו השמינית בלבד בליגה. הוא הוביל את היאנקיז לזכייה ב-4 וורלד סיריס, כולל ב-1923, בה זכה גם לתואר ה-MVP.
בשנת 1936 היה רות' לאחד השחקנים הראשונים אשר שמם נחקק בהיכל התהילה הלאומי של הבייסבול. בשנת 1969 הוא נבחר לשחקן הבייסבול הגדול בכל הזמנים, בהצבעה שנערכה לכבוד 100 שנה לבייסבול המקצועי. ב-1999 נערך סקר של סוכנות Associated Press שבחר את הספורטאי הגדול ביותר במאה ה-20, רות' נבחר במקום השני לאחר מייקל ג'ורדן.]
מעבר להישגיו המקצועיים, רות' שינה את פני הבייסבול המקצועי בארצות הברית. בזכות משחקו, עלתה בשנות ה-20 הפופולריות של המשחק בצורה חדה. אף אופיו של המשחק ראה שינוי הודות לתוצאות הגבוהות שהושגו לראשונה בזכות הצטיינותו במשחק.
מחוץ לשדה המשחק רות' נודע בתרומותיו הנדיבות למפעלי צדקה לצד אורח חייו הנהנתי, אשר אפיין את שנות ה-20 בארצות הברית, בטרם פרוץ השפל הגדול. רות' הפך למושא הערצה בארצות הברית ואף שהלך לעולמו לפני שמונה עשורים שמו עדיין נישא בפי רבים מחובבי הספורט בארצות הברית. בעקבות ביקורו ביפן בשנת 1934, שם שיחק במשחק ראווה של כוכבי הליגה, נדבקה אף מדינה זו בקדחת הבייסבול, משחק הממשיך למשוך המונים ביפן עד היום.
ב-1942 שיחק בסרט גאוות היאנקים את תפקיד עצמו לצידו של גרי קופר שגילם את דמותו של שחקן הבייסבול האגדי לו גריג.
בנובמבר 2018 העניק לו הנשיא דונלד טראמפ את מדליית החירות הנשיאותית. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Johann_Joachim_K%C3%A4ndler | Johann Joachim Kändler | Gallery | Johann Joachim Kändler / Gallery | null | Español: Johann Joachim Kaendler. Busto en porcelana de la princesa Marie Zéphyrine. Philadelphia Museum of Art. | null | image/jpeg | 5,184 | 3,456 | true | true | true | Johann Joachim Kändler was a German sculptor who became the most important modeller of the Meissen porcelain manufactury, and arguably of all European porcelain. He worked at Meissen for over 40 years, from 1731 until his death in 1775.
Meissen pieces of all sorts were normally made with moulds, whose designs Kändler mostly created, supervising the production of the moulds, and checking the quality of the many examples cast. He was often not involved with their painting, which can vary between examples.
In addition to his work as a modeller, Kändler also came to serve in other roles at Meissen. First as chief of sculptural shaping, later as arcanist, he led the state porcelain manufactury through the restless period of the Seven Years' War and kept production going against the odds. | null | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E9%A5%85%E9%A0%AD | 饅頭 | 種類 | 饅頭 / 和菓子としての饅頭 / 種類 | ぶと饅頭 | 日本語: ぶと饅頭 | null | image/jpeg | 2,160 | 3,840 | true | true | true | 饅頭は、小麦粉などを練って作った皮で小豆餡などの具を包み、蒸した菓子。中国の饅頭が変化してできた和菓子の一種。漢字は「万十」「万頭」「曼頭」などと書くこともある。 | 揚げ饅頭
饅頭をそのまま、もしくは天ぷらのように衣を付けて揚げた二次製品。酒饅頭が多いがもみじ饅頭、茶饅頭なども揚げる事がある。固くなった饅頭を再びおいしく食べるために家庭で揚げる事もある。
揚げまん棒 - 愛知県名古屋市「納屋橋饅頭万松庵」の銘菓。
あんパン
中華まんじゅう
北海道・長崎県などでは、中華まんじゅう、中華饅頭として表記される。小麦粉、砂糖、卵を原料とするパンケーキ状の生地（中花種）で餡を挟んだ菓子を指す。その由来は、中花種の中花が転じて中華となり、中華まんじゅうと呼ばれるようになったと考えられている。北海道では、冠婚葬祭の引き出物の定番として使われる。
月寒あんぱん
月餅風の皮で小豆餡を包んだ札幌市内ローカルの焼菓子。
くまたぱん
福島県須賀川市の菓子。薄皮饅頭に似た小判形の饅頭のまわりに砂糖をまぶし固めたもの。
焼きまんじゅう
群馬県の郷土菓子。酒饅頭（餡入りと餡無しがある）を竹串に刺し、甘い味噌だれを塗りながら田楽のように焼いたもの。
片原饅頭
群馬県前橋市の郷土菓子。酒饅頭の一種である。
人形焼
今川焼き（回転焼き・大判焼き・おやきなど）
おやき
ぱんじゅう（ばんじゅう・ぱんぢゅう）
鬼饅頭
赤飯饅頭
赤飯を餡として、酒饅頭の生地で包んだ物。栗や小豆餡が入っている物もある。
また、菓子店によっては赤飯を皮として小豆餡を包んだ物もある。
娘娘万頭（にゃあにゃあまんじゅう）
石川県加賀市の菓子。山中石川屋が販売している。「にゃあにゃあ」は加賀弁で「娘さん」のこと。
ぶと饅頭
奈良県の菓子。唐菓子の餢飳（ぶと）を模して、米粉に玉子を加えたドーナツ風の生地で餡を包み、胡麻油で揚げた物。
奥飛騨一本焼 くるみ焼饅頭
くるみを3個のせ、卵の黄身を塗り、胡麻を降りかけ焼き上げている。月餅を思い浮かべる味である。
蜂蜜まん
三重県津市大門 (津市)の菓子。蜂蜜まん本舗が販売している。蜂蜜入りの饅頭。
金長まんじゅう
徳島県の株式会社ハレルヤの製造する徳島の郷土菓子。中に栗餡入りの饅頭である。スポンジ生地にカスタードクリームの入った物もある。
本ノ字饅頭
紀州和歌山駿河屋の菓子。
もみじ饅頭
広島県の郷土菓子。
エチオピア饅頭
高知県香南市の菓子。
よもぎまんじゅう
都まん（都まんじゅう）
労研饅頭
成金饅頭
福岡県直方市の菓子。実際はどら焼きに近い。
千鳥饅頭
福岡県の菓子。焼いた饅頭で外側はボーロ状、千鳥の焼き印がある。
ひよ子
福岡県・東京都の菓子。ひよこ形に整形して焼いた饅頭。東京のみやげ物でも有名。
博多通りもん
福岡県の菓子。博多に伝わる和菓子の伝統に、バターをはじめとする西洋菓子の素材を取り入れた博多の傑作まんじゅう。
じゃがいも饅頭
福岡県八女で作られているもので、じゃがいもを砂糖と醤油で煮たもの（あるいはそれを潰したもの）を、小麦粉に塩水を加えて練って寝かせた生地で包んで茹でたお菓子。サトイモの収穫期には、茹でたサトイモの周りに甘く味付けした潰したジャガイモで包み、さらに前述の生地で包んで茹でたり蒸して食す。
松露饅頭
佐賀県唐津市の菓子。名前の由来は形が松露に似ていることから。
蜂楽饅頭（ほうらくまんじゅう）
熊本県水俣市の菓子で関東では今川焼きと呼ばれる饅頭の一種。丸い形の生地の中に蜂蜜を混ぜた白餡もしくは黒餡のいずれかが入っている。蜂楽饅頭の本社は水俣市であるが、子会社が熊本市・福岡県・鹿児島県・宮崎県など九州各地に存在し同じブランド名で製造販売している。
千両饅頭
熊本県の菓子。島根県でも作られている。小判の形をしており、表面に千両の焼印が押され、中身は白餡である。
慶徳饅頭
熊本県の菓子。
長者饅頭
熊本県の菓子。
にしめ万十
熊本県の菓子。お煮しめやひじきの煮物など、惣菜を餡として包んだ物。
チーズ饅頭
宮崎県の郷土菓子。
加治木饅頭
鹿児島県姶良市の郷土菓子。
伊集院饅頭
鹿児島県日置市の菓子。米粉、砂糖を湯で練った生地を用いて、餡を包んだ物。
鶴饅頭
鹿児島県出水市の菓子。
バナナ饅頭
バナナベースの餡を使った、英語・ローマ字表記であるBANANAの文字が入ったバナナ型のお菓子。
かりんとう饅頭
梁越饅頭（はりこしまんじゅう）
そば粉と味噌と水とネギと生姜などを混ぜ、丸く焼いたもの。 | |
eu | https://eu.wikipedia.org/wiki/NGC_5454 | NGC 5454 | null | NGC 5454 | null | Color mappingThe sky image is obtained by Sloan Digital Sky Survey, DR14 with SciServer. Angle of view: 4' × 4' (0.3" per pixel), north is up. Details on the image processing pipeline: https://www.sdss.org/dr14/imaging/jpg-images-on-skyserver/ | null | image/jpeg | 800 | 800 | true | true | true | NGC 5454 galaxia bat da, Boötes konstelazioan. Heinrich Louis d'Arrestek aurkitu zuen 1865eko apirilaren 21an. | NGC 5454 galaxia bat da, Boötes konstelazioan. Heinrich Louis d'Arrestek aurkitu zuen 1865eko apirilaren 21an. | |
id | https://id.wikipedia.org/wiki/Jalur_kereta_api_Batavia%E2%80%93Buitenzorg_(1873%E2%80%931929) | Jalur kereta api Batavia–Buitenzorg (1873–1929) | null | Jalur kereta api Batavia–Buitenzorg (1873–1929) | bekas jembatan kereta api yang terletak di sebelah Masjid Istiqlal. Tampak jembatan yang lebih baru digunakan sebagai jalan kecil (Jalan Bawah Rel) yang mengarah dari Jalan. Ir. H. Juanda menuju Jalan Perwira. Sedangkan jembatan lama dibiarkan terbengkalai | Bahasa Indonesia: Sisa jembatan kereta api peninggalan Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij (NIS) yang terletak di sebelah Masjid Istiqlal. | null | image/jpeg | 3,096 | 4,128 | true | true | true | Jalur kereta api Batavia–Buitenzorg merupakan jalur kereta api pertama di kota Batavia yang menghubungkan Stasiun Batavia dengan Stasiun Buitenzorg sepanjang hampir 60 km.
Pembangunan jalur ini dimulai pada tanggal 15 Oktober 1869 dengan disaksikan langsung oleh Gubernur Jenderal Hindia Belanda pada saat itu, Mr. Pieter Mijer. Jalur ini dibangun oleh perusahaan Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij yang dinilai telah berhasil membangun Jalur kereta api Samarang-Tanggung pada tahun 1864-1867.
Pembangunan jalur ini mengalami kendala karena masalah keuangan. Tahun 1870 proyek ini sempat macet, yaitu pada pengerjaan gelombang pertama. Pekerjaan ini dimulai dari 15 Oktober 1869 sampai Februari 1870 dimana selama kurun waktu itu jalur sepanjang 7.590 m untuk bagian Kleine Boom, Meester Cornelis sejauh 13.087 m, dan jalur sepanjang 18.730 m untuk bagian Bogor selesai dikerjakan. Pekerjaan kedua baru bisa dilaksanakan pada Juni 1870 sampai Juni 1871, yaitu jalur di Bogor sepanjang sekitar 9.270 m. | Jalur kereta api Batavia–Buitenzorg merupakan jalur kereta api pertama di kota Batavia yang menghubungkan Stasiun Batavia dengan Stasiun Buitenzorg (Stasiun Bogor) sepanjang hampir 60 km.
Pembangunan jalur ini dimulai pada tanggal 15 Oktober 1869 dengan disaksikan langsung oleh Gubernur Jenderal Hindia Belanda pada saat itu, Mr. Pieter Mijer. Jalur ini dibangun oleh perusahaan Nederlands-Indische Spoorweg Maatschappij yang dinilai telah berhasil membangun Jalur kereta api Samarang-Tanggung pada tahun 1864-1867.
Pembangunan jalur ini mengalami kendala karena masalah keuangan. Tahun 1870 proyek ini sempat macet, yaitu pada pengerjaan gelombang pertama. Pekerjaan ini dimulai dari 15 Oktober 1869 sampai Februari 1870 dimana selama kurun waktu itu jalur sepanjang 7.590 m untuk bagian Kleine Boom, Meester Cornelis sejauh 13.087 m, dan jalur sepanjang 18.730 m untuk bagian Bogor selesai dikerjakan. Pekerjaan kedua baru bisa dilaksanakan pada Juni 1870 sampai Juni 1871, yaitu jalur di Bogor sepanjang sekitar 9.270 m. Selanjutnya, pada Juni 1871 hingga Januari 1873 barulah seluruh proyek pembangunan jalur kereta api Batavia-Buitenzorg selesai, termasuk jalur Weltevreden–Meester Cornelis NIS (Stasiun Bukit duri) sampai ke Buitenzorg. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Samding_Dorje_Phagmo | Samding Dorje Phagmo | The first Dorje Phagmo, Chökyi Drönma | Samding Dorje Phagmo / Incarnation lineage / The first Dorje Phagmo, Chökyi Drönma | Chökyi Drönma | English: The First Samding Dorje Pakmo, Chokyi Dronma b.1422 - d.1455/1467. Mural painting at Neymo Chekar monastery. | null | image/jpeg | 1,280 | 1,039 | true | true | true | The Samding Dorje Phagmo is the highest female incarnation in Tibet and the third highest-ranking person in the hierarchy after the Dalai Lama and the Panchen Lama. She was listed among the highest-ranking reincarnations at the time of the 5th Dalai Lama, recognized by the Tibetan government and acknowledged by the emperors of Qing China. In her first incarnation, as Chökyi Drönma, she was the student and consort of the famous polymath Thang Tong Gyalpo, who first identified her as a tulku of Vajravārāhī, and the consort of Bodong Panchen. The seat of the Samding Dorje Phagmo is at Samding Monastery, in Tibet. | The first Dorje Phagmo, Chökyi Drönma (1422–1455), was the daughter of Tri Lhawang Gyaltsen (1404-1464), the king of Mangyül Gungthang and a descendant of the ancient kings of Tibet. Gungthang was an independent kingdom in southwestern Tibet in the 15th century. As a princess, she was married to the prince of southern Lato (La stod lho) who was described as a supporter of Bon practices. After the death of her only child, a daughter, she renounced her family and royal status to become a Buddhist nun in about 1442CE. Chökyi Drönma was understood to be an incarnation of Machig Labdrön.
She rapidly became famous as a dynamic and inspirational follower, possibly a tantric consort (Wylie: phyag rgya ma) of three of the outstanding religious tantric masters of the era. She was also recognised as a master in her own right and as the spiritual heir of her main teacher. She contributed to some of the most significant works of art, architecture, and engineering of her time and had seminal influence in the development of printing. Furthermore, she expressed a particular commitment toward women, promoting their education, establishing nunneries, and even creating religious dances that included roles for them. Chökyi Drönma died at the age of thirty-three, leaving a tangible mark on history not only through her own deeds but even more through what happened after her death: her disciples searched for the girl in whom she had reincarnated and thus initiated a line of female incarnations that became the first and most famous in Tibet."
Chökyi Drönma was a leading figure in the Tibetan Bodongpa tradition which gradually waned under Gelugpa rule, but is being gradually restored today. She died at the Manmogang Monastery in Tsari to the southeast of Dakpo, near the Indian border, in 1455. Diemberger also says:
[T]he Venerable Lady passed away into the dakinis heaven (khecara), her true home. She left her skull with special features as the wish-fulfilling gem of the great meditation center of Tsagong. The great siddha [Thang Tong Gyalpo] had said earlier, 'A skull with special features will come to this sacred place, together with a mountain dweller from Ngari', and thus the prophecy had come true, greatly enhancing the devotion of the Kongpo people."
As part of her relationship with Thang Tong Gyalpo, Chökyi Drönma received the complete teachings of the Heart Practice (thugs sgrub) of treasure teachings from Trasang (bkra bzang gter kha), as well as Chöd (teachings of Machig Labdrön and Mahāmudrā instructions from him. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Craiova | Craiova | Palais des Bans | Craiova / Monuments / Palais des Bans | Palais des Bans. | Craiova - Casa Băniei This is a photo of a historic monument in județul Dolj, classified with number DJ-II-m-A-08066 | null | image/jpeg | 1,367 | 2,576 | true | true | true | Craiova est une ville de Roumanie et le chef-lieu du județ de Dolj. Elle est située près de la rive gauche du Jiu, en Olténie centrale, à mi-chemin entre les Carpates méridionales et le Danube et à 184 km à l'ouest de Bucarest. Sa population s'élevait à 269 506 habitants en 2011. | Le Palais des Bans (Casa Băniei) est le plus ancien bâtiment civil à Craiova, construit à la fin du XVᵉ siècle par les Craioveşti et reconstruit en 1699 par le hospodar Constantin Brancovan. De la construction initiale, une partie de la cave subsiste.
Depuis 1850, le bâtiment devint le siège de différentes institutions de la ville : Palais de Justice, Lycée des frères Buzeşti, Archives de l'État et, depuis 1933, le Musée d'ethnographie de l'Olténie qui abrite aussi des expositions temporaires d'art contemporain, des colloques, des salons du livre ou du film ethnographique. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Kutzenhausen_(Augsburgo) | Kutzenhausen (Augsburgo) | null | Kutzenhausen (Augsburgo) | Ubicación en el distrito | null | null | image/svg+xml | 844 | 844 | true | true | true | Kutzenhausen es un municipio situado en el distrito de Augsburgo, en el estado federado de Baviera, con una población a finales de 2016 de unos 2461 habitantes.
Se encuentra ubicado al suroeste del estado, en la región de Suabia, cerca de la frontera con el estado de Baden-Wurtemberg. | Kutzenhausen es un municipio situado en el distrito de Augsburgo, en el estado federado de Baviera (Alemania), con una población a finales de 2016 de unos 2461 habitantes.
Se encuentra ubicado al suroeste del estado, en la región de Suabia, cerca de la frontera con el estado de Baden-Wurtemberg. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%96%E3%83%AB%E3%83%83%E3%82%AF%E3%83%AA%E3%83%B3%E5%8C%BA | ブルックリン区 | ブルックリン出身の著名人 | ブルックリン区 / ブルックリン出身の著名人 | マイク・タイソン | Français : Boxer Mike Tyson in the ring at Las Vegas, Nevada, ca. October 2006. | null | image/jpeg | 841 | 530 | true | true | true | ブルックリン区は、アメリカ合衆国ニューヨーク州ニューヨーク市に置かれた行政上の5つの区の一つ。ニューヨーク州のキングス郡の郡域もブルックリン区と同じである。
ロングアイランド最西部に位置しイースト川、ニューヨーク港、大西洋に囲まれクイーンズ区と接する。名称は、オランダ人入植者が母国の地名を取り同地にブルーケレンという小さな町を築いたことに由来する。キングス郡はイギリス王のチャールズ2世にちなんでつけられた郡名。ちなみに、隣のクイーンズはこのチャールズ2世の后のキャサリン王后にちなんでつけられた。
1898年に行われた区画整理までは、独立した市として存在していた。ブルックリンは5つの区の中で最も人口が多く、250万人の人々が居住している。ニューヨーク市の5つの区を独立した市として考えるならば、ブルックリンはロサンゼルス市、シカゴ市に続き全米で3番目に人口の多い市となる。またキングス郡はニューヨーク州で最も人口の多い郡であり、アメリカでニューヨーク郡に次ぎ、2番目に高い人口密度を誇っている。
マンハッタンへはブルックリン橋、マンハッタン橋、ウィリアムズバーグ橋、バッテリー・トンネルを始めニューヨーク市地下鉄でアクセスが可能。クイーンズへは地下鉄とニューヨーク市バス、ロングアイランド鉄道で、スタテンアイランドへはヴェラザノ・ナローズ橋を通り車・バスでアクセスできる。
マンハッタンとは違った独特の文化の発信地としても名高い。ブルックリン出身者は Brooklynite と呼ばれる。 | 生まれ、育ち、どちらかブルックリンの著名人を含む | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Rechle_u_Lenory | Rechle u Lenory | Geschichte | Rechle u Lenory / Geschichte | Die Brücke vor der Renovierung (2008) | English: Beam Bridge over the Vltava river Čeština: Lenora, trámová lávka přes Teplou Vltavu | null | image/jpeg | 480 | 640 | true | true | true | Rechle u Lenory bezeichnet einen gedeckten Steg über die Warme Moldau unterhalb von Lenora in Tschechien. Die hölzerne Fußgängerbrücke wurde 1870 errichtet und diente seinerzeit dem Triften von Holz. Sie ist ein geschütztes Kulturdenkmal.
Der Name Rechle stammt aus dem Deutschen. „Rechen“ waren Sperren, mit denen Holz beim Triften zeitweise oder an Anlandungsplätzen endgültig zurückgehalten wurde. In Tschechien gibt es 19 gedeckte Brücken, nur die „Rechle“ in Český Krumlov hatte ebenfalls die Funktion eines Holzrechens. | Die Brücke wurde 1870 von der Familie Kralik (von Meyrswalden) erbaut. Sie hatte die Aufgabe, das Triften von Holz aus dem Böhmerwald zu unterstützen. Seit dem Ende des 18. Jahrhunderts wurden die kleinen Nebenflüsse der Moldau zum Schwemmen von Brennholz umgebaut. In der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts sank der Brennholzbedarf, stattdessen stieg der Bedarf an Stammholz. Das Holz wurde vom Berg Boubín (Kubany) entlang des Kaplický potok geschlagen und über diesen nach Lenora getriftet. Der Ort trägt seinen Namen nach Eleonore von Schwarzenberg (1812–1873). Die Moldau transportierte die Stämme zum Salnauer Schwemmplatz in Neuhäuser (Nové Chalupy). Von dort konnte es zur weiteren Verarbeitung über den Schwarzenbergschen Schwemmkanal (Schwarzenberský plavební kanál) und seit 1892 mit der Bahn weiterbefördert werden. Abnehmer von Holz waren auch die Papierfabriken von Větřní (Wettern) und Loučovice (Kienberg). Damals wurde die Brücke auch auf Gläsern aus örtlichen Glashütten dargestellt.
Das Triften von Holz wurde 1959 nach dem Bau des Stausees Lipno eingestellt. Auf Initiative der Gemeinde Lenora wurde das Bauwerk 1985 instand gesetzt. In den 2000er Jahre ermöglichten fehlende Bretter die Brücke zum Angeln zu benutzen. Da auch das Mauerwerk beschädigt und die Brücke baufällig war, wurde sie 2014 abgetragen, erneuert und wieder aufgestellt. Die Rekonstruktion erfolgte unter der Aufsicht der staatlichen Denkmalbehörde. Dabei wurden Bauelemente soweit möglich erhalten, aber auch tragende Teile ersetzt. Die Europäische Union stellte Finanzhilfen für diese Maßnahmen zur Verfügung.
Als „sehr wertvolles und authentisch erhaltenes Beispiel für ein technisches Bauwerk des 19. Jahrhunderts“ wurde die Brücke 1958 als Kulturdenkmal in die Denkmalliste eingetragen und 1963 rechtskräftig unter Schutz gestellt. Am 28. Mai 2013 gab die Tschechische Nationalbank eine 5000-Kronen-Goldmünze in einer Gesamtauflage von 13.900 Stück heraus. Diese zeigt die Gesamt- und die Innenansicht der Brücke. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Mannequin | Mannequin | Medical education | Mannequin / Medical education | A baby medical simulation mannequin | English: Medical simulation mannequin at CTEC, UWA, believed to be a laerdal Simbaby mannequin. Photo was taken by me and I release it into public domain. | null | image/jpeg | 2,048 | 3,072 | true | true | true | A mannequin is an often articulated doll used by artists, tailors, dressmakers, windowdressers and others especially to display or fit clothing. The term is also used for life-sized dolls with simulated airways used in the teaching of first aid, CPR, and advanced airway management skills such as tracheal intubation and for human figures used in computer simulation to model the behavior of the human body. During the 1950s, mannequins were used in nuclear tests to help show the effects of nuclear weapons on humans.
Mannequin comes from the French word mannequin, which had acquired the meaning "an artist's jointed model", which in turn came from the Flemish word manneken, meaning "little man, figurine". In early use in the United Kingdom, it referred to fashion models themselves, the meaning as a dummy dating from the start of World War II. | Ivory manikins were used by doctors in the 17th-century to study medical anatomy and as a teaching aid for pregnancy and childbirth. Each figure could be opened up to reveal internal organs and sometimes fetuses. There are only 180 known surviving ancient medical manikins worldwide.
Today, medical simulation mannequins, models or related artefacts such as SimMan, the Transparent Anatomical Manikin or Harvey are widely used in medical education. These are sometimes also referred to as virtual patients. The term manikin refers exclusively to these types of models, though mannequin is often also used.
In first aid courses, manikins may be used to demonstrate methods of giving first aid (e.g., resuscitation). Fire and coastguard services use mannequins to practice life-saving procedures. The mannequins have similar weight distribution to a human. Special obese mannequins and horse mannequins have also been made for similar purposes.
Over-reliance on mass-produced mannequins has been criticized for teaching medical students a hypothetical "average" that does not help them identify or understand the significant amount of normal variation seen in the real world. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Mannequin | Mannequin | Medical education | Mannequin / Medical education | A baby medical simulation mannequin | English: Medical simulation mannequin at CTEC, UWA, believed to be a laerdal Simbaby mannequin. Photo was taken by me and I release it into public domain. | null | image/jpeg | 2,048 | 3,072 | true | true | true | A mannequin is an often articulated doll used by artists, tailors, dressmakers, windowdressers and others especially to display or fit clothing. The term is also used for life-sized dolls with simulated airways used in the teaching of first aid, CPR, and advanced airway management skills such as tracheal intubation and for human figures used in computer simulation to model the behavior of the human body. During the 1950s, mannequins were used in nuclear tests to help show the effects of nuclear weapons on humans.
Mannequin comes from the French word mannequin, which had acquired the meaning "an artist's jointed model", which in turn came from the Flemish word manneken, meaning "little man, figurine". In early use in the United Kingdom, it referred to fashion models themselves, the meaning as a dummy dating from the start of World War II. | Ivory manikins were used by doctors in the 17th-century to study medical anatomy and as a teaching aid for pregnancy and childbirth. Each figure could be opened up to reveal internal organs and sometimes fetuses. There are only 180 known surviving ancient medical manikins worldwide.
Today, medical simulation mannequins, models or related artefacts such as SimMan, the Transparent Anatomical Manikin or Harvey are widely used in medical education. These are sometimes also referred to as virtual patients. The term manikin refers exclusively to these types of models, though mannequin is often also used.
In first aid courses, manikins may be used to demonstrate methods of giving first aid (e.g., resuscitation). Fire and coastguard services use mannequins to practice life-saving procedures. The mannequins have similar weight distribution to a human. Special obese mannequins and horse mannequins have also been made for similar purposes.
Over-reliance on mass-produced mannequins has been criticized for teaching medical students a hypothetical "average" that does not help them identify or understand the significant amount of normal variation seen in the real world. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Mezquita_Azul_de_Tabriz | Mezquita Azul de Tabriz | Galería de imágenes | Mezquita Azul de Tabriz / Galería de imágenes | null | Blue Mosque, Tabriz, Iran | null | image/jpeg | 1,152 | 1,536 | true | true | true | La mezquita Azul es una importante mezquita situada en la ciudad de Tabrīz, Irán. La mezquita, junto con otros edificios públicos, fue construida en 1465 por órdenes de Jahān Shāh, rey de Kara Koyunlu.
La mezquita fue dañada gravemente en un terremoto de 1779, del que solo sobrevivió el iwán de entrada. En 1973 Reza Memaran Benam empezó su reconstrucción bajo la supervisión del Ministerio de Cultura de Irán. Sin embargo, los azulejos aún están incompletos.
El 9 de agosto de 2007 la mezquita Azul fue incluida en la Lista indicativa de Irán. | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Miami_and_Erie_Canal_Deep_Cut | Miami and Erie Canal Deep Cut | Description and history | Miami and Erie Canal Deep Cut / Description and history | null | English: Deep Cut Historical Park entrance sign. | null | image/jpeg | 2,112 | 2,816 | true | true | true | The Miami and Erie Canal Deep Cut is a well-preserved long section of the Miami and Erie Canal near Spencerville in western Ohio. The 6,600-foot segment represents one of the major construction efforts of the canal; in order to avoid using locks to go over a ridge, the canal was dug deeply into it, far more than the 5-foot depth of the canal itself. Workers dug the canal bed up to 52 feet into the blue clay ridge that separated the St. Marys and Auglaize River watersheds. It is a United States National Historic Landmark. The cut is owned by the state and managed jointly by Johnny Appleseed MetroParks and the Heritage Trails Park District as Deep Cut Historical Park, with multi-use trails and a picnic area. | The Miami and Erie Canal was one of Ohio's two major artificial waterways. Built between 1825 and 1845, the canal stretched from Cincinnati to Toledo, by way of Dayton; the canal brought settlers into western Ohio and provided access to markets for farmers. Construction of the canal, in particular the cut, was an extremely labor-intensive job, performed by local hires, convicted criminals, and Irish immigrants. The advent of railroads gradually rendered the canal system obsolete.
The Deep Cut is located two miles (3 km) south of Spencerville on State Route 66. It was declared a National Historic Landmark in 1964. The boundaries of the National Historic Landmark area are State Route 66, Mendon Road, Route 66A, and Henne Road, spanning the Allen/Auglaize county line. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/14e_r%C3%A9giment_d%27infanterie_et_de_soutien_logistique_parachutiste | 14e régiment d'infanterie et de soutien logistique parachutiste | Guerres de la Révolution et de l'Empire | 14e régiment d'infanterie et de soutien logistique parachutiste / Historique des garnisons, combats et bataille du 14e RI / Guerres de la Révolution et de l'Empire | null | Français : Drapeau de 2e bataillon du 14e RI de 1791 à 1793 | null | image/png | 950 | 750 | true | true | true | Le 14ᵉ régiment d'infanterie et de soutien logistique parachutiste est un régiment de l'Armée de terre française créé sous la Révolution à partir du régiment de Forez, un régiment français d'Ancien Régime. | °1790 à la Martinique, prend le parti de la Révolution
1792 : conquête de la Belgique.
1793 :
conquête de la Belgique.
1794 : Armée du Nord
Lors du premier amalgame création de la 14ᵉ demi-brigade de première formation, formée des :
2ᵉ bataillon du 7ᵉ régiment d'infanterie (ci-devant Champagne)
1ᵉʳ bataillon de volontaires du Gard
2ᵉ bataillon de volontaires du Gard
1795 : Bataille de Loano
1796 :
Reformé en tant que 8ᵉ demi-brigade de deuxième formation avec les :
29ᵉ demi-brigade de première formation (1ᵉʳ bataillon du 15ᵉ régiment d'infanterie (ci-devant Béarn), 4ᵉ bataillon de volontaires de la Sarthe et 14ᵉ bataillon des Fédérés Nationaux)
Demi-brigade de la Seine-Inférieure ( 9ᵉ bataillon de volontaires de la Seine-Inférieure, 10ᵉ bataillon de volontaires du Calvados et 10ᵉ bataillon de volontaires du Pas-de-Calais )
Batailles de Montenotte, Dego, Lodi, Borghetto, Rivoli et Siège de Mantoue.
1797 : Rivoli, Mantoue et Valvassone
1799 : Mantoue, Bassignana, Novi, Bosco et Acqui
1802 : D'après l'État militaire de l'an X, la 14ᵉ demi-brigade de ligne avait son 1ᵉʳ bataillon à Sedan, le 2ᵉ bataillon à Mézières, et le 3ᵉ bataillon à Givet.
1803 : 1ᵉʳ et 2ᵉ bataillons à Clermont, 3ᵉ et 4ᵉ bataillon à Saumur, Conseil d'Administration Centrale à Périgueux
1805 : Stationné à Boulogne-sur-Mer (1ᵉʳ et 2ᵉ bataillon) et à Maastricht (3ᵉ bataillon)
Campagne d'Allemagne. Fait partie de la brigade Morand de la division Saint-Hilaire (4ᵉ corps)
Bataille d'Ulm
2 décembre : Bataille d'Austerlitz
- dans la 2ᵉ brigade (Thiébault), division de Saint-Hilaire, 4ᵉ corps d'armée (Soult)
1806 : Après Mézières (Ardennes), s'installe en garnison à Sedan jusqu'en 1814.
Campagne de Prusse et de Pologne
14 octobre : Bataille d'Iéna
- 2 bataillons dans la brigade du général Pierre Lapisse, division du général Jacques Desjardins du 7ᵉ corps d'armée commandé par le maréchal Augereau
1807 :
8 février : Bataille d'Eylau
- 3 bataillons dans la 1ʳᵉ brigade du général Joseph Jean-Baptiste Albert, division du général Jacques Desjardins du 7ᵉ corps d'armée commandé par le maréchal Augereau
10 juin : Bataille d'Heilsberg
- 2 bataillons dans la 1ʳᵉ brigade du général de brigade Jacques-Lazare Savattier de Candras, division de Saint-Hilaire, 4ᵉ corps d’armée (Soult)
1808-1814 : Campagne d'Espagne
1808 : Tudela
1809 : Monzon, Alcanz et Maria-de-Huerve
1810 : Astorga
1811 : Tortosa et Tarragone
1812 : prise d'Urgal.
1813 : Biar, Castalla et Ordal.
1813 : 3ᵉ bataillon (affecté au 16ᵉ régiment provisoire) à Lützen, Bautzen, Dresde et Wachau.
1813 : 4ᵉ bataillon (10ᵉ corps) à Dantzig.
1814 : 5ᵉ bataillon, dit de dépôt, à Arcis-sur-Aube
1815 : 1ᵉʳ et 2ᵉ bataillons (armée des Alpes du maréchal Suchet) à Conflans-L'Hôpital. | |
ceb | https://ceb.wikipedia.org/wiki/Kelbra_(lungsod) | Kelbra (lungsod) | null | Kelbra (lungsod) | null | Rathaus der Stadt Kelbra | null | image/jpeg | 1,536 | 2,048 | true | true | true | Lungsod ang Kelbra sa Alemanya. Nahimutang ni sa estado pederal sa Saxony-Anhalt, sa sentro nga bahin sa nasod, 200 km sa habagatan-kasadpan sa Berlin ang ulohan sa nasod. 163 metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Kelbra, ug adunay 3,117 ka molupyo.
Ang yuta palibot sa Kelbra kay lain-lain. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga 424 ka metro ug 1.7 km sa habagatan sa Kelbra. Dunay mga 86 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Kelbra medyo hilabihan populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Sondershausen, 13.9 km sa habagatan-kasadpan sa Kelbra. Sa rehiyon palibot sa Kelbra, mga bungtod, ug mga lasang talagsaon komon.
Hapit nalukop sa kaumahan ang palibot sa Kelbra. Ang klima boreal. Ang kasarangang giiniton 8 °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa 18 °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa -6 °C. | Lungsod ang Kelbra sa Alemanya. Nahimutang ni sa estado pederal sa Saxony-Anhalt, sa sentro nga bahin sa nasod, 200 km sa habagatan-kasadpan sa Berlin ang ulohan sa nasod. 163 metros ibabaw sa dagat kahaboga ang nahimutangan sa Kelbra, ug adunay 3,117 ka molupyo.
Ang yuta palibot sa Kelbra kay lain-lain. Ang kinahabogang dapit sa palibot dunay gihabogon nga 424 ka metro ug 1.7 km sa habagatan sa Kelbra. Dunay mga 86 ka tawo kada kilometro kwadrado sa palibot sa Kelbra medyo hilabihan populasyon. Ang kinadul-ang mas dakong lungsod mao ang Sondershausen, 13.9 km sa habagatan-kasadpan sa Kelbra. Sa rehiyon palibot sa Kelbra, mga bungtod, ug mga lasang talagsaon komon.
Hapit nalukop sa kaumahan ang palibot sa Kelbra. Ang klima boreal. Ang kasarangang giiniton 8 °C. Ang kinainitan nga bulan Hulyo, sa 18 °C, ug ang kinabugnawan Enero, sa -6 °C. | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Comuna_M%C4%83rg%C4%83u,_Cluj | Comuna Mărgău, Cluj | Imagini | Comuna Mărgău, Cluj / Imagini | null | Română: Biserica de lemn „Sfinții Arhangheli” din Ciuleni, județul Cluj | null | image/jpeg | 2,848 | 4,288 | true | true | true | Mărgău este o comună în județul Cluj, Transilvania, România, formată din satele Bociu, Buteni, Ciuleni, Mărgău, Răchițele și Scrind-Frăsinet. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Fontaine_des_Wittelsbach | Fontaine des Wittelsbach | Galerie | Fontaine des Wittelsbach / Galerie | null | Español: Fuente Wittelsbacher, Lenbachplatz, Múnich, AlemaniaEnglish: Wittelsbacher Fountain, Lenbachplatz, Munich, Germany | null | image/jpeg | 4,033 | 3,263 | true | true | true | La Fontaine des Wittelsbach est une fontaine monumentale située au nord-ouest du centre-ville de Munich, à la transition de la Lenbachplatz vers la Maximiliansplatz. Elle a été construite de 1893 à 1895 sur les plans du sculpteur Adolf von Hildebrand avec l'aide d'Erwin Kurz en style néo-classique. Son motif est une allégorie des forces élémentaires des éléments de l'Eau. La fontaine est considérée comme l’une des installations les plus achevées sur le plan artistique de la capitale bavaroise. | null | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Espers | Espers | null | Espers | null | Philadelphia folk band Espers at Kraak Festival 2006. | Description de cette image, également commentée ci-après | image/jpeg | 1,620 | 2,700 | true | true | true | Espers est un groupe de folk psychédélique américain originaire de Philadelphie et faisant partie de la scène rock indie émergente.
Le groupe fut formé en 2002 par le trio d'auteurs-compositeurs-interprètes Greg Weeks, Meg Baird et Brooke Sietinsons, mais s'est plus tard étendu à 6 membres, comprenant, Otto Hauser, Helena Espvall et Chris Smith.
Leur musique n'est pas sans rappeler la folk britannique de la fin des années 1960, ainsi que de nombreux artistes folkloriques contemporains tels que Six Organs of Admittance. La plupart des membres du groupe ont également collaboré avec plusieurs artistes populaires tels que Nick Castro et Vashti Bunyan, par conséquent ils sont devenus une partie importante de la renaissance de la folk psychédélique.
Ils ont sorti leur premier album éponyme en 2004 sur le label Locust Music, et ont ensuite enchaîné avec un album de reprises, The Weed Tree, en 2005. Ce dernier contient des chansons d'artistes aussi divers que Nico, The Durutti Column et Blue Öyster Cult. En 2006, le groupe sort son troisième album, II, sous le label Drag City. Leur quatrième album, III, a été mis en vente le 20 octobre 2009. | Espers est un groupe de folk psychédélique américain originaire de Philadelphie et faisant partie de la scène rock indie émergente.
Le groupe fut formé en 2002 par le trio d'auteurs-compositeurs-interprètes Greg Weeks, Meg Baird et Brooke Sietinsons, mais s'est plus tard étendu à 6 membres, comprenant, Otto Hauser, Helena Espvall et Chris Smith.
Leur musique n'est pas sans rappeler la folk britannique de la fin des années 1960, ainsi que de nombreux artistes folkloriques contemporains tels que Six Organs of Admittance. La plupart des membres du groupe ont également collaboré avec plusieurs artistes populaires tels que Nick Castro et Vashti Bunyan, par conséquent ils sont devenus une partie importante de la renaissance de la folk psychédélique.
Ils ont sorti leur premier album éponyme en 2004 sur le label Locust Music, et ont ensuite enchaîné avec un album de reprises, The Weed Tree, en 2005. Ce dernier contient des chansons d'artistes aussi divers que Nico, The Durutti Column et Blue Öyster Cult. En 2006, le groupe sort son troisième album, II (probablement appelé ainsi parce qu'il était leur deuxième album composé par eux), sous le label Drag City. Leur quatrième album, III, a été mis en vente le 20 octobre 2009. | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/Vinger_kirke | Vinger kirke | null | Vinger kirke | Interiør | Norsk bokmål: Interiør i Vinger kirke, Kongsvinger | null | image/jpeg | 1,024 | 722 | true | true | true | Vinger kirke er en kirke i Kongsvinger i Hedmark. Opprinnelig navn er Vår frelsers kirke.
Kirken er hovedkirken i Vinger og står i dag ved Øvrebyen på Tråstad i byen Kongsvinger. Den er en hvitmalt korskirke i tre fra 1697 med et løkkuppelformet klokketårn fra 1855. Kirken er korsformet og har 450 sitteplasser. I tilknytning til kirken er det bygget et krematorium med urnelund. Plassen foran kirken var lenge ekserserplass, men er nå parkeringsplass for de som skal besøke kirken eller kirkegården. | Vinger kirke er en kirke i Kongsvinger i Hedmark (Innlandet fylke). Opprinnelig navn er Vår frelsers kirke.
Kirken er hovedkirken i Vinger og står i dag ved Øvrebyen på Tråstad i byen Kongsvinger. Den er en hvitmalt korskirke i tre fra 1697 med et løkkuppelformet klokketårn fra 1855. Kirken er korsformet og har 450 sitteplasser. I tilknytning til kirken er det bygget et krematorium med urnelund. Plassen foran kirken var lenge ekserserplass, men er nå parkeringsplass for de som skal besøke kirken eller kirkegården. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/M2_(%D0%BB%D1%91%D0%B3%D0%BA%D0%B8%D0%B9_%D1%82%D0%B0%D0%BD%D0%BA) | M2 (лёгкий танк) | null | M2 (лёгкий танк) | null | M2A2 Light on display at the Patton Museum of Cavaley and Armor in Fort Knox, KY. The picture taken May 6, 2007. | null | image/jpeg | 606 | 800 | true | true | true | M2 — лёгкий танк армии США 1930-х годов. Малосерийно выпускался с 1935 по 1942 год, прежде чем был заменён более совершенным лёгким танком M3 «Стюарт», созданным на его базе. | M2 (англ. light tank M2) — лёгкий танк армии США 1930-х годов. Малосерийно выпускался с 1935 по 1942 год, прежде чем был заменён более совершенным лёгким танком M3 «Стюарт», созданным на его базе. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Mus%C3%A9e_d%27arch%C3%A9ologie_de_Catalogne_(G%C3%A9rone) | Musée d'archéologie de Catalogne (Gérone) | Objets remarquables | Musée d'archéologie de Catalogne (Gérone) / Objets remarquables | null | English: Girona's Archeology Museum of Catalunya. Girona, Catalonia (Spain) Español: Museu d'Arqueologia de Catalunya de Gerona, Cataloña (España). Author: User:Yearofthedragon | null | image/jpeg | 2,048 | 3,072 | true | true | true | Le Musée d'archéologie de Catalogne à Gérone se trouve à Gérone, dans l'ancien monastère de Saint Pierre de Galligans. | La vaisselle de luxe à la table romaine. Cela n'aura échappé à personne que les romains fortunés étaient habitués à organiser de grands dîners ou banquets, nommés convivium. Les couverts étaient en métal qui, selon le rang de la maison, pouvait être le bronze, l'argent voire l'or. Il est également vrai que peu nombreuses étaient les familles qui pouvaient se permettre d'avoir toute la vaisselle métallique. Nous l'avons découvert grâce aux auteurs latins, notamment les poètes satiriques, qui se moquaient surtout de l'ostentation dont faisaient preuve les nouveaux riches. De fait, la plupart du temps, seuls certains plateaux ou certaines pièces rituelles ainsi que les coupes étaient en métal. Plus tard, les pièces pour boire finirent par être en verre, un matériau qui dans un premier temps, à la fin du Iᵉʳ siècle av. J.-C. et au début du Iᵉʳ siècle apr. J.-C., était également un élément de luxe. Cependant, la vaisselle qu'on retrouvait le plus aux bonnes tables romaines du territoire catalan, et à toutes celles qui voulaient y ressembler, était celle en céramique. Il s'agissait de vaisselle de type céramique sigillée, nommée ainsi en raison de l'estampille du producteur qu'elle portait et également parce que les motifs décoratifs des moules étaient réalisés à partir de sceaux. Attestées au Iᵉʳ siècle av. J.-C. et au Iᵉʳ siècle apr. J.-C., ces céramiques provenaient, dans un premier temps, d'Italie et, par la suite, de la Gaule (la France aujourd'hui). Les pièces étaient recouvertes d'un vernis orange-rouge très caractéristique. À Baetulo (Badalona), une grande variété de pièces ont été attestées, cependant ce sont surtout les assiettes, bols, petites coupes et les grands bols généreusement décorés qui abondent. Les assiettes, de différentes tailles, servaient à présenter les aliments solides, souvent servis découpés depuis la cuisine afin que les convives puissent manger à leur aise, avachis dans le triclinium. Les bols contenaient des bouillons et des crèmes, les coupes, du vin, et les grands bols décorés, des fruits, légumes cuits, ragoûts ou soupes.
Pic du Montgrí sur galet de porphyre. Le pic du Montgrí qui provient du Cau del Duc est un outil pointu taillé sur une seule face. Il est fait de porphyre taillé en le percutant à l'aide d’une pierre. Les galets employés dans la confection de ces outils provenaient du lit du fleuve Ter, situé à proximité de la grotte. La documentation générée autour de cette grotte au cours de la première moitié du XXᵉ siècle et son ample diffusion amenèrent certains cercles de préhistoriens européens à utiliser le terme pic del Montgrí pour nommer les outils unifaciaux pointus.
Noyau levalloisien en quartz. Des méthodes de taille ayant pour objectif d’obtenir des éclats aux formes plus ou moins standardisées se développèrent au cours du Paléolithique moyen. À cet effet, on taillait un bloc de pierre selon une série d’étapes prédéterminées et en développant une méthode préconçue. Ces éclats aux grands bords coupants étaient utilisés directement ou on en préparait la taille pour leur donner une fonction déterminée. Le nom de la technique provient du lieu où elle fut identifiée : le site archéologique de Levallois-Perret.
Harpon orné d'os. Harpon réalisé en corne avec incisions décoratives. La présence de l’espèce Homo sapiens se traduisit par la sophistication des techniques de chasse, ainsi que celle des outils utilisés à cet effet. C’est au cours du Paléolithique supérieur que l’usage du propulseur et de l'arc fut documenté. Les harpons à une ou deux rangées de dents constituent des outils très efficaces au moment de maîtriser la proie. Leur usage est souvent associé à la pêche.
Collier en coquille et os. Collier de la famille Dentaliida (Dentalium) et Turbinidae (Turbo) fabriqué avec des coquilles de mollusques et une défense de cerf percée. À partir du paléolithique, la présence de l'Homo sapiens, augmente le nombre d'éléments liés à l'ornementation individuelle ainsi que diverses réalisations artistiques sur des biens meubles et immeubles, à l'instar des peintures.
Noyau en silex « miel | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_breads | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/1/1a/05215_Spelt_bread%2C_Sanok.JPG | List of breads | Breads | List of breads / Breads | null | English: Spelt | null | image/jpeg | 1,067 | 800 | true | true | true | This is a list of baked or steamed bread varieties. It does not include cakes, pastries, or fried dough foods, which are listed in separate Wikipedia articles. It also does not list foods in which bread is an ingredient which is processed further before serving. | null |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Dutch_Top_40 | Dutch Top 40 | null | Dutch Top 40 | Hans Breukhoven e Lex Harding festeggiano un'edizione stampata della Dutch Top 40 nel 2005 | Hans Breukhoven & Lex Harding present a newly issued Dutch Top 40 single chart | null | image/jpeg | 683 | 1,024 | true | true | true | La Dutch Top 40 è una classifica settimanale di musica, che in origine si chiamava "Veronica Top 40", perché introdotta per la prima volta dalla radio pirata olandese Radio Veronica. La trasmissione ha mantenuto il nome "The Top Veronica 40" fino al 1974, anno in cui la radio pirata fu costretta a chiudere. L'iniziatore della top 40 nei Paesi Bassi è stato Joost den Draaijer. La classifica è simile a quella della Billboard Hot 100 negli Stati Uniti. | La Dutch Top 40 (Dutch: nederlandse) è una classifica settimanale di musica, che in origine si chiamava "Veronica Top 40", perché introdotta per la prima volta dalla radio pirata olandese Radio Veronica. La trasmissione ha mantenuto il nome "The Top Veronica 40" fino al 1974, anno in cui la radio pirata fu costretta a chiudere. L'iniziatore della top 40 nei Paesi Bassi è stato Joost den Draaijer . La classifica è simile a quella della Billboard Hot 100 negli Stati Uniti. | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Ernesto_Ludovico_di_Pomerania | Ernesto Ludovico di Pomerania | Biografia | Ernesto Ludovico di Pomerania / Biografia | Sarcofago del duca Ernesto Ludovico (2. v. destra) | Deutsch: Sarkophag von Herzog Ernst Ludwig (2. v. rechts) | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | Ernesto Ludovico di Pomerania è stato un duca tedesco.
Era il terzo figlio sopravvissuto del duca Filippo I di Pomerania-Wolgast e di Maria di Sassonia. | Ernesto Ludovico fu, tra l'altro, istruito da Jacob Runge e studiò presso l'Università di Greifswald e quella di Wittenberg. All'Università di Greifswald fu onorato, nel 1560, con la nomina per un anno a Rettore e nel semestre invernale del 1563 fu nominato Rettore dell'Università di Wittenberg.
Nel 1565 visitò Francia e Inghilterra. Come terzogenito, Ernesto Ludovico, cui era stato dato dai contemporanei il soprannome der Schönste (Il più bello), aveva appena la prospettiva di subentrare nella sovranità del ducato.
Perciò egli scelse dapprima una carriera militare, che lo portò in Francia, ma non entrò in azione poiché la pace venne stipulata anzitempo. Tuttavia, in quegli anni, egli fece conoscenza del suo futuro suocero, Giulio di Brunswick-Lüneburg.
Poiché il suo prozio Barnim IX, che regnava a Stettino, non aveva eredi e anche suo fratello maggiore Boghislao XIII aveva rinunciato a subentrare nella signoria di Wolgast, Ernesto Ludovico tornò corsa.
Egli subentrò nella signoria della Pomerania-Wolgast nel 1567 insieme ai fratelli Boghislao XIII, Giovanni Federico e Barnim X. Suo fratello maggiore Giovanni Federico aveva ricevuto la signoria a Stettino ed era inoltre tutore del fratello minore Casimiro fino alla sua maggior età, più avanti vescovo titolare della diocesi (evangelica) di Cammin.
Boghislao XIII ricevette in appannaggio la rimanente amministrazione di Barth e Franzburg, il quinto fratello Barnim quelle di Rügenwalde e Bütow.
Ernesto Ludovico rimase quindi solo nella guida del ducato di Pomerania-Wolgast nel 1569.
Egli fu considerato un debole governante. Dopo il ritiro dei consiglieri Ulrich von Schwerin e Valentin von Eickstedt, che avevano a lungo condotto la politica di Wolgast, acquisì sempre più la guida, nella seconda metà del suo regno, il consigliere di camera Melchior Normann. La salute del duca era assai precaria, portandolo allo scoramento e alla malinconia.
Il suo matrimonio con la principessa del Brunswick Sofia Edvige fu descritto come irreprensibile, tuttavia la successiva tradizione volle, che dovesse esserci stato un rapporto con la nobile Sidonia von Borcke, interrotto infine in vista del processo per stregoneria e della condanna a morte di quest'ultima. Si diceva che questa avesse stregato la casa ducale a causa del rifiuto di Ernesto Ludovico.
L'improvviso decesso che colse duchi e principi verso il 1620 parve confermare queste dicerie, perciò l'allora ottantenne dama fu accusata, condannata e giustiziata.
Mentre Ernesto Ludovico non si distinse troppo politicamente, egli tenne una corte sontuosa per i tempi a Wolgast. Egli fece ampliare il castello di Wolgast, posto su un'isoletta fra l'isola di Usedom sul Peenestrom.
Sua madre fece preparare per sé nel 1574 nell'ex convento di Grobe un castello come residenza vedovile.
Parimenti egli fece ristrutturare in forma rinascimentale il castello di Loitz, residenza vedovile per la propria consorte. Entrambi gli edifici non esistono più da lungo tempo. Solo il castello di Ludwigsburg, che la sua consorte fece erigere nel 1600, è ancora in piedi.
I suoi rapporti con il fratello residente a Stettino, Giovanni Federico non furono sempre dei migliori. Quando quegli nel 1588 volle inalzare le accise per incrementare le entrate, Ernesto Ludovico si oppose.
Nel suo testamento egli nominò il secondo fratello più anziano, Boghislao tutore per la sua vedova e suo figlio, rompendo così una tradizione famigliare, secondo la quale la tutela passava al fratello maggiore, nel suo caso Giovanni Federico.
Si è serbato il suo ricordo presso l'Università di Greifswald, iniziando poco prima della sua morte la costruzione di un fabbricato ad uso collegio che da lui prende il nome e sulle cui fondamenta sorse nel XVIII secolo l'attuale edificio principale dell'Università di Greifswald. Perciò si trova nell'odierna Aula dell'edificio principale, dalle rovine del castello di Wolgast, un rilievo in pietra rappresentante il duca. Già nel 1571 egli aveva dato all'Università un nuovo ordinamento. Su sua iniziativa Valentin von Eickstedt mise insieme un testo in tedes | |
fi | https://fi.wikipedia.org/wiki/Hondurasin_historia | Hondurasin historia | Varhaishistoria | Hondurasin historia / Varhaishistoria | Mayojen eteläiset alueiden itäiset osat, mm. Copán kuuluvat nykyiseen Hondurasiin. | null | null | image/svg+xml | 1,048 | 1,552 | true | true | true | Hondurasin historia alkoi noin 10 000 vuotta sitten, kun ensimmäiset asukkaat tulivat alueelle. Mayat saapuivat Hondurasiin 400-luvulla ja loivat alueen ensimmäisen korkeakulttuurin. Copánin kaupunki oli merkittävä mayakeskus, joka kuitenkin hylättiin mayojen huippukauden aikana. Vuonna 1502 Kristoffer Kolumbus saapui Hondurasin rannikolle ja antoi sille sen nykyisen nimen. Espanjalaiset asuttivat Hondurasin vähitellen. Alueelta löydettiin kultaa ja hopeaa 1530-luvulla, minkä jälkeen espanjalaiset vakiinnuttivat asemansa Hondurasissa. Vuosisadan lopulla kaivosteollisuus taantui ja alue ajautui rappiolle.
Englantilaiset merirosvot ja siirtolaiset aiheuttivat epävakautta 1600- ja 1700-luvuilla. Lontoon sopimus 1786 myönsi rannikkoalueet espanjalaisille, mutta pian tämän jälkeen Hondurasissa alkoivat levitä itsenäistymisajatukset. Keski-Amerikan tasavallat itsenäistyivät Espanjasta vuonna 1821 ja liittyivät pian tämän jälkeen Meksikon keisarikuntaan, josta erosivat 1823, ja perustivat Keski-Amerikan liittotasavallan. Liittotasavalta kaatui sisäisiin erimielisyyksiin, ja Honduras itsenäistyi 13. marraskuuta 1838. | Honduras sijaitsee Väli-Amerikassa, joten monet varhaiset Pohjois- ja Etelä-Amerikan välillä kulkeneet heimot ovat todennäköisesti kulkeneet sen alueen kautta, ja osa on todennäköisesti myös asuttanut Hondurasia. Varhaisimmat asukkaat saapuivat yli 10 000 vuotta sitten. He asuivat luultavasti luolissa tai yksinkertaisissa asumuksissa ja olivat metsästäjiä. Tuhansia vuosia myöhemmin maanviljelystaito saapui alueelle, ja ensimmäinen viljakasvi oli todennäköisesti maissi. Vanhimmat tunnetut todisteet Hondurasin asukkaista ovat 6 000–8 000 vuotta vanhat kivityökalut, jotka löytyivät La Esperanzan läheltä 1962. Ensimmäiset asukkaat olivat todennäköisesti Pohjois-Amerikan paleointiaaneja.
Mayat saapuivat Hondurasin alueelle 400-luvulla. Jukatanin niemimaalta ja Guatemalasta tulleet mayat asuttivat erityisesti Motaguajoen laaksoa Hondurasin länsiosissa. Mayat rakensivat laajan tieverkoston, joka ulottui Meksikon keskiosiin saakka. Hondurasilaisesta Copánin kaupungista tuli mayojen tähtitieteellisten tutkimusten, matematiikan ja taiteen keskus.
Copán oli suurimmillaan mayojen kultakauden loppuvaiheessa, jolloin siellä asui kaikkiaan noin 30 000 ihmistä. Kaupungin tuottamia maanviljelystuotteita ja vaatteita levisi kauppareittejä pitkin itäiseen Hondurasiin ja Meksikon keskiosiin saakka. Copán rappioitui kuitenkin vuoden 822 jälkeen ja jäi raunioiksi. Mayakulttuurin romahduksen syitä ei tiedetä, mutta arvellaan, että Copánin romahdukseen saattoivat vaikuttaa maatalouskatastrofit, hallitsematon väestönkasvu, ulkopuoliset valloittajat tai sisäiset ristiriidat. Vaikka mayojen papit ja hallitsijat jättivät kaupungin, sinne jäi kuitenkin paljon alempien luokkien väestöä. Kaupungin asukasluku oli vuonna 900 enää alle 5 000. Hondurasin alue ajautui monien kilpailevien heimojen haltuun. Sinne ei syntynyt hallitsevaa voimaa, vaan heimot taistelivat keskenään vallasta. Espanjalaiset onnistuivatkin valtaamaan alueen liittoutumalla toisten heimojen kanssa ja alistamalla toiset.
Mosquitian sademetsän keskellä sijaitsee tuntemattomalle kansalle kuuluneen suurkaupungin rauniot, joiden arvioidaan olevan peräisin ajanjaksolta 1 000–1 400 jaa. Vuonna 2015 julkistetun löydön yhteydessä on hylätty ajatus legendaarisesta Ciudad Blancasta, sillä kyse on useista kaupungeista ja kokonaisesta kulttuurista. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Etaples_art_colony | Etaples art colony | Styles and subjects | Etaples art colony / Styles and subjects | null | English: William Holt Yates Titcomb, Market Day, Étaples | null | image/jpeg | 668 | 450 | true | true | true | The Étaples art colony consisted of artists working in the Étaples area of northern France at the turn of the 20th century. The colony had its heyday between 1880–1914, after which it was disrupted by World War I. Although broadly international, it was made up mainly of English-speakers from North America, Australasia and the British Isles. While some artists settled in the area, other visitors stayed only a season, or an even shorter time, as they journeyed from art colony to art colony along the coasts of Normandy and Brittany. There was no uniformity of style, although there were several shared interests. While most painters left the town in 1914, artistic activity of varied quality was continued during the war by volunteers, artists in uniform and war artists. With peace, some former residents returned to their homes and the persistence of a small colony attracted a few visitors, although little innovative work now resulted. | There have been references to l'École d'Étaples in the wake of an exhibition of those who were painting locally between 1880-1914. But while many of them painted out of doors, as was the new fashion in those years, their styles were too diverse to constitute a school. They ranged from the plein-air style of artists' colonies to the south, through Impressionism to Post Impressionism. Among some 200 individuals from three continents, subject matter was obviously varied. However, two broad tendencies can be observed in their work. One is the treatment of light, that recommended itself to those of an Impressionist tendency, such as Boudin and Le Sidaner among the French and Wilson Steer from England. In this connection, we have to thank the journalist and amateur painter Édouard Lévêque for putting into words its quality and giving the coastal area it eventual name. Originally from Amiens, he helped develop Le Touquet as a resort and was editor of its newspaper. The phrase 'Opal Coast' was coined in an article by him in Le journal de Paris-Plage in February 1911. "Is there", he asked, "anything natural that possesses this incessantly changing diversity of colour? Yes, the opal, that precious stone with its milky tones, projecting its series of red and green glints. So let our Côte d'Opale join company with the Côte d'Azur, the Côte d'Emeraude and the Côte d'Argent."
Gallery 1: Light effects
The other tendency among the artists was to follow the Realism of such painters as Jules Bastien-Lepage and Jean-François Millet in their choice of humble everyday subjects – in the case of Étaples, the life of the fisherfolk. There are good examples in the work of the American Louis Paul Dessar, who was in the town between 1886-1901, and the Anglo-Australian Tudor St George Tucker, whose first major painting, "A Picardy Shrimp Fisher", was executed in Étaples. William Gerard Barry's "Time Flies" and Birge Harrison's "The Return of the Mayflower", mentioned above, are works of the same tendency.
One particular focus of attention as a subject was the town's fish market, built in 1872 and now a maritime museum. Examples include "Fish Market, Etaples", shown in 1913 at the annual exhibition of the Royal Canadian Academy of Arts by Clara S. Haggarty (1871-1958), and two exhibited at the 1907 Royal Academy exhibition in England: the Australian James Peter Quinn's "Fish Market at Étaples", and "A corner of the market, Etaples" by the animal artist Evelyn Harke (fl.1899-1930). Etchings were also made, two of which are singled out in Whitman's Print Collector's Handbook (1918): Nelson Dawson's aquatint "Halles aux poisons" (1911), made after a visit to the town in 1910 and now in Georgetown University, and William Lee Hankey's "Fish Market at Étaples", now in the British Museum. The latter depicts baskets of fish on display in a stone hall with two women seated in the left foreground, bending towards one another as they talk, while men walk past them carrying baskets.
The market outside was equally popular, a subject bringing together folk in their distinctive local dress which was particularly adapted to the kind of saleable genre subjects that many of these artists were producing. It is shown in the oil paintings "Market Day" by the English William Holt Yates Titcomb (see Gallery 2), "Market at Etaples" by the Australian Marie Tuck (1866-1947 and "Market Scene at Etaples" by her compatriot Iso Rae (1860-1940). There was also the charcoal and crayon drawing "Le Marché à Etaples" by Hilda Rix (1884-1961), another Australian, and "Market Place, Étaples", a watercolour by the Irish artist Mima Nixon (1861-1939) that was displayed at the Royal Academy exhibition in 1909.
Recently there has been some controversy over the authenticity of artistic portrayal of the life of fisherfolk. Nina Lübbren in particular has argued that the strategies employed in producing a work of art present a false picture and are chiefly aimed at satisfying market preconceptions. But while a good deal that was produced is undeniably formulaic, there is evidence also of a so |
Subsets and Splits
Rainbow References in WIT
The query retrieves entries containing the word 'rainbow' in various fields, providing a basic search and limited context about where the term appears.