language stringlengths 2 9 | page_url stringlengths 25 757 | image_url stringlengths 54 738 | page_title stringlengths 1 239 | section_title stringlengths 1 674 ⌀ | hierarchical_section_title stringlengths 1 1.2k ⌀ | caption_reference_description stringlengths 1 15.6k ⌀ | caption_attribution_description stringlengths 1 47.4k ⌀ | caption_alt_text_description stringlengths 1 2.08k ⌀ | mime_type stringclasses 7
values | original_height int32 100 25.5k | original_width int32 100 46.6k | is_main_image bool 1
class | attribution_passes_lang_id bool 1
class | page_changed_recently bool 1
class | context_page_description stringlengths 1 2.87k ⌀ | context_section_description stringlengths 1 4.1k ⌀ |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
th | https://th.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%A3%E0%B8%B2%E0%B8%8A%E0%B8%A7%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B9%8C%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%88%E0%B8%AA%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%AA%E0%B8%B2%E0%B8%A1%E0%B9%81%E0%B8%AB%E0%B9%88%E0%B8%87%E0%B8%AD%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%B4%E0%B8%9B%E0%B8%95%E0%B9%8C | ราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ | พระมหากษัตริย์ | ราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ / พระมหากษัตริย์ | null | English: Bed of Osiris Cairo JE 32090, from the tomb of Djer and inscribed with the name of the 13th dynasty pharaoh Djedkheperew. | null | image/jpeg | 1,903 | 1,937 | true | true | true | ราชวงศ์ที่สิบสาม แห่งอียิปต์โบราณ เป็นราชวงศ์ที่มักจะรวมกับราชวงศ์ที่สิบเอ็ด, สิบสอง และราชวงศ์ที่สิบสี่ ภายใต้ใน
สมัยราชอาณาจักรกลาง แต่นักเขียนบางคนมักแยกราชวงศ์ที่สิบสามออกจากราชวงศ์เหล่านี้ และเข้าร่วมกับราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์โบราณจนถึงราชวงศ์ที่สิบเจ็ดแห่งอียิปต์โบราณ และเป็นส่วนหนึ่งในสมัยช่วงต่อที่สองแห่งอียิปต์ ราชวงศ์ที่สิบสาม ปกครองตั้งแต่ประมาณ 1,802 ปีก่อนคริสตกาล จนถึงประมาณ 1649 ปีก่อนคริสตกาล รวมทั้งหมด 153 ปี
ราชวงศ์ที่สิบสาม เป็นราชวงศ์ที่ต่อเนื่องโดยตรงจากราชวงศ์ที่สิบสองแห่งอียิปต์โบราณ โดยมีปฐมกษัตริย์พระองค์แรกของราชวงศ์ที่สิบสาม เชื่อกันว่าเป็นพระราชโอรสในฟาโรห์อเมเนมฮัตที่ 4 Kim Ryholtเสนอว่าแบ่งเขตแดนระหว่างสองราชวงศ์ ทำให้มีการเพิ่มราชวงศ์ที่สิบสี่แห่งอียิปต์ ที่เป็นอิสระในทางตะนออกของสามเหลี่ยมปากแม่น้ำไนล์ เหตุการณ์ที่ Kim Ryholtเสนอเกิดขึ้นในช่วงรัชสมัยของฟาโรห์หญิงโซเบคเนเฟรู
ฟาโรห์แห่งราชวงศ์ที่สิบสามแห่งอียิปต์ มีพระราชอำนาจตั้งแต่เมืองเมมฟิสทางเหนือ ตอนกลางจนถึงอียิปต์ตอนบน ตลอดจนถึงน้ำตกแห่งที่สองของแม่น้ำไนล์ พระราชอำนาจของกษัตริย์แห่งราชวงศ์ที่สิบสาม ค่อยๆเสื่อมลงในช่วงปีที่ 150 ของราชวงศ์ และในที่สุดก็สิ้นสุดลงด้วยการพิชิตเมืองเมมฟิสโดยกษัตริย์แห่งชาวฮิกซอสแห่งราชวงศ์ที่สิบห้าของอียิปต์ก่อน 1650 ปีก่อนคริสต์ศักราช | ในตำราสมัยนี้ ราชวงศ์ที่สิบสามมักจะถูกอธิบายว่าเป็นยุคแห่งความวุ่นวาย อย่างไรก็ตามราชวงศ์นี้อาจสงบสุข มากกว่าสมัยราชอาณาจักรกลางในเมืองหลวงเก่าอย่างเมือง ฮิท-ทาวี ใกล้กับ ไฟยุม ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์ที่มีพระมหากษัตริย์จำนวนมากแต่มีครองราชที่สั้น และมีเพียงไม่กี่พระองค์ที่ได้รับการรับรองว่ามีอยู่จริง | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/STS-86 | STS-86 | null | STS-86 | null | STS-86 crew | null | image/jpeg | 592 | 749 | true | true | true | STS-86 — 87-й старт многоразового транспортного космического корабля в рамках программы Спейс Шаттл и 20-й космический полёт «Атлантиса», произведен 26 сентября 1997 года. Астронавты провели в космосе около 11 суток и благополучно приземлились на 15 полосу Космического центра им. Кеннеди 6 октября 1997 года.
В программу полёта STS-86 входило проведение седьмой стыковки шаттла с российской орбитальной станцией «Мир», доставка и возвращение грузов, выполнение различных экспериментов. | STS-86 — 87-й старт многоразового транспортного космического корабля в рамках программы Спейс Шаттл и 20-й космический полёт «Атлантиса», произведен 26 сентября 1997 года. Астронавты провели в космосе около 11 суток и благополучно приземлились на 15 полосу Космического центра им. Кеннеди 6 октября 1997 года.
В программу полёта STS-86 входило проведение седьмой стыковки шаттла с российской орбитальной станцией «Мир», доставка и возвращение грузов, выполнение различных экспериментов. | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/H%C3%BAsv%C3%A9t-sziget | Húsvét-sziget | Turizmus | Húsvét-sziget / Turizmus | NagyításA Rano Kao kráter | null | A Rano Kao kráter | image/jpeg | 495 | 5,000 | true | true | true | A Húsvét-sziget a Csendes-óceán délkeleti részén, Óceánia területén, a Baktérítőtől délre található sziget. Néprajzilag Polinézia része, nemzetközi jogilag Chile tartománya 1888 óta. Nevét Jakob Roggeveen holland tengerészkapitánytól kapta, aki 1722-ben húsvét vasárnapján fedezte fel.
A Húsvét-sziget főleg a mintegy 900 fennmaradt monumentális kőszobor révén híres. A sziget területének 40%-a a Rapa Nui Nemzeti Parkhoz tartozik, ami a világörökség része.
Polinéziából érkezett lakói az i. sz. első évezred első felében telepedtek le a szigeten és az évszázadok során jelentős kultúrát hoztak létre. A minden más lakható helytől távoli szigeten azonban az adott természeti erőforrásokhoz képest túlnépesedés alakult ki, ami, elsősorban az erdők kiirtása révén, végül ökológiai és civilizációs katasztrófát okozott. Az európai felfedezők megérkezésekor a lakosság már mindössze két-háromezer főre csökkent az egy évszázaddal korábbra valószínűsíthető 15 000 körüli létszámról. | A modern turizmus is 1967-ben kezdődött, a polgári légi forgalom beindulásával. Az 1980-as évek óta ez a legfontosabb gazdasági ágazat és túlnyomórészt a szigetlakók ellenőrzése alatt áll. 1998-ban már 21 ezer turista látogatott a Húsvét-szigetre, és ott 8 millió dollárt költöttek, a repülőjegyek és szállodai szobák árán kívül. A legnagyobb turistaforgalom a déli félteke szerinti nyáron van, december és március között, ekkor a fontosabb látnivalóknál zsúfoltság is tapasztalható.
A sziget 2013-ban is mindössze három irányból, Santiago de Chile, Lima vagy Tahiti felől, kizárólag a LAN chilei légitársaság gépeivel érhető el, 5-6 órás légi úton. Európából vagy Észak-Amerikából további minimum 10-12 órás légi utat kell terveznie annak, aki oda vágyik.
Nagy személyszállító hajók számára alkalmas kikötő nincsen, csak kis hajókkal lehet kikötni. A hatalmas luxus tengerjárók a nyílt tengeren horgonyoznak le, és a vendégeket kishajóval szállítják a szigetre, ami viharos tenger esetén kényelmetlen is lehet.
A szálláslehetőségek a magánpanzióktól az európai három csillagosnak megfelelő hotelekig terjednek. A turisták többsége körutazások állomásaként érkezik a szigetre, és csak három-négy napig marad.
A viszonylag magas árszínvonal oka, hogy néhány mezőgazdasági termék kivételével a vendéglátáshoz szükséges dolgokat sok ezer kilométerről kell légi vagy vízi úton ideszállítani.
A lakosság túlnyomó része számára ma már a turizmus a megélhetés forrása. A nagy világnyelveken mind lehet idegenvezetőt fogadni, a szigetet terepjárókkal vagy – könnyen és olcsón bérelhető – hátaslovon járhatják be vendégek, de gyakorlottabb túrázók számára az összes látványosság elérhető gyalog is, bár a vulkanikus terep nehéz, és az ivóvizet is magukkal kell vinniük.
A szigetről a régészeti örökség részét képező tárgyat szigorúan tilos kivinni. A helyi kézművesek jó minőségű másolatokat kínálnak megvételre. | |
azb | https://azb.wikipedia.org/wiki/%D8%AC%D9%88%D8%B1%D8%AC_%D8%B3%D8%A8%D8%A7%D8%B3%D8%AA%DB%8C%D8%A7%D9%86_%D8%B3%DB%8C%D9%84%D8%B2%D8%B1 | جورج سباستیان سیلزر | null | جورج سباستیان سیلزر | null | English: George Sebastian Silzer, 38th Governor of New Jersey | null | image/jpeg | 4,425 | 3,286 | true | true | true | جورج سباستیان سیلزر آمریکالی سیاستچی، سناتور و دموکرات حزبینین عوضوو. | جورج سباستیان سیلزر (اینگیلیسجه:George Sebastian Silzer) آمریکالی سیاستچی ، سناتور و دموکرات حزبینین عوضوو. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Carlos_Alves_de_Souza_Filho | Carlos Alves de Souza Filho | null | Carlos Alves de Souza Filho | Carlos Alves de Souza Filho, 1928 | Français : Carlos Alves de Souza Filho, alors secrétaire à l'ambassade du Brésil à Paris (1928) | null | image/jpeg | 640 | 365 | true | true | true | Carlos Alves de Souza Filho war ein brasilianischer Diplomat. | Carlos Alves de Souza Filho (* 1901; † 9. April 1990 in Rio de Janeiro) war ein brasilianischer Diplomat. | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E6%9C%A8%E6%9F%B5%E5%85%AC%E5%9C%92 | 木柵公園 | 圖片集 | 木柵公園 / 圖片集 | null | Bân-lâm-gú: 木柵游泳池入口。（佇臺北市文山區木柵公園） | null | image/jpeg | 2,736 | 3,648 | true | true | true | 木柵公園，位於臺北市文山區興隆路四段50號，面積有40,664平方公尺。園區內有榕樹林、池塘、環湖三棵老樹、游泳池、溜冰場、涼亭、兒童遊戲場等設施。 | null | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/Fr%C3%B8ya_(kommune) | Frøya (kommune) | Skoler | Frøya (kommune) / Kultur / Skoler | Dyrøy oppvekstsenter | Norsk bokmål: Dyrøya oppvekstsenter | null | image/jpeg | 2,592 | 3,888 | true | true | true | Frøya er en kommune i Trøndelag og ligger vest for innløpet til Trondheimsfjorden og nord for øya og kommunen Hitra. Kommunen grenser mot Smøla i vest, Hitra i sør, og Bjugn, Åfjord, Roan og Osen i øst. Frøya består av øya Frøya, flere fiskevær i varierende størrelse i nordvest, så som de bebodde Sula, Bogøyvær og Mausundvær, samt de fraflyttede Kya, Vågsvær og Humlingsværet, samt arkipelet Froan i nordøst. Øya Frøya grenser mot Frohavet i øst, Norskehavet i nordvest, Frøyhavet i nordøst, Frøyfjorden i sør. | Oppvekstsentre inkluderer både barnehage og grunnskole.
Dyrøy oppvekstsenter
Mausund oppvekstsenter
Nabeita oppvekstsenter
Nordskag oppvekstsenter
Sistranda barne- og ungdomsskole
Sistranda kystbarnehage
Rabben barnehage
Nesset barnehage
Sørburøy skole
Frøya kulturskole
Guri Kunna videregående skole | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Vieux-Lille | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f0/Lille_rue_Doudin.JPG | Vieux-Lille | Généralités | Vieux-Lille / Généralités | La rue Doudin, dans la partie populaire du Vieux-Lille | Français : La rue Doudin dans le Vieux-Lille à Lille (Nord). Étymologie: Citée dans les Charles du XVe Siècle sous le nom de rue de Houdaing et du XVIIe Siècles sous le nom de Houdin. | null | image/jpeg | 1,500 | 2,001 | true | true | true | Le Vieux-Lille est un quartier situé au nord de Lille. C'est le quartier le plus riche en constructions antérieures au XIXᵉ siècle. Il conserve encore de nombreuses rues pavées et quelques traces des canaux qui sillonnaient la ville aux siècles passés. Il est peuplé par 20.000 habitants. | Jusqu’à la Première Guerre mondiale, le nom de Vieux-Lille était attribué à toute la partie de la ville antérieure à l'agrandissement de 1858, c’est-à-dire la partie bordée à l'ouest par le boulevard de la Liberté et au sud par le boulevard Louis XIV. Au cours de la Première Guerre mondiale, les alentours de la rue de Béthune, de la gare et de la rue du Molinel sont détruits, le Palais Rihour (XVIIIᵉ – XIXᵉ siècles) est incendié. Les zones détruites sont reconstruites selon les modes des années trente, Art déco autour de la rue du Molinel, néo-régionaliste rue Faidherbe et rue de Béthune.
Dans les années 1960 et 1970, la destruction du quartier populaire de Saint-Sauveur, fait du Vieux-Lille le dernier témoignage de l'architecture de la ville avant la révolution industrielle.
Le Nord du centre-ville reste alors la seule partie ancienne de Lille totalement « préservée ». Elle échappe en fait à la modernisation et, de ce fait même, est de plus en plus délaissée par les habitants les plus favorisés. C'est probablement de cette époque que date le glissement du nom de « Vieux-Lille » vers ce seul périmètre. Quartier d'immigrés et de familles jusque dans les années 1980, traînant une mauvaise réputation, il a échappé à un projet de voie rapide en son centre. Il a été au contraire restauré sous les mandats successifs de Pierre Mauroy et est devenu aujourd'hui un quartier commercialement très dynamique. On y trouve beaucoup de bars, restaurants, et boutiques diverses, notamment de luxe. Depuis sa réhabilitation, le prix de l'immobilier n'a cessé d'y augmenter, renouvelant presque entièrement sa population et entraînant une rapide gentrification du quartier.
Si Lille a bien ses origines dans le Vieux-Lille, dans les environs de la cathédrale Notre-Dame de la Treille, la majeure partie de ce qu'on appelle « Vieux-Lille » aujourd'hui n'est pas la plus ancienne de la ville. Tout un pan du Vieux-Lille a été construit beaucoup plus tard que le noyau historique : les voies situées au nord de la rue du Pont-Neuf et de la rue Négrier datent de l'agrandissement de 1670 décidé par Vauban après le rattachement à la France de Louis XIV. Elles se caractérisent par leur tracé linéaire et leur plan régulier.
Les rues, au tracé plus souple, situées à la jointure du Vieux-Lille et du centre-ville et autour de la cathédrale sont, en revanche, parmi les plus anciennes de Lille : rue de la Clef, rue de la Grande-Chaussée, rue des Chats-Bossus, place aux Oignons, rue Basse, etc.
La plupart de ces rues témoignent de l'allure qu'avait Lille dans le courant du XVIIIᵉ siècle, alors que le style architectural de type « lillois » prospérait et se déclinait le long de rangs de maisons identiques dans les proportions et les rythmes et différentes dans les détails des décorations. |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Camille_Gauthier | Camille Gauthier | Mobilier | Camille Gauthier / Mobilier | null | Français : Meubles Gauthier Poinsignon de 1903 | null | image/jpeg | 2,908 | 2,096 | true | true | true | Camille Gauthier est un concepteur de meubles né le 3 septembre 1870 à Norroy-lès-Pont-à-Mousson et décédé en 1963 à Montricoux.
Il suit les cours de l'École des beaux-arts de Nancy puis, en 1891, l'École des arts décoratifs de Paris.
Il débute chez Majorelle en 1893 en tant que dessinateur au bureau d'étude. Son arrivée précède la participation de la firme à l'Exposition d'Art Décoratif Lorrain aux Galeries Poirel de Nancy en 1894 qui décidera Louis Majorelle à s'orienter vers un style renouvelé, parallèlement à sa production de mobilier historicisant en vernis martin.
Camille Gauthier dessine des panneaux de marqueterie qui puisent souvent leur inspiration dans le répertoire naturaliste ou proposent des sujets narratifs, conçus comme de véritables compositions picturales. Ces principes sont appliqués dans une série de très beaux meubles créés pour l'Exposition Universelle de Paris en 1900 et participent au succès rencontré par la Maison Majorelle. | null | |
ro | https://ro.wikipedia.org/wiki/Catedrala_Ortodox%C4%83_din_Turda | Catedrala Ortodoxă din Turda | Galerie de imagini | Catedrala Ortodoxă din Turda / Galerie de imagini | null | Română: Catedrala Ortodoxa - Icoana - (Str.Andrei Saguna nr.2) English: Ortodox Cathedral - Icon - (2 Andrei Saguna Street) | null | image/jpeg | 2,105 | 2,800 | true | true | true | Catedrala Ortodoxă din Turda este situată pe str. Andrei Șaguna nr. 2, cu intrarea principală orientată spre Piața 1 Decembrie 1918. | null | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%A2%D1%80%D1%91%D1%85%D1%86%D0%B2%D0%B5%D1%82%D0%BD%D1%8B%D0%B9_%D0%BE%D0%BF%D0%BE%D1%81%D1%81%D1%83%D0%BC | Трёхцветный опоссум | null | Трёхцветный опоссум | null | English: Northern Red-sided Opossum (Monodelphis brevicaudata) range | изображение | image/png | 319 | 212 | true | true | true | Трёхцветный опоссум — вид млекопитающих семейства опоссумов. | Трёхцветный опоссум (лат. Monodelphis brevicaudata) — вид млекопитающих семейства опоссумов. | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/Khopesh | Khopesh | null | Khopesh | Khopesh fra det 18. århundre f.Kr. funnet ved Nablus; bladet er dekorert med elektrum. | Deutsch: Sichelschwert (Khopesh) aus Sichem (Nablus); Einlagen aus Elektron, um 1750 BC, Staatl. Museum Ägyptischer Kunst, München. | null | image/jpeg | 687 | 2,235 | true | true | true | Khopesh var et egyptisk sigdsverd som ble utviklet fra stridsøkser.
En typisk khopesh er 50–60 centimeter lang, selv om mindre eksemplarer også er å finne. Den sløve delen av sverdtippen hadde også funksjon som slagvåpen i tillegg til krok. Disse sigdsverdene gikk over fra bronse til jern i nye rike-perioden. Den tidligst kjente avbildningen av en khopesh er på Gribbestelen, som avbilder en kong Eannatum av Lagash bærende våpenet; dette vil datere khopesh-sverdet til minst 2500 f.Kr.
Ordet khopesh kan være avledet av ordet for «ben», som i «oksebein», grunnet likhet i formen. Hieroglyfen for ḫpš blir funnet så tidlig som i tiden rundt Sarkofagtekstene.
Bladet skjerpes kun på den ytre delen av den krummede delen. Khopesh-sverdet ble utviklet fra epsilon-øksen eller lignende buede stridsøkser. Merk uansett at khopesh-sverdet ikke var en øks. Khopeshen falt ut av bruk rundt 1300 f.Kr. Sverdet refereres derimot til i Rosettasteinen fra 196 f.Kr., som «sverd»-determinativet i en hieroglyfisk blokk, med symbolene «kh», «p», og «sh»:
Forskjellige faraoer avbildes med en khopesh, og noen er blitt funnet i kongegraver, som for eksempel to eksemplarer funnet med Tutankhamon i hans grav. | Khopesh (ḫpš; også uttalt khepesh) var et egyptisk sigdsverd som ble utviklet fra stridsøkser.
En typisk khopesh er 50–60 centimeter lang, selv om mindre eksemplarer også er å finne. Den sløve delen av sverdtippen hadde også funksjon som slagvåpen i tillegg til krok. Disse sigdsverdene gikk over fra bronse til jern i nye rike-perioden. Den tidligst kjente avbildningen av en khopesh er på Gribbestelen, som avbilder en kong Eannatum av Lagash bærende våpenet; dette vil datere khopesh-sverdet til minst 2500 f.Kr.
Ordet khopesh kan være avledet av ordet for «ben», som i «oksebein», grunnet likhet i formen. Hieroglyfen for ḫpš («ben») blir funnet så tidlig som i tiden rundt Sarkofagtekstene (første mellomepoke i Egypt).
Bladet skjerpes kun på den ytre delen av den krummede delen. Khopesh-sverdet ble utviklet fra epsilon-øksen eller lignende buede stridsøkser. Merk uansett at khopesh-sverdet ikke var en øks. Khopeshen falt ut av bruk rundt 1300 f.Kr. Sverdet refereres derimot til i Rosettasteinen fra 196 f.Kr., som «sverd»-determinativet i en hieroglyfisk blokk, med symbolene «kh», «p», og «sh»:
Forskjellige faraoer avbildes med en khopesh, og noen er blitt funnet i kongegraver, som for eksempel to eksemplarer funnet med Tutankhamon i hans grav.
Selv om visse eksemplarer tydelig er skjerpet, har mange eksemplarer sløve kanter som antagelig aldri har hatt til hensikt å skjerpes. Det kan derfor være mulig at khopesh-sverd funnet i høytstående individers graver kan være seremonielle varianter. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Nissan_Teana | Nissan Teana | Teana J32 (2008–2013) | Nissan Teana / Teana J32 (2008–2013) | null | English: Nissan Teana. 日本語: 日産ティアナ。 | null | image/jpeg | 600 | 800 | true | true | true | Der Nissan Teana ist ein seit 2003 hergestelltes Modell der oberen Mittelklasse des japanischen Automobilherstellers Nissan mit Frontantrieb. Der Teana hat die gleiche Plattform wie der in den USA angebotene Nissan Maxima und ist ferner verwandt mit dem Nissan Altima und dem ausschließlich in Japan angebotenen Nissan Presage.
Der Name Teana entstand aus einem Wort der amerikanischen Ureinwohner, das so viel bedeutet wie Anbruch oder Dämmerung. Er wurde gewählt, da er metaphorisch gut zur Neuauflage einer luxuriösen Limousine passt und einen eleganten Klang hat. | Im April 2008 wurde die zweite Generation des Teana auf der Beijing International Automotive Exhibition vorgestellt und gelangte im Juni schließlich in den Verkauf. Auf dem japanischen Markt ist der J32 das erste Fahrzeug von Nissan, das auf der neu entwickelten D-Plattform aufbaut und auch der erste Wagen seiner Klasse, der ein Glasdach bietet.
Der Teana steht als Fronttriebler mit zwei V6-Benzinmotoren und als Allradversion mit einem Reihenvierzylinder zur Verfügung. Mittels eines stufenlosen Getriebes, das im leistungsstärksten Modell über einen manuellen Schaltmodus mit sechs Stufen verfügt, wird die Motorkraft übertragen. | |
lt | https://lt.wikipedia.org/wiki/V%C4%97%C5%BElio_rikiuot%C4%97 | Vėžlio rikiuotė | null | Vėžlio rikiuotė | Vėžlio rikiuotė, šiuolaikinė imitacija | English: Picture uploaded by the author. Taken on May 15, 2005. Roman re-enactors demonstrate a testudo formation (The Tortoise) | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | Vėžlio rikiuotė – įprasta senovės Romos legionierių kovinė rikiuotė, kurioje priešakiniai kariai uždengia skydais priekį, o už jų esantys – viršų. Tuo būdu apsisaugoma nuo strėlių bei kitų svaidomų ginklų. Šonuose ar gale esantys legionieriai, esant reikalui, savo skydais galėdavo kažkiek pridengti ir šias puses.
Rikiuotės trūkumas buvo jos glaudumas, trukdantis kautis artimoje kovoje. Ypač rimtai tai atsiliepė Karės mūšyje prieš partus 53 m. pr. m. e., kai romėnų „vėžlys“ buvo tiesiog sutriuškintas partų katafraktų. Taip pat, ši rikiuotė negalėdavo greitai judėti, o priešakinės linijos kojos ir veidai buvo dalinai atidengti. Galiausiai, stiprūs šaunamieji ginklai, pvz., sudėtinis lankas, galėdavo pramušti skydus ir sužeisti ar net „prikalti“ juos laikančias rankas. | Vėžlio rikiuotė (lot. Testudo, vėžlys) – įprasta senovės Romos legionierių kovinė rikiuotė, kurioje priešakiniai kariai uždengia skydais priekį, o už jų esantys – viršų. Tuo būdu apsisaugoma nuo strėlių bei kitų svaidomų ginklų. Šonuose ar gale esantys legionieriai, esant reikalui, savo skydais galėdavo kažkiek pridengti ir šias puses.
Rikiuotės trūkumas buvo jos glaudumas, trukdantis kautis artimoje kovoje. Ypač rimtai tai atsiliepė Karės mūšyje prieš partus 53 m. pr. m. e., kai romėnų „vėžlys“ buvo tiesiog sutriuškintas partų katafraktų (sunkioji kavalerija). Taip pat, ši rikiuotė negalėdavo greitai judėti, o priešakinės linijos kojos ir veidai buvo dalinai atidengti. Galiausiai, stiprūs šaunamieji ginklai, pvz., sudėtinis lankas, galėdavo pramušti skydus ir sužeisti ar net „prikalti“ juos laikančias rankas. | |
da | https://da.wikipedia.org/wiki/Dj%C3%A6velsbid-sl%C3%A6gten | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e4/Succisa-pratensis.JPG | Djævelsbid-slægten | null | Djævelsbid-slægten | null | Succisa pratensis | Djævelsbid på en naturlig biotop. | image/jpeg | 225 | 300 | true | true | true | Slægten Djævelsbid omfatter kun én art, men denne er udbredt i Europa, Nordafrika og Asien.
Djævelsbid | Slægten Djævelsbid (Succisa) omfatter kun én art, men denne er udbredt i Europa, Nordafrika og Asien.
Djævelsbid (Succisa pratensis) |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Giovan_Francesco_Loredan | Giovan Francesco Loredan | null | Giovan Francesco Loredan | Giovan Francesco Loredan, 1647 | Nederlands: IdentificatieTitel(s): Portret van schrijver Giovan Francesco LoredanObjecttype: prent boekillustratie Objectnummer: RP-P-1909-5172Opschriften / Merken: verzamelaarsmerk, verso, gestempeld: Lugt 2228VervaardigingVervaardiger: prentmaker: Giacomo Piccini (vermeld op object)uitgever: Francesco ValvasensePlaats vervaardiging: VenetiëDatering: 1647Fysieke kenmerken: gravure; verso met tekst in boekdrukMateriaal: papier Techniek: graveren (drukprocedé) / boekdrukAfmetingen: plaatrand: h 152 mm × b 105 mmToelichtingPrent uit de publicatie: Loredan, Giovan Francesco. Le glorie degli Incogniti. Venetië: Francesco Valvasense, 1647, p. 244.OnderwerpWat: historical personsportrait of a writerWie: Giovan Francesco LoredanVerwerving en rechtenVerwerving: aankoop 1905Copyright: Publiek domein | null | image/jpeg | 2,026 | 1,430 | true | true | true | Giovan Francesco Loredan o Loredano è stato uno scrittore italiano, autore di opere di vario genere e fondatore dell'Accademia degli Incogniti. | Giovan Francesco Loredan o Loredano (Venezia, 27 febbraio 1607 – Peschiera, 13 agosto 1661) è stato uno scrittore italiano, autore di opere di vario genere e fondatore dell'Accademia degli Incogniti. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Rosanna_Zanetti | Rosanna Zanetti | null | Rosanna Zanetti | Zanetti at the Starlite Gala in 2019 | Rosanna Zanetti at the Starlite Gala in 2019 | null | image/jpeg | 1,658 | 1,122 | true | true | true | Rosanna Zanetti, is a Venezuelan actress. She is best known for her roles in telenovelas ¡Qué clase de amor! where she landed her first starring role, Fanatikda where she was the protagonist, telenovela produced by TC Televisión, and Natalia del Mar where she was the youthful protagonist of the story. | Rosanna Zanetti (born on June 15, 1988 in Caracas, Venezuela), is a Venezuelan actress. She is best known for her roles in telenovelas ¡Qué clase de amor! where she landed her first starring role, Fanatikda where she was the protagonist, telenovela produced by TC Televisión, and Natalia del Mar where she was the youthful protagonist of the story. | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Seznam_kulturn%C3%ADch_pam%C3%A1tek_v_Lounech | Seznam kulturních památek v Lounech | Louny | Seznam kulturních památek v Lounech / Louny | null | Čeština: Protizáplavový most u Ohře, LounyEnglish: Flood bridge from 1820 over Ohře near to Louny This is a photo of a cultural monument of the Czech Republic,number: 43611/5-1000.Památkový katalogMIS hledat obrázky hledat seznamyWikidata | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | Tento seznam nemovitých kulturních památek ve městě Louny v okrese Louny vychází z Ústředního seznamu kulturních památek ČR, který na základě zákona č. 20/1987 Sb., o státní památkové péči, vede Národní památkový ústav jako ústřední organizace státní památkové péče. Údaje jsou průběžně upřesňovány, přesto mohou obsahovat i řadu věcných a formálních chyb a nepřesností či být neaktuální.
Pokud byly některé části dotčeného území vyčleněny do samostatných seznamů, měly by být odkazy na tyto dílčí seznamy uvedeny v úvodu tohoto seznamu nebo v úvodu příslušné sekce seznamu. | MonumNet uvádí u některých adres orientační čísla, v registru adres nejsou pro Louny orientační čísla domů uvedena. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Pre-Islamic_Arabia | Pre-Islamic Arabia | Art | Pre-Islamic Arabia / Art | null | English: Stele of a male wearing a baldric; 4th millenium BCE; sandstone; height: 92 cm; from Al-`Ula (Saudi Arabia); in a temporary exhibition in the National Museum of Korea (Seoul), named Roads of Arabia: Archaeological Treasures of Saudi Arabia | null | image/jpeg | 4,032 | 3,024 | true | true | true | Pre-Islamic Arabia is the Arabian Peninsula prior to the emergence of Islam in 610 CE.
Some of the settled communities developed into distinctive civilizations. Information about these communities is limited and has been pieced together from archaeological evidence, accounts written outside of Arabia, and Arab oral traditions which were later recorded by Islamic scholars. Among the most prominent civilizations were the Thamud civilization, which arose around 3000 BCE and lasted to around 300 CE, and the Dilmun civilization, which arose around the end of the fourth millennium and lasted to around 600 CE. Additionally, from the beginning of the first millennium BCE, Southern Arabia was the home to a number of kingdoms such as the Sabaeans, and Eastern Arabia was inhabited by Semitic speakers who presumably migrated from the southwest, such as the so-called Samad population. A few nodal points were controlled by Iranian Parthian and Sassanian colonists.
Pre-Islamic religion in Arabia included indigenous polytheistic beliefs, various forms of Christianity, Judaism, and Zoroastrianism. | The art is similar to that of neighbouring cultures. Pre-Islamic Yemen produced stylized alabaster (the most common material for sculpture) heads of great aesthetic and historic charm. | |
et | https://et.wikipedia.org/wiki/Karusnahk | Karusnahk | null | Karusnahk | Hermeliinist kübar, sall ja muhv | Deutsch: Postkarte, undatiert Dame mit Hermelinhut, -kollier und -muff, alles jeweils in üppiger Größe. Gemarkt mit L. L. 601/1 | null | image/jpeg | 1,567 | 982 | true | true | true | Karusnahk on rikkaliku karvastikuga pargitav nahk.
Kasutatakse rõivaste, tarbe- ja dekoratiivesemete, samuti taksidermias loomamulaažide valmistamiseks. Saadakse küttimise või karusloomakasvatuse ja parkimise lõppsaadusena.
Juba renessansiajastust peale märkis karusnahk prestiiži ning valge hermeliin oli lubatud vaid kuninglikule soole.
Karusnahast valmistatud müts muutus 19. sajandi teisel poolel eestlaste seisuslikuks peakatteks. Kerjus või kehvik karusnahkset mütsi ei kandnud, samuti mitte käsitööline, kelle riietust täiendas nokkmüts. Dekoratiivne rebase- või mägranahast müts kuulus tavaliselt taluperemehele, tähistades elus edasijõudnud meest. | Karusnahk on rikkaliku karvastikuga pargitav nahk.
Kasutatakse rõivaste, tarbe- ja dekoratiivesemete, samuti taksidermias loomamulaažide (topiste) valmistamiseks. Saadakse küttimise või karusloomakasvatuse ja parkimise lõppsaadusena.
Juba renessansiajastust peale märkis karusnahk prestiiži ning valge hermeliin oli lubatud vaid kuninglikule soole.
Karusnahast valmistatud müts muutus 19. sajandi teisel poolel eestlaste seisuslikuks peakatteks. Kerjus või kehvik karusnahkset mütsi ei kandnud, samuti mitte käsitööline, kelle riietust täiendas nokkmüts. Dekoratiivne rebase- või mägranahast müts kuulus tavaliselt taluperemehele, tähistades elus edasijõudnud meest. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Nunivak_Cup%CA%BCig_language | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/c/cb/Nunivak_maskette.jpg | Nunivak Cupʼig language | Example phrases | Nunivak Cupʼig language / Example phrases | A Nunivak Cup'ig man with raven maskette. The raven (Cup'ig tulukarug) is Ellam Cua or Creator god in the Cup’ig mythology | Hrvatski: Nunivak. Nunivak Eskim. Lietuvių: Grenlandijos eskimas (1929 m.). Nederlands: Eskimoman. ;Title: Maskette — Nunivak Summary Eskimo man, head-and-shoulders portrait, wearing headdress consisting of a protruding headband around the crown of his head, feathers, and a wooden bird head in front. Forms part of Edward S. Curtis Collection (Library of Congress). Published in The North American Indian / Edward S. Curtis. [Seattle, Wash.] : Edward S. Curtis, 1907-30, v. 20, p. 82. Subjects Indians of North America--Clothing & dress--Alaska--Nunivak Island--1920-1930. Eskimos--Clothing & dress--1920-1930. Headdresses--Alaska--Nunivak Island--1920-1930. Masks--Alaska--Nunivak Island--1920-1930. Digital ID (b&w film copy neg.) cph 3a16197 http://hdl.loc.gov/loc.pnp/cph.3a16197 | null | image/jpeg | 640 | 465 | true | true | true | Nunivak Cup'ig or just Cup'ig is a language or separate dialect of Central Alaskan Yup'ik spoken in Central Alaska at the Nunivak Island by Nunivak Cup'ig people. The letter "c" in the Yup’ik alphabet is equivalent to the English alphabet "ch".
The Central Alaskan Yupik who live on Nunivak Island call themselves Cup'ig. Those who live in the village of Chevak call themselves Cup'ik. The name Cup'ig is used for the Nunivak Island Yup'ik dialect and the name Cup'ik is used for Hooper Bay-Chevak Yup'ik dialect.
The Cup'ig dialect is threatened. This fact was documented by Dr. Michael E. Krauss of the Alaska Native Language Center at the University of Alaska and is illustrated on the map. In 1975, Krauss indicated, "Some of the children speak the language". Krauss documented continued decline and downgraded the status to "Very few or none of the children speak the language" in 1982.
Today Cup'ig is spoken by elders in the village of Mekoryuk. | Cangacit? - How are you?
Canritua - I am fine
Unuakukegci - Good morning
Agayunerpakegcikici - Have a very Merry Christmas
Allrakularakegciluci-llu - And have a Happy New Year
Taqukat, maklit neqkanka - Seals, bearded seals is my food
Quyana - Thanks
Quyana niicugnillua - Thank you for listening to me.
Quyana naqluki allnganka - Thank you for reading what I wrote. |
kn | https://kn.wikipedia.org/wiki/%E0%B2%95%E0%B3%8D%E0%B2%AF%E0%B3%81%E0%B2%86%E0%B2%B0%E0%B3%8D_%E0%B2%95%E0%B3%8B%E0%B2%A1%E0%B3%8D | ಕ್ಯುಆರ್ ಕೋಡ್ | ವೀಡಿಯೊ ಗೇಮ್ಸ್ | ಕ್ಯುಆರ್ ಕೋಡ್ / ಬಳಕೆಗಳು / ವೀಡಿಯೊ ಗೇಮ್ಸ್ | null | English: QR code version 40 example | null | image/png | 220 | 220 | true | true | true | ಕ್ಯುಆರ್ ಕೋಡ್ Quick Response Code ಎಂಬುದರ ಸಂಕ್ಷಿಪ್ತ ರೂಪ. ಇದು ಒಂದು ವಿಧದ ಮ್ಯಾಟ್ರಿಕ್ಸ್ ಬಾರ್ ಕೋಡ್ ನ ಟ್ರೇಡ್ ಮಾರ್ಕ್ ಆಗಿದೆ. ಬಾರ್ ಕೋಡ್ ಎಂಬುದು ಆಪ್ಟಿಕಲ್ ಉಪಕರನಗಳ ಮೂಲಕ ಓದಬಹುದಾದಂತ ಒಂದು ಮಾಹಿತಿಪಟ್ಟಿ ಆಗಿದ್ದು ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವಸ್ತುವಿನ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿರುತ್ತದೆ. ಈ ಕ್ಯುಆರ್ ಕೋಡ್ ನಾಲ್ಕು ಬಗೆಯ ಪ್ರಮಾಣೀಕೃತ ಸಂಕೇತೀಕರಣ ಗಳನ್ನು ಬಳಸಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಅವೆಂದರೆ ನ್ಯೂಮೆರಿಕ್, ಆಲ್ಫಾನ್ಯೂಮೆರಿಕ್, ಬೈಟ್/ ಬೈನರಿ ಮತ್ತು ಕಾಂಜಿ. ಕ್ಯುಆರ್ ಕೋಡಿನಲ್ಲಿ ಬಿಳಿಬಣ್ಣದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪುಬಣ್ಣದ ಚೌಕಾಕಾರದ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ರಚನೆಗಳು ಒಂದು ಚೌಕಾಕಾರದ ಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆಗೊಂಡಿರುತ್ತವೆ. ಇದನ್ನು ಸೂಕ್ತ ತಂತ್ರಾಂಶಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಸ್ಮಾರ್ಟ್ ಫೋನ್, ಕ್ಯಾಮೆರಾದಂತಹ ಉಪಕರಣಗಳ ಮೂಲಕ ಓದಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಂಗ್ರಹಗೊಂಡ ಬೇಕಾದ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.
ಜಪಾನಿನಲ್ಲಿ ಮೊತ್ತಮೊದಲಬಾರಿಗೆ ಆಟೋಮೋಟಿವ್ ಕೈಗಾರಿಕೆಗೋಸ್ಕರ ಇದನ್ನು ತಯಾರಿಸಲಾಯಿತು. ಕಾಲಕ್ರಮೇಣ ಈ ಕ್ಯುಆರ್ ಕೋಡ್ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಆಟೊಮೊಟಿವ್ ಕೈಗಾರಿಕೆಯ ಹೊರಗೂ ಕೂಡ ಜನಪ್ರಿಯವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇದರ ಸುಲಭ ಓದುವಿಕೆ ಮತ್ತು ಮಾಮೂಲಿ ಬಾರ್ ಕೋಡುಗಳಿಗಿಂತ ಒಳ್ಳೆಯರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ. ಉತ್ಪನ್ನಗಳ ಜಾಡುಹಿಡಿಯುವಿಕೆ, ಗುರುತುಹಿಡಿಯುವಿಕೆ, ಸಮಯದ ಲೆಕ್ಕಹಾಕುವಿಕೆ, ಕಡತಗಳ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ವ್ಯಾಪಾರದಲ್ಲಿ ಇವುಗಳ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತದೆ ವಾಣಿಜ್ಯ ಉದ್ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಜಾಡುಹಿಡಿಯಲು ಮತ್ತು ಅನುಕೂಲತೆಗೆ ಸಂಬಂಧಪಟ್ಟ ಉದ್ದೇಶಗಳಿಗಾಗಿ ಇದು ಬಳಕೆಯಲ್ಲಿದೆ. | ಈ ಕೆಳಗಿನವು ಕೆಲವು ಕ್ಯು ಆರ್ ಕೋಡ್ ನ ಮಾದರಿಗಳಾಗಿವೆ. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Chasse_%C3%A0_la_baleine | Chasse à la baleine | null | Chasse à la baleine | Chasse à la baleine, Abraham Storck. | null | null | image/jpeg | 1,433 | 1,937 | true | true | true | La chasse à la baleine, aussi appelée pêche de la baleine, a eu lieu dans les nombreuses régions du monde où les baleines vivent. Sur les 80 à 90 espèces composant le sous-ordre des cétacés, environ une dizaine est exploitée pour la chasse. La grande taille de ces mammifères marins présente l'avantage d'apporter des quantités considérables de nourriture mais sa chasse est particulièrement dangereuse, sauf avec l'assistance des moyens techniques modernes. Elle a aussi surexploité sa propre ressource et fait disparaître quelques espèces de tout ou partie de leur aire naturelle de répartition. Dans plusieurs régions du monde, le tourisme consacré à l'observation des baleines et la chasse photographique est devenu plus rentable que leur chasse, apparaissant comme une forme de valorisation nouvelle et durable de cette ressource naturelle. | La chasse à la baleine, aussi appelée pêche de la baleine, a eu lieu dans les nombreuses régions du monde où les baleines vivent. Sur les 80 à 90 espèces composant le sous-ordre des cétacés, environ une dizaine est exploitée pour la chasse. La grande taille de ces mammifères marins présente l'avantage d'apporter des quantités considérables de nourriture mais sa chasse est particulièrement dangereuse, sauf avec l'assistance des moyens techniques modernes. Elle a aussi surexploité sa propre ressource et fait disparaître quelques espèces de tout ou partie de leur aire naturelle de répartition. Dans plusieurs régions du monde, le tourisme consacré à l'observation des baleines et la chasse photographique (qui lui est associée et qui présente aussi un intérêt scientifique) est devenu plus rentable que leur chasse, apparaissant comme une forme de valorisation nouvelle et durable de cette ressource naturelle. | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Bahnhof_Oberhof_(Th%C3%BCr) | Bahnhof Oberhof (Thür) | Bahnanlagen | Bahnhof Oberhof (Thür) / Bahnanlagen | Bahnsteige und Stellwerk | Deutsch: Bahnhof Oberhof | null | image/jpeg | 3,744 | 5,616 | true | true | true | Der Bahnhof Oberhof (Thür) ist ein seit Dezember 2017 nicht mehr planmäßig im Reisezugverkehr bedienter Durchgangsbahnhof der Deutschen Bahn bei der Stadt Oberhof im Landkreis Schmalkalden-Meiningen in Thüringen.
Er liegt an der Bahnstrecke Neudietendorf–Ritschenhausen bei Streckenkilometer 40,1 nahe dem Scheitelpunkt auf einer Höhe von 639 m ü. NN, etwa fünf Kilometer südlich des in rund 800 m ü. NN Höhe gelegenen Oberhofer Ortszentrums. | Der Bahnhof besitzt zwei Bahnsteige, den Bahnsteig 2 nutzen Züge Richtung Würzburg, den Bahnsteig 1 Züge Richtung Erfurt. Der Bahnsteig 1 ist 165 Meter lang, der Bahnsteig 2 misst 200 Meter, beide sind je 55 Zentimeter hoch.
Südwestlich des Empfangsgebäudes befindet sich eine Abstellgruppe auf dem gleichen Niveau wie die Bahnsteiggleise, während das Streckengleis Richtung Zella-Mehlis ab dem Ausfahrtssignal im Gefälle liegt. Die heute eingleisige Abstellgruppe hatte ursprünglich drei Gleise, insbesondere für Wintersportzüge. Für Güterwagen war eine Laderampe vorhanden.
Östlich des Bahnhofs, hinter dem Ausfahrtssignal, steht das Portal des Brandleitetunnels. Daneben wird der Pfannbach, der in Richtung Zella-Mehlis fließt, über eine Kaskade in einen Kanal unterhalb des Bahnsteiges geleitet. Im Hauptgebäude befindet sich eine Außenstelle der Rettungsleitstelle Feuerwehr sowie ein Tunnelrettungsraum mit Kraftwerksanlage aus den 1950er Jahren. Die Einrichtung ist für Zugunglücke im Tunnel vorgeschrieben. Die Feuerwehr Zella-Mehlis unterhält dazu noch ein Zweiwege-Feuerwehrfahrzeug (vgl. Tunnelhilfe). | |
la | https://la.wikipedia.org/wiki/Ignatius_Goldziher | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7a/Ign%C3%A1c_Goldziher.jpg | Ignatius Goldziher | null | Ignatius Goldziher | Ignatius Goldziher | Magyar: Goldziher Ignác (1850–1921) nyelvész, orientalista portréja | null | image/jpeg | 493 | 370 | true | true | true | Ignatius Goldziher fuit Hungaricus studiosus orientalismi et auctor studii religionis Islamicae. | Ignatius Goldziher (Ignác Goldziher; natus die 22 Iunii 1850 - mortuus die 13 Novembris 1921) fuit Hungaricus studiosus orientalismi et auctor studii religionis Islamicae. |
sk | https://sk.wikipedia.org/wiki/Lagney | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/a/ac/Map_commune_FR_insee_code_54288.png | Lagney | null | Lagney | null | Map commune FR insee code 54288.png | Mapa obce Lagney | image/png | 605 | 756 | true | true | true | Lagney je francúzska obec, ktorá sa nachádza v departemente Meurthe-et-Moselle, v regióne Lotrinsko. | Lagney je francúzska obec, ktorá sa nachádza v departemente Meurthe-et-Moselle, v regióne Lotrinsko. |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Marmagen | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/7c/Marmagen_Geologischer_Aufschluss_Wahlenerstr..jpg | Marmagen | Posizione | Marmagen / Geografia / Posizione | null | Deutsch: Marmagen, geologischer Aufschluss Wahlenerstraße | null | image/jpeg | 1,980 | 3,072 | true | true | true | Marmagen è un villaggio della regione di Eifel con una popolazione di circa 1.600 individui. È parte della municipalità di Nettersheim nel circondario di Euskirchen dal 1969. Marmagen è il villaggio del già circondario di Schleiden e risale al vicus di Marcomagus sulla strada romana da Trier a Colonia presente nei secoli II e IV. Dopo settecento anni di storia come villaggio della Abbazia di Steinfeld dai primi del '900 Marmagen si è sviluppato nel commercio e nelle costruzioni. È sede della nota clinica Eifelhöhenklinik AG Marmagen. | Marmagen giace sul confine tedesco-belga nel parco naturale Venn-Eifel. Marmagen è delimitato a est dal fiume Urft, a sud dalla Bundesstraße 258 (Blankenheim – Schleiden) e a ovest dai Tälern des Marmagener Baches e dal torrente Gillesbach (Urft). A nord dalla Kreisstraße 59 verso Nettersheim.
Con una superficie boschiva del 65% del territorio Marmagen-Nettersheimer Hochfläche (da 540 fino a 600 m Normalhöhennull).
È presente anche la borgata Bahrhaus. |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%9F%D0%B5%D1%80%D0%B5%D0%B2%D0%BE%D1%80%D1%81%D1%8C%D0%BA | Переворськ | null | Переворськ | null | Polski: Widok z ratusza w Przeworsku | Ратуша | image/jpeg | 2,760 | 4,912 | true | true | true | Переворськ — місто на південному сході сучасної Польщі, на етнічних українських землях т. зв. «Закерзоння». Населення — до 16 тисяч осіб. | Переворськ (іноді Переволоцьк, пол. Przeworsk) — місто на південному сході сучасної Польщі (Підкарпатське воєводство), на етнічних українських землях т. зв. «Закерзоння». Населення (2004) — до 16 тисяч осіб. | |
uk | https://uk.wikipedia.org/wiki/%D0%9C%D1%96%D1%80%D1%82%D0%BE%D0%B9%D1%81%D1%8C%D0%BA%D0%B5_%D0%BC%D0%BE%D1%80%D0%B5 | Міртойське море | null | Міртойське море | null | Locator map of Cyclades prefecture (Νομός Κυκλάδων) in Greece | null | image/png | 679 | 800 | true | true | true | Міртойське море — давня антична назва частини Середземного моря між Кікладськими островами і Пелопоннесом. Воно описане як частина Егейського моря на південь від Евбея, Аттики та Арголіди.
За Страбоном, воно простягалось від мису Суніона до Коринфа та Саронічної затоки. За Плінієм, Міртойське море починалось біля Мегарскої затоки й омивало береги Аттики.
У сучасній географії термін не використовується. | Міртойське море (грец. Mυρτώο Πέλαγος, Myrtöo Pelagos) — давня антична назва частини Середземного моря між Кікладськими островами і Пелопоннесом. Воно описане як частина Егейського моря на південь від Евбея, Аттики та Арголіди.
За Страбоном, воно простягалось від мису Суніона до Коринфа та Саронічної затоки. За Плінієм, Міртойське море починалось біля Мегарскої затоки й омивало береги Аттики.
У сучасній географії термін не використовується. | |
ar | https://ar.wikipedia.org/wiki/%D8%B1%D9%88%D8%AF%D9%84%D9%81_%D8%B4%D9%85%D9%8A%D8%AF_(%D9%83%D8%A7%D9%87%D9%86_%D9%83%D8%A7%D8%AB%D9%88%D9%84%D9%8A%D9%83%D9%8A) | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/9/94/DiAltarweihe0006.jpg | رودلف شميد (كاهن كاثوليكي) | null | رودلف شميد (كاهن كاثوليكي) | null | Deutsch: Weihe des Volksaltars in Dinkelshausen mit Weihbischof Rudolf Schmid. | null | image/jpeg | 1,525 | 2,267 | true | true | true | رودلف شميد هو كاهن كاثوليكي ألماني، ولد في 26 يونيو 1914 في Schiers في سويسرا، وتوفي في 24 يونيو 2012 في آوغسبورغ في ألمانيا. | رودلف شميد (بالألمانية: Rudolf Schmid) هو كاهن كاثوليكي ألماني، ولد في 26 يونيو 1914 في Schiers في سويسرا، وتوفي في 24 يونيو 2012 في آوغسبورغ في ألمانيا. |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Eleccions_presidencials_dels_Estats_Units_de_2020 | Eleccions presidencials dels Estats Units de 2020 | Candidats | Eleccions presidencials dels Estats Units de 2020 / Candidatures / Partit Demòcrata / Candidats | null | Español: Logo de la campaña de Deval Patrick - 2020 | null | image/png | 267 | 374 | true | true | true | Les eleccions presidencials dels Estats Units de 2020 tindran lloc el 3 de novembre de 2020. Les eleccions determinaran els electors del Col·legi Electoral dels Estats Units i aquest grup de delegats elegirà un nou president i vicepresident o en reelegirà els titulars. Les eleccions primàries i caucus tindran lloc durant els primers sis mesos del 2020.
Donald Trump del Partit Republicà, elegit el 2016, busca un segon mandat. El president i vicepresident electes assumiran oficialment possessió del càrrec el 20 de gener de 2021, tal com es troba especificat en la vint-i-tresena esmena a la Constitució dels Estats Units.
Els delegats demòcrates van nominar Joe Biden com a candidat a la presidència dels Estats Units el 18 d'agost de 2020. Al Partit Republicà, el presumpte candidat és el president titular Donald Trump. | null | |
iw | https://he.wikipedia.org/wiki/%D7%94%D7%9E%D7%98%D7%91%D7%97_%D7%94%D7%90%D7%9E%D7%A8%D7%99%D7%A7%D7%90%D7%99 | המטבח האמריקאי | גלריה | המטבח האמריקאי / גלריה | null | English: New England clam bake - steamed lobsters, clams, mussels, corn, etc. | null | image/jpeg | 2,160 | 2,880 | true | true | true | המטבח האמריקאי הוא סגנון הבישול הנפוץ בארצות הברית או שמקורו משם. | null | |
lmo | https://lmo.wikipedia.org/wiki/Adriano_Olivetti | Adriano Olivetti | null | Adriano Olivetti | null | Italiano: Fotoritratto di Adriano Olivetti | null | image/jpeg | 404 | 404 | true | true | true | L'Adriano Olivetti l'era on politegh e imprenditor italian, diretor general de l'Olivetti dal 1930 e president dal 1938 finna a la sò mort, in del 1960 | L'Adriano Olivetti (Ivrea, 11 de april 1901 - Svizzera, 27 de febrar 1960) l'era on politegh e imprenditor italian, diretor general de l'Olivetti dal 1930 e president dal 1938 finna a la sò mort, in del 1960 | |
zh | https://zh.wikipedia.org/zh-my/%E5%A4%AA%E9%99%BD%E9%AB%98%E5%8E%9F | 太陽高原 | null | 太陽高原 | 以火星全球探勘者号的仪器火星轨道激光测高仪（英语：Mars Orbiter Laser Altimeter）资料绘制的火星地形图，可见到太阳高原的位置。颜色代表高程。红色与粉红色代表较高的区域（火星水准面以上3至8公里）；黄色代表0公里（水准面上）；绿色和蓝色代表较低区域（最低至水准面以下8公里）。棕色代表超过水准面8公里，白色则为超过12公里。本图横轴为经度，纵轴为纬度，两极区域并未绘出。 | English: MOLA map showing boundaries in southern hemisphere of Mars | null | image/jpeg | 986 | 1,902 | true | true | true | 太阳高原是位于火星的火山高原，位于另一个火山高原塔尔西斯的东南方，横跨凤凰湖区、科普剌塔斯区与陶马斯区。该区域的直径约1811.23公里，中心座标26.4 S, 270.33 E。太阳高原的名称来自火星的古典反照率特征，并于1973年正式命名。
太阳高原是火星上许多大规模沙尘暴的源头，并且该区域表面以下浅层区域有明显较多的冰与水存在 | 太阳高原（拉丁语：Solis Planum）是位于火星的火山高原，位于另一个火山高原塔尔西斯的东南方，横跨凤凰湖区、科普剌塔斯区与陶马斯区。该区域的直径约1811.23公里，中心座标26.4 S, 270.33 E。太阳高原的名称来自火星的古典反照率特征，并于1973年正式命名。
太阳高原是火星上许多大规模沙尘暴的源头，并且该区域表面以下浅层区域有明显较多的冰与水存在 | |
hr | https://hr.wikipedia.org/wiki/Cadillac | Cadillac | Modeli | Cadillac / Modeli | null | Cadillac Allante Source: Photographed at the Bay State Antique Automobile Club's July 10, 2005 show at the Endicott Estate in Dedham, MA by User:Sfoskett This is a pre-1993 Allante - note the two-piece windows. | null | image/jpeg | 601 | 930 | true | true | true | Cadillac je američki proizvođač luksuznih automobila u vlasništvu General Motorsa. Vozila Cadillac se prodaju u preko pedeset zemalja, ali uglavnom u Sjevernoj Americi. Cadillac je trenutno drugi najstariji američki proizvođač automobila iza Buicka i se nalazi među najstarijim proizvođačima automobila na svijetu.
Cadillac je osnovao u zoru 22. kolovoza 1902. godine Henry M. Leland. Njegov osnivač Henry M. Leland, mehaničar i poduzetnik za naziv tvrtke uzeo je prezime utemeljitelja grada Detroita Antoinea de la Mothea Cadillaca. General Motors je 1909. godine kupio Cadillac te je u roku od šest godina postavio temelje za masovnu proizvodnju automobila. Nadahnuće za logo tvrtke temelji se na grbu grada Detroita za vrijeme Henryevog boravka u Québecu. Cadillac je uveo mnogo dodatne opreme u automobile, uključujući puni električni sustav, ručni mjenjač i čelični krov. Marka je razvila tri motora, od kojih je jedan, standard za američku automobilsku industriju. Cadillac je prvi američki automobil koji je osvojio prestižnu nagradu Dewar iz engleskog Kraljevskog automobiliskog kluba zbog pouzdanosti na testiranju 1908. godine. | null | |
ta | https://ta.wikipedia.org/wiki/%E0%AE%AE%E0%AE%B2%E0%AF%8D%E0%AE%B2_%E0%AE%85%E0%AE%B0%E0%AE%9A%E0%AF%81 | மல்ல அரசு | null | மல்ல அரசு | பண்டைய இதிகாச கால நாடுகள் | This image shows the locations of Kingdoms mentioned in the Indian epics. Focus is on en:Mahabharata. The names mentioned in en:Ramayana also is included. The locations of the kingdoms are based on the current knowledge about their locations. Yellow coloured names are the names of the kingdoms. Orange colored names are kingdoms outside ancient India, but which are mentioned in the epics. Their locations are highly speculative. Pink coloured names are the territories of the exotic tribes. They have spread to many other places. By Rakshasa Kigdom, what is meant is the territory of en:Ghatotkacha. Asura Kingdom is the kingdom of Vrishaparvan, an en:Asura royal sage. The river names are shown in blue, the mountains in purple and forests in green as a background for the locations of the kingdoms. Most of these natural boundaries serve as the boundaries of these kingdoms. | null | image/jpeg | 1,176 | 1,002 | true | true | true | மல்ல நாடு பரத கண்டத்தின் வடக்கில் கோசல நாட்டிற்கும், விதேகத்திற்கும் இடையே அமைந்திருந்தது. மல்ல நாடு மகாஜனபத நாடுகளில் ஒன்றாக விளங்கியது.
தருமரின் இராசசூய வேள்விக்காக நிதி திரட்ட, பீமன் பரத கண்டத்தின் கிழக்கு நாடுகளை வெல்லச் சென்ற போது, மல்ல நாட்டவர்களையும் வென்று திறை பெற்றதாக மகாபாரதம் கூறுகிறது. | மல்ல நாடு (Malla Kingdom) பரத கண்டத்தின் வடக்கில் கோசல நாட்டிற்கும், விதேகத்திற்கும் இடையே அமைந்திருந்தது. மல்ல நாடு மகாஜனபத நாடுகளில் ஒன்றாக விளங்கியது.
தருமரின் இராசசூய வேள்விக்காக நிதி திரட்ட, பீமன் பரத கண்டத்தின் கிழக்கு நாடுகளை வெல்லச் சென்ற போது, மல்ல நாட்டவர்களையும் வென்று திறை பெற்றதாக மகாபாரதம் கூறுகிறது. | |
fy | https://fy.wikipedia.org/wiki/De_Kaai_(mole) | De Kaai (mole) | null | De Kaai (mole) | De Kaai fan Sleat | De Kaai, molen in Sloten | null | image/jpeg | 768 | 1,024 | true | true | true | De Kaai is in nôtmole en ryksmonumint yn Sleat. Hjiryn wurdt nôt meald as der genôch wyn is. De achtkante houten wynmole is in stellingmole en waard boud yn 1755.
It hat in flecht fan 18,06 m en in stellinghichte fan 3,04 m.
De molen hie oant 2005 gjin namme en waard oantsjutten mei de Nôtmole, mar yn 2006 hat dizze foar it earst yn syn skiednis in namme krigen: de Kaai. Molen De Kaai is dus de kaai fan de stêd Sleat. Yn de omgong wurdt meastal net allinnich fan De Kaai sprutsen, mar fan Mole de Kaai.
De mole stiet by ien fan de wetterpoarten. Njonken de mole leit in molestien mei dêrneist in kanon. Eigener is de Vereniging de Korenmolen te Sloten. Dizze is, as ien fan de earste, op 14 jannewaris 1929 oprjochte troch in partikulier inisjatyf. Hjirom waard de feriening Vereniging de korenmolen oprjochte. Teffens hat de mole in status as Ryksmonumint. | De Kaai (oant 2005 inkeld oantsjutten as de Nôtmole) is in nôtmole en ryksmonumint yn Sleat. Hjiryn wurdt nôt meald as der genôch wyn is. De achtkante houten wynmole is in stellingmole en waard boud yn 1755.
It hat in flecht fan 18,06 m en in stellinghichte fan 3,04 m.
De molen hie oant 2005 gjin namme en waard oantsjutten mei de Nôtmole, mar yn 2006 hat dizze foar it earst yn syn skiednis in namme krigen : de Kaai. Molen De Kaai is dus de kaai fan de stêd Sleat. Yn de omgong wurdt meastal net allinnich fan De Kaai sprutsen, mar fan Mole de Kaai.
De mole stiet by ien fan de wetterpoarten. Njonken de mole leit in molestien mei dêrneist in kanon. Eigener is de Vereniging de Korenmolen te Sloten. Dizze is, as ien fan de earste, op 14 jannewaris 1929 oprjochte troch in partikulier inisjatyf. Hjirom waard de feriening Vereniging de korenmolen oprjochte. Teffens hat de mole in status as Ryksmonumint. | |
az | https://az.wikipedia.org/wiki/Tetradium | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/5/59/Evodia_hupehensis_a1.jpg | Tetradium | null | Tetradium | null | Tetradium daniellii (Benn.) T. G. Hartley (syn. Evodia hupehensis per USDA)[1] pl. ewodia hupejska | null | image/jpeg | 1,200 | 1,600 | true | true | true | Tetradium Rutaceae fəsiləsinə aid olan ağac növüdür və əsasən tropik Şərqi Asiya iqlim zonasında yayılıb. İngilis dilli ölkələrdə bu bitki Euodia, Evodia və ya Arı Ağacı kimi tanınır. Tetradium cinsi həmçinin Melicope cinsi ilə sıx əlaqəli olmaqla bəzən onun tərkibinə daxil edilir. Bəzi hallarda Melicope elleryana Evodia və ya Euodia adlanır.
İqlimə və torpağa tələbləri
Əsasən subtropik və tropik iqlim zonalarda yayıldığı üçün Evodia növləri şaxtaya həssasdır, lakin ağacların böyüməsi və gövdələrin güclənməsi nəticəsində onların soyuğa davamlılığı artır. Şaxtaya davamlılığına görə Evodia növlərinin arasında müxtəlif dərəcədə fərqlər müşahidə olunur. Məsələn, Evodia hupehensis və Evodia danielli növləri şaxtaya daha dözümlüdür və bir sıra Avropa ölkələrinin iqliminə uyğunlaşdığına görə arıçılar tərəfindən geniş istifadə olunur. Lakin, Evodia növləri işığa çox tələbkardır, yüksək nəmliyi olan qələvi və çox sıx torpağlara dözümsüzdür.
Ağacların strukturu
Parlaq, cüt lələkvari yarpaqlara malik Tetradium növləri cəlbedici ağaclardır. Tetradium danielli növünün fıstıq ağacına bənzəyən hamar qabıqlı gövdəsi 20 metr hündürlüyə çata bilər. | Tetradium Rutaceae fəsiləsinə aid olan ağac növüdür və əsasən tropik Şərqi Asiya iqlim zonasında yayılıb. İngilis dilli ölkələrdə bu bitki Euodia, Evodia və ya Arı Ağacı kimi tanınır. Tetradium cinsi həmçinin Melicope cinsi ilə sıx əlaqəli olmaqla bəzən onun tərkibinə daxil edilir. Bəzi hallarda Melicope elleryana Evodia və ya Euodia adlanır.
İqlimə və torpağa tələbləri
Əsasən subtropik və tropik iqlim zonalarda yayıldığı üçün Evodia növləri şaxtaya həssasdır, lakin ağacların böyüməsi və gövdələrin güclənməsi nəticəsində onların soyuğa davamlılığı artır. Şaxtaya davamlılığına görə Evodia növlərinin arasında müxtəlif dərəcədə fərqlər müşahidə olunur. Məsələn, Evodia hupehensis və Evodia danielli növləri şaxtaya daha dözümlüdür və bir sıra Avropa ölkələrinin iqliminə uyğunlaşdığına görə arıçılar tərəfindən geniş istifadə olunur. Lakin, Evodia növləri işığa çox tələbkardır, yüksək nəmliyi olan qələvi və çox sıx torpağlara dözümsüzdür.
Ağacların strukturu
Parlaq, cüt lələkvari yarpaqlara malik Tetradium növləri cəlbedici ağaclardır. Tetradium danielli (sin. T. Hupehensis) növünün fıstıq ağacına bənzəyən hamar qabıqlı gövdəsi 20 metr hündürlüyə çata bilər. Yarpaq örtüyü göyrüş ağacının yarpaq örtüyünə bənzəyir və yay aylarında parlaq tünd yaşıl rəngə malik olur. Payızda yarpaqların rəngi bir qədər dəyişərək tünd yaşıldan sarı və yaşıl rəngə boyanır.
Çiçəkləmə dövrü və nektar verimi
İyul-avqust aylarında ağac çoxsaylı kiçik ağ salxımşəkilli çiçəklərə bürünür. Çiçəklərin əmələgəlməsi tək-tək bitkilərin çiçəklədiyi dövrə təsadüf edir və buna görə onlara çox yüksək qiymət verilir. Bitki arıçılıq üçün böyük əhəmiyyət kəsb edir, çünki qiymətli nektar mənbəyi olmaqdan başqa, digər nektar bitkilərinin çiçəklənmə dövrünün bitməsi zamanı da çiçəkləyir. Bu dövrdə digər bitkilərdə nektar nisbətən azalır və Evodiya ağacları arılar üçün vacib yem mənbəyinə çevrilir. Evodia çiçəkləri arıları çoxlu sayda cəlb edib qidalandırdığına görə, onlar arıçılar tərəfindən son yay balı mənbəyi sayılır. Belə ki, Macarıstan tədqiqatçılarının 20-ci əsrin ortalarındakı müşahidələrinə əsasən, Evodia henryj iyunun ikinci yarısında, Evodia danielli iyunun sonu, əsasən də iyul ayından etibarən, Evodia hupehensis isə iyulun sonu və avqustun ilk yarısında və hətta sentyabrın ilk günlərində də çiçəkləyir. Bu isə o deməkdir ki, Evodianın müxtəlif növlərini bir sahədə yetişdirməklə nektar yığımını iyun-avqust aylarında fasiləsiz şəkildə aparmaq mümkündür.
Toxumların yetişməsi
Avqust-noyabr aylarında çiçək salxımlarında toxumlar yetişir. Toxum örtüyü açıq qırmızı rəngdə olur. Toxumlar yetişdikcə örtüklər aralanır və payız aylarına doğru qara rəngdə parlaq toxumlar formalaşır. Giləmeyvələr açıq qırmızıdan qara rəngə qədər müxtəlif rəng çalarlarına malik olur və quşlar tərəfindən sevilir.
Digər məlumat
Tetradium ağac sortları Aenetus Scotti və Endoclita damor, o cümlədən bəzi Lepidoptera həşərat növlərinin sürfələri tərəfindən yem bitkiləri kimi istifadə olunur. |
xmf | https://xmf.wikipedia.org/wiki/%E1%83%99%E1%83%90%E1%83%AE%E1%83%98%E1%83%A8_%E1%83%A0%E1%83%90%E1%83%98%E1%83%9D%E1%83%9C%E1%83%98 | კახიშ რაიონი | გალერეა | კახიშ რაიონი / გალერეა | null | English: Cinli qala4 Azərbaycanca: Cinli qala4 | null | image/jpeg | 2,144 | 2,848 | true | true | true | კახიშ რაიონი — აზერბაიჯანიშ რესპუბლიკაშ ადმინისტრაციული ართური ქიანაშ ოორუე განშე, საქორთუოშ ისტორიულ პროვინცია ჰერეთიშ ნორთი. რაიონქ დირსხუ 1930 წანას. ადმინისტრაციული ცენტრი რე ნოღა კახი. 1918-1921 წანეფს კახი მიშმეშ საქორთუოშ დემოკრატიული რესპუბლიკაშ ზაქათალაშ ავტონომიური ოლქიშ აკოდგინალუაშა. 1921 წანას სხუნუეფიშ რუსეთიშ მეწურაფათ კავკაციარ კომუნისტეფქ რაიონი საქორთუოს გეგლანწყეს დო აზერბაიჯანს ქიმკუართეს. | null | |
zh-TW | https://zh.wikipedia.org/zh-tw/%E6%8A%A5%E5%9B%BD%E5%AF%BA_(%E5%B3%A8%E7%9C%89%E5%B1%B1) | 报国寺 (峨眉山) | 簡介 | 报国寺 (峨眉山) / 簡介 | null | 中文（简体）: 峨嵋山报国寺弥勒殿 | null | image/jpeg | 1,585 | 2,616 | true | true | true | 峨眉山報國寺、又稱「會宗堂」，位於四川省峨嵋山山麓，漢族地區佛教全國重點寺院之一。 | 該寺是峨嵋山第一座佛寺、門戶。建於明萬曆年間，寺內正殿原供奉著佛、道、儒三教的代表，故為「三教會宗」。後清康熙帝改為報國寺。山門懸有康熙四十二年御題「報國寺」匾額。寺內有明朝萬曆年間紫銅華嚴塔，四千七百座小佛像，塔周刻有《華嚴經》；寺門外有蓮花銅鐘，為「峨嵋十景」之「聖積晚鐘」。鐘上鑄有六萬餘字的《阿含經》及其他佛偈、銘、疏。報國寺於清同治五年重建。
報國寺入山門後依山勢而上有彌勒殿、大雄寶殿等大殿。 | |
lv | https://lv.wikipedia.org/wiki/Hortob%C4%81%C4%A3as_nacion%C4%81lais_parks | Hortobāģas nacionālais parks | Galerija | Hortobāģas nacionālais parks / Galerija | null | English: Hortobágy National Park, Hungary. Herd of Racka sheep.rk Magyar: Hortobágyi Nemzeti Park, Magyarország. Rackanyáj a hortobágyi pusztán. | null | image/jpeg | 1,704 | 2,272 | true | true | true | Hortobāģas nacionālais parks ir 1973. gadā izveidots nacionālais parks Ungārijas austrumos. Radīts, lai aizsargātu Alfelda jeb Lielā Ungārijas līdzenuma stepes dabu un tās iedzīvotāju tradicionālo dzīvesveidu. Alfelda stepe lielākajā Ungārijas daļā ir meliorēta un pārveidota lauksaimniecības vajadzībām, bet nacionālā parka teritorijā saglabājusies relatīvi neskarta. 1999. gadā nacionālais parks iekļauts UNESCO Pasaules mantojuma sarakstā. | null | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Frankenhain_(Geratal) | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/7/73/Borzel-Born.JPG | Frankenhain (Geratal) | Geografie | Frankenhain (Geratal) / Geografie | Borzel-Born (Lage→50.74395086888910.767462551667) | Deutsch: Borzel-Born | null | image/jpeg | 3,134 | 2,813 | true | true | true | Frankenhain ist ein Ortsteil der Landgemeinde Geratal im Ilm-Kreis. | Frankenhain liegt im äußersten Westen des Ilm-Kreises. Das Ortsgebiet gehört zwei Landschaften an: der Süden und der Westen liegen im Thüringer Wald, der Norden und der Osten auf der flachen Ohrdrufer Platte. Das Dorf selbst liegt an der Nahtstelle beider Landschaften in einer Senke in etwa 480 Metern Höhe. Die Senke verschmälert sich nach Osten zum Gisselgrund, der sich bis nach Liebenstein erstreckt und von der Gissel durchflossen wird. Die nördliche Begrenzung des Dorfes ist der 519 Meter hohe Kirchberg. Jenseits des Berges, weiter nördlich, liegt das Dorf Crawinkel. Nach Süden öffnet sich der Sandbach-Wiesengrund, der hinunter ins Nachbardorf Gräfenroda führt. Im Südosten erhebt sich mit 493,2 m der Läusebühl. Westlich des Dorfes liegt der 712 Meter hohe Eisenberg und im Südwesten der ebenfalls 710 Meter hohe Ensebachskopf. Ein bekannter Berg ist auch der 677 Meter hohe Borzelberg zwischen den Tälern von Lütsche und Ensebach. Das Gebiet ist nahezu vollständig bewaldet, wobei die Fichte die dominierende Baumart ist.
Der nördliche, flache Teil der Gemarkung ist nicht bewaldet und dient der Landwirtschaft, die sich in etwa 500 Metern Höhe auf die Viehzucht beschränkt. Der südliche Teil hingegen ist reich strukturiert. Neben der Gissel nach Liebenstein ist die Lütsche ein größerer Bach im Gemeindegebiet. Sie speist die südwestlich von Frankenhain gelegene Lütschetalsperre am Südwestfuß des Borzelberges. Sie ist auch in das System des Gerastollens eingebunden. Zwischen Lütsche und Frankenhain liegt das Tal des Ensebachs, der an der Wüstung des Lütsche-Dorfs in die Lütsche mündet. Im Lütschegebiet liegen mehrere Steinbrüche sowie viele Quellen, von denen der Borzelborn die bekannteste sein dürfte. |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A7%D8%B3%D9%82%D9%81%E2%80%8C%D9%86%D8%B4%DB%8C%D9%86_%DA%A9%D9%88%D8%AA%D8%A7%DB%8C%DA%A9 | اسقفنشین کوتایک | نگارخانه | اسقفنشین کوتایک / نگارخانه | null | This is a photo of a monument in Armenia identified by the ID 6.15/18 | null | image/jpeg | 3,456 | 4,608 | true | true | true | اسقفنشین کوتایک یک اسقفنشین کلیسای حواری ارمنی
میباشد که استان کوتایک ارمنستان را تحت پوشش قرار میدهد. نام آن از کانتون کوتایک استان آیرارات ارمنستان بزرگ گرفته شدهاست.
این اسقفنشین به صورت رسکی در تاریخ ۳۰ مه ۱۹۹۶ با فرمانی که از سوی جاثلیق گارگین یکم صادر شده بود بنیانگذاری شد. مقرهای این اسقفنشین در مرکز استانی هرازدان و کلیسای جامع اسقفنشین صومعه کچاریس در نزدیکی تساغکادزور واقع شدهاست. | null | |
nan | https://zh-min-nan.wikipedia.org/wiki/Scrignac | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/ee/Map_commune_FR_insee_code_29275.png | Scrignac | null | Scrignac | null | Map commune FR insee code 29275.png | Scrignac só͘-chāi tē-tô͘ ê uī-tì | image/png | 605 | 756 | true | true | true | Scrignac sī ūi-tī Hoat-kok Bretagne tōa-khu Finistère séng ê chi̍t ê commune. | Scrignac sī ūi-tī Hoat-kok Bretagne tōa-khu Finistère séng ê chi̍t ê commune. |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/HMS_Indomitable_(92) | HMS Indomitable (92) | Địa Trung Hải | HMS Indomitable (92) / Lịch sử hoạt động / Địa Trung Hải | Ngày 12 tháng 8 năm 1942: HMS Indomitable bốc cháy sau khi bị trúng bom. HMS Charybdis đang hộ tống chiếc tàu sân bay | Operation Pedestal, 12 August 1942: HMS Indomitable (92) on fire after being bombed. A Dido-class cruiser, HMS Charybdis (88), is screening the carrier. | null | image/jpeg | 597 | 783 | true | true | true | HMS Indomitable (92) là một tàu sân bay của Hải quân Hoàng gia Anh thuộc lớp Illustrious cải tiến. Nó từng hoạt động trong Chiến tranh Thế giới thứ hai tại các chiến trường Ấn Độ Dương, Địa Trung Hải và Viễn Đông; và sau chiến tranh nó bị tháo dỡ vào năm 1955. | Vào tháng 7 năm 1942, Indomitable quay trở về Anh Quốc, rồi được nhanh chóng đưa ra mặt trận, tham gia Chiến dịch Pedestal hộ tống đoàn tàu vận tải lớn nhất từng đi đến Malta để tiếp viện cho hòn đảo đang bị bao vây này. Đoàn tàu vận tải bao gồm 14 tàu chở hàng và một lực lượng tàu chiến hộ tống lớn nhất từ trước đến nay: Cairo, Charybdis, Eagle, Indomitable, Victorious, Kenya, Manchester, Nelson, Nigeria, Phoebe, Rodney, Sirius cùng 32 tàu khu trục. Một trong những mục tiêu là nhằm cho chiếc tàu sân bay Furious có thể chuyển được những chiếc máy bay tiêm kích Supermarine Spitfire hạ cánh xuống Malta để tăng cường lực lượng phòng không cho hòn đảo; việc này đã được thực hiện thành công vào ngày 11 tháng 8 năm, và Furious an toàn quay trở về Gibraltar.
Trong chiến dịch này, Indomitable bị đánh trúng hai quả bom cùng ba quả khác ném suýt trúng, trong đó một quả bom 500 kg đã xuyên qua lớp vỏ giáp của sàn đáp gây hư hại đáng kể, buộc nó phải rút lui để sửa chữa. Chiếc tàu sân bay đi sang Hoa Kỳ, nơi công việc sửa chữa được hoàn tất vào tháng 2 năm 1943, và nó lập tức quay trở về khu vực Địa Trung Hải. Nó lại bị một máy bay ném bom Junkers Ju 88 phóng trúng một quả ngư lôi vào ngày 15 tháng 6 trong khi đang hỗ trợ cho việc tập trung lực lượng chuẩn bị cho việc đổ bộ lên Sicilia (Chiến dịch Husky), buộc nó lại phải đi đến Mỹ một lần nữa để sửa chữa. Công việc này chỉ kết thúc vào tháng 2 năm 1944. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Pieter_Pourbus | Pieter Pourbus | The 1570s | Pieter Pourbus / Life / Later years and death / The 1570s | The Lamentation of Christ, 215x166cm, (n.d.), Schorr Collection, on long term loan to the Tel Aviv Museum of Art, Tel Aviv | English: The Lamentation by Pieter Jansz. Pourbus, oil on panel, Schorr Collection | null | image/jpeg | 3,460 | 2,770 | true | true | true | Pieter Jansz. Pourbus was a Flemish Renaissance painter, draftsman, engineer and cartographer who was active in Bruges during the 16th century. He is known primarily for his religious and portrait paintings. | After the enormous effort of the Great Map, Pourbus once again was able to take on regular commissions. During this time, his students began to leave his studio and become independent painters; Pourbus' son Frans left for Antwerp in 1569 to make his fortune as a painter there, and Antonius Claeissens became the official city painter of Bruges in 1570. In addition, his style changed slightly during this period. His brushwork in these works and others of this period became less transparent and more enamel-like. This is seen in his portrait of Olivier Van Nieulant, which is now in the Royal Museum of Fine Arts Antwerp. His change in style has been noted by scholars to lend a cooler appearance and a more classicist quality to his work, but also makes his subjects more rigid in appearance.
This shift is also apparent in his history paintings, such as the Altarpiece of St. Hubert, painted around 1572. Pourbus was greatly influenced by the artistic tradition of the Italian Renaissance, of which the Altarpiece is a prime example. It is remarkable how well Pourbus is able to focus his compositions or inventions on the Italian Renaissance idiom, given that he has never been to Italy. Another example of this is the Saint-Hubert altarpiece, painted before 1572, which is praised as the best work of Pourbus by van Mander, who speaks of it as "a beautiful temple, with the perspective very well done".
This painting, part of an altarpiece whose other shutters are lost, is also sometimes called "Baptism of Saint Eustace". The legends of these two saints, Saint Hubert (or Hubert de Liège) and Saint Eustache (or Eustache de Rome) are indeed very close. A very detailed study on this painting and the questions it poses was published during the Gouda exhibition in 2018 by Josephina de Fouw.
Usually, Pourbus drew his inspiration from artists of the Renaissance, such as Dürer, Raphael, and Titian. For example, he drew strongly on Titian for the middle panel of the Damhouder Triptych at the Church of Our Lady in Bruges.
As a well-established painter, Pourbus was occasionally seen as too expensive during this period. For example, in autumn of 1571, he created a design for an altarpiece for the Church of Our Lady in Damme, but a different, cheaper painter, Jacob van den Coornhuuse, was commissioned to do the work instead.
Pourbus' studio continued to operate throughout the 1570s. Among others, he worked in close collaboration with Antonius Claeissens, who was influenced by Pourbus' style more than anyone else in Bruges in the early years of his career. The spectacular piece Lamentation, one of the highlights of the exhibition at Museum Gouda in 2018, was the result of an intensive collaboration between the two. | |
fa | https://fa.wikipedia.org/wiki/%D8%A2%D9%84%D8%A8%D8%B1%D8%AA%D9%88_%D8%AC%D8%A7%DA%A9%D9%88%D9%85%D8%AA%DB%8C | آلبرتو جاکومتی | null | آلبرتو جاکومتی | null | English: Drawing for The New York Times | آلبرتو جاکومتی | image/jpeg | 563 | 353 | true | true | true | آلبرتو جاکومتی مجسمهساز و نقاش سوئیسی بود.
او در منطقه ایتالیاییزبان سوئیس به دنیا آمد. خانوادهاش اهل هنر بودند و پدرش جوانی جاکومتی نقاش بود. در ژنو به مدرسه هنر رفت و در ۱۹۲۲ به پاریس رفت و زیر نظر یکی از دستیاران رودن کار کرد. در همانجا بود که با خوان میرو و ماکس ارنست و پیکاسو و بالتوس آشنا شد و کارهایی در سبکهای کوبیسم و سوررئالیسم خلق کرد. از اواخر دهه ۱۹۳۰ مجسمههایش را با دست و پا و بدن درازتر از معمول ساخت. در ۱۹۶۲ جایزه اول بینال ونیز را برد و به شهرت جهانی رسید.
جاکومتی در ۱۹۶۶ در سوئیس درگذشت.
کارهای او در بسیاری از موزههای معتبر جهان نگهداری میشود. موزه هنرهای معاصر تهران نیز از کارهای جاکومتی دارد. در فوریه ۲۰۱۰ یکی از مجسمههای او به نام مردی که راه میرود به مبلغ ۶۵ میلیون پوند فروخته شد که تا آن زمان گرانترین مبلغ در حراج آثار هنری بودهاست. | آلبرتو جاکومتی (به ایتالیایی: Alberto Giacometti) (۱۰ اکتبر ۱۹۰۱ – ۱۱ ژانویه ۱۹۶۶) مجسمهساز و نقاش سوئیسی بود.
او در منطقه ایتالیاییزبان سوئیس به دنیا آمد. خانوادهاش اهل هنر بودند و پدرش جوانی جاکومتی نقاش بود. در ژنو به مدرسه هنر رفت و در ۱۹۲۲ به پاریس رفت و زیر نظر یکی از دستیاران رودن کار کرد. در همانجا بود که با خوان میرو و ماکس ارنست و پیکاسو و بالتوس آشنا شد و کارهایی در سبکهای کوبیسم و سوررئالیسم خلق کرد. از اواخر دهه ۱۹۳۰ مجسمههایش را با دست و پا و بدن درازتر از معمول ساخت. در ۱۹۶۲ جایزه اول بینال ونیز را برد و به شهرت جهانی رسید.
جاکومتی در ۱۹۶۶ در سوئیس درگذشت.
کارهای او در بسیاری از موزههای معتبر جهان نگهداری میشود. موزه هنرهای معاصر تهران نیز از کارهای جاکومتی دارد. در فوریه ۲۰۱۰ یکی از مجسمههای او به نام مردی که راه میرود به مبلغ ۶۵ میلیون پوند (۱۰۴ میلیون دلار) فروخته شد که تا آن زمان گرانترین مبلغ در حراج آثار هنری بودهاست. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Dettelbach | Dettelbach | null | Dettelbach | Escudo | null | null | image/svg+xml | 559 | 512 | true | true | true | Dettelbach es una ciudad situada en el distrito de Kitzingen, en el estado federado de Baviera, con una población a finales de 2016 de unos 7280 habitantes.
Se encuentra ubicada al noroeste del estado, en la región de Baja Franconia, cerca de la orilla del río Meno —uno de los principales afluentes del Rin— y de la frontera con el estado de Baden-Wurtemberg. | Dettelbach es una ciudad situada en el distrito de Kitzingen, en el estado federado de Baviera (Alemania), con una población a finales de 2016 de unos 7280 habitantes.
Se encuentra ubicada al noroeste del estado, en la región de Baja Franconia, cerca de la orilla del río Meno —uno de los principales afluentes del Rin— y de la frontera con el estado de Baden-Wurtemberg. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Diffusiophoresis_and_diffusioosmosis | Diffusiophoresis and diffusioosmosis | null | Diffusiophoresis and diffusioosmosis | Schematic illustrating diffusiophoretic motion of a colloidal particle (blue) in a concentration gradient of a solute (red). Note that there is also a concentration gradient of the solvent (green). The particle is moving a diffusiophoretic velocity
v
d
p
{\displaystyle {\bf {v}}_{dp}}
, in a fluid that is stationary far from the particle. The fluid velocity decays from
v
d
p
{\displaystyle {\bf {v}}_{dp}}
for fluid in contact with the surface of the particle, to near zero, within the interface at the particle's surface. | English: Schematic of a particle (blue) moving with diffusiophoretic velocity v_dp in a solution of a solute (red) in a solvent (green), where there are concentration gradients of the solute and solvent. Arrows indicate motion of the particle and flow of the solution. | null | image/png | 680 | 740 | true | true | true | Diffusiophoresis is the spontaneous motion of colloidal particles or molecules in a fluid, induced by a concentration gradient of a different substance. In other words, it is motion of one species, A, in response to a concentration gradient in another species, B. Typically, A is colloidal particles which are in aqueous solution in which B is a dissolved salt such as sodium chloride, and so the particles of A are much larger than the ions of B. But both A and B could be polymer molecules, and B could be a small molecule. For example, concentration gradients in ethanol solutions in water move 1 μm diameter colloidal particles with diffusiophoretic velocities of order 0.1 to 1 μm/s, the movement is towards regions of the solution with lower ethanol concentration. Both species A and B will typically be diffusing but diffusiophoresis is distinct from simple diffusion: in simple diffusion a species A moves down a gradient in its own concentration.
Diffusioosmosis, also referred to as capillary osmosis, is flow of a solution relative to a fixed wall or pore surface, where the flow is driven by a concentration gradient in the solution. | Diffusiophoresis is the spontaneous motion of colloidal particles or molecules in a fluid, induced by a concentration gradient of a different substance. In other words, it is motion of one species, A, in response to a concentration gradient in another species, B. Typically, A is colloidal particles which are in aqueous solution in which B is a dissolved salt such as sodium chloride, and so the particles of A are much larger than the ions of B. But both A and B could be polymer molecules, and B could be a small molecule. For example, concentration gradients in ethanol solutions in water move 1 μm diameter colloidal particles with diffusiophoretic velocities of order 0.1 to 1 μm/s, the movement is towards regions of the solution with lower ethanol concentration (and so higher water concentration). Both species A and B will typically be diffusing but diffusiophoresis is distinct from simple diffusion: in simple diffusion a species A moves down a gradient in its own concentration.
Diffusioosmosis, also referred to as capillary osmosis, is flow of a solution relative to a fixed wall or pore surface, where the flow is driven by a concentration gradient in the solution. This is distinct from flow relative to a surface driven by a gradient in the hydrostatic pressure in the fluid. In diffusioosmosis the hydrostatic pressure is uniform and the flow is due to a concentration gradient.
Diffusioosmosis and diffusiophoresis are essentially the same phenomenon. They are both relative motion of a surface and a solution, driven by a concentration gradient in the solution. This motion is called diffusiophoresis when the solution is considered static with particles moving in it due to relative motion of the fluid at the surface of these particles. The term diffusioosmosis is used when the surface is viewed as static, and the solution flows.
A well studied example of diffusiophoresis is the motion of colloidal particles in an aqueous solution of an electrolyte solution, where a gradient in the concentration of the electrolyte causes motion of the colloidal particles. Colloidal particles may be hundred of nanometres or larger in diameter, while the interfacial double layer region at the surface of the colloidal particle will be of order the Debye length wide, and this is typically only nanometres. So here, the interfacial width is much smaller than the size of the particle, and then the gradient in the smaller species drives diffusiophoretic motion of the colloidal particles largely through motion in the interfacial double layer.
Diffusiophoresis was first studied by Derjaguin and coworkers in 1947. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Liste_des_monuments_historiques_de_l%27Aveyron | Liste des monuments historiques de l'Aveyron | Liste | Liste des monuments historiques de l'Aveyron / Liste | null | Français : Château de Sénergues | Château de Sénergues | image/jpeg | 560 | 782 | true | true | true | Cet article recense les monuments historiques de l'Aveyron, en France.
Pour les monuments historiques de la commune de Rodez, voir la liste des monuments historiques de Rodez
Pour les monuments historiques de la commune de Villefranche-de-Rouergue, voir la liste des monuments historiques de Villefranche-de-Rouergue | null | |
fi | https://fi.wikipedia.org/wiki/Keskiniemen_tunnusmajakka | Keskiniemen tunnusmajakka | null | Keskiniemen tunnusmajakka | null | English: A daymark tower in Keskiniemi in Hailuoto, Finland. Suomi: Keskiniemen pooki (tunnusmajakka) Hailuodossa. | null | image/jpeg | 1,500 | 997 | true | true | true | Keskiniemen tunnusmajakka eli pooki, joskus myös Karvon pooki, on tunnusmajakka Keskiniemessä Hailuodon pohjoisrannalla. Se sijaitsee Keskiniemessä Karvon rannalla, noin kuusi kilometriä koilliseen Marjaniemen kylästä.
Pookin on suunnitellut Albin Stjerncreutz ja se valmistui vuonna 1858 varoittamaan merenkulkijoita Keskiniemestä pohjoiseen levittäytyvistä hiekkasärkistä. Se on Hailuodon vanhin säilynyt merimerkki ja kulttuurihistoriallisesti arvokas rakennelma. Pooki on rakenteeltaan samankaltainen vuonna 1857 rakennetun Härkmeren pookin kanssa.
Tornin alaosa on kuutiomainen kuuden metrin korkeudelle saakka, ja siitä ylöspäin torni on tylppäkärkisen pyramidin muotoinen. Pookin sisällä on noin 70 senttimetrin vahvuinen tuuliankkuriksi tarkoitettu kivikerros. Tuuliankkuri on kuitenkin liian kevyt, joten torni on tuettu jokaisesta nurkastaan myös viistoparruin. Tornin rakentamiskustannukset olivat 439 hopearuplaa. Pookin ulkopinnat ovat valkoiseksi maalattua lautaa, ja sen huipulla on tunnuskuviona puinen kuusikulmainen nuppi. Alun perin tornin alaosa oli maalattu punaiseksi. Tornin korkeus maanpinnasta on 18,9 metriä ja merenpinnasta 20,4 metriä. | Keskiniemen tunnusmajakka eli pooki, joskus myös Karvon pooki, on tunnusmajakka Keskiniemessä Hailuodon pohjoisrannalla. Se sijaitsee Keskiniemessä Karvon rannalla, noin kuusi kilometriä koilliseen Marjaniemen kylästä.
Pookin on suunnitellut Albin Stjerncreutz ja se valmistui vuonna 1858 varoittamaan merenkulkijoita Keskiniemestä pohjoiseen levittäytyvistä hiekkasärkistä. Se on Hailuodon vanhin säilynyt merimerkki ja kulttuurihistoriallisesti arvokas rakennelma. Pooki on rakenteeltaan samankaltainen vuonna 1857 rakennetun Härkmeren pookin kanssa.
Tornin alaosa on kuutiomainen kuuden metrin korkeudelle saakka, ja siitä ylöspäin torni on tylppäkärkisen pyramidin muotoinen. Pookin sisällä on noin 70 senttimetrin vahvuinen tuuliankkuriksi tarkoitettu kivikerros. Tuuliankkuri on kuitenkin liian kevyt, joten torni on tuettu jokaisesta nurkastaan myös viistoparruin. Tornin rakentamiskustannukset olivat 439 hopearuplaa. Pookin ulkopinnat ovat valkoiseksi maalattua lautaa, ja sen huipulla on tunnuskuviona puinen kuusikulmainen nuppi. Alun perin tornin alaosa oli maalattu punaiseksi. Tornin korkeus maanpinnasta on 18,9 metriä ja merenpinnasta 20,4 metriä.
Nykyisin tunnusmajakan vieressä on metallitelineen varaan rakennettu sektoriloisto.
Keskiniemessä on ollut merimerkki jo vuonna 1785, sillä sellainen on merkitty Henrik Wacklinin julkaisemaan merikarttaan. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%91%D0%B5%D1%81%D1%82%D1%83%D0%B6%D0%B5%D0%B2-%D0%A0%D1%8E%D0%BC%D0%B8%D0%BD,_%D0%92%D0%B0%D1%81%D0%B8%D0%BB%D0%B8%D0%B9_%D0%9D%D0%B8%D0%BA%D0%BE%D0%BB%D0%B0%D0%B5%D0%B2%D0%B8%D1%87 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/ru/b/b4/Vasiliy_%D0%91%D0%B5%D1%81%D1%82%D1%83%D0%B6%D0%B5%D0%B2-%D0%A0%D1%8E%D0%BC%D0%B8%D0%BD_signature.jpg | Бестужев-Рюмин, Василий Николаевич | null | Бестужев-Рюмин, Василий Николаевич | null | Роспись В. Н. Бестужева-Рюмина | null | image/jpeg | 1,200 | 3,000 | true | true | true | Василий Николаевич Бестужев-Рюмин — генерал от артиллерии, начальник Императорского Тульского оружейного завода, инспектор оружейных и патронных заводов. | Василий Николаевич Бестужев-Рюмин (14 сентября (26 сентября) 1835 — 12 февраля (25 февраля) 1910) — генерал от артиллерии, начальник Императорского Тульского оружейного завода (1876—1889), инспектор оружейных и патронных заводов (1889—1909). |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Stadler_GTW | Stadler GTW | Arriva | Stadler GTW / Kunden und Betreiber / Niederlande / Arriva | Der erste Spurt im neuen Design für die Provinzen Groningen und Friesland | Nederlands: Het eerste Arriva (Noord) treinstel is klaar in een nieuwe uitstraling. De Arriva treinstellen in Noord-Nederland worden voorzien van een technische opknapbeurt en nieuwe livrei. De Stadler GTW stellen worden allereerst technisch gereviseerd bij Stadler in Blerick, waarna ze naar Winterswijk worden overgebracht voor een nieuwe outfit. Bij de werkplaats van Transit Oost staat het eerste stel, de 231 inmiddels buiten, terwijl de 327 is binnen genomen. Wanneer ook deze klaar is gaan ze samen, begin juni, terug naar het Noorden. Treinstel 231 op het terrein van Transit Oost in Winterswijk. More info, check this: railcolornews.com/2020/05/21/nl-arriva-nl-gtw-first-unit-in-new-design/?fbclid=IwAR01Bi1wnwyPi3TUskbqQCsyJeFAjJ-SzMKgPE_6V81pL43eymkjGHrfRcE | null | image/jpeg | 3,132 | 5,568 | true | true | true | Der GTW des Unternehmens Stadler Rail ist ein Triebzugkonzept für den Schienenpersonennahverkehr. Das auffälligste Merkmal aller Fahrzeuge ist das zweiachsige Antriebsmodul, das als Zwischenwagen in die feste Zugkomposition eingereiht ist und die vollständige elektrische oder dieselelektrische Antriebsausrüstung beinhaltet. Die GTW 2/6 mit dieselelektrischem Antrieb werden von der Deutschen Bahn als Baureihe 646 geführt.
Die Fahrzeugfamilie ist modular aufgebaut und ließ sich so bezüglich ihrer Größe und Ausstattung an die Erfordernisse der jeweiligen Verkehrsnetze anpassen. Seit 2017 verkauft
Stadler als Nachfolgemodell den Stadler WINK, weil die im Lauf der Bauzeit verschärften Crashvorschriften vom GTW nicht mehr vollständig erfüllt werden können. | → 2017 von Veolia übernommene Fahrzeuge siehe Abschnitt Niederlande / Andere Betreiber
Arriva, Heerenveen (Provinzen Groningen und Friesland)
10228–10244, 10247–10251 (2006–2010), GTW 2/6 (zweimotorige Dieseltriebwagen)
davon 10228–10230 und 10244 mit Deutschland-Paket (PZB)
10301–10327, 10345–10346 (2006–2010), GTW 2/8 (zweimotorige Dieseltriebwagen)
davon 10301–10305, 10345 und 10346 mit Deutschland-Paket
Die ins deutsche Leer verkehrenden Fahrzeuge sind zusätzlich zu den Schiebetritten auf 800 mm über SOK auch mit solchen auf 550 mm Höhe ausgestattet, um sowohl deutsche als auch niederländische Bahnsteighöhen komfortabel zu bedienen.
Arriva hatte die Franchise für die Regionallinien in den Provinzen Groningen und Provinz Friesland erhalten und bestellte bei Stadler 43 dieselelektrische GTW. Die Deutschland-tauglichen Züge erlauben seither eine Fahrt ohne Umsteigen nach Leer.
→ siehe auch Abschnitt Geschichte / Vierte Generation
Die starke Verkehrszunahme veranlasste Arriva, zweiteilige GTW 2/8 mit einem zusätzlichen Fahrgastmodul zu ergänzen: Die GTW 2/6 10236 und 10247–10251 wurden 2014 im Stadler-Werk Bussnang zu GTW 10347–10351 und 10336 verlängert, 2016 wurde aus dem GTW 10234 der Dreiteiler 10334.
Am 18. November 2016 stieß der Spurt 10327 „Jelle Zijlstra“ auf einem unbeschrankten Bahnübergang bei Winsum mit einem Milchlastwagen zusammen. Mehrere Personen wurden verletzt, elf mussten in Krankenhäusern behandelt werden.
Namen:
10228 Jan Uitham, 10229 Sjoukje Dijkstra, 10230 Ede Staal, 10231 Hotze Schuil, 10232 Foppe de Haan, 10233 Liesbeth List, 10237 Marianne Timmer, 10238 Foppe Inne Brouwer, 10239 Piet Oberman, 10240 Eise Eisinga, 10241 Ger Vaders, 10242 Samuel van Houten, 10243 Egbert Wagenborg, 10244 Anthony Winkler Prins
10301 Riemer en Annie, 10302 Bastiaan Jan Ader, 10303 Tiny Mulder, 10304 Hans Alders, 10305 Ubbo Emmius, 10306 Gerrit Krol, 10307 Frits Zernike, 10308 Heike Kamerlingh Onnes, 10309 Hendrik Nicolaas Werkman, 10310 Abe Lenstra, 10311 Hans Wiegel, 10312 M. Vasalis, 10313 Aletta H. Jacobs, 10314 Jopie Huisman, 10315 Abel Tasman, 10316 Wim Duisenberg, 10317 Willem Barentsz, 10318 Nienke van Hichtum, 10319 Marte Röling, 10320 Cees Bijlstra, 10321 Piet Paaltjens, 10322 Titus Brandsma, 10323 Willem Albert Scholten, 10324 Sicco Mansholt, 10325 J. J. Nooitgedagt, 10326 M. C. Escher, 10327 Jelle Zijlstra, 10334 Fedde Schurer, 10335 Jan de Roos, 10336 Tonny van Leeuwen, 10345 Ruurt Hazewinkel, 10346 Pieter Jelles Troelstra, 10347 Mata Hari, 10348 Evert van Benthem, 10349 Jan Pelleboer, 10350 Johan van Veen, 10351 Belcampo
Arriva, Heerenveen (Provinz Zuid-Holland)
10407 (2008), GTW 2/6 (1500 V =)
10408 (2011), GTW 2/6 (1500 V =)
10501–10506 (2008), GTW 2/8 (1500 V =)
10509–10510 (2011), GTW 2/8 (1500 V =)
2008 wurden für die Strecke Geldermalsen–Dordrecht sieben elektrische GTW dem Betrieb übergeben. 2011 kamen drei weitere Züge hinzu.
Namen:
10407 Frank Wels, 10408 Trijntje, 10501 Ronald Bandell, 10502 Baron van Verschuer, 10503 Adriaan Volker, 10504 Ida Gerhardt, 10505 Andries Dirk Copier, 10506 Maarten Schakel, 10509 Jan van Arkel, 10510 Hendrik Hamel
Arriva, Vechtdallijnen (Zwolle–Emmen)
10411–10413 (2012), GTW 2/6 (1500 V =)
10514–10524 (2012), GTW 2/8 (1500 V =)
2012 lieferte das Werk Siedlce für die Strecke Zwolle–Emmen 14 elektrische GTW mit einer besonders hochwertigen Innenausstattung mit Lounge, Business- und Ruheabteil. Um den Fahrgästen mehr Beinfreiheit zuzugestehen, wurde die Größe der Fenster im Niederflurbereich des Zuges angepasst. Vier Fenster wurden größer und das fünfte kleiner. Im Jahr 2016 wurden drei Züge zu GTW 2/8 verlängert.
Der GTW 10520 kollidierte am 23. Februar 2016 zwischen Dalfsen und Ommen auf einem bewachten Bahnübergang mit einer fahrbaren Hebebühne. Der Triebfahrzeugführer wurde getötet und mehrere Passagiere verletzt.
Namen:
10411 Krishnamurti, 10412 Herman Brood, 10413 Jannes, 10514 Johan Rudolph Thorbecke, 10515 Harry Muskee, 10516 Daniël Lohues, 10517 War Child, 10518 Willem Jan Baron van Dedem, 10519 Jeroen Krabbé, 10520 Ilse DeLange, 10521 Relus ter Beek, 10522 | |
no | https://no.wikipedia.org/wiki/The_Anthony_Awards | The Anthony Awards | Prisvinnere | The Anthony Awards / Prisvinnere | Sue Grafton, pris for beste krimroman i 1991 og 1987, og pris for beste krimnovelle i 1987 | English: Sue Grafton. Picture taken at the Borders bookstore on Shelbyville Road in Saint Matthews, Kentucky. | null | image/jpeg | 533 | 490 | true | true | true | The Anthony Awards er en litteraturpris som siden 1986 utdeles årlig under Bouchercon, en internasjonal kongress for kriminallitteratur. Prisen har fått sitt navn etter Anthony Boucher, en av grunnleggerne av Mystery Writers of America.
Prisklassene har variert, men var i 2007:
Beste krimroman
Best britiske krimroman
Beste krimroman originalutgitt som paperback
Beste debutroman
Beste krimnovelle
Beste sakprosabok | null | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/CLEC4M | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/f/f0/PDB_1k9j_EBI.jpg | CLEC4M | Further reading | CLEC4M / Further reading | null | English: Cartoon representation of the molecular structure of protein registered with 1k9j code. Deutsch: Grafik des Molekularstruktur von jenem Protein, das mit 1k9j code registriert ist. Plattdüütsch: Grafik, de de Molekularstruktur von dat Protein wiest, dat mit’n Kood 1k9j registreert is. | null | image/jpeg | 600 | 800 | true | true | true | C-type lectin domain family 4 member M is a protein that in humans is encoded by the CLEC4M gene. CLEC4M has also been designated as CD299.
This gene encodes L-SIGN, a type II integral membrane protein that is 77% identical to CD209 antigen, an HIV gp120-binding protein. This protein, like CD209, efficiently binds both intercellular adhesion molecule 3 and HIV-1 gp120, and enhances HIV-1 infection of T cells. This gene is mapped to 19p13.3, in a cluster with the CD209 and CD23/FCER2 genes. Multiple alternatively spliced transcript variants have been found for this gene, but the biological validity of some variants has not been determined. | Baribaud F, Doms RW, Pöhlmann S (2006). "The role of DC-SIGN and DC-SIGNR in HIV and Ebola virus infection: can potential therapeutics block virus transmission and dissemination?". Expert Opin. Ther. Targets. 6 (4): 423–31. doi:10.1517/14728222.6.4.423. PMID 12223058.
Becker Y (2004). "HIV-1 gp120 binding to dendritic cell receptors mobilize the virus to the lymph nodes, but the induced IL-4 synthesis by FcepsilonRI+ hematopoietic cells damages the adaptive immunity--a review, hypothesis, and implications". Virus Genes. 29 (1): 147–65. doi:10.1023/B:VIRU.0000032797.43537.d3. PMID 15215692.
Lalor PF, Lai WK, Curbishley SM, et al. (2006). "Human hepatic sinusoidal endothelial cells can be distinguished by expression of phenotypic markers related to their specialised functions in vivo". World J. Gastroenterol. 12 (34): 5429–39. doi:10.3748/wjg.v12.i34.5429. PMC 4088223. PMID 17006978.
Curtis BM, Scharnowske S, Watson AJ (1992). "Sequence and expression of a membrane-associated C-type lectin that exhibits CD4-independent binding of human immunodeficiency virus envelope glycoprotein gp120". Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 89 (17): 8356–60. doi:10.1073/pnas.89.17.8356. PMC 49917. PMID 1518869.
Gattegno L, Ramdani A, Jouault T, et al. (1992). "Lectin-carbohydrate interactions and infectivity of human immunodeficiency virus type 1 (HIV-1)". AIDS Res. Hum. Retroviruses. 8 (1): 27–37. doi:10.1089/aid.1992.8.27. PMID 1736938.
Soilleux EJ, Barten R, Trowsdale J (2000). "DC-SIGN; a related gene, DC-SIGNR; and CD23 form a cluster on 19p13". J. Immunol. 165 (6): 2937–42. doi:10.4049/jimmunol.165.6.2937. PMID 10975799.
Pöhlmann S, Soilleux EJ, Baribaud F, et al. (2001). "DC-SIGNR, a DC-SIGN homologue expressed in endothelial cells, binds to human and simian immunodeficiency viruses and activates infection in trans". Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 98 (5): 2670–5. doi:10.1073/pnas.051631398. PMC 30196. PMID 11226297.
Bashirova AA, Geijtenbeek TB, van Duijnhoven GC, et al. (2001). "A dendritic cell-specific intercellular adhesion molecule 3-grabbing nonintegrin (DC-SIGN)-related protein is highly expressed on human liver sinusoidal endothelial cells and promotes HIV-1 infection". J. Exp. Med. 193 (6): 671–8. doi:10.1084/jem.193.6.671. PMC 2193415. PMID 11257134.
Mummidi S, Catano G, Lam L, et al. (2001). "Extensive repertoire of membrane-bound and soluble dendritic cell-specific ICAM-3-grabbing nonintegrin 1 (DC-SIGN1) and DC-SIGN2 isoforms. Inter-individual variation in expression of DC-SIGN transcripts". J. Biol. Chem. 276 (35): 33196–212. doi:10.1074/jbc.M009807200. PMID 11337487.
Mitchell DA, Fadden AJ, Drickamer K (2001). "A novel mechanism of carbohydrate recognition by the C-type lectins DC-SIGN and DC-SIGNR. Subunit organization and binding to multivalent ligands". J. Biol. Chem. 276 (31): 28939–45. doi:10.1074/jbc.M104565200. PMID 11384997.
Feinberg H, Mitchell DA, Drickamer K, Weis WI (2002). "Structural basis for selective recognition of oligosaccharides by DC-SIGN and DC-SIGNR". Science. 294 (5549): 2163–6. doi:10.1126/science.1066371. PMID 11739956.
Alvarez CP, Lasala F, Carrillo J, et al. (2002). "C-type lectins DC-SIGN and L-SIGN mediate cellular entry by Ebola virus in cis and in trans". J. Virol. 76 (13): 6841–4. doi:10.1128/JVI.76.13.6841-6844.2002. PMC 136246. PMID 12050398.
Soilleux EJ, Morris LS, Rushbrook S, et al. (2002). "Expression of human immunodeficiency virus (HIV)-binding lectin DC-SIGNR: Consequences for HIV infection and immunity". Hum. Pathol. 33 (6): 652–9. doi:10.1053/hupa.2002.124036. PMID 12152166.
Strausberg RL, Feingold EA, Grouse LH, et al. (2003). "Generation and initial analysis of more than 15,000 full-length human and mouse cDNA sequences". Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A. 99 (26): 16899–903. doi:10.1073/pnas.242603899. PMC 139241. PMID 12477932.
Lin G, Simmons G, Pöhlmann S, et al. (2003). "Differential N-linked glycosylation of human immunodeficiency virus and Ebola virus envelope glycoproteins modulates interactions with DC-SIGN and DC-SIGNR". J. Virol. 77 (2): 1337–46. doi:10.1128/JVI.77.2 |
la | https://la.wikipedia.org/wiki/Bezaumont | Bezaumont | null | Bezaumont | Bezaumont: ecclesia Sancto Urbano dicata | English: Bezaumont churchFrançais : Eglise Bezaumont | null | image/jpeg | 4,000 | 3,000 | true | true | true | Bezaumont est commune Francicum 249 incolarum praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia. | Bezaumont est commune Francicum 249 incolarum (anno 2010) praefecturae Murtae et Mosellae in provincia orientali Lotharingia. | |
gl | https://gl.wikipedia.org/wiki/Bogot%C3%A1 | Bogotá | Cultura | Bogotá / Cultura | Palacio Echeverry, sede do Ministerio de Cultura. | Español: Palacio Echeverry This is a photo of a Colombian monument identified by the ID 00-105 | null | image/jpeg | 1,530 | 2,048 | true | true | true | Bogotá, oficialmente Bogotá Distrito Capital, abreviado Bogotá, D.C. é a capital da República de Colombia e do departamento de Cundinamarca. Está organizada como Distrito Capital gozando de autonomía para a xestión dos seus intereses dentro dos límites da Constitución e a lei. A diferenza dos demais distritos de Colombia, Bogotá é unha entidade territorial de primeira orde en Colombia, coas atribucións administrativas que a lei lle confire aos Departamentos. Está constituída por 20 localidades e é o epicentro político, económico, administrativo, industrial, artístico, cultural, deportivo e turístico do país.
Está situada no centro de Colombia, na rexión natural coñecida como a sabana de Bogotá, que fai parte do altiplano cundiboyacense, formación montañosa situada na cordilleira Oriental dos Andes. É a terceira capital máis alta en América do Sur, cun termo medio de 2625 metros sobre o nivel do mar. Posúe o páramo máis grande do mundo, localizado na localidade de Sumapaz.
Segundo os datos do censo nacional de 2005 extrapolados a 2010, Bogotá posúe unha poboación de 7 363 782 habitantes. Ten unha lonxitude de 33 km de sur a norte, e 16 km de oriente a occidente. | Bogotá foi chamada "A Atenas suramericana", alcume que se fortaleceu a finais do século XIX e principios do século XX, por iniciativa do escritor español Marcelino Menéndez Pelayo, debido á grande admiración que tiña polos filósofos colombianos, entre eles Rufino José Cuervo e Miguel Antonio Caro. A cidade dispón dunha ampla oferta cultural que se incrementou considerablemente nas últimas décadas, ademais de ser a sede de importantes festivais de ampla traxectoria e recoñecemento nacional e internacional.
Nela residen persoas provenientes de todo o país, quen contribuirón ás antigas tradicións culturais típicas da cidade. É de destacar que a Unesco outorgou á cidade o título de capital mundial do libro no ano 2007. Ademais foi declarada a capital iberoamericana da cultura ese mesmo ano. En maio de 2012 a Unesco designouna como "Cidade Creativa da Música", como parte da Rede de Cidades Creativas da organización.
O Centro de Feiras e Exposicións de Corferias é sede de eventos de tipo cultural. Aquí levase a cabo a Feira Internacional do Libro de Bogotá, Expoartesanías, e ArtBo (Feira Internacional de Arte de Bogotá). Ademais, en 2008 Corferias foi centro importante no Festival Iberoamericano de Teatro e sede do Campus Party. O recinto tamén acolle eventos doutro carácter como a Feira Internacional de Bogotá (industria e comercio) que se realiza durante os anos pares, e no 2009 tamén foi sede dos Premios MTV para Latinoamérica.
Os Festivales al Parque son un conxunto de nove eventos realizados ao longo de cada ano. Entre estes os máis renombrados son: o Festival de Rock al Parque (recibe máis de 500.000 asistentes nos tres días de celebración, un dos maiores eventos gratuítos de rock no mundo.), o Festival de Jazz al Parque e o Festival de Salsa al Parque, ambos realizados no Parque Metropolitano Simón Bolívar. Este parque acolle ademais a inauguración e as actividades máis importantes do Festival de Verán que se celebra en varios puntos da capital durante o mes de agosto.
Outros eventos destacados son o Festival de la chicha, la vida y la dicha (declarado evento de interese cultural de Bogotá), o Entroido de Bogotá, que se celebra coincidindo cos aniversarios da cidade, e o Festival de Cinema Europeo, mostra cinematográfica anual. Con todo un dos eventos culturais máis importantes da capital é o Festival Iberoamericano de Teatro que se realiza cada dous anos e é catalogado como un dos máis prestixiosos de América Latina. | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Dvo%C5%99i%C5%A1t%C4%9B_(Le%C5%A1tina) | Dvořiště (Leština) | Galerie | Dvořiště (Leština) / Galerie | null | Čeština: Dvořiště u Leštiny - čp. 10 This file was created as a part of the photographic program of Wikimedia Czech Republic. Project: Foto českých obcí. The program supports Wikimedia Commons photographers in the Czech Republic. | null | image/jpeg | 3,648 | 5,472 | true | true | true | Dvořiště je malá vesnice, část obce Leština v okrese Ústí nad Orlicí. Nachází se asi 1 km na sever od Leštiny. Prochází zde silnice II/357. V roce 2009 zde bylo evidováno 21 adres. V roce 2001 zde trvale žilo 54 obyvatel.
Dvořiště leží v katastrálním území Doubravice u Leštiny o výměře 4,03 km². | null | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Accursio | Accursio | null | Accursio | Accursio | Nederlands: IdentificatieTitel(s): Portret van AccursiusAccvrsivs Florentinvs (titel op object)Portretten van beroemde geleerden (serietitel)Imagines L. Doctorum Virorum (serietitel)Objecttype: prent Serienummer: 16/50Objectnummer: RP-P-1909-1061Catalogusreferentie: New Hollstein Dutch 583Opschriften / Merken: verzamelaarsmerk, verso rechtsonder, gestempeld: Lugt 2228Omschrijving: Portret van Accursius van Firenze, een beroemde glossator uit de middeleeuwen. Buste naar rechts. De prent heeft een Latijns onderschrift en maakt deel uit van een serie van beroemde geleerden.VervaardigingVervaardiger: prentmaker: Philips Gallenaar prent van: Enea Vicoschrijver: Franciscus Raphelengius (I)uitgever: Philips Galle (mogelijk)uitgever: Theodoor Galle (mogelijk)Plaats vervaardiging: prentmaker: Antwerpennaar prent van: Ferrara (stad)schrijver: Antwerpenuitgever: Antwerpenuitgever: AntwerpenDatering: 1587 - 1606Fysieke kenmerken: gravureMateriaal: papier Techniek: graveren (drukprocedé)Afmetingen: blad: h 169 mm × b 117 mmOnderwerpWie: AccursiusVerwerving en rechtenVerwerving: aankoop 1909Copyright: Publiek domein | null | image/jpeg | 4,954 | 3,408 | true | true | true | Accursio, conosciuto anche come Accorso da Bagnolo e in latino Accursius, è stato un giurista e glossatore italiano, rappresentante della scuola di Bologna, allievo di Azzone.
Dei suoi figli furono giuristi anche Francesco, Guglielmo e Cervotto. Gli è stata attribuita anche una figlia, Accursia, ma si tratta probabilmente di una leggenda. | Accursio, conosciuto anche come Accorso da Bagnolo e in latino Accursius (Impruneta, 1184 – Bologna, 1263), è stato un giurista e glossatore italiano, rappresentante della scuola di Bologna, allievo di Azzone.
Dei suoi figli furono giuristi anche Francesco, Guglielmo e Cervotto. Gli è stata attribuita anche una figlia, Accursia, ma si tratta probabilmente di una leggenda. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Breaker_High | Breaker High | Cast and characters | Breaker High / Cast and characters | null | Rencontre avec Ryan Gosling et Reda Kateb pour Lost River | null | image/jpeg | 3,183 | 2,272 | true | true | true | Breaker High is a Canadian-American teen comedy-drama series that ran from 1997 to 1998, airing on YTV in Canada and on UPN's weekday "Kids" block in the United States. The series was created by Cori Stern, while Sci-Fi veteran David Winning directed the pilot and seven episodes of the series. | The cast consisted primarily of eight high school kids, with a few additional actors portraying adult characters.
Alex Pineda - Played by Kyle Alisharan.
Ashley Dupree - Played by Terri Conn.
Sean Stanley Hanlon - Played by Ryan Gosling.
Cassidy Cartwright - Played by Wendi Kenya.
Jimmy Mortimor Farrell - Played by Tyler Labine.
Max Ballard - Played by Scott Vickaryous.
Denise Williams - Played by Persia White.
Tamira Goldstein - Played by Rachel Wilson.
Ana Mitchell - The kids' teacher. Played by Anne Openshaw.
Captain Ballard - The captain of the ship, school principal and Max's father. Played by Andrew Airlie.
Tony Gifford - The student activities counselor. Played by Richard Ian Cox.
Nigel Mumford - The cook. Played by Bernard Cuffling. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Bob_Burnquist | Bob Burnquist | null | Bob Burnquist | null | Bob Burnquist, 2008 | Image illustrative de l’article Bob Burnquist | image/jpeg | 1,600 | 1,071 | true | true | true | Robert Dean Silva Burnquist mieux connu sous le nom de Bob Burnquist est un skateboarder professionnel brésilien. Anciennement sponsorisé par The Firm, il fait actuellement partie de l'équipe Flip, pour laquelle il a participé à une publicité spectaculaire, dans laquelle il saute avec son skate dans le Grand Canyon. | Robert Dean Silva Burnquist (né le 10 octobre 1976 à Rio de Janeiro au Brésil) mieux connu sous le nom de Bob Burnquist (/börnkwist/) est un skateboarder professionnel brésilien. Anciennement sponsorisé par The Firm, il fait actuellement partie de l'équipe Flip, pour laquelle il a participé à une publicité spectaculaire, dans laquelle il saute avec son skate dans le Grand Canyon (avec un parachute). | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Osservatorio_astronomico_della_Regione_Autonoma_Valle_d%27Aosta | Osservatorio astronomico della Regione Autonoma Valle d'Aosta | null | Osservatorio astronomico della Regione Autonoma Valle d'Aosta | La didattica all'aperto | Italiano: Osservatorio astronomico Fondation Clément Fillietroz: osservatorio astronomico e planetario di Saint-Barthélemy, presso la località Lignan, comune di Nus, Valle d'Aosta, Italia. E' l'Osservatorio astronomico della Regione Autonoma Valle d'Aosta. | null | image/jpeg | 1,712 | 2,288 | true | true | true | L'osservatorio astronomico della Regione Autonoma Valle d'Aosta è stato inaugurato a metà del 2003. È equipaggiato delle più moderne strumentazioni, al fine di favorire sia l'attività di ricerca che quella di divulgazione.
La struttura è gestita, insieme al planetario di Lignan, dalla Fondazione Clément Filliétroz - Onlus, e la sua attività è caratterizzata da un'estrema apertura al pubblico, agli studenti, ai turisti, agli astroamatori, per stimolare la divulgazione dell'astronomia.
Presso l'osservatorio si situa anche la stazione meteorologica di Nus-Saint-Barthélemy.
Nella lista dei codici degli osservatori del Minor Planet Observations il codice dell'osservatorio è il B04. | L'osservatorio astronomico della Regione Autonoma Valle d'Aosta (OAVdA) è stato inaugurato a metà del 2003. È equipaggiato delle più moderne strumentazioni, al fine di favorire sia l'attività di ricerca che quella di divulgazione.
La struttura è gestita, insieme al planetario di Lignan, dalla Fondazione Clément Filliétroz - Onlus, e la sua attività è caratterizzata da un'estrema apertura al pubblico, agli studenti, ai turisti, agli astroamatori, per stimolare la divulgazione dell'astronomia.
Presso l'osservatorio si situa anche la stazione meteorologica di Nus-Saint-Barthélemy.
Nella lista dei codici degli osservatori del Minor Planet Observations il codice dell'osservatorio è il B04. | |
nl | https://nl.wikipedia.org/wiki/Conus_jickelii | Conus jickelii | null | Conus jickelii | null | English: Conus jickelii 1 | null | image/jpeg | 400 | 500 | true | true | true | Conus jickelii is een in zee levende slakkensoort uit het geslacht Conus. De slak behoort tot de familie Conidae. Conus jickelii werd in 1873 beschreven door Weinkauff. Net zoals alle soorten binnen het geslacht Conus zijn deze slakken roofzuchtig en giftig. Zij bezitten een harpoenachtige structuur waarmee ze hun prooi kunnen steken en verlammen. | Conus jickelii is een in zee levende slakkensoort uit het geslacht Conus. De slak behoort tot de familie Conidae. Conus jickelii werd in 1873 beschreven door Weinkauff. Net zoals alle soorten binnen het geslacht Conus zijn deze slakken roofzuchtig en giftig. Zij bezitten een harpoenachtige structuur waarmee ze hun prooi kunnen steken en verlammen.
Bronnen, noten en/of referenties
World Register of Marine Species. Conus jickelii. Marinespecies.org Geraadpleegd op 21 september 2011
Filmer, R.M., A Catalogue of Nomenclature and Taxonomy in the Living Conidae 1758 - 1998, Backhuys Publishers, Leiden, 2001, 388. ISBN 9057820773. Geraadpleegd op 23 september 2011. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Rajmund_Berengar_III_Wielki | Rajmund Berengar III Wielki | null | Rajmund Berengar III Wielki | Hrabstwa na terenie obecnej Katalonii w momencie śmierci Rajmunda Berengara III | null | null | image/svg+xml | 1,052 | 744 | true | true | true | Rajmund Berengar III (I) Wielki – hrabia Barcelony i Prowansji, templariusz.
Urodził się w 1082 jako syn Rajmunda Berengara II oraz Matyldy de Hauteville, córki Roberta Guiscarda oraz Siszelgajty. W 1086 roku w wieku 4 lat w wyniku nacisków szlachty został współrządcą hrabstwa wraz ze swym wujem Berengarem Rajmundem II, a od 1097, gdy go wygnał, stał się samodzielnym władcą. Od 1111 hrabia Besalú, od 1117 Cerdanyi, od 1112 hrabia Prowansji.
Podbił dolną Prowansję. Wraz z Genuą i Pizą podjął próbę zdobycia Balearów, jednak chrześcijańska władza nie utrzymała się tam długo.
Pod koniec życia postanowił złożyć śluby zakonne i zrobił to 14 lipca 1130. Oddał 5 katalońskich prowincji swojemu najstarszemu synowi, a Prowansję – młodszemu. Osadził rycerzy z zakonu w zamku Granyena w dzisiejszej comarce Segarra. | Rajmund Berengar III (I) Wielki (ur. 11 listopada 1082 roku w Rodez - zm. 23 stycznia/19 lipca 1131 roku w Barcelonie) – hrabia Barcelony i Prowansji, templariusz.
Urodził się w 1082 jako syn Rajmunda Berengara II oraz Matyldy de Hauteville (ur. po 1058 – zm. 1111/2), córki Roberta Guiscarda (księcia Apulii i Kalbrii) oraz Siszelgajty. W 1086 roku w wieku 4 lat w wyniku nacisków szlachty został współrządcą hrabstwa wraz ze swym wujem Berengarem Rajmundem II, a od 1097, gdy go wygnał, stał się samodzielnym władcą. Od 1111 hrabia Besalú, od 1117 Cerdanyi, od 1112 hrabia Prowansji (do 1127 razem z Douce I na mocy iure uxoris).
Podbił dolną Prowansję. Wraz z Genuą i Pizą podjął próbę zdobycia Balearów, jednak chrześcijańska władza nie utrzymała się tam długo.
Pod koniec życia postanowił złożyć śluby zakonne i zrobił to 14 lipca 1130. Oddał 5 katalońskich prowincji swojemu najstarszemu synowi, a Prowansję – młodszemu. Osadził rycerzy z zakonu w zamku Granyena w dzisiejszej comarce Segarra. | |
ca | https://ca.wikipedia.org/wiki/Primer_califat | Primer califat | null | Primer califat | null | English: Map of the Rashidun Caliphate (dark green) with vassal states (light green), c. 654. (Partially based on several other Wikimedia Commons maps of the Rashidun Caliphate). | Ubicació de | image/png | 902 | 1,481 | true | true | true | El primer califat, altrament anomenat califat dels califes ben guiats o califat dels raixidun —en àrab الخلافة الراشدية, al-ẖilāfa ar-rāxidiyya; també conegut com a califat perfecte o califat ortodox—, va ser el primer califat islàmic regit pels quatre primers successors del profeta Muhàmmad, coneguts tradicionalment com els «califes ben guiats», al-khulafà ar-raixidun, en àrab. S'inicia l'any 632, immediatament després de la mort del Profeta, i va durar fins a la mort d'Alí ibn Abi-Tàlib, el gener del 661 inclosa la breu successió del seu fill al-Hàssan ibn Alí ibn Abi-Tàlib que va abdicar l'estiu del mateix any. Al seu apogeu, el califat incloïa tota l'Àfrica del Nord, Síria, la península Aràbiga, Mesopotàmia i els altiplans iranians. Es caracteritza per una ràpida expansió territorial i pels primers intents de centralització de caràcter estatal. | El primer califat, altrament anomenat califat dels califes ben guiats o califat dels raixidun —en àrab الخلافة الراشدية, al-ẖilāfa ar-rāxidiyya; també conegut com a califat perfecte o califat ortodox—, va ser el primer califat islàmic regit pels quatre primers successors (califes) del profeta Muhàmmad, coneguts tradicionalment com els «califes ben guiats», al-khulafà ar-raixidun, en àrab. S'inicia l'any 632, immediatament després de la mort del Profeta, i va durar fins a la mort d'Alí ibn Abi-Tàlib, el gener del 661 inclosa la breu successió del seu fill al-Hàssan ibn Alí ibn Abi-Tàlib que va abdicar l'estiu del mateix any. Al seu apogeu, el califat incloïa tota l'Àfrica del Nord, Síria, la península Aràbiga, Mesopotàmia i els altiplans iranians. Es caracteritza per una ràpida expansió territorial i pels primers intents de centralització de caràcter estatal. | |
fr | https://fr.wikipedia.org/wiki/Cessna_Skymaster | Cessna Skymaster | Conversions/modifications | Cessna Skymaster / Versions / Conversions/modifications | Spectrum SA-550 (1983) | English: The Spectrum SA-550, a turboprop conversion of a Cessna 337 Skymaster. | null | image/jpeg | 421 | 600 | true | true | true | Le Cessna Skymaster est un avion bimoteur américain de type « push-pull » construit dans les années 1960. L'appareil a été produit par Cessna mais aussi par Reims Aviation. | AVE Mizar : Voiture volante, créée par Advanced Vehicle Engineers, en assemblant les ailes, les empennages et le moteur arrière d'un Skymaster et une Ford Pinto dotée d'instruments et de commandes d'avion.
Conroy Stolifter : Avion-cargo STOL monoturbopropulseur issu de la transformation d'un Skymaster. Le moteur avant était remplacé par un turbopropulseur Garrett AiResearch TPE-331 et le moteur arrière supprimé.
Groen RevCon 6-X : tentative de transformation d'un Cessna 337 Skymaster. Cette conversion visait à tester la possibilité d'utiliser un appareil à voilure fixe comme cellule de base pour créer un autogyre et ainsi diminuer les coûts et réduire les temps de développement.
Summit Sentry : transformation de cellules de 337 par Summit Aviation en version militarisée O2-337. Cette modification comprenait point d'emport standard OTAN capable de porter 159 kg de charge chacun, utilisable pour des pods mitrailleuse de 7,62 mm ou 12,7 mm, des paniers à roquettes, des bombes, des marqueurs de cible et des leurres. L'appareil fut commercialisé pour des missions d'identification et de marquage de cibles, de reconnaissance, d'escorte d'hélicoptères et de photographie aérienne. Des appareils furent vendus à l'armée de l'air haïtienne, au Honduras, au Nicaragua, au Sénégal et à la marine thaïlandaise.
Spectrum SA-550 : Version construite par Spectrum Aircraft Corporation, il s'agit d'une conversion en monoturbopropulseur de Reims FTB337G construits au milieu des années 1980. Le moteur avant fut supprimé et remplacé par un nez allongé et le moteur arrière fut remplacé par un turbopropulseur. | |
es | https://es.wikipedia.org/wiki/Sardana | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/6/6b/Sardanas_San_Jordi.jpg | Sardana | Creación de la sardana moderna | Sardana / Historia / Creación de la sardana moderna | Sardanas en San Jorge Desvalls (1978). | Català: Ballada de Sardanes a Sant Jordi Desvalls (Gironès, Catalunya) l'any 1978 Español: Sardanas en las fiestas de San Jordi Desvalls, con la Cobla de La Bisbal. Año 1978 | null | image/jpeg | 1,024 | 1,520 | true | true | true | La sardana es una danza realizada en grupo y en círculo, que se baila en Cataluña. | El creador de la sardana moderna fue José María Ventura Casas (Alcalá la Real, Jaén, 2 de febrero de 1817 - Figueras, 24 de marzo de 1875), conocido popularmente como Pep Ventura. Consideraba la extensión melódica de la sardana demasiado limitada, siempre de 96 compases y de apenas 2 minutos de duración. Por ello se implicó en la renovación de la sardana, con obras de un número ilimitado de compases (sardana larga) frente a la tradicional (la corta). Añadió a la cobla (agrupación musical tradicional catalana) los instrumentos de viento y, en sus inicios como compositor de sardanas, se inspiró en zarzuelas y óperas de éxito en la época.
La popularidad y extensión de la sardana crecieron considerablemente en las últimas décadas del siglo XIX. La composición de la cobla y la coreografía actual de la danza fueron fijadas y unificadas en el siglo XIX, aunque persisten variantes y usos locales. |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/2005%E5%B9%B4%E3%81%AE%E5%8F%B0%E9%A2%A8 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/2/28/Kai-Tak_2005_track.png | 2005年の台風 | 台風21号（カイタク） | 2005年の台風 / 「台風」に分類されている熱帯低気圧 / 台風21号（カイタク） | null | Saffir-Simpson Hurricane ScaleTDTS12345 English: Typhoon Kai-Tak 2005 track. Uses the color scheme from the Saffir-Simpson Hurricane Scale. | null | image/png | 633 | 1,024 | true | true | true | 2005年の台風のデータ。
台風の発生数は23個で、平年よりも少なめであったが、日本への上陸数は3個とほぼ平年並みであった。
この年は、九州地方や四国地方など西日本への台風の接近数が少なかった。しかし、9月に西日本に上陸した台風14号は、各地に大きな被害をもたらした。
なお2005年は、北西太平洋における台風の活動は平年並であったが、北大西洋におけるハリケーンの活動が非常に活発で、様々な記録が生まれた。発生数は27個に達し過去最多の記録となったほか、「カトリーナ」などの記録的なハリケーンも多く、被害が続出した。 | 200521・22W
10月29日に南シナ海で発生し、アジア名「カイタク（Kai-Tak）」と命名された。命名国は香港で、「啓徳空港」を意味する。台風は11月2日にベトナムに上陸し、その後消滅した。 |
hr | https://hr.wikipedia.org/wiki/Autocesta_M6_(Ma%C4%91arska) | Autocesta M6 (Mađarska) | null | Autocesta M6 (Mađarska) | null | Magyar: Szekszárd - az M6-os autópálya a Keselyűsi úti hídról | Autocesta M6 | image/jpeg | 1,536 | 2,048 | true | true | true | Autocesta M6 je autocesta u Mađarskoj, koja cijelom svojom dužinom ide uz rijeku Dunav i povezuje Budimpeštu s Pečuhom, te ide dalje prema jugu, prema Hrvatskoj, gdje će biti spojena sa hrvatskom autocestom A5. Dio je paneuropskog koridora 5c. | Autocesta M6 (mađ. M6-os autópálya) je autocesta u Mađarskoj, koja cijelom svojom dužinom ide uz rijeku Dunav i povezuje Budimpeštu s Pečuhom, te ide dalje prema jugu, prema Hrvatskoj, gdje će biti spojena sa hrvatskom autocestom A5. Dio je paneuropskog koridora 5c. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Agnorhiza_reticulata | Agnorhiza reticulata | null | Agnorhiza reticulata | null | English: Wyethia reticulata (El Dorado mule ears, Agnorhiza reticulata) is endemic to the Pine Hill Preserve, in the western Sierra Nevada foothills, El Dorado County, California. The species is listed by the California Native Plant Society as "1B rare". | null | image/jpeg | 258 | 245 | true | true | true | Agnorhiza reticulata, known by the common name El Dorado County mule's ears, is a rare species of flowering plant found only in a small region of north-central California.
Agnorhiza reticulata grows in the California interior chaparral and woodlands habitats of the Sierra Nevada foothills. It has been found in El Dorado, Sacramento, and Yuba Counties.
The genetic diversity of the populations is probably low because they are often clonal, spreading via vegetative reproduction with rhizomes rather than sexual reproduction by seed. Some populations are also threatened by development of their habitat. | Agnorhiza reticulata (syn. Wyethia reticulata), known by the common name El Dorado County mule's ears, is a rare species of flowering plant found only in a small region of north-central California.
Agnorhiza reticulata grows in the California interior chaparral and woodlands habitats of the Sierra Nevada foothills. It has been found in El Dorado, Sacramento, and Yuba Counties.
The genetic diversity of the populations is probably low because they are often clonal, spreading via vegetative reproduction with rhizomes rather than sexual reproduction by seed. Some populations are also threatened by development of their habitat. | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Congressional_Space_Medal_of_Honor | Congressional Space Medal of Honor | Nositelé | Congressional Space Medal of Honor / Nositelé | null | Kalpana Chawla, American astronaut who died during the failed re-entry of Space Shuttle Columbia. | Kalpana Chawlaová | image/jpeg | 3,000 | 2,400 | true | true | true | Congressional Space Medal of Honor je vyznamenání vytvořené v roce 1969 Kongresem Spojených států. Slouží jako uznání „astronautů, kteří se při výkonu svých povinností vyznamenali výjimečně záslužným úsilím a přispěním pro blaho národa a lidstva.“ Vyznamenání uděluje prezident Spojených států jménem Kongresu na doporučení NASA. Ocenění nemá nic společného s vojenským oceněním Medaile cti, které je udíleno za mimořádnou statečnost a udatnost v boji. | K roku 2010 bylo vyznamenání uděleno celkem 28 astronautům, z toho 17 z nich posmrtně; 14 astronautů zahynulo při haváriích raketoplánu Challenger a Columbia, 3 uhořeli během startu Apolla 1. Kromě jednoho případu byla všechna vyznamenání udělena americkým občanům. Výjimkou byl izraelský astronaut Ilan Ramon, který zahynul při havárii raketoplánu Columbia v roce 2003. | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E8%BE%BD%E5%AE%81%E7%9C%81 | 辽宁省 | 中华民国 | 辽宁省 / 历史 / 中华民国 | 日本关东军以东北军炸毁南满铁路（柳条湖事件）为借口发动九一八事变，快速占据东北三省。图为关东军展示的柳条湖事件物证。实际上炸毁铁轨一事纯系关东军自导自演 | 中文: “柳条湖事件”，日军栽赃东北军所使用的所谓“物证”：几顶东北军的帽子、一支步枪、两根被炸的枕木 转载因特网 http://www.jllib.com/2/kz/1x/06.jpg | null | image/jpeg | 427 | 640 | true | true | true | 辽宁省，简称辽，旧称奉天省，中华人民共和国的一个省份，省会位于沈阳市。是环渤海经济区的重要组成部分。
辽宁省东北与吉林省接壤，西北与内蒙古自治区为邻，西南与河北省毗连，是连接华北地区与中国东北地区的要道。辽宁省东南以鸭绿江为界河与朝鲜隔江相望，南临黄海和渤海。辽宁在自古以来便是通往关外的军事要隘，也是将辽东地区联系内蒙古通向欧亚国家为交通上所必经之要道。 | 北洋政府时期，控制当时奉天省的是奉系军阀张作霖。1929年东北易帜后归顺南京国民政府。由于考量到“奉天”取自“奉天承运”，故而提出改名，并列出了五个候选名称：辽东省、沈阳省、安奉省、关东省、辽宁省。1929年2月5日，南京国民政府颁布第91号训令，取“辽河流域永远安宁”之意，将“奉天省”改名为“辽宁省”，自3月1日起实行。同年4月，在签发“司令长官咨为本省改辽宁二字”为题的公文中，东北边防司令长官张学良写道：“东北边防军司令长官公署为咨复事，案准政府咨开查本省改名辽宁业经通令布告在案。”
此为辽宁得名的开始，但当时民间仍习惯称“奉天省”。当时该省的行政划分如下：
省会沈阳
全省五十九县：沈阳、铁岭、开原、东丰、西丰、西安、营口、辽阳、辽中、台安、盖平、海城、锦县、新民、彰武、黑山、盘山、北镇、义县、兴城、绥中、锦西、清原、安东、新宾、通化、凤城、宽甸、桓仁、临江、辑安、长白、安图、抚松、抚顺、本溪、海龙、辉南、金川、柳河、金县、复县、岫岩、庄河、辽源、洮南、双山、通辽、昌图、康平、开通、洮安、梨树、安广、怀德、瞻榆、突泉、镇东、法库。
1931年，九一八事变爆发，全省数日内沦陷。次年3月1日，日本扶植的伪满洲国成立。本省分为安东省，奉天省，锦州省三省。
伪满洲国成立后，日本向伪满洲国租借关东州。1937年日满达成了新租借协议，将满铁附属地行政权交给伪满洲国，但仍保留关东州于名义上独立的伪满洲国之外，直至1945年二战结束日本投降后改回辽宁省。1945年9月东北地区分为九省后，本省的行政划分变为辽宁（省会沈阳）、辽北（省会辽源）。
辽宁全省四市二十二县：
省辖市：锦州、营口、鞍山、旅顺
县治：沈阳、抚顺、本溪、海城、辽阳、铁岭、辽中、金县、盖平、复县、锦县、绥中、北镇、兴城、义县、锦西、盘山、新民、黑山、岫岩、庄河、台安
沈阳市于1947年6月升直辖市。大连、沈阳二市为直辖市，直隶行政院；
1946年1月11日辽宁军区成立时辖辽阳、鞍山、辽中、台安、盘山、本溪、沈阳(北宁路南、长春路东)、抚顺、铁岭、兴京、海城、盖平、营口等县市，此时辽东省委兼辽宁省分委的工作。3月30日，中共东北局决定撤销辽宁军区，所属第1、第2军分区合并组成辽南军分区归辽东军区直辖，其余部队划归安东军区建制。1946年5月5日，东北局发出《关于成立辽宁省分委及干部配备的决定》，辽北省位于中东路以东的辖区与通化省合并，及清原、兴京、抚顺一部、铁岭等县，组成新的辽宁省分委、辽宁军区。
1945年10月12日，东北局宣布组建中共辽宁省工委、安东省委、沈阳市委，并任命了主要领导干部：辽宁省工委书记为陶铸，副书记兼组织部长白坚，组织部副部长饶斌，民运部长张逢时，辽宁省政府党团书记兼省政府副主席朱其文，辽宁省政府主席兼辽宁省保安司令张学思，辽宁省工业管理委员会主任兼党团书记吕东；辽宁省工委委员为陶铸、白坚、张学思、朱其文、饶斌、张逢时、吕东、孔原、陈郁、汪金祥、邓华。1945年11月苏联红军要求中共党政军势力撤出沈阳等大城市，移交给国民政府东北行营。1945年11月25日，东北局决定陶铸和邓华带部分干部和部队去法库，组成辽西省委和辽西省军区；张学思和辽宁省工委书记白坚带另一部分干部和部队到本溪，组成辽宁省委、辽宁省政府和辽宁省军区，张学思任辽宁省委常委、辽宁省政府主席、辽宁省军区司令员，白坚任辽宁省委书记和辽宁省军区政委。11月26日，张学思率领辽宁省政府机关向本溪出发，转而在本溪办公。1945年12月18日辽宁省政府在本溪发布通令，公布了辽宁省行政区划：全省设置1个行署区(辽西行署区，驻法库，辖锦州市和新民、法库、锦县、锦西、兴城、绥中、义县、康平、北镇、黑山11县），3个专区（第一专区驻辽阳，辖鞍山市、辽阳市和辽阳、盘山、辽中、台安4县；第二专区以海城中心县委为基础，驻海城，辖营口市和营口、海城、盖平3县；第三专区驻抚顺市，辖抚顺市和抚顺、清原、新宾、铁岭4县），另省直辖2个市(沈阳市、本溪市)、2个县(沈阳、本溪县)。
1946年1月11日辽宁军区成立，辖辽阳、鞍山、辽中、台安、盘山、本溪、沈阳(北宁路南、长春路东)、抚顺、铁岭、兴京、海城、盖平、营口等县市，辽东省委兼辽宁省分委的工作。原辽宁省分委名义保留；肖华、江华、程世才、白坚、张学思、刘澜波、罗舜初为辽东省委常委，肖华为辽东省委书记，江华为辽东省委第二书记。
1946年3月30日，中共东北局决定撤销辽宁省政府、省军区。1946年4月4日，辽宁省第一、第二专区合并组建辽南地委、辽南专署、辽南分区，驻地岫岩县小蘑菇峪，直属于辽东省委与辽东军区领导。辖鞍山市城工委、辽阳市城工委、辽阳、海城、营口县委和辽台盘联合县委。辽南地委常委陈一帆、高扬、赵承金、邹鲁风、林辉山、郑自兴、刘云鹤为，以陈一凡为书记，高扬为第二书记。邹鲁风为专员，刘云鹤为副专员。司令员赵承金，政委陈一帆。不久陈一凡、高扬调走，杨春茂任书记。辽宁省其余地域划归安东省建制。
中共中央东北局于1946年5月5日决定，将中共辽北省委、辽北省政府（驻东丰）和中共通化省委、通化行署的辖区，以及清源、兴京、抚顺、铁岭部分地方，划为新的辽宁省辖区，在梅河口成立中共辽宁省分省委，隶属于中共辽东省委（即南满分局）。辽宁省府、辽宁省军区驻梅河口；辽宁省分委委员为白坚、张学思、刘汉生、刘惠农、解沛然、万毅、周赤萍、王铮、刘东元、连柏生、杜者蘅等11人，白坚、张学思、刘汉生、解沛然、刘东元为常委；其中，张学思任辽宁省军区司令员，解沛然任副司令员，白坚任辽宁省军区政委，刘惠农任省军区副政委兼政治部主任。1946年5月16日正式成立辽宁省政府。1946年5月4日驻地由梅河口迁至通化、临江，1947年6月又迁回梅河口。1948年7月辽宁省政府与辽南行署合并，辖区划归辽北省和安东省。辽宁省政府主席张学思（1946．5～1948．7）。下辖：
第一专署（通化）：1946年5月，通化行政公署改建为通化专署，领导通化县、临江、长白、靖宇、抚松、辑安、柳河、辉南等县与通化市。1946年7月21日，辽宁省政府兼通化专署。1946年11月，在临江重建通化专署，改称辽宁一专署，领导通化县、通化市和辑安、柳河县政府。1947年6月迁驻通化。1948年3月撤销。
第二专署（西安）：1946年5月中旬，中共辽宁省分委会在西安县城建立辽宁二（西安）专署，领导西安、东丰、梨（树）东、开原、西丰等县。1946年7月增辖清原、沈（阳）铁（岭）抚（顺）联合县。1946年11月又增辖海（龙）柳（河）清（原）联合县。专署驻地，因处于敌后游击战争环境，迁动频繁，在西安成立3天后，转移到东丰县小四平，1946年10月中旬撤到临江八道江镇（今白山市），经短暂整顿后返回辖区坚持敌后游击战争，1947年5月迁驻东丰县城，1947年11月迁回西安县城。1948年7月，辽宁二（西安）专署撤销，辖区划归辽北省。
第三专署（辽东）：辖沈阳县、抚顺县、沈抚铁县、本溪县、新宾县、清原县。1946年7月清原县和沈抚铁县划归二分区，沈阳县和抚顺县合并为沈抚县。
第四专署（海龙）：1946年7月21日，在辉南县样子哨成立，领导海龙、柳河、辉南县政府。1946年11月增辖靖宇县。专署驻地，先在柳河县凉水河子，后又到辉南县朝阳镇，于1947年6月又迁至海龙县城。1948年3月撤销。 | |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Sch%C3%B6nbrunn_(Denkendorf) | Schönbrunn (Denkendorf) | null | Schönbrunn (Denkendorf) | null | Deutsch: Schloss Schönbrunn bei Denkendorf | Schloss Schönbrunn bei Denkendorf | image/jpeg | 2,112 | 2,816 | true | true | true | Schönbrunn ist ein Ortsteil der Gemeinde Denkendorf im oberbayerischen Landkreis Eichstätt. | Schönbrunn ist ein Ortsteil der Gemeinde Denkendorf im oberbayerischen Landkreis Eichstätt. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Irish_Travellers | Irish Travellers | null | Irish Travellers | Irish Travellers in 1954 | Family in their decorated caravan en route to the Cahirmee Horse Fair at Buttevant, Co. Cork. Thanks to Frank Fullard for letting us know that "the fair of Cahirmee (which is now actually held in Buttevant) is still going strong and the members of the travelling community are still as much a part of it as ever." In fact, Frank took some great photos at the Fair in 2011... Date: July 1954 NLI Ref.: WIL m12[54] | null | image/jpeg | 828 | 827 | true | true | true | Irish Travellers, also known as Pavees, are an itinerant ethnic group whose members maintain a set of traditions. They are predominantly English-speaking, though many also speak Shelta. Religiously, the majority of Irish Travellers are Catholic.
Although they are often referred to as "Gypsies", Irish Travellers are not genetically related to Romani Gypsies. Genetic analysis has shown Travellers to be of Irish extraction, and that they likely diverged from the settled Irish population in the 1600s, during the time of the Cromwellian invasion of Ireland. The centuries of separation has led to Travellers becoming genetically distinct from the settled Irish. Traveller rights groups long advocated for ethnic status from the Irish government, succeeding in 2017.
Irish Travellers mostly live in Ireland, as well as in large communities in the United Kingdom, and the United States. As of 2016, there are 32,302 Travellers within Ireland. They represent 0.7% of the total population of the Republic of Ireland. | Irish Travellers (Irish: an lucht siúil, meaning "the walking people"), also known as Pavees, are an itinerant ethnic group whose members maintain a set of traditions. They are predominantly English-speaking, though many also speak Shelta. Religiously, the majority of Irish Travellers are Catholic.
Although they are often referred to as "Gypsies", Irish Travellers are not genetically related to Romani Gypsies. Genetic analysis has shown Travellers to be of Irish extraction, and that they likely diverged from the settled Irish population in the 1600s, during the time of the Cromwellian invasion of Ireland. The centuries of separation has led to Travellers becoming genetically distinct from the settled Irish. Traveller rights groups long advocated for ethnic status from the Irish government, succeeding in 2017.
Irish Travellers mostly live in Ireland, as well as in large communities in the United Kingdom, and the United States. As of 2016, there are 32,302 Travellers within Ireland. They represent 0.7% of the total population of the Republic of Ireland. | |
bg | https://bg.wikipedia.org/wiki/%D0%9A%D0%BE%D0%BC%D0%BF%D1%8E%D1%82%D1%8A%D1%80%D0%BD%D0%B0_%D0%BF%D0%B0%D0%BC%D0%B5%D1%82 | Компютърна памет | null | Компютърна памет | Съветски модули К565РУ3 за оперативна памет с капацитет 16384 бита | English: USSR made Dynamic RAM K565RU3 Русский: К565РУ3 | null | image/jpeg | 625 | 947 | true | true | true | Компютърната памет в компютрите е средата за съхранение на обработваните данни в течение на определено време. Притежава йерархична структура и обикновено е съставена от няколко запаметяващи устройства с различни характеристики.
Основната задача на компютърната памет е да съхранява информация, получена в резултат на външно въздействие и представена в подходящ вид. В случая на двоично представяне това означава записване на две състояния – 0 и 1 и може да се онагледи със състоянието „включено/изключено“ на ключ или реле. За управление на паметта се въвежда вътрешна организация, като тя се разделя на участъци с определен размер и адрес, и към тях се отправят команди от процесора. Достъпът до паметта се осъществява от специални механизми, които могат да четат и записват.
Съществуват различни видове компютърна памет и класификацията ѝ се прави според нейната функционалност, като включва освен нейната физическата реализация, така и структурата от данни, която в повечето случаи се реализира програмно. Запаметяващите устройства имат различна класификация. | Компютърната памет в компютрите е средата за съхранение на обработваните данни в течение на определено време. Притежава йерархична структура и обикновено е съставена от няколко запаметяващи устройства с различни характеристики.
Основната задача на компютърната памет е да съхранява информация, получена в резултат на външно въздействие и представена в подходящ вид. В случая на двоично представяне това означава записване на две състояния – 0 и 1 и може да се онагледи със състоянието „включено/изключено“ на ключ или реле. За управление на паметта се въвежда вътрешна организация, като тя се разделя на участъци (клетки на английски: memory cell) с определен размер (дължина или разредност) и адрес (пореден номер), и към тях се отправят команди от процесора. Достъпът до паметта се осъществява от специални механизми, които могат да четат и записват.
Съществуват различни видове компютърна памет и класификацията ѝ се прави според нейната функционалност, като включва освен нейната физическата реализация, така и структурата от данни, която в повечето случаи се реализира програмно. Запаметяващите устройства имат различна класификация. | |
tr | https://tr.wikipedia.org/wiki/Avrupa_Birli%C4%9Fi_Antla%C5%9Fmalar%C4%B1 | Avrupa Birliği Antlaşmaları | null | Avrupa Birliği Antlaşmaları | AB yasal dayanağını oluşturan konsolide edilmiş sözleşmeleri ve belgeleri içeren bir AB belgesinin ön sayfası | null | null | image/svg+xml | 886 | 620 | true | true | true | Avrupa Birliği Antlaşmaları AB'nin anayasal temellerini belirleyen Avrupa Birliği üyesi devletler arasındaki bir dizi uluslararası anlaşmadır. Çeşitli AB kurumlarını birikimleri, usulleri ve hedefleri ile birlikte kurarlar. AB, bu sözleşmeler yoluyla kendisine verilen yetkiler dahilinde hareket edebilir ve anlaşmalara yapılan değişiklikler her bir imza sahibinin anlaşma ve onaylamasını gerektirir.
Avrupa Birliği Antlaşması ve Avrupa Birliği'nin İşleyişi Hakkında Antlaşma iki temel işlevsel antlaşma, AB'nin faaliyet gösterir ve kendileriyle bağlantılı birçok uydu antlaşması bulunmaktadır. Antlaşmalar, ilk imzalandıktan sonra 65 yıl boyunca defalarca başka antlaşmalarla değiştirildi. İki temel antlaşmanın konsolide versiyonu düzenli olarak Avrupa Komisyonu tarafından yayınlanmaktadır. | Avrupa Birliği Antlaşmaları AB'nin anayasal temellerini belirleyen Avrupa Birliği (AB) üyesi devletler arasındaki bir dizi uluslararası anlaşmadır. Çeşitli AB kurumlarını birikimleri, usulleri ve hedefleri ile birlikte kurarlar. AB, bu sözleşmeler yoluyla kendisine verilen yetkiler dahilinde hareket edebilir ve anlaşmalara yapılan değişiklikler her bir imza sahibinin anlaşma ve onaylamasını gerektirir (ulusal usullerine göre).
Avrupa Birliği Antlaşması (başlangıçta 1992'de Maastricht'te imzalanmıştır) ve Avrupa Birliği'nin İşleyişi Hakkında Antlaşma (aslen 1957'de Avrupa Ekonomik Topluluğunu kuran Antlaşma olarak Roma'da imzalanmıştır) iki temel işlevsel antlaşma, AB'nin faaliyet gösterir ve kendileriyle bağlantılı birçok uydu antlaşması bulunmaktadır. Antlaşmalar, ilk imzalandıktan sonra 65 yıl boyunca defalarca başka antlaşmalarla değiştirildi. İki temel antlaşmanın konsolide versiyonu düzenli olarak Avrupa Komisyonu tarafından yayınlanmaktadır. | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/Nh%E1%BB%AFng_b%C3%A0i_ca_kh%C3%B4ng_l%E1%BB%9Di | Những bài ca không lời | null | Những bài ca không lời | Chân dung Mendelssohn, 1839 | English: The Portrait of Felix Mendelssohn | null | image/jpeg | 800 | 560 | true | true | true | Những bài ca không lời là bộ chuỗi các bản nhạc ngắn và trữ tình viết cho piano của nhà soạn nhạc người Đức Felix Mendelssohn. Bộ tác phẩm này được sáng tác từ năm 1829 đến năm 1845, bao gồm 48 bản nhạc, được chia thành 8 tập. | Những bài ca không lời (tiếng Đức: Lieder ohne Worte) là bộ chuỗi các bản nhạc ngắn và trữ tình viết cho piano của nhà soạn nhạc người Đức Felix Mendelssohn. Bộ tác phẩm này được sáng tác từ năm 1829 đến năm 1845, bao gồm 48 bản nhạc, được chia thành 8 tập. | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Pinacoteca_David_Begh%C3%A8 | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/8/8c/Calice_al_Cornoviglio-castello4.jpg | Pinacoteca David Beghè | null | Pinacoteca David Beghè | null | Castello Doria Malaspina, Calice al Cornoviglio, Liguria, Italia | null | image/jpeg | 2,448 | 3,264 | true | true | true | La pinacoteca "David Beghè" ha sede a Calice al Cornoviglio, nella media e bassa val di Vara in provincia della Spezia.
Inaugurata il 7 luglio 1992 la Pinacoteca è situata all'interno del castello Doria Malaspina di Calice ed è stata costituita al fine di ospitare numerose opere d'arte del pittore calicese David Beghè e di valorizzarne l'opera.
Nel castello hanno peraltro sede anche gli altri musei del patrimonio museale calicese. | La pinacoteca "David Beghè" ha sede a Calice al Cornoviglio, nella media e bassa val di Vara in provincia della Spezia.
Inaugurata il 7 luglio 1992 la Pinacoteca è situata all'interno del castello Doria Malaspina di Calice ed è stata costituita al fine di ospitare numerose opere d'arte del pittore calicese David Beghè e di valorizzarne l'opera.
Nel castello hanno peraltro sede anche gli altri musei del patrimonio museale calicese. |
bar | https://bar.wikipedia.org/wiki/Gspanschoft_Zagreb | Gspanschoft Zagreb | null | Gspanschoft Zagreb | As Komitat Zágráb za da Zeid van Kinireich Ungarn 1867/68 | null | null | image/svg+xml | 289 | 455 | true | true | true | De Gspanschoft Zagreb is a Politische Gliedarung vo Gspanschoft im neadlichn Krowozien. Se umfossd de Umgebung vo da krowodischn Haptstod Zagreb. Se hod a Fläch vo 3078 km² und 317.606 Eihwohna. Vawoitungssiez is Zagreb, wos owa sejbsd ned Tei vo da Gspanschoft Zagreb is, sondan a Gspanschoft fia si buidd. | De Gspanschoft Zagreb (dt.: Gespanschaft Zagreb, [ˈzaːgrɛb], krowodisch: Zagrebačka županija) is a Politische Gliedarung vo Gspanschoft im neadlichn Krowozien. Se umfossd de Umgebung vo da krowodischn Haptstod Zagreb. Se hod a Fläch vo 3078 km² und 317.606 Eihwohna (Voikszehjung vo 2011). Vawoitungssiez is Zagreb, wos owa sejbsd ned Tei vo da Gspanschoft Zagreb is, sondan a Gspanschoft fia si buidd. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Sancheville | Sancheville | null | Sancheville | The windmill in Sancheville | Français : Moulin à vent du Paradis (Inscrit), à Sancheville. This building is indexed in the Base Mérimée, a database of architectural heritage maintained by the French Ministry of Culture, under the reference PA00097208 . беларуская (тарашкевіца) | বাংলা | brezhoneg | català | Deutsch | Ελληνικά | English | Esperanto | español | euskara | suomi | français | magyar | italiano | 日本語 | македонски | Nederlands | português | português do Brasil | română | русский | sicilianu | svenska | українська | +/− | The windmill in Sancheville | image/jpeg | 3,872 | 2,592 | true | true | true | Sancheville is a commune in the Eure-et-Loir department in northern France. | Sancheville is a commune in the Eure-et-Loir department in northern France. | |
pt | https://pt.wikipedia.org/wiki/Diomedes | Diomedes | null | Diomedes | Atena aconselhando Diomedes pouco antes deste entrar na batalha
Escultura de Albert Wolff, 1853 | English: Sculpture of Athena counseling Diomedes shortly before he enters the battle, sculpted by Albert Wolff, 1853 - (Schlossbrücke (Berlin-Mitte). Français : Sculpture d'Athéna conseillant Diomède juste avant la bataille (Schlossbrücke, Berlin). Deutsch: Pallas Athene führt den jungen Krieger in den Kampf von Albert Wolff 1853 - (Schlossbrücke (Berlin-Mitte). Português: Escultura de Atena aconselhando Diomedes pouco antes deste entrar na batalha. Esculpida por Albert Wolff, em 1853, e localizada em Schlossbrücke (Berlin-Mitte). | null | image/jpeg | 397 | 363 | true | true | true | Diomedes era príncipe de Argos antes e depois do reinado de Agamenon e o mais valente herói grego na Guerra de Troia, somente depois de Aquiles. Foi ajudado por Atena, feriu a deusa Afrodite e também o deus Ares que reclama a Zeus sobre a ousadia de Diomedes.
Ele era filho de Tideu com Deipile, uma das filhas de Adrasto, rei de Argos. Diomedes foi um dos epígonos.
Foi também um dos prentedentes de Helena e é companheiro usual de Odisseu. São os dois que matam Dolon, um espião troiano.
Ao voltar a Argos, Egialeia, sua mulher, o trai aprontado várias armadilhas na tentativa de matá-lo, ele foge então para a corte do rei Dauno, em que o anfitrião dá mão de sua filha em casamento a Diomedes.
Na versão de Ovídio, Diomedes, na Itália, se casou com a filha do rei Dauno. Quando Venulus, companheiro de Eneias, pediu ajuda em homens, Diomedes negou, justificando com a história de que seus homens haviam sido transformados em aves. | Diomedes (em grego antigo: Διομήδης; Transliteração Diomēdēs; trad. "astúcia divina" ou "aconselhado por Zeus") era príncipe de Argos antes e depois do reinado de Agamenon (por ser o único herói da cidade-Estado, recebeu o título de príncipe) e o mais valente herói grego na Guerra de Troia, somente depois de Aquiles. Foi ajudado por Atena, feriu a deusa Afrodite e também o deus Ares que reclama a Zeus sobre a ousadia de Diomedes.
Ele era filho de Tideu com Deipile, uma das filhas de Adrasto, rei de Argos. Diomedes foi um dos epígonos.
Foi também um dos prentedentes de Helena e é companheiro usual de Odisseu. São os dois que matam Dolon, um espião troiano.
Ao voltar a Argos, Egialeia, sua mulher, o trai aprontado várias armadilhas na tentativa de matá-lo, ele foge então para a corte do rei Dauno, em que o anfitrião dá mão de sua filha em casamento a Diomedes.
Na versão de Ovídio, Diomedes, na Itália, se casou com a filha do rei Dauno. Quando Venulus, companheiro de Eneias, pediu ajuda em homens, Diomedes negou, justificando com a história de que seus homens haviam sido transformados em aves.
Na história, contada por Diomedes para Venulus, ele, como os demais gregos, não teve um retorno fácil para sua cidade natal Argos, e chegou seguro com a ajuda de Minerva, mas Vênus resolveu vingar-se dele, por ele tê-la ferido, e ele, com seus companheiros, partiu de Argos. Durante a viagem, seus companheiros reclamaram da deusa e a desafiaram, dizendo que ela não podia mais fazer nada contra eles, mas eles foram transformados em aves. | |
vi | https://vi.wikipedia.org/wiki/C%E1%BB%ABu_Dorper | Cừu Dorper | Chăn nuôi | Cừu Dorper / Chăn nuôi | Chăn nuôi cừu Droper | A flock of Dorper sheep. | null | image/jpeg | 1,465 | 2,800 | true | true | true | Cừu Dorper là một giống cừu nhà Nam Phi được phát triển bằng cách lai chéo giữa cừu sừng Dorset và cừu đầu đen Ba Tư. Giống cừu này được tạo ra thông qua những nỗ lực của Bộ Nông nghiệp Nam Phi để cho ra một giống cừu nuôi, một con cừu thịt phù hợp với các vùng đất khô cằn của đất nước này. Nó bây giờ được nuôi ở các khu vực khác, và là giống cừu phổ biến thứ hai ở Nam Phi. Đây là giống cừu được đặc trưng bởi sự cơ bắp, nhiều thịt, ít lông | Dorper thích nghi tốt với nhiều điều kiện khí hậu và chăn thả gia súc. Trong bản địa của nó Nam Phi nó đã lan rộng từ khu vực khô cằn để tất cả các bộ phận của các nước cộng hòa. Nó không tốt trong phạm vi và điều kiện cho ăn khác nhau và cũng là phù hợp để nuôi dưỡng chuyên sâu. Ở Úc, Dorper đang nuôi trên khắp các vùng khô hạn và nhiệt đới cũng như Hoa Nam lượng mưa cao, phát triển mạnh ngay cả trong tình trạng ẩm ướt lạnh và khắc nghiệt của Tasmania. Giống này rất dễ thích nghi với một khả năng cao để phát triển, phát triển, sản xuất và sinh sản trong môi trường mưa bất thường và thấp.
Chúng có tính bầy đàn cao nên dễ quản lý, chúng thường đi kiếm ăn theo đàn nên việc chăm sóc và quản lý rất thuận lợi. Chúng cũng là loài dễ nuôi, mau lớn, ít tốn công chăm sóc. So với chăn nuôi bò thì chúng là vật nuôi dễ tính hơn, thức ăn của chúng rất đa dạng, thức ăn của chúng là những loại không cạnh tranh với lương thực của người. Chúng là động vật có vú ăn rất nhiều cỏ. Hầu hết chúng gặm cỏ và ăn các loại cỏ khô khác, tránh các phần thực vật có gỗ nhiều. Chúng có chế độ hoạt động ban ngày, ăn từ sáng đến tối, thỉnh thoảng dừng lại để nghỉ ngơi và nhai lại. Đồng cỏ lý tưởng cho chúng như cỏ và cây họ Đậu. Khác với thức ăn gia súc, thức ăn chính của chúng trong mùa đông là cỏ khô.
Chúng là loài ăn tạp, có thể ăn được nhiều loại thức ăn bao gồm thức ăn thô xanh các loại như: rơm cỏ tươi, khô, rau, củ quả bầu bí các loại, phế phụ phẩm công nông nghiệp và các loại thức ăn tinh bổ sung như cám gạo ngũ cốc. Mỗi ngày chúng có thể ăn được một lượng thức ăn 15-20% thể trọng. Chúng cần một lượng thức ăn tính theo vật chất khô bằng 3,5% thể trọng. Với nhu cầu 65% vật chất khô từ thức ăn thô xanh (0,91 kg) và 35% vật chất khô từ thức ăn tinh (0,49 kg). Khi cho chúng ăn loại thức ăn thô xanh chứa 20% vật chất khô và thức ăn tinh chứa 90% vật chất khô.
Nguồn nước uống là nhu cầu cơ bản của chúng. Lượng nước cần cho chúng biến động theo mùa và loại và chất lượng thực phẩm mà chúng tiêu thụ. Khi chúng ăn nhiều trong các tháng đầu tiên và có mưa (kể cả sương, khi chúng ăn vào sáng sớm), chúng cần ít nước hơn. Khi chúng ăn nhiều cỏ khô thì chúng cần nhiều nước. Chúng cũng cần uống nước sạch, và có thể không uống nếu nước có tảo hoặc chất cặn. Trong một số khẩu phần ăn của chúng cũng bao gồm các khoáng chất, hoặc trộn với lượng ít. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Natalie_Coughlin | Natalie Coughlin | null | Natalie Coughlin | null | English: Natalie Coughlin at the Global Education and Skills Forum 2018 in Dubai. | Ilustracja | image/jpeg | 2,909 | 2,058 | true | true | true | Natalie Anne Coughlin-Hall – amerykańska pływaczka specjalizująca się w stylu grzbietowym i dowolnym, dwunastokrotna medalistka olimpijska, dwudziestokrotna medalistka mistrzostw świata i była rekordzistka globu. W 2002 roku jako pierwsza zawodniczka w historii przepłynęła 100 m stylem grzbietowym poniżej minuty.
Od 21 września 2009 do 20 października 2009 roku brała udział w programie Dancing with the Stars, gdzie zajęła 10. miejsce, a jej partnerem był Alec Mazo.
Po igrzyskach olimpijskich w Pekinie zrobiła 18-miesięczna przerwę. Do pływania wróciła w 2010 roku. | Natalie Anne Coughlin-Hall (ur. 23 sierpnia 1982 w Vallejo) – amerykańska pływaczka specjalizująca się w stylu grzbietowym i dowolnym, dwunastokrotna medalistka olimpijska, dwudziestokrotna medalistka mistrzostw świata i była rekordzistka globu. W 2002 roku jako pierwsza zawodniczka w historii przepłynęła 100 m stylem grzbietowym poniżej minuty.
Od 21 września 2009 do 20 października 2009 roku brała udział w programie Dancing with the Stars, gdzie zajęła 10. miejsce (na 16 możliwych), a jej partnerem był Alec Mazo.
Po igrzyskach olimpijskich w Pekinie zrobiła 18-miesięczna przerwę. Do pływania wróciła w 2010 roku. | |
sv | https://sv.wikipedia.org/wiki/Johan_Thorn_Prikker | Johan Thorn Prikker | null | Johan Thorn Prikker | Fotografi ca 1900. | English: Dutch painter Johan Thorn Prikker (1868-1932) | null | image/gif | 390 | 400 | true | true | true | Johan Thorn Prikker, född 6 juni 1868 i Haag, död 5 mars 1832 i Köln, var en holländsk målare, verksam i Tyskland efter 1904. | Johan Thorn Prikker, född 6 juni 1868 i Haag, död 5 mars 1832 i Köln, var en holländsk målare, verksam i Tyskland efter 1904. | |
mn | https://mn.wikipedia.org/wiki/%D0%A1%D0%B5%D0%B4%D1%80%D0%B8%D0%BA_%D0%9C%D0%B0%D0%BA%D1%8C%D1%8F%D0%B4%D0%B8 | Седрик Макьяди | null | Седрик Макьяди | null | Cédric Makiadi | null | image/jpeg | 960 | 1,280 | true | true | true | Мапуата Седрик Макьяди — Конгогийн хөлбөмбөгчин Германы «Вердерийн» хагас хамгаалагч.
Заирийн Киншаса хотод төрж өсөөд, найман настайдаа Германд нүүж ирсэн Макьяди бремений «Вердертэй» 2013 оны тавдугаар сарын 31-нд 3 жилээр гэрээлжээ. «Любек» академид 1998—2002 онд бэлтгэгдээд 2002—2004 онд «Вольфсбургт» элссэн ажээ. 2004 онд «Вольфсбургаас» мэргэжлийн замналаа эхэлсэн.
Шигшээдээ 2007 оны зургадугаар сарын 2-нд Африк үндэстний цомд Этиопийн эсрэг 64-р минутанд сэлгээнээс дебют тоглолтоо хийжээ. | Мапуата Седрик Макьяди (фр. Cédric Makiadi Mapuata; 1984 оны хоёрдугаар сарын 23, Киншаса) — Конгогийн хөлбөмбөгчин Германы «Вердерийн» хагас хамгаалагч.
Заирийн Киншаса хотод төрж өсөөд, найман настайдаа Германд нүүж ирсэн Макьяди бремений «Вердертэй» 2013 оны тавдугаар сарын 31-нд 3 жилээр гэрээлжээ. «Любек» академид 1998—2002 онд бэлтгэгдээд 2002—2004 онд «Вольфсбургт» элссэн ажээ. 2004 онд «Вольфсбургаас» мэргэжлийн замналаа эхэлсэн.
Шигшээдээ 2007 оны зургадугаар сарын 2-нд Африк үндэстний цомд Этиопийн эсрэг (0:1) 64-р минутанд сэлгээнээс дебют тоглолтоо хийжээ. | |
hu | https://hu.wikipedia.org/wiki/T%C3%B6r%C3%B6korsz%C3%A1g_%C3%A9p%C3%ADt%C3%A9szete | http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e8/Mardin_P1030358_20080423105903.JPG | Törökország építészete | Medreszék | Törökország építészete / Szeldzsuk építészet / Medreszék | A Zinciriye medresze Mardinban | Photographs from Mardin, Turkey | null | image/jpeg | 2,304 | 3,072 | true | true | true | A török építészet formavilágának alapjai a nép ősi nomád életmódjára vezethetők vissza. Ezeket a motívumokat is felhasználta a perzsa, görög, római, örmény és bizánci hatásokat mutató szeldzsuk építészet, mely főképpen medreszéiről, karavánszerájairól és türbéiről nevezetes. Az oszmán építészet monumentalis jellegét a leghíresebb török építész, Szinán munkáiban is felfedezhetjük. A legjellemzőbb oszmán épületek az impozáns mecsetek, mint például az Edirnei Szelim-mecset, vagy az isztambuli Kék mecset, illetve a pompázatos szultáni és főúri paloták. A modern török építészetre a 18. illetve 19. században virágzó török barokk és oszmán Art-Noveau stílusok is hatást gyakoroltak. A 20. század elején a nemzeti érzelmek feltámadása hozta létre a monumentális nacionalista építészetet, melynek gyökerei a klasszikus oszmán építészetig nyúlnak vissza. Az 1930-as évekre a funkcionalista, eklektikusságot mellőző építészet volt a jellemző, ahogy azt Ankara számos épülete is jól mutatja. Később számos irányzat jött létre, mint például a Sedad Hakki Eldem, illetve a német Paul Bonatz nevével fémjelzett „második nacionalista építészet”, vagy a hatvanas években népszerű újregionalizmus. | A medresze olyan muszlim iskola, ahol teológiát és tudományt is tanítottak, általában a mecsetekhez csatolták hozzá. A négyszög alapú épület belső udvarral rendelkezett, kupolával és 1-4 csúcsíves, gazdagon díszített ejvannal, ahol az órákat tartották. A tanulók számára fűthető szobák is voltak az épületben. |
de | https://de.wikipedia.org/wiki/Feldluftschiffer | Feldluftschiffer | Dislozierung FLA – Ballonzüge – Reihenbildzüge | Feldluftschiffer / Ergänzungen zur Feldluftschifferei in Deutschland und weltweit / Dislozierung FLA – Ballonzüge – Reihenbildzüge | Signalballon im deutschen Heer | Signalballon im 1. Weltkrieg | null | image/jpeg | 502 | 805 | true | true | true | Die Feld- bzw. Festungsluftschiffer waren militärische Aufklärungseinheiten, die mit Fesselballonen verschiedener Systeme ausgerüstet waren und der Gefechtsfeld- und Artilleriebeobachtung dienten. Ihre Blütezeit erlebten sie während des Ersten Weltkriegs an der Westfront. Der verwendete Ballontyp wird als Beobachtungs- oder Spähballon bezeichnet.
Feldluftschiffer betrieben keine Luftschiffe im heutigen Sinn, sondern Gasballons. Beide nutzen das Prinzip Leichter als Luft. | Der Einsatz der FLA erfolgte in der großen Mehrheit an der Westfront. An der Ostfront und bei den Feldzügen gegen Rumänien und Serbien gab es nur punktuelle Verwendungen. Am Isonzo, an der Italienfront, kam es 1917 zu gezielten, sehr erfolgreichen Einsätzen der Ballonwaffe. In Deutschland gab es während des Krieges keine ausgeprägte Trennung der Luftstreitkräfte vom Heer – sie waren Bestandteil des Heeres. Die Marine – eine eigenständige Teilstreitkraft – verfügte und kommandierte eigene Luftstreitkräfte: das Marineluftschiff-Detachement (später Marineluftschiff-Abteilung – geführt vom Führer der Luftschiffe Fregattenkapitän Peter Strasser), die Feldluftschiffer-Abteilungen, die für unterschiedliche Aufgaben den jeweiligen Lufthäfen angegliedert waren, die Marine-Fesselballon-Abteilung, die die deutsche Marineinfanterie im flandrischen Küstendienst unterstützte und die Seefliegerkräfte. Die Dislozierung der einzelnen Ballonzüge bzw. FLA und ihrer Untergliederungen dürfte heute im Einzelnen schwer zu ergründen sein. Hilfreich könnte die Auswertung von Feldpost sein, allerdings hat dieses Verfahren seine Grenzen, da die Standorte der Ballone den täglichen Bedürfnissen des Frontbetriebes folgten. In diesem Zusammenhang sei auch das immer wieder im Postalischen auftauchende Luftschiffer-Bataillon Stollwerck erwähnt dessen Herkunft und weiteres Wirken in weiten Teilen unbekannt ist (siehe Weblinks).
Die französischen Feldluftschiffer hatten schon zu Beginn des Krieges ihre Beobachtungen (auch) fotografisch festgehalten. Die Erstellung von Luftaufnahmen wurde mit wissenschaftlicher Genauigkeit betrieben und war im Frontbetrieb sehr hilfreich. Auf deutscher Seite beschränkte man sich anfangs auf die einfache optische Beobachtung und telefonische Weiterleitung der Erkenntnisse. Dies hatte systemimmanente Schwächen. Später begann man auch hier mit der Erstellung fotografischer Geländekarten. Erst im Laufe des Jahres 1916 wurden erste Reihenbildzüge aufgestellt, die den FLA angegliedert wurden. Die Reihenbildzüge waren im Grunde nur eine Ergänzung in Form von Kameras mit 30 Zentimeter (später 70 bzw. 120 Zentimeter) Brennweite, die Geräte zur Entwicklung der Filme sowie das dazugehörige Fachpersonal. Die spezielle Hauptaufgabe der Reihenbildzüge war die Erstellung von Reihenbildaufnahmen, also die Produktion von Luftaufnahmen, die aneinandergereiht einen großen Übersichtsplan (= Luftaufnahme) ergaben.
In Großbritannien wurden im Ersten Weltkrieg von der Royal Navy zur Ortung von Zeppelinen bemannte Fesselballons eingesetzt. Zum Erhorchen der Motoren der deutschen Luftschiffe sollten die als Horchposten eingesetzten Soldaten nicht den Umweltgeräuschen am Boden ausgesetzt sein und außerdem in der Höhe einen weiteren Umkreis abhören können als am Boden. Der Fesselballon, unter denen in einem Korb der Horchposten saß, wurde etwa 150 Meter hoch gebracht. Hörte der Posten einen Zeppelin, rief er seine Beobachtung zur Bodenmannschaft hinunter. Die Bodenmannschaft sollte offensichtlich sodann über Telefon einen Flugplatz anrufen, um Flugzeuge zur Abwehr des Zeppelins heranzuholen. Sollte das Seil des Fesselballons reißen, hatte der Mann im Korb ein Seil mit einem Fanghaken, mit dem er versuchen sollte, sich an irgendetwas am Boden festzuhaken, während der Ballon driftete. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Roman_art | Roman art | Landscape and vistas | Roman art / Painting / Landscape and vistas | Boscotrecase, Pompeii. Third style | null | null | image/jpeg | 2,377 | 2,024 | true | true | true | The art of Ancient Rome and its Empire includes architecture, painting, sculpture and mosaic work. Luxury objects in metal-work, gem engraving, ivory carvings, and glass are sometimes considered to be minor forms of Roman art, although they were not considered as such at the time. Sculpture was perhaps considered as the highest form of art by Romans, but figure painting was also highly regarded. A very large body of sculpture has survived from about the 1st century BC onward, though very little from before, but very little painting remains, and probably nothing that a contemporary would have considered to be of the highest quality.
Ancient Roman pottery was not a luxury product, but a vast production of "fine wares" in terra sigillata were decorated with reliefs that reflected the latest taste, and provided a large group in society with stylish objects at what was evidently an affordable price. Roman coins were an important means of propaganda, and have survived in enormous numbers. | The main innovation of Roman painting compared to Greek art was the development of landscapes, in particular incorporating techniques of perspective, though true mathematical perspective developed 1,500 years later. Surface textures, shading, and coloration are well applied but scale and spatial depth was still not rendered accurately. Some landscapes were pure scenes of nature, particularly gardens with flowers and trees, while others were architectural vistas depicting urban buildings. Other landscapes show episodes from mythology, the most famous demonstrating scenes from the Odyssey.
In the traditional view, the art of the ancient East would have known landscape painting only as the backdrop to civil or military narrative scenes. This theory is defended by Franz Wickhoff, is debatable. It is possible to see evidence of Greek knowledge of landscape portrayal in Plato's Critias (107b–108b):
... and if we look at the portraiture of divine and of human bodies as executed by painters, in respect of the ease or difficulty with which they succeed in imitating their subjects in the opinion of onlookers, we shall notice in the first place that as regards the earth and mountains and rivers and woods and the whole of heaven, with the things that exist and move therein, we are content if a man is able to represent them with even a small degree of likeness ... | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Brosna | Brosna | null | Brosna | null | English: The River Brosna in 1993, showing typical high banks resulting from Arterial Drainage Scheme works of the 1940s and 1950s. | null | image/jpeg | 823 | 981 | true | true | true | Il Brosna è un fiume dell'Isola d'Irlanda, che scorre nel territorio della repubblica irlandese, fra le contee di Westmeath e Offaly. È un affluente del fiume Shannon.
Si forma a partire dal lago Owell, a nord di Mullingar, e sfocia nello Shannon a livello della cittadina di Shannon Harbour. | Il Brosna (in irlandese An Bhrosnach) è un fiume dell'Isola d'Irlanda, che scorre nel territorio della repubblica irlandese, fra le contee di Westmeath e Offaly. È un affluente del fiume Shannon.
Si forma a partire dal lago Owell, a nord di Mullingar, e sfocia nello Shannon a livello della cittadina di Shannon Harbour. | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%94%D0%BE%D0%BC_%E2%84%96_14_%D0%BF%D0%BE_%D0%A2%D0%B2%D0%B5%D1%80%D1%81%D0%BA%D0%BE%D0%B9_%D1%83%D0%BB%D0%B8%D1%86%D0%B5_(%D0%9C%D0%BE%D1%81%D0%BA%D0%B2%D0%B0) | Дом № 14 по Тверской улице (Москва) | null | Дом № 14 по Тверской улице (Москва) | null | Русский: Здание магазина № 1 Гастроном (магазин Елисеева): Тверская ул., дом 14, Тверской, Центральный округ, Москва This is a photo of a cultural heritage object in Russia, number: 7710987000 This template and pages using it are maintained by the Russian WLM team. Please read the guidelines before making any changes that can affect the monuments database! | null | image/jpeg | 1,920 | 2,560 | true | true | true | Дом № 14 по Тверской улице в Москве — памятник истории и культуры Москвы XVIII века; в нём расположен знаменитый гастроном «Елисеевский», а также Государственный музей — культурный центр «Интеграция» имени Н.А. Островского. | Дом № 14 по Тверской улице в Москве (известный как дом Е. И. Козицкой или дом Г. Г. Елисеева) — памятник истории и культуры Москвы XVIII века; в нём расположен знаменитый гастроном «Елисеевский», а также Государственный музей — культурный центр «Интеграция» имени Н.А. Островского. | |
cs | https://cs.wikipedia.org/wiki/Seznam_n%C3%A1rodn%C3%ADch_p%C5%99%C3%ADrodn%C3%ADch_rezervac%C3%AD_v_%C4%8Cesku | Seznam národních přírodních rezervací v Česku | Seznam rezervací | Seznam národních přírodních rezervací v Česku / Seznam rezervací | null | Čeština: Blänk v NPR Velké jeřábí jezero, na břehu rostoucí kleč a rosnatky okrouhlolisté | Velké Jeřábí jezero (národní přírodní rezervace) | image/jpeg | 1,711 | 3,093 | true | true | true | Následující seznam národních přírodních rezervací v Česku obsahuje všechny národní přírodní rezervace, které se v roce 2019 nacházely na území Česka. Celkem se jedná o 110 rezervací. | null | |
bs | https://bs.wikipedia.org/wiki/I%C4%8Di%C4%87i | Ičići | Galerija | Ičići / Galerija | null | English: During the summer in Icici are organized many different way of entertainment | null | image/jpeg | 1,727 | 2,598 | true | true | true | Ičići su naseljeno mjesto u sastavu grada Opatije, Primorsko-goranska županija, Republika Hrvatska. | null | |
zh | https://zh.wikipedia.org/zh-cn/%E6%9E%97%E5%85%A7%E7%A5%9E%E7%A4%BE | 林內神社 | 图片集 | 林內神社 / 图片集 | null | 中文: 林內神社神橋(重製版) | null | image/jpeg | 2,368 | 4,224 | true | true | true | 林内神社为台湾日治时期位在台南州斗六郡的神社。 | null | |
el | https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%AC%CF%81%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%91%CE%84_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A6%CE%BB%CE%AC%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%82 | Κάρολος Α΄ της Φλάνδρας | null | Κάρολος Α΄ της Φλάνδρας | null | English: Statue of Blessed Charles the Good Nederlands: Zalige Karel de Goede in de basiliek van het Heilig Bloed te Brugge Français : Le bienheureux Charles le Bon Magyar: Jó Károly, Flandria grófja | null | image/jpeg | 2,828 | 1,326 | true | true | true | Ο Κάρολος A΄ της Φλάνδρας ή Κάρολος ο Καλός Κόμης της Φλάνδρας ήταν γιος του Κνούτου Δ΄ της Δανίας και της Αδέλας της Φλάνδρας κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε μέσα στο ιερό της εκκλησίας του Σαίν Αλμπάν και η Αδέλα έσπευσε στην αυλή του πατέρα της Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας με τον μικρό Κάρολο αφήνοντας τις δίδυμες κόρες της Σεσίλια Κνουτσντάτερ και Ίνγκεργερντ Κνουτσντότερ στην Δανία. | Ο Κάρολος A΄ της Φλάνδρας ή Κάρολος ο Καλός (Δανικά : Karl af Flandern, 1083 – 1127) Κόμης της Φλάνδρας (1119 – 1127) ήταν γιος του Κνούτου Δ΄ της Δανίας και της Αδέλας της Φλάνδρας κόρης του Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας. Ο πατέρας του δολοφονήθηκε μέσα στο ιερό της εκκλησίας του Σαίν Αλμπάν (1086) και η Αδέλα έσπευσε στην αυλή του πατέρα της Ροβέρτου Α΄ της Φλάνδρας με τον μικρό Κάρολο αφήνοντας τις δίδυμες κόρες της Σεσίλια Κνουτσντάτερ και Ίνγκεργερντ Κνουτσντότερ στην Δανία. | |
en | https://en.wikipedia.org/wiki/Cieszyn_Vlachs | Cieszyn Vlachs | Gallery | Cieszyn Vlachs / Gallery | null | Polish: Koło Cieszyna | null | image/png | 1,402 | 1,024 | true | true | true | Cieszyn Vlachs are a Polish ethnographic group living around the towns of Cieszyn and Skoczów, one of the four major ethnographic groups in Cieszyn Silesia, the one mostly associated with wearing Cieszyn folk costume but not the only one speaking Cieszyn Silesian dialect. The name, identical to Vlachs, is probably not directly associated with that group but was coined by adjacent groups as a nickname.
The culture of this group blossomed in the second half of the 19th century. The exact extent of its habitat is hard to determine due to overlapping of various cultural elements with adjacent groups, especially on the borderlands. Cieszyn Vlachs dwell on Silesian Foothills and on the north-western slopes of Silesian Beskids in the watershed of Vistula and Olza rivers, within Cieszyn Silesia. Their neighbours include Silesian Lachs to north west, and Silesian Gorals to south. | null | |
ru | https://ru.wikipedia.org/wiki/%D0%AD%D1%81%D0%BF%D0%B8%D0%BD,_%D0%90%D0%BD%D0%B0_%D0%91%D0%B5%D1%80%D1%82%D0%B0 | Эспин, Ана Берта | null | Эспин, Ана Берта | null | Español: Ana Bertha Espín Actriz | null | image/jpeg | 201 | 161 | true | true | true | Ана Берта Эспин — мексиканская актриса. | Ана Берта Эспин (исп. Ana Bertha Espin Ocampo) (13 октября 1958, Техуихтла, Морелос, Мексика) — мексиканская актриса. | |
ja | https://ja.wikipedia.org/wiki/%E3%83%90%E3%83%BC%E3%83%99%E3%82%AD%E3%83%A5%E3%83%BC | バーベキュー | 文化的側面 | バーベキュー / 文化的側面 | null | King's BBQ Petersburg VA | null | image/jpeg | 451 | 680 | true | true | true | バーベキューとは、薪、炭、豆炭などの弱火によって肉や野菜、魚介類などをじっくり焼く料理、もしくは煙で燻すその調理法や行為を指す。定義では、半日以上じっくりと火を通した豚の丸焼きなどを指す。短時間の直火だけで肉を焼き食す行為はグリルとなる。
語源は、西インド諸島の先住民であるタイノ族の肉の丸焼き用の木枠を指す言葉が、「丸焼き」を意味するスペイン語のbarbacoaに転化したもの。英語圏ではBBQやB.B.Q.、Bar-B-Cue、Bar-B-Qと略されることがある。 | 北米では文化の一つであり、地域や家庭によって独特の伝統やこだわりを持つ場合がある。一般的なグリルの他にも、パーティを主催したり、専門のイベントや大会に参加する人も多いため、大型のバーベキュー・ピットやトレーラーけん引型のものを個人で所有したり、専用の設備を庭に設けたりする人も多い。全米で年間数百ものバーベキューコンテストがある。また、バーベキューを提供するレストランも南部や中西部を中心に数多くあり、量り売りの紙包みで提供されたり、メイン（肉）を選び それにビーンなどのサイドメニューを付けるプレート方式が主流である。そういった各地の名店の食べ歩きなども盛んである。
イベント
レストラン
その他
日本の七輪焼きなども、小規模ではあるがバーベキューに属する。南アフリカにも、ブラーイ（braai）と呼ばれる、独特の伝統がある。 | |
zh | https://zh.wikipedia.org/wiki/%E8%B4%BE%E5%B0%BC%E7%A7%91%E6%B4%9B%E6%B2%B3%E5%B2%B8 | 贾尼科洛河岸 | null | 贾尼科洛河岸 | null | Italiano: Roma, scalinate dell'antico Porto Leonino, sotto piazza della Rovere | null | image/jpeg | 2,112 | 2,816 | true | true | true | 贾尼科洛河岸是意大利罗马特拉斯提弗列区的一段台伯河岸，连接罗韦雷广场与朱塞佩·马志尼桥。
河岸得名于区内的贾尼科洛山，定名于1887年7月20日。 | 贾尼科洛河岸（Lungotevere Gianicolense）是意大利罗马特拉斯提弗列区的一段台伯河岸，连接罗韦雷广场与朱塞佩·马志尼桥。
河岸得名于区内的贾尼科洛山，定名于1887年7月20日。 | |
it | https://it.wikipedia.org/wiki/Tranvia_a_mano | Tranvia a mano | null | Tranvia a mano | Tranvie a mano | English: Taiwanese pushcar railways Deutsch: Handbetriebene Eisenbahn in Taiwan zur Zeit der japanischen Besatzung | null | image/jpeg | 722 | 1,128 | true | true | true | Le Tranvie a mano rappresentavano una forma alternativa al tram nel XIX e nel XX secolo, in cui le carrozze venivano trainate dagli uomini. Requisito fondamentale era la presenza di forze lavoro a buon mercato. Erano diffuse soprattutto nell'area d'influenza giapponese di quest'epoca. Negli stati attuali del Giappone, della Corea e di Taiwan esistevano più di 80 esercizi di questo tipo, 60 solo a Taiwan. Altre 18 ve n'erano in alcune colonie africane, come per esempio in Mozambico. Nonostante fosse lenta questa trazione, raggiunsero, come il tragitto tra Odaware e Atami, tratti della lunghezza di 30 km.
Nessuna eccetto una era ancora in esercizio alla fine della Seconda guerra mondiale. Soltanto la Tranvia di Shenten a Taiwan sopravvisse fino alla fine degli anni 90 come attrazione per turisti. Andava da Wulai, un paese a sud di Taipei fino alle cascate di Wulai, una meta di gite. È vero che il tratto ferroviario stesso esiste ancora oggi, ma dovette essere riconvertito nel 2001 per ragioni di sicurezza in un impianto a trazione Diesel. | Le Tranvie a mano rappresentavano una forma alternativa al tram nel XIX e nel XX secolo, in cui le carrozze venivano trainate dagli uomini. Requisito fondamentale era la presenza di forze lavoro a buon mercato. Erano diffuse soprattutto nell'area d'influenza giapponese di quest'epoca. Negli stati attuali del Giappone, della Corea e di Taiwan esistevano più di 80 esercizi di questo tipo, 60 solo a Taiwan. Altre 18 ve n'erano in alcune colonie africane, come per esempio in Mozambico. Nonostante fosse lenta questa trazione, raggiunsero, come il tragitto tra Odaware e Atami, tratti della lunghezza di 30 km.
Nessuna eccetto una era ancora in esercizio alla fine della Seconda guerra mondiale. Soltanto la Tranvia di Shenten a Taiwan sopravvisse fino alla fine degli anni 90 come attrazione per turisti. Andava da Wulai, un paese a sud di Taipei fino alle cascate di Wulai, una meta di gite. È vero che il tratto ferroviario stesso esiste ancora oggi, ma dovette essere riconvertito nel 2001 per ragioni di sicurezza (troppo pericoloso per i conducenti delle carrozze, incidenti frequenti) in un impianto a trazione Diesel.
Le carrozze giapponesi per queste tranvie furono costruite quasi tutte con una modalità di costruzione leggera per poterle rendere il più possibile efficienti. Le carrozze venivano trainate tramite maniglie ai lati anteriori. Per il viaggio in salita vi erano pedali. Venivano frenate tramite freni a mano. Lo scartamento di questi veicoli era in generale di 610 mm. Le ultime due carrozze rimaste di questo tipo di tranvie si possono vedere in un piccolo museo della città di Matsuyama nella Prefettura di Miyagi. Una delle due è tuttavia una ricostruzione. L'originale fu impiegato in circolazione su un tratto tra il 1922 e il 1928 fra il paese e la stazione di Matsuyama-Machi. | |
pl | https://pl.wikipedia.org/wiki/Mierzeja_Kuro%C5%84ska | Mierzeja Kurońska | null | Mierzeja Kurońska | null | English: Curonian Spit in Kaliningrad Oblast (Russia). Epha Dune. Deutsch: Kurische Nehrung im Kaliningrader Gebiet (Russland). Epha-Düne. Русский: Куршская коса в Калининградской области (Россия). Дюна Эфа. This image is related to the protected area of Russia number 3900040 This template and pages using it are maintained by the Russian WLE team. Please read the guidelines before making any changes that can affect the database! | Ilustracja | image/jpeg | 2,712 | 5,424 | true | true | true | Mierzeja Kurońska to wąski, długi półwysep, w postaci piaszczystego wału, w południowo-wschodniej części wybrzeża Morza Bałtyckiego. Jest ona półwyspem podrzędnym Półwyspu Sambijskiego. Mierzeja oddziela Zalew Kuroński od otwartego Morza Bałtyckiego.
Długość: 98 km
Szerokość: od 400 metrów w rejonie Lesnoje do 3800 metrów w rejonie przylądka Bulwiko, na północ od Nidy.
Mierzeja jest podzielona pomiędzy Rosję i Litwę. Znajdują się na niej drugie pod względem wysokości kompleksy wydm w Europie po Zatoce Biskajskiej. Cały obszar litewskiej części mierzei jest administracyjnie w granicach miast Nerynga i Kłajpeda.
W 2000 r. Mierzeja Kurońska została zapisana na liście światowego dziedzictwa UNESCO. | Mierzeja Kurońska (lit. Kuršių nerija, ros. Куршская коса [Kurszskaja kosa], łot. Kuršu kāpas) to wąski, długi półwysep, w postaci piaszczystego wału, w południowo-wschodniej części wybrzeża Morza Bałtyckiego. Jest ona półwyspem podrzędnym Półwyspu Sambijskiego. Mierzeja oddziela Zalew Kuroński od otwartego Morza Bałtyckiego.
Długość: 98 km (w tym 50 km na Litwie)
Szerokość: od 400 metrów w rejonie Lesnoje do 3800 metrów w rejonie przylądka Bulwiko, na północ od Nidy.
Mierzeja jest podzielona pomiędzy Rosję (część południowa) i Litwę (część północna). Znajdują się na niej drugie pod względem wysokości kompleksy wydm w Europie po Zatoce Biskajskiej. Cały obszar litewskiej części mierzei jest administracyjnie w granicach miast Nerynga i Kłajpeda.
W 2000 r. Mierzeja Kurońska została zapisana na liście światowego dziedzictwa UNESCO. |
Subsets and Splits
Rainbow References in WIT
The query retrieves entries containing the word 'rainbow' in various fields, providing a basic search and limited context about where the term appears.