text
string | label
int64 |
|---|---|
Lars Rambe heeft op geheel eigen wijze met Sporen op het ijs een zeer krachtig debuut geschreven. Er is opnieuw een Scandinavisch talent ontdekt.
1965:
Als Göran Svensson in 1965 ontsnapt uit psychiatrische kliniek Sundby Sjukhus en de volgende ochtend vermoord en vastgevroren in het ijs aangetroffen wordt met naast hem het lijk van een jonge vrouw, schokt dat de kleine gemeenschap van Strängnäs. Wat is er gebeurd en waarom zijn deze beiden personen bij elkaar?
2005:
Jaren later wordt Strängnäs opnieuw opgeschrikt door een moord.
Journalist Fredrik Gransjö, nieuw in het stadje, houdt zich bezig met een artikelenserie over Sundby Sjukhus. Als blijkt dat de recente moord verband houdt met de dubbele moord in 1965, zit er voor Fredrik niets anders op dan samen met de politie op onderzoek uit te gaan en te spitten in het verleden om de waarheid boven water te krijgen.
Ik vond Sporen op het ijs een bijzonder goed boek. De vele personages die het boekt telt zijn stuk voor stuk goed uitgewerkt en duidelijk omschreven. Net zoals de plaatsen en gebeurtenissen uitgebreid beschreven zijn. Maar mocht je door de vele Scandinavische namen toch in de war raken kun je even spieken bij de opgenomen namenlijst of plattegrond voorin het boek.
Lars Rambe heeft een prettige vlotte schrijfstijl en door de korte hoofdstukken is het boek makkelijk leesbaar. Je krijgt een goed beeld van alles wat hij omschrijft en het is soms alsof je er zelf bij bent. Een klein minpuntje is misschien dat het verhaal na de spannende proloog even wat spanning miste.
Dit werd echter weer goedgemaakt in de tweede helft van het boek.
Voor mij is Sporen op het ijs als een puzzel met heel veel stukjes. Je begint met de hoekjes, gaat door met de randen en tot slot vul je langzaamaan het midden op tot je het laatste stukje past en neer kunt leggen. Het eindresultaat mag er zeer zeker zijn.
| 1
|
Brood bakken in je eigen keuken, maar dan wel zonder de broodbakmachine!
Voor me ligt een klein formaat overzichtelijk boekje met veel foto’s, geschreven door Cathy Ytak. Zoals de titel zegt, gaat het om ambachtelijk bakken van brood. Expliciet wordt aangegeven dat er zonder de broodbakmachine wordt gewerkt.
Ambachtelijke brood bakken geeft stap voor stap instructies, over ingrediënten, maken, kneden en vormen van een brood. Belangrijke informatie, zeker voor beginnende zelf-bakkers. Over meel en bloem, rijsmiddelen, zuurdesem, keukengerei, kneden met en zonder een keukenmachine, vormen van een langwerpig en een rond brood. Heel duidelijk beschreven, met zinvolle foto’s.
Bij de ingrediënten wordt regelmatig Franse bloem voorgeschreven en worden ook de andere meelsoorten extra aangeduid met het Franse systeem met T-nummers. Dit wordt in het eerste hoofdstuk over bloem en meelsoorten goed uitgelegd. Achterin het boekje vind je internetadressen om molens te vinden die de verschillende biologische soorten verkopen. Verder wordt vrijwel altijd gedroogde zuurdesem voorgeschreven, te koop in natuurvoedingswinkels, maar ook steeds de vervangingsmogelijkheid aangegeven.
Het laatste onderdeel van het boekje bevat nog wat “Goed om te weten” punten, zoals bijvoorbeeld het gegeven dat bakkersgist nooit met zout in aanraking mag komen.
Boekweitbrood met walnoten
450 g Franse bloem T65, 50 g boekweitmeel, 20 g gedroogde zuurdesem (of 150 g zelfgemaakte zuurdesem of 20 g verse bakkersgist of 10 g gedroogde bakkersgist), 8 g zout, 1 theelepel suiker, 310 ml water, 100 g walnoten in stukjes.
KNEDEN MET DE HAND Meng alle ingrediënten, behalve de stukjes walnoot, en voeg het water in kleine hoeveelheden tegelijk toe. Kneed het deeg 10 minuten met je handpalmen totdat het elastisch is geworden en loskomt van je vingers (zie blz. 12). Doe even voor het einde van de kneedtijd de stukjes walnoot er bij.
KNEDEN IN DE KEUKENMACHINE Doe alle ingrediënten, behalve de stukjes walnoot, in de kom van de keukenmachine die uitgerust is met een kneedhaak. Laat 3 minuten op lage snelheid kneden en dan 7 minuten op hoge snelheid (zie blz. 13. Voeg de stukjes walnoot even voor het einde van de kneedtijd toe.
Bestuif het deeg met bloem en leg het in een eveneens met bloem bestoven, diepe kom. Dek deze af met een vochtige theedoek en zet hem 1 – 1½ uur weg op een lauwwarme (22 – 26 °C), tochtvrije plek. Haal het deeg uit de kom en kneed het voorzichtig gedurende 1 minuut. Vorm er een uitgerekt, langwerpig brood van (zie blz. 14). Maak daarvan een krans met een groot gat in het midden (tijdens het rijzen wordt dat gat kleiner). Leg deze op een met bloem bestoven bakplaat. Laat 1 – 1½ uur op een lauwwarme (22 – 26°C), tochtvrije plek rusten.
Verwarm de oven gedurende 10 minuten voor op 220°C. Kerf boven op het deeg een vierkant in (zie blz. 11). Zet de bakplaat meteen in de oven en giet een beetje kokend water in de braadslede eronder om stoom op te wekken. Sluit de ovendeur. Laat het brood 30 – 40 minuten bakken zonder de oven te openen. Laat het op een rooster afkoelen.
Tegen de regels in heb ik het eerste kneden en rijzen in de broodbakmachine laten gebeuren. Na 1½ uur programma het gerezen deeg op een met bloem bestoven werkvlak gelegd en even de walnootstukjes er door gekneed. Toen uitgerold, een krans van gemaakt en weer laten rijzen op de bakplaat naast de kachel. Afgebakken in 40 minuten. Een mooi en lekker brood. Met gedroogde gist in plaats van zuurdesem.
Het is een handzaam boekje met duidelijke aanwijzingen. Het is mooi verzorgd. Het gebruik van kleine ‘schrijfletters’ is soms wat lastig te lezen. De (zie blz. …) verwijzingen zijn zinvol, maar het voert wat ver hier die bladzijden te beschrijven. En als je geen Franse bloem in huis hebt, maar gewoon biologisch tarwemeel, werkt het ook.
| 1
|
Heel blij en tevreden dat ik vandaag Oliver uitgelezen heb.
Wat ik vooral ontzettend waardeer in dit verhaal is de manier waarop Edward van de Vendel de innerlijke wereld van Oliver beschrijft.
En zo mooi om te merken dat de cover van dit boek wel degelijk verwijst naar een van de mooiste passages in dit boek...
" Boven het wateradertje is een boom zo prachtig scheefgegroeid dat je hem, overdag, bij zonnig weer, in geheelde omstandigheden, op een zorgeloos uur, als een natuurlijke hangmat zou kunnen gebruiken. Je zou languit in de kom van zijn arm kunnen gaan liggen en denken dat iedereen om je heen begrijpt wat je voelt en dat iedereen om je heen door jou begrepen wordt."
De rest verklap ik niet :)
| 1
|
Barbara trekt met haar zoontje Rens en vriend Robbert naar de Ardennen. Ze ontmoeten er één van de schrijvers waarvan Robbert de uitgever is. Die werkt daar al jaren aan zijn tweede roman, maar lijkt te kampen met een soort writer’s block. Barbara en de auteur sluiten vriendschap en proberen Rens te entertainen met een speurtocht in de omgeving die gebaseerd is op de vermissing van een Nederlands meisje in de streek. Al snel lijkt het spel echter echte aanwijzingen op te leveren.
Dagboek uit de rivier is de eerste thriller van Jan van Mersbergen, hij schreef het boek onder het pseudoniem Frederik Baas. Eerder verschenen van hem onder andere de romans De Grasbijter, Morgen zijn we in Pamplona, Naar de overkant van de nacht en De laatste ontsnapping. Voor Naar de overkant van de nacht, over Ralf die als veerman tijdens een met alcohol doordrenkte carnavalsnacht feestvierders overzet, kreeg hij de BNG Nieuwe Literatuurprijs. Met dit huidige boek slaat hij een nieuwe richting in, of toch niet helemaal?
De vakantie van Robbert en Barbara begint rustig. Ze bezoeken de schrijver en wandelen in de omgeving. Bij Rens slaat de verveling echter toe wanneer de tablet niet meer kan worden opgeladen. Om te voorkomen dat de vakantie een ramp wordt, zet Barbara dan maar in op avontuur aan de plaatselijke rivier. De plot neemt z’n tijd en kabbelt rustig voort op het water uit het verhaal. Pas op het einde is er een kleine stroomversnelling, maar een waterval aan spanning komt er niet aan te pas. Door de manier waarop de auteur z’n woorden heeft gekozen, schept hij sfeer en die primeert zodanig over het spanningselement dat de lezer bereid is te vergeten dat hij eigenlijk een thriller aan het lezen is. Het literaire heeft de overhand in dit boek en de vraag is of er op Dagboek uit de rivier niet ten onrechte een label werd gekleefd. Het vertelperspectief is interessant. Frederik Baas vertelt vanuit de schrijver en die geeft zijn observaties van het gezinnetje van Barbara weer. Hoewel het verhaal daardoor hier en daar een beetje lijkt te stokken, is het een originele en weldoordachte aanpak die binnen het geheel z’n vruchten afwerpt. Om Dagboek uit de rivier te lezen, neemt de lezer dan ook graag de tijd. Het is een fijnzinnige en subtiele vertelling die na de laatste bladzijde nog even na blijft zinderen.
| 1
|
Ik heb dit boek mogen lezen door de lsamsterdam leesthrillerclub
Ik was laaiend enthousiast over de unieke, coole cover.
Ik had meteen mijn andere boek aan de kant gelegd om te beginnen in dit boek.
Het idee achter het boek was echt heel goed gevonden.
6 slachtoffers die werden omgevormd tot een lappenpop.
Na een poosje werd een lijst vrijgegeven via de pers met 6 nieuwe namen op. Ook de dag waarop ze gingen sterven stond erop!
Het zoeken kon beginnen!
Wie waren de 6 onderdelen van de lappenpop?
En wat was het motief van de moordenaar?
Waarom juist die namen op de lijst? Wat hadden ze met elkaar gemeen?
Langzaam kom je meer en meer te weten over de moordenaar en zijn bedoeling.
Het boek leest vlot en ik vond het ook fijn dat het korte hoofdstukken waren.
Niets is wat het lijkt
En vertrouw niemand
Veel plezier met dit spannende debuut van daniel cole
| 1
|
De twintigste Aspe maar er zit zeker nog geen slijtage op "Van In". Het verhaal leest zoals gewoonlijk zeer vlot. Ook is de schrijver iets "rauwer" of "ruiger" geworden. De moorden zijn nog verschrikkelijker en worden tot in het detail beschreven, de moordenaar is gruwelijker dan ooit. Er zit ook iets meer inhoud in het verhaal, het is niet meer een moordverhaal zonder meer zoals het vroeger bij Aspe wel eens was. Verder blijft ook de relatie van de hoofdpersonages onderling een verhaal appart. De relatie van Van In met Hannelore en met Carinne Neels, Versavel, Zlotkrychbrto, De Kee.
Ondertussen zijn deze personages een eigen leven gaan leiden en zijn hun belevenissen bijna even belangrijk als de moordzaak zelf. Het einde zorgt er ook voor dat de Aspe fan al uitkijkt naar het volgende boek. Een nieuwe hoofdcommissaris komt binnen en dicteert Van In direkt de wet! Spannend, goed geschreven en leuke thriller. Aanrader voor iedere thriller- en Aspe fan!
| 1
|
Na een tip op een blog dat ik al een tijd volg heb ik dit boek aangeschaft. De titel "Ik moet nog even kijken of ik kan" deed me meteen glimlachen. Mensen die iets met mij willen afspreken krijgen deze zin meestal te horen. Prettig om zoveel persoonlijke kenmerken te zien staan op papier en fijn dat het allemaal op een vrolijke manier beschreven wordt. Want ik ben dus inderdaad geen zielig persoon die niet van feestjes en drukte houdt en alleen maar thuis wil zitten met een boek in de bank. Aan diegene die dit nog steeds over me denkt leen ik dit boek graag even uit.
| 1
|
John Green is een auteur die me blijft verbazen met zijn vlot geschreven en humoristische boeken. Zo ook met dit boek dat gaat over twee jongens met dezelfde naam: Will Grayson. Op een dag ontmoeten ze elkaar per toeval en raken hun levens onlosmakelijk met elkaar verbonden als de ene Will Grayson de beste vriend van de andere Will Grayson gaat daten. Een boek met een boodschap over liefde, vriendschap en de acceptatie van homoseksualiteit, dat dankzij de stijl van John Green en David Levithan makkelijk wegleest, maar nog lang blijft hangen.
Een echte aanrader dus!
| 1
|
Dit is een zeer goed geschreven verhaal.
Dit boek schrikte mij wat af door zijn omvang maar leest dermate vlot dat ik dit in een korte tijd heb gelezen wetende dat dit eigenlijk het fietsseizoen is en ik dan sowieso minder lees.
Dit is echt een vlot en mooi geschreven niet al te ingewikkeld verhaal wat op het einde wel wat ongelofelijke scenes herbergt. De laatste 100 bladzijden deden mij dan ook mijn waardering zakken van 5 naar 4.
Op bepaalde punten een mix tussen Dan Brown, James Patterson, Robert Ludlum en Frederic Forsyth.
Zeker een aanrader.
Stefaan
| 1
|
Karin Hazendonk(1961) is een Nederlandse auteur en heeft met De dood heeft blauwe ogen alweer haar vierde thriller geschreven.
Hannah (geboortenaam Hanneke) is een vijftienjarig meisje die redelijk strak wordt gehouden door haar ouders. Wanneer haar favoriete dj optreedt op een schuurfeest liegt ze tegen haar ouders om voor het eerst te doen wat zij graag wil.
Wanneer ze uiteindelijk de kans krijgt om backstage haar favoriete dj Xander te ontmoeten weet ze niet in welk onheil ze terecht komt.
Martine en Jan, de ouders van Hannah, hebben niet zo'n geweldig huwelijk. Wanneer Hannah niet meer thuiskomt brokkelt de relatie nog meer af en blijkt dat beiden geheimen hebben voor elkaar. Vader Jan gaat op zoek naar zijn dochter maar weet niet waar hij moet zoeken en wie hij tegenover zich heeft.
Wanneer familierechercheur Loes op de zaak wordt gezet, bijt zij zich vast in het vinden van Hannah en de dader(s).
Dan wordt er een jongen dood gevonden, zwaar verminkt en valt de verdenking op vader Jan.
Was vader Jan op wraak uit en heeft hij deze gruwelijke moord gepleegd of was het toch iemand anders? Welke geheimen heeft Martine voor Jan? Waar is Hannah en wat is haar overkomen? Al met al veel vragen die pas aan het einde van het boek één voor één worden opgehelderd.
Karin Hazendonk heeft een spannende thriller geschreven die gruwelijk reëel is, de personages zijn zeer goed uitgewerkt.
De hoofdstukken worden verteld vanuit het oogpunt van één van de personages, het is een duidelijke schrijfstijl zonder moeilijke woorden of lange, ingewikkelde zinnen.
Het plot is niet te voorzien, zit prachtig in elkaar en geweldig uitgewerkt tot het einde van het boek.
De dood heeft blauwe ogen is een verschrikkelijk realistisch en zeer goed geschreven thriller.
| 1
|
Een behoorlijk literaire roman, leest niet altijd even gemakkelijk maar is wel echt heel mooi geschreven. Het boek is een mix van fictie en werkelijkheid en bestaat uit 3 delen. Het heeft de ingenieuze structuur van een boek in een boek in een boek… De verschillende verhaallijnen zorgden bij mij wel voor wat verwarring (lag waarschijnlijk ook wel aan mij ) maar alles viel uiteindelijk in deel 3 op z’n plaats. Hoewel… niet helemaal alles.
In deel 1 maakt de auteur Steegman, in de persoon van zijn romanfiguur : de beroemde schrijver T. zich al druk over wat een biograaf later over hem zal vinden en schrijven. Wil eigenlijk geen sporen achterlaten. Hij verbrandt bijvoorbeeld in zijn tuin alle aantekeningen die hij voor zijn romans maakt. De personages Steegman en T. lopen hier in elkaar over/ vallen samen.
Het meest indringend en beklemmend vond ik deel 2 waarin Renée het jonge dochtertje van de auteur ernstig ziek op de intensive care belandt.
En in deel 3 horen we de biograaf.
| 1
|
Er moet toch heel wat gebeuren wil ik in tranen raken van een boek. Dat is door dit boek toch wel gelukt.
Je voelt de spanning als een onweersbui die op uitbarsten staat terwijl je géén idee hebt waar de bliksem zal inslaan.
Het is moeilijk om nog iets toe te voegen aan de reacties van Caartje en Sonja, dus zou ik alleen maar willen zeggen: LEZEN!!!
| 1
|
Janna is het derde deel uit de 'Zomers in Zuid-Frankrijk'. In dit boek staat Janna centraal, die best wel wat gezonder wil gaan leven. Ze besluit een blog op te richten vol met gezondheidstips en haar ervaringen op de camping in Frankrijk. Al snel komt ze in contact Sasja die eveneens wil afvallen. De twee meiden delen vervolgens tips. Maar... is het wel zo verstandig voor Janna om de tips op te volgen?
Maresa Jacobse heeft een heerlijk, vlotte schrijfstijl die perfect past bij de doelgroep. In een sneltreinvaart ben je door het boek. Het actuele thema eetstoornissen is op een goede manier in het boek verwerkt en wat extra interessant is, is dat het niet om een eetstoornis gaat waar we allemaal wel eens hebben gehoord, zoals anorexia of boulimia. De auteur laat hiermee zien dat er nog veel meer eetproblemen kunnen zijn die eveneens slecht en ongezond kunnen zijn.
Een heftig thema dus, maar wel zo uitgewerkt dat jonge meiden er wat aan kunnen hebben. Aanrader! Ook voor mensen die de rest van de serie niet hebben gelezen.
| 1
|
Een feestje, alleen al het doorbladeren van dit werkelijk prachtig uitgegeven boek. Een apart en bijzonder kunstwerk bijna, dat zich op vele fronten onderscheidt van ‘gewone’ boeken.
Waarmee het boek het zichzelf trouwens niet erg gemakkelijk maakt. Zie hier namelijk maar eens een label aan te hangen. Zo rijkelijk geïllustreerd (op nagenoeg elke bladzijde één of meerdere tekeningen en prenten!) en met een verhaal gegoten in de vorm van een fabel: men is al gauw geneigd het als een kinderboek te beschouwen. Wat het eigenlijk niet echt is. Ook al gaat het over een jongen –Nordin- die een magische blauwe knikker vindt. En vervolgens de ondankbare taak krijgt een ontvoerde prinses te redden.
Tijdens zijn reis maakt Nordin wonderlijke en bizarre dingen mee en leert het een en ander over zichzelf en de wereld. Het is dus in eerste plaats een Coming of Age verhaal en een sprookje, maar tegelijkertijd nog zo ontzettend veel méér. Het is een fantastische allegorie op de Mensdom en de Europese geschiedenis, bevat esoterische elementen, zit vol directe en verborgen verwijzingen naar de Klassiekers en de moderne literatuur. Het is spannend en humoristisch, zit vol grapjes- in de illustraties (bijvoorbeeld een schitterende bewerking van Picasso’s La Guernica), in de tekst én in de gebeurtenissen. Met als bonus nog een potentiële carnavalskraker.
Als dit rijke boek één nadeel heeft (behalve dat het enkel in paperbackuitvoering bestaat) dan is het misschien dat het wat inconsistent is. Het springt geregeld van de hak op de tak, wijdt soms nogal uit over voor het verloop van het verhaal onbelangrijke zaken. Het taalgebruik is daar een goed voorbeeld van. Het valt op hoe de taal nu eens overdreven popiejopie (tienertaal), dan weer juist bijzonder archaïsch klinkt. En technisch, met moeilijke, onbekende woorden uit een of ander jargon. Maar welbeschouwd is dit helemaal geen nadeel. Vermoedelijk hanteert Seveke hier bewust een stilistische truc: het toch al betoverende boek wordt er nog een tikkeltje unieker en des te charmanter op.
Gezien de achteloze gruwelijkheden, het ontbreken van een moraal en het bij vlagen moeilijke taalgebruik is het boek geschikt voor lezers vanaf dertien jaar. Door het Coming of Age thema is het boek terecht in het Young Adult genre geplaatst. Feit is wel dat – ongeacht de leeftijd- doorgewinterde lezers die houden van boeken als object aan Waarin Noordin veel plezier zullen beleven puur alleen al om ‘het mooie’ . Dit pareltje verdient aandacht en waardering en daarom oogt de omslag eigenlijk te bescheiden, noch zeggen beschrijvingen genoeg. Dit boek moet je doorbladeren- dan ben je geheid verkocht.
| 1
|
Na het boek gelezen te hebben moet ik zeggen dat ik enorm respect heb voor de auteur. Ze heeft er uiteindelijk voor gekozen om alle kansen te benutten die er zijn om gehoord te worden, dat is in deze situatie een enorme stap. Ze stelt zich daardoor toch kwetsbaar op, vergeet dat niet. Maar het getuigt ook van vertrouwen, terwijl ze weet dat ze enorm veel van dat vertrouwen verloren is. Dit is de manier om vertrouwen in zichzelf te houden, zonder blind te zijn voor haar beperkingen.
Door het neerschrijven van wat haar overkomen is omdat ze er zich van bewust is geworden dat ze niet meer de oude kan worden om van het leven te genieten zoals ze eerst deed, heeft ze laten zien dat ze een sterke vrouw is ondanks dat ze slachtoffer zal blijven. Ze heeft het er niet bij laten zitten.
'Over de rand' is in de ik-vorm geschreven waardoor het heel dichtbij de lezer komt, het wordt op deze manier een persoonlijke boodschap voor iedereen die er naar wil luisteren. Misschien is iemand anders ook slachtoffer en dan kan dit boek helpen bij de verwerking. Het laat mogelijkheden zien waar men wellicht niet aan gedacht zou hebben. Maar niet iedereen is zo sterk, vermoed ik.
'Over de rand' is een indrukwekkend verhaal dat neergeschreven is zonder een blad voor de mond te nemen, het is een verhaal dat spanning en angst oproept bij de lezer. De auteur heeft wat haar die nacht aan gruwelijks is overkomen, nauwgezet neergeschreven.
Op de voet volg je haar in de tijd daarna tijdens haar pogingen om zowel lichamelijk als geestelijk te herstellen van wat haar is aangedaan.
'Ik leef in een schemerwereld waarin ik de hele tijd het idee heb dat ik dood ben en het leven los moet laten. Ik ben bang en mijn arm zit me ongelooflijk in de weg. Mijn toekomst is onzeker. Nee, correctie, ik heb geen toekomst. Ik ben lusteloos, ik heb geen zin meer om te worstelen met al die gevoelens.'
Het hele proces van het boek schrijven ging niet zonder slag of stoot, maar ze heeft doorgezet.
In cursief lees je bovendien de politierapporten en psychologische rapporten. Deze rapporten heeft Arianne gelezen om te weten te komen wie de dader was en wat hem bezield heeft om haar te mishandelen en martelen zoals hij deed. Ze heeft zo ontzettend veel vragen die ze graag beantwoord wil zien. Kende ze hem?
Arianne is de confrontatie met haar angsten aangegaan en maakte bovendien de keuze om de confrontatie met de dader aan te gaan. Het bleek een goede keuze te zijn geweest. Niet iedereen zal zo sterk kunnen zijn, lijkt me. Het is bewonderenswaardig dat ze haar ervaringen met ons heeft willen delen.
Waardering: 4,5/5*
| 1
|
Het is een vlot en vol met humor geschreven verhaal.
Dat DE oma in het betonnen vloertje ging staan,
En nog meer van deze gebeurtenissen.
En ja, het geloof speelt een grote rol in het verhaal.
| 1
|
Zeer recent verscheen deze roman van de Duitse schrijfster Irmgard Keun bij uitgeverij Lebowski in herdruk. En dat is een goede zaak, want dit is een heerlijke en verfrissende roman, ook al dateert deze uit 1938.
Keun was een auteur die gevlucht was voor het Duitse nazi-regime, omdat haar boeken te kritisch waren. Op de vlucht ontmoette ze in 1936 in Oostende onder meer Joseph Roth. die ook op de vlucht was, en met wie zij een relatie kreeg van anderhalf jaar (o.a. beschreven in het boek 'Oostende, de zomer van 1936', van Mark Schaevers). Kind van alle landen is gebaseerd op deze relatie en werd ook in deze periode geschreven. In de vader-figuur uit het verhaal herkennen we Roth: journalist en schrijver, alcoholist en constant bezig om geld los te krijgen van uitgeverijen of anderen die het goed met hem voorhadden. Hij trok van hotel naar hotel.
Keun beschrijft de wereld van hotels en geldnood vanuit het perspectief van Kully, dochter van schrijver Peter en zijn vrouw Anni. Het bijzondere hiervan is dat de gebeurtenissen, die niet vrolijk zijn, en plaatsvinden onder toenemende dreiging van het Nazisme, vooral observerend zijn en niet oordelend. Oordelen doet Kully alleen over alledaagse dingen. Keun geeft hiermee ruimte aan de lezer om zelf te oordelen.
Daardoor blijft het boek buitengewoon luchtig en laat zich daardoor heerlijk lezen. Keun heeft daarnaast een goede pen en weet bijzonder treffend zaken te verwoorden, in al hun eenvoud:
- “…de ogen van mijn vader zwemmen nog veel verder weg”.
- “Ik leefde nog niet toen alles nog zo makkelijk was”.
- “Ik kon niets meer zeggen omdat de woorden zich plotseling in mijn hoofd verstopten”.
- “Welk verstandig mens zou vol zorgen en ellende op aarde blijven leven als je naar de hemel kunt, en nog gratis ook?”
Met op de achtergrond de toenemende spanning in Europa, krijgen we via Kully een beeld van Roths leven als begenadigd schrijver, die mede door zijn drankzucht niet goed tot schrijven komt en druk bezig is om zijn leven te regelen. En we krijgen een beeld hoe het is om met zo’n iemand te moeten samenleven. Hoe Keun dat zelf moet hebben ervaren kunnen we opmaken uit de ervaringen van zowel Anni als Kully. Keun kan niet zomaar gekoppeld worden aan Anni. Ze had zelf immers geen dochter van Roth en was ook niet met hem getrouwd.
Keun toont zich een trefzekere auteur, en weet ook met lichte humor het boek luchtig te houden:
“Alleen horloges repareert hij heel graag. Hij stort zich op ieder klokje waar hij bij kan, al heeft mijn moeder het hem verboden. We hebben al veel problemen gehad door die reparaties, want daarna zijn die horloges voor altijd stuk”.
Dank aan uitgeverij Lebowski voor deze fijne uitgave!
| 1
|
Voor mij heeft dit boek heel wat positieve elementen: het geeft een goede analyse van wat mensen aanzet tot het stellen van bepaalde daden; het geeft een scherp beeld van de maatschappij van de 21ste eeuw. Origineel is ook de ondersteunenende website over Unterleuten. De Duitse titel (Unterleuten) is de naam van het dorp waar het verhaal zich afspeelt. Spijtig genoeg kan de rijkdom van deze gekozen plaatsnaam niet weergegeven worden in het Nederlands, maar het alternatief is een goede poging om zo dicht mogelijk in de buurt te komen: de weergave van een afgesloten wereld waar eigen wetten en regels gelden, waar iedereen wel iets weet over de dorpsgenoten, waar bepaalde mythes een hardnekkig leven gaan leiden.
| 1
|
Het eerste deel van een serie waarvan de volgende delen, kort na elkaar verschijnen, op zich een mooi gebaar want als er jaren tussen liggen voor er weer een volgend boek verschijnt dan is het vaak moeilijk om het vorige boek weer in herinnering te brengen
De schrijfster had direct het idee om een vervolgserie over de zeven zussen te schrijven en dat lijkt me een ambitieus plan.
Het begint met de dood van de vader: Pa Salt die zes dochters geadopteerd heeft, een rijk man, ongetrouwd die zijn zes dochters uit allerlei delen van de wereld heeft opgehaald. Samen met de verzorgster Marina voedt hij de meisjes op. Na de dood van Pa is er voor elke dochter een brief, plus een beeld waar naar aanleiding van de sterren de coördinaten van de geboorteplekken staan van alle dochters. Die van Maia, de oudste dochter is: Rio de Janeiro. Zij gaat daar naar toe en dat is een hele onderneming voor haar omdat zij als enige dochter op het eiland is blijven wonen bij het ouderlijk huis terwijl de andere zussen zijn uitgevlogen.
In Rio de Janeiro heeft ze een adres van haar vader gekregen en gaat ze op zoek naar haar ouders. Ze vindt daar een oude dame die op dat adres woont en deze vrouw weigert haar in eerste instantie te ontmoeten maar Maia krijgt brieven in handen die door de oudere vrouw zijn geschreven en waarin ze haar leven beschrijft en later wordt ze persoonlijk op de hoogte gesteld wat de reden van haar adoptie is.
Het verhaal van de zoektocht van Maia wordt chronologisch verteld met flashbacks naar de tijd in 1929 waarin een jong meisje een avontuur beleeft in Parijs en moet kiezen of ze haar hart gaat volgen of aan de regels van de familie in Brazilië gehoorzaamt. De keuze die ze maakt heeft grote gevolgen voor het later ter adoptie aanbieden van Maia
Het verhaal wordt levendig verteld, je loopt mee met Maia en haar helper Floriano die schrijver en historicus is en wiens boek Maia aan het vertalen is. Je beleeft de – in deze tijd – bekrompen regels waaraan een meisje in 1929 moet voldoen in een bevoorrecht milieu in Brazilië Hoe ze in Parijs een relatieve vrijheid heeft en daar het ontstaan van de Cristo meemaakt waar ze als ze later weer terug in Rio de Janeiro is aanwezig is bij het plaatsen van het Christusbeeld. In de tegenwoordige tijd zien we Maia opbloeien omdat ze haar verleden kan construeren en zich losmaakt van haar angst, die een link heeft naar haar verleden.
Een minpuntje vind ik dat het ontdekken van de reden van haar adoptie in mijn ogen wat te snel wordt verteld, zonder details, in vergelijking tot de uitgebreide beschrijving van het leven van de grootmoeder.
Dit eerste boek is voor mij zeker een uitnodiging om de volgende boeken ook te gaan lezen.
| 1
|
‘Verdorven’ – Luc Deflo
Genre: Thriller
Uitgeverij: Van Halewyck
ISBN: 9789461318145
Aantal pagina’s: 299
Uitvoering: paperback
Verschijningsdatum: september 2018
Mijn grote dank aan Uitgeverij Van Halewyck voor het recensie-exemplaar.
Inhoud
Wanneer de kant van de samenleving waarop je vertrouwt, niet te vertrouwen is, wordt het leven een grote chaos en is niets meer zeker. Dit overkomt Sigrid Beertens nadat zij met haar leidinggevende in een rendezvoushotel is beland en daar getuige blijkt te zijn van de laatste levensuren van een onbekende vrouw.
Mijn mening
Als groot liefhebber van de boeken van Luc Deflo ben ik ook weer benieuwd naar zijn jongste psychologische thriller. Weet Luc na een indrukwekkende reeks aan keiharde thrillers mij wederom te verbazen?
Als kaaskop lees ik graag Vlaamse auteurs. De charme van de woorden, de locaties, ambiance en de gekozen namen van personages beschrijven mijn voorkeur het best. Daar kan ik er in dit geval een aan toevoegen: de omslag. Wat een prachtige omslag. Samen met het uitstekende zetwerk durf ik voordat ik een letter heb gelezen al vast te stellen dat deze uitgever aandacht schenkt aan deze uitgave.
De foto van de auteur op de achterkant van de omslag toont een doorleefd hoofd met een sympathieke uitstraling. De rimpels in het gezicht tonen aan dat leven en schoonheid niet alleen bij nieuw horen. Soms zit de ware schoonheid in de dingen die er al langer zijn, zoals in de keiharde rauwe thrillers van Luc Deflo.
Want laat ik het maar direct verklappen; hij heeft het weer geflikt. En hoe! Wat een verhaal! De plot, de personages, de dialogen. De perfecte thriller. Een kunst die maar weinig auteurs beheersen. Het is de auteur, zonder een moment in herhaling te vervallen, gelukt om je aan het boek gekluisterd te houden. En juist dat is een compliment waard. Hoe meer je als auteur uitbrengt, hoe groter de kans dat er patronen ontstaan die door de lezer als repeterend worden ervaren. Niets daarvan. Dit boek is nieuw en gruwelijk beklemmend.
De karakters worden in net geen driehonderd pagina’s zo levensecht neergezet dat je ze kunt ruiken, zien, voelen, proeven en horen. Zowel zij die sympathie verdienen als zij die verafschuwd worden zijn zo dichtbij dat je als lezer de neiging moet onderdrukken een extra lampje aan te doen. Misselijkmakend, ontredderend, hoop koesterend en tot wanhoop drijvend wordt de lezer naar het einde van het verhaal gedreven. Verdorven geesten kwamen we al eerder tegen in zijn oeuvre, maar zo ziek als deze nog niet.
Ik krijg als lezer morbide neigingen uit compassie met de personages uit het verhaal. En stel mijzelf wederom de vraag. Waarom? Waarom ben ik zo dol op een thriller als deze? Is mijn geest ook verdorven? Ik geniet er op een bepaalde manier toch van?! Maar bovenal haal ik energie uit de volharding om het op te lossen. Om het kwaad uiteindelijk te bestrijden opdat het goede overwint. En het goede overwint. Deflo schreef wederom een onbeschrijflijk goede thriller. En wint bij mij op alle fronten aan waardering. Los van de afloop in het verhaal. Dat moet je zelf maar lezen. LEESTIP met hoofdletters.
Eindoordeel
Wanneer je net gestopt bent met nagelbijten moet je dit boek vermijden. In alle andere gevallen: Lezen! Een thriller zonder ‘h’. Een boek dat zich op het roodgekleurde bloed na, in een prachtige soort zwart-wit setting afspeelt. De woorden rauw en bloedstollend staan op de omslag. Ze dekken de lading volledig. Het boek heeft een groot nadeel. De Deflo-honger is niet gestild en is groter dan ooit tevoren. En net zo groot als de verwachtingen voor de volgende. En heb je nog nooit iets van deze auteur gelezen? Kies er maar een uit. Hoewel,…deze is gewoonweg onweerstaanbaar. Ik geef met trillende handen vijf verdorven sterren.
Peter van Bavel - recensent De Perfecte Buren
Mijn persoonlijke songtekst
“She's a craze you'd endorse,
she's a powerful force
You're obliged to conform when there's no other course
She used to look good to me,
but now I find her Simply irresistible”
(Robert Palmer – Simply Irresistible)
| 1
|
'Rode sneeuw' is deel 7 van de William Wisting-reeks en deel 1 van wat de NL-uitgever het 'Wisting-kwartet' noemt. Voor in het boek staat een introductie: de vaste personages worden voorgesteld en de lezer wordt zodanig bijgepraat over William Wisting en de zijnen dat je de voorgaande delen niet mist. In Noorwegen is deel 10 verschenen in 2015. We lopen hier dus een stukje achter, maar wellicht verkort dit gegeven de wachttijd tot de volgende vertaalde delen van het kwartet.
Voordat zijn vakantiehuis aan de Noorse kust op het winterslot gaat, wil een van de bewoners er nog een paar dagen in alle rust doorbrengen. Dat loopt anders. Er is ingebroken en de boel is vernield. Bij de buren idem en daar ligt bovendien het lichaam van een man die kennelijk vermoord is. Inspecteur William Wisting en zijn team staan voor een niet-alledaags moordonderzoek: wie is de dode, wat is er precies gebeurd en waarom? Het toeval wil, dat Wisting zelf ook een huisje bezit in deze contreien, waarin zijn dochter Line tijdelijk haar intrek neemt. Maar of ze daar veilig zit?
Jørn Lier Horst is thuis in de recherchewereld, dat proef je. Het verhaal is goed. Locaties en situaties spreken tot de verbeelding. Plezierig taalgebruik. Er komen veel personages voor in 'Rode sneeuw', het merendeel daarvan wordt niet uitgediept. Op zich niet erg, maar het zou fijn zijn van de belangrijkste karakters iets meer te weten; wellicht is hier toch het niet-lezen van de eerste zes delen debet aan. Op de schrijfstijl van Jørn Lier Horst heb ik maar één ding aan te merken en dat is zijn veelvuldig gebruik van adjectieven, daar waar ze totaal niet ter zake doen of personen betreffen die slechts eenmalig voorbijkomen. Zoals:
- quote -
blz. 231 - "Vlak daarna hoorden ze voetstappen en een gezette vrouw verscheen. Ze had een bleek gezicht en sluik, donkerblond haar."
blz. 233 - "Even later verscheen er een jonge vrouw met een kind op de arm aan de deur. Ze was gekleed in een donkergroene trui en had steil bruin haar."
blz. 235 - De politiemannen zeiden wie ze waren en de vrouw keek hen met glasachtige, blauwe ogen aan."
- einde quote -
Noren, Litouwers, Denen, 'Rode sneeuw' is van internationale allure. Met afstand het beste gedeelte is in Vilnius, Litouwen, gesitueerd. De auteur schetst een beeld van de stad en de leefomstandigheden aldaar dat raakt. Hij wekt - tot op zekere hoogte - begrip voor de criminele activiteiten die daar ontplooid worden ten koste van het rijke West-Europa en in dit geval Noorwegen. Voor het overige kent deze thriller iets te weinig diepgang.
Tempo ligt laag, saaiheid ligt halverwege het boek op de loer. Jørn Lier Horst weet echter het tij tijdig te keren, actie en spanning komen ook nog aan bod.
'Rode sneeuw' is goed, maar niet top.
[spanning 3, plot 4, schrijfstijl 4, leesplezier 4, originaliteit 3, psychologie 3]
| 1
|
Wat is het belangrijkste en leukste exportproduct van Zweden? Wie nu Ikea uitroept, mag verdergaan met het ineenknutselen van zijn kast. De anderen weten ongetwijfeld wél dat het juiste antwoord luidt: thrillers. En dat blijft heus niet beperkt tot de onvermijdelijke Mankell, en enige decennia geleden Sjöwall & Wahlöö. Ook een Karin Alvtegen is niet te onderschatten. Haar derde misdaadroman, Verraad, is een schot in de roos. Alvtegen doet je voortdurend twijfelen tussen medeleven met en afkeer van hoofdrolspeelster Eva. Medelijden omdat ze erachter komt dat haar man haar bedriegt, afkeer omdat ze wel erg ver gaat om zijn verraad te wreken. Op de koop toe wordt Eva geconfronteerd met Jonas, een jonge postbode die een ziekelijke obsessie voor haar aan de dag legt. Alvtegen schreef met Verraad een voortreffelijke psychologische thriller, wat mij betreft veruit te verkiezen boven een namiddagje Ikea.
| 1
|
Koningsdochter Asha koestert een grote liefde voor verhalen. Deze laatste zijn uiterst gevaarlijk omwille van hun aantrekkingskracht op draken. Asha doet niets liever dan met behulp van de vertellingen de mythische wezens naar zich toe lokken om ze vervolgens te doden.
Ondanks haar uitzonderlijke moed en vaardigheden torst ze een zware last. Als kind ontketende ze met haar verhalen ongewild de woede van de legendarische draak Kozu en riep zo een groot onheil over haar volk af. Sinds die ene noodlottige dag wordt ze Iskari genoemd, symbool voor al wat slecht is. Daarbovenop werd ze verplicht om zich te verloven met Jarek, een krijgsheer die toentertijd haar leven redde, maar de laatste jaren is uitgegroeid tot een machtige commandant die ze voor geen cent vertrouwt.
Haar laatste kans om aan het huwelijk te ontsnappen is de ultieme boetedoening: het doden van de draak Kozu. Met gevaar voor eigen leven gaat ze op zoek naar het dodelijke monster, wetende dat haar slaagkansen zo goed als nihil zijn.
De laatste Namsara, het eerste deel in de 'Iskari'-serie, is het fantasiedebuut van Kristen Ciccarelli en is dankzij Blossom Books volledig klaar om het Nederlandstalige publiek te betoveren.
Hoofdpersonage Asha vormt de spil van het verhaal. De jonge vrouw draagt niet alleen littekens aan de buitenkant, maar ook vanbinnen. Haar schuldgevoel en de wil om te overleven hebben haar gevormd tot een rechtschapen vrouw met een onverbiddelijkheid die normaal gezien zijn gereserveerd voor antagonisten. Zo keurt ze de zachtaardigheid van haar broer af.
‘Hij dacht als … een held. Hij was te vriendelijk. Te goed. Te zachtaardig. Het zou hem nog eens duur komen te staan.’
Haar veelzijdige karakter wordt aangevuld met een al even rijk universum dat blijk geeft van een sterke verbeeldingskracht. Ciccarelli slaagt erin om de diverse personages en gebeurtenissen helder aan te bieden waardoor de lezer steevast het overzicht behoudt. De hoofdvertelling wordt om de zoveel tijd afgewisseld met een van de oude verhalen die het land rijk is. Deze voorzien de lezer in een tot de verbeelding sprekende schrijfstijl van verrijkende achtergrondinformatie en vormen de moeite op zich.
Liefdesperikelen spelen een belangrijke rol, maar vormen wel degelijk een meerwaarde. Asha’s gevoelens confronteren haar met zichzelf en dragen bij aan de ontwikkeling die ze over het verhaal heen maakt. Zeker naar het einde toe wordt het verhaal bovendien ongewoon spannend met veel onthullingen en eindigt haast elke hoofdstuk met een onweerstaanbare cliffhanger.
Een zeer verzorgde en rijke vertaling van Maria Postema laat de leesmagie hoog opflakkeren en dat wordt nog eens gesterkt door een tot in de puntjes verzorgde vormgeving. De laatste Namsara vormt een ode aan de kracht van verhalen en zowel Blossom Books als Postema hebben duidelijk het onderste uit de kan gehaald om die overtuiging alle eer aan te doen.
| 1
|
Met het lesen begonen en niet opgehouden tôt de laatste zijde!!!
Het verhaal begind in de middel eeuw en vind zijn oplossing in onze tijd...
Erg handig
| 1
|
De perfecte moeder is het verhaal dat je meeneemt door het leven van twee vrouwen, Nelleke en Helena.
In korte hoofdstukken wordt het in verschillende tijden van hun leven verteld. Dit was voor mij eerst verwarrend maar eens je het door had en telkens de datum aan het begin van elk hoofdstuk mee volgde kon je vlug weten in welk moment je je bevond.
Ik vond het een heel aangrijpend boek. De schrijfster kon heel mooi verwoorden hoe de personages zich voelde. Ze zitten elk in een situatie waar ze niet voor gekozen hebben. Overmatig drankgebruik, seksueel misbruik bij kinderen, fysiek en mentaal misbruik ook bij volwassenen. Dementie en ouderenzorg, uithuisplaatsing en gezinsdrama’s. Leugens om bestwil of schrik voor gevolgen, de hogere klassen of werkende die neerkijken op arme of werklozen en jaloezie. Het is een probleem van alle tijden.
Het verhaal geeft een heel goed beeld hoe achter een mooie gevel, in een leuk gezin, even goed zo’n zaken kunnen afspelen als in een gezin dat in armoede leeft.
Hoe geweld soms door de vingers wordt gezien, dat er niets gebeurd en niemand ingrijpt ook al is men ervan op de hoogte. Of het soms zelfs niet wil geloven.
Had iedereen maar een juf zoals Helena die wel durfde te spreken, maar helaas gaat de bal in het echte leven niet zo snel rollen en is het nog moeilijker om uit deze soms uitzichtloze situatie te geraken. Hierdoor gebeuren er inderdaad drama’s die vermeden zouden kunnen worden.
Dat het ook niet makkelijk is om uit een cirkel van drankmisbruik te geraken. Esther legt heel goed uit dat het dikwijls niet alleen de hebzucht naar drank is, maar dat ze het zien als een redmiddel en heel goed begrijpen dat ze hiermee veel kwaad doen. Mishandeling is hier het gevolg van
Het zijn problemen van alle tijden en generaties en dat kan je mooi volgen in dit boek. Wanneer Helena voor haar dementerende vader moet zorgen die haar vaak belogen heeft, is dit een moeilijke beslissing. Zeker wanneer haar eigen gezinssituatie hieronder gaat lijden. Ook het gevoel en de typische kenmerken van het moment waarop het zich afspeelt zijn treffend. De pop met het porseleinen hoofdje, de gordijnen aan de ingang van het café. Een feestje toen en nu.
Het leest alsof je naar een film kijkt door alle mooi verwoordde situaties. Met toch nog een heel verrassend einde.
Waarom er een vlinder op de cover staat krijgt door heeft het boek zijn ware betekenis.
Ik vond het een supermooi boek, dat me sterk heeft aangegrepen en doen beseffen hoe sommige mensen in situaties terecht zijn gekomen waar ze niet uit geraken ook al doen ze zo hun best.
Het feit dat Esther een deel van de opbrengst schenkt aan een project die deze mensen helpen vind ik super.
| 1
|
Ook bij dit boek het hoofd erbij houden. Er lopen meerdere lijnen door elkaar. Ik zou bij deze schrijver willen zeggen dat het wel raadzaam is om de boeken op volgorde te lezen. Zodat je de hoofdpersonages nog beter volgt. Er lopen meerdere lijnen door elkaar waardoor ik steeds op het verkeerde been werd gezet. De uiteindelijke ontknoping was voor mij een verrassing.
Deze boeken zitten heel knap in elkaar. Ik ben dan ook een groot fan! Mede door de levendige personages en hoe alles is uitgedacht. Dikke vijf sterren!
| 1
|
Heden en verleden wisselen elkaar af terwijl je meegenomen word in het verhaal Freek. Misbruik, schaamte, kanker, verdriet en wraak staan centraal. Niet een boek die ik zelf snel zou uitkiezen, met name omdat ik echt braakneigingen kreeg tijdens het lezen van de misbruik scenes. En het idee dat dit soort dingen echt gebeuren maakt het alleen maar erger. De worsteling van Freek, in zijn haat en onmacht tegen zijn oom Pim doen je na 30 pagina's de oom al willen vermoorden met eigen handen... En dan Saskia, de opdringerige oud klasgenoot. Meerdere malen vraag je je af wat dat mens van m moet, maar ook waarom Freek zich zo mee laat nemen. Wat heeft zij Freek te vertellen? Een spannend verhaal afgewisseld met de harde realiteit van kanker. Het verdriet van de onmacht, het verlies en het leven met. Zelf een klein traantje gelaten op pagina 235... Jan Kouwenhoven heeft een hele prettige manier van schrijven, waardoor hij je gemakkelijk in het verhaal meeneemt als of hij je het zelf verteld tijdens een kop koffie. Je vliegt door het verhaal heen, en ook al denk je te weten waar het verhaal heen gaat weet hij je toch te verrassen. Ondanks het walgelijke en tegelijke tijd verdrietige thema heb ik enorm van dit boek genoten!
| 1
|
Robin Cook leverde in 1972 zijn eerste medische thriller af onder de titel The year of the intern (Intern). Inmiddels is Vreemd lichaam in november 2008 op de markt verschenen waarmee Cooks bibliografie voorlopig op een gerespecteerd aantal van 29 stuks medische thrillers blijft steken. Er zijn weinig auteurs die deze prestatie op hun naam hebben staan. Ogenschijnlijk heeft deze 68-jarige auteur nog stof voldoende om nog meer van zich te laten horen, want de medische wereld functioneert nog steeds niet zonder de nodige schandalen en misstanden. Bijna veertig jaar geleden, aan het begin van zijn carrière waren er die en vandaag de dag zijn er ook nog voldoende om daar inspiratie uit te putten. Met Vreemd lichaam is dat weer wonderlijk goed gelukt.
Grote aantallen Amerikaanse patiënten vertrekken naar het buitenland om daar een medische behandeling te ondergaan die ze van hun kwaal af moet helpen. Veelal heeft de motivatie voor deze keuze een financiële achtergrond. Dit geldt ook voor de bejaarde Maria Hernandez die in het Queen Victoria Hospital in New Dehli (India) is behandeld. Haar kleindochter Jennifer, zelf medische studente, is verbaasd wanneer ze hoort dat haar oma plotseling en geheel onverwacht is overleden. Ze vertrekt naar India voor de afhandeling, maar krijgt te maken met een dominante medische staf die zo snel mogelijk van het stoffelijke overschot wil afkomen. Terwijl ze in het luxe Amal Palace Hotel logeert, groeit haar achterdocht wanneer een dag later de Amerikaanse patiënt Herbert Benfatti ook onverwacht overlijdt. Pikant detail is de berichtgeving, die op de Amerikaanse zender CNN eerder wordt gecommuniceerd dan aan de nabestaande familieleden.
Samen met haar man Jack Stappleton, vertrekt ze naar India om Jennifer bij te staan. Omdat ze beiden als lijkschouwer werkzaam zijn, kunnen ze misschien een doodsoorzaak achterhalen. En dat is niet precies datgene waar de autoriteiten van India op zitten te wachten.
Cook pakt met het thema van dit boek het actuele probleem van de Amerikaanse medische toeristen aan. Tot ongenoegen van de Amerikaanse medische wereld zien zij vele miljoenen dollars het land uitgaan, omdat Amerikanen zich in India in luxe medische centra laten behandelen. Met hoge kwaliteit en weinig negatieve medische resultaten stevent India op een omzetprognose af die in 2010 al hoger zou zijn dan de omzetten van de ICT-industrie die daaraan vooraf is gegaan. Een economische aderlating voor de Amerikaanse medische industrie die niet toelaatbaar is en beslist moet stoppen.
Cook brengt in Vreemd lichaam op duidelijke wijze de belangengroepen onder de aandacht. Zo is daar de medische wereld uit India die er niet bij gebaat is dat er negatieve geluiden naar buiten komen, in tegenstelling tot de Amerikaanse medische branche, die niet anders wil dan dat.
Ook laat Cook zien hoe enkele individuen gebruik maken van de kwetsbare situatie. Soms handelen zij op een manier die ze zelf eigenlijk niet wensen, maar waartoe ze zich genoodzaakt zien door de omstandigheden. Het is eerder schrijnend dan spannend, maar het maakt het verhaal wel erg realistisch en geeft duidelijk aan waar manipulatie van mensen toe kan leiden. Voeg daar aan toe de strijd die Laura Montgomery voert om in verwachting te raken van haar Jack, en er staat een waarheidsgetrouw verhaal in de steigers.
De beschrijvingen van de riten en het bijgeloof van de Hindoestanen, waaronder crematies en het uitstrooien van de as over de Ganges, maken het verhaal compleet.
Vreemd lichaam is dan ook een indrukwekkend verhaal van een schrijver die nog geen enkele sleet vertoont.
| 1
|
Cover
‘Payback’ had ik om de cover gekocht. Daar staat een auto, oud model op. De auto komt ook weer terug op de cover van ‘Killer Country’ samen met een zonsondergang en deze is nog mooier dan ‘Payback’. De cover geef ik een 8 en dit vooral voor de mooie kleuren en de mooie auto.
Samenvatting
Mace Bischop en Pylon Buso zijn twee wapensmokkelaars, maar zijn sinds zij getrouwd zijn en een kind hebben gaan werken in de beveiliging. Bischop en Buso beveiligen rijke mensen die in Kaapstad komen voor cosmetische operaties of vakantie. Door geldgebrek willen zij nog wel eens werk doen dat op het randje is maar zij proberen wel aan de goede kant te blijven. Sheemina February is advocate en vertegenwoordigt rijke zakenlui. Pylon Buso wil zich inkopen in vastgoed. Een stuk land waar ze een golfbaan willen bouwen. Fout geld omzetten in wit geld. Niet alleen Pylon wil dit, ook Sheemina February lijkt dit een goede investering. Een kat en muisspel ontstaat er tussen Sheemina en de heren Bischop en Buso en waar de heren tegen heel veel toevalligheden aanlopen manipuleert Sheemina de boel bij elkaar.
Conclusie
‘Killer Country’ het is officieel het tweede deel van een trilogie maar is als standalone ook prima te lezen. Ik heb zowel ‘Payback’ als ‘Killer Country’ gelezen en ik heb de boeken in 1 week uitgelezen. Ik heb de boeken met zeer veel plezier gelezen. Het eerste deel heeft 500 bladzijden en het tweede deel 400 bladzijden. Best dik maar het leest makkelijk.
‘Killer Country’ is sterker, spannender om te lezen dan het eerste deel, ‘Payback’. Maar ‘Killer Country’ werkt naar een climax, de voorbereiding voor het volgende deel, waardoor je niet helemaal voldaan bent als lezer. ‘Killer Country’ kon ik slecht wegleggen en heb ik bijna in 1x uitgelezen. Dat open einde was dan ook een flink baalmoment. Je wilt weten hoe het eindigt, maar als het goed is komt ‘Black Heart’ in september uit. Die wil ik ook lezen, omdat ik echt wel benieuwd ben hoe dit gaat aflopen.
Slotsom
Ben je, net als ik een fan van Scandinavische thrillers maar wil je eens wat anders lezen begin dan aan deze trilogie. De boeken zijn net zo spannend als Scandinavische thrillers, alleen met minder personages en in plaats van drugs gaat het hier meer over wapens.
Ik geef Killer Country 4,5 ster
Met dank aan Uitgeverij De Geus voor het terbeschikking stellen van dit recensie-exemplaar.
| 1
|
NEW ADULT
Dankzij de Hebban-leesclub heb ik via dit boek voor het eerst kunnen kennis maken met het New Adult-genre.
De hoofdpersonages in New Adult-boeken (18 à 25 jaar) zijn meestal iets ouder dan in Young Adult-boeken (tieners). De thema’s die aan bod komen zijn daarbij meer afgestemd op de betreffende doelgroepen, waardoor ook seksscènes aan bod komen bij NA.
HET VERHAAL
In ‘Stilte’ maken we eerst kennis met Bree. Getraumatiseerd door een gebeurtenis uit het (niet zo verre) verleden, ontvlucht ze haar omgeving en zoekt ze de rust op van het dorpje Pelion.
Na haar eerste winkelbezoek ginder, botst ze letterlijk tegen Archer op. Hij zegt echter geen woord en verdwijnt al gauw weer.
Geïntrigeerd door deze geheimzinnige man, probeert Bree via de bewoners van het dorpje meer over hem te weten te komen en zoekt zij toenadering. Groot is haar verbazing wanneer blijkt dat hij, net als zij, gebarentaal kan spreken. Een voorzichtige vriendschap ontwikkelt zich en groeit langzaam uit tot meer.
PERSPECTIEVEN
Dit verhaal wordt afwisselend vanuit het perspectief van Bree en Archer beschreven. Hierdoor leert de lezer beide personages en hun denkwijze en achtergrond kennen.
Het is net het samenspel van beide perspectieven dat het verhaal interessant maakt. Het enige spijtige is dat het evenwicht een beetje verstoord is doordat Archer niet even vaak aan bod komt als Bree en zijn boeiende ontwikkeling als hoofdpersonage dus een beetje onderbelicht blijft.
SCHRIJFSTIJL
Over het algemeen is de schrijfstijl behoorlijk vlot, waardoor het boek zeer snel wegleest.
Toch zijn er ook enkele minpuntjes, zoals inhoudelijke herhalingen, herhalingen in de vertaling (het Nederlands kent nochtans een gevarieerde woordenschat), cliché beschrijvingen (vb: wanneer Bree Archer beschrijft), …
Desondanks heeft dit de pret niet kunnen drukken en heb ik verder toch genoten van dit ontspannende verhaal.
MIA SHERIDAN
Deze Amerikaanse schrijfster heeft al heel wat boeken op haar naam staan, maar ‘Stilte’ is het eerste boek dat in het Nederlands vertaald werd. Het maakt deel uit van de ‘Love novel’- reeks waar elk boek geschreven is in het licht van een bepaald dierenriemteken. In ‘Stilte’ draait het om Archer’s teken, de boogschutter. Hier wordt in het begin even op in gegaan, maar nadien komt dit gegeven eigenlijk niet meer terug.
IETS VOOR JOU?
Hou je van het New Adult-genre?
Heb je zin in een ontspannend verhaal waarbij je je verstand op nul kan zetten?
Ben je benieuwd hoe Mia Sheridan vorm heeft gegeven aan een hoofpersonage dat enkel praat via gebarentaal?
Duik dan in de 'Stilte' en maak kennis met Bree, Archer en de andere bewoners van Pelion.
| 1
|
Zodra Isa het doodsbericht ontvangt vliegt de spanning om je oren. Spanning die voortdurend op een hoog niveau aanwezig blijft. Vanuit het perspectief van Isa, in de eerste persoon worden we met Doodverklaard meegevoerd in een verhaal dat regelmatig een beangstigend gevoel oproept. Isa neemt het doodsbericht serieus en is bang. In het begin heeft ze haar vrienden nog achter zich staan, maar als deze later denken dat ze zich maar aanstelt, staat ze er alleen voor. Aan haar ouders durft ze het niet te vertellen. Wie kan ze nog vertrouwen en om hulp vragen?
“Ik open met een bang hart de link. Het duurt even voordat die helemaal is opgeladen. Als de zandloper verdwijnt, verschijnt hetzelfde doodsbericht dat ik eerder zag.“
De angst van Isa is voelbaar. Ik geloofde haar verhaal meteen en leefde intens met haar mee. Ze maakt angstaanjagende dingen mee en is voortdurend op haar hoede. Het wordt allemaal steeds vreemder, er wordt een kat-en muisspelletje gespeeld alleen wordt er afgeweken van de regels. Wendingen in Doodverklaard geven steeds weer een andere kijk, geven verwarring en het blijft allemaal ondoorgrondelijk en onheilspellend. Ik bleef speculeren wie degene was die haar dit aandeed, maar er viel geen peil op te trekken en tot aan de plot bleef het voor mij alleen maar giswerk.
De schrijfstijl van Inge is prettig om te lezen, ze heeft een soepele verteltrant. De Vlaamse woordjes en/of uitdrukkingen die we heel af en toe tegenkomen passen bij dit verhaal en maakt het alleen maar aantrekkelijker. Doordat de spanning zo intens wordt vastgehouden, blijft het verhaal van begin tot eind intrigerend, geen boek dat je zomaar even weglegt. Ook Isa zelf laat zich door de dader eerst op het verkeerde been zetten, waardoor ze op een gegeven moment denkt veilig te zijn, maar niets is minder waar. Niet meer weten wie te vertrouwen maakt Isa nog angstiger en haar emoties heeft de auteur zeer tastbaar neergezet. Net als Isa zit je als lezer continu in angst en de twijfels over wie de dader is maken dit alleen maar erger.
“De onrust, die de hele dag in slaapstand was, kruipt weer in mijn zenuwen en schreeuwt mijn lijf wakker. Meteen sta ik in vluchtmodus.”
Doodverklaard is een realistisch geschreven jeugdthriller en zorgt op momenten voor totale verbijstering. Een afschuwelijk voorbeeld van hoever iemand kan gaan om zijn liefde te veroveren. Een beklemmend verhaal waarbij de nagels tot aan het vel van de vingers toe worden afgebeten.
| 1
|
In 2011 bleek de eerste Nederlandse vertaling van Duits thrillerauteur Nele Neuhaus – Sneeuwwitje moet sterven- een ware sensatie. Meeslepend en vol vaart, origineel en nagelbijtend spannend- in één woord: overrompelend. Die verrassing, de euforie van de ontdekking van een nog onbekende, weergaloze schrijfster, is er bij het lezen van de tweede Nederlandse vertaling natuurlijk een beetje van af. Verwachtingen zijn nu hoog gespannen… De titel spreekt direct al minder tot de verbeelding: Diepe wonden klinkt toch een tikkeltje blasé. Beschouw dat echter maar als een zoveelste staaltje bedrieglijke schijn waarin Neuhaus uitblinkt, want Diepe wonden is weer een imponerende thriller.
Eigenlijk is dit een eerder deel in de serie rond rechercheur Pia Kirchhoff en haar chef Oliver Bodenstein. Niet echt een probleem, de delen zijn prima op zichzelf staand te lezen en het is eigenlijk verdraaid moeilijk te zeggen wélk deel voor een ‘beginnend Neuhaus lezer’ als eerste aan te raden is. Logisch bekeken lees je eerst Diepe wonden voor de chronologische ontwikkelingen in de privé-sfeer van de rechercheurs. Voor een bijzondere, wervelende leeservaring die je ‘flabbergasted’ achterlaat is Sneeuwwitje moet sterven toch wel de betere eerste kennismaking. Het is maar net waar je meer waarde aan hecht.
(Com)plottechnisch is Diepe wonden uitermate vernuftig. De rechercheurs van bureau K11 komen te verkeren in de besloten kringen van de bekende Joodse liefdadigheidsfamilie Kaltensee, wanneer enkele van hun Joodse relaties met een nekschot op beestachtige wijze worden vermoord. Een link naar het Nazisme is in deze omstandigheden onvermijdelijk. Onvermoede connecties komen aan het licht. Identiteitsverwisselingen die hele stambomen ontwortelen. De tot dan toe bekende oorlogsgeschiedenis wordt volledig weerlegd. De Kaltensees hebben zo hun beweegredenen om ondanks de dreiging die hen boven het hoofd hangt op zijn zachtst gezegd níet mee te werken met de autoriteiten.
Talloze mogelijkheden, rode draadjes die alle kanten opgaan in de speurtocht naar de dader en ware toedracht. Neuhaus laat haar rechercheurs dwalen in een complex labyrint van bedrog en misleiding. De lezer weet méér, door kunstig verwerkte maar ook minder subtiele hints gestuurd. Zeg maar liever; gemanipuleerd. Neuhaus solt met de lezer zoals de familie Kaltensee met de politie.
Hoewel nergens echt bloedstollend beklemmend is de spanning in dit mysterieuze, onnavolgbare plot wederom weergaloos. Hoe ingewikkeld ook, nergens valt een steekje in deze thriller: je zou het Duitse precisie kunnen noemen. Daarnaast is het als politiethriller ook nog een prettige melange van politie-debacles en privé-sores. En met een bijzonder Duits en opvallend (voor ons grappig) element; de ‘Verdutzing’, oftewel hét officiële moment –daar zijn de Duitsers uiterst conventioneel in - waarop afgesproken wordt ‘je’en ‘jij’ tegen elkaar te zeggen. Pia Kirchhoff en haar chef nemen deze énorme stap uiteindelijk dan toch op de een-na-laatste bladzijde, in dit derde deel in de serie, na twee jaar vol diverse vertrouwelijke onderonsjes, compromitterende situaties en een bijna-dood-ervaring.
Diepe wonden zelf is een thriller om ‘u’ tegen te zeggen, met alle respect voor Neuhaus.
| 1
|
Chinouk flikt het weer! Wat een prachtig, spannend boek.
Ik ben niet echt de doelgroep (lees bijna geen thrillers en ben geen Young Adult meer) maar dat maakt niks uit. Ook ‘belegen’ adults zullen genieten van dit boek.
Een dikke vijf-sterren waardering van mij.
| 1
|
Justin vraagt voormalig collega Chris om mee te gaan naar Mars. Chris ziet dat echter niet zitten, hij vindt dat het wel genoeg is dat de mensheid één planeet verpest heeft. Als zijn collega Giulia tijdens hun reis gedood wordt door een beer, sluit hij zich alsnog bij de missie aan. Er is niets meer wat hem aan de aarde bindt. Naast de twee mannen zullen ook twee vrouwen, Li-An en Norah, meegaan naar Mars.
Aan de reis naar Mars gaat een lange voorbereiding vooraf en deze wordt op de voet gevolgd door het commerciële tv-programma De rode magneet. Ook tijdens de reis en tijdens de kolonisatie van Mars zullen ze gevolgd worden door dit programma. De sponsors maken de reis mogelijk en die hebben dus direct en indirect invloed op het programma: Tenslotte moeten ze tevreden gehouden worden. De beeldvorming van de missie komt dus niet altijd met de werkelijkheid overeen. Dit gaat steeds meer een rol spelen als de ruimtereis niet volgens planning verloopt. Zullen ze ooit op Mars aankomen? En kan men voorkomen dat de sponsors zich terugtrekken?
Het verhaal draait grotendeels om de ruimtereis naar Mars. Mulder is erin geslaagd om het boek makkelijk leesbaar te houden door de vlotte schrijfstijl en tegelijkertijd voldoende technische details te geven om de geloofwaardigheid te behouden. Mulder heeft zich duidelijk goed verdiept in hoe een ruimtereis in zijn werk gaat.
De rode magneet laat zien hoe verschillende partijen bij een dergelijke onderneming betrokken zijn en elkaar beïnvloeden. Zo zijn er de astronauten die oprecht in hun missie geloven, de tv-makers die de reis van de beste kant moet laten zien, de sponsors die op gewin uit zijn en de protestanten die tegen kolonisatie van Mars zijn. Ook zien we hoe de relaties tussen de astronauten zich ontwikkelen op zo’n reis, maar ook wat voor invloed zo’n reis en de bijbehorende problemen op een individu kan hebben. Dit maakt het een intrigerend verhaal met meerdere lagen. Toch had hier her en der wat meer uitgewerkt mogen worden. Zeker als de astronauten eenmaal op reis zijn, vallen de overige partijen grotendeels uit beeld. Dat is jammer, want juist die extra partijen hadden nog wat meer diepgang kunnen geven aan het verhaal én hadden ervoor kunnen zorgen dat de spanning wat langer vastgehouden had kunnen worden.
Nu is het namelijk vrij snel in het verhaal duidelijk waar het mis gaat en welke partij daarbij betrokken is. Het verhaal wordt vanaf dat punt redelijk voorspelbaar en dus verliest het verhaal aan spanning. Desondanks blijft het verhaal boeien tot het eind.
3,5 sterren
| 1
|
Ik vind Zerk een sterk boek, dat je meeneemt in de ontwikkeling van de personages. Wolfgang is de hoofdpersoon, een ervaren rechercheur, die niet meer werkzaam is voor de politie, maar zich gevestigd lijkt te hebben met zijn jongere, aantrekkelijke vriendin Julia, die een kind van hem wil. Al op de eerste pagina wordt op een mooie manier duidelijk dat Wolfgang en Julia samen een intensieve strijd achter de rug hebben i.v.m. (long)kanker bij Wolfgang, welke strijd ze overwonnen hebben. Wolfgang komt in Berlijn en ervaart daar vrijheid om te doen wat hij het liefste doet; het oplossen van misdaad. Hij heeft hierin contact met Esra, een jongere, Turkse, ex-collega, die getraumatiseerd is en onder invloed van alcohol haar trauma de baas probeert te worden en de moord probeert op te lossen, in de hoop dat ze carrière kan maken en ook door Wolfgang gezien wordt. Ook Gitta speelt een rol. Zij wil net als Wolfgang, en het liefst samen met hem, privé-detective worden en de moord oplossen, nu zij haar café van de hand heeft gedaan. De journaliste Katrin is een fascinerende vrouw. Ze lijkt wel heel snel op vertrouwelijke voet met Wolfgang te staan, wat me in eerste instantie wat wantrouwend maakte. Maar als je leest wat ze heeft meegemaakt en hoe ervaren ze is in haar vak, past het uiteindelijk wel in het verhaal en zie je de vertrouwdheid die ze creëert met Wolfgang (en later met Gitta en Esra) en wordt ze daarmee een evenwichtige en betrouwbare personage in het leven van Wolfgang. Mooi om te lezen hoe ze informatie hoort, zich wat terug lijkt te trekken en daarna een artikel schrijft om Hugo wind uit de zeilen te nemen.
Bij de overige karakters vond ik de bijzondere en morbide hobby’s van Siegfried, Bernward en Oskar bijzonder. Ik denk dat ze door deze hobby’s al wat luguber overkwamen en makkelijk als verdachte konden dienen. Hugo vond ik de hele tijd irritant, omdat hij grensoverschrijdend was naar Gitta en zich overal tussen drong. De ontwikkeling van de karakters was vooral bij Wolfgang en Esra zichtbaar. Zij hebben tijdens het boek een strijd geleverd. Gitta was al aan het veranderen, doordat ze van beroep wilde wisselen, maar heeft daarna een strijd moeten leveren als het gaat om vertrouwen in zichzelf (loopt m.i. nog) en in haar partner.
Het boek gaat naast de ontwikkeling van de personages om de ontknoping van een aantal moorden, waarbij een bad-eendje wordt gevonden. Max is op zijn familiegraf gevonden en er worden antisemitische linken verondersteld bij deze moord. Nadat er nog 2 vrouwen vermoord worden aangetroffen richten de hoofdrolspelers zich op de jacht naar een seriemoordenaar, waarbij ze hints proberen te ontcijferen en zelf in gevaar komen. Als Gitta en Hugo naar Antwerpen gaan, waar nog een vrouw wordt vermoord, denken ze dichterbij de ontknoping te zijn, echter de hints die Wolfgang krijgt wijzen naar een verdachte in hun eigen vriendenkring. Vertrouwen en doorzetten om de open vragen te ontcijferen maken dat de eenvoudige oplossing geen ontknoping blijkt. Wat begon bij de Zerk eindigt bij een psychopaat, waarbij nog niet alle eindjes opgelost zijn. Ook na de uiteindelijke ontknoping blijft de spanning aanwezig en roept om een vervolg!
| 1
|
De haven van Reykjavik wordt opgeschrikt door een bizar voorval als een luxe jacht de kade ramt. Nadere inspectie wijst uit dat het jacht volledig verlaten is. Er wordt in het duister getast hoe de driekoppige bemanning plus het meereizende gezin van vier personen zijn verdwenen. Sinds het jacht uit Lissabon is vertrokken is het onduidelijk hoe het verloop van de reis er precies heeft uitgezien. Mede doordat het jacht in bezit is gekomen van de IJslandse bank nadat de eigenaar heeft verzaakt zijn leningen op tijd af te lossen, lijkt dit het startschot voor juridisch gesteggel.
Advocaat Thóra Gudmundsdóttir wordt ingeschakeld door de nabestaanden van het gezin dat aan boord was. De jongste dochter van het gezin is achtergebleven bij haar opa en oma, maar over het lot van Ægir, Lára en de tweeling Adda en Bygga is niets bekend. Thóra besluit zich vast te bijten in de zaak in de hoop de familieleden snel te kunnen herenigen. Ægir en Lára blijken een hoge levensverzekering afgesloten te hebben, waardoor Thóra moet aantonen of het echtpaar en hun kinderen werkelijk omgekomen zijn. Als het eerste lijk wordt aangetroffen bij de IJslandse kust, is dit het eerste puzzelstukje voor Thóra om de raadselachtige verdwijning van zeven personen voor eens en altijd op te lossen. Een verdwijning die misschien wel met bloed is besmeurd.
Yrsa Sigurðardóttir is een IJslandse thrillerschrijfster wier werk in meer dan dertig landen wordt uitgegeven. Ze schreef met Stuurloos het zesde deel in de serie rond het personage van advocaat Thóra Gudmundsdóttir. Eerder dit jaar won ze voor dit boek de Petrona Award voor beste Scandinavische misdaadroman van het jaar. In 2011 was Stuurloos de bestverkochte hardcover titel in haar thuisland IJsland.
Donker, duister en ijskoud, het zijn slechts enkele woorden die de gevoelens bij het lezen van deze thriller kunnen weerspiegelen. Sigurðardóttir maakt gebruik van interessante perspectiefwisselingen waardoor de lezer zowel de zoektocht van Thóra als de gebeurtenissen op het luxe jacht krijgt voorgeschoteld. De opzet zorgt voor een doordacht en goed uitgevoerd verhaal, waarin de auteur een spel speelt om zo min mogelijk informatie los te laten en onzekerheid de boventoon laat voeren. Nietszeggende details zullen aan het einde van het verhaal veelzeggend zijn.
Het geheel wordt perfect afgemaakt met angstaanjagende scènes waarmee Sigurðardóttir de lezer regelmatig de stuipen op het lijf jaagt. Ze trekt je mee in een claustrofobische en geïsoleerde wereld, die je ademloos achterlaat. Het voelt alsof de schrijfster een spookverhaal in een moderne setting heeft geplaatst, waarmee een pijnlijk onderwerp voor de IJslandse samenleving wordt aangehaald. Hiermee bewijst Sigurðardóttir dat ze ‘Nordic Noir’ van de bovenste plank aflevert.
| 1
|
Ik heb het boek echt in een ruk uitgelezen. Mooi verhaal, een de personage van Posthumus was heel geloofwaardig. Spannend en goed geschreven. Ook het einde was prachtig en heel onverwacht. Ik hoop dat deel 2 en 3 snel verschijnt want die ga ik zeker ook lezen.
| 1
|
Ik vond het een heel goed boek, al was hij niet super spannend.
Wel heel interressant om te lezen wat er nu uiteindelijk gebeurd is met Camille en haar zusje. Er zit toch wel wat onderhuidse spanning en zou het boek ook willen kwalificeren als een enigszins spannende psychologische roman. Goed geschreven en heb het boek met plezier gelezen.
| 1
|
Een advocaat (Flynn) en een zeer efficiënt werkende seriemoordenaar, (Kane) strijden in een race tegen de klok om een verdachte (on)schuldig te laten verklaren.
Seriemoordenaar neemt naadloos andere identiteiten aan waardoor hij jarenlang ongestoord zijn gang kan gaan. In welke gedaante treedt hij nu op de voorgrond?
Spannend verhaal waarin niet alleen de personages op het verkeerde been gezet worden maar waar je als je lezer ook totaal in meegaat. Ik heb bijna de neiging om het boek nog een keer te lezen om te kijken of ik een aanwijzing heb gemist zodat ik de moordenaar eerder kan ontmaskeren dan de advocaat.
Knap gedaan: vier sterren.
| 1
|
Dit eerste deel maken wij lezers kennis met de familie en personeel van de Cazalets. Om iedereen in het begin uit elkaar te kunnen halen begint het verhaal met een stamboom en een overzicht van de betrokken personen. In het begin vond ik het af en toe zo saai dat ik niet wist dat ik gaandeweg met huid en haar in het wel en wee van de Cazalets gezogen zou worden. Het hele boek is doorspekt met zó herkenbare humoristische stukjes dat het heel verslavend op mij doorwerkte. En nu heb ik alle andere delen ook maar gekocht. Ik ben part of the family geworden!
Elizabeth wisselt steeds weer van hoofdpersoon en schrijft in aaneengeregen korte stukjes. Dat wekte geen verwarring in mij op, want de verteller is alwetend. Het lijkt er op dat je met een cameravrouw meeloopt als dit de tv serie zou zijn. Elizabeth is zo’n goede schrijfster dat ik alle scènes in geur en kleur voor me zag gebeuren. De verhaallijnen worden door al die verschillende afwisselende perspectieven naadloos aan elkaar geweven. Zo dreef ik heerlijk dobberend voort op hun belevenissen.
Ook kreeg ik het gevoel een vertrouwelinge te zijn van al die geheimen en heimelijke gedachten. De familie Cazalet is absoluut niet heilig, maar voelen wel oprecht warm en familiair aan. Ik vermoed dat het helemaal in de tijdsgeest van toen is geschreven en de schrijfster is helemaal tot in de details losgegaan op empathische inleving. Ik kreeg een idee hoe het moest zijn in die tijd van oorlogsdreiging zo vlak na WO I. Vrij abrupt stopt het boek na Chamberlain’s boodschap dat hij een akkoord had getekend met Hitler voor vrede. Gelukkig kan ik meteen doorlezen in deel 2.
| 1
|
Eindelijk is Jungle Rudy verschenen, het reeds lange tijd aangekondigde nieuwe boek van Jan Brokken. Zoals de titel al duidelijk maakte, gaat het over de Hagenaar Rudy Truffino, die in de vijftiger jaren in de Gran Saba¬na terecht kwam, het gebied met de tafelbergen of tepuis, dat zich in Venezuela onder de Orinoco uit¬strekt, bewoond door de Pemón-indianen. Lange tijd een witte vlek op de kaart, die Conan Doyle inspireerde tot ‘The Lost World’.
Truffi¬no, zoon van een bankdirecteur en opgegroeid in luxe, trok zich daar terug en sticht er, dicht bij de Angel Falls, de grootste waterval ter wereld, achtereen¬volgens de nederzettingen Canaima en Ucai-ma. De rest van zijn leven blijft hij daar, weg van de regels van de beschaafde maatschappij, gepakt door de schoonheid van het oerwoud. Hij ontmoet er zijn vrouw, krijgt er kin¬de¬ren. Het gebied, waarin de bijna onbereikbare tafelbergen afgesloten ecologische niches vormen, wordt steeds bekender en Truffino, die een belangrijk aandeel heeft in de ontsluiting van het gebied. groeit met die bekendheid mee. Wanneer de Gran Sabana tot natuurreservaat wordt verklaard, wordt hij er de directeur van. Hij begeleidt tal van beroemdheden, leidt de expedities van de botanici en is zelfs figu¬rant in één van de films die er worden opgenomen. In kranten en tijdschriften verschijnen er artikelen over hem, Jungle Rudy, de man in de wildernis.
Jan Brokken hoorde van Truffino toen hij op Curaçao ‘De Blinde Passagiers’ voltooide en waar hij het materiaal vond voor ‘De Droevige Kampioen’. Hij maakte een afspraak om Truffino te bezoe¬ken en ging in 1995 naar Venezuela, het Land van de Eeuwige Lente. Niet Truffino zelf, maar een van diens medewerkers wachtte hem op en begeleidde hem naar Ucaima, het kamp dat Truffino eigenhandig had opgebouwd. Daar begint het boek met de zoektocht naar de landgenoot met wie hij een verwantschap voelde. Die verwantschap wordt uitgebeeld in een schilderij van Pieter Boel, dat Brokken zo’n twintig jaar eerder in het Louvre zag en dat grote indruk maakte: “Ik miste in Nederland, in het landschap en in de manier van leven, een bepaalde gloed, en ik moest me sterk vergissen wanneer Truffino niet perfect zou aanvoelen wat ik bedoelde, als ik hem over de ara’s van Boel zou vertellen.” (blz. 53/54).
Uiteraard heeft Brokken zich goed gedocumenteerd en verweeft hij in zijn verslag tal van wetens¬waar-digheden: over de Pemón-indianen, over de mensen in Truffino’s leven, over de planten en dieren. Uiteraard is er af en toe ook een uitstapje naar de literatuur. Op die wijze tekent Brokken de contouren van Rudy Truffino: een portretfoto waarin de achtergrond haast scherper is dan de geportretteerde. Toch gaat Brokken’s journalistiek literaire stijl nergens voor zijn onderwerp staan en is het een verslag dat makkelijk leest en blijft boeien.
Jungle Rudy ligt in het verlengde van boeken als ‘De moordenaar van Ouagadougou’, ‘De regen¬vo¬gel’ en ‘Goedenavond mrs. Rhys’, en na Burkina Faso, Gabon en Dominica brengt Brokken opnieuw een exotische, weinig bekende streek binnen de Nederlandstalige literatuur. Dat doet hij op dusdanig meesterlijk, dat je zelf niet meer op reis hoeft te gaan.
| 1
|
Normaliter lees ik alleen thrillers. Maar werd getipt om dit boek te lezen.
Daar heb ik absoluut geen spijt van!
Ik heb het boek in 1 keer uitgelezen, kon gewoon niet meer stoppen.
Dit is het 1e boek van Stephan.
Een bijzonder verhaal geschreven vanuit een niet alledaagse invalshoek.
Spannend, verrassend en romantisch.
Een verhaal wat je vanaf de 1e bladzijde bindt en boeit.
Een echte aanrader!
Het eind had van mij iets meer gesloten mogen zijn, maar misschien heeft de schrijver dit bewust gedaan om er mogelijk een vervolg op te schrijven?
Ook die zal ik dan zeker willen lezen. En hoop dat hij zijn bijzondere schrijftalent ook dan weer tot uiting laat komen.
| 1
|
Door Sinterklaas worden ze elk jaar op tijd weggestuurd om zich bij jou in huis te verstoppen… de Spiekpietjes. Ze zijn dol op verstoppertje spelen. Deze keer spelen ze dit spel met Sinterklaas in zijn kasteel.
Ga je ze mee zoeken?
In dit stevige zoekboek ga je verschillende plekken langs op zoek naar Spiekpietjes. Je komt o.a. in de keuken, in de tuin, in de stal en in de linnenkamer. De Spiekpietjes vind je op de gekste plekken. Met een plaats bepalend begrip worden de plekken aangeduid. Leuk om daarna je kind te vragen om zich ook te verstoppen en te vragen zijn verstopplek te verwoorden. Zo oefent hij volop de begrippen.
De tekeningen zijn kleurrijk en nodigen uit om meerdere activiteiten mee te doen. Kijk eens met je kind naar de slinger in de keuken. Oefen met hem de kleuren en laat hem de slinger afmaken door het patroon te herhalen. Tel de kabouters in de tuin. Hoeveel hebben een rode muts op, hoeveel een gele?
Wat eet het paard van Sinterklaas? Ken je het fruit? Bij elke pagina is wel een extra activiteit te bedenken.
Waar zijn de Spiekpietjes? …een leuk boek voor peuters en kleuters die graag op zoek gaan!
| 1
|
De cover van dit boek vond ik apart,complex en aantrekkelijk. Voor mij was dit een grafisch kunstwerk met heel veel elementen in verwerkt en een voorstelling van de aparte wereld waarin dit boek zich afspeelt. De tekst op de cover trok mij onmiddellijk aan en ik was benieuwd of deze omschrijving passend was .
Jack komt in de hel terecht onder de hoede van Xahubub.Stilaan verneemt Jack waarom hij naar de negende cirkel moet. De tocht naar daar loopt langs alle andere cirkels die bol staan van fantastische werelden en gevaren. Deze werelden en hun personages zijn op zijn zachts gezegd apart en ja bloederig want we zijn tenslotte in de hel... De vijanden die Jack tegenkomt zijn nu eens geen vampieren maar wonderlijk bedachte wezens.Het verhaal is doorspekt met humoristische dialogen en gekruid met sarcasme. De duivel en zelfs God komen op een originele wijze voor in het verhaal. Jack is rebels en volgens hem onschuldig en probeert vaak te ontsnappen... Maar is dit echt zo of verdient hij de negende cirkel? En is Xahubub naast zijn gedwongen gids ook een vriend.. Of heeft hij een verborgen agenda omdat hij Jack kost wat kost wil begeleiden naar de negende cirkel...Doorheen het verhaal is er ook de vete tussen Ishtra en Xahubub waarbij Jack de speelbal is... Wil zij hem echt redden of is er toch een duivels plan? Of is Xahubub misschien de onbetrouwbare..
Jack weet het soms ook niet meer...Uiteindelijk moet de confrontatie aangegaan worden en er over Jack zijn lot beslist worden.
Dit is een heerlijk absurd maar voor de eerste leesronde soms onbegrijpelijk fantasy verhaal maar een zoals je het niet verwacht...Persoonlijk zou ik dit boek verfilmd willen zien om zo de boeiende wereld tot leven te brengen... Ik ga het ook voor een tweede keer lezen want denk dat dit boek vol creativiteit je geest stilaan moet binnensijpelen...Verwacht je een traditionele fantasy dan ga je misschien teleurgesteld zijn maar sta je open voor het andere dan vind je dit een geweldig boek.
De omschrijving en verwachting die de cover bij mij opriep zijn dus vervuld ...meer nog het verrassende einde was de kers op de taart. ..
Bedankt aan Ik hou van Horror,Fantasy en Spanning en uitgeverij Zilverbron en natuurlijk Terrence zelf.
Ik was blij verrast om een heerlijk absurd ,verademend boek en geweldig schrijver te ontdekken.
Ik geef dit boek een verdiende 4.5 sterren.
| 1
|
Toen ik de titel zag, was ik al meteen verkocht. Want elke schrijfliefhebber wordt toch wel geïnteresseerd als de titel zowel het woord 'boek' en 'schrijven' bevat?
Thuis werd het meteen uitgelezen en gaf me enorm veel zin om zelf wat te schrijven. Zo is het mijn instant-inspiratie geworden als ik eventjes niet meer weet waarover te schrijven. Er huist namelijk niet alleen een mooi verhaal, maar bevat ook de nodige schrijftips.
| 1
|
Heel goed boek, ze kan je boeien. Tot aan het einde weet je in feite niet wie de dader is. Suspense in kwadraat!
| 1
|
Sharon Bolton debuteerde in 2008 en niet zonder succes. Ze verweeft nogal eens mysterieuze dingen in haar boeken, in dit boek iets minder.
Dit is haar derde Lacey Flint thriller en ik heb er spijt van dat ik het tweede niet heb gelezen. Er wordt nogal veel verwezen naar haar laatste avontuur dat zo traumatisch was dat ze nu maanden later nog altijd thuis zit en zelfs overweegt om haar politie carrière eraan te geven. Ze heeft een beetje een liefde-haat verhouding met Mark Joesbury, vader van Huck en ook dit speelt doorheen heel het verhaal. Zowel voor vader als zoon Joesbury is er trouwens nog een rol weggelegd in het verhaal.
In feite is de jonge Barney zowat het hoofdpersonage in dit boek. Hij trekt op met een groepje kinderen van zijn leeftijd, ook op momenten dat deze geviseerd worden door een seriemoordenaar. Tot nog toe heeft hij vijf slachtoffers gemaakt in deze leeftijdscategorie en hij lijkt nog niet klaar te zijn. Barney is voor zijn leeftijd een rijpe en snuggere jongen, hij pluist de moorden uit, zelfs met een echt informatie bord, en bedenkt theorieën gelijk een politierechercheur.
Hoe verder je echter komt in het boek, hoe meer Lacey van zich laat gelden. Ze maakt dan wel geen deel uit van het rechercheurs team, ze is voor sommigen zelfs persona non grata, maar ze is het team meestal toch een stap voor, ze staat er ook wat verder vanaf en denkt anders. Haar buurjongen Barney helpt haar daarbij. En als het persoonlijk wordt, gaat ze er helemaal voor.
Blijf waar je bent heeft een knappe plot. Bolton is ooit al verrassender uit de hoek gekomen maar toch intrigeert het verhaal. Gestaag maar zeker werkt ze naar het finalemoment toe en dat is dan wel weer onverwachts. Ze heeft haar best gedaan met haar personages en het was verfrissend om eens een elfjarige in een hoofdrol te lezen.
| 1
|
Met dit boek heb ik een echt boek met hardcover in handen, dat vind ik altijd prettig lezen. De voorkant is kleurrijk, de afbeelding lijkt op een boekenkast met vele titels.
Inhoudelijk blaakt het boek van Hollandse nuchterheid: wèg met de clichés die we altijd thuis leerden, op school te horen kregen, maar sta eens stil bij wat jij werkelijk wilt of juist niét wilt. Dit boek zet je met je beide benen op de grond, geen zweverige onderwerpen. Door de teksten in dit boek werd ik getriggerd om me bewust te worden van wat mij gelukkig maakt en hoe ik de ‘druk op mijn schouders’ kan verminderen. Een nieuwe of andere kijk op het leven zal lucht geven.
De quotes, wijsheden en inzichten zijn verfrissend, werpen een nieuw of ander licht op het leven. Alles is met een vleugje humor beschreven, wat lekker weg leest. Ik lees: “besteed minimaal zoveel tijd aan jezelf als aan anderen”. Dat is een levenskunst, denk ik, maar misschien gaat het me ooit lukken. Heel leerzaam is ook, dat je je punt niet altijd direct hoeft te maken. Het kan zoveel ontspanning geven, als je het even laat voor wat het is. Ook zo’n verfrissende wijsheid: “het zoeken naar een oplossing is soms juist het probleem”. Het scheelt een hoop boosheid en frustratie als je je erbij neerlegt, dat je iets los moet laten, als er geen oplossing voorhanden lijkt.
Inger Strietman is auteur, spreker en schrijver. Ze heeft een burn-out gehad en kwam in die periode tot deze inzichten. Ik vind haar schrijfstijl prettig, ongedwongen en humoristisch. Tussendoor heb ik het boek steeds weggelegd, om de wijsheden en de quotes te laten bezinken. Eigenlijk is dit zo’n boek dat iedereen zou moeten lezen.
| 1
|
De meest gelezen misdaadauteur in Vlaanderen en Nederland brengt na een hele reeks boeken, een nieuw boek uit: Op drift.
“ De beste thrillers die de jongste jaren in Vlaanderen verschenen zijn.” - Humo
Pieter Aspe is een bekende Vlaamse misdaadschrijver. Hij werd geboren op
3 april 1953 in Brugge. Na zijn middelbare studies trok Aspe naar Gent om er Politieke en Sociale Wetenschappen te studeren. Dat hield hij echter nog geen jaar lang vol en daarna volgde een serie van de meest uiteenlopende beroepen vooraleer hij zijn roeping als schrijver vond. Hij werkte achtereenvolgens bij een bedrijf dat plastic buizen maakte, bij een agentschap voor granen en voeders, als bediende bij het ziekenfonds, daarna bij de zeevaartpolitie, vervolgens voor een textielfirma, als persfotograaf, commissaris voor Zeewaterontzilting en meubelrestaurateur. Sinds 1996 is hij voltijds auteur. Hij schrijft elk jaar met regelmaat 2 boeken en is zo zeer productief. “Op drift” is het eenentwintigste boek in de reeks met Van In, dat zeer geslaagd is na zijn licht tegenvallende vorige boek: Rebus.
Aspe schrijft misdaadromans met als hoofdpersonen commissaris Pieter Van In en officier van justitie Hannelore Martens. De meeste verhalen spelen zich in Brugge af. Daarnaast schreef Aspe ook twee jeugdboeken, Bloedband en het vervolg Luchtpost en twee novellen, Grof Wild en De Japanse Tuin.
In 2001 ontving Aspe de Hercule Poirotprijs voor zijn roman Zoenoffer. In opdracht van VTM werden in Brugge de eerste tien misdaadromans van Aspe verwerkt tot televisieserie, getiteld Aspe. Er werd ook een tweede reeks opgenomen maar die was geen verfilming van Aspe's boeken.
Er wordt een levenloos lichaam gevonden in het natuurreservaat De Fonteintjes. Het is een Russisch meisje, Doema genaamd. De inspecteurs Guido Versavel en Pieter Van In worden op deze zaak gezet. Al snel vinden ze heel wat verbanden. Het meisje wordt in verband gebracht met het drugsmilieu en een cast die revues uitvoert in het Witte Paard in Blankenberge. De inspecteurs gaan samenwerken met een speciale politie-eenheid. De samenwerking verloopt niet altijd zo vlot. Pieter Van In wordt constant blootgesteld aan de verleidingen van het vrouwelijk geslacht. Hij krijgt grote hoeveelheden alcohol toebedeeld en met zijn weerspannige humeur kan hij toch de zaak tot een goed einde brengen.
De moord vindt plaats in het begin van het boek, iets wat je meestal terugvindt in al de boeken van Pieter Aspe. Het actiegebied is nu Blankenberge in plaats van Brugge dat zijn geboortestad is. Van In, de inspecteur wordt tegengewerkt door procureur Beeckman en wordt veel blootgesteld aan de verleidingen van het vrouwelijk geslacht. Door een grote hoeveelheid alcohol, namelijk Duvel die hij toebedeeld krijgt, brengt hij het verhaal tot een goed einde. Pieter Aspe gebruikt steeds weer dezelfde structuur, maar slaagt altijd weer in het interessant maken van het boek door kleine variaties aan te brengen in het verhaal.
In het verhaal wordt gebruik gemaakt van een auctoriële verteller. De lezer krijgt een beter en duidelijker beeld van de situatie doordat de lezer meer weet dan het personage zelf. De lezer is zelf mee met het personage. Dit komt omdat de gedachten van de personages goed beschreven worden. Op deze manier weet de lezer steeds wat het personage denkt en voelt. Het boek leest zeer vlot door een gemakkelijk verteerbare taal. Het boek heeft een gesloten einde. De verteltijd is kleiner dan de vertelde tijd. Ik heb het boek uitgelezen in 6 uur. De vertelde tijd omvat enkele weken. In het boek is er vooral inhoudelijke spanning. Er is een zekere spanning tussen de inhoud van het boek en het einde. De lezer wilt weten hoe het verhaal afloopt. Hierdoor wordt de lezer mee in het verhaal getrokken. Het thema in het boek is de moord oplossen. Daar komt dan ook nog een drugszaak bij. Er zijn enkele dingen die opvallen in het boek. De verleidingen van het vrouwelijk geslacht worden veel weergegeven in het boek. Dit komt overeen met relaties tussen man en vrouw. Ook de taboe van het roken en het drinken van alcoholische dranken worden geminimaliseerd. Van In is hier een zeer goed voorbeeld van. Hij blijft roken terwijl hij last heeft van zijn longen en zijn kinderen hem afraden om te roken. Hij drinkt ook veel bier. Dit doet hij in het boek soms al vanaf ‘s morgens. De schrijver heeft de bedoeling om enkele taboes weg te werken zoals de verleidingen van het vrouwelijk geslacht en het taboe over roken en drinken.
Normaal lees ik nooit een boek wegens geen tijd of geen zin. Ik heb voor het boek “Op drift” van Pieter Aspe gekozen omdat ik de schrijver ken en ik het boek in huis had. Ik ben begonnen in het boek en heb het redelijk snel uitgelezen.
Het onderwerp was zeer interessant en ik wou weten hoe het boek zou aflopen. Ik werd als het ware mee in het boek gezogen alsof ik één van de personages was. Hiervoor staat Pieter Aspe dan ook bekend: door de gemakkelijk verteerbare taal leest het boek zeer vlot en dat zorgt er dan voor dat de lezer mee is met het personage. Meteen op de eerste pagina gebeurde er al een moord en daarna gingen de personages Van In en Versavel op onderzoek uit. Het einde kwam steeds dichterbij net zoals de identiteit van de moordenaar. De echte ontknoping was wel onverwacht, maar zeer mooi geformuleerd.
Nadat zijn eerdere boek een lichte tegenvaller was heeft Pieter Aspe dit allemaal goedgemaakt met “Op drift”. Het boek is zeker een aanrader voor mensen die graag misdaadthrillers lezen.
Bibliografie
Cees en Co. Boekenbesprekingen. Geraadpleegd op 24 oktober 2016, via http://www.boekenbespreking.nl/index.php?pilih=boeken&mod=yes&boek=1115065
Pieter Aspe, (2013). Auteurs – Pieter Aspe. Geraadpleegd op 24 oktober 2016, via http//://www.wpg.be/manteau/auteurs/pieter-aspe
Pieter Aspe (23 oktober 2016). Geraadpleegd op 25 oktober 2016, via https://nl.wikipedia.org/wiki/Pieter_Aspe
| 1
|
In Kruisverhoor volgen we Martin Jansen, een politierechercheur in Den Helder die verlof heeft omdat zijn moeder op sterven ligt. Terwijl hij bij zijn moeder op bezoek gaat houdt hij zich zijdelings bezig met een zaak door een collega met een drankprobleem te helpen. Zij wil hem vooral bij de zaak betrekken omdat de verdachte, het meisje V. op zijn ex-vriendin Kirstin lijkt. Langzaam krijgen we het verhaal van Martin en Kirstin te horen, een verhaal van een verloren liefde. Tegelijkertijd volgen we de verwikkelingen in de zaak V. waarin een babylijkje is gevonden, waarvan V. niet de moeder blijkt te zijn, maar waar is haar baby dan?
Ik vind het een ontzettend mooi boek. Delpeut heeft een prettige schrijfstijl en neemt je mee in de verlatenheid van het sterven en de eenzaamheid van Martin Jansen. Martin is een tragisch figuur met een goed hart en ergens, misschien ook wel doordat het veelvuldig sneeuwt in het boek, deed hij me denken aan Kurt Wallander. Een eenzame man, maar met het hart of de goede plaats. Op de achterkant van het boek staat een psychologische roman die speelt met het genre van policier. Daar ben ik het erg mee eens. Het is vooral een boek over verlies en een gebrek aan liefde. Maar de verschillende verhaallijnen, de persoonlijke van de rechercheur en zijn collega en het misdaadverhaal van de dode en de vermiste baby komen mooi samen. Aan het eind van het boek kon ik maar één ding denken: hadden we maar meer van zulke auteurs in Nederland. Een echte aanrader als je van boeken houdt die je raken.
| 1
|
De cover:
Je ziet een meisje met felle groene ogen. Ze heeft zwarte handen van de modder die zijn voor haar gezicht geslagen. Het is een cover die vragen oproept. Wat is hier aan de hand? Waarom zit ze onder de modder? Je kan wel zeggen dat deze cover mij nieuwsgierig maakt naar de rest van het verhaal.
Het verhaal:
Wanneer Juul het graf van haar broer Milan bezoekt, doet ze een schokkende ontdekking:
DOEN + DURVEN = WAARHEID staat er in de aarde gekerfd.
Niet veel later ontvangt ze een boodschap: in ruil voor de waarheid over Milans dood krijgt ze een dare.
Juul besluit de uitdaging aan te gaan; ze moét weten wat haar broer is overkomen. Maar dan volgen de dares zich in moordend tempo op en ze zetten Juul helemaal klem.
Wie is de persoon die haar uitdaagt? En lukt het Juul om de waarheid te achterhalen?
De schrijfster:
Jarenlang was ze lerares in groep 8, tegenwoordig schrift ze jeugdthrillers. Verwoest is weer een super thriller op haar naam.
Mijn mening:
Dit boek is een jeugdthriller van ongekend niveau. In het hele boek hangt een gruwelijke sfeer. Je weet meteen dat er iets aan de hand is je weet alleen niet wat. Hoe meer je leest, hoe meer antwoorden je krijgt maar e komen ook meer vragen boven. Wat is er echt gebeurd? en wat is de rol van Juul hierin? Het is snel geschreven waardoor het niet langdradig of saai wordt. Je kan merken dat Margje woodrow kan schrijven, ze bouwt de spanning zo op dat het heel moeilijk wordt om het boek weg te leggen. Maar het boek is niet alleen maar spannend, er zit ook een echte les in. Neem verantwoordelijkheid voor je daden, en sommige dingen kun je gewoon niet alleen.
| 1
|
De verhaallijnen van Eva, het zusje van de tweeling, opgegroeid in een gebroken gezin, wat zijn sporen heeft nagelaten en dat van Carol, een vrouw die met haar gezin bij de Orde van het Licht hoort, maar steeds meer haar twijfels begint te krijgen bij de wensen van de sekte, wisselen elkaar af en komen op een mooie wijze samen. Wat heeft deze sekte, die dingen doet die het licht niet kunnen verdragen, te maken met de verdwijning van Rosie al die jaren geleden?
Een spannend en origineel verhaal! Ook bijzonder dat het verhaal zich afspeelt in Glasgow. Je hebt niet door dat je een boek van een Belgische auteur aan het lezen bent, het zou zo een vertaald boek kunnen zijn.
Stille grond is een heerlijk vlot weglezende thriller, die boeit van begin tot eind. Geen moment is mijn aandacht verzwakt tijdens het lezen. Ik dacht op gegeven moment te weten hoe het zat, maar ik werd toch nog verrast op het einde. Ik heb het boek beoordeeld met een 9,1 in de Leesclub. Een echte aanrader dus!
| 1
|
Stel je voor: je leeft anno 2022 in Frankrijk, als veertiger met een ooit briljante academische carrière, en je ziet tot je verbazing dat de verkiezingen door vrij suspecte maar in de moderne democratie volkomen normale manoeuvres wordt gewonnen door.... de Moslimbroederschap. En je merkt vervolgens dat de hele maatschappij islamiseert: vrouwen dragen allemaal burka's, de universiteit waar je werkt verdrievoudigt door Saoedisch sponsorschap alle salarissen maar vraagt wel dat iedereen zich tot de Islam bekeert, en monogamie wordt afgeschaft omdat polygamie sowieso beter is voor de natuurlijke selectie. Hoe zou je in zo'n situatie reageren? Boos, allicht, cynisch wellicht, mogelijk zelfs zwartgallig en vol van vitriool. Zo niet verbitterd of wanhopig, dan toch op zijn minst teleurgesteld, verdrietig en boos. Toch?
In de nieuwste Houellebec, "Onderworpen", zit de hoofdpersoon in exact deze situatie. We weten hoezeer de hoofdpersonen van m.n. "Elementaire deeltjes" en "Platform" het hele bestaan en de hele mensheid hartstochtelijk en vol bittere spot uitschelden, en hoe in" Platform" ook de islam achteloos wordt meegenomen in de eindeloze galspuwerij over alles en iedereen. Je verwacht van een Houellebecq-personage dus al HELEMAAL dat hij zich zou opwinden als de Islam aan de macht komt, en dat hij daarover leegloopt in bitter satirische hoon. Maar wat doet de hoofdpersoon in"Onderworpen"? Hij berust. Hij haalt zijn schouders op. Hij constateert dat hij sowieso het hele bestaan al niks vindt, en dat hij niet in staat is om zoals een normaal mens compromissen te vinden die het bestaan een schijn van leefbaarheid geven. Hij signaleert eigenlijk gewoon dat hij innerlijk en spiritueel helemaal leeg is. En daartegen protesteert hij niet: hij signaleert de alomtegenwoordige leegte alleen, in naar mijn smaak werkelijk hilarisch nihilistische oneliners. Hij mijmert op fraaie wijze over Huysmans, over wie hij een geroemd proefschrift geschreven heeft maar ja wat stelt DAT achteraf eigenlijk voor, en merkt op dat ook Huysmans een innerlijke leegte voelde die hem tot het katholicisme dreef. Overigens zonder daarbij een hogere zingeving te bereiken, maar wel een bepaald gemak en een zekere esthetische bevrediging. En zelf maakt de hoofdpersoon een soortgelijk proces door als Huysmans, maar in een nihilistische variant: hij voelt eenzaamheid en depressiviteit maar niet heel diepgaand, hij merkt op dat er goede gronden zijn voor woede en wanhoop maar voelt dat allemaal niet, en op het eind van het boek lijkt hij op het punt te staan zich tot de Islam te bekeren. Niet uit overtuiging. Niet uit wanhoop. Zelfs niet om zijn carrière of zijn vege lijf te redden. Maar in een soort berustende attitude en stemming van "who cares". En ach, polygamie heeft ook zo zijn prettige kanten. Zeker voor iemand die eenzaam was, zij het zonder daar heel erg onder te lijden.
Veel mensen vinden "Onderworpen" een teleurstellende, kabbelende roman, waarin Houellebecq zijn vroegere scherpte en provocatieve vernuft kwijt is. Nou vind ik zelf veel passages over m.n. de politieke veranderingen ook behoorlijk saai. Om niet te zeggen stomvervelend. Maar tam vind ik de roman niet: de serene en vrij nihilistische berusting in "Onderworpen" is totaal anders dan de gevitrioliseerde satire in andere romans, maar naar mijn smaak is die berusting net zo provocerend en intrigerend. Want juist het totale ONTBREKEN van verzet tegen deze islamisering is zo opmerkelijk. De roman waarschuwt niet tegen de islam, maar beschrijft een innerlijke leegte en het onvermogen zich daartegen te verzetten. Of, beter gezegd, een bepaalde gelaten acceptatie van die leegte, die ook de achteloze acceptatie inhoudt van een nieuwe orde die alles wat van waarde was wegneemt. Want tja, alles van waarde, dat stelde toch al niks voor. En juist die gelaten berusting prikkelde mij als lezer enorm. Want wat voor enorme toestand van onthechting moet je wel niet hebben om ZO gelaten te reageren in zo'n situatie?
Best provocerend en prikkelend dus, dit boek, niet ondanks maar juist dankzij de toon van nihilistische berusting. En gek genoeg word ik helemaal vrolijk van die provocatie, zoals ik ook vrolijk word van Houllebecqs scheldboeken of van de zwartgallige Celine. De boodschap van dat soort auteurs is naar mijn idee: al het geleuter dat het leven zin heeft is inderdaad niks dan geleuter, en dus alleen maar tijdverlies. Zodra je dat soort illusies als gelul hebt verworpen heb je minder illusies, maar veel meer focus. En ook verlichting, omdat je kilo's bullshit kwijt bent. Misschien ook een bepaalde rust. Misschien zelfs een gevoel van bevrijding. Welnu, DAAR word ik vrolijk van. Zeker als dit soort nihilisme zo goed wordt opgeschreven als in dit nieuwe boek van Houellebecq.
| 1
|
Het is een heftig maar mooi boek, ik heb het boek niet weg kunnen leggen. In één keer uitgelezen, zo mooi. Het is een echte aanrader, voor iedereen. Het is een C-book young adults en dat moet zo blijven.
| 1
|
Middlesex houdt het midden tussen een 'bildungsroman' en een familiesage. Callie, later Cal, Stephanides is degene die het verhaal vertelt. Inmiddels volwassen, maar nog steeds op zoek naar zijn plek in deze wereld, vertelt hij over zichzelf, maar ook over zijn Griekse grootouders, ouders en andere familieleden. Op schitterende wijze weet Eugenides het verhaal van de familie te vervlechten met de historische context en vooral de wijze waarop hij het leven van deze immigrantenfamilie in Detroit neerzet vlak voor en tijdens de rassenrellen is indrukwekkend 'echt'.
Op net zulke indrukwekkende wijze brengt Eugenides Cal(lie) tot leven. Een meisje dat in haar tienerjaren tot de schokkende ontdekking komt dat ze eigenlijk een man is... Een hermafrodiet. Een ontdekking die begrijpelijkerwijze veroorzaakt dat zijn leven tamelijk abrupt compleet op de kop komt te staan. Ongemeen boeiend en - voor zover ik dat kan beoordelen - zeer realistisch beschreven.
Middlesex weet tot en met het laatste hoofdstuk te boeien door het verhaal, en ik had vast en zeker ook genoten van het geschreven boek. Ik heb echter naar het verhaal geluisterd (Audible) en genoten van het prima voorlezen van Kristoffer Tabori.
| 1
|
Donker, krachtig en geheimzinnig. Dat is de eerste indruk die de cover geeft. Mijn nieuwsgierigheid is gelijk gewekt en met hoge verwachtingen begin ik aan het boek. Al snel blijkt dat Cole ook donker, krachtig en geheimzinnig is. Wanneer Addison met haar vriendin Sia in een restaurant zit te eten en er een groepje mannen binnenkomt, wordt haar aandacht gelijk getrokken door deze sterke man. Hij is groot en heeft een bepaald charisma, waardoor het hele restaurant stil valt. De spanning is om te snijden. Maar in plaats van weg te rennen en ver uit de buurt te blijven van de man die zo fout voelt, is Addison verkocht. Iets waar ze zelf nog al van schrikt aangezien Addison haar man tijdens een auto-ongeluk is verloren en ze nog niet zo heel lang geleden in diepe rouw was.
Cole van de Amerikaanse schrijfster Tijan lijkt in eerste instantie niet om een man te draaien. Het boek neemt de tijd om op gang te komen en begint met het verhaal van Addison. Als lezer krijgen we mee wat er met haar man is gebeurd als we middels een flashback het auto-ongeluk herbeleven. Het verdriet van Addison is nog vers en als lezer voelen we het verdriet en de pijn dat het wegvallen van je levenspartner met zich meebrengt. Gelukkig helpt beste vriendin Sia haar om haar leven op de rit te krijgen. De wat hyper en intense Sia is zorgzaam en bezorgt Addison een nieuw appartement. Addison besluit uiteindelijk om het te nemen nadat de slapeloze nachten en nachtmerries in het huis van haar overleden man maar niet ophouden. Als Cole in Addisons leven komt, voelen we ook de energie in Addison terugkeren. Door Tijans fijne manier van schrijven voelen de emoties van Addison heel natuurlijk, maar voelt het ook plausibel dat Addison interesse krijgt in een nieuwe man.
Dat Tijan haar vak verstaat blijkt ook wanneer we de spanning rondom Cole voelen opbouwen. Iets klopt er niet. Niet met Addisons oude huis, niet met de kluizenaar uit het flatgebouw waar Addison haar intrek heeft genomen en niet met Cole. Je kunt je vinger er niet precies opleggen, maar het zorgt er wel voor dat je steeds verder wilt lezen. Erotiek krijgt in dit boek een minder belangrijke rol, hoewel heel duidelijk is dat de nachten tussen Addison en Cole stomend heet zijn. De details worden niet tot nauwelijks besproken en dat is verfrissend. Tijan laat het aan de verbeelding van de lezer over wat er tussen de lakens gebeurt. Veel belangrijker is de spanning en het mysterie rondom Cole en zijn leven dat vol geweld en actie zit. Verwacht van Cole geen heftige actie-serie, maar het leven van deze maffiosi is zwaar geweest en zal zwaar blijven.
Cole valt uiteindelijk best mee, hij is lief voor Addison en blijkt ook een zachte kant te hebben. Hier valt zijn harde persoonlijkheid al snel weg en Addison neemt alles voor lieve koek aan. Daar had het contrast misschien nog wat groter mogen zijn en voor meer strubbelingen tussen de twee kunnen zorgen. De journalistieke achtergrond van Addison had voor meer researchwerk en een kritische blik kunnen zorgen. Ook blijft onduidelijk waarmee Cole nou echt zijn geld verdient. Dat is makkelijk want hierdoor hoeft Addison geen al te grote bezwaren op te werpen.
Al met al is Cole een verfrissende, anders dan anders, steamy feelgood. Heerlijk nagenietend kijk ik uit naar meer van Tijan.
| 1
|
Wat bezielt een moeder om van het 44ste verdiep te springen, en dit op het moment dat haar dochtertje in haar eetstoeltje zit? Leo wil hier het fijne van weten, eens te meer omdat zij de moeder is van hun dochtertje. Hij zelf is journaliste en presentator van een crime programma op televisie en kent dus wel vele wegen van een goed onderzoek. Zijn team en hijzelf gaan op onderzoek maar geraken al gauw verstrikt in een politiek web van fraude en omkoperij op het hoogste niveau. Met nieuweling Amy klikt het niet alleen op onderzoeksveld maar gaat het er vele dieper en intenser aan toe. Een geweldig debuut van deze auteur john winkel dat vraagt naar meer. Ik kijk uit naar het vervolg van dit geweldig duo Leo en Amy.
| 1
|
De stem van de zee is het eerste deel van de trilogie de gave van de selki ( onder deze naam terug uitgebracht door Dutch Venture Publishing.
In de stem van de zee maken we kennis met Nimue en haar broer Arthur. Na de inslag van een meteoriet is de wereld er slecht aan toe. Van de regen krijg je brandblaren en vele vissen zijn nog giftig maar de wereld lijkt zich heel langzaam aan te herstellen. Nimue en Arthur wonen bij hun oma en proberen te leven als vissers. Na een storm ontdekt Nimue het dagboek van haar moeder op zolder. Hierin ontdekt ze de afkomst van haar moeder en het bestaan van een oom. Een volgende storm vernielt alles wat ze nog hebben .
Arthur en Nimue staan er nu alleen voor.Met behulp van her dagboek gaan ze dan op zoek naar de verloren oom.
Het verhaal is een hervertelling van Arthur vanuit de ogen van zijn mogelijke zus. Mytologische en dystopische elementen lossen elkaar af.Mara Li neemt je mee in deze wereld en besteed veel aandacht aan detail hetgeen je de omgeving laat voelen.
Nimue is in het begin een verantwoordelijke zus die voor haar broertje zorgt. Ze neemt haar rol heel ernstig. Zeker omdat haar moeder haar gevraagd heeft om Arthur nooit alleen te laten. De wisselwerking tussen broer en zus is dan ook een belangrijk thema. Deze veranderd langzaam wanneer Arthur steeds meer volwassen wordt en zijn steentje wil bijdragen.
Het verhaal leest heel vlot waardoor ik het boek in 1 dag uit had.
Gelukkig had ik de roep van Avalon bij de hand om direct verder te lezen.
| 1
|
Toegegeven: Je moet wel het genre van Flirten met de baas kunnen waarderen. Aan vertaalster Olga Hoekstra zal het niet liggen, zij heeft er in ieder geval alles aan gedaan om de lezer de nodige lachstuipen te bezorgen. Met de nodige subtiele hints naar Vijftig tinten, dat wel. Het spelletje tussen de hoofdpersonages kan wat kinderachtig overkomen. Toch zal de lezer, of deze het nou leuk vindt of niet, erom moeten glimlachen, omdat het zo droog overkomt. Ondanks dat je dit type plot kunt verwachten, is er wel moeite gedaan hier een eigen draai aan te geven en leest het boek als een trein. Het is gegarandeerd heerlijke zomerlectuur voor de fans van het genre.
| 1
|
ASS.
Asperger.
Wat weten we er weinig over, ... Vaak is het moeilijk vast te stellen, ... En dan zijn er nog de verschillende gradaties, ...
Daarom is het goed dat er boeken verschijnen zoals ‘ Zondagskind ‘ van Judith Visser.
Tekst en uitleg uit de eerste linie, ... want de auteur is ervaringsspecialiste. Als lezer zit je dus op de eerste rij, ....
Jasmijn Vink/Judith Visser heeft ASS. Voor haar telt maar één ding: vrij zijn. Haar vrijheid zoekt ze ‘ in het alleen zijn ‘, in haar contacten met haar hond Senta en in de muziek van Elvis Presley. De belangrijkste contactpersoon echter is ‘ De Normale Jasmijn ‘.
Jasmijn heeft een hekel aan alles wat haar opgelegd wordt: school, stage, feestjes, .... Alles uit haar omgeving, elke prikkel op haar netvlies zorgt er voor dat het in haar hoofd een onoverzichtelijke chaos wordt, kettingbotsingen tegen de binnenkant van haar schedel, ... zulke aanvallen zorgen er telkens voor dat zijn dagenlang niet meer kan functioneren.
Meestal stuit zij op onbegrip, maar langzamerhand bouwt zij toch, zij het vaak broze, vriendschappen op. Vriendschappen die haar stilaan uit een isolement halen. Vriendschappen waarin zij zich ook vrij kan voelen. Vriendschappen die haar niet opgedrongen worden, maar die groeien vanuit haar eigen persoonlijkheid, naar het voorbeeld van ‘ De Normale Jasmijn ‘, zij het vaak in light-versie.
Judith Visser zet hier een sterk, ‘ bijna ‘ autobiografisch boek neer. Op een onvoorwaardelijke manier geeft zij zich ‘ bloot ‘ aan de lezer. Een verhaal dat al snel een page-turner kan worden: de vlotte en ongedwongen schrijfstijl, korte hoofdstukken en opeenvolging van diverse gebeurtenissen zorgen voor een ononderbroken nieuwsgierigheid naar de volgende bladzijde. Doorheen het ‘ ervaringsverhaal ‘ weeft de auteur op een sublieme manier een humoristisch, vaak naar het sarcasme neigend, draadje. Ondanks het feit dat er zich vaak meelijwekkende situaties voordoen kan je de auteur er niet op betrappen dat zij medelijden afdwingt: integendeel. Ze is eerder kwaad op zichzelf omdat zij haar leven niet kan leiden zoals ‘ De Normale Jasmijn ‘ dat zou doen,
Het is een boek, geschreven vanuit het hart, no-nonsens: een aanrader voor iedereen. Geen wetenschappelijke of medische literatuur, maar een verhaal uit het leven gegrepen, recht toe, recht aan.
| 1
|
De jaren 50 het lijkt zo lang geleden.. België was net als Nederland in weder opbouw na de Tweede Wereld oorlog, dit gebeurde met hard werken ( waar wij nu de vruchten van mogen plukken) . In het boek beschrijft Korneel dit perfect met prachtige beelden uit die tijd. Het huishouden, het eten, Woonruimte, Opvoeding, Seksualiteit, Mobiliteit, Communicatie, Werk, en Vrije Tijd , het komt allemaal voorbij.
Lees het boek en ga terug naar de tijd van je ouders, grootouders en over grootouders en geniet van de herinneringen.
| 1
|
Na de laatste bladzijde sloeg ik het boek dicht, het boek stopte maar mijn gedachten bleven razen. Wat zou ik doen in Sascha’s situatie, wat zou ik hebben gedaan als ik Menno was en wat kan je eigenlijk het beste doen in zo’n situatie, wat is goed en wat is fataal?
Na het lezen van het boek ‘aan niemand vertellen’ uit de Lois-trilogie: was ik echt fan van Simone Van Der Vlugt, ik heb daarom ook meteen de andere boeken uit de Lois-trilogie gelezen en vond ze ontzettend goed. Hierna heb ik eigenlijk geen boeken meer gelezen van haar tot nu.
Het boek heeft me gegrepen vanaf het begin, je zit er meteen middenin en dat vind ik fijn. Ik ben namelijk minder fan van boeken waarbij het even duurt voordat je erin komt. Bij dit boek was dat dus zeker niet het geval en dat trok mij meteen. Waar ik elke keer weer dacht dat ik al wist hoe het verder ging, had het boek toch steeds weer een verrassing voor me in petto waardoor de spanning in het boek hoog bleef. Ik leefde ontzettend mee met de personages, vooral met Sascha en haar verhaallijn heeft me dan ook ontzettend aangegrepen. Naarmate ik de laatste 70 pagina’s naderde dacht ik eigenlijk dat het boek al tot zijn einde was gekomen. Teleurgesteld met het idee dat dit het einde zou zijn, besloot ik toch maar door te lezen en al vrij snel kwam ik erachter dat er nog een ruwe plottwist in het verhaal zat redelijk aan het einde van het boek die meteen mijn vragen omtrent bepaalde gebeurtenissen in het boek beantwoorde, dit verraste me! Dit boek had veel van wat ik in een boek zoek: Ik voelde spanning van begin tot eind, ik kon het boek moeilijk wegleggen, voelde erg mee met de hoofdpersonages en het had een verrassend einde! Ik vind het dus zeer zeker een aanrader!
| 1
|
Black site is een boek dat het niet moet hebben van de originaliteit, en is één van de vele boeken die op de markt verschijnen (al dan niet met een waar gebeurd gehalte) rond een elite eenheid of een elite militair. In dit geval een fictief persoon (Kolt Raynor) die gediend heeft bij DELTA FORCE.
Kolt Raynor is een creatie van de ex Delta Force commander Thomas Greer (1964,VS) die onder het pseudoniem Dalton Fury zijn non fictie boek Kill Bin Laden een vervolg gaf met een serie rond Raynor. Black Site is het eerste boek, waarna er nog 4 volgen (nog niet vertaald naar het Nederlands) Greer overleed in 2016 aan de gevolgen van kanker.
Hoewel niet origineel, en opgepompt met een hoog testosteron gehalte en de nodige adrenaline is Greer erin geslaagd een reëel beeld te creëren en zijn doel om van zijn hoofdpersoon geen onrealistische superheld te maken is voor het grootste deel gelukt. Uiteraard zijn de acties soms op het randje van geloofwaardigheid maar door Raynor ook kwetsbaar, soms onzeker en zeker niet foutloos te beschrijven kun je je hem voorstellen als een mens van vlees en bloed beschikkend over de nodige skills & drills die je de elite van de elite toe dicht.. Dat het uiteindelijk op z'n Amerikaans uiteindelijk allemaal goed komt zij hem vergeven. Greer heeft een pad gekozen waar vele hem al voorgingen, maar is voor dit genre bovengemiddeld.
3,5 ster
| 1
|
Recensie over Het Negende Gebod van Chris Houtman.
Het begint zoals een thriller meestal begint, een proloog met daarna het begin van het echte verhaal. De eerste 52 blz. moet je even doorheen lezen, omdat het lijkt op een zoveelste mysterieuze thriller a la de Da-Vinci-Code, maar dat verandert daarna compleet. De verwachtingen omtrent de verhaallijn worden steeds weer op losse schroeven gezet. Chris Houtman stelt in dit fictieve boek duidelijk non-fictieve, nog steeds actuele en interessante zaken met betrekking tot de Katholieke Kerk aan de kaak.
Op alle lezersvragen wordt gelijk in het verhaal antwoord gegeven, waardoor je snel verder kunt lezen. De toon is wat hoogdravend, maar gezien het onderwerp helemaal passend. De omschrijving van de personages maken het mogelijk om er voor de lezer een soort film van te maken. In het verhaal komen de personages langzaam maar zeker steeds beter uit de verf, waardoor je steeds meer feeling met ze krijgt. Hij vult echter weer niet zoveel in dat er geen ruimte voor de lezer overblijft om er zijn eigen ‘film’ bij te bedenken.
Het wordt heel authentiek, omdat zijn kennis van het scenarioschrijverschap in het verhaal verwerkt wordt. Ook waren er wat uitdrukkingen die de schrijver waarschijnlijk zelfverzonnen heeft, zoals zich ergens blind aan ergeren of het pientere pookje van een DAF.
Er zijn wel een aantal wendingen die wat vreemd overkomen. Zoals het voeren van een skype-gesprek terwijl ze op de vlucht zijn. Daarvoor zijn ze enorm op hun hoede, maar op dit moment totaal niet. Idem dat er een e-mail verstuurd wordt, wat geen gevolgen heeft, terwijl daarvoor juist op alles actie werd ondernomen.
Conclusie: het is een spannend, sfeervol boek wat met veel vaart geschreven is. De onderliggende boodschap, de vrouwenhaat van de Katholieke Kerk, komt zeer duidelijk naar voren. De klassieke ingrediënten zoals dood, verliefdheid, gevaar en de bijbehorende emoties komen allemaal aan bod, waardoor het zich makkelijk laat lezen.
| 1
|
De schreeuw van het lam: een schreeuw die gehoord moet worden.
Als groot boekliefhebber vind ik het soms moeilijk om een boek te kiezen maar de schreeuw van het lam trok mijn aandacht en ik heb dan ook besloten dit boek te lezen. Een keuze die ik mij nog steeds niet beklaagt heb.
Het boek de schreeuw van het lam, werd geschreven door Thomas Harris. Harris werd geboren in Tennessee in het jaar 1940 en begon pas boeken te schrijven in 1975. Harris groeide op in Mississippi en ging in 1968 aan de slag als misdaadverslaggever bij Associated Press in New York. Hier haalde Harris veel van zijn inspiratie voor zijn boeken. In 1974 stopte hij echter als misdaadverslaggever en begon toen aan zijn eerste boek zwarte zondag die in 1975 gepubliceerd werd. De zwarte zondag werd een bestseller en werd later zelfs verfilmd. In 1983 kwam het tweede boek van Harris uit namelijk rode draak, voor dit boek deed Harris veel research en ook dit boek werd verfilmd. In dit boek werd ook dr. Hannibal Lector voor het eerst geïntroduceerd. In 1988 bracht Harris dan de schreeuw van het lam uit. Dit boek wordt beschouwd als een meesterwerk, de verfilming van dit boek won dan ook maar liefst 5 Oscars. In 1999 volgde dan nog het boek Hannibal. Helaas is dit het laatste boek van Harris tot nu toe. De schreeuw van het lam gaat over de jonge FBI-agente Clarice Starling die naar de afdeling gedragswetenschappen wordt geroepen. Hier krijgt ze de opdracht om de gestoorde psychiater dr. Hannibal Lector te interviewen. Deze zou namelijk iets meer weten over Buffalo Bill. Buffalo Bill is een seriemoordenaar die vrouwen vermoord om ze daarna te stropen.
De schreeuw van het lam is geschreven met aandacht voor detail zodat de lezer zich kan inleven in het beroep van een onderzoeker. Als lezer ervaar je hoe moeilijk het is om een seriemoordenaar te begrijpen en je ervaart ook hoe moeilijk het is om iemand te kunnen pakken. Harris weet echter hoe hij de lezer kan boeien en zijn aandacht kan behouden. Elk personage in het boek is redelijk goed uitgediept. Enkel Hannibal blijft een mysterie. Als lezer volg je het verhaal door de ogen van Clarice. Hierdoor begrijp je haar natuurlijk het beste maar omdat je soms kleine hoofdstukken krijgt vanuit het standpunt van Buffalo Bill, leer je ook de motieven van de moordenaar kennen. Door deze verschillende vertelperspectieven, zorgt Harris er weer voor dat je als lezer geboeid blijft. Een andere reden waarom het boek je zo boeit komt doordat elk deel van het verhaal zeer goed is uitgewerkt. Als lezer begrijp je echt hoe de hele zoektocht in elkaar zit. Als je het boek leest zei je als het ware heel het verhaal als een film voor je ogen afspelen, dit komt door de talrijke beschrijvingen. Harris weet heel goed de sfeer van het verhaal weer te geven.
Ik vond de schreeuw van het lam een heel goed boek. Na ieder hoofdstuk wou je gewoon het volgende hoofdstuk lezen. Het verhaal zat goed in elkaar en was ook zeer spannend omdat je zelf systematisch meer informatie te weten kwam over de moordenaar terwijl het hoofdpersonage nog geen idee had van wie de moordenaar is en waarom hij de moorden pleegde. Dankzij deze informatie zat je als het ware in het verhaal. Ook was ik nieuwsgierig naar de oorsprong van de titel van het verhaal. In eerste instantie had de titel geen enkel verband met het verhaal maar later in het boek werd de titel wel uitgelegd.
Ik vond de schreeuw van het lam een heel goed boek dat je vanaf de eerste pagina op sleeptouw nam en je niet meer los liet tot aan de laatste pagina. Het is een aanrader voor ieder boekliefhebber maar ook voor mensen die niet graag een boek lezen. De schreeuw van het lam is een boek dat je nog aanspreekt lang nadat je de laatst pagina gelezen hebt.
| 1
|
Door omstandigheden besluiten Emma en Patrick snel te trouwen terwijl ze elkaar helemaal niet kennen. Ze gaan enkel op de eerste indruk van elkaar af. Toch moeten ze samen een leven zien op te bouwen, waarbij Patricks verleden en Emma's onzekerheid een grote rol spelen. Kunnen ze samen gelukkig worden?
Het verhaal leest lekker weg en wordt om en om vertelt vanuit Emma en Patrick zodat je veel van beide te weten komt. Het is geen hoogstaande literatuur, maar het verhaal zit goed in elkaar, en is mooi vertelt.
Lekker lezen zonder veel na te hoeven denken.
Hoewel dit een roman is waar het geloof een rol speelt is deze rol maar klein en speelt het een bepekte rol, en ik heb me er niet aan geërgerd, wat ik bij eerdere gelovige romans wel eens heb gedaan.
Dit was mijn eerste kennismaking met Hedlund en de volgende roman van haar heb ik al klaar liggen om te gaan lezen, het is me dus goed bevallen.
| 1
|
Voor een niet lezer, heeft het boek mij direct vanaf pagina 1 gegrepen. Had de sterke behoefte door te blijven lezen. Heb het hele verhaal als "live" mee gemaakt. Vond het jammer dat ik het uit had.
| 1
|
Robert D. Kaplan is een vermaard analyticus op het gebied van de Amerikaanse buitenlandse politiek. In zestien messcherpe essays neemt hij de veranderende wereld onder de loep en geeft zijn visie op de toekomst.
De terugkeer van de wereld van Marco Polo is te bezien als een avontuurlijke reis waarin zich veel wel, maar ook heel veel niet laat voorspellen. Vast staat dat Europa in de ‘Lange oorlog’, tussen 1914 en 1989, is opgegaan in het grote geheel van Eurazië met alle consequenties die daaraan zijn verbonden. Amerika is door haar ligging de heersende macht in het westen tegenover het instabiele oosten waar het alle kanten op kan.
Amerika zal het op de lange termijn vooral met China als sterk opkomende macht moeten uitvechten en zich op den duur niet achter Japan en India als remmende factoren kunnen verschuilen. China dat via een maritieme zijderoute over de Indische Oceaan de economie een boost wil geven: de verbinding met Eurazië.
Kaplan verplaatst zich in het denkpatroon van Poetin, heerser in een Rusland dat Renaissance en Verlichting heeft over geslagen. Van tsarisme rechtstreeks naar communisme met één op één het onderdrukken van de massa. Bij efficiëntie niet gehinderd door gevoel. Een voorbeeld ervan is het voorkomen dat landmijnen mensen doden. Ernstig verminken vergt veel meer zorg, hakt er dieper in bij de omgeving en vertraagt de slagkracht.
Het westen, met Amerika als koploper, moet inzien dat het dwingend opleggen van democratische beginselen aan een deel van de wereld, waar die geen ingang kunnen vinden, averechts werkt. Oost-Europa is het voorbeeld naast de deur van staten waar mensen zich niet los kunnen maken van datgene wat ze als een lot zien en waarin ze berusten.
Grote aandacht voor denkers als Kissinger en Huntington, waarvan zeker de laatste van alle kanten kreeg te horen dat hij er helemaal naast zit, maar steeds meer de loop van de geschiedenis als bondgenoot krijgt. Hoe scherpslijpers en realisten een land op de lange duur meer brengen dan toegevers. Inzicht in de nawerking van oorlogsgruwelen in het brein van de mensen die te maken krijgen met zelfdoding, werkloosheid en een zwervend bestaan als exponenten. Aandacht voor de werkelijke helden in wereldbranden en de moeizame erkenning ervan via de ultieme Medal of Honor.
Uiterst actueel is de verhouding tussen Amerika en Noord-Korea. Kim Jong-un wordt door het westen in de visie van Kaplan ten onrechte gezien als een kinderlijk psychopaat en heeft meer in zich van een slimme politicus. De visie op het leiderschap van president Trump sterkt ons denken: niet belezen, direct reageren, geen context, geen onderzoek, een rauwe realist. Bij de veelheid aan onderwerpen geen uitgesproken oordelen.
Af en toe een uitstap naar een gang van zaken die zoveel anders had kunnen lopen op details. Niet te veel leunen op de gedachte dat een Tweede Wereldoorlog het min of meer logische voortvloeisel is van het decreet na de Eerste Wereldoorlog. Dat zou de onderschatting van volksmenners als Hitler zijn.
Amerika als hoeder van het vrije westen zal buiten de oevers van zichzelf moeten treden om de mondiale stabiliteit te handhaven, nieuwe wereldbranden te voorkomen. Met een sterke vloot, dat weer wel, omdat de geschiedenis leert dat je met name daar niets kunt laten verwateren. Artikelen die je kijk op de grote problemen verscherpen en los maken van het zwart-wit denken als gevolg van een gebrek aan inzicht.
| 1
|
Ellen Groenenboom leidt samen met haar drie honden een teruggetrokken bestaan op een oude boerderij, weg van de bewoonde wereld. Als erfgename van het Groenenboomimperium kan ze doen en laten wat ze wil. Groenenboom Hotels is een begrip en na het overlijden van haar ouders, door een fataal ongeluk, hebben Ellen en haar tweelingzus Eveline dit imperium geerfd. Ellen is nog getrouwd met Rogier, maar ze leven al geruime tijd apart. Toch is Rogier nog regelmatig bij haar en dan is het net alsof ze nog samen zijn.
‘Ik voelde me schuldig. Ik wist dat die ruzie over mij ging. Over die ene afschuwelijke middag.‘
Al enige tijd ontvangt Ellen dreigmailtjes maar het is een raadsel van wie deze zijn. Als ze op een dag met haar honden aan het wandelen is wordt een van haar honden door een wildvreemde man doodgeschoten. Enkele dagen later blijkt deze man te zijn vermist en Ellen begint zich af te vragen of dit verband houdt met de dreigmails. Ze wordt bang en vraagt zich ook af of dit te maken heeft met een incident uit het verleden. Als veertienjarig meisje is ze door een onbekende man verkracht en de zaak is nooit opgelost. Tijdens haar zoektocht naar de waarheid stuit ze op geheimen uit het verleden, die haar leven veranderen in een ware hel. Wie probeert haar kapot te maken en wie kan ze nu nog vertrouwen?
‘Eerst lijkt het alsof de oude Drent me geruststellend aankijkt, alsof ze wil zeggen dat het allemaal wel meevalt, dat ze alleen even op adem wil komen. Dan zie ik hoe het licht in haar ogen dooft.‘
Schaduwen verhaalt vanuit meerdere perspectieven. Een veelvoud van personages maar telkens wordt duidelijk aangegeven wie er aan het woord is waardoor alles prima te volgen is. Elk personage draagt een geheim met zich mee en af en toe wordt er wel een tipje van de sluier opgelicht, maar net niet genoeg om de geheimen volledig te kunnen ontrafelen. Er blijft steeds een stukje verborgen waardoor de twijfels alleen maar toenemen en je ook als lezer niet meer weet wie je kunt vertrouwen.
‘Ik vind het verschrikkelijk wat er gebeurd is, wat ik gedaan heb, maar het was noodzakelijk. Ik kon niet anders. Ik heb het voor Suzy gedaan.’
De thrillers van Franssen zijn absoluut niet standaard te noemen. Elke keer weet ze originele invalshoeken te verzinnen en haar eigenzinnige schrijfstijl maakt het plaatje compleet. Ook met Schaduwen presteert ze het om een thriller neer te zetten die door de geheimzinnigheid rondom de personages continu intrigeert en de lezer volledig inpakt. De zorgvuldige uitwerking laat geen losse eindjes achter, elk geheim zal uiteindelijk ontrafelt worden al zijn er een aantal die niet aan een rampzalig gevolg kunnen ontkomen.
‘Het verleden is voorbij. Wat telt is het heden. Dit moment.‘
Franssen is tijdens het schrijven niet over een nacht ijs gegaan en dit is merkbaar in deze nauwkeurig geconstrueerde thriller. Ze heeft er ruim de tijd voor genomen om alles tot in de puntjes uit te werken en ze is hier uitstekend in geslaagd. Echt alles klopt van begin tot eind. Schaduwen is een thriller waar je U tegen zegt…
| 1
|
Nadat ik al eerder Hels van Marjolein van der Gaag en Marcella Kleine had gelezen was nu Eindbestemming aan de beurt. De dames hebben de handen weer in één gesloten en laten ons Thrillerliefhebbers genieten van acht heerlijke zomerthrillers.
Om en om schrijven Marjolein en Marcella een verhaal in Eindbestemming en stuk voor stuk zijn het zinderende thrillers. Wanneer je denkt ik ga even heerlijk op vakantie en ik neem Eindbestemming mee, bedenk je nog maar een keer want de dames verzinnen fantastische vakantie gebeurtenissen waarbij de rillingen over je lijf lopen. Het zou zomaar kunnen gebeuren dat je tijdens het lezen van dit boek plots terug verlangt naar je veilige thuishaven en de spullen inpakt om aan de terugreis te beginnen.
Alle acht de verhalen zijn goed opgebouwd, ik bemerk dat er geen één tussen zat waarvan ik dacht mmmm. Alle acht zijn zo opgebouwd dat je door wilt lezen, je wilt tot de clou komen en de plots waren vaak verrassend en heerlijk onvoorspelbaar. Het is knap dat zowel Marjolein als Marcella hun vak verstaan, om in een aantal bladzijde met een beperkt aantal woorden zoveel emotie en spanning te leggen dat het een echt verhaal wordt, waarbij je als lezer aan de bladzijde gelijmd zit. Maar ook na elk stuk het gewoon weer presteren, dat het verhaal zeker niet onderdoet voor het eerdere.
Mochten de partners in crime nog twijfelen, ga vooral heerlijk verder samen want ik kijk al uit naar meer van zulke vakantiethrillers…
Eindbestemming krijgt van mij 4**** sterren voor de krachtige schrijfstijl de goed opgebouwde spanning in elk verhaal op zich, en de vooral onvoorspelbare plots.
| 1
|
In december 2012 onthulde Margot Wölk (toen 95 jaar) dat ze vanaf 1942 samen met veertien andere vrouwen voorproefster geweest was voor Adolf Hitler. In de Wolfsschanze, de schuilplaats van Hitler in Oost-Pruisen, moest ze dagelijks het eten proeven dat de Führer voorgeschoteld kreeg, panisch als Hitler was vergiftigd te zullen worden. Ze kon dus voldoende eten, maar genieten van het eten was er niet bij. Steeds was er de angst dat de maaltijd die ze at haar laatste zou kunnen zijn. Wölk was vanuit het gebombardeerde Berlijn bij haar schoonouders in Oost-Pruisen terechtgekomen. Haar echtgenoot was naar het front gestuurd. Wölk overleefde de oorlog.
Rosella Postorino (1978) heeft dit verhaal gebruikt als inspiratie voor haar boek De voorproefster van Hitler. Ze volgt de historie van Wölk, die in het boek Rosa heet, nauwkeurig. De feiten heeft Postorino ingekleurd met fictie én met historische feiten, zoals bijvoorbeeld de aanslag op Hitler in 1944 in het Wolvennest door Von Stauffenberg.
Het levert een filmische, overtuigende roman op die met name in het laatste deel ontroert. Postorino beschrijft vol gevoel en met oog voor het detail het tragische verhaal van een jonge vrouw die uitkijkt naar een zonnig leven, maar dat ziet veranderen in een nachtmerrie.
De auteur heeft in een interview gezegd dat ze eigenschappen van zichzelf op de 26-jarige Rosa heeft overgebracht: zingen en dol zijn op kleren. Rosella is dus een beetje Rosa (wellicht dat de naam van haar protagonist daarom op haar eigen naam lijkt). Rosa’s achternaam is Sauer, het Duitse woord voor zuur. En het leven van Rosa is zuur. Je bent jong, je echtgenoot is weg, je ouders zijn dood, je wordt in een vreemde omgeving gedwongen iets te doen wat je niet wilt.
Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Rosa en is verdeeld in drie grote delen. In het eerste deel gaat het met name over wat zich afspeelt in het leven van de voorproefsters, in het tweede deel staat het strengere regime binnen de Wolfsschanze centraal en wat dat betekent voor de vrouwen. Het derde deel handelt over de periode na de nederlaag van Hitler. Door gebruik te maken van flashbacks krijgt het verhaal meer diepte en krijg de lezer meer inzicht in wat de personages beweegt.
De voorproefsters worden iedere dag thuis opgehaald en tussen de vrouwen ontstaan twee groepen, De Bezetenen (pro-Führer) en de anderen. De vrouwen hebben hun eigen geheim en zijn bang om te dicht bij een ander te komen. Wie kun je vertrouwen, kun je vriendschap sluiten? De behoefte aan contact is er steeds. Zo geeft Rosa om geaccepteerd te worden bijvoorbeeld haar jurk weg. Ze voelt zich het meest aangetrokken tot Elfriede. Dat is het meisje dat zich echter het meest vijandig opstelt. En daar heeft ze zo haar redenen voor, blijkt in de loop van het boek.
In het voorjaar van 1944 verschijnt luitenant Albert Ziegler ten tonele. Het regime wordt strenger. De vrouwen worden verplicht in de kazerne te blijven, mogen veel minder naar ‘huis.’ Maar heeft ook Ziegler een geheim? Speelt hij een rol in de aanslag op Hitler? Rosa krijgt met hem een geheime, stormachtige relatie. Ziegler is getrouwd. Is zo’n relatie geoorloofd als je echtgenoot vermist is, maar niet doodverklaard? En is een SS’er niet het symbool van het kwaad?
Steeds speelt het morele een rol in het boek. Wat doet de drang om te overleven met je? Wanneer ben je nu echt mens? Dit boek zet je aan het denken.
| 1
|
24 sep 2013
Door het boek Schoonheid&Schande werd ik ondergedompeld in de vijftiende eeuw. Toen werd kardinaal Rodrigo Borgia in Rome, omstreden vanwege zijn Spaanse afkomst en zijn betrekkingen tot een jonge vrouw, tot paus Alexander VI uitgeroepen.
In Schoonheid&Schande geen ingewikkelde verhandelingen of moeizame scenario’s maar hartstocht, overspel, begeerte, schandalen, oorlogen, moorden en wreedheden.
Een meeslepend verhaal over verboden liefdes, bastaardkinderen, wraak en hechte familiebanden.
De wellustige paus, zijn zonen; de oogverblindende strijdbare Cesare, de flamboyante Juan, de kinderlijke Jofré en zijn beeldschone dochter Lucrezia.
Wat een gezelschap, omringd door raadsheren, dienstmeiden, geestelijken,
feestelijkheden, rijke maaltijden en overvloedige wijn worden plannen gesmeed, medici geraadpleegd, huwelijken gearrangeerd en intriges bedacht, hun macht en rijkdom is enorm.
De historische roman Schoonheid&Schande is door Sarah Dunant vakkundig maar ook met de nodige flair geschreven, ze verteld vol overgave over de landerijen, oorlogstuig, kastelen, kunst, de boerenbevolking, de adel; de koning van Frankrijk, het Spaanse koningspaar en het dagelijks leven in Italië, ze schept ermee een zeer levendige sfeer van een oude tijd.
Behalve de kennis die Dunant heeft overgedragen heeft ze vooral met Schoonheid&Schande een genoeglijke en gepassioneerde roman geschreven
| 1
|
Na "zonder gezicht" vroeger te hebben gelezen en waarbij ik dat ook echt wel een goed boek vond, ben ik blij 18° onder nul te hebben kunnen lezen.
Fabian Risk toont ook hier hoe vastberaden, sterk, krachtig en doelbewust hij aan het werk gaat, dit desondanks zijn persoonlijke problemen. Zowel hij als zijn vrouw leiden zowat een eigen leven tenzij het over de kinderen gaat. Theo is geen gemakkelijke puber, maar ook Mathilda blijkt sterk te veranderen. Door zijn harde werken aan een zeer moeilijk en cruciaal gebeuren, ziet hij niet wat er onder zijn eigen dak gebeurt.
Tuvesson, die blijkbaar graag een fles drank ziet, maakt een aanrijding mee met verre gevolgen. De auto die in het water terecht kwam, blijkt een bestuurder te hebben die al 2 maanden bevroren is. VLecht, de pathaloog, is hier absoluut zeker van. In deze verhaallijn ontwikkelen zich meerdere wegen die het allemaal nog moeilijker maken en, voor ons als lezer, zeer spannend worden.
Daarnaast heb je een andere gebeurtenis waarop Dunja samen met Magnus op de zaak worden gezet en krijgen ze het ook zwaar te verduren. De moorden op dakloze mensen, maakt dat haar rechtvaardigheidsgevoel terug naar boven komt en zie je terug een pittige en zelfzekere agent. De vete met haar vroegere werkgever laait hoger op dan ooit, maar zij is vastbesloten het onderzoek tot een goed einde te brengen. Uiteindelijk wordt ze geschorst, maar wil op eigen houtje en in alle stilte verder gaan met de gebeurtenissen. Haar collega Magnus treedt haar bij en samen gaan ze aan de slag. Deze verhaallijn gaat ook alle kanten op en voortdurend word je van de ene spanning naar de andere geheveld. Kan ze de zaak uiteindelijk oplossen en wie is daar allemaal bij betrokken? Deze gegevens heeft Stefan Anhem prachtig vertaald in een filmische omschrijving.
Maar ook op de zaak van Fabian Risk verloopt het niet gemakkelijk, integendeel het wordt bladzijde na bladzijde moeilijker en tevens alsmaar spannender. Als je denkt te weten wie de dader is dan staat je wel een verrassing te wachten.
Enkel Fabian Risk wordt voldoende uitgediept. Dunja speelt wel een hoofdrol, maar uitdiepen is hier niet echt nodig.
De twee verhaallijnen worden door Anhem opnieuw tot een prachtig resultaat bewerkt en toch is het plot verrassend.
Door te eindigen met een cliffhanger is het duidelijk dat er nog een vervolg komt waar ik alvast erg naar uitkijk.
| 1
|
Een zeer goed opgebouwd boek waarin je eigenlijk niet met een bepaalde hoofdpersoon kan of hoeft mee te leven. Er gebeuren continue verschillende dingen met verschillende personages. Het is daardoor afwisselend en lang blijft de ware toedracht verborgen. Knap geschreven.
| 1
|
Arjen van Meijgaard (1973) is een veelzijdige geest. Na zijn middelbare school woonde en werkte hij in Parijs als straatmuzikant, tijdens zijn studie verbleef hij een jaar in Portugal, als boekverkoper deed hij ervaring op in het boekenvak en als docent Nederlands begeleidt hij zijn leerlingen met het lezen van de mooiste parels uit de literatuur. Dit is echter nog niet alles. Door zijn bijdragen aan het literair tijdschrift Extaze bewees Van Meijgaard dat hij ook talent voor schrijven heeft. Hij maakte indruk met zijn verhalen, zijn precieze beschrijvingen en zijn taalgebruik. Het was dus wachten op het verschijnen van een debuutroman. In oktober 2017 werd We hebben alles bij ons uitgegeven: Een psychologische roman over een problematische relatie tussen vader en zoon.
Victor, de ik-figuur van de roman, heeft na de scheiding van zijn ouders weinig tot geen contact met zijn vader. De momenten die Victor met zijn vader besteedt, worden steeds schaarser en de afstand tussen de twee wordt met de jaren groter. Na een toevallige ontmoeting bij de tandarts worden de banden heel langzaam weer aangetrokken. Victor blijft echter met aantal vragen in zijn hoofd. Waarom liet zijn vader hem in de steek? Wat is er tussen zijn ouders gebeurd? En wie is zijn vader eigenlijk? Wat houdt hem vandaag de dag bezig? Wanneer Victor zijn vader helpt met de verhuizing naar Portugal, besluit hij hem te vergezellen tijdens de reis van drie dagen in een klein busje. De gesprekken verlopen niet soepel en de vader van Victor heeft ook niet door dat zijn zoon misschien wel voor een andere reden naar Portugal wil. Tijdens de reis verliest Victor steeds meer de grip op zijn eigen leven. Lijkt hij meer op zijn vader dan hij eigenlijk wil?
'Een psycholoog zou zeggen dat ik mijn vader zijn vaderschap kan teruggeven (..) Geef hem weer een taak, vraag hem om raad, laat het hem gevoel hebben dat hij een vaderrol vervult. We kunnen er zelfs een variatie op een bijbelverhaal van maken, zoon sluit verloren vader in zijn armen. En alles is vergeven en vergeten'.
De schrijfstijl van Van Meijgaard is eenvoudig, maar dat is passend bij het verhaal. De woorden op het papier spreken voor zichzelf en zijn op elkaar afgestemd. Eén van de positieve aspecten aan het verhaal is dat Van Meijgaard de lezer juist weet te boeien en te verassen door de eenvoudige stijl. Moeilijke woorden en lange uitweidingen zouden het verhaal niet beter maken. Soms zijn korte zinnen dus genoeg om rake observaties te maken en Van Meijgaard heeft de juiste keuze gemaakt om zijn schrijfstijl eenvoudig te houden.
Het zoekende van Victor staat haaks op het heldere taalgebruik van Van Meijgaard. De soms intense verwarring en innerlijke wanhoop worden gedurende het verhaal verder opgebouwd tot het moment dat Victor zichzelf steeds verder kwijtraakt. De onbeantwoorde vragen over zijn vader blijken nu meer vragen die over Victor zelf gaan. Terwijl het eerste deel van de roman de (on)mogelijkheid om het verleden onderzoekt, springt het tweede deel van de roman naar een diepere zelfanalyse van het personage Victor. De zoektocht naar Victors verleden leidt immers niet tot duidelijkheid en het verleden geeft zich niet bloot. Wat dus overblijft, is het raden, veronderstellen en suggereren. Victor kan de gaten in zijn verleden en zijn geheugen niet invullen en de reis om het verhaal van zijn vader te achterhalen, wordt meer een innerlijke reis om zijn eigen problemen in kaart te brengen.
'Al die versies, de leuke vader van voor de scheiding, de vuile van de commune, de in een keurslijf gepropte van Lora, de afwezige vader van de jaren daarop zijn verenigd in de rochelende oude man naast mij. Een ratatouille van vaderfiguren, een postmodernistisch levend kunstwerk'.
De schrijfstijl en de thematiek van de roman lijken in vele opzichten op die van de Franse schrijver Patrick Modiano, maar er zijn toch een aantal verschillen. De rol van de moeder krijgt in Modiano's romans bijvoorbeeld weinig aandacht, maar in Van Meijgaard moet de lezer de rol van de moeder niet onderschatten. Het verleden en de kracht van herinneringen zijn bij beide schrijvers belangrijk, maar Van Meijgaard prikkelt het inbeeldingsvermogen van de lezer meer met de innerlijke worsteling van zijn ik-figuur, terwijl Modiano de verbeelding meer aanwakkert met zijn uitgebreide omschrijvingen van de omgevingen waar zijn personages zich in begeven. Mijn voorkeur ligt bij Van Meijgaard, die met een fijne en leesbare schrijfstijl de lezer bij de les houdt en zich focust op de innerlijke uitwerking van zijn personage. Hoe had het leven van Victor eruit gezien als hij wel een goede relatie met zijn vader had? Moet je jouw levensvragen wel bij de ander leggen of is het beter om de vragen bij jezelf te laten?
We hebben alles bij ons van Arjen van Meijgaard gaat over de zoektocht naar verdwenen jeugdherinneringen. De thematiek is sterk uitgewerkt en met name de ontheemding, de ontworteling en de zoektocht naar de identiteit van ik-figuur Victor maken diepe indruk op de lezer. Het deel van de roman waarin vader en zoon een reis maken, is een goed voorbeeld hoe schrijvers een moeilijke relatie tussen twee aan elkaar verbonden mensen op een bijzondere manier kunnen uitwerken. Hopelijk horen we snel meer van Arjen van Meijgaard.
| 1
|
Wat een einde, in een teug gelezen. En nu terugkijkend naar de reeks Noordzee Moorden. Wat een reeks met zoveel liefde geschreven. Herkenbaar, prachtige karakters de sfeer zo voelbaar. Een vraag, verzoek aan Isa, ga door met Kyra, Maud, Tom, Niels en alle andere hoofdpersonen. Ik ben van ze gaan houden. Maak een nieuwe serie, IJsselmeer, Zuiderzee of desnoods Vinkeveense Plassen Moorden.. Maar dan met deze hoofdpersonen. Please?
| 1
|
Ik schrijf deze recensie nu ik de gehele Lunar Chronicles-serie heb gelezen. Ik zal deze recensie beperken tot het eerste boek van de serie: Cinder. Dit boek las ik in februari 2017. De Nederlandse uitgave van Cinder door Blossom Books was net een maandje uit en je kon op bookstagram je kont niet keren of je zag een post over deze boekenserie. Ik wilde me er dus ook aan wagen, en ik zou ook meteen meedoen aan de Blossom Books Reading Challenge van 2017.
Het boek is een hervertelling van assepoester – maar dan speelt het zich af in een toekomst met cyborgs en mensen die op de maan leven (de zogenaamde Lunars). Cinder is een cyborg. Ze heeft een robotarm en een robotvoet. Samen met haar vreselijke stiefmoeder en twee stiefzusjes woont ze op aarde, in Nieuw-Beijing. Cinder verdient geld als monteur en haar enige vrienden zijn haar androïde Iko en haar stiefzusje Peony. Op een dag komt prins Kai, de zoon van de keizer van Nieuw-Beijing, bij Cinders kraampje langs om zijn androïde te laten repareren en zo komen ze elkaar steeds vaker tegen…
Het koste me wat tijd om in het boek te komen, maar ik ben blij dat ik heb doorgezet. Toen ik eenmaal in het boek zat, wilde ik alleen maar lezen, lezen, lezen. Er wordt een spanning opgebouwd en je wilt gewoon weten hoe het allemaal in elkaar zit. De grote lijnen van de ontknoping zie je van te voren wel aankomen, maar het doet niet af aan het leesplezier!
Laat je alsjeblieft niet afschrikken door de sci fi-omschrijving. Dat was eigenlijk ook niet mijn ding (dacht ik), maar ik ben zo verrast door dit boek. Het boek heeft een open einde, waardoor je het volgende boek móét lezen. Het verhaal zit zo meesterlijk in elkaar, en dan is dit nog het eerste deel. Geloof me, deze boekenserie wordt met het boek beter!
| 1
|
Niels Bentzon is onderhandelaar bij de Deense politie. Nog nooit faalde hij, maar nu springt Dicte van Hauen haar dood tegemoet terwijl hij op haar inpraat. Bentzon twijfelt of het wel zelfmoord is, want volgens hem was ze bang voor iemand en sprong ze daarom. Gaande het onderzoek krijgt Bentzon gelijk, het was geen zelfmoord maar ze werd de dood ingejaagd. Opmerkelijk is dat Dicte net voordat ze sprong verdronken en gereanimeerd blijkt te zijn. Dicte was balletdansers bij het Koninklijk Ballet, al snel vindt Bentzon daar zijn verdachten. Wanneer hij weet wie de dader is, blijkt zijn vrouw Hannah, die eerder een bijna-doodervaring gehad heeft, ook niet veilig te zijn.
Originele en realistische insteek
‘De slaap en de dood’ kent een bijzondere insteek: slachtoffers die meerdere keren sterven en weer tot leven gewekt worden. De slachtoffers worden vermoord, hun lichaam is dood. Hun ziel zweeft tussen het hier en nu en het hiernamaals. Na enkele minuten worden ze gereanimeerd en weer tot leven gebracht. Het is geen science fiction, maar een verhaal over mensen die een bijna-doodervaring hebben. Hoewel niet te zeggen is of de periode tussen (lichamelijk) sterven en reanimeren exact zoals beschreven ervaren wordt, lijkt het een realistisch verhaal.
Goede spanningsopbouw
Het verhaal kent een mooie spanningsopbouw. In grofweg de eerste helft van het boek komt dit doordat veel onduidelijk is. Wat is er precies gebeurd? Waarom en door wie werd Dicte de dood ingedreven? Wie is de dader en wie is het meisje in de inrichting die een belangrijke rol speelt in het verhaal. Halverwege wordt dat alles duidelijk en slaag je erin verbanden te leggen en weet je wat ieders rol in het verhaal is. Dan volgt de spanning door de vraag wat er verder gaat gebeuren, of ‘de dader’ zijn plan zal slagen.
Onvolkomenheden
De verschillende verhaallijnen zijn goed uitgewerkt en komen halverwege het boek samen. Toch kent het boek enkele onvolkomenheden. Zo is Niels Bentzon politieonderhandelaar, het is zijn taak om mensen (zoals gijzelaars en mensen die zelfmoord willen plegen) om te praten. Echter, Bentzon is kennelijk ook politie-inspecteur die zaken onderzoekt. Vreemd, omdat zowel in de flaptekst als in het verhaal de nadruk wordt gelegd op zijn functie als louter onderhandelaar en niet als onderzoeker. Een ander minpunt is dat het Koninklijk Ballet ineens uit het beeld is verdwenen. De eerste helft vormt het ballet, de mensen (dansers, directeur) en het Koninklijk Theater de entourage voor het verhaal. Hoewel het Koninklijk Ballet een belangrijke rol speelt in het totale verhaal, wordt er bij een naderende ontknoping niet meer over gesproken. Ze worden dus wel geïntroduceerd, spelen een belangrijke rol, maar worden niet op een goede manier uit het verhaal gesschreven.
Conclusie
‘De dood en de slaap’ is een spannende thriller met een originele insteek. Slachtoffers worden meerdere malen vermoord en gereanimeerd. Hoewel dit als science fiction klinkt is het een erg realistisch verhaal. De diverse verhaallijnen zijn goed uitgewerkt en vooral het samenkomen ervan zorgen voor een goede spanning. ‘De dood en de slaap’ is een prima thriller die menig thrillerliefhebben zal boeien.
| 1
|
Een ontzettend lief boek. Hugo schrijft heel warm en liefdevol over zijn moeder, wiens leven door Alzheimer steeds meer een struggel wordt. Hij beschrijft de moeilijkheden, maar ook de fijne momenten met zijn moeder. De liefde straalt er vanaf. In één ruk uitgelezen. Fijn boek voor een herfstavond op de bank.
| 1
|
Alleen hij gaat van start met een proloog als aanloopfase, waarin een oude man eindelijk beslist om zijn jarenlang verborgen levensverhaal te vertellen aan zijn dochter. Vanaf dan gaat het boek helemaal los. Welkom in het inferno van de Tweede Wereldoorlog en dat van het ijzingwekkende kamp Auschwitz in het bijzonder.
De Amerikaanse Andrew Gross (1952) is een door de wol geverfde thrillerauteur. Samen met bestsellerkanon James Patterson heeft hij eveneens vijf spannende, succesvolle thrillers geschreven. De echte aanzet voor het verhaal van Alleen hij heeft de schrijver te danken aan gesprekken met zijn schoonvader, Nathan Zorman. Het boek is terecht aan deze laatste opgedragen.
Een historische thriller die zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, met Alfred Mendl - een Poolse natuurkundige en professor - die meteen op de voorgrond treedt. Met zijn gezin wordt hij vanuit Vittel in Frankrijk met de trein gedeporteerd naar Auschwitz. Toch is het vooral Nathan Blum, een jonge Pool die woont en werkt in Amerika, die het grootste gewicht van het verhaal op zijn schouders torst. Hij krijgt het verzoek om voor de Amerikanen een praktisch onmogelijke missie uit te voeren: hij moet proberen de opgesloten Mendl te bevrijden uit het verschrikkelijke concentratiekamp. De natuurkundige zou een bijzondere formule hebben ontwikkeld die de Amerikanen maar al te graag in hun bezit willen krijgen. Slaagt Nathan in zijn levensbedreigende opdracht, of bekoopt hij die met zijn leven?
Neen, de lezer krijgt geen oeverloze opsomming of volle pagina’s met weergave van historische feiten voorgeschoteld. Het kan ook niet, het verhaal blijft immers bijna constant onder hoogspanning staan. Wel schept de auteur een beeld van het uitzichtloze leven van de ontelbare Joden binnen de muren van de verschrikking die Auschwitz heet. Zonder echt belerend te willen zijn, zal Gross je toch iets wijzer maken over de Holocaust en de genocide door de nazi’s. Een geslaagde combinatie van een geschiedkundige setting (waarbinnen het belangrijkste deel van het boek zich afspeelt) en pakkende fictie, knap neergeschreven in thrillervorm.
Dat aan het schrijven van dergelijk historisch getint verhaal een nauwkeurig opzoekwerk vooraf moet gaan, is absoluut een noodzakelijke voorwaarde. Deze enorme en tijdrovende klus heeft de auteur tot een goed einde gebracht. In zijn nawoord en dankwoord komt Gross hier uitvoerig op terug.
De belangrijkste karakters worden uitgediept als echte mensen. Sommige personages bestaan werkelijk, andere zijn dan weer louter fictief. Een emotioneel geladen plot, waarin de schrijver ook nog merkwaardige wendingen neerzet. Het is wel zo dat lang niet alles even overtuigend is; de grens tussen het geloofwaardige en onwaarschijnlijke wordt meer dan een keer bereikt. De voortrazende achtbaan - bestuurd door Andrew Gross - ontspoort echter nooit. Zijn schoonvader zaliger zou heel erg tevreden zijn over Alleen hij, dat vertaald werd door Gert-Jan Kramer.
| 1
|
Max Bartels, de auteur van het boek “Bij jezelf op de koffie” stond een paar maanden geleden voor de keuze: hoe wil ik verder met mijn leven? Waar word ik gelukkig van? Hoe moet dat nu verder? Hij zette zijn gedachten daarover op papier en kwam tot een verrassende conclusie. Bij bijna alles wat je doet of niet doet ben je zelf verantwoordelijk voor. Niet tevreden met je huidige baan? Ga op zoek naar wat je wel graag wilt. Je partner gaat vreemd. Ben jij dan de slachtoffer? Maar wat is jouw rol in het geheel? Voldoende aan de relatie gewerkt? Signalen niet opgepikt? Want die zijn er, zoals hij schrijft bijna altijd. En Max adviseert: luister naar die signalen, ook die van je eigen lichaam en geef je eigen intuïtie ook de ruimte.
In dit boek komen vele alledaagse en herkenbare voorbeelden langs. Soms ook confronterende, zoals je dochter pleegt zelfmoord na via internet gepest te zijn met haar naaktfoto’s. Dat is natuurlijk verschrikkelijk droevig schrijft hij, maar het is de verantwoordelijkheid van je dochter, niet van jou en niet van de pester(s). Zij doet deze stap, ziet geen uitweg meer. Een ander voorbeeld: je wordt ’s nachts wakker en er staat een inbreker naast je bed. Of je vlucht, of je verstart of ontvlamt in woede je slaat hem de trap af en hij breekt zijn nek. Ben jij daar dan wel verantwoordelijk voor?
Maar aan de andere kant: hoe het leven ook tegen kan zitten, het is en blijft de moeite waard om het te leven. Want juist de dood maakt het leven waardevol. Maak er wat van en neem je verantwoordelijkheid. Verstop je niet in de slachtofferrol en kom op voor jouw ruimte in het leven.
In dit boek gaat de auteur met jou in gesprek. Je wordt als lezer nadrukkelijk aangesproken. Je leert nadenken over de magie van het leven. Het leven dat van tijd tot tijd best meedogenloos kan zijn en waar je geen invloed op hebt, zoals ziekte en dood. Verdriet en rouwen hoort er onlosmakelijk bij, maar leer met zaken als verdriet, verlies en teleurstelling ook in harmonie te leven.
Hij besluit zijn boek met een mooi advies: Kijk eens twee minuten in je eigen ogen in de spiegel. Kijk naar je ziel. Houd je dat die twee minuten vol? Het antwoord vind je in dit boek, waarin je echt bij jezelf op de koffie komt.
| 1
|
Een schietpartij op een school, je kan het je bijna niet voorstellen, maar toch komen ze voor, nog steeds. Hier in Nederland zijn we tot op heden dit nare fenomeen bespaard gebleven, een aantal jaar geleden wel in een winkelcentrum en een gijzeling op school. Laat het absoluut zo blijven dat dit fenomeen niet in ons land komt.
Navin laat met ‘Het overgebleven kind’ zien wat er met mensen gebeurt na een traumatische gebeurtenis. Een kind verliezen is al zwaar maar als het wordt vermoord is dat dubbel zo zwaar. Het rouwproces van alle nabestaanden is zwaar en verdrietig. Veerkracht is nodig en in dit boek is de hoofdrol voor Zach.
Zach vertedert, vanuit zijn perspectief is deze roman geschreven. Het is zijn beleving van het proces waarin zijn familie terecht komt. Zijn logica, zijn gevoelens worden beschreven, want waarom wordt Andy zijn broertje nou zo verheerlijkt terwijl hij vaak zo gemeen was. Waarom komen er zoveel mensen bij hem thuis, er is toch geen feest aan de gang. De verdrietigheidsdeken ligt zwaar op hem en zij ouders. Je wordt geraakt door Zach. Telkens weer komen bij mij de vragen boven waarom, waarom doen mensen elkaar zoveel ellende aan en waarom zijn wapens zo gemakkelijk verkrijgbaar?
| 1
|
Ik had dit boek op mijn 'te lezen' lijst staan en zag het vorige week liggen op een tweedehands boeken markt; ik deed zoals elke leesfan zou doen en kocht dit boek. Waarom het precies op mijn lijstje stond wist ik niet echt meer, zodat ik opnieuw nazicht deed op Hebban. Ik zag bij vele beoordelingen staan dat het een soort horrorverhaal was, anders dan velen, en moeilijk weg te leggen... Het 'moeilijk weg te leggen' en 'iets anders' trok me aan, maar het 'horror' aspect in een boek, dat wist ik zo nog niet, maar ik wou het een kans geven en eens iets 'anders' lezen. Was het moeilijk weg te leggen? Ja, aangezien ik het in drie dagen gelezen heb (naast full-time werken), het is mooi geschreven en neemt je mee in een bijzonder (lees net iets anders) verhaal; Stefan Brijs is wat men noemt 'een meester verteller'. Heb nog nooit iets van hem gelezen, maar zou het zo weer doen. De wijze waarop het verhaal verteld wordt zorgt ervoor dat je volgens mij zelfs 350 pagina's geboeid zou kunnen worden door een verhaal over 'de reis van een ééndagsvlieg', indien het verhaal door dezelfde Brijs geschreven zou worden. Was het boek ook een horrorverhaal? Ik noem dit niet echt zo, ik vind het eerder een modern sprookje met een donker kantje. Het is een boek dat je niet echt kan categoriseren, maar dit moet ook niet. Ik schrijf in mijn beoordeling nooit over wat het boek echt gaat, de inhoud van het verhaal kun je overal terugvinden, maar het gaat mij wel om de leeservaring die boeken kunnen geven. Bij deze was dat iets bijzonders, een verhaal dat je bijblijft en dat je ook doet nadenken over grote en minder grote thema's. Ik zou het iedereen aanraden, ook omdat het niet echt moeilijk geschreven is (met uitzondering dan van deel II waarin af en toe wetenschappelijk uitleg wordt gegeven, maar waarvan ik denk dat dit ook wel leesbaar is voor de meesten van ons). Een boek die op ieders 'te lezen' lijstje zou moeten staan. Waarom geen 5? Ik heb wel even getwijfeld, maar geen 5 omdat ik het boek kon wegleggen om te slapen; bij de boeken met een 5 kan ik dat niet, enkel daarom. Dat maakt mijn verschil tussen een 4 en een 5. Ik zou eigenlijk 4,5 willen geven, maar dit kan blijkbaar niet.
| 1
|
Tess Gerritsen heeft met Zustermoord weer een zeer goede thriller geleverd. De proloog begint al goed, je voelt de spanning stijgen.
In het eerste hoofdstuk wordt Dr. Maura Isles geconfronteerd met haar dode evenbeeld. Wat daarna volgt is een zoektocht naar de waarheid. Wie is die dode vrouw? Waarom is zij vermoord? En door wie?
Tess weet de spanning er van meet af aan goed in te brengen en vast te houden. De plotwendingen zijn verrassend. Je denkt te weten waar het naartoe gaat, maar toch blijk je op het verkeerde been te zijn gezet. Zustermoord is maar moeilijk weg te leggen.
Weer een sterk gecomponeerde thriller van een huiveringwekkend goede auteur!
| 1
|
Een meisje groeit op tot jonge vrouw in de aanloop van de 2de wereldoorlog.
Na een liefde die slecht afloopt reist Sira naar Marokko waar zij met behulp van vreemde mensen, die later vrienden worden, een bestaan opbouwt. Zij slaagt erin op eigen benen te staan door een naaiatelier op te richten waar zij belangrijke klanten binnenhaalt. Nadien gaat zij haar moeder opsporen en haalt haar in de nasleep van WOII naar Marokko. Na enkele jaren gaat zij in Spanje als spionne fungeren. Het verhaal is zeer goed geschreven, spannend en meeslepend doorheen jaren van verwarring, onmacht, jaren waar zij af en toe tot het uiterste moet gaan.
| 1
|
In dit verhaal wordt je snel meegesleept. In de ene wereld is de jongen kanker patiënt en is het maar de vraag of hij het overleeft. In de Stravaganza wereld waarin hij terecht komt (een soort van Venetië in de 16e eeuw) is hij een jongeman in de kracht van zijn leven. Hij wordt verliefd op dit gevoel van kracht, op een meisje in deze stad en de stad. Maar hoe komt hij weer in die wereld? En wie kan hij wel en niet vertrouwen? Er is in de 16e eeuwse stad namelijk een familie de die kennis van de 21 eeuw maar wat graag voor hun familie alleen willen hebben en hoe stravageert hij nu tussen zijn eigen wereld en die van de andere wereld?
Ben heerlijk meegezogen in het verhaal.Leest ook heel makkelijk weg door de grote letter druk die wordt gebruikt. Ga deel twee dit jaar ook zeker lezen.
| 1
|
De Wraakgodin: een dodelijk verhaal. Een vrouw neemt wraak op de personen die de dood van haar man hebben veroorzaakt. De schrijver Bernard Aichner houdt de snelheid in de thriller goed vast door het schrijven van korte zinnen. Daardoor blijft de lezer in het verhaal en krijgt hij geen tijd om geestelijk af te dwalen. Misschien gaat dit wel ten koste van de psychologie want je wil zo diep mogelijk in de ziel van de hoofdpersonen duiken, maar het geeft het verhaal wel het elan dat je in een achtbaan zit en nauwelijks tijd hebt om de indrukken te verwerken.. Dit boek is een aanrader.
| 1
|
Nobody is geen boek dat je neerlegt en waarna je weer overgaat tot de orde van de dag.
Het verhaal blijft nog lang in je hoofd rondspoken.
Als het alleen fictie geweest zou zijn, zou het al heftig zijn. Maar als je dan ook nog eens weet dat het gebaseerd is op feiten...bij mij stonden mijn nekharen overeind!
Ik vond het moeilijk om het boek weg te leggen tijdens het lezen, wilde maar doorlezen en doorlezen, weten of het nog "goed" zou komen.
Marelle Boersma heeft, na Vals alarm, weer een boek geschreven die je bij de strot grijpt...
| 1
|
Ik stond voor de uitdaging om een boek in korte tijd te lezen en een recensie te schrijven. Ik heb de uitdaging aangenomen omdat ik groot fan ben van Adriaan van Dis en ik heel benieuwd was naar dit zeer persoonlijke boek.
Het boek heeft me niet teleurgesteld. Het is een schrijnend boek over eenzaamheid. Het alleen-zijn wordt geprobeerd te proberen te verdrijven door het uitproberen van een robotpop, Akiko.
” Akiko is een lotusbloem. Wij voeders zijn de modder en tasten in het duister. Wij verbeteren haar brein elke 24 uur. Liefde valt lastig te programmeren. Maar wees gerust Akiko houdt van u. Dat hebben we er allang ingestopt. (But she has a funny way of showing it). Beschouw haar intelligentie als een erogene zone. En emoties? Train haar. We haar alleen niet laten huilen. Akiko is geen plaspop.”
Het alleen-zijn verdrijven lukt met deze pop wel maar de eenzaamheid lost ze niet op. Zoals Adriaan van Dis schrijft: “meer dan honderduizendb boeken gelezen maar het verschil tussen alleen-zijn en eenzaamheid kende ze niet. “
Het is een heel melancholisch boek, schrijnend boek. Dat me ook doet beseffen hoever we gaan in het proberen om oplossingen te vinden voor dingen als alleen zijn. Ik denk dan aan de beelden van ouderen met een mini robot. Slaan we niet door hierin, zijn we niet te ver af ontwikkeld van hoe het vroeger was. Een hechte gemeenschap voor jong en oud.
Ook al is het een schrijnend boek over eenzaamheid, het praten met zijn ‘binnenstem’ toch is het door de ‘zwarte’ humor een geweldig boek om te lezen. Ik noem dan de ode op de groene zeep zoals Adriaan van Dis dit voorlas in het programma “De wereld draait door”. Ik hoop dat dit boek nog eens verschijnt als luisterboek waarin hij zelf het boek voorleest.
Kortom als ik 5 sterren als maximale score mocht geven dan kreeg hij er zes!
| 1
|
Wat een geweldig spannend boek is dit, ik kreeg regelmatig de kriebels tijdens het lezen van het sfeertje wat er hangt.
Als dit een film zou zijn zou ik hem door mijn vingers kijken zo griezelig is het af en toe.
Absoluut een plek in mijn top 10 en ik wil meteen haar andere boekn lezen!
| 1
|
Dit zevende deel over privé detective Kinsey Millhone voldoet weer helemaal aan de verwachtingen: spannend, veel humor, veel verschillende verhaallijnen, die steeds meer in elkaar beginnen te grijpen, het privéleven van Kinsey, met de nodige strubbelingen.
Die strubbelingen zijn in dit deel weer erg groot: een crimineel, die mede door toedoen van de inspanningen van Kinsey achter de tralies terechtgekomen is, wil wraak: hij heeft aangekondigd iedereen te (laten) vermoorden die betrokken was bij zijn aanhouding. De rechter wordt al snel vermoord, Kinsey overleeft maar net een paar aanslagen op haar leven, wanneer ze op zoek is naar de moeder van een vrouw, die haar hulp heeft ingeroepen.
De vrouw heeft ze snel gevonden. Die is echter nauwelijks aanspreekbaar. Tijdens een gesprek ontdekt Kinsey, dat ze doodsbang is. De dochter laat moeder overkomen naar haar eigen woonplaats en vindt een plaats voor haar in een verzorgingshuis.
Inmiddels heeft Kinsey de hulp ingeroepen van een beveiliger. Hij bewaakt haar grondig en zorgt, dat ze zo weinig mogelijk gevaar loopt. Maar ook de heer Dietz kan niet voorkomen, dat Kinsey weer gevaarlijke situaties opzoekt.
Op naar deel acht.
| 1
|
Scoop is een heerlijk feelgoed roman van ires houx . Wat je in een sneltrein vaart uitleest ( ongeacht dat het boek wel liefst 447 pagina s heeft ) Het boek word in de ik vorm van hoofdpersoon esmee evers word geschreven . Ze heeft haar vriendinnen een leugentje verteld over haar baan bij moo moo media . Tot dat 1 van haar vriendinnen ook bij haar komt werken en zelfs haar baas word ( wil ze het liefst dit zo snel mogelijk opbiegten maar door allerlei opstakels schuift ze dit zo lang mogelijk voor haar uit , wat voor de nodige problemen zorgt ). Verder heeft ze een makelaarsvriendje die woonruimte voor hun zal zoeken zodat ze kunnen samenlopen . Maar haar vriendje heeft het niet zo druk met zoeken dat dit drijft haar in de armen van haar vroegere schoolvriendje . Verder ontwikkeld esmee zich van een onzekere vrouw ( ook door de gemene dingen van haar vriendinnen ) in een zelfbewuste vrouw die weet wat ze wil en waar ze voor staat : eerlijkheid . Ik zou dan ook zeggen ga hem zeker lezen en ik geef scoop dan ook 5 sterren
| 1
|
Een heerlijk spannend boek die ik al een tijdje terug gelezen heb.
Het verhaal leest als een trein en ik heb het boek met veel plezier gelezen.
| 1
|
ik heb al andere boeken van Lisa Jackson gelezen en vanaf het eerste boek van haar,ben ik fan.
ze past in mijn rijtje van Karin Slaughter,Lisa Gardner,Tess Gerritsen en Siska Mulder
verder heb ik nog wel meerdere auteurs,die favoriet bij me zijn,maar dan wordt de lijst hier wel erg lang.
| 1
|
De meeste boeken van Julian Barnes zijn, wat mij betreft, zeer de moeite waard. Ook deze. De roman is opgebouwd uit bespiegelingen van de verschillende personages op de gebeurtenissen, waaruit glashelder naar voren komt dat de waarheid in de ogen van de verschillende personages toch steeds een andere is. Net als in het echte leven. Oliver, Gillian en Stuart kennen elkaar van jaren geleden. Stuart was, kort, getrouwd met Gillian en Oliver heeft haar daarna van Stuart gekaapt. Stuart vertrok naar de V.S., maar is na een geslaagde carrière daar weer terug in Engeland. Behalve de knap geconstrueerde opbouw, lijkt Barnes ook veel plezier te hebben gehad in het schrijven van deze roman.
| 1
|
“ ’Ben je soms van plan een boek over me te schrijven?’
‘Misschien, als je wat minder liegt.’
Ze lachte schamper. ‘Hoor wie het zegt.’ ”
Adriaan van Dis’ moeder wil dood. En eindelijk begint ze te vertellen. Maar voor niets gaat de zon op: in ruil voor haar verhalen wil ze pillen, rust, een zachte dood. Ze vertelt met horten en stoten, soms een heel verhaal, soms alleen een flard. Over haar leven in Zeeland en in Indië, de oorlog, eenzaamheid, het kamp, haar eerste Just en haar tweede Just, over Van Dis’ drie halfzusjes en over hemzelf, het bastaardkind ("gebruiken als geuzennaam"). Van Dis maakt aantekeningen die hij later verwerkt tot boek en geeft haar zo "een papieren leven, […] of nog beter: een nieuw leven."
Het boek is een prachtig geschreven tragikomedie over het leven van een moeder, toen en nu: oud, verschrompeld en afhankelijk (zoon Van Dis moet bijvoorbeeld iedere week bonbons en amandelkrullen meenemen), maar tegelijkertijd eigenwijs en zelfstandig ("doe ik zelf"). De verteller beseft hoe sterk hij is gevormd door zijn moeder, in plaats van door zijn vader, wat hij altijd dacht. Waar zijn moeder tot nu toe slechts in de marge van Van Dis’ romans verscheen, is ze dit keer het onderwerp van schrijven. De verteller neemt geen blad voor de mond: zijn moeder is een boosaardige vrouw. Zij en haar verhalen worden onder de loep genomen, wat resulteert in een rijke biografie, waarin je ook het nodige te weten komt over Adriaan van Dis zelf en de eigenaardige relatie die hij tijdens haar leven met zijn moeder onderhield.
Je vraagt je af of de verteller en de schrijver dezelfde persoon zijn. Ze hebben veel gemeen: vader uit Indië, overleden, Hollandse moeder, zat in een jappenkamp, drie bruine halfzusjes, twee overleden, hij woonde in Parijs en heeft nu een houten huis in de Achterhoek. Van Dis (de schrijver) vertelt (in interviews etc.) over zijn eigen moeder alsof het dezelfde moeder is als in zijn boek. Maar Van Dis (schrijver en verteller) blijft ook vraagtekens plaatsen bij die waarheid. De auteur in een interview met de Volkskrant (8 november 2014):
“We leven in een tijd van realityshows die volledig gescript zijn, maar waarvan we toch willen dat het allemaal waar is. O wee als je de mensen teleurstelt en zegt dat het níet allemaal waar is! Ik wil natuurlijk dat het waar is als je het léést. Deze hele roman gaat over waar en onwaar. Hoe vertel ik een verhaal?”
Adriaan van Dis geeft toe dat hij ook de verteller is, maar: “wie ‘ik’ schrijft en zich die ‘ik’ iets laat herinneren, die liegt al”, aangezien je niet weet wat de herinneringen van een kind van tien zijn.
De verteller Van Dis schrijft ook over zijn nog te schrijven boek: de uitgever vraagt steeds hoe het staat met zijn nieuwe boek, maar hij is er nog niet aan begonnen, terwijl we er in feite natuurlijk in zitten te lezen. Er ontstaat een interessant spel tussen fictie en non-fictie, tussen waarheid en verzinsels en toevoegingen, of leugens, zoals Van Dis (de verteller en de schrijver) het zelf noemt. Hij legt er in het boek voortdurend de nadruk op, al in het motto valt te lezen:
“You must sacrifice your family on the altar of fiction”
David Vann
Het spel tussen waarheid en verzinsels houdt je aandacht tot de laatste bladzijde vast en laat je steeds nadenken over wat een verhaal is en hoe een verhaal zich ontwikkelt. Waar ligt de grens tussen waarheid en leugen eigenlijk?
| 1
|
Alweer een prachtige roman van Reina Crispijn. Ik heb al meerdere boeken van haar gelezen, en iedere keer blijft het volop genieten. Mooi opgebouwd verhaal. De personages goed uitgewerkt. Schitterende beschrijvingen van het eiland. Je ziet het verhaal zo in een film voorbij komen. Echt een aanrader.
| 1
|
Sonchai Jitpleecheep (probeer het eens snel uit te spreken) is een jonge politieman die woont en werkt in Bangkok, in het beruchte District 8. Dit is het district van de toeristen die op de belangrijkste attractie van Bangkok afkomen: de vele jonge en mooie vrouwen. Prostituees, in dit geval. De moeder van Sonchai, Nong, beheert samen met politiecommissaris Vikorn ‘The Old Man’s Club’, een zeer succesvol bordeel. Sonchai doet zijn werk als politieman dat ook in dit verhaal (het vorige, Bangkok 8, is in het Nederlands verschenen onder de titel Bangkok 8) onlosmakelijk verbonden is met zijn werk als ‘papasan’ in de club van zijn moeder. Op een avond komt Chanya, het meest succesvolle meisje in de club, badend in het bloed binnen. Ze rent direct naar haar kamer. Na veel gedoe komt het verhaal los: ze heeft een blanke klant vermoord. Commissaris Vikorn weet wel raad: hij dicteert een prachtige bekentenis en uiteraard treft Chanya geen blaam, het was zelfverdediging. Opvallend genoeg echter blijkt langzamerhand dat Chanya het slachtoffer iets beter gekend moet hebben dan zij wel wil toegeven, en als er dan ook nog CIA-agenten op de stoep staan, is het feest helemaal compleet.
Bangkok Tattoo is werkelijk hilarisch om te lezen; of het nu allemaal klopt wat John Burdett schrijft over het dagelijks leven in een bordeel in Bangkok of niet, het blijft leuk. Maar leuk met een randje: het randje waarin Burdett laat zien hoe het nu komt dat zoveel mooie jonge vrouwen voor dit bestaan kiezen. En hoe zij denken over ons, Westerlingen, én over hun eigen leven. Sonchai is niet het doorsnee type politieman, zelfs niet naar Thaise begrippen, maar hij slaat zich met moed en flair door de nare situaties heen die zijn werk met zich meebrengt. Intussen heeft hij dan ook nog tijd om een jonge collega onder zijn hoede te nemen. En daarnaast duikt hij in zijn verleden om belangrijke zaken tot een goed einde te brengen. Een boek met een bij tijd en wijle grappige plot, sfeervolle beschrijvingen, heel veel humor én wijze lessen over het Boeddisme. Heerlijk! (Door: Jannelies Smit)
| 1
|
Na een trieste, turbulente levensfase is de Zweedse rechercheur Thomas Andreasson aan vakantie en rust toe. Er spoelt echter een lijk aan op het idyllische eiland Sandhamn. Thomas kent het gebied erg goed en start een onderzoek. Kort nadien duikt een tweede lijk op, en dan een derde. Wat hebben die doden met elkaar te maken? Stierven ze een natuurlijke dood? Thomas en zijn team hebben een hele kluif aan het onderzoek. Waarom gebeurt dit allemaal ineens op het altijd zo rustige eiland? Nora, zijn beste vriendin van vroeger en haar gezin bieden hulp. Zij zijn op vakantie op het eiland.Nora heeft het moeilijk met haar eigen relatie maar door Thomas te helpen voelt ze zich nog een beetje nuttig. In het spannende plot zijn tal van verhaallijnen door elkaar geweven. De verteller bouwt de spanning bladzijde na bladzijde op. Toch zit de vaart er stevig in. De verhaallijn wordt perfect uitgewerkt, geen onafgemaakte vragen, de personages zijn zo neergezet dat je je kunt inleven, en het boek heeft een prettige sfeer. Je wordt telkens op het verkeerde spoor gezet, niemand is nog te vertrouwen. De vertelstijl neemt je verder mee het verhaal in. Een aanrader is het zeker, voor wie fan is van Camilla Lackberg zeker .En anders een erg goed geschreven thriller .
| 1
|
'Wat verborgen is' start onmiddellijk zeer sterk; de 16-jarige Roger wordt vermoord, wanneer zijn verdwijning wordt aangegeven door zijn moeder, doet de politie in eerste instantie niets. Uren die zomaar voorbij gaan, zonder dat er iets gebeurt; je zou als lezer bijna zelf in het verhaal stappen om de politie ertoe te bewegen sneller in actie te schieten ;-)
Tijdens het hele boek val je van de ene wending in de andere, het blijft verrassend tot het einde! Dit smaakt naar meer, gelukkig is er nog een hele reeks te gaan...
| 1
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.