text
string | label
int64 |
|---|---|
In slechts een paar uurtjes uitgelezen. Ondanks dat veel voorspelbaar was, is het toch een erg goede thriller. De keerzijde van het ineens beroemd worden en wat dat voor impact heeft op iemand werd heel goed beschreven.
| 1
|
Saskia Noort heeft naar mijn mening geraffineerd een draaiboek in elkaar geflanst, iets wat haar in haar debuut ook al zo goed lukte.
Af en toe in het boek valt dat draaiboek namelijk te onderscheppen.
Toen ik de achterkant las, had ik al meteen een idee wie de dader kon zijn, maar terwijl ik het boek las werd ik ongeveer de hele tijd op het verkeerde been gezet. De ontknoping lezende besefte ik weer eens dat de eerste indruk meestal de juiste is. Een knap geschreven boek, maar ik had graag meer over de motieven van de dader geweten.
| 1
|
Mijn recensie (Nederlands):
Feminisme en Geekdom; Ik hou van die combinatie!
Sam Maggs is een erg goede schrijfster en haar kennis van fandoms maakte het nog beter.
Ik wil meer over feminisme lezen en dit leek mij een goede introductie!
Sam leerde mij ook meer over andere fandoms en hoe je in meer fandoms kan komen!
Eén ding dat ik een beetje meh vond was dat in het gedeelte "Conventions", ze het heeft over op welke websites je kan zoeken naar bepaalde Amerikaanse of Canadese conventies, maar ze heeft het niet over internationale conventies. Ik had het leuk gevonden als ze het ook had gehad over internationale conventies (hoewel ik er wel bewust van ben dat je niet iedereen tevreden kan stellen in dat hoofdstuk).
Er waren wat onderwerpen die ik heb overgeslagen (dingen over Anime conventies bijvoorbeeld), omdat dat mij niet interesseerde. Er waren ook dingen die niet voor mij gelde, die ik wel heb gelezen.
En ik ben blij dat ik dat heb gedaan.
Ik vond het super leuk dat ik meer over cosplay te weten ben gekomen! Ik kreeg meer respect voor de cosplayer die urenlang werken om hun outfits zou mooi mogelijk te maken.
Ik zou Sam Maggs willen bedanken. Bedankt voor het schrijven van een krachtig en herkenbaar boek en ik kan niet wachten om meer boeken over feminisme te kezen!
Originele recensie (English):
Feminism and Geekdom; I love that combination!
Sam Maggs is a great writer and her knowledge of fandoms made it even better.
I want read more feminist books and this felt like a great introduction to feminism!
Sam also taught me about other fandoms and how to get more into other fandoms!
One thing that was a little meh is that in the "Conventions" part of the book she mentions to which website you should go to find certain American or Canadian conventions, but she didn't mention international conventions. I would've liked if she included more international conventions (though I can understand that you can't fully please everyone in that chapter).
There were some things that I skipped (things like anime conventions and stuff), because I wasn't interested in those, but there were things that didn't apply to me, but I still read.
And I'm glad that I did.
Learning more about cosplay was incredible! I got even more respect for the cosplayers who work for hours to get their outfits as perfect as possible.
I want to thank Sam Maggs. Thanks for writing both an empowering and relatable book and I can't wait to read more!
| 1
|
Weer een geweldig goed boek van Camilla Läckberg. Zij weet de verschillende tijdlijnen vloeiend in elkaar over te laten lopen, waardoor het verhaal in het heden nog meer diepte krijgt dan het zonder dat al zou hebben. Ik vind het erg leuk om door de verschillende boeken heen steeds meer betrokken te worden bij en te weten te komen van Patrik, Erika en hun naasten. Verder weet de auteur steeds weer nieuwe thema's aan te snijden en elk op de haar eigen gedegen manier uit te werken. In dit boek gaat het om het thema oorlog/nazisme en de dramatische gevolgen die dit kan hebben, ook nog na zestig jaar. Hoe kan een samenloop van omstandigheden uit 1945 een direct gevolg zijn van twee moorden zestig jaar later. Aan de ene kant door gedegen politieonderzoek en aan de andere kant door speurwerk naar de achtergrond van haar moeder door Erika komt langzamerhand een drama naar boven dat alleen kan eindigen in verlies voor iedereen. Of toch niet?
Sommige passages van het boek waren wel zeer actueel waar het ging om verdraagzaamheid en tolerantie.....
Fantastisch goed boek en gelukkig heb ik het vervolg ook al in huis :-). Dat wordt genieten!
| 1
|
Wat een geweldig boek! Een echte psychologische thriller waar meerdere personen allerlei persoonlijke problemen blijken te hebben. En als je eindelijk denkt door te hebben hoe het zit verandert er weer iets waardoor het perspectief heel anders wordt. Heel goed geschreven, LEZEN DIT BOEK!
| 1
|
Bijwerking is de vierde thriller van Heleen van der Kemp met in de hoofdrol rechercheur Britt Franken. Als er een dode jongen gevonden wordt met drugspillen op zak, wordt Britt ingeschakeld om de zaak te onderzoeken. Na nog een incident waarbij een schijnbaar willekeurige jongen het slachtoffer wordt, wordt het voor het team duidelijk dat er haast geboden is om de beide zaken op te lossen. Gaat het hen lukken om te achterhalen wie er verantwoordelijk is of zijn? Ook in het privéleven van Britt gaat niet alles op rolletjes.
Het boek Bijwerking heeft een opvallend gele omslag waarbij de blauwe pil tussen de roodgestifte lippen opvalt. Die pil speelt dan ook een grote rol. De hoofdstukken zijn in chronologische volgorde op de datum getiteld. Wisselend van lengte, maar niet erg lang. De proloog is direct heftig. De eerste hoofdstukken maakt de lezer met heel veel personages kennis, waardoor het lastig is om precies te weten wie wie is. Maar na een paar hoofdstukken is dit duidelijk en ontwikkelt het boek tot een echt detective verhaal. Doordat het verhaal afwisselend vanuit de verschillende personages verteld wordt, waaronder ook de daders, weet de lezer al veel van de daders. Toch weet Heleen een aantal gebeurtenissen verrassend te brengen. Zeker het onverwachte eind van het boek laat de lezer verrast en verontrust achter.
De verhaallijn rondom het privéleven van Britt loopt als een kleine rode draad door dit boek en zorgt er voor dat de lezer het volgende boek in spanning gaat afwachten.
Heleen heeft met het boek Bijwerking een onderwerp aangesneden die voor zowel ouders van tieners als voor de tieners zelf een eyeopener maar ook een leerschool kan zijn. De heftige gevolgen die het gebruik en de productie van foute pillen kan hebben worden goed duidelijk gemaakt door Van der Kemp.
Maar dat niet alleen. Een prima uitgewerkt, zeer vlot leesbaar boek over het uitgaansleven en het onbetrouwbare wereldje van de drugs.
| 1
|
Een heel aantrekkelijk boek! Soms wil je het boek even opzij leggen voor een saai stuk maar dat is maar even en daarna is het terug boeiend, romantisch, spannend, triestig,.... het komt er allemaal in voor. Men kan de dingen héél goed voorstellen en zichzelf in de persoon van John inleven. Prachtig geschreven maar ik vind het wel een heel spijtig einde. 'k zal vlug nog een boek van hem lezen want dit was het eerste en wel zeer goed boek.
| 1
|
Daar word je blij van!
Een heerlijk cadeautje voor in de cadeautjeszak van Sinterklaas of voor onder de schitteren blinkende kerstboom: ‘En dan nu het goed nieuws’ van Franka Hummels en Karin Sitalsing. Mensen die allemaal iets doen voor andere mensen en/of voor onze leefomgeving. Verhalen over wat mensen doen en met achtergronden van die ‘weldoeners’, al zien de meesten zich zelf niet als weldoener. Dit goede nieuws zien we niet op het journaal en lezen we sporadisch in de krant. Het zijn inspirerende mensen met allerlei verhalen en als lezer word je daar ongelooflijk blij van. In een tijd waarin het verschrikkelijke nieuws van all over the world op ons af gevuurd wordt, is dit boekje een verademing. De schrijfsters sporen ons aan om in onze eigen omgeving te kijken en ook iets te doen. Volgens mij zijn er veel mensen die ‘goede werken’ doen: mantelzorgers bijvoorbeeld, of ouders in medezeggenschapsraden of helpende handen van ouders in de klas - geen school kan er zonder. Besturen van allerlei clubs en verenigingen, ook die kunnen niet zonder vrijwilligers. Ga maar even na. Bijna iedereen doet wel iets voor anderen.
In dit boek gaat het om verschillende zaken. Twee puberzusjes die een bijspijkerschool hebben opgericht om kinderen in Amsterdam-zuidoost aan hogere Citotoest-scores te helpen. Al hun vrije tijd gaat eraan op. Geld vragen ze er niet voor.
Een Groningse visser die als bijvangst ‘zeezooi’ heeft en proactief op afval vist: ‘Fishing for litter’ heet het project. Hulde!
Een vrouw die zelf kind is van NSB-ouders, zet zich in om Nederlandse kinderen uit het IS-kalifaat te redden en te repatriëren.
Ouders die de chauffeur die per ongeluk hun zoon doodreed, in hun hart sloten ondanks dat hij juridisch de schuld kreeg. Hij kon er niets aan doen, het was een stom ongeluk. Jee, voor die mensen kun je anders dan heel veel respect hebben.
In Groningen is een project van stadswandelingen door daklozen, die hun stad laten zien, een persoonlijke tour. Daklozen krijgen op deze wijze respect, begrip, een doel en een zakcentje.
Ouders die voor hun gehandicapte zoon sportmogelijkheden zochten en zo een eigen voetbalclub oprichtten voor alle gehandicapte kids. De ouders zelf kunnen dan stoom afblazen bij elkaar.
Mensen in een Fries dorp die het lege dorpshuis opknapten voor een groot Syrisch gezin, terwijl er in veel kleine gemeenten weerzin is tegen de komst van asielzoekers. Ik ken zelf ook mensen die zich actief inzetten voor asielzoekers in hun dorp: ze nemen kinderen mee naar zwemles - en betalen er ook voor, ze nemen ze mee naar de speeltuin, doen boodschappen voor de ouders, helpen hen met het invullen van formulieren. Van dichtbij merk ik ook dat het leren van de taal zo belangrijk is.
Een journalist die de familie zoekt van in WII gevallen Russische soldaten. Wel een klus! Hoe komt iemand op het idee! Wat een gezoek naar de naald in een hooiberg.
Een moeder met een kind met een stofwisselingsziekte zet zich in voor behandeling in de toekomst. Voor haar eigen kind is het al te laat.
Een bicultureel initiatief - Turks-Nederlands en Marokkaans-Nederlands: kinderen met een migratieachtergrond gaan bij eenzame ouderen op bezoek. Ook al zoiets waar ik mijn pet voor afneem.
In Leiden onderzoekt een vrouw al snorkelend en fotograferend het onderwaterleven. En passant onderwijst ze kinderen en ruimt ook de rotzooi uit de grachten op. Heerlijk, zo’n eigenzinnige vrouw. Thuis heeft ze aqaria waarin ze krabben en vissen uit de grachten en vijvers houdt.
Een vrouw heeft een lunchroom met personeel dat ‘een achterstand tot de samenleving’ heeft. Subsidies wil ze niet en ze eist dat het personeel hun best doet. Geen flauw gepamper, haal het beste uit jezelf.
Deze verhalen gaan nog wel iets verder dan dat je penningmeester bent van de plaatselijke judoclub, maar toch moet je ook dat niet onderschatten. Ik kreeg heel veel bewondering voor de mensen over wie dit boekje gaat.
De samenstellers schrijven hun stukje zeer leesbaar en met veel empathie. Geen moeilijke verhalen maar aansprekende artikelen over toch heel bijzondere mensen. Een typisch feelgood-cadeau voor onder de kerstboom of in de zak van Sinterklaas, waar al decennia lang geen kinderen meer in gestopt worden.
| 1
|
Zes moorden, één meesterwerk…
Madeleine, ook wel door intimi Maddy genoemd, Bleyland is onderwijzeres op een basisschool. Op een snikhete zomerdag, als haar pas aangekochte airconditioning ermee stopt en zij terug gaat naar de Megastore, draaien bij haar alle stoppen door als ze onheus bejegend wordt door de verkoper. In al haar woede smijt ze het apparaat over de toonbank. Alle alarmbellen gaan af in de winkel en voor ze het weet zit ze opgesloten in een kamer voor verhoor. Observeren is haar passie alsmede naamkaartjes lezen. Nadat het procesverbaal wordt opgemaakt en ze wordt vrijgelaten loopt ze per ongeluk op tegen Nick en valt flauw. Nick laat haar bijkomen in een kamertje en biedt zijn excuses aan. Ze voelt zich opgelaten en schuldig als ze wordt vrijgelaten. Het procesverbaal zal later wel gevolgen hebben. Totdat Nick zich plots in haar schoollokaal bevindt, haar uitnodigt voor het eten en het officiële procesverbaal bij zich heeft voor haar misdraging in de Megastore.
Maddy voelt zich aangetrokken door de charmante Nick, werkzaam bij de zedenpolitie, en besluit hier op Ja op te zeggen. Ze kleedt zich mooi aan en voordat ze in haar auto stapt komt haar onderbuurman Tom haar vertellen dat haar computer weer schoon is van virussen. Ook heeft hij een brief bij zich, een hele onaangename brief waaruit blijkt dat ze gestalkt wordt. In verwarring stapt Maddy in de auto. Het weerzien met Nick maakt alles goed en ze neemt hem in vertrouwen over de brief, Tom de buurman en het akkefietje bij de Megastore. Nick belooft haar eeuwig te beschermen en zij vertrouwt hem volledig. Totdat ze een nieuwe brief in haar bus vindt en haar buurman Tom zich opeens wel erg afhankelijk van haar opstelt. Maddy besluit om haar beste vriendin Sasha, een psychologe, te raadplegen. Helaas te laat want ook al waren de woorden van Sasha waarschuwend, de volgende dag wordt het levenloze lichaam van Maddy in de bosjes van een park aangetroffen.
Julia Nessi is een opkomend model. Bloedmooi, charmant en met hersens. Op menig internationaal tijdschrift prijkt haar hoofd. De megarijke eigenaar van de Megastore is dat niet voorbij gegaan en hij zet alles op alles op om Julia tot zijn echtgenote te maken. De chique pooier Dennis, regelt het arrangement en zorgt ervoor dat zij er niet meer onderuit kan om met deze excentrieke zakenman te gaan trouwen. Totdat ook zij rare brieven vindt waarbij haar leven wordt bloot gelegd. Dennis belooft haar in bescherming te nemen.
Alsmede de bloedmooie rode Rachel Red, onder de hoede van Dennis werkzaam. Dennis regelt bijzondere arrangementen voor haar. Gemaskerde feesten, orgies, mannen met allerlei fantasieën. Niets is voor haar teveel. Dennis zorgt voor de poen en de juiste mensen. Rachel voelt zich succesvol wat jaloezie opwekt bij haar beste vriendin Vivian. Totdat ook Rachel brieven ontvangt met weerzinwekkende teksten. Ze wordt angstig en vertrouwt niemand meer.
Sasha is vastberaden om de moordenaar op haar vriendin te achterhalen. Dag en nacht loopt ze rond met allerlei vragen totdat Nick, de zedenrechercheur, weer contact met haar zoekt. Tot zij ook brieven krijgt.
In hoeverre kan ze Nick vertrouwen? Wat weet hij? Wie is die Megastore-medewerker? Welke rol heeft Dennis? En Tom…de buurman. Of is het de eigenaar van de Megastore….
Doodstil is het thrillerdebuut van Lydia van Houten (1972), Voorheen heeft ze de fantasy-serie “Het teken van drie” geschreven. Doodstil is haar eerste literaire thriller.
Het is daarom niet vreemd dat de schrijfstijl van Lydia absoluut professioneel te noemen is. Zeer innemend, vlot en scherp. Alle zinnen en woorden kloppen in het verband.
Meerdere hoofdpersonen volgen in het verhaal. Het verhaal is geschreven vanuit diverse personen in verschillende hoofdstukken; Madeleine (Maddy), Julia, Rachel (met als bijrol Vivian) en Sasha. Vooral Maddy is goed weergegeven in het verhaal, uiteindelijk komen we weer op haar terug. En dan al die lugubere, vreemde personages: Nick (de zedenrechercheur), Tom (de buurman van Maddy), Winfried (de megarijke eigenaar van Megastore), Dennis (de luxueuze, galante pooier) en de excentrieke verkoper annex ober en chauffeur van Megastore; Leonard.
Het hele verhaal blijft spannend totdat je opeens in het laatste deel wel geconfronteerd wordt met de dader. Het neemt totaal niet weg dat de spanning dan gaat ontbreken want de rol van de andere mede-kandidaten zorgen zeker nog voor de nodige spanning tot het laatste moment. Erg knap gedaan! Als lezer krijg je toch nog dat onderbuikgevoel van er kan nog iets komen. Wie neemt het heft in handen?
Zowel van de titel als van het verhaal wil je wel Doodstil worden. Het past bij het verhaal en tijdens het lezen word je vanzelf doodstil. Het verhaal leest als een trein. Zelden een boek in zo’n korte tijd uitgelezen. Het bleef boeien van bladzijde 1 tot het einde. Eerlijkheid bekent me om te zeggen dat ik langer over de laatste 20 bladzijden heb gedaan als over de eerste 260 pagina’s. Erg jammer dat het stopte.
De cover is passend maar niet erg origineel. Daarbij wil ik graag een kritische opmerking maken over de tekst op de achterzijde. Waarschijnlijk zullen veel mensen naar de opticien moeten hollen om deze tekst te lezen. Te klein en te onduidelijk lettertype; zowel deze recensent alsmede mijn ouders (al wel meer op leeftijd en voorzien van passende instrumenten) konden de tekst amper lezen.
You did it Lydia van Houten! Je hebt een verhaal neergezet wat deugt van begin tot het einde. Het houdt je in de greep en je bent bedroefd dat het einde genaderd is. We kijken uit naar je volgende thriller; schrijf er nog maar eens zo een!
Eindoordeel; 4,5 ster
Waarom geen 5? Enkel en alleen omdat de basis van het verhaal niet uniek is (er zijn meerdere boeken met dit onderwerp geschreven) en het vermoeden is dat deze schrijfster nog veel meer in petto heeft en daar bewaar ik graag mijn vijf sterren voor.
| 1
|
‘Voltooid’ is het vervolg op ‘Hoofdzaak‘ en ik denk toch dat je ‘Hoofdzaak’ gelezen moet hebben om ‘Voltooid’ volledig te kunnen volgen. Het verhaal van ‘Voltooid’ gaat verder en Isabel speelt ook in dit boek weer de hoofdrol.
Waar ik in ‘Hoofdzaak’ de spanning aan het begin en eind vond zitten, zat er niet heel veel grote spanning in ‘Voltooid’. Dat is geen probleem, want het verhaal zit goed in elkaar en je blijft wel doorlezen, omdat je wilt weten wat het motief van de moordenaar is en wat het verhaal erachter is. Dat er dan weinig spanning in zit, vond ik niet heel storend.
Wat me wel stoorde bij ‘Voltooid’, net als ‘Hoofdzaak’ is de cover. Die past opnieuw naar mijn mening niet in het verhaal. Ik vind het zo’n gekke keuze en die snap ik opnieuw niet. Maar goed, als je dat vergeet, is het verhaal wel prima. Het onderwerp daarentegen is behoorlijk controversieel, maar Mariska Overman heeft dit respectvol behandeld en heeft geprobeerd duidelijk maar toch ook geen echte kant kiezend beide kanten toegelicht.
Dat vond ik vooral heel goed gedaan en dat maakt dat ik het uiteindelijk toch 3,5 ster heb gegeven. De plot zag ik namelijk wel ruim van tevoren aankomen en ik denk dat Mariska Overman dat ook niet het belangrijkste punt vond. In dit geval vond ik het in ieder geval geen probleem.
De personages krijgen in dit boek meer ruimte om te ontwikkelen, wat meestal het geval is met tweede delen in een serie. Isabel vond ik vooral heel erg gegroeid ten opzichte van het vorige deel, maar ik vond het ook prettig dat de rest van de personages ruimte kregen in het verhaal.
‘Voltooid’ is een thriller met geen duidelijke spanningsboog, maar wel met een boeiend verhaal. Het onderwerp is controversieel maar wordt zeker met respect behandeld door Mariska Overman.
| 1
|
De Engelse editie gelezen en zeer de moeite waard. Geweldige wereldbeschrijving en zeer origineel en intelligent verhaal.
| 1
|
Als kind was ik helemaal gek op de boeken van Roald Dahl en Marc De Bel en hoe zeer ik ook op zoek ging naar moderne uitgaves die zich enigszins met deze grootheden konden meteen, ik kwam ze maar zelden tegen. Toen ik echter voor het eerst het debuut van Lissa Evans in handen kreeg, had ik een voorgevoel dat dit wel eens het antwoord zou kunnen bieden op mijn lange zoektocht. De Wonderlijke Werkplaats van Oom Tobi is een gezonde mix van avontuur, mysterie en speelse jeugdigheid die heel hard doet denken aan bovenstaande schrijvers. Het mag dan wel een debuut zijn voor de auteur, het boek heeft alle flair van een doorwinterde jeugd-/kinderboekenschrijfster die met volle enthousiasme verhalen neerpent voor haar miljoenenpubliek. Het plot wordt netjes uitgebouwd over korte hoofdstukken die telkens eindigen op een mini-cliffhanger waardoor je als lezer niet anders kan dan meteen verder lezen. Het verhaaltempo ligt aardig hoog en het aangename taalgebruik zorgt voor een erg toegankelijke leesbeurt. Heel vlotte lezers kunnen vanaf 9 jaar met dit boek aan de slag, terwijl de gemiddelde lezers het beste ermee overweg kan tussen 10 en 12 jaar. De setting van het plot is niet modern te noemen, maar komen eerder tijdloos over. Ook de vele raadsels en queestes van het hoofdpersonage hanteren een strakke logica die op geen enkel moment wordt verbroken. De Wonderlijke Werkplaats is een verhaal dat het midden houdt tussen pakweg Indiana Jones en de vertelsels van Dan Brown maar dan op kindermaat. Een absolute voltreffer wat mij betreft en een aanrader voor al wie jong van geest is.
| 1
|
In het boek maken we kennis met de drie broers Lauritz, Oscar en Sverre Lauritzen uit een arme vissersfamilie van het Noorse Westland (Vestlandet) tegen het einde van de 19de eeuw,. Als hun vader samen met een oom van hen op zee sterft, komen er twee arme families met heel wat monden te voeren zonder vader en kostganger te staan. De drie jongens worden weggestuurd naar een familielid waar ze in een touwslagerij kunnen gaan werken in de nabij gelegen stad Bergen. Door een speling van het lot komt de eigenaar van die fabriek te weten hoe technisch begaafd ze wel zijn. Dankzij hem kunnen ze hun basisopleiding afronden en de beste ingenieursstudie van die tijd in Dresden in het Duitse keizerrijk gaan volgen. Daartegenover staat dat zij zich in de bouw van de nieuwe spoorlijn in het noorden van Noorwegen moeten engageren als zij afgestudeerd zijn. Het is een optimistische tijd in Noorwegen en over gans Europa voor zij die de kansen krijgen, die nieuwe innovaties en heel wat technische vooruitgang belooft.
Als de drie broers uit Dresden terugkeren, hebben ze alle drie heel wat meegemaakt en hebben ze een nauwe band met Duitsland opgebouwd, waarmee Noorwegen voordien al op goede voet stond. Dus is het vooral het Duitse perspectief dat in dit boek aan bod komt. Slechts één van hen gaat echter terug naar Noorwegen om zijn vroegere belofte in te lossen, wat voor Lauritz een kwestie van eer is. Hij heeft echter in Dresden een diepe liefde ontwikkeld voor een pittige dame van adellijke afkomst, Ingeborg en belooft haar terug te keren om haar hand te komen vragen. Zijn beide broers komen echter elders terecht: Oscar vertrekt na een onbeantwoorde liefde te hebben meegemaakt naar het koloniale Duitse Oost-Afrika (het vasteland van Tanzania buiten Zanzibar, Burundi en Rwanda). Sverre maakt het nog bonter in Lauritz’ ogen, die heeft ontdekt dat hij homoseksueel is en naar Engeland trekt met zijn grote liefde Lord Manningham. (Ik mag hier niet verder over vertellen, maar het verhaal van Sverre wordt verder uit de doeken gedaan in het tweede deel Dandy uit het Noorden).
Het is moeilijk om me niet te laten meeslepen en hier meer in te gaan op hun beider belevenissen. Guillou moet enorm veel opzoekwerk hebben gedaan voor dit boek en zijn volledige Grote Eeuw-reeks uiteraard omdat dit echt een super levendige geschiedenisles is die bulkt van referenties en feiten naar zowel de Noorse als de Duitse geschiedenis, incl de koloniale in Oost-Afrika, ook door de omliggende kolonisatoren van de Britten, de Belgen en de Portugezen. Met name heb ik voor het eerst gelezen over de hevige gevechten in deze kolonies gedurende W.O. I. Dat is om niet goed van te worden natuurlijk, zo verschrikkelijk maar wel tegelijkertijd hier ook echt spannend uit de doeken gedaan. De referenties naar de Belgische koning Leopold II en zijn later aan de regering overgegeven, privé-kolonie, Congo zijn beenhard. Al in die tijd waren zijn wreedheden blijkbaar al bekend tot over de grenzen heen en werden ze druk becommentarieerd. Hoe de andere kolonisatoren in Afrika omgingen met de bevolkingen uit hun kolonies, daar geeft Guillou indirect uiteraard ook commentaar op. Mij fascineerde het Afrikaanse deel als Belgische lezer met een interesse voor de politieke situatie in onze ex-kolonie zeker ook. Delen van Duits Oost-Afrika, met name Rwanda en Burundi, werden trouwens na W.O.I door Duitsland afgestaan aan België. En de afwisseling tussen zowel de vredes- als de oorlogstoestanden in Noorwegen en Afrika was ook enorm goed gedaan. Wat bv ook aan bod kwam, waren de wilde dieren in het Afrikaanse binnenland, hoe hier op werd gejaagd maar ook hoe mensen ze neerschoten om zichzelf te beschermen. Er waren toen ook nog geen afgeschermde gebieden en dieren en mensen kwamen elkaar toen voortdurend tegen en vormden een bedreiging voor elkaar. De kolonisatoren kregen er zeker ook een kick van om hen neer te schieten, en ivoor, dierenhuiden en tropisch hout werden belangrijke exportgoederen voor sommige koloniale handelaren, waar Oscar er één van werd uiteindelijk.
Jan Guillou is een echte meesterverteller, ook zijn levendige schrijfstijl en excellente beschrijvingen maken het er naar. De vertaler Bart Kraamer komt de eer uiteraard ook toe van een zo razend vlot leesbaar boek te hebben geschreven natuurlijk.
| 1
|
Wat zit dit verhaal goed in elkaar. Ik ben er echt voor gaan zitten en werd meegesleept in het verhaal. Het boek is een echte aanrader en zeker een van de beste boeken dat ik tot nu toe heb gelezen, chapeau!
| 1
|
jeugdsentiment. als kind vond ik de boeken van guus kuijer de allerbeste. ik heb ze met veel plezier gelezen. heb je kinderen of wil je zelf gewoon ff lekker terug in de tijd, kies dan eens een boek van guus met madelief in de hoofdrol; heerlijk!
| 1
|
Tijdens de laatste WOII zijn twee vrienden op een bijzondere wijze met elkaar verbonden geraakt. Hun verschillende afkomst, maar vooral het feit dat de een een tweelingsbroer is van een fervente Nazi aanhanger, maakt het dat zij vanaf hun studietijd samen het leven vervolgen. Dat doen zij door emigratie naar de VS en geheel losgemaakt van hun families verwerven zij een uitstekende uitgangspositie bij afronding van hun Harvard opleiding. Echter zij worden gespot door de OSS, de voorloper van de CIA, welke dienst hen opleidt en klaarstoomt voor een geheime missie in Duitsland tegen de Nazi's.
Hun chef, de geheimzinnige Darcy, weet hun zo te bewerken dat zij met hun kwaliteiten een risicovolle opdracht voor de geallieerden ten volle aanvaarden. Psychologisch sterk en behept met praktische menselijke eigenschappen, maken hen geschikt voor deze klus omdat zij door hun persoonlijke achtergrond hiervoor zeer gemotiveerd zijn.
Het verhaal leest als een spannend jongensboek, waarbij ikzelf heel vaak terug moest denken aan de boeken van K.Norel, die met zijn Engelandvaarders, Vliegers in het vuur, Varen en vechten mij zeer wisten te boeien.
Dit boek gaat, naarmate het verhaal zich ontwikkelt, een richting uit, welke een spannende thriller van tegenwoordig niet misstaat.
De momenten, waarop de oorlogsmissie onderweg, zich verhoudt tot de persoonlijke bevindingen, waarvoor Will zich geplaatst ziet om zijn Nazi tweelingbroer te moeten vervangen, alsmede de gevoelens van Jake, zijn vriend, die zijn Joodse familie heeft verloren en toch moet meedoen, zijn beklemmend.
Bulterman weet met zijn heldere en prettige schrijfstijl dit toch realistisch te benaderen.
Ondanks de tegenslagen en de soms gelukkige omstandigheden, waaronder de strategisch, slim bedachte plannen van Darcy worden uitgevoerd komen Will en Jake wel heel ver en dicht bij hun doel.
Wanneer dat doel halverwege het boek wordt aangepast aan een mogelijkheid, waaraan je niet aan het begin van het boek nooit gedacht zou hebben, komt er een twist welke interessant wordt.
De geschiedschrijving van de WOII wordt hierdoor in dit opzicht dusdanig belicht waardoor je eigenlijk het gevoel hebt dat de wereld toen, behalve goed of fout, ook al behept was met financiële intriges, machtspelletjes. Niet alleen bij de vijand, maar ook onder de grootmachten onderling met elkaar.
Dat Will en Jake hier uiteindelijk nog in weten overeind te blijven is verbluffend.
Het einde is slim en op waarachtige wijze voorgesteld, maar is voor mij iets te veel geweest wat niet had gehoeven.om toch geloofwaardig te blijven.
Toch blijft het een zeer lezenswaardig boek, waarbij ik mij het meest verbaas over de geestelijke kwaliteiten van de twee hoofdrolspelers, die dit alles hebben moeten ondergaan en tot het einde hebben volgehouden.
| 1
|
Net als in de twee vorige Rizzoli/Isles', slaagt Tess Gerritsen er weer een nagelbijtende plot, met een diepmenselijk verhaal te verweven. Wat me vooral boeide aan dit boek, is dat we eindelijk de menselijke kant van Rizzolli te zien krijgen, waardoor ik nog meer aansluiting bij het verhaal vond. Gerritsen slaagt er weer in een verhaal vol humor en romantiek te vertellen, zonder enige afbreuk te doen aan de altijd onderhuids aanwezige, lichtjes dreigende spanning. De laatste zin van elk hoofdstuk, zorgt er telkens voor dat je hart een slag overslaat, waardoor je niet kan wachten om aan het volgende hoofdstuk te beginnen!
Kleine kanttekening: ik raad aan om het eerste hoofdstuk op het einde van het voorhaal nog eens te herlezen. Het heeft bij mij de laatste gaatjes in de puzzel kunnen dichten, waardoor het verhaal nog beter in elkaar past.
Nu is het reikhalzend uitkijken naar haar nieuwe thriller, Zustermoord, waar Maura Isles op haar onderzoekstafel geconfronteerd wordt met een lijk dat haar evenbeeld is...
| 1
|
Vincent Madigan, een corrupte agent van de New Yorkse politie heeft zich diep in de nesten gewerkt. Hij is twee keer getrouwd geweest, heeft een vriendin gehad en uit die relaties zijn vier kinderen geboren. Voldoende geld om de alimentatie en dure advocaten te betalen heeft hij niet. Daarnaast werkt hij voor Sandía, een van de grootste drugbazen in New York bij wie hij diep in de schulden zit. Om voor eens en voor altijd financieel schoon schip te maken besluit Madigan met een paar handlangers een grote hoeveelheid geld van zijn drugsbaas te stelen. De overval loopt totaal uit de hand; er vallen doden en alsof dat nog niet erg genoeg is blijkt later dat er een meisje in het huis waar de overval plaatsvond, aanwezig was. Zij is in de regen van kogels zwaar gewond geraakt. De situatie wordt voor Madigan schijnbaar uitzichtloos als zowel drugsbaas Sandía als zijn baas bij de NYPD hem de opdracht geven om de zaak te onderzoeken en op te lossen.
Roger Jon Ellory (1965) is een Engelse schrijver die in de stad Birmingham woont. Hij heeft een groot aantal goed ontvangen boeken geschreven met titels als Een stil geloof in engelen, De helden van New York, Bekraste zielen, Een volmaakte vendetta en Een mooie dag om te sterven. Opvallend is dat de boeken zich allemaal afspelen in de Verenigde Staten en dat de inhoud steeds behoorlijk gewelddadig is. Met een inktzwart hart is dat niet anders. Het boek is zoals alle eerdere boeken van Ellory bijzonder goed geschreven. De ontwikkeling en de diepgang van de personages, de opbouw van het verhaal, de beschrijving van New York, corruptie bij de politie en de meedogenloosheid van de maffia, het is overtuigend en indringend op papier gezet. Zoals de titel van het boek al aangeeft is het geen boek dat vrolijk stemt. Het is donker, zwart, deprimerend en zonder enig vooruitzicht op beter.
R.J. Ellory slaagt er steeds weer in om van de hoofdpersonen van zijn boeken herkenbare mensen te maken met wie je je gemakkelijk kunt identificeren. In Een stil geloof in engelen ben je begaan met het lot en leven van de gevoelige Joseph Vaughan, in De volmaakte vendetta maak je kennis met de brute huurmoordenaar Ernesto Perez en in Een inktzwart hart is het de deskundige maar gecorrumpeerde politieman Vincent Madigan die het onheil over veel mensen maar vooral over zichzelf afroept. Hij drinkt, gebruikt drugs en slikt pillen bij de vleet, vermoordt mensen als het hem uitkomt en als echtgenoot en vader laat hij het afweten. Een man die onvermijdelijk lijkt af te stevenen op de door hem zelf veroorzaakte ondergang. Ellory plaatst dit in zijn visie dat het menselijk handelen al bij geboorte in een soort van blauwdruk vastligt en dat omgevingsfactoren zoals opvoeding en opleiding dit nauwelijks nog kunnen beïnvloeden. Vincent Madigan weet dat eigenlijk ook wel maar toch smeedt hij een plan dat de redding moet worden voor het meisje, haar moeder en uiteindelijke ook voor hemzelf. Het plan is gewaagd en het risico dat het mislukt is groot. Het leidt tot een spannende, gewelddadige en bloederige ontknoping.
Met Een inktzwart hart laat R.J. Ellory opnieuw zien dat hij een van de beste misdaadauteurs van deze tijd is. Het is weliswaar een somber en deprimerend boek maar heel erg goed geschreven en dat maakt het voor lezers die van dit soort uitstekende maar gewelddadige thrillers houden tot een overweldigende leeservaring.
| 1
|
“Hoe zou de wereld eruit hebben gezien zonder Jane Austen? Zonder Jane had de carrière van Colin Firth nooit zo’n vlucht genomen en hadden de zusters Brontë geen voorganger gehad om zich met hun boeken tegen af te zetten. Zonder Jane geen Bridget Jones, geen festival in Bath en geen kostuumdrama’s.”
“Een wereld zonder Jane Austen is voor ons niet denkbaar.”
Jane Austen stierf 200 jaar geleden en voor Anke Werker en Sanne van der Bruggen een goede aanleiding om samen te werken aan een boek over Jane. Een boek voor alle huidige Jane Austen fans en voor alle toekomstige fans.
Wanneer je Jane Austen nog niet (goed) kent, is dit een goed opstapje om haar te leren kennen. Door dit boek krijg je zin om meer van Jane Austen te lezen, te herlezen of de films (opnieuw) te bekijken. Wie denkt dat dit een saai boek is over het leven van Jane, heeft het flink mis. Dit boek bevat namelijk geen saaie geschiedenis of levensloop over Jane, maar je vindt hierin korte samenvattingen van haar boeken, leuke feitjes, weetjes over verfilmingen, recepten en nog veel meer leuks. Overigens wordt haar levensloop wel beschreven, maar op een heel toegankelijke manier.
Als je Jane Austen al wel kent is dit een boek waardoor je nog meer te weten komt over haar persoonlijkheid, over haar boeken en haar leven.
De vormgeving van het boek is werkelijk prachtig. Een mooi formaat boek met een rustig lettertype op mooie glanzende bladzijden. De illustraties passen goed bij het boek en bij elkaar. De twee gepassioneerde schrijvers brengen hun liefde voor Jane Austen over via dit boek aan de lezer. Een ode aan Jane Austen.
Kortom: een prachtig boek qua inhoud en vormgeving. Uitgeverij Karmijn heeft iets zeer moois uitgebracht. Ik vind het een pareltje!
| 1
|
Moemf is brommerig en Sneeuwuil is jong en enthousiast, maar ondanks hun verschillen zijn ze heel erg blij met hun vriendschap. Samen is alles fijner! En door Sneeuwuil maakt Moemf zelfs nog meer vrienden, vrienden waarvan hij nog niet beseft dat hij ze aan het echte einde van de winter nog hard nodig gaat hebben, want het verhaal heeft een bitterzoet einde…
Wat een bijzonder boek zo met zijn niet standaard afloop waar een mooie boodschap in verpakt zit, erg origineel! De verhalen zijn, net als de heerlijke illustraties, lief en hartverwarmend en zitten vol fantasie en avontuur. Fantasiewezentje Moemf en de jonge Sneeuwuil maken duidelijk dat onderling verschil er mag zijn en dat echte vriendschap afstand en tijd kan overbruggen. Ik hoop stiekem op een vervolg…
| 1
|
De kleine heks is een van de mooie jeugdboeken van Otfried Preussler. Die vooral bekend werd met het door hem geschreven jeugdboek: Meester van de zwarte molen. (Krabat) Zijn boeken zijn meestal gebaseerd op oude volksvertellingen. Van de Kleine heks kwam de eerste uitgave in Nederland rond 1987 op de markt en er is sinds kort een vernieuwde uitgave verkrijgbaar. Een prachtig exemplaar voorzien van indrukwekkend mooie illustraties van Winnie Gebhardt-Gayler.
Het ontroerende verhaal gaat over een jonge heks die heel graag naar het heksendansfeest wil tijdens de Walpurgisnacht. De andere heksen vinden haar daarvoor nog veel te jongs ze is tenslotte pas honderdzeventig jaar. Daar is de kleine heks het helemaal niet mee eens en eigenwijs als ze is gaat ze gewoon toch.
De kleine heks is vooral een vermakelijk en hartverwarmend avontuur over goed willen doen en erbij willen horen. Hoewel het hier om een doorlopend verhaal gaat, is het zo geschreven dat eigenlijk ieder hoofdstuk gezien kan worden als een kort opzichzelfstaand avontuur. Ideaal, zo kun je er iedere dag voor kiezen een enkel hoofdstuk voor te lezen. De hoofdstukken zijn kort maar krachtig. Daardoor is het ook een fijn boek voor de iets oudere kinderen om zelf te lezen, elke dag een stukje. De grappige illustraties, kom je bijna op iedere pagina tegen en zijn echte juweeltjes. Iedere illustratie past als gegoten bij de verhaallijn en zorgen ervoor dat het boek nog leuker is om zelfstandig te lezen.
Het boek sluit mooi aan bij het thema van de Kinderboekenweek van 2017: Gruwelijk eng! Griezelen. Er komen veel heksen in het boek voor, wat zorgt voor een spannend en mysterieus sfeertje. De engste heks is de nare petemoei Rommelbommel, maar gruwelijk wordt het verhaal gelukkig nooit! Wel vermakelijk grappig, magisch en griezelig spannend. Wist je dat als je nu een kinderboek gaat bestellen, je er een gratis kinderboek bij krijgt? Namelijk Kattensoep van Janneke Schotveld.
| 1
|
De uitgave moet je toch echt lezen als je meer wilt weten over de Eerste WO. Ik ben zo vaak via Ieper naar Calais gereden, dat ik bij het zien van de vele begraafplaatsen en zeker ook de poort bij Ieper erg onder de indruk raakte. Toen las ik Passendale en wilde steeds meer weten. Hoe konden regeringen hun soldaten als kanonnenvlees naar die plekken sturen. ?Ik denk dat ze zich dat nooit hebben beseft. En de arme soldaten aan beide zijden van de linie ook niet. Sommigen tekenden vrijwillig. Zouden ze dat gedaan hebben als ze van te voren geweten hadden waarin ze terecht zouden komen??? Het is een stuk geschiedenis dat vaak wordt ondergewaardeerd door de vreselijke gebeurtenissen in de Tweede Wereld Oorlog. Lees dit boek en begrijp hoe de wereldwerkelijk in elkaar zit......
| 1
|
In de stal van haar pony Salsa ontdekt Lottie een emmer met paardensnoepjes. Ze zien er uit als schuimpjes en ruiken heerlijk. Ze ruiken zelfs zo lekker dat niet alleen Salsa, maar ook Lottie een snoepje eet! Plots beginnen haar benen te groeien, krijgt ze een staart en scheurt ze uit haar kleren. Wanneer Lotties moeder haar komt zoeken treft ze niet één, maar twee pony’s aan in de stal. Moeder is ervan overtuigd dat haar dochter in een pony veranderd is, maar niemand gelooft haar. Dit is voor de huisarts reden genoeg om haar op te laten nemen in een tehuis en haar heel veel ‘rustigaantjes’ (kalmerende tabletten) voor te schrijven. Vader gaat ondertussen door met de zoektocht naar zijn dochter. Omdat hij ook nog moet blijven werken, wordt het verzorgen van de twee pony’s hem te veel. Hij besluit Salsa en Lottie te verkopen. Lottie wisselt binnen een korte tijd enkele keren van eigenaar. Ze raakt haar vriendinnetje Salsa kwijt en belandt in de stal bij mensen die niet het beste met haar voor hebben. Zal Lottie haar ouders en Salsa op een dag weer terugzien? En zal ze ooit weer een normaal meisje worden?
Help, ik ben een pony is voor meisjes van 8 jaar en ouder. Het 213 bladzijde tellende boek bestaat uit 67 kleine hoofdstukken. Die kleine hoofdstukjes zijn erg prettig voor de kinderen die wat moeite hebben met lezen. Met een kwartiertje lezen per dag draaf je als lezer toch maar mooi door meerdere hoofdstukken heen! Het boek is rijkelijk gevuld met grappige zwart-wit illustraties, de pagina’s staan niet bomvol tekst en het boek ziet er goed verzorgd uit.
Voor de lezers is het leuk om te weten dat de schrijfster en illustrator twee grote paardenmeisjes zijn. Gertrud Jetten is één van de bekendste paardenboekenschrijfsters van ons land. Haar series Manege de Zonnehoeve en Droompaarden zijn enorm populair. Deze beide series werden jarenlang van mooie plaatjes voorzien door Ina Hallemans. Dit nieuwe boek is geïllustreerd door Dorit Graef. Hoewel ik fan ben van de tekeningen van Hallemans, vind ik dit nieuwe boek ook weer fantastisch geïllustreerd. Gertrud en Dorit hebben dezelfde humor en hebben beide veel aandacht voor details. Wie is toch deze nieuwe keigoede tekenaar? Dorit tekent graag paarden, schrijft columns in het paardentijdschrift ‘Bit’ en is in haar vrije tijd altijd op de manege te vinden. http://www.keigraef.nl/bio/
Het bijzondere aan de boeken van Gertrud is dat ze zowel leuk als leerzaam zijn. Tussen de regeltjes door valt er altijd van alles te leren over de verzorging, voeding of omgang met de dieren. Gertrud weet zoveel van paarden en pony’s omdat ze zelf al jaren een eigen IJslander heeft. Wanneer je jarenlang een paard verzorgt leer je met elkaar communiceren. Hoewel een paard geen woord kan spreken, kan hij je toch heel veel vertellen! Lottie en haar pony Salsa kunnen nog niet zo goed met elkaar praten. Maar dit komt, na het eten van het paardensnoepje, helemaal goed! Zo leert Lottie onder andere dat het helemaal niet leuk voor een pony is om opgesloten te worden in een stal, dat het heel naar is om van eigenaar te wisselen en dat paarden behoefte hebben aan een goede vriend. Gertrud heeft een website bij dit boek gemaakt. Op deze site staat alles wat Lottie van haar eigen pony leert nog eens netjes onder elkaar vermeld. Ook kun je hier kennismaken met alle hoofdpersonen van het boek. Neem eens een kijkje: http://www.gertrudjetten.nl/help-startpagina.
Het verhaal draait om vriendschap, familie en de handel en wandel met pony’s. Verder geeft Gertrud haar lezers in haar boek de boodschap mee om bewust te worden van wat je slikt, snoept en eet. Wist je dat je op dat gebied heel veel van pony’s kunt leren?
Nieuwsgierig geworden naar dit leuke boek? Trek dan snel je jas en schoenen aan en galoppeer naar de boekhandel of de bibliotheek.
| 1
|
Met het boek Eden, heeft J. Sharpe een boek met een superspannende suspense - apocalyptische thriller geschreven.
Engelen: ze zijn onder ons. Ik kan het weten. Er zit er één in me gevangen. Maar het beeld dat je waarschijnlijk hebt over deze “helpers van God” is verkeerd, dat garandeer ik je. Het zijn
maniakale klootzakken. Anna Meisner ontwaakt, naakt en in de war, vastgebonden op een stoel in een donkere ruimte. Tegenover haar zit een vrouw die sprekend op haar lijkt. Met tranen in haar ogen zet de vrouw een pistool tegen haar slaap en schiet zichzelf dood. Anna wordt pas dagen later gevonden, onderkoeld en op sterven na dood. Maar als ze in het ziekenhuis wakker wordt, komt ze erachter dat de politie haar niet als slachtoffer ziet, maar als dader. Het is het begin van een reeks catastrofale gebeurtenissen waar zij onderdeel van lijkt uit te maken. Is dit het einde van de mensheid?
De schrijver ‘waarschuwt’ voorin in het boek dat hij niemand voor het hoofd wil stoten en dat gelovigen misschien wat moeite zouden kunnen hebben met dit boek. Er staat geen godslasterende taal in in elk geval en het feit dat er Engelen zijn gebruikt om kwaad te doen op aarde, daar zullen King lezers volgens mij ook niet over vallen.
Zijn vorige boek, dat hij samen schreef met de inmiddels overleden Jos Weijnen, kon mij persoonlijk wat minder bekoren, maar Eden deed dit absoluut weer wel! Want ik moet zeggen dat Eden me vrijwel direct wist te pakken. Een mooi realistisch, maar schokkend begin zet je al gelijk op het puntje van je stoel. De Territoria boeken kwamen er ‘rustig in’, maar dit boek is vanaf de eerste pagina meteen al spannend. En, de auteur is duidelijk gegroeid in zijn schrijven; dit boek heeft alleen maar duidelijke, niet al te lange zinnen die lekker vlot lezen. En dat in een lekker tempo dat eigenlijk ook niet inzakt. Het tempo is precies goed; je hebt niet het gevoel te zitten wachten tot er weer wat nieuws gebeurt, of dat je terug moet lezen omdat het te snel gaat: het komt allemaal ‘op tijd’ voorbij. Er is geen saai moment te bekennen. Daarom pakt het je en laat het je niet meer snel los. Het ruime lettertype en ruime bladopzet maken dat je de 310 pagina’s zo uit hebt.
Het gegeven —uitroeiing van de mensen op aarde— is natuurlijk niet nieuw, maar de manier waarop dit plot in elkaar zit is toch wel sterk gevonden. Er zit fantastische suspense in het verhaal verwerkt; het is mooi verweven en heeft een duidelijke rode draad door het verhaal. Het heeft de grimmige sfeer die je in o.a. De Beproeving van King ook wel proeft. De hoofdrolspeelster, Anna, komt geloofwaardig over, je leeft met haar mee terwijl ze probeert het gevaar te ontwijken en mensen om zich heen verliest. Je voelt haar wantrouwen, de liefde voor de baby die ze gered heeft en gaat mee in haar zoektocht naar een plekje waar het gevaar is geweken. Je leert haar en haar familie goed kennen door de flashbacks. En ik vond het leuk dat de ’ík’-persoon varieert, waardoor je dingen uit verschillende perspectieven te lezen krijgt. Gelukkig geeft de naam van het hoofdstuk duidelijk aan wie de ik-persoon is die vertelt en dat maakt de wissel van persoon direct duidelijk. Voornamelijk lees je die van Anna, maar ook die van engelen die mensen in bezit genomen hebben en verantwoordelijk zijn voor de hele Apocalyps. Want in dit boek zijn de engelen alles behalve liefdevolle wezens met witte vleugels...
Er zitten diepere gedachten en verwijzingen verwerkt in het boek, maar ik raad je aan om het boek zelf te lezen, en te kijken of je hieruit komt. Degenen die van puzzelen houden kunnen hun lol op in een poging ze te vinden.
Ik wil niet teveel verklappen… Maar dit is een vlotte en verrassende suspense-thriller die je zeker moet lezen! De schrijver is op de fanclubdag (12 november 2016 in Nieuwegein: check www.stephenking.nl), dus scoor gerust een gesigneerd exemplaar!
| 1
|
Complex is een boek dat van begin tot eind boeit,was er gisteren in begonnen en ik moest het vandaag gewoon uitlezen om te zien hoe het zou aflopen.
Verhaal speelt zich in het begin af in India waar enkele duistere praktijken aan het licht komen,om vervolgens verder te gaan in Nederland.
Cosmetische chirugie speelt een belangrijke rol en het is spannend wat rondom dit item allemaal gaat gebeuren.
Het boek leest als een trein en ik zal dan ook zeker nog eens een boek van deze schrijfster lezen.
| 1
|
Een boek waarin veel actuele thema’s van de maatschappelijke discussie aan bod komen: de dubieuze marketingactiviteiten van farmaceutische concerns, de strijd van onderzoekers voor open-acces tegen de uitgeversmonopolies, de harde acties van dierenactivisten, de stereotype vooroordelen van Europeanen over Amerikanen en omgekeerd, de belabberde toestand van het wetenschappelijk onderzoek (in Finland twintig jaar geleden), de rol van het fundamentele onderzoek, het wapenbezit in de VS, het voortdurend bezig zijn met mobiel communiceren. Tussen dat alles door speelt ook nog de Joodse achtergrond van de hoofdpersoon. Al deze thema’s verwerkt de auteur op een indrukwekkende wijze in een zeer lezenswaardig spannend verhaal.
Door afwisselend een van de drie hoofdpersonen aan het woord te laten laat hij heel subtiel zien hoe kleine vooroordelen over hoe de ander zal reageren tot nare misverstanden met grote gevolgen leiden.
Een jonge onzekere Finse onderzoekster Alina mag op een internationaal symposium een voordracht verzorgen en wordt aangesproken door een Amerikaanse onderzoeker, Joe Chayefsky, wat tot een verder contact leidt. Na een tweede ontmoeting in Londen blijkt ze zwanger te zijn. Joe besluit naar Helsinki te komen waar hij een baan in het wetenschappelijk onderzoek probeert te krijgen. Dat onderzoek is echter geheel ingeslapen en de voorkeur gaat steeds uit naar onderzoekers uit Finland zelf. Dat levert de nodige spanningen op in het huwelijk, zodat ze scheiden. Joe vertrekt weer naar Baltimore in de VS waar hij wel een goede baan krijgt en later zelfs een internationale prijs krijgt toegekend. De zoon Samuel blijft bij zijn moeder die niet naar de VS wil verhuizen
Joe hertrouwt met Mirjam en krijgt twee dochters. De oudste dochter Rebecca wordt op 15-jarig leeftijd via school gevraagd om ‘ambassadeur’ te worden voor een ‘medicijn’ dat de hersenen zo beïnvloedt dat je makkelijker sociale contacten maakt en daardoor succesvoller wordt. Daarvoor krijgt ze als beloning ook een nieuw gadget, de Iam. Met electroden op het achterhoofd worden daarmee de hersenen zo aangestuurd dat je virtuele beeldschermen ziet. Als je ergens aan denkt wordt informatie daarover direct van internet opgeroepen en op het virtuele beeldscherm getoond. Op dit punt is dit boek een duidelijk vervolg op de Cirkel van Dave Eggers.
Op een gegeven moment vinden er acties plaats van dierenactivisten die zich speciaal richten op het werk van Joe, die voor zijn onderzoek naar de beïnvloeding van het gezichtsvermogen proefdieren gebruikt. Die acties nemen steeds ernstigere vormen aan. Joe komt helemaal alleen de staan, mede door de invloed van de uitgevers tegen wie hij actie had gevoerd. Samuel lijkt betrokken te zijn bij de gewelddadige acties van de dieractivisten. Misverstanden en miscommunicatie leiden tot een zeer dramatische einde.
Dit knap geschreven boek is een dikke pil die ik achterelkaar heb uitgelezen.
| 1
|
Uitgeverij Meulenhoff heeft een rijke traditie in het uitgeven van Latijns-Amerikaans werk. Sinds kort lanceert deze literaire uitgeverij een fonds onder de naam Literatura Latina. Grote gevestigde namen zoals Gabríel Garcia Márquez of Julio Cortázar staan in dat smaakvol uitgegeven fonds broederlijk naast minder bekende, maar zeer beloftevolle, jonge hedendaagse schrijvers. Mayra Montero is er daar eentje van. Montero werd geboren in Cuba, maar verhuisde door de revolutie als kind naar Puerto Rico. Momenteel werkt ze als correspondent in Centraal-Amerika en ze publiceerde inmiddels een achttal bejubelde romans. Een paar jaar geleden werd bij de Wereldbibliotheek Jij, de duisternis, vertaald, en nu ligt Bolero in de nacht in de winkel, een boek met één van de mooiste en meest sensuele covers van het jaar.
Hoewel de meeste boeken uit de reeks Literatura Latina romans zijn die niet in aanmerking komen voor een plaatsje op Crimezone, is Bolero in de nacht de spreekwoordelijke uitzondering. Het verhaal speelt zich af aan de vooravond van de Cubaanse revolutie, in de jaren 50. De revolutie broeit onderhuids, meer zichtbaar zijn de snel opkomende casinos waarvoor de maffia een ware oorlog voert. Het hoofdpersonage is een jonge journalist, een melkmuil, Joaquín Porrata. Hij woont nog thuis, met een oudere broer die zijn vaders oogappel is, een zus die in het verkeerde lichaam geboren werd en een hysterische moeder. Bij de krant brengt hij verslag uit over het Cubaanse nachtleven. De wereld van dansers, acteurs, aankomende en verdwijnende sterretjes mag dan wel bruisend zijn, Porratas ambities reiken verder. Op een dag ontsnapt een nijlpaard uit de dierentuin van Havana. Porrata wordt er naartoe gestuurd en wat weer een eentonige rotklus leek te worden, verandert in een smakelijke hap als de dierenverzorger zich laat ontvallen dat de ontsnapping van het nijlpaard te maken heeft met een (overigens waargebeurde) moord in het verre New York op maffiabaas Anastasia. Vol jeugdig enthousiasme en naïviteit stort Joaquín zich op die zaak om vrij abrupt te ontdekken dat een aantal gewelddadige kerels niet gediend zijn van zijn speurneuzerij, wat ze hem dan ook pijnlijk duidelijk maken.
Naast het wedervaren van Joaquín vertelt Montero het verhaal van Yolande. Yolande is de geliefde van Joaquín, ze is een eenarmige mulattin met een zoon die bijna de leeftijd van Joaquín heeft. Ze kon, met andere woorden, bijna zijn moeder zijn. Het verhaal van haar verminking, van haar zoektocht naar de ware liefde en de ontdekking van wat haar is aangedaan is bijzonder aangrijpend.
Net als bij een echte bolero wervelen de diverse, onvergetelijke personages in het boek onontkoombaar naar een zinderende finale. Montero stopt ontzettend veel in haar boek. Enerzijds is Bolero in de nacht een bildungsroman, je ziet Joaquín Porrata volwassen worden, daar zorgen zowel Yolande als enkele afgrijselijke gebeurtenissen voor. Daarnaast is het een stevig verhaal over de macht van de maffia, vol scherpe waarnemingen, prachtige dialogen en rake humor. Dat alles zet Montero neer tegen een realistische achtergrond van nog net niet zichtbare revolutie. Bolero in de nacht is één lange, adembenemende werveling, een schitterend boek, een absolute aanrader.
| 1
|
Als je Black Out gelezen hebt wil je eigenlijk alleen maar snel aan Old Flames beginnen, al was het maar om de ontwikkeling van Troy's persoonlijkheid te volgen en niet tevergeten zijn ervaringen met het andere geslacht. Ik las de boeken in het Engels, omdat mij dat het gevoel gaf op die manier geen smaak te verliezen. De semi-historische gegevens leveren een uiterst boeiend WOII/thriller op. Doorspekt met er toe doende details. Het opvoeren van historische figuren geeft het geheel meer kracht. Tomas Ross heeft daar ook zo'n (goed) handje van.
Hij heeft veel woorden nodig om zijn verhaal te vertellen, maar in zijn geval stoort dat absoluut niet. Hij speelt op een heerlijke manier met de taal.
A little white death heb ik al in huis...
| 1
|
Winter of the World – in het Nederlands: Nacht van het kwaad door Ken Follett
Winter of the World is het tweede deel in de Century- trilogie van Ken Follett. Val der titanen was het eerste deel, welke zich afspeelt rond de eerste wereldoorlog. Hierin combineert Follett het dagelijks leven uit die tijd met politieke intriges. Dit deel beslaat de periode 1933-1949. Ken Follett schrijft in zo’n eenvoudige taal, dat ik het aandurfde om dit deel in het Engels te lezen. Ook hier volgen we de families in verschillende landen, die proberen zich staande te houden in roerige tijden, nu tijdens het opkomende nazisme. De hoofdpersonen uit deel één zijn ouder geworden en hebben inmiddels kinderen gekregen, die nu volwassen zijn geworden.
Carla von Ulrich, de dochter van Maud, groeit op in Berlijn en wordt verpleegster. Zij helpt een Joodse arts om zijn praktijk te kunnen blijven uitoefenen en komt uiteindelijk in het verzet. Haar broer Erik kiest ervoor in de Hitlerjugend te gaan. Het facsisme probeert ook vaste voet aan de grond te krijgen in Engeland. Lloyd Williams, de zoon van Ethel, die nu parlementslid is, is student aan Cambridge university. Hij gaat vechten in de Spaanse burgeroorlog om de fascisten te verslaan. De Amerikaanse broers Woody en Chuck Ewar vechten voor de vrijheid. Woody doet dit vanuit Washington, in de politiek en zijn broer Chuck bij de marine. Zijn familie maakt de aanval op Pearl Harbor mee. Daisy Peshkov probeert de sociale ladder te beklimmen door te trouwen met de zoon van de graaf en komt er later achter, dat dat een foute keuze was. Zij helpt mee tijdens de bombardementen in Londen om ambulances te rijden. Haar Russische neef Volodja gaat bij de geheime dienst en keert zich tegen het regiem van Stalin.
Je kunt merken, dat Ken Follett veel research heeft gedaan. Je wordt meegenomen naar de brand in de Rijksdag, de aanval op Pearl Harbor, de Spaanse burgeroorlog, de Holocaust en andere dieptepunten van die tijd. Het is heel begrijpelijk opgeschreven en ook heel leerzaam. Tijdens mijn geschiedenislessen op het VWO is er uitgebreid aandacht besteed aan WOII, maar sommige dingen had ik toch niet goed begrepen, zoals waarom de Russen eerst vrienden waren met Duitsland en later tegen ze gingen vechten. Ook waarom Japan betrokken was in die oorlog, was mij geheel ontgaan. Nu is alles heel duidelijk. Het verhaal is vaak verdrietig en ontroerend met een mix van spanning, actie en romantiek. Door de ogen van interessante karakters krijgen we de historische gebeurtenissen te zien, die nog niet zo heel lang geleden zijn gebeurd. Volgens Follett is de 20-ste eeuw de meest dramatische eeuw in de geschiedenis van de mensheid waarin meer mensen gedood werden in oorlog dan in alle voorgaande eeuwen samen. Ken Follett is een meester- verteller. Het is knap hoe hij de vele verhaallijnen overzichtelijk weet te houden. Zijn boeken zijn heel interessant en boeiend. Ik kijk uit naar het derde deel, wat de koude oorlog behandelt.
| 1
|
Alleen de voorkant van het boek joeg me al de stuipen op het lijf!
ik krijg niet snel de kriebels, maar van dit boek dus wel!
De cast van een reality serie gaat aan wal op een onbewoond eiland..Henders eiland om precies te zijn.
Het is een eiland waar nog nooit mensen zijn geweest...Tenminst... geen mensen die het kunnen na vertellen!
Doordat het eiland geisoleerd is met hoge steile rotsen was het vrijwel onbereikbaar. Miljarden jaren is het eiland aan het ontwikkelen geweest....Tot een moorddadig eiland, met de meest verschrikkelijkste roofdieren die je je kunt voorstellen.... mocht je geen idee hebben hoe ze eruit zien,.. er staan levensechte illustraties in het boek!
Er zijn de frisbee spinnen... zo heb ik ze genoemd... ze rollen en schieten als schijfjes door de lucht en vreten zich een weg naar binnen in vlees! een soort piranha's..... gruwelijk!
Ze doen er vanalles aan om levend van het eiland te komen.... er komen ook onderzoeksteams?!!!
kunnen ze 1 dier vinden wat de moeite waard is om gered te worden?
Dit eiland kan niet blijven bestaan door alle live tv aandacht! Als een zo'n dier op de bewoonde wereld beland, word de mensheid een prooi en uitgeroeit!
Spannend van begin tot het einde........
| 1
|
Dit is de meest bijzondere thriller, of moet ik zeggen misdaadroman, die ik in jaren gelezen heb. Een boek dat ik niet snel zal vergeten, een boek dat een grote indruk op me heeft nagelaten. De poging tot moord op Alex speelt weliswaar een rol in dit boek, maar veel belangrijker is de nachtmerrie waarin hij al bijna twee jaar vastzit. Hij hoort en begrijpt alles, maar kan op geen enkele manier communiceren, voor zijn familie en de artsen in het ziekenhuis is hij een plant die beter kan sterven. De tijd dringt, want Alex wil niet dood. Het boek kent slechts één perspectief, dat van Alex. De andere personages zijn duidelijk aanwezig, maar het is Alex die alle aandacht opeist. Hoe Emily Koch het klaargespeeld heeft, weet ik niet, maar dit boek is ontzettend beklemmend, het is ontroerend, eng en overdonderend. Je hebt 300 bladzijden lang geen flauw idee hoe het met Alex zal aflopen, en wanneer je het uiteindelijk te weten komt, blijf je een beetje verweesd achter. Klassebak, die Emily Koch, ik ben fan.
| 1
|
Ga nooit weg zonder te groeten,
ga nooit heen zonder een zoen.
Wie het noodlot zal ontmoeten,
kan het morgen niet meer doen.
Loop nooit weg zonder te praten,
dat doet soms een hart zo pijn.
Wat je ’s morgens hebt verlaten,
kan er ’s avonds niet meer zijn.
Toon Hermans.
De boodschap die dit gedicht van Toon Hermans bevat probeert Tom Lanoye met het Boekenweekgeschenk 2012 ‘Heldere Hemel’ in nog geen tweeënnegentig bladzijden in verhaalvorm over te brengen. Hij gebruikt hierbij een waargebeurd incident wat zich in de zomer van 1989 afspeelt. We spreken dan nog van de Koude oorlog (Gorbatsjov heeft op dat moment veel moeilijkheden, er staat een staatsgreep te gebeuren en in Polen zijn verkiezingen geweest maar durven ze nog altijd niet de president te benoemen) wanneer op 4 juli, de Independence Day van Amerika, een MIG in eerste instantie nog bemand, vanuit het Oostblok richting het westen vliegt. Al vrij snel na het opstijgen vertoond de MIG problemen waardoor de Russische piloot zich genoodzaakt ziet zijn schietstoel te gebruiken. Als de piloot eenmaal veilig aan zijn parachute bungelt blijkt er toch niks aan de hand te zijn met de MIG en vliegt deze op de automatische piloot verder. De MIG lijkt naar Brussel te gaan waar niet alleen de NAVO is, maar ook het militaire hoofdkwartier. Wanneer de MIG over het IJzeren Gordijn heen vliegt houdt dit de gemoederen dan ook sterk bezig en verwacht men dat de hel los zal barsten, maar in plaats daarvan valt het, waarschijnlijk doordat de brandstof op is, als een absurd noodlot in Vlaanderen in een klein gehuchtje, precies op één huis, en dood één jongen. Om deze kern van het verhaal heeft Lanoye een fictief verhaal verweven.
Aan de hand van de plaats waar de MIG op dat moment overvliegt volg je zijn route via de perspectieven die op dat moment bemoeid zijn met de straaljager, de Russische piloot, het militaire hoofdkwartier, de Amerikaanse begeleidingspiloten en daardoorheen wordt het verhaal van Vera en haar zoon Peter gevlochten. Het verhaal verspringt niet in tijd maar in kilometers als vanuit het perspectief van de MIG ‘Deel 1 …………………….(duizend kilometer verderop)’ ‘Deel 3 …………………….(zestig kilometer daarvandaan)’, waarbij de lange stippellijn gelijkenis heeft met de baan van de MIG die gevolgd wordt op een scherm, maar tegelijkertijd ook kan staan voor het overschrijden van een grens, het IJzeren Gordijn.
Uiteindelijk komen de twee verhaallijnen explosief tot elkander.
Helaas bleef bij mij het explosief emotionele gevoel wat dit verhaal had kunnen veroorzaken uit, het gehele verhaal eromheen bleef wat op afstand. ‘Heldere Hemel’ heeft mij wel des te meer aan het denken gezet over iets onuitgesproken laten, respect en naastenliefde, kortom het ‘Ga nooit weg zonder te groeten’. Juist omdat de auteur dit met zo weinig bladzijden voor elkaar weet te krijgen, krijgt ‘Heldere Hemel’ van mij vier sterren.
| 1
|
Moordspel gaat over een groep vrienden die samen met de klas op uitstap gaan naar de Ardennen.
Vlak voor hun vertrek wordt Kai, de tweelingbroer van Robin, ten onrechte van school gestuurd door de leraar 'De Beuker'.
De kinderen spelen een 'Moordspel' in de Ardennen en dit vindt Robin een ideaal moment om De Beuker eens een lesje te leren Als De Beuker vermist blijkt te zijn, begint Robin te twijfelen. Is het nu echt een spel of is er iets ernstig met De Beuker gebeurd?
Deze vraag houdt de lezer vast tot op het einde van het boek. Cis Meijer heeft een prachtig YA-thriller geschreven in een vlotte schrijfstijl. De spanning wordt stilaan opgedreven mede dankzij de omgekeerde hoofdstukken. Het boek houd je in de ban want pas op het einde kom je te weten wie de dader is en dat is toch het belangrijkste ingrediënt voor een thriller.
Een spannende thriller die zijn 4 **** zeker waard is.
| 1
|
Erlendur is met vakantie en daarom is Elinborg belast met het onderzoek naar de moord op een jongeman, die in een grote plas bloed en met een t-shirt van een vrouw aan gevonden wordt in een apartement. Er zijn geen sporen van inbraak en Elinborg vindt in het apartement een paarse sjaal met de geur van tandoori kruiden en een verdovend middel Rohypnol dat vaak wordt gebruikt bij verkrachtingen.
Het onderzoek voert Elinborg naar een dorpje waarvan de bewoners erg gesloten zijn en nauwelijks willen meewerken aan de oplossing van de moord.
Arnaldur Indriðason is een rasverteller en ook met Onderstroom slaagt hij er weer uitstekend in een sfeer te scheppen die aangenaam en beeldend is en vooral heel erg plezierig leest. Het verhaal is niet echt spannend maar heeft voldoende inhoud om te boeien. Belangrijk zijn de beschrijvingen van de personages. Nu Erlendur met vakantie is wordt Elinborg uitgebreid ten tonele gevoerd en de lezer krijgt een goed beeld van wie zij eiegnlijk is. Het lijkt wel als of de oplossing van de moord naar het tweede plan is geschoven. Maar zelfs dan nog is het een goed geconstrueerd verhaal waarbij de lezer steeds weer op het verkeerde been wordt gezet.
Het kan zijn dat Indriðason met het naar voren schuiven van Elinborg nieuwe wegen inslaat. Dat zal moeten blijken bij het volgende boek. Ik kijk er naar uit.
| 1
|
Karkas is een boek dat je niet even snel uitleest. Het is een intens verhaal en het duurt wellicht enige tijd voordat je in het verhaal zit. Maar wat magnifiek geschreven. Nadat duidelijk wordt dat Nora, de hoofdpersoon, lijdt aan een bipolaire stoornis valt alles op zijn plaats. Je mag meebeleven hoe het leven van Nora eruit ziet of eigenlijk meeleven in Nora's hoofd. de schrijfster zelf leeft met een bipolaire stoornis,wat het boek nog indrukwekkender maakt. Karkas is een boek dat je zeker niet snel vergeet. Het einde laat je met een gevoel achter dat je wilt weten hoe het verder gaat met Nora, misschien zelfs of Nora wel verder gaat. Dit open einde roept wat mij betreft om een vervolg. Karkas is wat mij betreft vijf sterren waard. Echter omdat het even duurde totdat ik het boek 'ingetrokken' werd vier sterren.
| 1
|
De tijd gaat snel, gebruik ze wel. Dat doet de redactie van Spectrum ten aanzien van de gebeurtenissen die mondiaal een jaar inkleuren. Recentelijk met betrekking tot Het aanzien van 2016, waarbij 12 maanden (wereld)nieuws in woord en beeld voorbij komen. Wereld tussen haakjes, want mondiaal zullen ze niet ondersteboven zijn van het sluiten van de laatste winkel van V&D. Maar dat laatste is keurig weggezet in de marge en toegelicht op de achterzijde van het boek.
Niets op tegen ook om regionale gebeurtenissen, sport en cultuur in eigen omgeving aan de wereldschokkende feiten toe te voegen. De samenstellers hebben veel ervaring met de materie. Sinds 1962 presenteren ze het complete jaaroverzicht. De feiten zijn nauwkeurig gewogen, aan de betrouwbaarheid van de berichten is grote aandacht besteed. Dat ze worden opgeleukt met foto’s van vakmensen geeft het boek een extra dimensie. Het kan niet worden ontkend dat de media in z’n algemeenheid juist op het vlak van betrouwbaarheid een forse deuk hebben gelopen. Te vaak de saus van sensatie over de naakte feiten, hetgeen de nadenkende burger niet ontgaat. Eindredacteur Han van Bree heeft zich omgeven door specialisten in hun vak, die zich niet laten (af)leiden door trivialiteit, geen kleurstof toevoegen om gegevenheden op smaak te brengen. Gedreven en kritische (foto)journalisten zorgen voor de meerwaarde van het jaarboek.
Een ode aan oorlogsfotograaf Jeroen Oerlemans die in Libië het leven laat in zijn moedige poging om de laagheid van IS en andere extremisten vast te leggen. Opvallend veel trouwens over gewelddadigheid op deze aardkloot. Daar is niets gezochts bij: vrijwel ieder journaal is er voor driekwart mee gevuld. Dat Brexit en Trump de neus aan het venster steken mag evenmin verbazen. Het vergt inzicht om uit een veelheid aan feiten een keuze te maken. Het zal altijd arbitrair blijven waarom dit wel en dat niet.
Bij het doornemen van het nieuws kun je niet anders concluderen dan dat de goede keuzes zijn gemaakt. Hetgeen er werkelijk toe doet, kreeg prioriteit. De toevoeging van de voornaamste in 2016 verleende prijzen, de uitslagen van de grote sportevenementen en de opsomming van ‘belangrijke’ mensen die in dit jaar overleden zijn, geeft meerwaarde. Voor de selectieve lezer biedt het register uitkomst.
Een boek dat een belangrijke bijdrage levert aan historisch besef. Een jaar vliegt om, maar wanneer je Het aanzien van 2016 tot je neemt, kom je tot de ontdekking dat er in zo’n jaar toch heel veel gebeurt. En dat raakt nu niet in het vergeetboek.
| 1
|
Na haar eerste thriller wilde ik beslist meer romans van haar lezen en was blij dat Mannenjacht verscheen. Het is weer heerlijk leesvoer waarbij door de wisseling van perspectief meer diepgang aan het verhaal geeft. Persoonlijk had dit voor mij niet in een ander lettertype gehoeven, dat vind ik zelfs storend, maar dat is mijn idee.
De manier waarop twee verhalen samen komen heeft een klein aanloopje maar al snel vallen de puzzelstukjes in elkaar. Einde misschien wat voorspelbaar maar wel een goed afgesloten geheel. Kortom heerlijk boek om even de boel de boel te laten en je mee weg te laten varen.
| 1
|
De duivel draagt het licht, Fossums volgende in het rijtje thrillers met inspecteur Sejer, is mijn absolute nummer 1 aller tijden. Deze Wie de wolf vreest heeft daar qua opzet heel wat van weg, maar is toch iets minder spannend en qua plot iets te voorspelbaar. Desondanks terug een bevestiging van Fossums wereldklasse.
| 1
|
Vorig jaar recenseerde ik dit boek voor mijn eigen blog. Deze recensie is daarop gebaseerd.
‘Naar bed, naar bed’ is een compleet ander boek dan ‘Klikspaan’, het vorige deel. Het voelt als het einde van de eerste helft van deze serie: een grote verhaallijn rondom Helen Grace eindigt hier en het einde van het verhaal leest als het begin van iets nieuws. Dit is eigenlijk een overgangsboek.
Ik verkeer in een soort tweestrijd. Aan de ene kant heb ik respect voor Arlidge omdat hij durft wat hij in dit boek heeft gedaan, aan de andere kant zagen we de moord natuurlijk al heel lang aankomen. We krijgen hier meer personage-ontwikkeling dan in de vorige delen, het verhaal is persoonlijker. Natuurlijk is dit nog steeds geen serie die je moet lezen voor de diepgang, de karakterontwikkeling (hoewel dat hier dus beter is) of de literaire hoogstandjes. Dat is niet erg. Roald Dahl schreef ooit dat één van de eigenschappen die een auteur moet hebben is dat hij of zij ervoor moet kunnen zorgen dat de lezer de inhoud van de tekst voor zich ziet. Schrijven kan iedereen, maar een beeld kunnen oproepen is een talent dat weinigen is gegeven. Arlidge is een meester in het oproepen van een beeld.
Inhoudelijk gezien kan ik weinig over het boek zeggen zonder dingen te verraden. De verhaallijn is goed. Een klein nadeel is dat ‘Naar bed, naar bed’ lijdt aan de ziekte die veel thrillers hebben: een formule. Door de eerdere delen in de serie en je algemene kennis kan je al inschatten wie de dader sowieso niet is, omdat deze persoon bijvoorbeeld al in het begin door de politie wordt verdacht. In deze serie komen er gemiddeld twee (!) nieuwe boeken per jaar uit, dus Arlidge schrijft snel, en ik denk dat deze routine een gevolg van dat tempo is.
Daar tegenover staat een geniaal staaltje schrijfwerk aan het einde van het boek. Wanneer je denkt dat je doorhebt wie het heeft gedaan, wanneer je boos bent omdat het boek zo voorspelbaar is, wanneer je alle aanwijzingen die Arlidge heeft achtergelaten hebt gevonden… komt er een nieuwe twist. Echt fantastisch geschreven. Ook de kenmerkende hoofdstukken vanuit verschillende personages zijn zoals gebruikelijk goed gedaan en de verhaallijnen van de andere personages zijn interessant, soms zelfs nog interessanter dan die van hoofdpersoon Helen Grace (ik weet niet zeker of dit een compliment is, gezien dat de hoofdpersoon is, haha). Over veel personages zou ik meer willen weten.
‘Naar bed, naar bed’ is een prima afsluiter van de eerste helft van de serie en een goede overgang naar ‘Wie niet weg is’ en de delen die daarna komen. Arlidge neemt meer risico dan in de eerdere delen, waardoor dit boek al op veel meer leunt dan alleen het plot. Hier draait het wel om een moord, maar ook om Helens angst dat een geheim wordt ontdekt. Hierdoor staat er écht iets op het spel. Niet alleen het leven van vreemden, maar iets van de hoofdpersoon zelf, die we inmiddels al vijf boeken kennen.
Op de achterkant van ‘Naar bed, naar bed’ staat dat dit het vierde boek in de serie is. Dat klopt niet – het is het vijfde boek. Het eerste deel heet ‘Iene miene mutte’, het tweede ‘Piep zei de muis’, het derde ‘Pluk een roos’, het vierde ‘Klikspaan’ en het vijfde deel is dus ‘Naar bed, naar bed’. Tevens is de cover van ‘Piep zei de muis’ niet aanwezig op de achterkant van het boek, alsof dat deel niet bestaat. Ik heb de eerste druk van het boek, dus ik weet niet of het in latere drukken is aangepast.
In elk geval: 4 sterren.
| 1
|
Genoten heb ik van dit nieuwste boek van Sophie Kinsella! Er zat humor in, het is ontroerend en ontzettend romantisch. Het is met vaart geschreven en ik heb me er de afgelopen week heerlijk in ondergedompeld! Vijf sterren!
| 1
|
Een geweldig boek, het leest als een trein. Dit is echt een aanrader
| 1
|
Kelly wil gewoon haar leven weer op de rails krijgen.
Je wil blijven verder lezen omdat je benieuwd bent naar het einde.
Een realistisch verhaal zonder melig gedoe.
Vlot geschreven.
Een aanrader !
| 1
|
Twee vrouwen uit een verschillend milieu worstelen beide met eenzelfde kwestie namelijk erkenning. Ze willen gewaardeerd worden en zitten vol onzekerheden of dat wel het geval is. Onderling schrijven ze elkaar hierover alleen mag niemand om hun heen dat weten.
Voordat ik dit boek ging lezen dacht ik even dit zou wel eens een langdradig historisch verhaal kunnen zijn hetgeen totaal niet mijn genre is. Het tegendeel is waar. Bij het oppakken van het boek valt me op dat de cover echt mooi is. Het straalt klasse en welvaart uit.
We gaan lezen en we blijven lezen want het verhaal grijpt je vast en ontroert .Op een enorm mooie manier geschreven en vertolkt. het woord van de jonge Aaltje afgewisseld met het schrift van de wat oudere rijke Celine. Elk hun twijfels worstelingen en onzekerheden en wat is het vreselijk ontroerend en mooi beschreven.
Ik kon me echt inleven in het verhaal en zag de ruimtes waarin het verhaal zich afspeelde levendig voor me. De emotie vloeide van papier je gedachtes binnen. Ik had het boek ook snel uit want ik kon het niet naast me neer leggen.
Het einde van het verhaal heeft me een traantje doen weg vegen. De opbouw is rustig maar toch geniaal bedacht en geeft de lezer inkijk in een prachtig verhaal tot het einde aan toe.
Erg mooi gedaan!
| 1
|
Ready Player One van Ernest Cline speelt zich af in 2044 en het ziet er anders uit dan de meeste zich zouden voorstellen...
Het verhaal gaat over Wade Watson die op zoektocht is naar een Easter Egg binnen een virtual reality wereld, een prijs die hem in één klap onvoorstelbaar rijk kan maken.
Het boek is fantastisch geschreven, hierdoor is te allen tijde duidelijk wat de gedachtegang is van Wade. Daarnaast is er een geweldige karakterontwikkeling voor niet alleen Wade maar ook de bijpersonages.
Het boek geeft een totaal andere blik op de technologie en wat dit met onze toekomst kan doen. Dit boek is dan ook een echte aanrader voor gamers, geeks en nerds.
Waarom back to the 80's? Dat vind je uit zodra je het boek gaat lezen, en dat moet je ook zeker doen!
| 1
|
Mysterieus, intrigerend, meeslepend, en met een onderhuidse spanning die over de hele lijn wordt aangehouden.
Psychologisch zeer sterk.
Prachtige natuurbeschrijvingen, in een winterse setting.
Verrassend.
Aanrader voor wie graag een "traag" boek leest.
Wat een kanjer !!
| 1
|
Terwijl je langzaam wakker wordt, realiseer je je al snel dat er iets niet klopt. Je ogen zijn afgeplakt en er zit een stuk tape over je mond. Je hersenen draaien korte tijd overuren om te realiseren wat er aan de hand is. Als in een reflex schiet je omhoog, maar stoot daarbij hard je hoofd. Paniek maakt zich van je meester als je je realiseert dat je nergens naar toe kunt. Je bent levend begraven in een...doodskist.
Een vreselijke ervaring waar de hoofdpersoon in dit boek meerdere malen mee te maken krijgt. Maar welke zieke geest heeft deze daad op zijn geweten en vooral waarom? Of zijn het slechts hersenspinsels die een andere oorzaak hebben?
De Doodskist neemt je op een meesterlijke manier mee in het leven van de hoofdpersoon. Haar lijkt het in eerste instantie aan niets te ontbreken. Ze heeft geld genoeg en het bedrijf dat ze van haar vader geërfd heeft legt haar ook geen windeieren. Alleen is niets in dit boek wat het lijkt. De angst die ze heeft door deze bedreigingen en het idee dat zij wel eens het volgende slachtoffer kan worden die levend in een doodskist terecht komt maakt haar geestelijk tot een wrak.
Het boek is erg goed geschreven. De hoofdstukken zijn naar verhouding kort maar dat is zeker niet storend. De spanningsboog is licht hellend en je blijft als lezer met een steeds groter vraagteken zitten. Whodunit? Of liever wie gaat het doen? De politie tast lange tijd in het duister en of ze uiteindelijk op tijd zullen zijn om een tragisch noodlot te kunnen voorkomen....
De Doodskist van Arno Strobel is grote klasse in zijn eigen soort. Omdat hij toch te licht is om te vergelijken met de echte meesters krijgt hij van mij een welverdiende 4 sterren. Absoluut een aanrader!
| 1
|
Ooh wat ben ik blij dat zo toch heel langzaam de familie Baxter er weer is.
Geweldige opvolger van Beroemd maar ook zeker van de Baxterserie.
Je zit ook meteen weer in het verhaal of je er nooit uit geweest bent,en mijn favoriete personage Aslhey komt weer heerlijk aan bod.
Nu is het even wachten weer op de volgende deel "gevonden".
Ik heb er weer van genoten.
| 1
|
Het boek las erg vlot en het geeft ook een mooi beeld van het leven van Nederlandse migranten in Argentinië. Aan de hand van diverse brieven van de nog in leven zijnde Ida heeft de schrijfster een waargetrouw beeld geschetst van de avonturen van Rinus en zijn gezin. Helaas komt Rinus wel over als een tiran, zijn wil is wet, waarschijnlijk gekomen door de trauma’s in de kampen..
Het verhaal in Argentinië was interessant om te lezen, stukje geschiedenis van het land en het geeft een mooi beeld van Nederlandse gemeenschap in Argentinië. Boek is zeker een aanrader, zeker als je van geschiedenis houdt of als bijvoorbeeld interesse hebt om naar Argentinië te emigreren.
| 1
|
Alleen de titel vond ik al zo mooi dat ik dit boek niet kon laten liggen. Het is zoals ik van Ammaniti gewend ben een pareltje met een prachtige inkijk in de denkwereld van een jonge jongen, maar daarnaast ook de absurdistische volwassenen due het verhaal zeker extra schwung geven. Ik ben fan!
| 1
|
Het eerste deel van een reeks over drie Noorse broers, ingenieurs die bruggen bouwen.
De drie, Lauritz, Oscar en Sverre hebben een moeilijke start in het leven, geboren in een arme vissersfamilie komt hun vader om op zee. Ze worden naar de stad gestuurd en krijgen zowaar de kans om te leren. Ze doen het goed en via een soort van beurs kunnen ze in Duitsland ingenieur studeren. Ook daar doen ze het uitstekend. In ruil moeten ze terug naar Noorwegen om daar een spoorweg te helpen aanleggen. Maar de liefde en vooral liefdesverdriet komt er tussendoor en alleen Lauritz gaat terug. Hij werkt er jaren om een spoorweg en dan vooral aan de bruggen.
Oscar zit ondertussen in Afrika, in Dar es Salaam, in het oosten van Tanzania, een Duitse kolonie.
Waar Lauritz vooral afziet van gure weersomstandigheden, sneeuw, harde wind en kou, heeft Oscar met andere omstandigheden te maken, hitte, wilde dieren, maar ook ziektes, malaria en er is nog geen remedie tegen. Beide broers zijn wel erg succesvol in wat ze doen. Op het moment dat de broers samen een bedrijf willen beginnen, komt de eerste wereldoorlog er tussen.
Indrukwekkend verhaal dat zeker nog niet af is na dit eerste deel. Als Belg zijnde vond ik dat België en dan vooral het koloniale regime van Leopold II er erg slecht uit komt. Wat een slachtpartij is daar uitgevoerd. Handen en/of voeten afhakken was er precies normaal. Slavenhandel, verkrachtingen, moorden. Niet normaal. Geen wonder dat dit koloniale verleden zo gevoelig ligt.
De rest van deze reeks wil ik ook lezen. Het geeft een overzicht van de wereldgeschiedenis vanuit een ander standpunt, namelijk vanuit enkele Noorse broers die uitgezwermd zijn en dankzij hun avonturen leer je iets over het verleden van het begin van de twintigste eeuw. Dit zijn toch mooie boeken hoor.
| 1
|
Dit boek leg je niet meer neer, ijzersterk boek! Er zijn namelijk 2 verhaallijnen in het boek: het heden en dan ook wat er afspeelt bij de meisjes. Leuk om van het een naar het ander te springen. De spanning wordt zo super opgebouwd en ontploft in een heerlijk plot.
Ik moet zeggen dat ik altijd mijn twijfels heb gehad bij de dader, en ik was niet correct met mijn voorspelling :-) (dat komt niet veel voor, zalig dus!!)
| 1
|
Wat heerlijk deze novelle! Zoals voor mij door andere lezers al is gemeld: het boek heeft geen plot! We leven gewoon een weekje mee met Feyre en Rhys en de anderen. En ik vind het prima zo.
Dit is het moment van wederopbouw, van onzekerheid, drukte en aan de slag. Maar ook het moment van familie, van bezinning en hoe nu verder. Hoe ga je om met verdriet en trauma's en hoe je elkaar daarin kunt helpen. Ik vind het zeer mooi vormgegeven dat ieder dat op een eigen manier probeert te doen / ondergaat en ook met name het feit dat goed naar voren komt dat creativiteit een helend vermogen kan hebben.
Het biedt de opbouw voor het volgende boek wat over Cassian en Nesta zal gaan (als ik het goed begrepen heb) en waar ik nu zéér benieuwd naar ben.
| 1
|
sommige boeken van Deon Meyer laat je op het puntje van je stoel zitten zoals 13 uur en Cobra. Andere boeken zijn minder spannend, maar o zo mooi. Icarus is een verhaal van het laatste soort. Toch is dit boek ook weer een page turner.
Het boek vertelt eigenlijk 3 verhalen:
1. Moord op Ernst Richter.
Ernst Richter wordt na 3 weken vermissing gevonden in de duinen. Hij was een self-made men, die verhaal bekend was van het onconventionele bedrijf Aliba. Dit bedrijf verstrekt je een Alibi aan Abonnees zodat deze andere dingen kunnen doen, dan hun partners verwacht. Dat dit vijanden op levert is natuurlijk geen verrassing.
2. Bennie Griessel
Bennie raakt weer aan de drank en lijkt alles weer te verliezen.
3. bovenstaande verhalen worden afegwisseld met verslagen uit de logboeken van een advocaat met een client.Deze client (een wijnboer) verteld naast zijn familie geschiedenis ook de geschiedenis van de wijnbouw in Zuid Afrika.
Het mooie van deze formule is dat in het begin als je nog niet zo in het verhaal zit, je gelijk in het verhaal wordt getrokken doordat Bennie weer in de problemen komt met de alcohol. Het onderzoek gaat geleidelijker een steeds belangrijker rol speel.
Het verhaal van de wijnboer zorgt in het begin nog voor een mooi familie drama, wat op zichzelf al interessant is. Echter je wordt steeds nieuwsgieriger wat dit met het hoofdverhaal te maken heeft. Dit verhaal zorgt voor de diverse plot wendingen in het verhaal.
De side-story is in dit boek dus veel belangrijker voor het plot dan het hoofdverhaal. De combinatie van de drie levert een samen een ijzer sterke literiare thriller op.
| 1
|
De finale is eindelijk hier....ik wil zo graag weten hoe dit verhaal aan zijn einde komt......!!
Na 6 jaar op Zweinstein weten we al dat niks meer hetzelfde zal zijn, nu professor Perkamentus zijn strijd heeft verloren tegen de Dooddoeners. Of is ook nu weer niets zoals het lijkt.
Harry neemt afscheid van zijn oom Herman, tante Petunia en neef Dirk. Toch keert Harry dit jaar niet terug naar Zweinstein. Hij heeft een opdracht gekregen van Perkamentus. Hij lijkt wel onmogelijk deze opdracht, maar hij moet het toch proberen. Alleen door deze opdracht te voltooien kan hij Voldemort verslaan.
Maar waar moet hij beginnen.
Citaat Harry Potter en de Relieken van de dood: blz 257:
Albus Perkamentus, kort na de dood van zijn moeder, met zijn vriend Gellert Grindelwald.
Harry staarde een tijdje met open mond naar dat laatste woord. Grindelwald. Zijn vriend Grindelwald. Hij keek vanuit zijn ooghoeken naar Hermelien, die de naam verbijsterd bestudeerde> Langzaam richtte ze haar blik op Harry.
Grindelwald?
Harry negeerde de rest van de foto's en zocht in de pagina's eromheen of die fatale naam soms terugkwam. Hij vond hem als snel en las gretig, maar kon het niet goed volgen; hij moest een stuk teruggaan als hij het wilde begrijpen en ten slotte kwam hij uit bij het begin van een hoofdstuk, getiteld: Het doel heiligt de middelen.
Hij en Hermelien begonnen samen te lezen.
Wat een waardige afsluiting van een geweldige serie.
Ik kon het boek niet wegleggen en mijn hart heeft op plaatsen gezeten waarvan ik niet eens wist dat dat kon. Jemig wat spannend.
Ik had letterlijk het zweet in mijn handen en zat altijd op het puntje van mijn stoel. Het verhaal is spannend en emoties waarvan ik niet wist dat ze bestonden borrelden op.
De vraag of het allemaal wel goed komt is regelmatig opgekomen.
Een aanrader, zeker als je de rest van de serie ook al hebt gelezen. Het bestaat gewoon niet dat je niet zou willen weten hoe het verhaal eindigt.
| 1
|
Goh, als je het boek openslaat en daar meteen staat "15-3-1995, gekregen van opa en oma", dan krijg je toch wel een brok ik je keel en is het ook niet meer te ontkennen dat ik toch wel oud begin te worden ;-)...
Ik heb echt wéér 120 pagina's lang zitten genieten van het avontuur op zoek naar de eigendomsacte van Rancho del Sol. Eigenlijk best grappig: novella's vind ik niet fijn om te lezen omdat ze vaak te kort zijn om spannend, leuk of interessant genoeg te zijn. Maar deze kinderboeken zijn met hun slechts 120 pagina's gewoon af. Het avontuur begint vrij rap, er zijn een paar "twists" en het loopt goed af. Wat wil je nog meer in een kinderboek? 4 dikke sterren, zelfs nu, 22 jaar later, nog! Als echt paardenmeisje is dit een reeks die je eigenlijk gelezen zou moeten hebben!
| 1
|
Solomon Creed weet niet meer van welke parochie hij is, wanneer hij een vliegtuigramp overleeft. Bebloed en licht gekwetst vlucht hij de woestijn in van Arizona, op weg naar Redemption, stadje van niemendal, ooit gesticht door een bekeerde boef.
Dat verongelukte vliegtuig is het brandpunt van het verhaal, want het zorgt voor een draaikolk van problemen. De resterende kerosine in het vliegtuig begint een grote brand, die Redemption dreigt weg te vagen. In het vliegtuig zat bovendien een belangrijke passagier, Ramon Alvarado, de zoon van een Mexicaanse drugsbaron.
Hoewel Creed zelfs zijn naam is vergeten, beschikt hij wel over een prima overlevingsinstinct. Het komt uit dat hij meer dan gemiddeld kennis bezit van militaire en medische zaken. Het enige dat hij wél weet is dat hij is gekomen om James Coronado te redden, want dat staat in zijn exemplaar van de Bijbel, die hij bij zich draagt. Pech voor hem, want het lichaam van Coronado wordt toevertrouwd aan de aarde, juist op het moment van de crash. Het hele dorp is aanwezig op die begrafenis, maar stormt direct naar huis als men beseft wat er boven het hoofd hangt. Alleen Holly, de weduwe van Coronado, delft verbeten en eigenhandig het graf.
Mulcahy, je zou hem een huurmoordenaar met een geweten kunnen noemen, domineert de tweede verhaallijn. Mulcahy ontvangt orders van Papa Tio, de Mexicaanse drugsbaron in kwestie. Hij moet uitzoeken wat er met de zoon is gebeurd. Tussendoor lees je de biografie van Jack ‘King’ Cassidy, stichter van Redemption, overleden in 1927, terwijl het verhaal zich afspeelt in de moderne tijd. Cassidy kreeg een Bijbel en een visioen, niet duidelijk in welke volgorde. Op de plek van het visioen zal hij een kerk bouwen, waarrond het dorpje zich zou ontwikkelen.
Mulcahy en Creed werken zich door het verhaal naar elkaar toe. Mulcahy’s vader wordt bewaakt door de mannen van Papa Tio, als verzekering dat hij een spoor van verderf zal trekken van Mexico tot Redemption. Creed van zijn kant probeert zich loyaal te kwijten aan zijn onbestemde roeping om Coronado te redden, de man die door zijn weduwe werd begraven. Eerste stap is natuurlijk kennis te maken met Holly, wat wordt bemoeilijkt door Cassidy, erfgenaam en sheriff van Redemption, want die heeft daar zo zijn corrupte redenen voor.
De blokken zijn dus duidelijk: Holly en Creed zijn de goeden van het verhaal, Cassidy en de zijnen zijn de stadhouders die gemene zaken doen met gangster Papa Tio. Na de dood van zijn zoon komt hij uit zijn versterkte schuilplaats, op weg naar Redemption, om een aantal rekeningen te vereffenen. Het principe van de tikkende tijdbom werkt dus prima, de schrik zit er diep in. Het vliegtuig gebruiken als aanleiding, drukmiddel en alibi tegelijk is goed gevonden.
Wat ook opvalt aan het boek is het perfecte, literaire taalgebruik van Simon Toyne. Als Creed kwaad wordt is dat bijvoorbeeld een lekker warm gevoel dat Creed zowel verontrust als geruststelt omdat hij de geur van dood herkent. De ene na de andere fijne boef wordt door de auteur, Simon Toyne, met enkele details geschilderd. Geweten en hersens zijn belangrijk in dit boek. Wie te veel heeft van het ene maar te weinig van het andere, haalt het einde van het boek niet.
De personages in De Zoeker boeien je doorlopend, maar het verhaal laat je soms in de steek. Niet door hiaten, maar door een verandering van register. Dat zit weliswaar vervat in de vaagheid van Solomon Creed, maar net door deze twist verliest het boek de geloofwaardigheid die het de hele tijd heeft opgebouwd.
| 1
|
In "wie naar de sterren grijpt" lees je het verhaal van Tully & Kate. De twee meisjes komen met elkaar in contact als ze tegenover elkaar komen te wonen. Hoewel ze sterk verschillen qua achtergrond en karakter groeit er een sterke band tussen hen. Kate komt uit een warm nest en ergert zich vaak aan de bemoeienissen van haar moeder terwijl Tully haar net daarom benijdt.
Kristin Hannah slaagt erin om een warm verhaal te brengen van vriendschap tussen 2 meisjes. Als je het verhaal leest dan bevind je je in de leefwereld van 2 tieners. Doorheen hun twijfels en onzekerheden vinden ze steun bij elkaar. Hun levens evolueren, zowel op persoonlijk als op professioneel vlak. Ze slagen elk een eigen weg in. Ondanks deze evolutie blijven ze contact houden met elkaar en blijft hun vriendschap een belangrijke rol spelen in hun leven.
Dit boek brengt een verhaal met een lach en een traan.
| 1
|
Uitgeverij Podium bundelde voor haar reeks verhalenbundels de korte verhalen die Capote publiceerde in de periode 1943 - 1982. De verhalen zijn geschreven in een kristalhelder proza. Capote is een scherpzinnige, niet altijd milde, observator van karakters en situaties. Veel treurigheid, gefnuikte dromen en niet te overbruggen verschillen tussen mensen veroorzaakt door ras, afkomst en geld. Uiterst verslavend.
| 1
|
Een ontzettend leuk boek dat goed is opgezet. Erg mooie foto’s bij de duidelijk ongeschreven recepten! Vooraf gaand goede informatie over hoe alles werkt. Een boek voor iedereen die al de ervaring heeft met bakken maar ook voor de mensen die net starten! Een echte aanrader. Het is duidelijk en goed leesbaar. Daarnaast kun je altijd terug bladeren naar het begin! Daar staat alles nog maals goed uitgelegd. Als je specifiek zoekt naar producten om mee te bakken, dan vindt je achteraan nog een index. Ook staan er websites en winkels aan gegeven waar he bepaalde producten of handigheidjes kunt kopen.
| 1
|
Na het eerste boek over the Camel club was al snel te lezen op de website van David Baldacci dat er een vervolg zou komen.
De boeken die erop volgenden waren goed zonder dat het lezen van de voorlopers noodzakelijk was. Zo werd niet teruggegrepen naar oude verhaallijnen en werden onopgeloste moorden niet opnieuw aangehaald. In Divine Justice (De Engelse titel spreekt meer tot de verbeelding) is dit wel het geval. Zonder dat je de vorige boeken in de Camel club reeks hebt gelezen zul je Divine Justice minder goed vinden.
Uiteraard worden de verhalen uit het "vergeten" verleden van Oliver Stone wel weer aangestipt, maar de diepgang hiervan is niet dusdanig dat het oproept wat het op zou moeten roepen. Hetzelfde geldt voor de opbouw van de personages, aan de leden van club wordt zelfs weinig aandacht besteedt, die kennen we toch al zal David Baldacci wellicht gedacht hebben.
Toch heeft hij wel weer een heel lekker boek geschreven, je legt 'm erg lastig aan de kant. Naar mijn mening is dat één van de criteria waar je hem voor in huis gaat halen.
Heb je de voorgaande Camel club boeken gelezen en zoek je wat te lezen in de donkere dagen voor kerst, dan raad ik je Divine Justice zeker aan. De ontknoping is zoals altijd onverwacht. Ondanks dat er personages sterven waar je als lezer veel sympathie voor voelt, blijft het een goed boek.
| 1
|
Lang geleden dit boek gelezen en omdat ik zelf in Tirana was geweest herkende ik veel in dit verhaal. Op een aangename manier word je geintroduceerd in een voor velen onbekende wereld.
| 1
|
Alya is een goed geschreven historisch verhaal. Het gaat over een jong Islamitisch meisje van 14 dat woont in Cordoba in het jaar 842. Ze heeft een talen voor talen.Dankzij Oncha, haar slavin uit Navarra, spreekt zij zelfs het Frankisch van de koninkrijken in het noorden. Als dat de emir ter ore komt, blijkt Alya's gave niet alleen een zegen te zijn. Zeer tegen de zin van haar vader stuurt de emir Alya als tolk mee met een gezantschap naar het christelijke Navarra. Dat wordt het begin van een barre tocht, die Alya dwars door het negende-eeuwse Europa voert.
Je kijkt door de ogen van Alya en door de manier van schrijven kom je al snel in het verhaal. Ik lees zelden historische romans en dit is het eerste kee dat ik een roman leest wat in deze tijd en gebied afspeelt. Ik kan niet wachten op deel 2.
| 1
|
Ik vond het in het begin heel raar wie dat wie was, omdat het in
het verleden en in het heden was geschreven, maar uiteindelijk als
namen tevoorschijn kwamen ging het vlot vooruit. Was heel
nieuwsgierig en wilde graag kost wat kost weten wat er gebeurd was
en heb het dus maar in één ruk weer uitgelezen. Vandaag zelfs en
dat op Kerstdag, zowel in de zetel als een uurtje in mijn bad. Heb
ervan genoten ! Nu gaan we genieten en feesten op Kerstavond.
Prettige Kerst allemaal !
| 1
|
langzaam opbouwende spanning en een verrassende plot zijn de grote smaakmakers van dit verhaal.,Vijf lange jaren zijn er in Nederland voorbijgegaan zonder uitzicht op een opvolger van Ik dood van Giorgio Faletti. Zijn debuutboek was alleen al in Italië goed voor een verkoop van meer dan 4 miljoen exemplaren. Inmiddels is het uitgegeven in 25 landen. Een succes dat vraagt naar meer! Naast schrijven kennen de Italianen deze veelzijdige persoonlijkheid ook van het acteren, liedjes schrijven en zingen. Buiten zijn vaderland is zijn naam voornamelijk verbonden met zijn schrijverstalent. Met hooggespannen verwachtingen wordt gekeken naar de tweede, in het Nederlands vertaalde Faletti; Ik ben God.
Tijdens de oorlog in Vietnam wordt door de Amerikanen een luchtaanval op de Vietcong uitgevoerd, waarbij twee Amerikaanse krijgsgevangen als afweerschild dienen. Beide mannen worden met napalm bestookt. Eén van hen overleeft maar is ernstig verminkt, de ander verbrandt ter plaatse. De overlevende soldaat keert terug naar zijn vaderland en volgt een zwaar therapeutisch programma om, ondanks zijn verminkingen, een zo normaal mogelijk leven te kunnen leiden en weer deel te nemen aan de maatschappij. Op de vraag of hij klaar is voor terugkeer in de maatschappij liegt hij met een volmondig ja.
Dan wordt rechercheur Vivien Light naar een bouwplaats gestuurd waar een ingemetseld lichaam wordt gevonden. Bij het lijk worden twee fotos aangetroffen waarvan op één foto een man staat afgebeeld met een kat met maar drie poten. Als journalist Russell Wade bij de crimineel Ziggy Stardust langsgaat voor informatie, vindt hij hem dodelijk gewond en kan nog net een foto printen waar weer de man met de driepotige kat op staat afgebeeld. Dan volgt elders in New York een explosie waarbij vele tientallen doden te betreuren zijn. De priester Michael McKean krijgt een biechteling in zijn kerk die de aanslag opbiecht en de plannen voor nog meer aanslagen kenbaar maakt. Hij beweert God te zijn!Hoofdinspecteur Alan Bellew heeft Vivian Light op de zaak gezet en voegt journalist Russell Wade aan haar toe omdat hij beschikt over veel nuttige informatie en ingangen kent om dieper in de zaak te duiken. De jacht is begonnen onder dreiging van nog meer doden, heel veel doden!
Giorgio Faletti heeft bij Ik ben God een bijzondere schrijfstijl toegepast. In twee lagen krijgt de lezer het verhaal voorgeschoteld. In compacte en snelle bewoordingen vliegen de gebeurtenissen over het papier waarna even later op slimme wijze verdere details worden verklaard en motivaties en gedachtekronkels uitgebreid toegelicht. Ik ben God onderscheidt zich niet echt door het spel van hoofdpersonen. De hoofdrol wisselt regelmatig, dit wordt mede bepaald door de persoonlijke problemen die diverse personages met zich meezeulen. Om dat duidelijk in beeld te brengen gebruikt Faletti in eerste aanleg veel tekst waarvan op dat moment de noodzaak niet helemaal duidelijk lijkt. Later in het verhaal blijkt dat deel onmisbaar te zijn om alle gaten te dichten die onoplosbaar lijken te blijven. Onverwachte wendingen, langzaam opbouwende spanning en een verrassende plot zijn de grote smaakmakers die een moeilijk startend verhaal uiteindelijk laten uitmonden in een ontknoping die in dit geval niet alleen maar verliezers kent.
Faletti heeft, met Ik ben God, zijn reputatie volledig in stand weten te houden!
| 1
|
De strijd om je te ontworstelen aan je jeugd op een schitterde maar keiharde , rauwe wijze beschreven door Alex Boogers. Als het gezin uiteindelijk door vaders woede aanval totaal uit elkaar valt staat Aaron er alleen voor. De asociale buurt, waaraan niet te ontkomen lijkt. De scheldkanonnades van moeder en de twijfel. Echt gewenst voelt Aaron zich niet. Zijn karakter als knokker helpt hem erdoor. Maar hij staat er niet helemaal alleen voor, een leraar stimuleert hem positief. Via een buurtvriendje komt Aaron bij een sportschool. ‘De sportschool is mijn thuis, de sportschool…’
Om in de ring te stappen is uiteindelijk een soort uitlaatklep, hij heeft daar veel voor over.
Maar de drang om te schrijven, zat er altijd al in. ‘De volgende dag stopte ik mijn schrift onder mijn matras, bij de andere schriften. Ik hoopte er zo veel mogelijk van te vergeten’
Goed maar wel heftig. De ellende van het bestaan komt hard binnen, soms heb je de neiging om het boek weg te leggen, maar doe dat niet. Knok jezelf door het boek heen, al is het soms een zware dobber, net als het leven, gewoon uitlezen.
| 1
|
Dit was weer een heerlijk spannende Scandinavische thriller. Gruwelijke misdaden van een seriemoordenaar, rechercheurs die meer anti-helden zijn en een zich langzaam ontwikkelende plot. Natuurlijk word je eerst op het verkeerde been gezet en jaag je met de rechercheurs achter de verkeerde misdadigers aan. De karakters en achtergronden van Holger Munch en Mia Krüger worden goed uitgewerkt. Het "slappe" en falende politie-apparaat is tenenkrommend. Je wilt ze wel door elkaar schudden. Gelukkig komt aan het eind nog alles goed.
Er zijn wel een aantal open eindjes in de verschillende verhaallijnen die wat beter uitgewerkt hadden mogen worden, maar uiteindelijk wil je toch maar één ding: doorlezen!
| 1
|
Het is alweer even geleden dat ik "Als ik blijf" gelezen heb, maar het verhaal is me altijd bijgebleven als één van de weinige YA contemporaries die ik wel echt heel mooi vond. Ik heb er behoorlijk wat tranen bij weg moeten pinken. Het was er echter nog niet van gekomen om dit vervolgdeel op de kop te tikken, tot afgelopen week. Hoog tijd dus om te lezen hoe het verder gaat met Adam en Mia.
En hoewel "Wacht op mij" wat mij betreft zeker niet zo emotioneel is als zijn voorganger, vond ik het wederom een ongelooflijk goed gelukt boek. Dat komt allereerst door de prettige schrijfstijl die makkelijk wegleest. Ik vloog letterlijk door het boek heen, zelfs op de hele vroege ochtend toen ik nog had moeten slapen, maar dat niet meer kon.
Maar waar Forman vooral heel goed in geslaagd is, is het neerzetten van hele sterke emoties en bij vlagen zelfs lelijke reacties erop, zonder dat het haar hoofdkarakters per definitie niet meer leuk of aardig maakt. Het maakt ze vooral heel echt en heel menselijk. De situaties van Adam en Mia, de keuzes die ze gemaakt hebben, de manier waarop ze in het leven zijn komen te staan, het is ongelooflijk realistisch, rauw en echt.
Ik heb, met het bestellen van dit boek, nog een paar Formans besteld. Ik ben, zeker na dit boek, ook erg benieuwd naar die verhalen!
| 1
|
Scorpio was mijn eerste kennismaking met schrijfster Hilde Vandermeeren en zeker niet mijn laatste. Vanaf het begin wordt je meegezogen in het verhaal, de sfeer en de spanning.
Gaelle en Bernd zijn een stel, getrouwd maar hun huwelijk zit in het slop. Ze hebben een zoon van 7 jaar, Lukas. Het gezin gaat een paar dagen op vakantie en tijdens een wandeling in het bos krijgt Gaelle het gevoel dat ze bespied wordt.
Michael, de Kameleon, werkt voor het huurmoordenaarssyndicaat Scorpio. Deze organisatie wordt geleid door Dolores. Haar assistent is een blinde butler.
Michael neemt een beslissing die onomkeerbaar is door een opdracht terug te geven aan Scorpio. En dan … zet Scorpio zet haar giftige tentakels uit.
De wegen van Gaelle en Michael kruisen elkaar.
Gaandeweg het verhaal kom je door middel van flashbacks meer te weten over Michael zijn leven als kind. Door deze flashbacks veranderden mijn gevoel voor Michael.
Gaelle is een ex-atlete en zit vast in de sleur van haar huwelijk. Als ze beschuldigd wordt van poging tot moord op haar zoon Lukas ontpopt ze zich als vechtster, een leeuwin, die tot het uiterste zal gaan om alles tot een goed einde te brengen.
De opbouw van het verhaal is geweldig. Hilde Vandermeeren zet je steeds op het verkeerde been en dat maakt het lezen van Scorpio tot een spannende ervaring. Wegleggen is eigenlijk geen optie. Korte hoofdstukken die vlot weglezen. Flaschbacks in het boek die meer en meer achtergrond prijsgeven over de personages. Hilde Vandermeeren schrijft vanuit diverse personages en dat maakt het lezen van Scorpio aantrekkelijk en zeer spannend. Niets is wat het lijkt.
Een spannende thriller die vlot geschreven is. Een aanrader!
| 1
|
Korte beschrijving wat ik van het boek vond;
In het begin vond ik het boek heel interessant. Veel informatie, en heel benieuwd wat er allemaal ging gebeuren. In het midden van het boek had ik er steeds meer moeite mee. Als ik het boek aan het lezen was ging het goed, maar zodra ik hem weg legde had ik daarna niet de neiging om hem weer op te pakken. Dat vond ik heel jammer. Naarmate ik bij het einde kwam vond ik hem weer spannender worden. En toen hij uit was heb ik gelijk deel 2 gepakt. Omdat ik wou weten hoe het verder ging.
Korte beschrijving over het boek;
Na een lezing van Franz Oswald besluiten Sofia Bauman en haar vriendin om naar het eiland te gaan waar Via Terra is. Sofia had besloten om mee te doen aan de principes die Franz Oswald heeft geschreven. Ze komt op het eiland helemaal tot rust en vergeet de pesterijen van haar ex vriend.
Franz Oswald biedt Sofia een baan aan op Via Terra die ze niet kan afslaan. Dus besluit ze om daar te gaan werken.
Ze keert even later weer teug naar het eiland om te beginnen met haar baan bij Via Terra. In het begin is er niks aan de hand, en geniet ze van haar baan. Het opzetten van een eigen bibliotheek.
Maar naarmate de weken verstrekken begint haar baas Franz Oswald te veranderen. Al het personeel moet heel veel uren werken en krijgen weinig slaap. Als de personeelsleden hun werk niet goed doen komen ze in de boetedoening terecht. De boetedoening is een verschrikkelijk straf die je door moet komen.
Sofia vind het eiland niet meer zo fantastisch als in het begin en verlangd naar huis.
Maar zal ze ooit van het eiland af kunnen komen?
Tijdens het verhaal van Sofia Bauman speelt zich nog een verhaal af. Dit verhaal gaat over de geschiedenis van de voorgaande gebeurtenissen op het eiland.
| 1
|
De in 1957 in Berlijn geboren Sabine Thiesler schrijft naast thrillers en romans ook theaterstukken en draaiboeken voor televisie, en werkt ze als (stem)actrice. Bewusteloos is het vijfde vertaalde boek van haar hand.
Hij kwam in de zomer. Volstrekt onverwacht. Maar hij was geen mens, hij was een monster
De rode draad door Bewusteloos is het leven van Raffael Herbrecht. In het eerste – cursieve – hoofdstuk, verteld door Christine Herbrecht, Raffaels moeder, maken we kennis met hem en leren we meteen dat een gebeurtenis in zijn jeugd hem voor het leven getekend heeft. Toen hij zeven was verongelukte namelijk zijn tweelingzusje Svenja, waar hij als enige getuige van was. Sinds die fatale dag sprak hij, behalve de gefluisterde zin 'Ik wil dood zijn', geen woord meer. Omdat zijn ouders zich geen raad met hem wisten, en Raffael gewelddadige trekken begon te vertonen, stuurden ze hem naar een internaat, waar hij de rest van zijn schooltijd verbleef en vervolgens verdween.
De eerste helft van het boek is gewijd aan de volwassen Raffael. Hij werkt als toneeltechnicus en huurt een kamer bij de oude dame Lilo, die, samen met nog een gezin, weigert de oude, slooprijpe flat waar ze woont te verlaten. Raffael, die inmiddels wel weer praat, lijkt een duister kantje te hebben. Door zijn stemmingswisselingen en zijn onvermogen om zichzelf in de hand te houden, gaat het mis tussen hem en zijn hospita en moet hij vluchten. En die vlucht leidt hem naar Toscane, naar zijn ouders die daar enkele jaren geleden een vervallen casteletto – een klein kasteeltje – gekocht en opnieuw opgebouwd hebben tot een goedlopend hotel en wijnproeverij. Maar ook daar gaat het mis.
Hij was geen mens, hij was een monster. En dat blijkt maar al te waar te zijn.
Ondanks dat Raffael door het hele boek heen het hoofdpersonage is, lezen we tussendoor ook vanuit de perspectieven van Lilo, de Berlijnse politie, kinderverzorgster Paola, en de plaatselijke agent van het Toscaanse stadje waar het casteletto gevestigd is. Hierdoor bouwt de spanning zich subtiel op, vooral ook omdat er enkele keren een cursief hoofdstuk opduikt waarin Christine terugblikt op de gebeurtenissen in het verleden. Als lezer merk je hoe Raffael steeds verder afzakt en alles wat hij doet – of juist niet doet – wijt aan de verschrikkelijke dood van zijn zusje en zijn daaropvolgende verbanning uit het gezin. Af en toe voel je zelfs wat medelijden voor de jongen en vraag je je af of hij met een juiste (psychologische) begeleiding niet anders zou zijn geworden dan hij nu is. Niettemin zijn zijn daden niet goed te praten en de manier waarop Thiesler Raffaels psychisch verval beschrijft, is angstwekkend. Je voelt de gekte in Raffaels hoofd, je weet dat dit nooit goed kan gaan, nooit goed kan aflopen, maar hoe alles tenslotte escaleert, is niet te voorzien.
Hij kwam in de zomer, volstrekt onverwacht. Voor Raffaels ouders was dat zeker zo. De gemengde gevoelens van Christine en Karl op zijn terugkeer zijn prachtig beschreven. Tenslotte blijft het toch hun zoon. Maar als ze gaandeweg ontdekken dat hun zoon niets menselijks meer in zich heeft, is het ook de omslag van gevoelens die Thiesler magnifiek weet neer te zetten, waardoor de uiteindelijke climax van het verhaal volledig tot zijn recht komt.
Gelukkig is niet alles in het boek zo zwart. De hoofdstukken over de Toscaanse politieagent Donato Neri zijn van tijd tot tijd een welkome afwisseling, en het is een verademing om af en toe even te kunnen glimlachen om de niet-alledaagse problemen met zijn schoonmoeder.
Conclusie: Bewusteloos is een spannende, uiterst knap beschreven psychologische thriller die je in één ruk ademloos uitleest.
| 1
|
Deze roman is het verhaal van een genie die zijn ziel verkoopt aan de duivel. Thomas Mann begon aan dit werk in 1943 en voltooide het in 1947, het jaar waarin het ook gepubliceerd werd. Maar zijn eerste aantekeningen dateren al van 1901. De oorspronkelijke titel luidt: Doktor Faustus, Das Leben des deutschen Tonsetzers Adrian Leverkühn erzählt von einem Freunde.'
In het boek vertelt Serenus Zeitblum, humanist, de levensgeschiedenis van toondichter Adrian Leverkühn. De naam Zeitblum verwijst naar 'tijd' en Mann koos deze niet voor niets. Het moment waarop Thomas Mann zijn roman begint te schrijven is ook het begin van de verteltijd in de roman, midden in WOII. Met de beschrijving van Adrians leven gaat hij terug naar hun gezamenlijke jeugd en geeft hij de feiten van historisch Duitsland in de aanloop naar WOI.
'Maar niets, ook mijn eigen zwakheid niet, zal mij beletten voort te gaan om haar te vervullen,-en dus knoop ik weer aan bij de opmerking dat het ons canon-zingen met Hanne-van-de-stal was, waardoor Adriaan bij mijn weten voor het eerst met de sfeer van de muziek in aanraking werd gebracht.' (pag 37)
Wanneer Adrian het gymnasium bezoekt komt hij terecht bij zijn oom. Deze is vioolbouwer en heeft een muziekinstrumentenhandel. Tijdens dit verblijf raakt hij bevangen door de kunstgrepen van de harmonieleer en komt in aanraking met Wendell Kretschmar, de plaatselijke organist. Deze Kretschmar is van grote invloed op Adrian, behalve muzieklessen geeft hij ook lezingen. Adrian beweert dat muziek hem niet persoonlijk raakte, het is een wonderlijk fenomeen waarover hij met distantie sprak. Na twee jaar theologie besluit Adrian compositie te gaan studeren.
De vele uitgebreide passages over muziek kunnen soms wat technisch aandoen. In hoofdstuk 22 staat bijvoorbeeld een verhandeling over twaalftoons muziek, dit is een wijze van componeren en wordt toegeschreven aan Arnold Schönberg.
Hoofdstuk 25 is helemaal gewijd aan de duivel en is tevens een kantelpunt in het boek. Door Adrians geestesgesteldheid, een gevolg van een bordeelbezoek, is hij ontvankelijk voor zo'n personage. In diverse uitdossingen verschijnt de diabolische verleider in de kamer van Adrian. Deze ontmoeting vindt plaats in het Italiaanse plaatsje Palestrina.
Zeitblom is op de hoogte van deze ervaring door een geheim document waarin Leverkühn zijn ontmoeting met de verleider heeft opgetekend.
'Daar voel ik mij eensklaps door snijdende koude getroffen, als zat iemand in de winterwarme kamer en ging opeens een raam open naar buiten naar het vriesweer. Kwam echter niet van achter mij, waar de ramen zijn, maar valt mij van voren aan. Schiet omhoog van het boek en kijk in de zaal , zie daar Sch. Zeker al teruggekomen is, want ik ben niet meer alleen: Iemand zit in de schemering op de paardenharen canapé, die met tafels en stoelen bij de deur ongeveer midden in het vertrek staat, waar wij des morgens het ontbijt gebruiken,-zit in de hoek van de canapé met het ene been over het andere, maar het is Sch. niet, het is een ander, kleiner dan hij, lang zo fors niet en hoegenaamd geen echte heer. (pag. 246)
Het pact met de duivel houdt in dat Leverkühn een creatief leven mag leiden, maar dan zal hij de liefde moeten afzweren; zijn leven zal zo koud zijn […]'dat de vlammen van het produceren nauwelijks heet genoeg zullen zijn om je erin te verwarmen'[…] (pag. 275)
Het personage Adrian is deels gebaseerd op Nietzsche. Er zijn een aantal overeenkomsten te melden zoals het bordeelbezoek, de besmetting met syfilis, de psychische aandoening en het citaat uit Nietzsches Ecco homo 'waarbij alles als zalig dictaat wordt ontvangen', zelfs de leeftijden waarop beide heren slachtoffer werden van de besmetting en de aandoening komen overeen. Het hele boek is doorspekt met teksten van anderen, Mann streefde ernaar die geleende teksten zo organisch mogelijk te verweven met zijn fictiie.
Boven de piano van Adrian hangt de gravure Melacolia 1 van Dürer met daarop het magisch vierkant. De som van vier getallen in het vierkant van zestien vlakken bedraagt altijd 34. Dit getal zien we terug bij Luther, die op 34 jarige leeftijd zijn 95 stellingen aan de kerkdeur van Wittenberg spijkert, Adolf Hitler is 34 jaar wanneer hij in 1923 zijn Novemberputsch onderneemt en Leverkühn is 34 jaar wanneer hij 'Apocalipsis cum figuris' componeert.
Andere merkwaardige overeenkomsten zijn te vinden in het getal 39. Luthers vertaling van het Nieuwe Testament verscheen toen hij 39 jaar was, in 1522. Hitler voltooide in 1928 zijn 'geheime boek' , hij was toen 39 jaar, Leverkühn voltooide op 39 jarige leeftijd zijn 'geheim opus' in 1924.
In het nawoord van G.A. von Winter van mijn exemplaar staat een zeer interessante uiteenzetting over het vervangen van cijfers door letters, hieruit komen vele verrassende resultaten, een puzzel voor de liefhebber.
Maar wat is nu het verband met Adrian Leverkühns compositietechniek? Het antwoord is te vinden in het boek en wordt in het nawoord verder verklaard. Hierin gaat G.A. von Winter nog een stapje verder door de grondvorm van Leverkühn te vergelijken met de grondvorm in het werk van Thomas Mann.
Het motto
'De dag ging heen, en de invallende duisternis verloste de levende wezens op aarde van al hun zorgen en inspanningen. En ik, ik maakte me als enige op om de gevaren van de reis en de kwellingen bij het zien van zoveel ellende te trotseren: ervaringen die de herinnering waarheidsgetrouw zal weergeven. O Muzen, o verheven talent, kom mij te hulp! O geheugen, dat vastlegde wat ik zag, nu zal uw ware adel blijken!' ( tweede Zang uit het Inferno, 'De goddelijke komedie-Dante Alighieri, vertaald door Frans van Dooren)
De ondergang die geschetst wordt in deze tweede Zang lijkt op het historisch Duitsland tot en met het vernietigende nationaalsocialisme. Het verschil met Dante is dat in de roman van Mann geen verlossing kwam.
Het boek eindigt met:
'Wanneer zal uit de uiterste hopeloosheid een wonder dat het geloof te boven gaat, het licht van de hoop opgaan? Een eenzaam man vouwt zijn handen en spreekt : God zij jullie arme ziel genadig, mijn vriend, mijn vaderland.'(pag. 558)
Dit boek is dichtgeslagen, maar uitgelezen is een groot woord. Ja, ik las alles, genoot intens van veel passages en vond veel achtergrondinformatie. Er waren ook technische essay-achtige stukken bij die ik niet helemaal oppikte, ze waren ingewikkeld vanwege het technische aspect. Maar dat neemt niet weg dat ook van die stukken delen zijn blijven hangen. Door dit boek is in elk geval mijn bewondering voor Thomas Mann nog groter geworden. Ook genoot ik van de gedetailleerdheid en het zeer dichte weefwerk van politiek en muziek.
| 1
|
Al van jongs af aan weten Kate en haar tweelingzusje Violet dat ze anders zijn dan anderen. Ze ‘zien’ gebeurtenissen in de toekomst en geheimen die voor iedereen verborgen blijven. Violet laat haar visioenen toe, terwijl Kate haar best doet een zo normaal mogelijk leven te leiden. De zussen groeien als volwassenen steeds verder uit elkaar, ondanks de sterke band die ze als kind met elkaar hadden.
Wanneer er een aardbeving plaatsvindt, voorspelt Violet op televisie dat er meer bevingen zullen volgen. Kate is ontzet, maar beseft dat haar zus gelijk kan hebben. Gaandeweg ontdekt ze dat het tijd is om onder ogen te zien wie ze werkelijk is en de breekbare relatie met Violet te herstellen.
Ik moest er even inkomen. Het boek is in de ik vorm geschreven vanuit één persoon. Via haar leer je haar tweelingzus, haar ouders en haar eigen gezin met nog jonge kinderen kennen. En de mensen met wie ze omgaat.
Als je eenmaal de draad te pakken hebt laat het verhaal niet meer los. Ik heb erg meegeleefd met de personages en wat ze allemaal meemaken. Het is erg realistisch geschreven. Ik wil zeker meer van deze schrijfster gaan lezen.
| 1
|
Montezuma's wraak is een heel ander boek dan ik verwacht had. Het is een beetje fantasy gemixt met actie in plaats van een echte thriller. Toch heeft het boek me wel weten te boeien, de schrijfstijl is heel prettig en begrijpelijk. Ook bleef de spanning er goed in en ook de personages wisten me bij 'hun' verhaal te betrekken. Ik kwam in dit boek dan ook geen overbodige passages tegen die de vaart uit het verhaal halen. Het is een boek dat je in 1 ruk wilt uitlezen
| 1
|
Het Gauillain-Barré syndroom is een vrij zeldzame, zeer ernstige aanval op het lichaam. Van de ene dag op de andere is Johanna volledig verlamd. Ze kan niet meer lopen, iets oppakken, praten, slikken of haar hoofd omdraaien en zelfs niet meer zelfstandig ademhalen. Ze vindt zichzelf terug in het ziekenhuis op de intensive care, volledig afhankelijk van de apparaten die haar ademhaling, voeding en bloedsomloop regelen en van de verplegers die haar zeer intensief moeten verzorgen. Communicatie is slechts mogelijk door woorden die ze vormt door met de ogen te knipperen als een letter op een letterkaart wordt aangewezen. Met haar hersenen is echter niets mis en dat maakt dat ze zich volledig bewust is van haar situatie. Ze vertelt zichzelf verhalen om te overleven, de paniek enigszins onder controle te houden en de mogelijkheden voor genezing aan te pakken. De revalidatie is een lange, moeizame weg, waarbij haar functioneren bij stukjes en beetjes terugkomt. Vooral het terugwinnen van haar mogelijkheden om een moeder van zoon Dries te zijn, die vast niet zonder haar kan, geven haar kracht om de strijd aan te gaan. Johanna wil bovendien geen afgeschreven zielige patiënt zijn, maar een mooie, goed verzorgde vrouw die er zijn mag. Schokkend: juist als ze na maandenlange revalidatie weer kan functioneren slaat het noodlot opnieuw toe.
Rita Vrancken is een Vlaamse schrijfster. Buiten blijft het zondag is haar debuut. Het verhaal is gebaseerd op de gebeurtenis die haarzelf is overkomen. Volgens haar eigen zeggen heeft zij het vooral geschreven om haar zoon, die in de tijd dat zij uitviel volwassen werd zonder haar aanwezigheid, te vertellen wat haar is overkomen.
Buiten blijft het zondag is een heftig boek dat in romanvorm de belevenissen beschrijft van de moeizame weg terug naar genezing. Heel mooi zijn de namen die Johanna geeft aan haar emoties zoals Hysterie, Angst, Verlangen, Schaamte en Hoop. Ze visualiseert die emoties en laat ze tevoorschijn komen, de baas spelen, soms de overhand krijgen en verjagen naar de kelder. Dat maakt dat goed invoelbaar is hoe de feitelijke en medisch getinte beschrijvingen van alle gebeurtenissen uitpakken voor de patiënt. Vooral haar gevangenschap in haar ‘plaasteren’ (gipsen) lijf en haar onmacht om haar ‘hardhouten’ ledenmaten te laten doen wat zo eenvoudig lijkt, zijn aangrijpend beschreven.
Buiten blijft het zondag is een aangrijpend boek dat je meteen meeneemt de diepte in. Omdat het lang onduidelijk blijft of volledig herstel voor Johanna is weggelegd en met welke beperkingen zij wellicht zal moeten dealen, is het boek spannend tot het einde toe. Omdat het schokkende einde niet wordt uitgewerkt, blijven er vragen over.
| 1
|
Na het verschijnen van haar boek "De verdwenen prinses van Geografie" in 2016 komt Liesbeth Jochemsen (Zeist, 1987) eind 2017, met het zelfstandig te lezen vervolg "Het goud van de Gelaarsde Kat". Het boek is verschenen als onderdeel van BOEK10|2017 van Godijn Publishing.
De boeiende personages met ieder hun eigenaardigheden zijn goed neergezet en maken met elkaar een compleet en bijzonder verhaal. Van het begin tot het einde loopt het verhaal vlot door. Het werd nergens langdradig, saai of oninteressant. De spanning is voldoende aanwezig, maar het had hier en daar best een tikje spannender gemogen. De schrijfstijl van Liesbeth is vooral prettig, creatief en vol passie. De grofheid van het personage Hamlet had wat subtieler beschreven mogen worden. Nu is het echt een sprookje voor volwassenen en niet erg geschikt voor kinderen. Een aanrader om te lezen, maar het moet wel je smaak zijn. Het is een sprookjesmix die je op je af moet laten komen en waar je over na moet denken. Uniek in zijn soort en zeer de moeite waard.
Ik geef "Het goud van de Gelaarsde Kat" 4 sterren en heb het met plezier gelezen.
| 1
|
Reeds in 2002 gelezen. Heerlijk boek.
Volgens mij historisch correct.
Fantastisch leesbaar. Formidabel.
| 1
|
Schrijfster Judith Eykelenboom wist al tijdens haar studie journalistiek dat haar hart niet bij het verzamelen van nieuwsfeiten lag, maar bij het schrijven van verhalen. Na het afronden van haar studie volgde Eykelenboom lessen op de schrijversvakschool en groeide haar passie voor het schrijven. In haar debuutroman Biefstuk (2015) toont de schrijfster dat ze de kneepjes van het vak goed onder de knie heeft.
Biefstuk is een indringende roman over een ontwricht gezin. Dochter Levi doet haar best om grip te krijgen op de werkelijkheid, maar ze neemt niets van een ander aan en volgt haar eigen weg. Levi’s vader is labiel en weet zijn handen niet thuis te houden en zijn echtgenote, de moeder van Levi, heeft sinds haar zwangerschap geen aandacht voor haar twee andere kinderen. Daarnaast maakt Levi zich zorgen om haar zusje Hanna, want ze lijdt aan een eetstoornis en Levi voelt zich daarvoor verantwoordelijk. De familie van Levi mist dus het harmonische gevoel die een warm gezin uitstraalt. Het enige moment van harmonie lijkt na de geboorte van Levi’s broertje te ontstaan. Het gezin eet gezamenlijk een bord biefstuk, maar dit moment wordt echter verbroken door de woede en onmacht van Levi’s vader. Deze scène benadrukt de bittere sfeer van de roman.
In haar zoektocht naar de essentie van het leven probeert Levi de indringende werkelijkheid te vatten in haar passie voor fotografie en vanaf de eerst bladzijde neemt ze de lezer mee in haar belevingswereld. Levi’s foto’s van alledaagse taferelen lijken niet bijzonder, maar door de vertelkracht van Eykelenboom en haar oog voor details krijgen de foto’s een bijzondere betekenislaag. De foto’s uit Levi’s verleden tonen haar diepste geheimen en de problemen waarmee zij en haar familie worstelen. Een foto van bijvoorbeeld een deur met een gat erin vertelt Levi’s ervaringen met haar agressieve vader en een foto van Hanna’s ribben toont hoe Levi worstelt met de eetstoornis van haar zusje. Er zijn talloze voorbeelden in de roman te vinden waarin Eykelenboom de fotografiekunst met haar eigen schrijfkunst verbindt.
De auteur heeft de relatie tussen Levi en haar vader in het verhaal een centrale plek gegeven. Deze relatie is van belang voor Levi’s zoektocht naar de essentie van het leven, omdat ze van haar vader heeft geleerd om het juiste perspectief te kiezen en haar verbeeldingskracht te gebruiken: “Vroeger, toen ik alles wat hij vertelde met onstilbare honger in me opzoog, toen hij mijn houvast was in de overweldigend onbegrijpelijke wereld, anker, kompas en baken in één, nam hij me soms mee naar het reclamebureau om me in te wijden in de kleurenleer. Elke kleur had zijn eigen magie, eigen betekenis, zijn eigen effect. Kies de tinten waarmee je jouw universum decoreert zorgvuldig, zei hij, je drukt ermee uit hoe jij je leven ziet, wilt zien”. Daarnaast vinden Levi en haar vader houvast bij elkaar, maar door de psychologische problemen van Levi’s vader krijg ze steeds minder aandacht van hem. Het gemis van haar vader zorgt ervoor dat Levi moeite krijgt om haar grip op de werkelijkheid niet te verliezen.
Eykelenboom schotelt de lezer dus een ongezouten en rauwe roman voor. De essentie van de roman speelt rondom “een huis waarvan het fundament rot is”, maar het verhaal is geschreven door een schrijfster die feilloos weet hoe ze de lezer moet raken. Ten slotte is het einde van de roman zeer kundig geschreven en het hangt af van het perspectief van de lezer hoe deze slotscène wordt geïnterpreteerd.
| 1
|
Wat een mooi boek. Zo prachtig geschreven. Zo krachtig! Ik kijk al heel lang geboeid naar mensen met autisme. Autisme fascineert me. Het is bij ieder mens zo anders, zo moeilijk beschrijfbaar, zo moeilijk begrijpbaar. Belinda die BV is en (ex) echtgenote van Rob De Nys heeft het vanwege haar bekendheid dan nog moeilijker in de maatschappij om zo onopvallend mogelijk met de opvallende Yoshi om te gaan. Mensen staat direct met hun oordeel klaar. Maar Belinda lijkt me zo een sterke vrouw en zo een liefdevolle moeder. Ze schrijft ook prachtig! Hoeveel ellende ze ook meemaakt, ik heb zo vaak luidop zitten lachen met alle doffe miserie die ze meemaakte. Ze kan van de grootste miserie humor maken en daar heeft Yoshi het heel erg mee getroffen. Yoshi mag ontzettend dankbaar zijn om Belinda als moeder te hebben. Door de dagelijkse beslommeringen te beschrijven (en dat kan Belinda ontzettend goed) is voor mij dit boek het helderste, het meest leerzame boek dat ik ooit al over autisme heb gelezen. Prachtig en krachtig! Een aanrader, zowel voor fictie als non-fictie liefhebbers.
| 1
|
Dit boek heb ik in één ruk uitgelezen. Na elk hoofdstuk was ik nieuwsgierig naar hoe het verder zou gaan. Het verdriet van Marjolein was voelbaar. Door haar sterke karakter hoopte ik steeds weer dat het beter zou gaan. De veroorzaker van alle ellende bleef spannend tot het einde.
Een echte aanrader.
| 1
|
Zelden heb ik een thriller gelezen die de lezer zo rustig en kalm naar de ontknoping leidt, ontknoping die reeds aanvoelbaar is vanaf de eerste hoofdstukken. De grote kracht van de auteur Isa Maron uit zich door de geleidelijke opbouw van het verhaal in korte, tot wel zeer korte hoofdstukken, vingerkootjes eigenlijk, die zich als de kralen van een snoer tot een geheel aaneen rijgen. Hierdoor kan de lezer niet anders dan door lezen tot hoofdstuk X plus één. Maron slaagt erin een regelmatig monkelen rond de mond van de lezer te toveren die ongemerkt in haar thrillernet gevangen wordt. Ik was aangenaam verrast door de minilessen entomologie die de auteur op strategische plaatsen heeft ingebouwd. En haar stekelige opmerkingen aan het adres van stammoeder Betty zijn, en dat verheugde me, meer dan onderhuids. Wat een kleverig vrouwspersoon en wat een hypocriete zak van een echtgenoot.
Nu heb ik helemaal niets tegen getinte (zeer fijnzinnig) personen, maar de inbreng van Abhey is me nogal tweederangs, tenzij het zijn opgave is Ariane uit haar erotisch isolement te halen, waar hij dan ook cum laude in slaagt..
Isa Maron heeft het gepresteerd me ’s morgens om half vier te motiveren om nog enkele hoofdsstukjes van haar literaire thriller Verboden Verleden te verorberen. En dat is niet iedereen gegeven!
| 1
|
Hoewel ik deze serie van Cora Carmack erg fijn vond, sprak de flaptekst mij in eerste instantie niet zo aan. Ja, ik had zeker zin in een nieuwe NA, maar het verhaal klonk me eigenlijk een beetje saai. Echter heeft Cora Carmack echt een toffe invalshoek gekozen met Nells bucketlist en heeft ze dit erg leuk uitgewerkt. Door de bucketlist leer je Nell echt heel erg goed kennen, maar treedt ze ook heel erg uit haar comfortzone en maakt ze zo een mooie, maar vooral geloofwaardige groei door. Door alle nieuwe dingen die ze wil proberen leert ze zoveel over haar zelf. Erg leuk om te lezen!
Met de bucketlist van Nell met allerlei dingen die je echt in je studentenleven gedaan moet hebben is Spelregels wel echt een klassieke Amerikaanse NA. De hele sfeer rondom de universiteit springt van het papier, maar maakt het gelijk ook wel heel erg clichématig. Ook de feestjes met Halloween, beerpong en de American footballwedstrijden maken het een beetje hetzelfde als vele voorgangers, maar nogmaals het brengt wel echt de sfeer over.
''Dat wil ik zo graag geloven, dat je leven niet wordt bepaald door die ene keuze, door dat ene ding. Maar het is verdomme net als een stel omvallende dominostenen, en ze blijven maar vallen, achter elkaar, en ik ben nooit snel genoeg om ze tegen te houden. Dus ik wil heel graag geloven wat je zegt, maar dat kan ik gewoon niet.''
Door de afwisseling van perspectief leer je beide personages goed kennen, maar juist doordat ze eigenlijk tegenpolen van elkaar zijn groeit de relatie tussen beide erg mooi. Er hangt een fijne erotische spanning tussen Nell en Torres/Mateo en die wordt echt mooi opgebouwd. Persoonlijk vind ik dat de steamy scènes nog wel wat meer hadden gemogen, vooral omdat Nell zichzelf echt probeert te ontdekken op allerlei vlakken. Desondanks zijn de seksscènes tussen Mateo en Nell wel stijlvol en een hele goede toevoeging aan het verhaal.
Spelregels is een hele mooie toevoeging aan een heerlijke serie die mij tijdens het lezen zeker heeft verbaasd. Van te voren waren mijn verwachtingen niet zo hoog, maar het boek heeft deze zeker overtroffen. Een absolute aanrader als je fan bent van NA, maar zeker een must read als je de andere delen ook hebt gelezen. Laat het volgende deel maar komen!
Note: Dit boek heb ik gelezen voor een buddyread op de Feelgood Page.
| 1
|
Dit boek is zeker niet slecht. De verhaallijn zit goed in elkaar. genoeg spanning en het boek is moeilijk weg te leggen bij momenten. het einde mocht wat mij betreft meer snelheid in zitten.
| 1
|
In 2014 verscheen Anna. Ode aan een kattenstaart, de sfeervolle debuutroman van Ru de Groen (1957), geen onbekende in de wereld van de letteren. Zijn uitgeverij Krikke Special Books is gespecialiseerd in mooi uitgegeven jubileumboeken en in 2015 verscheen van zijn hand 400 jaar karakter over de geschiedenis van Grolsch, de bierbrouwerij die in handen was van zijn familie. Het lijkt dan ook niet toevallig dat een familiebedrijf dat sigaren maakt, een grote rol speelt in zijn tweede roman Zonen van De Farao.
Het boek is zeer boeiend door de inhoud maar ook doordat heden en verleden elkaar afwisselen in deel 1. Het verhaal wordt chronologisch verteld door Jaap, de brave en plichtsgetrouwe helft van de tweeling, die in de schaduw staat van zijn broer Ewout, die altijd het voortouw neemt, nooit om een antwoord verlegen is, alle meisjes versiert én het eerstgeboorterecht heeft. Het heden begint in 1951, wanneer Jaap in dienst treedt bij het familiebedrijf. Hoe Jaap zich opstelt in het heden, welke, vooral rancuneuze, gevoelens hij koestert, dat alles wordt verklaard door voorvallen in het verleden. De karakters van Jaap en Ewout worden door de auteur op knappe wijze uitgewerkt: geleidelijk vallen de puzzelstukjes op hun plaats, zodat het tot het eind van deel 2, dat de periode 1958 -1978 verhaalt, spannend blijft of en hoe het tot een confrontatie zal komen tussen de twee broers.
Het taalgebruik is ongedwongen en in overeenstemming met de tijd waarin het verhaal speelt. Ewout tot Jaap: “Doe open, lul.” Wanneer Van Buuren Borluut, van adel, praat over een ambassadeur, zegt hij: “een verduveld goed vrindje.” De zinnen zijn zorgvuldig opgebouwd en er is een goede afwisseling tussen complexere en kortere zinnen.
Naarmate het boek vordert, wordt een steeds grotere dreiging voelbaar, wat grotendeels veroorzaakt wordt door Jaaps veranderde houding. Vanaf het moment dat hij niet langer werkeloos wil toezien hoe Ewout het ervan neemt, lui achterover hangt, maaltijden in dure restaurants declareert, stijgt de spanning. De twee broers groeien steeds verder uit elkaar, wat uiteindelijk leidt tot een climax in deel 2, waarin het geduld van Jaap is opgeraakt. Tijdens een jachtpartij – waarin de auteur op subtiele wijze vooruitwijst naar de afloop – op gemzen in Tirol mijmert Jaap, vastbesloten de aanval op zijn broer in te zetten:
Het probleem ligt duidelijk bij de starre Jaap die zijn broer allerlei eigenschappen toedicht, die hij zelf denkt te missen. Jaap verandert van een tamelijk sympathiek personage langzamerhand in een niet zo aardig mannetje, terwijl zijn broer Ewout niet zo onaardig blijkt te zijn als Jaap ons wil doen geloven.
Behalve dat dit boek een mooie roman is met aanspreekbare thema's als broederliefde, jaloezie, haat en liefde, laat het ook het wel en wee zien van een familiebedrijf, waar gewerkt wordt met personeel dat net als de eigenaars zeer verknocht is aan de zaak. Dat een dergelijk bedrijf niet alleen maar lusten heeft, maar ook lasten, blijkt in tijden van crisis. En dan is er ook nog de adel met alle verplichtingen en tradities. Van twee kanten ingesnoerd valt er voor nakomelingen nauwelijks iets te kiezen: zonen volgen automatisch hun vader op in het bedrijf en de eerstgeborene erft de adellijke titel. Of is het misschien toch mogelijk het lot wat bij te sturen? Lees dit prachtige boek en het zal duidelijk worden.
| 1
|
In deze bundel staan 20 verhalen van Nederlandse en Vlaamse auteurs in de genres: horror, fantasy en vooral veel sciencefiction. Er staan echt steengoede verhalen in. Sommigen vond ik wel iets minder, maar dat had met de schrijfstijl te maken, of het was mijn ding niet. Ik heb echt van veel verhalen kunnen smullen! Maar over het algemeen is het een bundel met verhalen van erg goede kwaliteit. Ik denk dat deze bundel voor iedere genre liefhebber wel een aantal verhalen heeft, waar hij of zij zich helemaal laat inzuigen.
Ik ga nu elk verhaal kort maar krachtig proberen samen te vatten, in een paar woorden of zinnen.
Hoe ver gaat de liefde voor robots in de toekomst?
Monniken met vreemde taakomschrijvingen.
Een schrijver neemt iets vreselijks mee uit Japan. Stiekem een van mijn favorieten.
Een Dystopische toekomst waar men vecht tegen het water en de ware liefde wil vinden..
Steeds maar weer opnieuw herboren worden, eist zijn tol.
Wat moet een robot doen, met een eigen wil?
Eigenzinnige eekhoorn, die op mars een ramp meemaakt. Ik herken er veel menselijkheid in, een van mijn favorieten dus.
Afscheid nemen bestaat (niet).
Enkele reis naar de hel.
Is het wel goed om herinneringen te bewaren?
Hoeveel tijd wil jij besteden met je familie, in een wereld waar de tijd in de ene realiteit sneller gaat dan de andere?
Wat is hoop? En wat als je hoop oplost in het niets?
Hoe belangrijk is geld voor je en hoe anderen op je neerkijken?
Monsterlijke graffiti.
Er is leven na de dood, zelfs voor bekende piraten… of is het een nachtmerrie? Ook een echte favoriet van mij.
Hoe vergaat het moeder aarde in de toekomst? Vergaat onze planeet of niet?
Toekomstig Rotterdam.
Dode zeemannen, dode reizigers, dode dronkenlappen, wat gebeurt er als ze visite krijgen van een sterveling?
Het vlees begint te praten tegen de slager.
Dystopisch Eindhoven.
Sommige verhalen lezen vlot, een andere doe je wat langer over. Het ene verhaal is kort maar krachtig, het andere is gewoon lekker lang. Voor ieder wat wils. Ik geef deze bundel 4**** omdat de kwaliteit echt goed is. Mogen we trots op zijn als Nederlands sprekenden en lezenden!
| 1
|
Wat een genot om dit verhaal heerlijk in één keer weg te kunnen lezen. Ik smulde al toen het stukje bij beetje online kwam maar nu ik door kan lezen komt het verhaal nog meer binnen. Ondanks dat ik het verhaal al kende, en ik natuurlijk wist hoe het af zou lopen, zat ik wederom als een dwazige puber met een grote grijns op mijn gezicht afgewisseld met een brok in mijn keel te lezen. Alsof ik nog nooit eerder een feelgoodroman heb gelezen. Ja, boeken van Jackie van Laren hebben een hoog verslindbaarheidsgehalte!
De urgentie, het bloemrijke taalgebruik en de heerlijke karakters laten mij dit boek in één ruk uitlezen en met een meer dan tevreden zucht wegleggen. Het enige wat je zelf nog moet regelen is een strand en een ligbed, Jackie heeft namelijk al de ultieme zomerse feelgoodserie voor je geschreven!
| 1
|
Stil water is het tweede boek van Marelle Boersma na haar debuut: Nephilas netwerk. Haar eerste boek is voornamelijk gesitueerd op het eiland Corsica en doet daardoor wat on-Nederlands aan. Stil water daarentegen speelt zich af in Nederland, om precies te zijn in de provincie Zeeland. Ik was erop bedacht dat de wisseling van locatie ook een andere indruk bij me achter zou laten, maar tot mijn verbazing trok ook dit boek mijn gehele aandacht.
Het verhaal gaat over aangespoelde bruinvissen, mensen met geheugen- en ademhalingsproblemen. Mensen met een uitslag die niet weggaat maar wel steeds erger wordt. Directeuren met hoge salarissen, nog hogere bonussen en dit oprotpremies, Seksuele intimidaties, homo-problematiek, vervuild water het komt allemaal aan bot en het is Marelle gelukt om al deze elementen in een mengbeker te doen en er een sprankelend verhaal van te maken.
Merkbaar in dit tweede boek is ook dat de schrijfster een groei heeft doorgemaakt, waardoor haar personages meer diepgang hebben gekregen en alle losse eindjes netjes allemaal zijn afgewerkt. Er zitten vele kanten aan deze groeidiamant en ik raad iedereen aan dit zeer gemakkelijk te lezen verhaal te gaan lezen.
| 1
|
Wow! Waar een klein boekje groot in kan zijn. David Baldacci levert met dit boekje een prima prestatie: in zo weinig pagina's een compleet verhaal vertellen waarin de spanning steeds verder opgebouwd wordt. Goed gedaan!
| 1
|
Verboden verleden is een spannende thriller. Het verhaal bestaat uit twee verhaallijnen, de eerste is het leven gezien vanuit het perspectief van de moordenaar die gaande weg veranderd in een lustmoordenaar, de tweede is het heden en het leven van Ariane. Hiermee heeft Isa Maron twee prima verhaallijnen neergezet. Het verhaal is spannend van de eerste tot de laatste bladzijde. De prettige schrijfstijl en de korte hoofdstukjes maken dat je dit spannende boek in no-time uit hebt. Wel één waarschuwing, als je aan dit boek begint is stoppen onmogelijk. Je moet en zal het in één ruk uitlezen
| 1
|
Eadlyn is de dochter van America en koning Maxon. Omdat Eadlyn eerder is geboren dan haar tweeling broer is Eadlyn de troon op volgster, maar dat wilt ze niet. Onder het volk word het steeds onrustiger en Maxon is op zoek naar een adem pauze. De oplossing? Een nieuwe selectie. Eadlyn wilt dat helemaal niet omdat ze zelf wel kan regeren en nog niet wilt trouwen maar ze stemt er toch mee in voor haar ouders. Ondertussen bedenkt ze plannen waardoor de jongens zelf wel zullen vertrekken. Ze doet afstandelijk en het volk reageert niet heel positief op Eadlyn, maar wat als de jongens toch een plekje in Eadlyns hart veroveren?
Ik had meerdere recensies gelezen en daar in zeiden mensen dat ze het boek vonden tegenvallen en Eadlyn egoïstisch vonden. Daardoor had ik mijn twijfels aan het boek en of ik wel na een goed einde van De Selectie trilogie verder wilde gaan met de serie. Toch had ik het boek gekocht en daar ben ik blij om.
Net zoals De Selectie trilogie is De Prinses luchtig geschreven waardoor je lekker door kan lezen. Ook Eadlyn viel hartstikke mee. Wat er bij het open einde gebeurde had ik totaal niet verwacht en wil dus snel deel 5 De Kroon gaan lezen.
| 1
|
Fijn leesbaar boek en nog eens spannend ook. Veel beschuldigingen, gedachtes enz creër jezelf ook tijdens het lezen.
Ik vind het persoonlijk een aanrader! En is goed te lezen zonder eerst het andere boek te hebben gelezen.
| 1
|
Samenvatting
Dit boek gaat over Safia en haar vrouwelijke nazaten. Het verhaal begint bij het sterfbed van Safia. Ze heeft een geheim en wil dit alleen maar delen met haar jongste (gevoeligste) dochter Mariam. In het verhaal lees je steeds flashbacks uit haar verleden die ze heeft tijdens haar comateuze toestand.
Op Mariam drukt het geheim en verzoek van haar moeder zwaar op haar en in haar beleving komt het slecht uit met alle andere drukke zaken waar ze zich aan moet wijten waaronder de bruiloft van haar middelste dochter Aya.
Aya heeft grote problemen met haar opleiding, haar oma, het feit dat ze zwanger is wat not-done is in haar cultuur en haar aankomende huwelijk.
Het lukt Mariam om met haar man naar Marokko te gaan om het huis van haar moeder te gaan verkopen en de wens van haar moeder na te kunnen komen. Dit zorgt er wel voor dat Aya zich afgewezen en in de steek gelaten voelt door haar moeder vlak voor haar huwelijk.
Mijn mening
Inge haar schrijfstijl is heel fijn, daardoor kan je het verhaal goed volgen en zie je het als het ware voor je gebeuren. Ook prettig om de verhalen van de 3 vrouwen elk vanuit hun perspectief te lezen. Het lezen over de 3 generaties en de gevolgen van de keuzes die ze maken met betrekking tot wat er van ze wordt verwacht hebben me ontroerd. Ik zou de dames in mijn omgeving kunnen voorstellen, dus haar schrijfstijl raakt mij op die manier. Je bent je ook helemaal niet bewust dat het verhaal door een Nederlandse geschreven is, het zou ook door een Marokkaanse auteur geschreven kunnen zijn. En voel me bevoorrecht om dit te mogen lezen. Als ik eerlijk ben zou ik voordat dit boek in mijn bezit kwam, het niet gekocht hebben maar nu ben ik fan van haar.
Conclusie
Het is een geweldig verhaal, goed te volgen vanuit de wisselende invalshoeken van de vrouwen, zeker omdat Inge boven elk hoofdstuk de naam vermeld van de persoon waarover het gaat. De tradities en de cultuur worden mijns inziens goed weergegeven. De titel behelst zeker de boodschap dat iedereen haar (in dit geval) dromen kan blijven nastreven en dat dat ook nog kan als je het eigenlijk niet meer verwacht. Ik kan dit boek dus van harte aanbevelen.
Dit boek krijgt van mij 5 sterren
| 1
|
Caro Ramsay debuteerde in 2007 met de alom geprezen thriller Absolution, die voor de Nederlandse markt vertaald werd met de voor de hand liggende de titel Vergiffenis. Crimezone waardeerde het boek met vier sterren en voorspelde Ramsay en passant een gouden toekomst als de vrouwelijke Rankin. Op zich was dat zo vreemd niet. Ramsays hoofdpersoon, hoofdinspecteur Alan McAlpine, is net als Rankins John Rebus een gekweld mens: hij drinkt teveel, zijn huwelijk lijkt gelukkig maar is in werkelijkheid een schijnvertoning en hij worstelt al twintig jaar met spoken uit het verleden. Daarnaast is Glasgow, de stad waar Vergiffenis speelt, even dominant aanwezig als Edinburgh in de boeken van Ian Rankin. Toch is al aan het eind van de roman duidelijk dat McAlpine nooit een tweede John Rebus zal worden: hij sterft namelijk een gewelddadige dood. Vaarwel Alan McAlpine.
Toch is Caro Ramsay in haar tweede thriller, Zingen voor de doden, niet helemaal opnieuw begonnen. Zij heeft McAlpines assistent, inspecteur Colin Anderson, als hoofdpersoon naar voren geschoven, met zijn vrouwelijke collega brigadier Costello (opnieuw) in een overtuigende bijrol. En Costello krijgt het niet gemakkelijk. Ten eerste is daar de verdwijning van twee zevenjarige jongens, die de korpsleiding lange tijd maar niet als ontvoeringen wil beschouwen. Kinderen verdwijnen immers wel vaker. Ze blijven een tijdje weg en duiken vervolgens op een dag zo maar ergens weer op. Dat is vervelend maar niet noodzakelijkerwijs verontrustend. Anderson denkt daar echter anders over en koppig als hij is, besluit hij de verdwijningen dan maar op eigen houtje te onderzoeken.
De zaak neemt een dramatische wending als ook Andersons zoon Peter verdwijnt. Peter past perfect in het profiel van de ontvoerde jongens en het lijkt er daarom op dat hij slachtoffer nummer drie geworden is. Het team van Partickhill, het bureau waar Anderson werkt, richt nu al zijn energie op het vinden van de drie jongens, Peter Anderson voorop. En intussen tikt de tijd verder. Het is winter in Glasgow en de kans dat de jongens gezond en wel worden teruggevonden, wordt met het uur kleiner.
Evenals Vergiffenis is Zingen voor de doden meer dan zo maar een thriller. Het is ook een verhaal over verkeerde professionaliteit binnen het Glaswegian politiekorps, dat veel te lang voor gemakkelijke conclusies gaat in plaats iedere zaak de aandacht te geven die zij verdient. Een verhaal ook over politiehuwelijken die eigenlijk zijn doodgebloed maar kunstmatig overeind worden gehouden en over de falende sociale voorzieningen in Glasgow. Voor onversneden spanning moet je niet bij Caro Ramsay zijn. Voor zorgvuldigheid en nuanceringen, voor sfeervolle taferelen en overtuigende personages wel. Voor mij hoeft zij niet met Ian Rankin te worden vergeleken; zij kan heel goed op haar eigen benen staan.
| 1
|
De onvergetelijke reis van August King
August King is een boer uit North Carolina. Hij heeft al vroeg zijn vrouw verloren en al eerder hun kindje. Zijn vrouw en een buurman vonden elkaar heel leuk. Dat maakte August eenzaam.
Hij heeft inkopen gedaan op de markt. Wanneer hij begint aan de lange tocht naar huis blijkt dat Annalees, een zwarte slavin is gevlucht. Als je haar vindt is de beloning een paard.
August komt haar tegen maar helpt haar niet en daar heeft hij spijt van. Later helpt hij haar wel en verstopt haar ter bescherming in zijn kar. Terwijl een zwarte slavin helpen in die tijd heel gevaarlijk was.
Ze bereiken na een lange reis zijn huis. Olaf, de eigenaar van Annalees blijft zoeken naar haar. Ook in het huis van August komt hij. Maar daar blijkt ze niet te zijn.
August is trots op de keuze die hij gemaakt heeft.
Ik vind het een knap boek, mooi beschreven! De natuur en de reis kon je haast voelen en meemaken. Wat mij treft is de beschrijving van de gedachten van August. Die namen mij helemaal mee in het verhaal.
| 1
|
Dat Tomas Ross een fantastisch schrijver is die in de loop van zijn rijke carrière menig prachtwerk de bestsellerlijsten heeft binnengeloodst, is algemeen bekend. Zijn naam is synoniem aan kwaliteit. Reden voor zijn uitgever Cargo om najaar 2013 een fondslijn te lanceren onder de titel 'Tomas Ross Crime'. Ross zelf zal er als 'editor at large' op toezien dat alle thrillers in dit nieuwe fonds een uitgekiende mix zullen zijn van spanning en historische, politieke en/of maatschappelijke themas. De perfecte handleiding voor de toekomstige schrijvers van dit fonds is zonder meer De nachtwaker, het nieuwste boek van Tomas Ross zelf. Hierin worden alle vereiste ingrediënten smaakvol opgediend: spanning, complotten, feiten, fictie, historie, politieke themas en een flinke scheut koningsdrama.
Omdat De nachtwaker is geschreven ter gelegenheid van de heropening van het Rijksmuseum in Amsterdam, is het monumentale gebouw het decor voor een belangrijke verhaallijn. Maar Ross zou Ross niet zijn als hij, als boosaardige 'royaltywatcher en -waakhond', niet een aangenaam stekelige verhaallijn zou hebben toegevoegd rond het door hem verfoeide koningshuis.
De nachtwaker kent twee hoofdverhaallijnen. Een verhaallijn speelt in 1879 en draait om het ongelukkige huwelijk van de 21-jarige Emma met koning Willem III, een zestiger, die twee zonen heeft uit een eerder huwelijk. Hij haat intellectuelen en politici, is onaangenaam in de omgang en dwaalt meer in de bedden van vreemde vrouwen rond dan in de echtelijke sponde. Geen wonder dat Emma lust, liefde en een luisterend oor zoekt bij de sympathieke adjudant Sebastiaan de Ranitz. Als Emma haar dochter Wilhelmina baart, lijkt het dan ook logisch dat De Ranitz de vader is en niet de aan syfilis lijdende Willem III die vrijwel zeker onvruchtbaar is.
De tweede verhaallijn speelt in 2013. Hoofdrolspeelster is de 34-jarige Emma, die in 1978 op de Amsterdamse Wallen te vondeling is gelegd. De jonge prostituee Zwaan ontfermt zich over de kleine Emma. Samen gaan ze in de Sarphatistraat wonen, op een etage in het huis van de oude historicus Nicolaas de Jongste. Als Zwaan omkomt bij een verkeersongeluk, nemen Nicolaas en zijn vrouw de opvoeding van het tienermeisje Emma op zich. Zij wordt later conservator van het Rijksmuseum. Bij de herinrichting van de Cuypersbibliotheek vindt Emma een cahier met twee pentekeningen die haar nieuwsgierigheid wekken. De kunsthandelaar die zij raadpleegt, vertelt dat de twee spotprenten onderdeel zijn van een set van vier tekeningen die de schizofrene prins Alexander aan het eind van de 19e eeuw liet maken om zich te wreken op zijn losbandige vader, Willem III. Een gevaarlijke opdracht omdat eind 19e eeuw op majesteitsschennis hoge straffen stonden.
Kort na Emma's bezoek aan de kunsthandelaar, wordt de man vermoord. Als blijkt dat er meerdere kapers het op de tekeningen voorzien hebben, moet Emma vluchten voor haar leven. Zij blijft echter naspeuringen doen. Zo ontdekt zij dat de tekeningen zouden verwijzen naar enkele goed bewaarde geheimen rond koning Willem III en dat zij tevens een merkwaardige link zouden leggen met Emma van Waldeck Pyrmont, die drie jaar na Willems dood regentes werd. De bewijzen van een echte koningsmoord lijken voorhanden. De vondst van Emma blijkt zelfs in het heden het voortbestaan van het koningshuis in gevaar te brengen en daar worden veel mensen niet blij van.
Zoals altijd is ook De nachtwaker weer een mooi staaltje vakmanschap van Ross. Hij schudt complottheorieën uit zijn mouw als een goochelaar konijnen uit een hoge hoed. En het is allemaal nog geloofwaardig ook. Het perspectief wisselt levendig tussen Emma de Jongste en koningin Emma en de historische sfeertekeningen zijn uitermate beeldend. Ross schuwt de humor niet, prikt regelmatig met spottende spelden grote reputaties en egos (in heden en verleden) aan flarden en daagt de lezer uit na te denken over de vraag welke elementen in zijn verhaal op feiten berusten en welke fictie zijn. Want was Rembrandt in het echt een scharrelaar die de meeste van zijn schilderijen door anderen liet maken en was 'De Nachtwacht' inderdaad een falsificatie? En bleef Willem III in 1885 bij de opening van het Rijksmuseum inderdaad weg omdat hij als protestant de katholieke bouwstijl van architect Cuypers niet kon waarderen?
Hoewel Ross zijn best doet om hoofd en bijzaken van elkaar te scheiden, wordt het de lezer niet altijd gemakkelijk gemaakt. Een labyrint vol zijdelingse verhalen, meerdere intriges, een groot aantal personages, een overdaad aan actuele en historische feiten en een continue wisselen van tijd vereist een goede conditie en ijzeren concentratie van de lezer. Verder scherpt Ross in De nachtwaker zijn reputatie als schrijver van geniale dialogen niet aan, maar spitst hij zich toe op een uitermate beschrijvende vertelstijl. Het geeft Ross weliswaar de ruimte om meer informatie kwijt te kunnen, maar het zorgt ook voor een zekere afstandelijkheid en een versluierende hoeveelheid informatie.
Dat neemt niet weg dat Ross er voor de zoveelste keer in geslaagd is een even spannend als ontspannend boek te schrijven, waarin hij ook nu weer enkele paginas uit onze vaderlandse geschiedenis volledig herschrijft. Speels en spits, intelligent en informatief. Met een gezonde dosis aversie tegen het eeuwenlange gerommel van de leden van het koningshuis. Een ouderwets goede Ross dus. Verfrissend.
| 1
|
Op mijn lijstje favoriete boeken van vroeger staat de reeks Van Nul tot Nu. Voor wie het niet kent: in stripvorm wordt de vaderlandse geschiedenis verteld. Er verschenen vier delen en een vijfde algemene deel. Ik heb ze verslonden. Toen ik geschiedenis ging studeren zag ik tijdens een tentamen zelfs een studiegenoot met de boeken rondlopen. Dat begreep ik helemaal. Door de geweldige tekeningen, de eenvoudige teksten en vooral de humor bleef de inhoud goed hangen.
Ik moest aan de serie denken toen ik Het wonder van jou en je biljoenen bewoners, van het duo Jan Paul Schutten en Floor Rieder, onder ogen kreeg. Hun eerste samenwerking, het geweldige Het raadsel van alles wat leeft, zorgde voor flink wat vulling in hun prijzenkasten. Ging hun eerste boek over het ontstaan van het leven op aarde, dit tweede boek gaat over de werking van het menselijk lichaam. Cellen, organen, DNA en andere ingewikkelde materie wordt besproken. Toch weten Schutten en Rieder het begrijpelijk te maken. En dat komt door de luchtige toon van Schutten en de prachtige illustraties van Rieder. Net als in Van Nul tot Nu weten de makers taaie stof heel aantrekkelijk te presenteren en speelt humor een grote rol.
Lees verder op mijn site
| 1
|
Het lezen van Stad in brand, de debuutroman van de Amerikaanse schrijver Garth Risk Hallberg (1978), kost aardig wat tijd en vergt daarnaast flink wat aandacht van de lezer. Het boek telt namelijk maar liefst 1056 pagina’s en is tot de nok gevuld met kleurrijke personages wiens levenspaden elkaar, soms op onverwachte momenten, kruisen. In 2014 verkocht Hallberg de rechten voor zijn eerste roman voor maar liefst 2 miljoen dollar aan de Amerikaanse uitgeverij Knopf en in oktober van dit jaar verscheen de Nederlandse vertaling. Maakt Hallberg de hooggespannen verwachtingen waar met deze pil? Voor het grootste gedeelte wel.
In feite is Stad in brand een thriller, een whodunnit. Het boek voert de lezer naar het New York van de jaren ’70 en opent met een schietpartij in Central Park op Oudjaarsavond 1976 waar een tienermeisje genaamd Sam Ciccario het slachtoffer van is. In de daaropvolgende pagina’s introduceert Hallberg op overtuigende wijze stuk voor stuk zijn interessante personages, die allemaal op een of andere manier met elkaar verbonden blijken te zijn. Een half jaar na de schietpartij in Central Park, tijdens een grote stroomstoring die heel New York in het duister hult, komen de verschillende verhaallijnen samen. Een kleine greep uit Hallbergs personages: Charlie (een tiener die heimelijk verliefd is op Sam), William en Regan Hamilton-Sweeney (erfgenamen van een van de rijkste families van New York), Nicky Chaos (een onsympathieke maar idealistische punker) en Mercer Goodman (docent aan een meisjesschool in Brooklyn). Hallberg is een waarachtig goede schrijver die met zijn vloeiende proza (chapeau voor de Nederlandse vertalers Harm Damsma en Niek Miedema!) deze personages tot leven doet komen: je houdt van ze, je haat ze, je hoopt het beste voor ze.
New York is een personage an sich in Stad in brand. Hallberg weet het chaotische en gevaarlijke New York van de jaren ‘70, dat destijds op de rand van de economische afgrond balanceerde, op zo’n overtuigende manier te schetsen dat je zou denken dat hij er zelf is opgegroeid (dat is hij niet). De stad vormt een onheilspellend decor van leegstaande, vervallen panden, brandende huizen en verlaten straten gevuld met een explosieve mengeling van drugsgebruikers, immigranten, zakenmannen, kunstenaars en punkers.
Stad in Brand is ontegenzeggelijk een grootse roman: groots in zijn opzet (Hallberg begon met het schrijfproces in 2008) en groots in zijn uitvoering. Had Stad in Brand korter gekund, wellicht een paar honderd bladzijden? Ja, dat toch wel. Dat is jammer en doet af aan het geheel. Wat boeken betreft, is dik immers niet altijd beter. Sommige karakterschetsen worden te breed uitgesponnen, sommige passages voegen te weinig toe aan het plot en sommige gedachtenspinsels had Hallberg volledig achterwege kunnen laten. Het maakt de laatste paar honderd bladzijden soms moeizaam om door te komen. Toch is Stad in brand een boek dat je volledig omsluit en dat je met je meedraagt (wat overigens fysiek nog best een zware klus is) totdat je het uit hebt én daarna.
| 1
|
Dit boek had ik al een tijdje liggen maar er kwam steeds wat anders tussen en omdat dit boek zo dik was dacht ik pff niet doorheen te komen.
Ondertussen al gelezen of gehoord ergens dat ze dit boek willen gaan verfilmen dus dacht hmm dan moet het wel een beetje goed zijn.
Uiteindelijk toch maar begonnen aan dit boek en wow wat een verhaal!
Dit verhaal is niet weg te leggen en hoe alles beschreven is je ziet het echt voor je.
Geweldig spannend verhaal en je wilt steeds meer over de silo te weten komen.
Echt een aanrader voor iedereen.
Voor mij is dit echt een top 10 boek en voor mijn gevoel het beste boek wat ik ooit gelezen heb.
Kan niet wachten tot hier een film van komt en dan maar hopen dat ze het echt zo over brengen zoals in het boek.
Prachtig verhaal, spannend, vlot geschreven je leest er echt zo doorheen. ik vond het echt geweldig dus zeker ***** 5 sterren!
| 1
|
Het werk van Ferdinand von Schirach (München, 1964) is in meer dan 35 taalgebieden verschenen. Von Schirach stamt uit een berucht Duits geslacht want grootvader Baldur Benedikt von Schirach was leider van de Hitler Jugend en werd na WO II veroordeeld voor zijn oorlogsmisdaden. Ferdinand von Schirach studeerde rechten en werd in 1994 strafadvocaat. Die werkzaamheden combineert hij met een zeer gevarieerd schrijverschap en opiniërende maatschappelijke betrokkenheid: essays, verhalen, romans en toneelstukken. Onder meer over misbruik in de katholieke kerk en over de posities die voormalige oorlogsmisdadigers in de naoorlogse maatschappij innamen. Zijn eerste boek Misdaden stond meer dan een jaar in de bestsellerlijst van Der Spiegel. Sindsdien wordt hij gezien als een van de succesvolste schrijvers in Duitsland.
Onlangs verscheen de fraaie, door Marion Hardoar vertaalde, verhalenbundel Straf. Met die letterlijk vertaalde titel is het thema van de twaalf verhalen goed verwoord, al pakt de straf soms anders uit dan je als lezer verwacht. Die onverwachte wendingen vormen maar een van de sterke punten van deze verhalenbundel. Want ook het taalgebruik is sterk. Met zijn ogenschijnlijk droge en zakelijke schrijfstijl nodigt Von Schirach uit om heel zorgvuldig en precies te lezen. En dan blijkt al snel dat die vermeende zakelijke stijl veel subtiele details in zich bergt, die op een bepaalde manier vervreemdend werken. Twee voorbeelden:
Die vervreemding ondersteunt Von Schirach door regelmatig een discontinu tijdsverloop toe te passen. Een alinea kan zowel een paar uur als enkele jaren beschrijven.
Elk van de verhalen kenmerkt zich door een bepaalde emotie of gevoel: verliefdheid, geluk, onmacht. Zo neemt de schrijver zijn publiek in net geen 200 pagina’s mee in een intrigerend scala van zeer persoonlijke, justitieel verwante situaties. Denk echter niet dat Von Schirach misdaadverhalen schrijft. Veel meer gaat het over thema’s als: Wat is waarheid? Wat is werkelijkheid?
Het slotverhaal 'De Vriend' lijkt te verwijzen naar persoonlijke ervaringen van Von Schirach (internaat, advocatuur). Het verhaal handelt over de relatie met een vriend die gaandeweg aan lager wal geraakt. In 'De Vriend' staat een zin die in enkele woorden exact verwoord waar Straf feitelijk over gaat:
Straf is goed doortimmerd pleidooi voor een genuanceerde blik op rechtspraak.
| 1
|
In de afgelopen maand, januari, is Kim al 10 jaar schrijfster en heeft ze meerdere boeken geschreven, waaronder de lillith trilogie (gebonden in duister, verbroken in schemer en geboren in licht), daarnaast hydrhaga (stand-alone) en inmiddels is ook haar boek: vertellingen van de ondergang 1 – bloed, verschenen. Naast al deze boeken zijn er ook al boeken vertaald in het Engels voor verkoop in het buitenland. Kim ten Tusscher heeft dus echt bekendheid gemaakt als fantasyauteur van Nederlandse bodem.
Kim is geboren in 1979 in Twente en daar woont ze nog steeds in een huis uit 1902. Naast schrijven houdt Kim van geschiedenis, reizen en avontuur. Zowel fietsend als wandelend.
Bloed is het eerste deel binnen de serie vertellingen van de ondergang. Dit deel is verschenen in april 2017. Het is een op zichzelf staande serie, die verder gaat waar de lilith trilogie stopte.
Deel 2 van deze serie zal in april 2018 verschijnen. De boeken van Kim ten Tusscher worden via uitgeverij Zilverspoor uitgebracht.
Waar gaat dit boek over?
Iedereen dacht dat het moment dat Lilith het profeetschap aanvaarde het einde betekende van Merzia. Haar aanwezigheid bracht echter vrede en stabiliteit naar het koninkrijk. Daaraan komt een einde als de erfgenaam van de troon terugkeert. De jonge, maar haatdragende Rayender wil wraak om wat zijn vader en het rijk tien jaar eerder is aangedaan. Wanhopig probeert Lilith een nieuwe oorlog tegen te houden.
Ook de plannen van Kiril worden ruw verstoord door de terugkeer vn de koning. Zelfingenomen als hij is, ziet hij zichzelf als de man die Merzia naar een hoger plan kan tillen. In plaats van zijn greep op de macht te versterken, moet Kiril echter zijn zwaard weer oppakken en in dienst van de meedogenloze Rayender strijden voor het behoud van zijn eigen idealen.
Ver van dit grimmige strijdtoneel, in de woestijn Cornuagh, wont Nighram samen met haar ouders. De enige schaduw op haar eenvoudige leven is de hoon van haar leeftijdsgenootjes. Dan duiken ook hier de strijders van de Goden op…. Wat heeft dit gezin met Merzia te maken??
Wat vind ik van dit boek?
Heel kort en krachtig gezegd is het een heel vervelend boek, daar je het niet kan wegleggen,… en na afloop zoiets hebt van…waar is deel 2? Is er niet?? Neeeeeeeh.
Dat wordt wachten dus… Kim heeft zichzelf bij Bloed, echt overtroffen. Daar de eerdere boeken wat wisselen in spanning, leuk, goed, duidelijk,.. is dit boek gewoon echt goed geschreven. Het zit van begin tot het einde goed in elkaar. Maar het verhaal is ook echt veel leuker, dan de lilith trilogie. Ik hoop dat Kim dit weet vast te houden in deel 2.
Het enige minpunt in het boek vind ik (ik probeer hierbij zo min mogelijk te spoilen), is de verhaallijn van Lilith in combinatie met Jacob. Haar rol word meer of minder weer gedwongen en gaat weer zover dat haar priveleven met haar partner Az-Zhara overhoop ligt. Het gaat mbt Lilith steeds dezelfde kant op, terwijl ik het juist een leukere richting vond toen Lilith wat meer over zichzelf te zeggen had.
Ik geef het boek 5* (dik verdiend)
| 1
|
‘De vrouw na mij’ is een boek dat leest als een rit in de Typhoon (pretparkattractie).
In het eerste deel maakt de lezer kennis met Vanessa ( de zielige ex-vrouw van), Nellie (de onzekere aanstaande bruid van) en Richard, dé ideale man, zelfverzekerd, type ‘rots-in-de-branding’, om wie deze twee vrouwen lijken te strijden ... Is Richard wel die man?
Net zoals het karretje in de Typhoon traag opklimt naar het hoogste punt van de attractie, leert de lezer langzaamaan de personages kennen. En dan plots kom je met een schok tot stilstand: wat een twist! Een duik in het diepe. Nog even een paar bladzijden herlezen want heb ik dit wel goed begrepen?
Zo gaat het het ganse boek door: van plottwist naar plottwist tot uiteindelijk alles duidelijk is geworden, je het boek opzij legt, maar je je er niet van kan losmaken: het verhaal blijft nog een hele poos nazinderen!
Vlot taalgebruik, degelijke vertaling.
Een aanrader!
| 1
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.