kornwtp/ted2020-tam-bitextmining · Datasets at Hugging Face

source stringlengths 3 1.25k	target stringlengths 2 1.53k
Now I'm going to give you a story.	தற்போது நான் உங்களுக்கு ஒரு செய்தி சொல்லப்போகிறேன்.
It's an Indian story about an Indian woman and her journey.	இது ஒரு இந்திய பெண்ணின் பயணத்தைப் பற்றிய செய்தி
Let me begin with my parents.	எனது பெற்றோர்களிலிருந்து தொடங்குகின்றேன்.
I'm a product of this visionary mother and father.	தொலைநோக்கு பார்வை உள்ள பெற்றோர்களின் மகள்தான் நான்.
Many years ago, when I was born in the '50s -- '50s and '60s didn't belong to girls in India.	பல வருடங்களுக்கு முன்பு ஐம்பதுகளில் பிறந்தேன் -- ஐம்பதிலும் அறுபதிலும் இந்தியாவில் பெண்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படவில்லை
They belonged to boys.	அந்தயுகம் ஆண்கள் வசமிருந்தது.
They belonged to boys who would join business and inherit business from parents, and girls would be dolled up to get married.	பெற்றோர்களின் வணிகத்தில் பங்கு பெரும் ஆண் பிள்ளைகளின் வசம் இருந்தது. அப்போது பெண்கள் திருமணத்திற்கேற்ற கைப்பாவைகளாய் போற்றப்பட்டனர்
My family, in my city, and almost in the country, was unique.	எங்களது குடும்பம் எங்கள் ஊரிலேயே ஏன் நாட்டிலேயே தனித்துவமானது.
We were four of us, not one, and fortunately no boys.	நாங்கள் நான்கு பிள்ளைகள் அதிருஷ்டவசமாக ஆண் பிள்ளைகள் யாரும் இல்லை
We were four girls and no boys.	நாங்கள் நால்வரும் பெண்கள், ஆண் மகன்கள் யாரும் இல்லை
And my parents were part of a landed property family.	எனது பெற்றோர்களோ நிலச்சுவான்தார் குடும்பத்தை சார்ந்தவர்கள்
My father defied his own grandfather, almost to the point of disinheritance, because he decided to educate all four of us.	தன் சொத்தில் பங்கு அளிக்க மறுக்கும் அளவிற்கு தனது தாத்தாவை எதிர்த்தார் எனது தந்தை ஏனென்றால் எங்கள் நால்வரையும் படிக்க வைக்க முடிவெடுத்தார்
He sent us to one of the best schools in the city and gave us the best education.	எங்கள் ஊரிலேயே மிக சிறந்த பள்ளிக்கு அனுப்பி எங்களுக்கு மிகச்சிறந்த கல்வியை அளித்தார்
As I've said, when we're born, we don't choose our parents, and when we go to school, we don't choose our school.	நான் கூறியது போல பிறக்கும்போது நமது பெற்றோர்களை நாம் தேர்ந்தெடுப்பது இல்லை பள்ளிக்கு செல்லும்போது பள்ளியை நாம் தேர்ந்தெடுப்பது இல்லை
Children don't choose a school.	குழந்தைகள் பள்ளியை தேர்ந்தெடுப்பது இல்லை
They just get the school which parents choose for them.	பெற்றோர்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் பள்ளிக்கு செல்கிறார்கள்
So this is the foundation time which I got.	இதுதான் எனக்கு கிடைத்த அடித்தளம்
I grew up like this, and so did my other three sisters.	நானும் எனது மூன்று சகோதரிகளும் இவ்வாறுதான் வளர்ந்தோம்
And my father used to say at that time, "I'm going to spread all my four daughters in four corners of the world."	அப்போது எனது தந்தை சொல்வது என்னவென்றால் "என் நான்கு மகள்களையும் உலகின் நான்கு மூலைகளுக்கு அனுப்பபோகிறேன்" என்று.
I don't know if he really meant [that], but it happened.	அவர் என்ன நினைத்து சொன்னாரோ தெரியவில்லை ஆனால் அது பலித்தது
I'm the only one who's left in India.	நான் ஒருவள்தான் இந்தியாவில் இருக்கிறேன்
One is a British, another is an American and the third is a Canadian.	ஒருவர் இங்கிலாந்து நாட்டவர் ஒருவர் அமெரிக்கர் மற்றொருவர் கனடா நாட்டவர்
So we are four of us in four corners of the world.	நாங்கள் நால்வரும் உலகின் நான்கு மூலையில் வசிக்கிறோம்
And since I said they're my role models, I followed two things which my father and mother gave me.	எனது பெற்றோர்கள்தான் எனக்கு முன்னோடிகள் என்றேன் அல்லவா அவர்கள் சொன்ன இரண்டு விஷயங்களை பின்பற்றினேன்
One, they said, "Life is on an incline.	அவர்கள் கூறியதில் ஒன்று "வாழ்கை ஒரு சாய்வுதளம்"
You either go up, or you come down."	நீ அதில் மேலே போகலாம் இல்லை கீழே வரலாம்
And the second thing, which has stayed with me, which became my philosophy of life, which made all the difference, is: 100 things happen in your life, good or bad.	அவர்கள் சொன்ன இரண்டாவது விஷயம் என் வாழ்க்கை கோட்பாடாக மாறிவிட்டது பெரும் மாற்றத்தையும் அது ஏற்படுத்தியது நல்லதோ கெட்டதோ உன் வாழ்வில் ஏற்படும்
Out of 100, 90 are your creation.	நூறு விஷயங்களில் தொண்ணூறு நீ உறுவாக்குவது
They're good. They're your creation. Enjoy it.	அந்த நல்லவைகளை நினைத்து மகிழ்ச்சியுறு
If they're bad, they're your creation. Learn from it.	அவை கெட்டவைகளாயின் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்
Ten are nature-sent over which you can't do a thing.	10 விஷயங்கள் தானாக ஏற்படுவது, நீ ஒன்றும் செய்ய முடியாது
It's like a death of a relative, or a cyclone, or a hurricane, or an earthquake.	அவை ஒரு உறவினரின் இறப்பாகவோ அல்லது புயலாகவோ, சூறாவளியாகவோ, பூகம்பமாகவோ இருக்கலாம்
You can't do a thing about it.	அதற்கு நீ ஒன்றும் செய்ய முடியாது
You've got to just respond to the situation.	சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு நீ செயல்படவேண்டும்
But that response comes out of those 90 points.	அதற்கான செயல்திறன் அந்த தொண்ணூறு விஷயங்களிலிருந்துதான் உருவாகும்
Since I'm a product of this philosophy, of 90/10, and secondly, "life on an incline," that's the way I grew up to be valuing what I got.	இந்த 90/10 எனது வாழ்க்கை சித்தாந்தம் ஆனது மேலும் வாழ்க்கையும் ஏறுமுகமாயிற்று இவ்வாறுதான் நான் வளர்ந்தேன் எனக்கு கிடைத்ததை மதித்தேன்
I'm a product of opportunities, rare opportunities in the '50s and the '60s, which girls didn't get, and I was conscious of the fact that what my parents were giving me was something unique.	எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்புகளினால் நான் வளர்ந்தேன் 50 /60 ஆம் ஆண்டுகளில் மற்ற பெண்களுக்கு கிடைக்காத ஒன்று. எனது பெற்றோர்கள் எனக்கு கொடுத்தவை அனைத்தும் தனித்தன்மை வாய்ந்தது என்பதை உணர்ந்தேன்.
Because all of my best school friends were getting dolled up to get married with a lot of dowry, and here I was with a tennis racket and going to school and doing all kinds of extracurricular activities.	ஏனென்றால் எனது பள்ளி தோழிகள் அனைவரும் அதிக வரதட்சனை கொடுத்து திருமணம் செய்விப்பதற்காகவே வளர்க்கபட்டனர் நானோ டென்னிஸ் மட்டையுடன் பள்ளிக்கு சென்றேன் எல்லா போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டேன்
I thought I must tell you this.	நான் இவை அனைத்தையும்
Why I said this, is the background.	உங்களுக்கு சொல்வதன்
This is what comes next.	காரணம் என்னவென்றால்
I joined the Indian Police Service as a tough woman, a woman with indefatigable stamina, because I used to run for my tennis titles, etc.	நான் இந்திய காவல் துறையில் ஒரு கட்டுறுதியான பெண்ணாக சேர்ந்தேன் அவ்வாறு நான் கட்டுறுதியான பெண்ணாக திகழ்ந்ததற்க்கு மூல காரணம் நான் முன்பு டென்னிஸ் விளையாட ஓடிய ஓட்டம்தான்
But I joined the Indian Police Service, and then it was a new pattern of policing.	ஆனால் நான் இந்திய காவல் துறையில் சேர்ந்தேன். அதன் பிறகு காவல் துறையின் தன்மையே மாறிவிட்டது
For me the policing stood for power to correct, power to prevent and power to detect.	என்னை பொறுத்தவரை காவல் துறை என்பது தவறுகளை திருத்துவதற்கும், தடுப்பதற்கும், துப்பறிவதற்கும் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரமாக கருதுகிறேன்.
This is something like a new definition ever given in policing in India -- the power to prevent.	இந்தியாவில் முதல் முறையாக தவறுகளை தடுப்பதற்கு காவல்துறை பயன்பட வேண்டும் என்று கருதினேன்.
Because normally it was always said, power to detect, and that's it, or power to punish.	ஏனென்றால் குற்றங்களை துப்பறிவதற்கும் தண்டனைக்கும் மட்டும்தான் காவல்துறை என்று கருதப்பட்டது.
But I decided no, it's a power to prevent, because that's what I learned when I was growing up.	நானோ அதை தடுக்கும் சக்தியாக எண்ணினேன். ஏனென்றால் நான் அப்படிதான் வளர்க்கப்பட்டேன்
How do I prevent the 10 and never make it more than 10?	நான் எவ்வாறு 10 குற்றங்களை தடுப்பேன், அது முடியாமல் போனால்?
So this was how it came into my service, and it was different from the men.	இதையே நான் பின்பற்ற ஆரம்பித்தேன் எனவே நான் ஆண்களிலிருந்து மாறுபட்டேன்
I didn't want to make it different from the men, but it was different, because this was the way I was different.	நான் அவ்வாறு நினைக்காவிட்டாலும் மாறுபட்டே இருந்தேன் ஏனென்றால் எனது சுபாவமே அதுதான்.
And I redefined policing concepts in India.	இந்திய காவல்துறைக்கு ஒரு புதிய வரைபிலக்கணம் கொடுத்தேன்.
I'm going to take you on two journeys, my policing journey and my prison journey.	நான் உங்களை இரு பயணங்களுக்கு அழைத்து செல்ல போகிறேன் ஒன்று காவல்துறை மற்றொன்று சிறைத்துறை
What you see, if you see the title called "PM's car held."	நீங்கள் தற்போது என்ன பார்க்கிறீர்கள், தலைப்பை பாருங்கள் "பிரதமரின் கார் பிடிபட்டது"
This was the first time a prime minister of India was given a parking ticket.	இந்தியாவிலேயே முதன் முறையாக பிரதமரின் காரிற்கு நிறுத்து சீட்டு அளிக்கப்பட்டது
(Laughter) That's the first time in India, and I can tell you, that's the last time you're hearing about it.	(சிரிப்பொலி) அதுவே முதன் முறை நீங்கள் கேட்பதும் அதுவே கடைசி முறையாக இருக்கும்.
It'll never happen again in India, because now it was once and forever.	இதே போல் இந்தியாவில் இனி ஏற்படாது ஏனெனில் அதுவே முதலும் கடைசி முறையுமாகும்.
And the rule was, because I was sensitive, I was compassionate, I was very sensitive to injustice, and I was very pro-justice.	நியதி என்னவென்றால் நான் எளிதில் உணர்சிவசப்படுபவள், கருணை உள்ளம் கொண்டவள் மேலும் அநியாயத்தை கண்டு துடிப்பவள் ஆகையால் நான் எப்போதும் நியாயத்தின் பக்கமே இருப்பேன்.
That's the reason, as a woman, I joined the Indian Police Service.	இந்த காரணத்திற்காகத்தான் ஒரு பெண்ணாக இந்திய காவல் துறையில் சேர்ந்தேன்.
I had other options, but I didn't choose them.	எனவேதான் எனக்கு மற்ற வாய்ப்புகள் இருந்தும் நான் அதை தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.
So I'm going to move on.	நான் மேலும் தொடர்கிறேன்.
This is about tough policing, equal policing.	இது ஒரு உறுதியான அதே சமயம் சீரான காவல் துறை பற்றியது.
Now I was known as "here's a woman that's not going to listen."	யார் சொல்வதையும் கேட்காதவள் என்று நான் பெயர் பெற்றேன்.
So I was sent to all indiscriminate postings, postings which others would say no.	எனவே எனக்கு பாரபட்சமான பதவிகள் அளிக்கபட்டது மற்றவர்களாயின் அப்பதவிகளை வேண்டாம் என்று சொல்லி இருப்பார்கள்
I now went to a prison assignment as a police officer.	ஒரு சிறைச்சாலைக்கு நான் காவல் அதிகாரியாய் மாற்றப்பட்டேன்.
Normally police officers don't want to do prison.	சாதரணமாக காவல் அதிகாரிகள் சிறைச்சாலை பதவிகளை விரும்புவதில்லை.
They sent me to prison to lock me up, thinking, "Now there will be no cars and no VIPs to be given tickets to.	என்னை முடக்குவதற்காக சிறைச்சாலைக்கு அனுப்பினார்கள் முக்கிய புள்ளிகளுக்கு என்னால் அங்கு வாகன நிறுத்து சீட்டு அளிக்கமுடியாது என
Let's lock her up."	எண்ணி என்னை முடக்கினர்.
Here I got a prison assignment.	இவ்வாறு தான் நான் சிறை பதவிக்கு வந்தேன்.
This was a prison assignment which was one big den of criminals.	இந்த சிறைச்சாலையானது பல பயங்கர குற்றவாளிகளின் கூடாரமாக திகழ்ந்தது.
Obviously, it was.	அது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது.
But 10,000 men, of which only 400 were women -- 10,000 -- 9,000 plus about 600 were men.	மொத்தமாக இருந்த 10,000 கைதிகளில் 400 பேர் பெண்கள் மற்ற 9 ,600 பேரும் ஆண்களே,
Terrorists, rapists, burglars, gangsters -- some of them I'd sent to jail as a police officer outside.	தீவிரவாதிகள், கற்பழித்தவர்கள், கொள்ளையர்கள், தாதாக்கள்-- அதில் ஒருசிலர் நான் காவல் அதிகாரியாய் அனுப்பிவைத்த குற்றவாளிகள்.
And then how did I deal with them?	அவர்களை எவ்வாறு நடத்தினேன் என்று பாருங்கள்
The first day when I went in, I didn't know how to look at them.	நான் முதல் நாள் உள்ளே சென்றபோது அவர்களை எப்படி பார்க்கவேண்டும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை.
And I said, "Do you pray?" When I looked at the group, I said, "Do you pray?"	"நீங்கள் வழிபடுவீர்களா?" என்று அந்த கூட்டத்தை பார்த்து கேட்டேன் . "நீங்கள் வழிபடுவீர்களா?"
They saw me as a young, short woman wearing a pathan suit.	மறுபடியும் கேட்டேன் சாயம்போன உடையணிந்த, குட்டையான யுவதியாக என்னை அவர்கள் கண்டனர்.
I said, "Do you pray?"	"நீங்கள் வழிபடுவீர்களா?" மறுபடியும் கேட்டேன்
And they didn't say anything.	அதற்கு அவர்கள் பதில் அளிக்கவில்லை.
I said, "Do you pray? Do you want to pray?"	"நீங்கள் வழிபட ஆசைப்படுகிறீர்களா?"
They said, "Yes." I said, "All right, let's pray."	என்று கேட்டேன் "ஆம்" என்றார்கள் நானும் அதற்கு "சரி வழிபடலாம்" என்றேன்
I prayed for them, and things started to change.	நான் அவர்களுக்காக வழிபட்டேன், அதன் பின் மாற்றங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தன.
This is a visual of education inside the prison.	சிறைக்குள் கல்வி கற்பதின் காட்சி
Friends, this has never happened, where everybody in the prison studies.	நண்பர்களே சிறைச்சாலைக்குள் கல்வி கற்பது என்பது இதற்குமுன் நடந்ததே கிடையாது.
I started this with community support.	சமூகத்தின் உதவியுடன்தான் நான் இதனை ஆரம்பித்தேன்.
Government had no budget.	அரசிடமோ இதற்கான செலவு திட்டம் எதுவும் கிடையாது.
It was one of the finest, largest volunteerism in any prison in the world.	இது சிறைச்சாலையில் நடந்த உலகிலேயே மிகபெரிய, அற்புதமான தன்னார்வ தொண்டாகும்.
This was initiated in Delhi prison.	இது டெல்லி சிறையில் துவங்கப்பட்டது
You see one sample of a prisoner teaching a class.	ஒரு கைதி பாடம் எடுக்கும் காட்சியை பார்க்கிறீர்கள்.
These are hundreds of classes.	இதே போல் நூற்றுக்கணக்கான வகுப்புகள் உண்டு.
Nine to eleven, every prisoner went into the education program -- the same den in which they thought they would put me behind the bar and things would be forgotten.	9 முதல் 11 வரை அனைத்து கைதிகளும் பாடம் பயின்றனர் -- எந்தக் கூடாரத்தில் என்னை முடக்க நினைத்தார்களோ அதே கூடாரம்தான் இது
We converted this into an ashram -- from a prison to an ashram through education.	நாங்கள் அதை ஆசிரமமாக மாற்றினோம் கல்வியின் மூலம் சிறை ஆசிரமமாக மாற்றப்பட்டது
I think that's the bigger change.	என்னை பொருத்தவரை அது ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம்.
It was the beginning of a change.	அது ஒரு மாற்றத்தின் ஆரம்பம்.
Teachers were prisoners. Teachers were volunteers.	கைதிகளும் தன்னார்வலர்களும் ஆசிரியராக பணியாற்றினர்.
Books came from donated schoolbooks.	பள்ளி புத்தகங்கள் நன்கொடையாக வந்தன.
Stationery was donated.	எழுதுபொருள்கள் நன்கொடையாக வந்தன.
Everything was donated, because there was no budget of education for the prison.	மற்ற அனைத்தும் நன்கொடையாக வந்தன. ஏனென்றால் இதற்கெல்லாம் அரசிடம் செலவு திட்டம் ஏதும் கிடையாது.
Now if I'd not done that, it would have been a hellhole.	நான் இவ்வாறு செய்யாமல் இருந்திருந்தால் அது ஓர் நரகமாக மாறியிருக்கும்.
That's the second landmark.	இது இரண்டாவது அடையாள சின்னம்.
I want to show you some moments of history in my journey, which probably you would never ever get to see anywhere in the world.	என் பாதையில் நடந்த சில சரித்திர நிகழ்வுகளை காண்பிக்க ஆசைபடுகிறேன் இதை உலகில் வேறெங்கும் கண்டிருக்க முடியாது

Now I'm going to give you a story.

தற்போது நான் உங்களுக்கு ஒரு செய்தி சொல்லப்போகிறேன்.

It's an Indian story about an Indian woman and her journey.

இது ஒரு இந்திய பெண்ணின் பயணத்தைப் பற்றிய செய்தி

Let me begin with my parents.

எனது பெற்றோர்களிலிருந்து தொடங்குகின்றேன்.

I'm a product of this visionary mother and father.

தொலைநோக்கு பார்வை உள்ள பெற்றோர்களின் மகள்தான் நான்.

Many years ago, when I was born in the '50s -- '50s and '60s didn't belong to girls in India.

பல வருடங்களுக்கு முன்பு ஐம்பதுகளில் பிறந்தேன் -- ஐம்பதிலும் அறுபதிலும் இந்தியாவில் பெண்களுக்கு முக்கியத்துவம் அளிக்கப்படவில்லை

They belonged to boys.

அந்தயுகம் ஆண்கள் வசமிருந்தது.

They belonged to boys who would join business and inherit business from parents, and girls would be dolled up to get married.

பெற்றோர்களின் வணிகத்தில் பங்கு பெரும் ஆண் பிள்ளைகளின் வசம் இருந்தது. அப்போது பெண்கள் திருமணத்திற்கேற்ற கைப்பாவைகளாய் போற்றப்பட்டனர்

My family, in my city, and almost in the country, was unique.

எங்களது குடும்பம் எங்கள் ஊரிலேயே ஏன் நாட்டிலேயே தனித்துவமானது.

We were four of us, not one, and fortunately no boys.

நாங்கள் நான்கு பிள்ளைகள் அதிருஷ்டவசமாக ஆண் பிள்ளைகள் யாரும் இல்லை

We were four girls and no boys.

நாங்கள் நால்வரும் பெண்கள், ஆண் மகன்கள் யாரும் இல்லை

And my parents were part of a landed property family.

எனது பெற்றோர்களோ நிலச்சுவான்தார் குடும்பத்தை சார்ந்தவர்கள்

My father defied his own grandfather, almost to the point of disinheritance, because he decided to educate all four of us.

தன் சொத்தில் பங்கு அளிக்க மறுக்கும் அளவிற்கு தனது தாத்தாவை எதிர்த்தார் எனது தந்தை ஏனென்றால் எங்கள் நால்வரையும் படிக்க வைக்க முடிவெடுத்தார்

He sent us to one of the best schools in the city and gave us the best education.

எங்கள் ஊரிலேயே மிக சிறந்த பள்ளிக்கு அனுப்பி எங்களுக்கு மிகச்சிறந்த கல்வியை அளித்தார்

As I've said, when we're born, we don't choose our parents, and when we go to school, we don't choose our school.

நான் கூறியது போல பிறக்கும்போது நமது பெற்றோர்களை நாம் தேர்ந்தெடுப்பது இல்லை பள்ளிக்கு செல்லும்போது பள்ளியை நாம் தேர்ந்தெடுப்பது இல்லை

Children don't choose a school.

குழந்தைகள் பள்ளியை தேர்ந்தெடுப்பது இல்லை

They just get the school which parents choose for them.

பெற்றோர்கள் தேர்ந்தெடுக்கும் பள்ளிக்கு செல்கிறார்கள்

So this is the foundation time which I got.

இதுதான் எனக்கு கிடைத்த அடித்தளம்

I grew up like this, and so did my other three sisters.

நானும் எனது மூன்று சகோதரிகளும் இவ்வாறுதான் வளர்ந்தோம்

And my father used to say at that time, "I'm going to spread all my four daughters in four corners of the world."

அப்போது எனது தந்தை சொல்வது என்னவென்றால் "என் நான்கு மகள்களையும் உலகின் நான்கு மூலைகளுக்கு அனுப்பபோகிறேன்" என்று.

I don't know if he really meant [that], but it happened.

அவர் என்ன நினைத்து சொன்னாரோ தெரியவில்லை ஆனால் அது பலித்தது

I'm the only one who's left in India.

நான் ஒருவள்தான் இந்தியாவில் இருக்கிறேன்

One is a British, another is an American and the third is a Canadian.

ஒருவர் இங்கிலாந்து நாட்டவர் ஒருவர் அமெரிக்கர் மற்றொருவர் கனடா நாட்டவர்

So we are four of us in four corners of the world.

நாங்கள் நால்வரும் உலகின் நான்கு மூலையில் வசிக்கிறோம்

And since I said they're my role models, I followed two things which my father and mother gave me.

எனது பெற்றோர்கள்தான் எனக்கு முன்னோடிகள் என்றேன் அல்லவா அவர்கள் சொன்ன இரண்டு விஷயங்களை பின்பற்றினேன்

One, they said, "Life is on an incline.

அவர்கள் கூறியதில் ஒன்று "வாழ்கை ஒரு சாய்வுதளம்"

You either go up, or you come down."

நீ அதில் மேலே போகலாம் இல்லை கீழே வரலாம்

And the second thing, which has stayed with me, which became my philosophy of life, which made all the difference, is: 100 things happen in your life, good or bad.

அவர்கள் சொன்ன இரண்டாவது விஷயம் என் வாழ்க்கை கோட்பாடாக மாறிவிட்டது பெரும் மாற்றத்தையும் அது ஏற்படுத்தியது நல்லதோ கெட்டதோ உன் வாழ்வில் ஏற்படும்

Out of 100, 90 are your creation.

நூறு விஷயங்களில் தொண்ணூறு நீ உறுவாக்குவது

They're good. They're your creation. Enjoy it.

அந்த நல்லவைகளை நினைத்து மகிழ்ச்சியுறு

If they're bad, they're your creation. Learn from it.

அவை கெட்டவைகளாயின் அதிலிருந்து கற்றுக்கொள்

Ten are nature-sent over which you can't do a thing.

10 விஷயங்கள் தானாக ஏற்படுவது, நீ ஒன்றும் செய்ய முடியாது

It's like a death of a relative, or a cyclone, or a hurricane, or an earthquake.

அவை ஒரு உறவினரின் இறப்பாகவோ அல்லது புயலாகவோ, சூறாவளியாகவோ, பூகம்பமாகவோ இருக்கலாம்

You can't do a thing about it.

அதற்கு நீ ஒன்றும் செய்ய முடியாது

You've got to just respond to the situation.

சூழ்நிலைக்கு ஏற்றவாறு நீ செயல்படவேண்டும்

But that response comes out of those 90 points.

அதற்கான செயல்திறன் அந்த தொண்ணூறு விஷயங்களிலிருந்துதான் உருவாகும்

Since I'm a product of this philosophy, of 90/10, and secondly, "life on an incline," that's the way I grew up to be valuing what I got.

இந்த 90/10 எனது வாழ்க்கை சித்தாந்தம் ஆனது மேலும் வாழ்க்கையும் ஏறுமுகமாயிற்று இவ்வாறுதான் நான் வளர்ந்தேன் எனக்கு கிடைத்ததை மதித்தேன்

I'm a product of opportunities, rare opportunities in the '50s and the '60s, which girls didn't get, and I was conscious of the fact that what my parents were giving me was something unique.

எனக்கு கிடைத்த வாய்ப்புகளினால் நான் வளர்ந்தேன் 50 /60 ஆம் ஆண்டுகளில் மற்ற பெண்களுக்கு கிடைக்காத ஒன்று. எனது பெற்றோர்கள் எனக்கு கொடுத்தவை அனைத்தும் தனித்தன்மை வாய்ந்தது என்பதை உணர்ந்தேன்.

Because all of my best school friends were getting dolled up to get married with a lot of dowry, and here I was with a tennis racket and going to school and doing all kinds of extracurricular activities.

ஏனென்றால் எனது பள்ளி தோழிகள் அனைவரும் அதிக வரதட்சனை கொடுத்து திருமணம் செய்விப்பதற்காகவே வளர்க்கபட்டனர் நானோ டென்னிஸ் மட்டையுடன் பள்ளிக்கு சென்றேன் எல்லா போட்டிகளிலும் கலந்து கொண்டேன்

I thought I must tell you this.

நான் இவை அனைத்தையும்

Why I said this, is the background.

உங்களுக்கு சொல்வதன்

This is what comes next.

காரணம் என்னவென்றால்

I joined the Indian Police Service as a tough woman, a woman with indefatigable stamina, because I used to run for my tennis titles, etc.

நான் இந்திய காவல் துறையில் ஒரு கட்டுறுதியான பெண்ணாக சேர்ந்தேன் அவ்வாறு நான் கட்டுறுதியான பெண்ணாக திகழ்ந்ததற்க்கு மூல காரணம் நான் முன்பு டென்னிஸ் விளையாட ஓடிய ஓட்டம்தான்

But I joined the Indian Police Service, and then it was a new pattern of policing.

ஆனால் நான் இந்திய காவல் துறையில் சேர்ந்தேன். அதன் பிறகு காவல் துறையின் தன்மையே மாறிவிட்டது

For me the policing stood for power to correct, power to prevent and power to detect.

என்னை பொறுத்தவரை காவல் துறை என்பது தவறுகளை திருத்துவதற்கும், தடுப்பதற்கும், துப்பறிவதற்கும் கொடுக்கப்பட்ட அதிகாரமாக கருதுகிறேன்.

This is something like a new definition ever given in policing in India -- the power to prevent.

இந்தியாவில் முதல் முறையாக தவறுகளை தடுப்பதற்கு காவல்துறை பயன்பட வேண்டும் என்று கருதினேன்.

Because normally it was always said, power to detect, and that's it, or power to punish.

ஏனென்றால் குற்றங்களை துப்பறிவதற்கும் தண்டனைக்கும் மட்டும்தான் காவல்துறை என்று கருதப்பட்டது.

But I decided no, it's a power to prevent, because that's what I learned when I was growing up.

நானோ அதை தடுக்கும் சக்தியாக எண்ணினேன். ஏனென்றால் நான் அப்படிதான் வளர்க்கப்பட்டேன்

How do I prevent the 10 and never make it more than 10?

நான் எவ்வாறு 10 குற்றங்களை தடுப்பேன், அது முடியாமல் போனால்?

So this was how it came into my service, and it was different from the men.

இதையே நான் பின்பற்ற ஆரம்பித்தேன் எனவே நான் ஆண்களிலிருந்து மாறுபட்டேன்

I didn't want to make it different from the men, but it was different, because this was the way I was different.

நான் அவ்வாறு நினைக்காவிட்டாலும் மாறுபட்டே இருந்தேன் ஏனென்றால் எனது சுபாவமே அதுதான்.

And I redefined policing concepts in India.

இந்திய காவல்துறைக்கு ஒரு புதிய வரைபிலக்கணம் கொடுத்தேன்.

I'm going to take you on two journeys, my policing journey and my prison journey.

நான் உங்களை இரு பயணங்களுக்கு அழைத்து செல்ல போகிறேன் ஒன்று காவல்துறை மற்றொன்று சிறைத்துறை

What you see, if you see the title called "PM's car held."

நீங்கள் தற்போது என்ன பார்க்கிறீர்கள், தலைப்பை பாருங்கள் "பிரதமரின் கார் பிடிபட்டது"

This was the first time a prime minister of India was given a parking ticket.

இந்தியாவிலேயே முதன் முறையாக பிரதமரின் காரிற்கு நிறுத்து சீட்டு அளிக்கப்பட்டது

(Laughter) That's the first time in India, and I can tell you, that's the last time you're hearing about it.

(சிரிப்பொலி) அதுவே முதன் முறை நீங்கள் கேட்பதும் அதுவே கடைசி முறையாக இருக்கும்.

It'll never happen again in India, because now it was once and forever.

இதே போல் இந்தியாவில் இனி ஏற்படாது ஏனெனில் அதுவே முதலும் கடைசி முறையுமாகும்.

And the rule was, because I was sensitive, I was compassionate, I was very sensitive to injustice, and I was very pro-justice.

நியதி என்னவென்றால் நான் எளிதில் உணர்சிவசப்படுபவள், கருணை உள்ளம் கொண்டவள் மேலும் அநியாயத்தை கண்டு துடிப்பவள் ஆகையால் நான் எப்போதும் நியாயத்தின் பக்கமே இருப்பேன்.

That's the reason, as a woman, I joined the Indian Police Service.

இந்த காரணத்திற்காகத்தான் ஒரு பெண்ணாக இந்திய காவல் துறையில் சேர்ந்தேன்.

I had other options, but I didn't choose them.

எனவேதான் எனக்கு மற்ற வாய்ப்புகள் இருந்தும் நான் அதை தேர்ந்தெடுக்கவில்லை.

So I'm going to move on.

நான் மேலும் தொடர்கிறேன்.

This is about tough policing, equal policing.

இது ஒரு உறுதியான அதே சமயம் சீரான காவல் துறை பற்றியது.

Now I was known as "here's a woman that's not going to listen."

யார் சொல்வதையும் கேட்காதவள் என்று நான் பெயர் பெற்றேன்.

So I was sent to all indiscriminate postings, postings which others would say no.

எனவே எனக்கு பாரபட்சமான பதவிகள் அளிக்கபட்டது மற்றவர்களாயின் அப்பதவிகளை வேண்டாம் என்று சொல்லி இருப்பார்கள்

I now went to a prison assignment as a police officer.

ஒரு சிறைச்சாலைக்கு நான் காவல் அதிகாரியாய் மாற்றப்பட்டேன்.

Normally police officers don't want to do prison.

சாதரணமாக காவல் அதிகாரிகள் சிறைச்சாலை பதவிகளை விரும்புவதில்லை.

They sent me to prison to lock me up, thinking, "Now there will be no cars and no VIPs to be given tickets to.

என்னை முடக்குவதற்காக சிறைச்சாலைக்கு அனுப்பினார்கள் முக்கிய புள்ளிகளுக்கு என்னால் அங்கு வாகன நிறுத்து சீட்டு அளிக்கமுடியாது என

Let's lock her up."

எண்ணி என்னை முடக்கினர்.

Here I got a prison assignment.

இவ்வாறு தான் நான் சிறை பதவிக்கு வந்தேன்.

This was a prison assignment which was one big den of criminals.

இந்த சிறைச்சாலையானது பல பயங்கர குற்றவாளிகளின் கூடாரமாக திகழ்ந்தது.

Obviously, it was.

அது வெளிப்படையாகவே தெரிந்தது.

But 10,000 men, of which only 400 were women -- 10,000 -- 9,000 plus about 600 were men.

மொத்தமாக இருந்த 10,000 கைதிகளில் 400 பேர் பெண்கள் மற்ற 9 ,600 பேரும் ஆண்களே,

Terrorists, rapists, burglars, gangsters -- some of them I'd sent to jail as a police officer outside.

தீவிரவாதிகள், கற்பழித்தவர்கள், கொள்ளையர்கள், தாதாக்கள்-- அதில் ஒருசிலர் நான் காவல் அதிகாரியாய் அனுப்பிவைத்த குற்றவாளிகள்.

And then how did I deal with them?

அவர்களை எவ்வாறு நடத்தினேன் என்று பாருங்கள்

The first day when I went in, I didn't know how to look at them.

நான் முதல் நாள் உள்ளே சென்றபோது அவர்களை எப்படி பார்க்கவேண்டும் என்று எனக்கு தெரியவில்லை.

And I said, "Do you pray?" When I looked at the group, I said, "Do you pray?"

"நீங்கள் வழிபடுவீர்களா?" என்று அந்த கூட்டத்தை பார்த்து கேட்டேன் . "நீங்கள் வழிபடுவீர்களா?"

They saw me as a young, short woman wearing a pathan suit.

மறுபடியும் கேட்டேன் சாயம்போன உடையணிந்த, குட்டையான யுவதியாக என்னை அவர்கள் கண்டனர்.

I said, "Do you pray?"

"நீங்கள் வழிபடுவீர்களா?" மறுபடியும் கேட்டேன்

And they didn't say anything.

அதற்கு அவர்கள் பதில் அளிக்கவில்லை.

I said, "Do you pray? Do you want to pray?"

"நீங்கள் வழிபட ஆசைப்படுகிறீர்களா?"

They said, "Yes." I said, "All right, let's pray."

என்று கேட்டேன் "ஆம்" என்றார்கள் நானும் அதற்கு "சரி வழிபடலாம்" என்றேன்

I prayed for them, and things started to change.

நான் அவர்களுக்காக வழிபட்டேன், அதன் பின் மாற்றங்கள் தெரிய ஆரம்பித்தன.

This is a visual of education inside the prison.

சிறைக்குள் கல்வி கற்பதின் காட்சி

Friends, this has never happened, where everybody in the prison studies.

நண்பர்களே சிறைச்சாலைக்குள் கல்வி கற்பது என்பது இதற்குமுன் நடந்ததே கிடையாது.

I started this with community support.

சமூகத்தின் உதவியுடன்தான் நான் இதனை ஆரம்பித்தேன்.

Government had no budget.

அரசிடமோ இதற்கான செலவு திட்டம் எதுவும் கிடையாது.

It was one of the finest, largest volunteerism in any prison in the world.

இது சிறைச்சாலையில் நடந்த உலகிலேயே மிகபெரிய, அற்புதமான தன்னார்வ தொண்டாகும்.

This was initiated in Delhi prison.

இது டெல்லி சிறையில் துவங்கப்பட்டது

You see one sample of a prisoner teaching a class.

ஒரு கைதி பாடம் எடுக்கும் காட்சியை பார்க்கிறீர்கள்.

These are hundreds of classes.

இதே போல் நூற்றுக்கணக்கான வகுப்புகள் உண்டு.

Nine to eleven, every prisoner went into the education program -- the same den in which they thought they would put me behind the bar and things would be forgotten.

9 முதல் 11 வரை அனைத்து கைதிகளும் பாடம் பயின்றனர் -- எந்தக் கூடாரத்தில் என்னை முடக்க நினைத்தார்களோ அதே கூடாரம்தான் இது

We converted this into an ashram -- from a prison to an ashram through education.

நாங்கள் அதை ஆசிரமமாக மாற்றினோம் கல்வியின் மூலம் சிறை ஆசிரமமாக மாற்றப்பட்டது

I think that's the bigger change.

என்னை பொருத்தவரை அது ஒரு மிகப்பெரிய மாற்றம்.

It was the beginning of a change.

அது ஒரு மாற்றத்தின் ஆரம்பம்.

Teachers were prisoners. Teachers were volunteers.

கைதிகளும் தன்னார்வலர்களும் ஆசிரியராக பணியாற்றினர்.

Books came from donated schoolbooks.

பள்ளி புத்தகங்கள் நன்கொடையாக வந்தன.

Stationery was donated.

எழுதுபொருள்கள் நன்கொடையாக வந்தன.

Everything was donated, because there was no budget of education for the prison.

மற்ற அனைத்தும் நன்கொடையாக வந்தன. ஏனென்றால் இதற்கெல்லாம் அரசிடம் செலவு திட்டம் ஏதும் கிடையாது.

Now if I'd not done that, it would have been a hellhole.

நான் இவ்வாறு செய்யாமல் இருந்திருந்தால் அது ஓர் நரகமாக மாறியிருக்கும்.

That's the second landmark.

இது இரண்டாவது அடையாள சின்னம்.

I want to show you some moments of history in my journey, which probably you would never ever get to see anywhere in the world.

என் பாதையில் நடந்த சில சரித்திர நிகழ்வுகளை காண்பிக்க ஆசைபடுகிறேன் இதை உலகில் வேறெங்கும் கண்டிருக்க முடியாது